Το Παναγκόπ

Κοίτα να δεις τώρα τι είπαν για τον πρόεδρα. Ότι καταχράστηκε, λέει, χρήματα. Δηλαδή, κάπου έλεος, κανείς σεβασμός. Στο τέλος θα τον πουν και εργατοπατέρα. Ρε άντε, πηγαίνετε από εδώ...

Λίγες περιγραφές είναι πιο εύστοχες από τον χαρακτηρισμό «συνδικαλιστική μαφία» για την ηγετική κλίκα της ΓΣΕΕ. Τηρουμένων των αναλογιών, η αποκαθήλωση του Παναγόπουλου επειδή καταχράστηκε ευρωπαϊκά κονδύλια -κάτι που δεν αφορά το βασικό του πεδίο δράσης ως εργατοπατήρ- είναι κάπως σαν τη σύλληψη του Αλ Καπόνε για λόγους φοροδιαφυγής.

Όπα, μισό λεπτό. Υπάρχουν τρεις ενστάσεις.
Να τις ακούσουμε.
-Συγκρίνεις τον Παναγόπουλο με τους μαφιόζους; Τι υπονοείς δηλαδή; Μίλα καθαρά κε του μπλοκ.
Τώρα που διασαφηνίστηκε, ας δούμε και τις επόμενες.

Μα ο Παναγόπουλος δεν έχει καταδικαστεί, ούτε καν συλληφθεί για την ακρίβεια. Παρακάμπτουμε δηλαδή το τεκμήριο αθωότητας;

Αυτό μπορούμε να το ρωτήσουμε σε όσους δέσμευσαν τους τραπεζικούς του λογαριασμούς. Ή στους... συντρόφους του στο ΠΑΣΟΚ που τον έθεσαν εκτός κινήματος, με συνοπτικές διαδικασίες, αντί να του συμπαρασταθούν σε μια δύσκολη στιγμή, στην οποία μπορεί να είχε βρεθεί ο καθένας τους.
Ο αναμάρτητος Πασόκος πρώτος τον λίθο βαλέτω.

Βασικά το τεκμήριο αθωότητας το χάνεις από τη στιγμή που είσαι στέλεχος του ΠΑΣΟΚ -και ας έχει μείνει τόσα χρόνια μακριά από την κουτάλα της εξουσίας. Αν φτάσουν στο σημείο να σε διαγράφουν κιόλας, για να μην κολλήσουν τη δική σου ρετσινιά, είσαι χαμένος από χέρι και απλώς σε αφήνουν να βουλιάξεις μόνος σου.

Και για τι άλλο να τον διέγραφαν δηλαδή; Επειδή στηρίζει ανοιχτά τη ΝΔ, πχ για τις συλλογικές συμβάσεις; Και το ΠΑΣΟΚ στη Βουλή το ίδιο ακριβώς κάνει.
Από την άλλη η ΝΔ έχει ενσωματώσει το μισό εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ, ενώ σε κάποιους κλάδους στηρίζει περίπου ανοιχτά την ΠΑΣΚΕ αντί της ΔΑΚΕ, πχ στο ΥΠΠΟ, με τον αμαρτωλό Τσακοπιάκο και τα δικά του αντίστοιχα έργα -εντάξει τώρα, καταχράστηκε μερικά εκατομμυριάκια.
Μαζί σου η τύχη κληρώνει...

Και η τελευταία ένσταση;
Μα, δεν είχαμε κάποια αποκαθήλωση του Παναγόπουλου -από τη ΓΣΕΕ τουλάχιστον.

Ασφαλώς όχι. Ο Παναγόπουλος είναι θεσμός, ανώτερος από ΠτΔ, διακοσμητικά αξιώματα και άλλες εφήμερες θέσεις σε αυτόν τον μάταιο κόσμο. Αέρας είναι η ζωή σε έγχρωμο μπαλόνι, όπως τραγουδούσαν στο «Κλεφτρόνι και Τζέντλεμαν». Οι κυβερνήσεις πέφτουνε, αλλά ο Ψάλτης Παναγόπουλος μένει. Είναι καθεστώς, ενεστώς, πανάρχαιο παρελθόν και μέλλον, έξω από τον χρόνο.

Θυμάται κανείς πώς ήταν ο κόσμος πριν τον Παναγόπουλο πρόεδρα; Ένας άλλος κόσμος (που ήταν εφικτός). Δεν είχαμε μνημόνια. Ο Γιώργος ο Πετρόπουλος ήταν στον Ριζοσπάστη και ο Γιώργος ο Μπαρτζώκας στην Ολύμπια (Λάρισας). Η Ολύμπια Λιουμπλιάνας δεν είχε συγχωνευτεί με την Τσεντεβίτα. Και ο Γιώργος ο Βασιλακόπουλος ήταν πρόεδρος της ΕΟΚ -που δεν ήταν ίδιο συνδικάτο με το ΝΑΤΟ. Αλλά ακόμα και αυτός εξέπεσε από τη θέση του. Ο Γιάννης ο Παναγκόπ όχι.

Αυτό όμως μπορεί να αλλάξει. Δεν ήταν τυχαία η καταγγελία, ούτε αυτός που την έκανε. Πριν τα σπάσουν -συμβαίνουν και στις καλύτερες φαμίλιες της Σικελίας-, ο Καραγεωργόπουλος προαλειφόταν για διάδοχος. Ύστερα βγήκαν τα μαχαίρια (μεταφορικά μιλάμε, οι Μαφίες στις μέρες μας καθαρίζουν με πιστόλια) και τέθηκε στο περιθώριο. Αλλά δεν είχε πει την τελευταία του λέξη. Τέτοιοι αγωνιστές με ιδανικά δεν παραιτούνται ποτέ από τον αγώνα.

Μια ματιά στο βιογραφικό του Γιάννη Παναγκόπ μας δείχνει την «αδιάληπτη -sic- αγωνιστική του πορεία». Οι αγώνες του ξεκίνησαν το ’74, είναι συνομήλικοι της Μεταπολίτευσης, συμμετείχε όμως «ως δημοκράτης» και στην πτώση της Χούντας. Ενίσχυσε την ενότητα, τους θεσμούς της αγοράς εργασίας, αντιμετώπισε με αλλεπάλληλες κινητοποιήσεις την ανεργία και τα Μνημόνια, έκανε προσφυγές στα διεθνή όργανα, δρομολόγησε νέες δομές έρευνας και κατάρτισης (είναι και μαρτυριάρης...). Κι αν ψάχνετε για κάποιο φωτογραφικό ντοκουμέντο από αυτήν την πλούσια αγωνιστική πορεία, θα βρείτε μόνο μια εικόνα του από κάποιο Συνέδριο της ΓΣΕΕ, με φόντο τις σημαίες του ΠΑΜΕ. Ό,τι πιο κοντινό έχει ζήσει ποτέ σε εργατικούς αγώνες, ο Παναγκόπ.

Ένσταση πάνω στην ένσταση: Πόσοι αγανακτισμένοι από την επανεκλογή του Κουτσούμπα αγανάκτησαν με την 20ετή θητεία του Παναγόπουλου, που έχει καρφωθεί με ταβανόπροκες στην καρέκλα του για να μην την χάσει; Να μια ωραία εισαγωγή στη θεωρία των συνόλων και τον κόσμο των φανταστικών (ανύπαρκτων) μεγεθών, σαν τους τίμιους Πασόκους και τους εισβολείς-πρόσφυγες.

Είναι πραγματικά δύσκολο να επιλέξεις την καλύτερη αντίδραση στην αποκαθήλωση του Παναγόπουλου -θα γινόταν και ωραίος πίνακας για ντεκόρ, στα γραφεία της Πατησίων. Έχουμε όμως δύο πολύ δυνατά φαβορί. Αυτούς που στήριζαν τη διοίκηση του Παναγόπουλου και τώρα ξιφουλκούν εναντίον του -λες και εκλεγόταν μόνος του ή φύτρωσε στην καρέκλα, σαν αγριόχορτο. Και αυτούς που πήραν μια βαθιά ανάσα αξιοπρέπειας -για να αντέξουν τη σαπίλα- και θυμήθηκαν το τροπάρι «ούτε ΠΑΜΕ, ούτε ΓΣΕΕ» -ο τόνος στη λήγουσα, Παμέ, για να βγαίνει η ρίμα και το μέτρο. Όπου δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις με το περιεχόμενο ή τον τόνο. Σε κάθε περίπτωση, η γελοιότητα δίνει τον τόνο. Άλλη μια βαθιά ανάσα και συνεχίζουμε...

-.-

Σε άλλα νέα. Ο δημοσιογράφος Μάριος Διονέλλης καταγγέλλει την απόλυσή του από την Εφημερίδα των Συντακτών. Ένα ιδιαίτερο παράσημο στη διαδρομή του, καθώς ο βασικός λόγος ήταν το ελάττωμά του να λέει ανοιχτά την άποψή του. Πχ για την «απροκάλυπτη (σε σημείο αναξιοπρέπειας) στήριξη της εφημερίδας προς τον Αλέξη Τσίπρα», και μια συνέντευξη-πλυντήριο του Εξάρχου του «Άκτορα». Εντάξει, ο έρωτας της ΕφΣυν για τον Τσίπρα δεν είναι καινούριος, ούτε κρύβεται. Το νεότερο στοιχείο είναι η μηδενική ανοχή της καλής εφημερίδας στην αντίθετη άποψη.

Κοίτα να δεις τώρα... Γίνονται απολύσεις στην ΕΦΣΥΝ; Μα ναι, αφού δεν είναι πια νησίδα αυτοδιαχείρισης, την αγόρασε ο Μελισσανίδης. Δε θα συνέχιζε, όμως, την ίδια συνταγή της ανεξάρτητης, μαχόμενης δημοσιογραφίας -έστω με κάποιους εργοδοτικούς περιορισμούς; Του πολυφωνικού τραγουδιού -αρκεί να τραγουδάς για τον σκοπό του αφεντικού; Και της παλιάς γραμμής της αυτο-διαχείρισης (του συστήματος);

Ανοίγω μια παρένθεση, για να εκτονώσω μια σειρά πειρασμούς. Τον πειρασμό να σχολιάσω τα όρια της «αυτοδιαχείρισης» -ιδίως στα ΜΜΕ. Ή αυτούς που εγκαλούσαν το αναγνωστικό κοινό για την αποτυχία του εγχειρήματος (με τον ίδιο ζήλο που εγκαλούσαν κάποτε το εκλογικό σώμα για τα αδιέξοδα του ΣΥΡΙΖΑ). Ή πόσο δημοκρατικά είναι τα ΜΜΕ -ακόμα και τα «εναλλακτικά»- στις μέρες μας. Και πόσο αριστερό-ελπιδοφόρο είναι το εγχείρημα του Αλέξη, προτού καν ξεκινήσει...

Αλλά ο πιο μεγάλος πειρασμός για σχολιασμό είναι ένα άλλο σημείο από το κείμενο του Διονέλλη. Οι «συμβουλές» που του έδωσε ο πολιτικός αρχισυντάκτης της εφημερίδας, Γιώργος Πετρόπουλος: να κοιτά τη δουλειά του και να γράφει για τον ΟΠΕΚΕΠΕ (με ειρωνεία και υποτίμηση). Και ότι το ίδιο άτομο έκοψε το ρεπορτάζ του Διονέλλη για την πηγή των νομιμοποιημένων αρχαίων ευρημάτων της οικογένειας Μητσοτάκη!

Βρέθηκαν, είναι η αλήθεια, κάποιοι να με προειδοποιήσουν, να προσέχω με ποιους μαλώνω γιατί, όπως ακούγεται, ο Πρόεδρος έχει «αυτιά και μάτια» παντού μέσα στην εφημερίδα... Και σήμερα αποδεικνύεται πως είχαν δίκιο, καταλήγει ο δημοσιογράφος.

Κοίτα να δεις! Γίνονται τέτοια πράγματα στην «Εφημερίδα των Συντακτών»; Την εφημερίδα της (κεντρο)Αριστεράς, που σηκώνει το λάβαρο της σκληρής αντιπολίτευσης και του ανένδοτου αγώνα για να φύγει το σόι και το καθεστώς του; Και πώς εξηγούνται όλα αυτά; Έχουμε τακτική διείσδυση από πράκτορες της 5ης Φάλαγγας -που έχουν για ξεκάρφωμα τις σημαίες του ηρωικού (1)5ου Συντάγματος; Ή μήπως θα βρούμε την απάντηση, ακολουθώντας το αγγλοσαξονικό ρητό, δηλαδή τα χρήματα και τον εργοδότη; Και δεν εννοώ τον Μελισσανίδη...

Ο συνήθως λαλίστατος Πετρόπ, που δεν αφήνει να πέσει τίποτα κάτω, έδωσε μια ολοκληρωμένη ΜΗ-απάντηση στον τοίχο του. Όπου λέει σε μια έκλαμψη αυτογνωσίας πως ξέρει τι σημαίνει να είσαι απολυμένος αλλά αυτό δε δίνει σε κανέναν το δικαίωμα να προσπαθεί να σπιλώσει και να συκοφαντήσει τους άλλους.
Μας αφήνει όμως τελικά με την απορία. Τι είναι πιο αστείο; Ότι έχει πείσει την αυλή του πως είναι κομμουνιστής; Ή ότι έχει πείσει τους αναγνώστες της ΕφΣυν πως είναι μπροστάρης στον αγώνα να πέσει το Μητσοτάκ και η πολιτική του;

-.-

Κι ένα υστερόγραφο για την Καρυστιανού. 

Που κάποιοι την αποθέωναν, σαν πρόσωπο, και τώρα την σταυρώνουν -πολιτικά-, γιατί αγνοούσαν πως κάθε τι προσωπικό είναι και πολιτικό. Ακόμα και το πολιτικό προσωπικό της τάξης που μας κυβερνά. Και τώρα την χρειάζονται σαν μέτρο σύγκρισης, απλώς για να την κατακεραυνώνουν, δείχνοντας πόσο αριστεροί είναι οι ίδιοι, παρά την πολλοστή πτώση τους από το ροζ συννεφάκι.

Όσο για την Καρυστιανού, μια μάνα που παλεύει να δικαιωθεί το παιδί της, και μιλάει για τα δικαιώματα του εμβρύου, αλλά θεωρεί εισβολείς «της γης τους κολασμένους» και τις εγκύους που απέβαλαν εξαιτίας της επαναπροώθησης, ίσως πρέπει να αλλάξουμε κάπως την αρχή της Διεθνούς. Να το κάνουμε πχ «εμπρός της γης οι εισβολείς», που κάνει και ρίμα.

Αλλά ο φασίζων μισανθρωπισμός δεν προσφέρεται για χαβαλέ. Ίσως σε κάποια άλλη ανάρτηση, με άλλο ύφος.

Κόμματα, πίστη και δίσκοι Νίκου Μπίστη

Ο Ιανουάριος έχει ετυμολογική ρίζα από έναν θεό των Ρωμαίων, του διπρόσωπου (σα να λέμε δικέφαλου) Ιανού. Απέξω δίνεις ευχές για «καλή χρονιά» και μέσα σου τρέμεις όλα αυτά που θα γίνουν -για σένα χωρίς εσένα. Κι αν η αρχή μάς προϊδεάζει για τη συνέχεια, μες στο ’26 θα τρέχουμε να βρούμε το κοντινότερο καταφύγιο. Ως τότε, μερικές σημειώσεις για τον μήνα που έφυγε.

Αν ήμουν περσόνα του ΦΒ -μακριά από μας- και κατά φαντασίαν διαδικτυακός ινφλουένσερ, με εκατοντάδες επιρροές -πώς είναι οι μαζικοί σφοι; καμία σχέση-, θα μοιραζόμουν υποχρεωτικά με το «κοινό» μου (με το οποίο μας δένουν οι πλούσιες εμπειρίες και οι γαμάτες απόψεις μου) το δικό μου βίωμα με τον Παπαδάκη και τα (ούτε καν) 15 λεπτά δημοσιότητας στην εκπομπή του.

Κάπου στις αρχές του αιώνα μας, τα ηρωικά και μοναχικά (σαν Λούκι Λουκ) ΜΜΕ του ΑΠΘ έχουν κατάληψη για το κτιριακό και μια ετοιμόρροπη έδρα στην παραλία, το εξίσου ηρωικό Μανδαλίδειο που έχει χαρακτηριστεί κόκκινο για τους σεισμούς που μέλλονται να έρθουν -μη πολιτικά μιλώντας.

Ο δεξιός αντιπρύτανης πετάει ειρωνικά μια χοντράδα, στο κλασικό ύφος της εξουσίας, που θα γινόταν viral στην εποχή των ΜΚΔ και τράβηξε την προσοχή των καναλιών. Τα χρόνια έχουν περάσει, δε θυμάμαι ακριβώς ποια ήταν η ατάκα, αλλά θα επινοούσα κάτι ωραίο, χάριν του κοινού και των likes, πχ: αν δεν έχουν κτίριο, ας κλείσουν τουλάχιστον Airbnb, κι ας μην υπήρχαν τότε. Τάδε έφη Αντουανέτα Αντωνόπουλος.

Προκαλεί αναβρασμό και ανακαλεί, αλλά είναι αργά για να το μαζέψει και έτσι καταλήγουμε στα μαρμαρένια αλώνια της πρωινής ενημερωτικής ζώνης. Πρώτο ημίχρονο στον Παπαδάκη, έξω από το ετοιμόρροπο κτίριο, δεύτερο στον Λευκό Πύργο -με άλλο φοιτητικό κλιμάκιο- στον Αυτιά, που είχε καλεσμένη την Μαριέττα Γιαννάκου (τις καταλήψεις άκου) στο στούντιο του ALPHA -του Κοντομηνά, με τον «κυρίαρχο των 8» και την Αννούλα του χιονιά στη φράντζα, προ στέκας και Αμφίπολης.

Εμείς θέλουμε δεσμεύσεις για λύση στο κτιριακό, ο Αντωνόπουλος να πει «δεν ήταν αυτό που νομίζετε», τα κανάλια να τον γλεντήσουν πριν περάσουν στο επόμενο θέμα και η υπουργός να δείξει πως όλα είναι λυμένα. Δεν ήταν δύσκολο να ρισκάρεις μια πρόβλεψη για τον τελικό νικητή.

Τέταρτο έτος, εργαστήριο τηλεόρασης. Οι τελειόφοιτοι της Δημοσιογραφίας μαθαίνουν (επιτέλους) να χρησιμοποιούν τον τηλεοπτικό εξοπλισμό και πώς να στήσουν μια εκπομπή. Αυτό που είναι εκτός διδακτέας ύλης είναι ο αμείλικτος, τηλεοπτικός χρόνος και το βασικό καθήκον του παρουσιαστή: να πάει την κουβέντα εκεί που θέλει και να μην αφήσει κανέναν να πει αυτό που σκέφτεται. Πάνελ είμαστε, όχι γενική συνέλευση με επίδικα.

Ε, ναι. Προφανώς δεν είχα την εμπειρία να νικήσω τον Παπαδάκη. Εδώ ήθελε (κουτο)πονηριά, ταλέντο ηθοποιού -για να παίξει καλά τον ρόλο- ή μάνας στον πάγκο της λαϊκής -για να αφήσουν τα σάπια- και κόλπα ζόρικα που κάνουν στις Ινδίες ή στα μπλόκα της αγροτιάς, όπου σπάει των ΜΜΕ ο τσαμπουκάς.

Τα χρόνια έχουν περάσει πια, όπως λέγαμε. Το μόνο που θυμάμαι -από παιδί μικρό- ήταν πως μύριζε θάλασσα (ή ό,τι άλλο μυρίζει ο Θερμαϊκός τέλος πάντων) και δεν μπήκα ποτέ στο ζουμί που μας έκαιγε. Τουλάχιστον με «άφησαν να μιλήσω», σε αντίθεση με το άλλο κλιμάκιο στον Λευκό Πύργο, που βγήκε για λίγο στις καθυστερήσεις χωρίς ήχο, φόντο στο πλάνο της Γιαννάκου -σαν καρτ-ποστάλ- που έλεγε πως όλα ήταν λυμένα και το μαθαίναμε πρώτοι σε ζωντανή μετάδοση, πριν εξαφανιστούμε από το πλάνο. Ούρααα, θυελλώδικα χειροκροτήματα, ουρανομήκεις επιδοκιμασίες! Και τι καλός άνθρωπος ο Αυτιάς, που δίνει λύσεις για όλους. Πάλι καλά που δεν άνοιξε διάλογο με τη φωτογραφία μας -συμβαίνουν αυτά στον σάπιο, μαγικό κόσμο της τηλεόρασης.

Αλλά εμείς λέγαμε για τον Παπαδάκη. Για τον οποίο διάβασα συγκινητικά σχόλια και αποχαιρετισμούς (στις παιδικές μας αναμνήσεις), όχι μόνο για τα αθλητικά πρωτοσέλιδα πριν φύγουμε για μάθημα, αλλά για το καθάριο βλέμμα του, το φιλανθρωπικό του έργο, τις δουλειές που έκανε σαν μικρός λεπτομέρειες, ένας από μας -και ας ξεχώριζε από εμάς. Από όλα αυτά, κρατάω μόνο ότι επέλεξε την καύση στη Ριτσώνα (όπως και ο Χρ. Πολίτης), φέρνοντας αμηχανία στο τηλεοπτικό του ποίμνιο. Και ότι ήταν της γενιάς της Αλλαγής, μουστάκι ΠΑΣΟΚ, οπότε πήγαινε με όλα (δεξιά και αριστερά) και ήξερε να κρατά ισορροπίες, πχ όταν καλούσε τον ΓΓ, σε αντίθεση με τις νεότερες φιλελέ φουρνιές, της ηγεμονίας των μετακλητών, όπου θεωρούνται «εναλλακτικές» η Γιάμαλη και η Τζίμα, με την επιθετικής της ειρωνεία -πχ για τους αγρότες και το «πολιτικό παιχνίδι» που παίζουν.

Δεν παραγράφω ότι κανείς δεν άντεξε στη σκιά του να παίζει τη γλάστρα. Ή ότι ήταν (;) «δάσκαλος» για μπουμπούκια σαν τον Αυτιά, την Τατιάνα και τον Χίο, που ξεκίνησε ως αθλητικός σχολιαστής (!) από την εκπομπή του, πριν βρει την κλίση του και πιο κερδοφόρες δραστηριότητες.

Και δεν ξεχνάω ότι η τηλεόραση είναι ένα σκληρό, απάνθρωπο μέσο, που δεν αφήνει πολλά περιθώρια για ευαισθησίες και καλούς ανθρώπους. Οι πρώτες, όταν βγαίνουν στο γυαλί, είναι προκάτ και για τα νούμερα. Οι δεύτεροι μένουν κατά κανόνα πίσω από το γυαλί. Κι ό,τι μπαίνει στα σπίτια μας είναι ο καθημερινός φασισμός και η φωνή της εξουσίας. Αυτό είναι το μόνο ηθικό δίδαγμα.

Τι απέγιναν όμως οι ήρωες της ιστορίας μας;

Ο Αυτιάς έγινε ευρωβουλευτής. Ο αντιπρύτανης και η Μαριέτα είναι μακαρίτες -κάνοντας πολλούς χαιρέκακους φοιτητές να σκεφτούν μεταφυσικά ότι έπιασαν τόπο οι κατάρες τους.

Οι περισσότεροι απόφοιτοι του Τμήματος δεν ασχολήθηκαν ποτέ επαγγελματικά με τη δημοσιογραφία, που ζούσε τη δική της κρίση, ήδη πριν την κρίση. Η Σία και μερικοί ακόμα είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.

Τα -σταθερά ηρωικά και μοναχικά- ΜΜΕ στεγάζονται σε ένα ροζ κτίριο επί της Εγνατίας, ιδιοκτησίας μιας μονής του Αγίου Όρους που επεκτάθηκε σε real-estate δραστηριότητες για να χρηματοδοτήσει το θεάρεστο έργο της.

Το Μανδαλίδειο παραμένει όρθιο και ετοιμόρροπο, τυλιγμένο με αιώνιες σκαλωσιές που απειλούν το ρεκόρ της Ακρόπολης.

Η Πανσπουδαστική έβγαινε για πολλά χρόνια πρώτη δύναμη στη σχολή. Μετά από μια δεκαετία όμως. Απέξω δηλώνεις συγκινημένος ζευγάς για τη σπορά που έδωσε καρπούς κτλ. Από μέσα νιώθεις λίγος που δεν αξιώθηκες να το ζήσεις στα χρόνια σου και καταριέσαι τους σφους που πήραν μπρος, αφότου έφυγες. Και αν ήσουν εσύ τελικά το πρόβλημα;

-.-

Επτά οπαδοί σκοτώνονται σε ένα σοκαριστικό δυστύχημα στη Ρουμανία, που -για κατανοητούς, κανιβαλιστικούς λόγους- προβάλλεται συνεχώς στις οθόνες. Στα κανάλια φορούν μαύρες γραβάτες και άτυπο εθνικό πένθος, για να καλύψουν την επήρεια ουσιών και βασικά τον απόηχο από το έγκλημα στη «Βιολάντα». Ακούς παντού για «αετόπουλα» -αλλά όχι της ΕΠΟΝ- και στην καλύτερη «συμπεριληπτικά» σχόλια που συμψηφίζουν άθελά τους (;) θύματα και αιτίες - ενόχους.

Ξαφνικά το υπόγειο αφήγημα στο Χ αλλάζει και μια στρατιά κυβερνητικών τρολ στοχοποιούν χυδαία τα «πρεζάκια», που ξέπεσαν γρήγορα από την ιδιότητα του «ήρωα», και από το άσπρο στο μαύρο (σαν την πένθιμη εικόνα της NOVA), χωρίς ενδιάμεσες αποχρώσεις. Η ΠΑΕ ΠΑΟΚ αντιδρά και κινείται νομικά εναντίον τους.

Κι εσύ, παρατηρείς αμήχανος άλλο ένα θέμα να αποκτά «γεωπολιτικές» προεκτάσεις από το πουθενά, ελέω Σαββίδη, σαπίλας και σκατοψυχιάς. Και προλαβαίνεις να σκεφτείς πως στην κοινωνία του μέλλοντος θα βάλουμε όλους αυτούς να δουλεύουν -που είναι ο χειρότερος εφιάλτης τους. Όλοι θα κάνουν εμετό στην ανάμνηση αυτής της σαπίλας και ο Λεβαδειακός θα είναι πρώτο φαβορί για το πρωτάθλημα, αλλά χωρίς στησίματα και (κάνε την ομάδα πάλι πρώτη) Κομπότη.

-.-

Την ίδια περίπου αμηχανία που ένιωθες δηλαδή πριν μερικές μέρες, βλέποντας τις αντιδράσεις για το Ιράν και έναν αετό με δυο κεφάλια στην εποχή των τεράτων και του μέλλοντος που δε λέει να γεννηθεί. (Κι αν δε σου αρκεί ως συνδετικός κρίκος, υπάρχει και το σύνθημα: Τούμπα - Ιράν - Καμπότζη - Βιετνάμ).

Το ένα κεφάλι βλέπει τους πράκτορες του Ισραήλ, τη νατοϊκή προπαγάνδα και την ιμπεριαλιστική επέμβαση. Το άλλο βλέπει την καταπίεση, τη θεοκρατία, τη θέση της γυναίκας και τις διώξεις των κομμουνιστών.

Το ένα φτάνει ενίοτε στο σημείο να πανηγυρίζει σχεδόν για τις εφεδρείες και τις αντοχές του καθεστώτος -πάντα από αντι-ιμπεριαλιστική σκοπιά. Το άλλο τείνει να ξεχνά πως το ιράν δεν είναι πιο θεοκρατικό από άλλες αραβικές χώρες που μένουν στο απυρόβλητο του δυτικού κόσμου (ίσα-ίσα). Ούτε πολύ πιο καταπιεστικό από άλλα καπιταλιστικά καθεστώτα της «δημοκρατικής Δύσης». Κραυγαλέο παράδειγμα οι ΗΠΑ και το Ισραήλ, όπου η αξία της ανθρώπινης ζωής έχει πιάσει πάτο.

Κάποιοι πιπιλίζουν σαν καραμέλα τη φράση του Λένιν πως όσοι περιμένουν να δουν μια «καθαρή επανάσταση», θα μείνουν με την όρεξη και δε θα την ζήσουν ποτέ. Και ψάχνουν με ζήλο παρόλα αυτά άλλοθι και αποδείξεις καθαρότητας, σε ανακοινώσεις σωματείων και φωτομοντάζ.

Και εσύ νιώθεις να παίζεις στο «Περσέπολις», την αμηχανία της ηρωίδας που δε βρίσκει πουθενά την ελευθερία που ζητά. Δεν ξέρω αν ο δημιουργός του στέκει συνολικά στη σωστή πλευρά της ιστορίας, αλλά είναι αξιέπαινο ότι δείχνει τόσο γλαφυρά πως η Δύση δεν είναι η διέξοδος που ψάχνουν οι λαοί. Κι αυτό είναι ζήτημα πόσοι το καταλαβαίνουν, σε τελική ανάλυση.

-.-

Αντί επιλόγου, ορισμένα συμπεράσματα από το Συνέδριο του ΚΚΕ.

-Αυξήθηκε ο αριθμός των μελών της ΚΕ και του ΠΓ. Μπήκαν αρκετά στελέχη που είχαν πρωταγωνιστήσει σε εργατικούς αγώνες του τελευταίου διαστήματος.

-Την πιο αντικειμενική ανάλυση, σε αστικό μέσο, για το Συνέδριο μπορεί να την διαβάσει κανείς στο Documento. Κάπως παράδοξο για τους απέξω, αλλά όχι για όσους ξέρουν την Π. Μπίτσικα. Τις βρώμικες επιθέσεις στο μαγαζί του Βαξεβάνη τις αναλαμβάνουν άλλα φιντάνια -ακόμα και ο Παπαδογιάννης, μεταγραφή από το αθλητικό τμήμα.

-Πολλά ακάου έβγαλαν χολή για την ομοφωνία (ίσως τους φαίνεται ομόηχη με την ομοφοβία) για τις Θέσεις και την επανεκλογή του Κουτσούμπα, συμπεραίνοντας πως «μία από τα ίδια». Αν δεν έχουμε λίγο σασπένς, με αποχωρήσεις σαν το reality της ΝεΑΡ ή λίγο ξύλο Αρασίτικο, δεν έχει πλάκα. Πχ όπως ο Ρουβίκωνας που καταδικάζει τον εαυτό του, κάνοντας λάθος επιθέσεις σε παρακείμενους στόχους.

Παρεμπιπτόντως, ο Νίκος Μπίστης αποχώρησε από τη ΝεΑΡ, λοξοκοιτώντας προς το (υπό διαμόρφωση) κόμμα Τσίπρα και προσθέτει άλλον έναν κρίκο στην καριέρα του πολιτικού γυρολόγου, αποδεικνύοντας πως ο τρίτος γύρος δεν είναι ο τελικός. Προχωρώντας και αναθεωρώντας, hasta la reforma siempre.

«Γυριστρούλα, σε φοβάμαι» όπως έλεγε και ο Λάκης με τα ψηλά ρεβέρ -που τα γύριζε και αυτός! Αλλά σε εμάς ο μόνος φόβος είναι μην πάθει Θάνο, Μίκη κτλ και γυρίσει για να κλείσει την καριέρα του στο κόμμα που αγάπησε. Μη γυρίσεις, τίποτα μη ζητήσεις...

-Στο σημείωμα για τον Γενάρη είχαν θέση και κάποιες σημειώσεις για τους αγρότες, αλλά μένουν στο ράφι για επόμενο κείμενο.

ΥΓ: Η ενηλικίωση είναι απλώς μια μεταβολή της ύλης...