52 Φεστιβάλ και ένα τετραήμερο θυμίζουν συνειρμικά τα 52 φύλλα και τα 4 χρώματα της τράπουλας. Που είναι άκρως ιντριγκαδόρικος συνειρμός για (χαρτόμουτρα και) τους μπάμιες που το κοιτάνε αφ' υψηλού αλλά και ο μόνος τρόπος να χωρέσει βιαστικά και κωδικοποιημένα κάποιες φεστιβαλικές εντυπώσεις η κε του μπλοκ.
Πρώτο χρώμα: Μπαστούνια -τα βρήκαμε έτσι, λόγω ψυχρασίας.
♠Άσσος μπαστούνι
Οι Ιρλανδοί είχαν ουίσκι, 5 ευρώ το σφηνάκι -και άμα πιεις πολλά μπορεί να πιστέψεις όντως ότι η χώρα σου είναι η Κούβα της Ευρώπης. Αρκεί να μη σου πουν για το παλιό σύνθημα «εδώ υπάρχει ΠΑΜΕ, δεν είναι Ιρλανδία», που με τον καιρό εγκαταλείφθηκε διεθνιστικά.
Αλλά στο θέμα μας. Οι Ιρλανδοί είχαν ουίσκι -νεολαία από τη Σκωτία δεν έχουμε φέρει από όσο θυμάμαι-, οι Μεξικάνοι τεκίλα, οι Βραζιλιάνοι κασάσα, ο ελληνοκουβανικός είχε τα δικά του κοκτέιλ (80% ρούμι, 20% alma libre) και οι Ρώσοι μπορεί να είχαν φέρει κρυφά καμιά βότκα, πχ Σταλίτσναγια, που σημαίνει πρωτευουσιάνα (η άχρηστη γνώση που ποτέ δεν ήξερες ότι χρειάζεσαι). Κι όταν ήμουν μικρός στη ΛΔ του Βορρά, είχα πειστεί ότι όλες οι χώρες έχουν κάποια συμπρωτεύουσα και πως της Σοβιετίας ήταν το Λένινγκραντ. (Ο δικός μου παιδικός κόσμος δεν γκρεμίστηκε ακριβώς το ’91, αλλά όταν κατάλαβα τι παίζει τελικά με τον «θεσμό» της συμπρωτεύουσας).
Κι ίσως όλοι αυτοί μπορούσαν να παίξουν κάποιο drinking game (παιχνίδι για πότες) και να πίνουν κάθε φορά που ακούγεται πχ το Bella Ciao ή κάποιος νεολαίος παραβιάζει κάποια νομοτέλεια -πχ οι Πορτογάλοι που συμμετείχαν πρόθυμα σε «αριστερή κυβέρνηση».
♠Δύο μπαστούνι
Ο καιρός ήταν κάπως σαν εκείνο το προεκλογικό μας σποτάκι, «Έρχεται θύελλα», αλλά από την ανάποδη. Το πρωί μας τα έκανε μούσκεμα, μετά βγήκε ήλιος και γαλάζια κασκέτα, ανοίξαμε την αλυσίδα και έγινε ένας από εμάς -μέχρι να πέσει το σκοτάδι και η υγρασία του δάσους.
Η mariori που πήγε από νωρίς λέει ότι στη λαϊκή σκηνή ήταν εμφανής η παρέμβαση κάποιου μηχανήματος, που σάρωσε τα λασπόνερα -τέτοια είχε μόνο στον χώρο του αερόστατου, για τους μικρούς πιονέρους που ήθελαν να γίνουν γουρουνάκια, όπως στη «Φάρμα των Ζώων». Λίγοι γνωρίζουν, βέβαια, πως το ΚΚΕ κατέχει κρυφά τη σοβιετική τεχνογνωσία για να βομβαρδίζει τεχνητά τα σύννεφα στον αττικό ουρανό, ώστε να ξεφορτώνονται τα βαρίδια και το υγρό περιεχόμενό τους πρόωρα, και να μας αφήνουν αρκετό χρόνο να στεγνώσουμε, για τις πιο υγρές μας ονειρώξεις -που είναι φεστιβαλικές, μέχρι να εκκινήσουν οι πιο ενδιαφέρουσες διαδικασίες.
♠Τρία μπαστούνι
Πριν από κάμποσα χρόνια (σαν χτες μου φαίνεται), ένας Κατσιμίχας (δεν ανήκω στους λίγους και εκλεκτούς που καταφέρνουν να τους ξεχωρίζουν) σχολίαζε ειρωνικά (νομίζω) τα απλοϊκά τραγούδια του Χατζηγιάννη -που έχει πει και τραγούδια του Λάκη, αλλά γενικά είναι για πάρτι της ΔΑΠ και μέχρι εκεί. Ότι ευτυχώς που υπάρχουν τέτοια, για να ακούει κάτι ανάλαφρο και η μικρή του κόρη. Η οποία προφανώς μεγάλωσε -αν είναι η ίδια δηλαδή-, δε νομίζω να ακούει ακόμα Χατζηγιάννη (παραμένει ένοχη απόλαυση των μικράτων της) και έγινε τραγουδίστρια (το μήλο, η μηλιά και καμένοι συνειρμοί με τις ώριμες συνθήκες και την αστική τακτική του ώριμου φρούτου). Με το δικό της κοινό, το δικό της αναγνωρίσιμο στιλ και μια εντελώς μίνιμαλ σκηνική παρουσία, χωρίς ξεσπάσματα και βασικά χωρίς κίνηση. Κι ενώ το σχολιάζεις ψιθυριστά, δίνει και αυτή συστάσεις-εξηγήσεις σε όσους την έβλεπαν πρώτη φορά (καλή ώρα), του στιλ: δε χορεύω, δεν κινούμαι, όσοι με ξέρουν το ξέρουν, πάμε παρακάτω.
Το πρόβλημα είναι πως αν είσαι πετσί και κόκαλο (καλή ώρα η Μαριάννα) και δεν κινείσαι, σύντομα θα το δαγκώσεις στο Τρίτση και το επόμενο σχόλιό σου στο μικρόφωνο θα είναι για το ψοφόκρυο που κάνει. Νομοτέλεια τέλεια-τέλεια (δεν το λέει ο Χατζηγιάννης, αλλά μπορεί να άκουγε και τέτοια μικρή. Αν είχε γεννηθεί δηλαδή...)
(Δε) Μου αρέσει στα κρυφά και ο Μαζωνάκης...
♠Τέσσερα μπαστούνι
Ξέρεις τι είναι να σε πιάνει τρέμουλο, Σεπτέμβρη μήνα, και να μην είναι από οργή για την αδικία, όπως λέει ο Τσε για τους συντρόφους του; Οι μέρες μικραίνουν, οι (νύχτωσε) νύχτες (νύχτωσε) καταλαμβάνουν το 24ωρο και τη διάθεσή μας, και όταν φεύγεις απ’ το Φεστιβάλ με 15 βαθμούς στο θερμόμετρο (που θα έπεφτε και άλλο), ξέρεις πως οι καλοχειμωνάκηδες μετράνε αντίστροφα για τη δική τους εκδίκηση.
Τα καλοκαίρια μας μικρά, τα Φεστιβάλ επίσης. Και μπορεί να μη ζούμε σε ηρωικούς καιρούς αλλά οι σφοι της περιφρούρησης που διανυκτέρευσαν στον χώρο με μια ζακέτα είναι μικροί ήρωες, άπαρτα βουνά (ή έστω λόφοι) της σοσιαλιστικής εργασίας (ή έστω περιφρούρησης). Αν και ο Χαρίλαος έλεγε ότι ήρωας δεν είναι αυτός που έχει άγνοια κινδύνου αλλά αυτοί που τον νιώθουν και τον νικάνε και... Τέλος πάντων ήρωες.
♠Πέντε μπαστούνι
Ένας επισκέπτης φορούσε μπλουζάκι «η καρέκλα είναι πρέζα», που παραπέμπει συνειρμικά στον Μητσοτάκη -αυτόν που τραγουδάει, για όσους χρειάζονται τη διευκρίνιση. Δε θα τολμούσε να το φοράει όμως αν είχε έρθει ο Βασίλης και ήμασταν όλοι στη γύρα, από τραπέζι σε τραπέζι: φιλαράκι, μήπως σου περισσεύει καμιά καρέκλα; Το Σάββατο θα μας λείψει αυτή η απλωσιά και οι αναξιοποίητες ντάνες με τις στοιβαγμένες καρέκλες.
♠Έξι μπαστούνι
Πρώτη σύντομη διαλογή.
Το αναμνηστικό μπλουζάκι για τα 80χρόνια του ΔΣΕ. Μπροστά σηματάκι και πισώπλατα (δίπλα από το στιλέτο του Τίτο) ένα τρομερό σχέδιο που απεικονίζεται στην αρχή.
Το μπλουζάκι «Νο Πασαράν», στο στέκι Παύλος Φύσσας, που δεν ξέρεις σε τι χρώμα το (πρωτο)θέλεις, μαύρο ή κόκκινο. Αλλά αυτά είναι ψευτοδιλήμματα...
Το μπλουζάκι με τον Λένιν και τη σκούπα, να σαρώνει αστούς, λάσπες και λοιπά αποβράσματα. (Άραγε ήταν ο σφος ο πιο «κλατς» επαναστάτης στα χρονικά;)
Και αυτό στους Γάλλους, με τον Στάλιν και το σύνθημα: οι ηγέτες φεύγουν, μα οι λαοί μένουν -ό,τι πιο κοντινό στους ζευγάδες του Χαρίλαου. Και δεν υπάρχει λόγος να μην έχουμε μπλουζάκι του Φλωράκη (έχουμε όμως τα κιάλια του που θα τα δούμε σε άλλη ανάρτηση).
Αυτά μεταξύ πολλών άλλων, που μπορεί να ήταν και καλύτερα.
♠Επτά μπαστούνι
Σοκολάτα από τους Βενεζουελάνους (να πάνε κάτω τα φαρμάκια), ρολογάκι τσέπης από τους Μεξικανούς (βλέπε στον επίλογο), διάφορα διεθνιστικά τζίντζαλα-μίντζαλα (ή μήπως τζάντζαλα-μάντζαλα;) για ιθαγενείς που αντιστέκονται στους κονκισταδόρες, αφίσες, μπλουζάκια κτλ. Αλλά η πιο εξωτική παρουσία ήταν οι Ισραηλινοί σφοι, που θα έπρεπε να είναι προστατευόμενο είδος στη χώρα τους και θα ’ταν σίγουρα ενδιαφέρον να πιάσεις πολιτική κουβέντα μαζί τους. Πχ γιατί δεν κάθισαν δίπλα σε κάποια από τις τρεις Παλαιστινιακές αποστολές και τι απαντάνε στην κριτική που τους ασκείται. Αλλά αυτά είναι θέματα για καλά διαβασμένους -και δε συμπεριλαμβάνω τον εαυτό μου σε αυτούς. Μια καλή αρχή πάντως (όπως θα θυμούνται οι τακτικοί αναγνώστες), πέρα από το βιβλίο του Γκίκα, είναι και το «μια μέρα στη ζωή του Αμπέντ Σαλαμα».
♠Οκτώ μπαστούνι
Ο Βραζιλιάνος ήξερε κάποια στοιχεία ελληνικών, ενθουσιάστηκε που τα μέλη της νεολαίας λέγονται «Κνίτες-Κνίτισσες» -κι όχι απλώς μέλη της νεολαίας- και παραλίγο να πετύχει μόνος του το «συντρόφισσα» -που το είπε με «ταυ» στο τέλος, επηρεασμένος ίσως από κάποια αρχαία αττική διάλεκτο. Αλλά τα κνίτικα είναι βασικά διεθνής γλώσσα, σχεδόν lingua franca για τα δεδομένα του σύγχρονου κομμουνιστικού κινήματος. Και θα ήταν «ευχής έργο» να... πάψουν να είναι, με την έννοια ότι θέλουμε να δυναμώσει το ΚΚ στις μεγάλες χώρες -όπως κάποτε οι μπολσεβίκοι εύχονταν να σπάσει η απομόνωση της δικής τους επανάστασης και να... πάψουν να είναι παγκόσμια πρωτοπορία. Αλλά ίσως αργεί αυτή η μέρα -η ώρα πάλι όχι.
♠Εννιά μπαστούνι
Η εσωτερική πληροφόρηση της κε του μπλοκ έλεγε ότι αν θες να ενθουσιαστεί ο Αργεντίνος σφος αρκεί να του πεις δυο λέξεις. Προλεταριακός διεθνισμός; Μαρξισμός - λενινισμός; Διαλεκτικός υλισμός; Ναι, αλλά βασικά όχι. Τσόρι Ντομίνγκες, είναι η σωστή απάντηση.
Παρόλα αυτά, η ποδοσφαιροκουβέντα προέκυψε με τον σφο από τις ισπανικές κολεκτίβες, που είχε ακούσει μόλις τους δικούς του στην κεντρική σκηνή (La banda de la juventud), αλλά δεν ήξερε την ελληνική εκδοχή του Gallo Rojo (Γαρούφαλό μου) και ποιος ήταν ο Μπελογιάννης -και δεν του είπα γιατί δεν έρχεται πλέον η Βιτάλη στο Φεστιβάλ.
Υποστηρίζει τη Ρεάλ. Αναγνωρίζει το κινηματικό πλεονέκτημα της Ράγιο Βαγιεκάνο -και ας είναι λίγο αναρχοφασαίοι οι Μπουκανέρος. Ξέρει ότι η Ρεάλ και η Ατλέτικο συμμετείχαν στην εθνικιστική πρωτοβουλία «αλληλεγγύης στη Θέουτα» -αλλά σημειώνει ότι η Μπάρτσα απείχε γιατί έχει μπίζνες με ισραηλινά μονοπώλια. Αυτοσαρκάζεται για τον «δικτάτορα» Μπαπέ -που όμως κράτησε αξιοπρεπή στάση για τη Θέουτα και τους μετανάστες. Και λέει ότι η Ρεάλ είχε έναν κομμουνιστή πρόεδρο, που ο Φλορεντίνο Πέρεθ δε θέλει να τον θυμόμαστε -και δε θυμόταν όντως το όνομά του, αλλά θα το γκουγκλάραμε μετά.
Hala KKE και Visca el Barça, έχω να πω εγώ.
♠Δέκα μπαστούνι
Οι 200 της Καισαριανής. Οι δύο ανέκδοτες φωτογραφίες. Οι χιλιάδες στο Ίλιον που συγκεντρώθηκαν να τις δουν. Η ιστορία ότι έγινε απτή ανάγκη να συνομιλήσουν μαζί της μέσα από αυτό το συγκλονιστικό υλικό.
Κάποιοι ίσως πουν ότι δεν είναι τόσο δυνατές όσο οι υπόλοιπες, γιατί δείχνουν τους ήρωες νεκρούς, ηττημένους. Στην πράξη απλώς συμπληρώνουν το αρχικό σώμα. Θανάτω θάνατον πατήσαντες. Θάνατος να γίνω αθάνατος.
Κι αν το λαϊκό προσκύνημα ξεκίνησε μαζικό από την Τετάρτη, φαντάσου τι θα γίνει το Σάββατο.
♠Βαλές μπαστούνι
Φάντης μπαστούνι ο «κινηματικός ινφλουένσερ» με την κάμερα παρά πόδα. Ξανά παρών, μετά την κηδεία του Χαλβατζή, ειδικός στα αυτοviral (κατά το αυτοβιογραφία) και τις δημοσι(ογραφικ)ες σχέσεις. Λες να έπεσε το Κόμμα στη Βαρου-φάκα και να άνοιξε δίαυλο μαζί του; Ευτυχώς όχι, έχουν όλοι σώας τας Ελληνο-φρένας τους, και αυτός ήρθε απλά για τη Μάγδα -τώρα που τα έφερε έτσι η Ζωή και ξέμειναν χωρίς Μαρία.
♠Ντάμα μπαστούνι
Η Μάγδα. Η Μάγδα όλων μας. Που νιώθει την ιστορική συνέχεια με τους 200, ενάντια στον φασισμό. Που λέει ότι για μας μένει όρθια, επειδή την κρατάμε. Ότι οι Ναζί ήταν πάντα ασήμαντα ανθρωπάκια που ποντάρουν στον φόβο μας. Και ότι δεν πρέπει να αφήσουμε τα παιδιά στα χέρια τους.
Η Μάγδα που δεν ήθελε ούτε το όνομα του Κασίδα να πει, γιατί σήμερα όλοι οι Ναζί είναι εκτός φυλακής, πλην του αυτουργού -άντε να είναι μέσα και η Ζαρούλια, που άργησε να προφυλακιστεί. Που ξέρει πως τον φασισμό δεν τον νικάει μια δικαστική απόφαση. Και για αυτό είναι έτοιμη να συνεχίσει ως το τέλος. Και για αυτό έχει αγκαλιάσει (όχι προσεγγίσει απλώς) το κόμμα και τη νεολαία του.
Σεβασμός και βαθιά υπόκλιση.
♠Ρήγας Μπαστούνι
Θα μπορούσε να είναι το χατσαπούρι -και αρχή και φινάλε. Ή το πιροσκί με τυρί, που είναι πάντα και μόνο άσπρο, όπως το βάθος του Ουρανού είναι πάντα κόκκινο. Αλλά ας κρατήσουμε κάτι να τρώμε και τις επόμενες μέρες.
Θα μπορούσε να είναι και η Μαρία Παπαγεωργίου. Κάνω την αυτοκριτική μου που δεν πήγα, αλλά μηδένα προ Θηβαίου μακάριζε...
Μπαλαντέρ
Η ώρα εκείνη δε θα αργήσει. Αν περιμένεις πώς και πώς να κοκκινίσει η πλάση, νιώθεις τον ιστορικό χρόνο να κυλά πηχτός δίπλα σου κι είσαι έτοιμος να δείξεις με νόημα τον καρπό σου, στα χνάρια του Λίλαρντ, του Ντάνι Όλμο και εκείνου του (εκ του αποτελέσματος) ατυχούς σποτ με τον μπασκετικό Ολυμπιακό.
It’s Revolution Time...
Κι αν δεν έχεις χειρός, δεν πειράζει. Έχουν οι Μεξικάνοι ρολογάκι τσέπης, 15 ευρώ μόνο, γιατί για ένα ρετρό στιλ ζούμε ρε αδερφέ-σύντροφε, κι ας είμαστε η νιότη του κόσμου.
Σε Φεστιβάλ, κάπου στα μέσα των ΄80ς. Ερωτήσεις αφελούς νέου συντρόφου:
ΑπάντησηΔιαγραφή-Γιατί δεν βάζουμε και καμιά φωτογραφία του Στάλιν; Οι πατεράδες, οι θείοι, οι παππούδες μας ορκιζόντουσαν στο όνομά του. Έτσι, τιμής ένεκεν...
-Και τι είμαστε, ρε σύντροφε; ΣΑΚΕ; (όχι το αλκοολούχο γιαπωνέζικο ποτό, κάτι άλλο, τρέχα γύρευε τώρα για τους νεότερους. Όπου στην Ιαπωνία, έχουν ένα ΚΚ, τόσο αριστερό, που βάζει τους εργάτες να απεργούν ... δουλεύοντας και φορώντας περιβραχιόνια με την λέξη: "απεργώ"! Μπροστά του η αλήστου μνήμης ΔΗΜΑΡ θα φάνταζε επαναστατικό κόμμα! Άρα, πού να βρεις γιαπωνέζους συντρόφους στο Φεστιβάλ, μπας και δοκιμάζαμε κι εμείς, πώς είναι αυτό το "σακε". Όχι το άλλο...)
-Καμιά φωτογραφία, μήπως, του Ζαχαριάδη;
-Απαπά! Αυτά ήταν "ανώμαλη εσωκομματική κατάσταση"
-Και όλον εκείνο τον αγώνα και τις θυσίες του ΔΣΕ στον εμφύλιο, είναι δυνατόν να τα έχουμε στριμώξει σε ένα μικρό ταμπλό με πέντε φωτογραφίες;
-Εμείς προβάλουμε το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Ο ΔΣΕ μπορεί και να ήταν "αριστερό λάθος"!
Τι ζήσαμε οι άνθρωποι, όλες αυτές τις δεκαετίες!
Αρχειακή ερώτηση - κουΐζ: σε ποιό Φεστιβάλ εμφανίστηκαν για πρώτη φορά, φωτογραφίες του Στάλιν και του Ζαχαριάδη;
Θυμάμαι σίγουρα στις κεντρικές εκδηλώσεις του 36ου φεστιβάλ τον ατσάλινο σύντροφο να κάνει θριαμβευτική επανεμφάνιση στο videowall στο πλάι της κεντρικής σκηνής. Ήταν το φεστιβάλ όπου οι κεντρικές εκδηλώσεις μετακόμισαν από την Πανεπιστημιούπολη Ζωγράφου στο Πάρκο Τρίτση. Για νωρίτερα δεν θυμάμαι.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕπαγγελματίας οπαδός.
Αρχικά να πω ότι σκεφτόμουνα να υπογράψω ως «Πολύ Κρύο Εφέτος», αλλά τελικά είπα να κρατήσω το παλιό ψευδώνυμο. Όπως είναι προφανές, πήγα στο φεστιβάλ την Τετάρτη. Για εμάς που ζούμε στην Αττική όπου μέχρι και τη Δευτέρα είχε καλοκαίρι, μας έπεσε βαριά η αλλαγή.
ΑπάντησηΔιαγραφήΌχι τόσο βαρύ όσο το σουβλάκι βέβαια, ή μάλλον η αναμονή για αυτό. Εδώ υπάρχουν περιθώρια για βελτίωση, η αναμονή ήταν μεγαλύτερη και από Σάββατο άλλες χρονιές. Μην δίνεται και πάσα στον Βουλαρίνο και τον Σκάι να μιλάνε για τις ουρές στο σοσιαλισμό. Του οποίου αν είναι πρόγευση το φεστιβάλ, πώς γίνεται να πας στο περίπτερο της Ιρλανδικής νεολαίας (Κόνολι αν θυμάμαι καλά) και να βλέπεις το σφηνάκι ουίσκι να κοστίζει 5€; Ο Μαρξ έλεγε ότι δεν μπορούν να υπάρξουν σοσιαλιστικές νησίδες στον καπιταλισμό, για το αντίθετο, δηλαδή τις καπιταλιστικές νησίδες στον σοσιαλισμό (έστω αλά πάρκο Τρίτση), τι ισχύει; Ίσως πάλι ορισμένοι σύντροφοι να ταξίδεψαν πρόσφατα στο ηρωϊκό Βιετνάμ και να επηρεάστηκαν από το 6ο συνέδριό του ΚΚ και τη στροφή στους νόμους της αγοράς. Στο κοντινό περίπτερο βέβαια της επίσης ηρωικής Κούβας, με 6€ αν θυμάμαι καλά, έπινες τίμιο Mojito. Όπως τίμια ήταν και το κεμπάπ και το λουκάνικο. Το σουβλάκι λίγο πιο κάτω αλλά όχι κακό. To μάφιν πολύ ωραίο. Απογοήτευση οι λουκουμάδες που φέτος είπα να τους πάρω από την ΚΝΕ για ενίσχυση και το μετάνιωσα. Ποτέ δεν είχα θέμα κάθε χρόνο που τους έπαιρνα από πλανόδιους στο δρόμο για τη λαϊκή. Τη λαϊκή σκηνή φυσικά που δεν χάνεται, όχι τη λαϊκή εξουσία που χάνεται σιγά σιγά ως όρος προς όφελος του σοσιαλισμού, ούτε τη λαϊκή στην οποία είχε πάει το αμόρε του Μυλωνά (βλ. https://www.youtube.com/watch?v=i0gwPe9ME64)
Το οποίο άσμα είναι σε μουσική Murat Tekin από την γείτονα χώρα, που αν τον καλούσε η KNE στο φεστιβάλ θα διάβαζε στην έκθεση για τον ΔΣΕ την εφημερίδα SAVAS σε άψογα (ελπίζω) τουρκικά. Όπως και το πιόνι στα πλαίσια του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού Ρωσίας-Ευρωατλαντισμού Τσέντι Οσμάν που εκτός από την SAVAS θα διάβαζε και την άλλη εφημερίδα στα σλαβομακεδονικά. Και εμείς πιόνια στα ιμπεριαλιστικά παιχνίδια είμαστε, γιατί δεν μας δίνουνε 3,5 εκ. € το χρόνο; Πολύ ωραίο αυτό το κομμάτι πάντως με τη διεθνιστική πινελιά για το πως υποστηρίζονταν 80 χρόνια πριν τα δικαιώματα των μειονοτήτων, κομμάτι που είχες την εντύπωση ότι δεν πολύ προβάλλεται τα τελευταία χρόνια για να μην «ενοχλήσει».
Δυνατή διεθνιστική εμπειρία και τα περίπτερα από Ισραήλ και Παλαιστίνη μαζί, ελπίδα ότι οι λαοί μπορούν να συνυπάρξουν. Δεν πρόλαβα να ρωτήσω την αντιπρόσωπο του ΚΚ Ισραήλ (την είχε πιάσει άλλος στην πάρλα επί μακρόν) αν το κόμμα εξακολουθεί να έχει σημαντική εβραϊκή βάση. Φοβάμαι ότι η ισραηλινή κοινωνία συντηρητικοποιείται τόσο, που ουσιαστικά μονο Άραβες στηρίζουν πλέον το ΚΚ, ενώ υπάρχει και μία θέση στη Βουλή που δίνεται σε Εβραίο πάντα, για να υπάρχει η ψευδαίσθηση της διακοινοτικής εκπροσώπησης.
ΑπάντησηΔιαγραφήΨευδαίσθηση δεν είναι βέβαια σε καμία περίπτωση η συγκίνηση (σχεδόν κλάματα) που νιώθεις όταν βλέπεις τις φωτογραφίες των 200 της Καισαριανής. Ειδικά την φωτογραφία που την ώρα της εκτέλεσης σηκώνουν τη γροθιά στον αέρα, κάτι που πρώτη φορά το είδα ξεκάθαρα εξαιτίας του μεγάλου μεγέθους του τυπώματος. Επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως, η συγκεκριμένη έκθεση πρέπει να είναι κάθε χρόνο στο φεστιβάλ. Και έξω από αυτό.
Γενικά το υπερατού της Τετάρτης είναι να προλάβεις τα μπλουζάκια κλπ. των ξένων περιπτέρων στη Διεθνούπολη. Και να μάθεις πράγματα από τις ξένες αντιπροσωπείες για τις τελευταίες εξελίξεις στη χώρα τους. Γιατί το παρελθόν πάνω κάτω το ξέρουμε και κάθε δημοκράτης που δεν τυφλώνεται από το οπαδικό πάθος, ξέρει ότι στη διάρκεια του εμφυλίου οι φασίστες σκότωσαν τον πρόεδρο της Ρεάλ Μαδρίτης. Για την οποία είχα εκπλαγεί όταν μιλώντας στη χώρα των Βάσκων με φιλάθλους με τα ισπανικούλια που ξέρω, μου είπαν ότι μεταξύ Ρεάλ και Ατλέτικο προτιμάνε Ρεάλ γιατί οι οπαδοί της Ατλέτικο είναι ναζί.
Διάβασα και το σχόλιο ότι μέχρι και οι Ιταλοί μιλάνε αγγλικά. Φεύγοντας μάλιστα αφού είχαν τελειώσει όλες οι εκδηλώσεις, ένας Ιταλός (μάλλον της νεολαίας) έλεγε υπερήφανα ότι ξέρει ένα ελληνικό κομμουνιστικό τραγούδι. Και άρχισε να τραγουδάει το Αρνιέμαι. Πολλούς στίχους, όχι δύο λέξεις μόνο. Και αρκετά καλά μάλιστα. Καλύτερα και από τον Βασίλη θα έλεγε η Κ.Ε. του μπλογκ, που πάει να αναπτύξει την ίδια σχέση με τη φωνή του Βασίλη που είχε ο Λαζόπουλος με το ταλέντο της Ντενίση και το ύψος του Κούγια.
Κολοκοτρώνη, δεν έχω την απάντηση στο κουίζ. Υποθέτω πολύ νωρίτερα από το 36ο που λέει ο ΕΟ. Θα είχε ενδιαφέρον να είχε γίνει η επιστροφή καμιά 20ετία νωρίτερα, πχ στο 17ο ή το πολύ μέχρι το 20ό -για τη σημειολογία και τη διαλεκτική αντιστροφή της αποκαθήλωσης-αποσταλινοποίησης.
ΑπάντησηΔιαγραφήΔΥΣ, έχω αρκετές ενστάσεις σε επιμέρους σημεία, αλλά συνολικά είναι από τα σχόλια που θα ήθελα να έχει το μπλοκ, συμπληρώνουν τις ανταποκρίσεις -και σε κάποια σημεία πρόλαβαν τα επόμενα μέρη.
Η φωνή του Βασίλη είναι η καλύτερη που υπήρξε αν μετράει η γνώμη μου. Αλλά δε βγαίνει πια, πώς να γίνει. Η Χαρούλα το κατάλαβε και σταμάτησε μόνη της. Ο Βασίλης συνέχιζε μάλλον γιατί η επαφή με το κοινό του έδινε δύναμη -και τώρα χωρίς αυτήν είναι ζήτημα αν και πώς θα αντέξει.
Σε κάθε περίπτωση, ο Βασίλης είναι το Φεστιβάλ, δηλαδή κάτι σαν το κόμμα, το οποίο μας νομιμοποιεί αυτομάτως να τον σαρκάζουμε ως κάτι δικό μας -ενα είδος αυτοσαρκασμού στην πραγματικότητα. Πιο πολύ άλλωστε σατιρίζω το φανατικό κοινό του, που μπορεί να σου πει: τι εννοείς ότι δε βγαίνει πια η φωνή του Βασίλη;
Προς αποφυγήν παραξηγήσεων, δεν ισχυρίζομαι ότι η φωνή του Βασίλη βγαίνει, ούτε ότι η Ντενίση έχει ταλέντο, ούτε ότι ο Κούγιας ήταν ψηλός. Τη συχνότητα αναφοράς στα παραπάνω σατιρίζω.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕίχα πάει στην πρόσφατη συναυλία για τον Λοΐζο στο Παναθηναϊκό και εκεί είχε ακυρωθεί η συμμετοχή του Βασίλη τελευταία στιγμή. Προφανώς η φωνή του θα έχει πέσει κάτω από το όριο στο οποίο θεωρεί ότι μπορεί να τραγουδήσει δημόσια.
Όπως είδα (καλύτερα άκουσα) εκεί, είναι εντυπωσιακό το πως κρατάει η φωνή του Νταλάρα που είναι ουσιαστικά συνομήλικος με τον Βασίλη. Θέμα γονιδίων; Πειθαρχίας - σωστής συντήρησης; Ή μήπως τελικά σε αναζωογονεί να βάλεις μια δόση ΠΑΣΟΚ στη ζωή σου; Με τη μεταφορική έννοια, γιατί κυριολεκτικά έχει πει - και τον πιστεύω - ότι δεν το έχει ψηφίσει ποτέ.