Κάθαρση

Το έργο το έχουμε ξαναδεί.
Το κράτος σκηνοθετεί. Οι πρωταγωνιστές μπάτσοι ερμηνεύουν κι εκτελούν. Μετά οι μπάχαλοι βάζουν τα οπτικά εφέ. Κι οι θεατές στον καναπέ τρώνε ποπ κορν και πατατάκια. Κοινωνία του θεάματος. Άνευ άρτου.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα ή ως τραγωδία.
Καμιά φορά και τα δυο μαζί.

Χτες η μηχανή του χρόνου ασχολήθηκε με ένα απ' τα πρώτα σίκουελ, τη δολοφονία του μιχάλη καλτεζά.
Οι ομοιότητες με το σήμερα δε σταματάν στην ηλικία των δυο παιδιών. Είναι πολλές και... σατανικές. Τόσο, που ακόμα κι απ' το χαζοκούτι αναδεικνύονται.

Ο μελίστας δολοφόνησε τον καλτεζά εν ψυχρώ μετά από μία επίθεση αναρχικών σε αστυνομική κλούβα. Υπήρξαν αυτόπτες μάρτυρες που κατέθεσαν ότι τον είδαν να γονατίζει και να σημαδεύει με το πιστόλι του.
Η σωματική ακεραιότητα του μελίστα δεν κινδύνευε. Τον πυροβολισμό τον έριξε την ώρα που οι αναρχικοί τρέπονταν σε φυγή και απομακρύνονταν τρέχοντας. Για αυτό και η σφαίρα βρήκε τον μιχάλη από πίσω στο κεφάλι.
Ωστόσο στο δικαστήριο επικράτησε η γνωστή θεωρία περί εξοστρακισμού, που δε στεκόταν με τίποτα.

Οι μαρτυρίες δε μέτρησαν και βιντεάκια τότε δεν υπήρχαν. Κρίμα γιατί ήταν απίστευτη δεκαετία με μεγάλες στιγμές. Αλλά αν υπήρχαν [βιντεάκια] ίσως να μην ήταν τόσο ωραία νοσταλγική. Εδώ με το βίντεο και της έμεινε η ρετσινιά του κιτς. Φαντάσου με την προηγμένη γενιά.

Την υπεράσπιση του μπάτσου την ανέλαβε (και) τότε ένας μεγαλοδικηγόρος, ο γνωστός δεξιός λυκουρέζος. Αυτός αντί για τη βατίδου είχε τη λάσκαρη, αλλά είναι ακόμα μαζί. Παρά το τρελό αλά αϊνστάιν μαλλί είναι απείρως πιο σοβαρός απ' τον κούγια. Αν και έμπλεξε (και αυτός) με το ποδόσφαιρο διατελώντας πρόεδρος της επαε για ένα φεγγάρι.

Η υπεράσπιση του μελίστα κινήθηκε στη γνωστή άθλια γραμμή για τη διαγωγή και τον χαρακτήρα του νεκρού.
Αυτή είναι η εξαίρεση στον κανόνα που λέει ότι ο νεκρός δεδικαίωται. Σε τέτοιες δίκες, με αυτά που λέγονται, το νεκρό τον σκοτώνουν και δεύτερη φορά.

Ο μιχάλης ήταν ταραχοποιό στοιχείο. Τρανή απόδειξη το ότι φορούσε σκουλαρίκι.
-Με την έγκρισή μου, απαντάει ο πατέρας.
Αλλά ο λυκουρέζος επιμένει.
-Τα παιδιά στο σχολείο λενε πως ήταν ροκάς!
-Το παιδί μου δεν ήταν αναρχικός, ήταν διαμάντι...

Την επομένη του φόνου ο ελέυθερος τύπος κυκλοφόρησε με πηχυαίο τίτλο: ΤΑ ΜΑΤ του ΠΑΣΟΚ ΣΚΟΤΩΣΑΝ 15ΧΡΟΝΟ.
Δύο υπουργοί (κοίτα να δεις συμπτώσεις) υπέβαλαν την παραίτησή τους, αλλά ο παπανδρέου δεν τις έκανε δεκτές. Ο ένας από αυτούς ήταν ο κουτσόγιωργας.
Εδώ με τον κοσκωτά, όλόκληρο κίνημα κόντεψε να στείλει στον τάφο ο ανδρέας για χάρη του μένιου. Σιγά μη θυσίαζε τον κολλητό του για μια απλή δολοφονία.

Οι ψευδομάρτυρες μπάτσοι πέφταν σε κραυγαλέες αντιφάσεις. Ο εισαγγελέας της πρώτης δίκης που ήταν τίμιος άνθρωπος εξοργίστηκε σε τέτοιο βαθμό που διέταξε τη σύλληψη ενός για ψευδομαρτυρία.
Ήταν ο ίδος άνθρωπος που έστειλε στο εφετείο την υπόθεση θεωρώντας προκλητικά μικρή την ποινή που επιβλήθηκε πρωτόδικα.
Το πνεύμα του σαρτζετάκη ζούσε ακόμα.
Εξάλλου ο χρηστάρας ήταν τότε ΠτΔ. Ο τελευταίος βυζαντινός αυτοκράτορας που λέει κι ο χαρούλης.

Στο εφετείο η δουλειά φάνηκε από νωρίς πως βρωμούσε. Την ημέρα της ανακοίνωσης της απόφασης κανένας από την οικογένεια του μιχάλη δεν πήγε στο δικαστήριο γιατί δεν ήθελε να ζήσει από κοντά την κοροϊδία.
Οι ποινές ήταν με αναστολή κι ο μελίστας δεν έκατσε ούτε μέρα στη φυλακή.
Οι νομικοί όροι προκαλούν την κοινή λογική: καταδικάζεται για οπλοχρησία και υπέρβαση καθήκοντος.
Κακό δηλ είναι που ξόδεψε τη σφαίρα, όχι που σκότωσε το παιδί. Εξάλλου, αυτό ήταν το καθήκον του, απλώς το παράκανε.

Η απόφαση βγήκε γενάρη του 90. Με το που μπήκε η αποφράδα δεκαετία. Και με κυβέρνηση οικουμενική.
Σκάσαν κάποια γκαζάκια για την τιμή των όπλων, αλλά το πράγμα πέρασε στο ντούκου. Το κίνημα -κι οι κουκούλες- ήταν σε τέλμα.

Τέσσερα χρόνια πριν, η εικόνα ήταν άλλη. Η δολοφονία του μιχάλη ξεχείλισε την οργή του κόσμου. Κι αυτός με τη σειρά του τους δρόμους.
Το αφιέρωμα δε στέκεται πολύ σε αυτό το σημείο. Υποθέτω πως τα χριστούγεννα παίξαν και τότε το ρόλο τους στην εκτόνωση. Κι οι αυταπάτες για τον ανδρέα επίσης.

Κι όμως, θεωρητικά η συγκυρία ήταν βολική.
Το πραξικόπημα στη ΓΣΕΕ, τα μέτρα του σημίτη, το δούλεμα με την ΑΤΑ ήταν νωπά στις μνήμες των εργαζομένων. Ο καλτεζάς δεν ήταν απλώς η σταγόνα που ξεχείλιζε το ποτήρι. Έριχνε τις μάσκες, γκρέμιζε το τείχος που υπήρχε θεωρητικά ανάμεσα στο πασοκ και την ανάλγητη, αντιλαϊκή δεξιά.
Το πασοκ (...) κι έδερνε. Το κίνημα ήταν στους δρόμους κι ήταν δυνατό. Τι έλειψε από αυτό το κίνημα για να είναι νικηφόρο;
Βασικά δεν έλειψε, περίσσεψε. Οι αυταπάτες για το Κίνημα, που λέγαμε πριν.

Με το πέρας της εκδίκασης (το κα με ήτα) ο μελίστας επέστρεψε κανονικά στο σώμα του. Με ευνοϊκή μετάθεση για την πάτρα που ήταν η ιδιαίτερη πατρίδα του.
Ο χατζηγάκης τις προάλλες στη βουλή ουσιαστικά προανήγγειλε αντίστοιχη απόφαση για τον κορκονέα. Της ανεξάρτητης κατά τα άλλα δικαιοσύνης.

Ο μελίστας τουλάχιστον ζήτησε συγνώμη.
Έστω υποκριτική, για τα μάτια του κόσμου.
Σήμερα είναι εξαφανισμένος, εδώ κι ένα χρόνο στο εξωτερικό κατά την επίσημη πληροφόρηση, όπου τον βρίσκουν μόνο οι ερινύες.

23 χρόνια μετά φτάσαμε σπειροειδώς στο ίδιο σημείο αλλά σε εξελιγμένη μορφή.
Ο κορκονέας δε ζητά καν συγνώμη. Δε νιώθει καν την ανάγκη να παίξει το ρόλο της μετανοούσας μαγδαληνής. Δεν τον ενδιαφέρει η εξιλέωση κι η "κοινή γνώμη". Έχει πλάτες και το ξέρει.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται τελικά σαν τραγωδία.
Κι οι θεατές απ' τον καναπέ ζουν στο πετσί τους την ύβρη του δράματος και περιμένουν την κάθαρση.
Που αν δεν την κάνουν οι ίδιοι και περιμένουν από τον σκηνοθέτη, θα είναι επανέκδοση αυτής του 89.
Για να 'χει μέσα και το στοιχείο της φάρσας.

Τι Πλαστήρας Τι Παπάγος

Παραθέτω κορφαίο σκηνικό από την κορυφαία δεκαετία του 80.

"Σε κάποια τοπική οργάνωση του νομού Αχαΐας (σ.σ: του ΠαΣοΚ) οι σύντροφοι εξοργισμένοι από τις υψηλές αμοιβές που έπαιρνε ο Μένιος Κουτσόγιωργας όταν υπεράσπιζε υποθέσεις στο δικαστήριοτον κατήγγειλαν στην Πειθαρχική Επιτροπή της Νομαρχιακής, η οποία πέταξε στα σκουπίδια τη σχετική καταγγελία τους.
Ο Κουτσόγιωργας προσωπικός δικηγόρος και φίλος του Ανδρέα τα μάθαινε όλα αυτά και γελούσε. Αλλά κάποια νύχτα οι σύντροφοι της τοπικής, πήραν σπρέυ, βγκήκαν στους δρόμους κι έγραψαν στα ντουβάρια: ΤΙ ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ ΤΙ ΚΟΥΤΣΟΓΙΩΡΓΑΣ..."

Παρένθεση. Ο Στεφανόπουλος ήταν προφανώς νομικός -αυτή τη λεπτομέρεια κι εγώ την αγνοούσα. Στη συνέχεια ο συγγραφέας λέει ότι έγινε χαμός κι ότι η διένεξη λύθηκε με παρέμβαση του κατσιφάρα που "έπεισε τους συντρόφους να καθίσουν φρόνιμα γιατί όλα αυτά "γέμιζαν με νερό την στέρνα της δεξιάς".
Αγαπημένα, αξεπέραστα κλισέ!
Στη συνέχεια ο κατσιφάρας μίλησε και στον κουτσόγιωργα: εσύ παιδί μου δεν είσαι δικηγόρος, όταν αναλαμβάνεις υποθέσεις. Είσαι ο καζαντζίδης που αποφάσισε ξαφνικά να ξανατραγουδήσει σε κέντρο και ζητάει όσα θέλει. Βάλε λίγο φρένο βρε Μένιο, σοσιαλιστής με γιώτα είσαι, όχι με ήτα".

Τα αποσπάσματα είναι από το βιβλίο "αποκαλύπτω τους κορυφαίους του ΠαΣοΚ". Κυκλοφόρησε και στα αγγλικά με τον καλτ τίτλο " the greens". Ο "σύντροφος" συγγραφέας είναι ο Δήμος Μπότσαρης, βουλευτής του ΠαΣοΚ πτην τετραετία 77-81 και δήμαρχος Σπάτων με το σταλινικό(sic) 98%, που επί 8ετίας πασοκ συνέκλινε με τη ΝΔ και κατέληξε να αρθρογραφεί και στον Ελεύθερο Τύπο.
Καταντάει ενίοτε γραφικός (ισχυρίζεται ότι είναι γνήσιος απόγονος του γνωστού Μπότσαρη από την επανάσταση του 21 και γι' αυτό υπογράφει ως Δήμος Μάρκου Μπότσαρης) και εμπαθής (πλέκει το εγκώμιο του μητσοτάκη προκειμένου να θάψει τον παπανδρέου). Αλλά έχει σώας τας φρένας, και περιγράφει πολύ ενδιαφέροντα πράγματα, ενίοτε με τρόπο σπαρταριστό. Ακόμα και οι τίτλοι των βιβλίων του είναι κάτι παραπάνω από εμπνευσμένοι. Πράσινη κοκαΐνη, ο σοσιαλισμός στο απόσπασμα κ.ά. Θα μας ξανααπασχολήσει σύντομα.

Κλείνω το σημείωμα με μια πασοκική εκδοχή για τον λόγο που τον έφυγαν. Ήταν ομοφυλόφιλος και έκανε πιάτσα και στη συγγρού. Δεν είμαι σε θέση να το ξέρω και να το ελέγξω, αλλά γνωρίζω ότι το ίδιο ακριβώς είχε γίνει με σημαίνον στέλεχος του ΠαΣοΚ (Ανδρέας Χριστοδουλίδης) στις αρχές της οκταετίας (κατά το επταετία όπου όλοι καταλαβαίνουμε χωρίς να λέμε περισσότερα) που στη συνέχεια, με ψαλιδισμένα φτερά και φιλοδοξίες, τα ξαναβρήκε με το ΠαΣοΚ και ανέλαβε διευθυντής προπαγάνδας στην κρατική τηλεόραση. Αυτόν τον πιάσαν και εκτέθηκε δημοσίως. Τον Μπότσαρη όχι, αλλά αφέθηκε να εννοηθεί ότι ήταν του ίδιου φυράματος.