Οι νύχτες του φωτός, τα ρω του Φεστιβάλ - Venga jaleo!

Την τρίτη νύχτα κατά τας γραφάς, φεγγαρόλουστη και φεστιβαλική, ο Απολίθωμας έγινε για τις ανάγκες του κειμένου κε του μπλοκ των δύο λιμνών και τεσσάρων σκηνών, που είναι στημένες περιμετρικά σαν ανισόμετρος ρόμβος, που θυμίζει καρό της τράπουλας και τα «ρω του Φεστιβάλ», που είναι έρωτας. Venga jaleo, jaleo, που θα έλεγε και η μπάντα της νεολαίας -la banda de la juventud- από την Ισπανία. Και δεν υπάρχει τίποτα πιο ηχηρό, από ένα ισπανικό ρο, όπως θα μας βεβαίωναν οι σφοι από τις Κολεκτίβες και οι Μπόνεϊ Εμ: Ρα-Ρα-Ράσπουτιν -στην εκτέλεση με τον Καλογερόπουλο.

🔶Άσσος καρό

Πριν ξεκινήσουμε την περιήγηση, ένα λεπτό σιγής για τους γονείς που έπεσαν αμαχητί αλλά ηρωικά στον στίβο μάχης στον παιδότοπο, δεν ξεκόλλησαν ποτέ από εκεί και δεν είδαν τίποτα από το υπόλοιπο Φεστιβάλ. Δεν τους δίνω λόγια παρηγοριά, τουλάχιστον όμως τα παιδιά τους παίρνουν σωστές βάσεις, μαθαίνοντας εξ απαλών ονύχων για τις ιστορικές νομοτέλειες και για την πηγάδα.

🔶Δύο καρό

Ο Παπαζώ τραγούδησε με τον πατέρα του, η Νατάσσα την άλλη μέρα ανέβασε στη σκηνή τον δικό της -που δε μετρά είκοσι χρόνια στο τραγούδι, αλλά 52 Φεστιβάλ! Η κόρη του Πασχαλίδη τραγούδησε με τον πατέρα της αλλά ήταν και στη μαθητική, όπου είχαμε δει και την κόρη του Κατσιμίχα. Μόνο ο Αλέκος δεν πήρε μικρόφωνο τελικά. Νεποτισμός στη χώρα των Κ(ν)ιμ...

🔶Τρία καρό

Το βιβλιοπωλείο της Σύγχρονης Εποχής είχε πολλές, καλές εκπτώσεις -ποτέ όμως πολιτικές-ιδεολογικές. Ίσως γιατί είναι τέλος σεζόν και «μια εποχή τελειώνει» όπως τραγουδά προφητικά η Νατάσσα για τον κόσμο της εκμετάλλευσης. Έρχονται οι μέρες του φωτός ή μάλλον οι νύχτες, εφόσον μιλάμε για το Φεστιβάλ που κάνει τα σκοτάδια λάμψη.

Ακόμα και στη Διεθνούπολη έπεσαν οι τιμές τις τελευταίες μέρες, από όσους σφους δεν είχαν ξεπουλήσει και ήθελαν να αδειάσει η βαλίτσα τους για το ταξίδι της επιστροφής. Περίπου όπως στους πάγκους της Λαϊκής, αλλά χωρίς το ρυθμικό τραγούδι των πραματευτάδων, που ήταν οι πρόγονοι των σημερινών ράπερ.

Doce euros! Doce euros! Πάρε-πάρε, δώσε-δώσε, δόσε έουρος.

🔶Τέσσερα καρό

Η εκδήλωση για τα 90χρονα από τον ισπανικό εμφύλιο ήταν υποκειμενικά η πιο ενδιαφέρουσα, αλλά έχει πολύ ψωμί για να την ξεπετάξω σε μια παράγραφο. Κρατάω απλώς ότι η Σύγχρονη Εποχή ετοιμάζει μια έκδοση για τον (ή του) Λίστερ (τον αξιωματικό του θρυλικού 5ου Συντάγματος -Venga jaleo). Την υποψία ότι ο Σκολαρίκος μαθαίνει ισπανικά για να πάει δανεικός στο Τμήμα Ιστορίας του PCTE και να γράψει την ιστορία του ισπανικού εμφυλίου -αφού οι μικρές δυνάμεις των Ισπανών δεν αρκούν για κάτι τέτοιο. Και την... εξωτική μετάφραση τοπωνυμίων και όρων από τον ομιλητή, πχ: Καταλανία (sic), Αστουρία (ξαναsic) και γκαζολίνη -αντί για βενζίνη.
Me gusta la gasolina, dame mas gasolina... Παίξτε Μπάουι, ρε!

Α, ναι. Και την μπάντα της νεολαίας που ξεσηκώνει τα πλήθη και στο τέλος φώναζαν όλοι μαζί για κάνα δίλεπτο -el pueblo unido jamás será vencido. Βένγκα χαλέο, λέμε...

🔶Πέντε καρό

Την ίδια στιγμή στη Σύγχρονη Εποχή, ο Ξεκαλάκης παρουσίαζε τους «Απείθαρχους» του Σπύρου Χαλβατζή. Κι είπε μεταξύ άλλων για αυτούς που παινεύουν κάποιους νεκρούς για να θάψουν τους ζωντανούς συντρόφους τους και το ΚΚΕ. Το «παρών» έδωσαν οι δυο γιοι του Σπύρου, πολλοί σύντροφοι της γενιάς του και δεκάδες βουρκωμένα μάτια. Κάποιοι ίσως ήθελαν να μοιραστούν κάποιο βίωμα και τη συγκίνησή τους σαν αποχαιρετισμό, ο Αλέκος κρατούσε πυρετωδώς σημειώσεις και... τελικά ο χρόνος πίεζε, παρεμβάσεις δεν έγιναν και η συνέχεια ίσως δοθεί σε επόμενη παρουσίαση που θα οργανωθεί καλύτερα.

🔶Έξι καρό

Λίγο αργότερα ξεκινούσε στο Στέκι Πολιτισμού η συζήτηση για τη λογοκρισία στις τέχνες, αλλά ήταν πρακτικά αδύνατον να δει κανείς όλες τις εκδηλώσεις. Έχασα την τοποθέτηση του Μπουρνάζου, που δεν είναι δικός μας αλλά έχει γράψει ένα πολύ αξιόλογο βιβλίο για τον αριστερόστροφο πολιτιστικό αντικομμουνισμό (πληρωμένο και βασικά αμερικανικής αλά CIA έμπνευσης), όπως είπε στο κλείσιμο ο Παρασκευόπουλος από τον Πανελλήνιο Μουσικό Σύλλογο. Πρόλαβα όμως την παρέμβαση του Μεϊμάρη, που έκανε μια ενδεικτική αναφορά σε πολυάριθμα περιστατικά λογοκρισίας (πέρα από την έμμεση αυτο-λογοκρισία του καλλιτέχνη, για να μην αποκλειστεί από τα κυκλώματα): από τη φυλάκιση του Πάμπλο Χασέλ που έθιξε τους Βουρβώνους και την απόλυση του Ρούπου από την Πίτσα Φαν, μέχρι τις «κακές» λέξεις - εικόνες, που κάνουν «τζιζ» για το YouTube και την μπάντα που στοχοποιήθηκε στη Φλώρινα για τα μακεδονίτικα τραγούδια που είχε στο ρεπερτόριό της.
Πολλά από αυτά τα έχουν βιώσει από πρώτο χέρι οι Κοινοί Θνητοί, με τον Αντώνη να λέει σκωπτικά:

Μένει μόνο να μας κλείσουν φυλακή και να μάθουμε σλάβικα!

🔶Επτά καρό

Που είναι μια πολύ καλή πάσα για να πάμε στην πολυεθνική σύνθεση του ΔΣΕ και τα γραπτά τεκμήρια - υλικά από έντυπα, αφίσες και προκηρύξεις που απευθύνοντας σε μαχητές (της Μακεδονίας και της Θράκης) του ΔΣΕ στη γλώσσα τους. Και δεν είναι κακό να τις λέμε με το όνομά τους αυτές τις γλώσσες -ή τις εθνικότητες-, όπως θαρραλέα κάναμε τότε: τα σύκα σμακβί και τη σκάφη-σκάφη.

🔶Οκτώ καρό

Η έκθεση για τον ΔΣΕ ήταν ταξίδι στον χρόνο και σε μια αληθινή εποποιία. Μια απλή ματιά στα ταμπλό, φτάνει για να αγγίξεις ψηλαφιστά ένα μεγαλείο που δύσκολα περιγράφεται με λόγια και να αναρωτηθείς αν η άλλη πλευρά (πολιτικά ή κοινωνικά μιλώντας) έχει να αντιπαρατάξει έστω ένα παράδειγμα αντίστοιχης αυτοθυσίας και γενναιότητας. 

Υπήρχαν και οργανωμένες ξεναγήσεις με εξειδικευμένους σφους, που εξηγούσαν τη σημασία του αγώνα του ΔΣΕ (ο μόνος αντίστοιχος αγώνας διεθνώς ήταν των Κινέζων κομμουνιστών, η Ελλάδα ήταν όμως σε πολύ κομβικό σημείο για να την αφήσουν στην τύχη της) και η τελική κατακλείδα ότι την άλλη φορά θα το ξανακάνουμε καλύτερα. Θα τα ξαναπούμε -ΔΣΕ, που έλεγε και το σύνθημα σε έναν τοίχο...

🔶Εννιά καρό

Ναι αλλά για τον Μαζωνάκη δεν είπατε τίποτα.
Ούτε για τον Σούλη Μαρκόπουλο, μπορώ να σου πω. (Και ούτε καν για τον Χαλβατζή έγινε ειδική μνεία από την οργάνωση, αν δεν κάνω λάθος, πέραν της παρουσίασης του βιβλίου του). 

Είπε όμως η Πέγκυ Ζήνα, κάνοντας μια όμορφη και συγκινητικά αφιέρωση στον συνάδελφό της. Και αν ήσουν παρατηρητικός, καθώς περνούσες από τους «παρακομματικούς» πάγκους -που δεν ήταν της οργάνωσης, αλλά βρίσκονταν εντός του πάρκου-, θα έβλεπες δίπλα στις κούπες του Σήφη και του Βλαδίμηρου, μερικές με τη μορφή του Μαζώ. Γιατί μόνο αυτός ο πλανόδιος κατάλαβε το Gucci φόρεμα και το ταξικό του νόημα -σε αντίθεση με τον Περισσό, όπως μας είχε ενημερώσει ο Πιτσιρίκος.

🔶Δέκα καρό

Εν τω μεταξύ, ο συνεργάτης του Πιτσιρίκου έγραψε δημόσια ότι ο λόγος που δεν ήρθε φέτος, είναι γιατί δεν προσκλήθηκε. Στη θεωρία το έκανε, για να απαντήσει στα τρολ και τις μουσμουλιές-θεωρίες συνωμοσίας που του γράφουν σε δεκάδες μέιλ, στην πράξη όμως μάλλον τους έδωσε περισσότερη τροφή. Κι άλλοι βαμμένοι καλλιτέχνες έλειψαν κάποια χρονιά (για αγρανάπαυση ή όποιον άλλο λόγο), από τον Τσολιά και τον Θαλασσινό ως τους Υπεραστικούς. Αλλά δεν έγινε ζήτημα, ούτε επέλεξαν να το κάνουν οι ίδιοι. Αυτή είναι η διαφορά -φίλε Ζάρα.

🔶Βαλές Καρό

Είχα ακούσει πολλά για τον (αλλά όχι πολλά από τον) Κωνσταντίνο Βήτα. Το ίδιο και πολλοί άλλοι σφοι που μαζεύτηκαν από νωρίς, δημιουργώντας ένα κλίμα προσμονής, γεμάτο προσδοκίες. Τις οποίες τις έκοψε σαν βαλές ο καλλιτέχνης, μιλώντας με τα κομμάτια του, που ήταν -στην αρχή τουλάχιστον- κάπως υποτονικά και ελάχιστα συναυλιακά. 

Πολύ κακό για το τίποτα. Κι αν έφτιαχνα με τη στερνή μου γνώση το πρόγραμμα, θα σημάδευα μάλλον τα «Καλογεράκια» -που το ένα φορούσε φούτερ στα χρώματα της Παλαιστίνης και στη σωστή πλευρά της ιστορίας.

🔶Ντάμα Καρό

Στον ρόλο της ντάμας η επιστήμη -και πιο ειδικά η δημοσιογραφία. Όταν συναντάς παλιούς συμφοιτητές, μοιραία θυμάσαι την υπαρξιακή τους/σας αγωνία. Αν σπουδάζουμε κάποια επιστήμη (της προπαγάνδας έστω) ή ένα παρα-επιστημονικό αντικείμενο, με απλές τεχνικές και διεπιστημονικές αναφορές για άλλοθι, που σου δίνει την ευκαιρία να γίνεις (ανθυπο)διάσημος.

Πλέον τρέφω την υποψία - βεβαιότητα ότι οι Μετεωρολόγοι είναι το ευθέως αντίστοιχο των δημοσιογράφων. Δίνουν τυχαίες προβλέψεις, που κινούνται μεταξύ αστρολογίας και προγνωστικών για το στοίχημα, αλλά πατάνε σε επιστημονικά δεδομένα. Κι ενώ όλοι οι οπαδοί της Αννούλας (του χιονιά και της βροχής) ρωτούσαν με αγωνία αν θα βρέχει το Σάββατο στο ΟΑΚΑ, στα σχόλια έμπαιναν σύντροφοι και φίλοι, και ζητούσαν αντίστοιχες προβλέψεις και για το Ίλιον (της εργατιάς βασίλειο). Αυτό θα πει παρέμβαση παντού, ακόμα και στις αντικαπνιστικές λέσχες -όπως έλεγε ο Βλαδίμηρος- ή τα μετεωρολογικά δελτία, όπως θα πρόσθετε στην εποχή μας.

🔶Ρήγας Καρό

Ο Πασχαλίδης στην Κεντρική Σκηνή αφιέρωσε το «Αγύριστο Κεφάλι» στη μνήμη του Χαλβατζή. (Και είναι κρίμα που δεν αφιέρωσε ποτέ σε κάποιον τις «Πεθαμένες Καλησπέρες», που γράφτηκαν στον απόηχο της διάσπασης του ’91). Στο τέλος είπε ότι είχε φαρυγγίτιδα και αν ήταν άλλη συναυλία δε θα ερχόταν, αυτήν όμως δε θα την έχανε με τίποτα. Το Φεστιβάλ άλλωστε το φτιάχνουν-στήνουν σύντροφοι που σφίγγουν τα δόντια για να παίξουν, πονάνε την ομάδα και ματώνουν τη φανέλα. 

Ήταν τέτοια όμως η κακοδαιμονία-περονόσπορος με τους φετινούς συντελεστές στην Κεντρική, που φοβόσουν τι άλλο θα γίνει ως το τέλος. Λες να βρέξει και να φάει πχ η Νατάσσα μια άγαρμπη γλίστρα, έτσι που χοροπηδά με πάθος;

🔶Τζόκερ κανονικά δεν έχουμε άλλον-γιατί κάθε τράπουλα έχει δύο. Θα μπορούσε πάντως να είναι το φεγγάρι, που προμήνυε μια πολλά υποσχόμενη πανσέληνο και έναν αγώνα διαρκείας ενάντια στους λυκανθρώπους και τη λυκοσυμμαχία τους.
Αυτα όμως στο επόμενο και τελευταίο μέρος της φεστιβαλικής τετραλογίας.