Ρίο - ο επίλογος

This is the end. My only friend, the end.

Ευτυχώς από μια άποψη, για να ξεκολλήσει η κε του μπλοκ και να γράψει για κάνα άλλο θέμα, που να απασχολεί περισσότερο το κλασικό της κοινό (αν νοείται τέτοιο).

Η ζωή είναι ένα νόμισμα με δύο όψεις. Ήττα και νίκη. Κορώνα (σε) κερδίζω, γράμματα χάνεις εσύ. Ουρανοξύστες και φαβέλες -που είναι σαν τίτλος ασπρόμαυρης ελληνικής ταινίας, με Βουγιουκλάκη και Παπαμιχαήλ. Άδειες κερκίδες και... υψηλές απουσίες. Όπου κάποιοι έλειπαν για να σνομπάρουν ένα θέ(α)μα που δεν τους αφορούσε, ή γιατί δεν είχαν λεφτά να αγοράσουν εισιτήριο. Κι άλλοι για το φόβο της γιούχας και του επικοινωνιακού κόστους, όπως ο προσωρινός Βραζιλιάνος πρωθυπουργός.

(*οι οποίες ήταν πολύ καλά περιφρουρημένες για δυο βδομάδες, μη τυχόν ξεστρατίσει κάποιος προς τα εκεί, αλλά δεν ήταν αυτός ο λόγος που οι περισσότεροι ανταποκριτές έκαναν πως δεν τις είδαν, σα να μην υπήρχαν -με μερικές τίμιες, φωτεινές εξαιρέσεις, σαν κι αυτό το κείμενο -που μου υπέδειξε ο Θερσίτης- του Δ. Μπουλούκου, που έχει βρεθεί μια χρονιά και στο Φεστιβάλ της οργάνωσης, σε μια εκδήλωση)

Ο Γιαπωνέζος αντίθετα δεν είχε τέτοια προβλήματα. Ντύθηκε Σούπερ Μά-Ριο (σε ένα σεφερλικής έμπνευσης λογοπαίγνιο με το Ρίο) και πρόλαβε να μας δώσει μια κιτς πρόγευση για όσα θα δούμε σε τέσσερα χρόνια, στο Τόκιο. Κάτι μεταξύ Καμπαμαρού και Πόκεμον-Go, δηλ anime και video game. Με το Sniper να δίνει τη χρήσιμη πληροφορία της ημέρας, ότι δηλ το Πόκεμον, σε αντίθεση με τον γενικό κανόνα, πρώτα έγινε παιχνίδι και μετά κινούμενο σχέδιο κι αυτό είναι το μόνο αξιοπρόσεκτο στοιχείο που έχει. Όσο για τους αγώνες του Τόκιο, μπορείτε να διαβάσετε εδώ μερικές (στ' αλήθεια) ενδιαφέρουσες πληροφορίες.

Το θέμα είναι από ποια σκοπιά θα δεις κάθε φορά τα πράγματα -κι αν υπάρχει όντως τέτοια, κάτι που να τα διαφοροποιεί. Γαλαζοπράσινα νερά έχει κι ο Ειρηνικός ή η Λευκάδα. Γαλαζοπράσινα είναι και στο λιμάνι του Πειραιά ή στις πισίνες του Ρίο, που πρασίνισαν από τα πολλά οικολογικά μηνύματα των διοργανωτών και από το κακό τους για την αφέλεια του κόσμου που τους πιστεύει.



Μπορείς να σταθείς στα επιτεύγματα της τεχνολογίας και τη βοήθεια που μας προσφέρει, πχ όταν μας φέρνει πιο κοντά και μας αποξενώνει. Ή στην τελετή λήξης του Ρίο, όπου η ολυμπιακή φλόγα έσβησε με τεχνητή βροχή κι ενώ στην πόλη έβρεχε -ούτως ή άλλως- με το τουλούμι. Ή και κατά τη διάρκεια των αγώνων, με τη βοήθεια του βίντεο και της δυνατότητας του ριπλέι για τους διαιτητές, σε κρίσιμες αμφισβητούμενες φάσεις, όπως στον τελικό του βόλεϊ, όπου είδαν ένα μπλοκ-άουτ υπέρ της Ιταλίας κι έδωσαν τον πόντο στους διοργανωτές Βραζιλιάνους, γιατί αυτό είχαν αποφασίσει, έτσι κι αλλιώς, να κάνουν.
Αλλά δεν ήταν αυτή η μόνη περίπτωση εκνευριστικής διαιτητικής απόφασης, που έκανε κάποιους να χάσουν την ψυχραιμία τους και να βγουν από τα ρούχα τους. Στην κυριολεξία...

Κι οι Ιρλανδοί είναι ακόμα πιο οξύθυμοι...

Μπορείς επίσης να σταθείς στην αυξημένη συγκομιδή μεταλλίων και να πανηγυρίσεις σαν τον Παπαδημούλη, Τα μετάλλια εξάλλου επιχρυσώνουν τη μίζερη καθημερινότητα και προσφέρονται για διάφορες μορφές εξαργύρωσης -αφού το βασικό τους υλικό είναι το ασήμι κι όχι ο χρυσός. Η Ελλάδα που ανακάμπτει, θριαμβεύει και ξανά προς τη δόξα τραβά. Οπότε λοιπόν μην είστε και εσείς μίζεροι κι αχάριστοι (δε θέλουμε θλιμμένους στη γιορτή μας) τώρα που βγαίνουμε από το λούκι. Και αν όλα αυτά τελικά σας θυμίζουν το σαξές στόρι της ΝΔ και την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος, πρέπει να ξέρετε πως το νόμισμα δεν είναι φετίχ. Μπορείτε να σκεφτείτε έξω απ' τα κυρίαρχα πλαίσια (και όχι μόνο το ευρώ, αλλά και την ΕΕ, το καπιταλιστικό κέρδος στην παραγωγή) και να τους πληρώσετε με το ίδιο νόμισμα.

Η άλλη όψη του νομίσματος μας λέει πως αυτή ήταν η μικρότερη ελληνική αποστολή της τελευταίας εικοσαετίας και ότι οι αθλητικές ομοσπονδίες φυτοζωούν, βλέποντας κάθε χρόνο τον προϋπολογισμό τους να μικραίνει. Οι υποδομές είναι ανύπαρκτες κι οι Έλληνες πρωταθλητές μένουν αβοήθητοι από την Πολιτεία, να αναζητούν χορηγίες που θα καλύψουν το έλλειμμα.

Αλλά η κρατική παραγωγή πρωταθλητών και μεταλλίων είναι απλώς η άλλη όψη (στο ίδιο νόμισμα) της σημερινής κατάστασης. Το πραγματικό ζητούμενο είναι ο μαζικός λαϊκός αθλητισμός (που έχει καταντήσει "αναχρονιστικό" ανέκδοτο), η μαζική ενασχόληση νέων παιδιών με τον αθλητισμό, που είναι υγιής, σε αντίθεση με τον πρωταθλητισμό -όπως είπε κι ο πατέρας της Κορακάκη. Και που σε δεύτερο πλάνο και παρεμπιπτόντως, μπορεί να ωφελήσει τον δεύτερο -όπως γινόταν δηλ στις χώρες του σοσιαλιστικού μπλοκ.

Κάτι που κινείται φυσικά έξω από τον ορίζοντα του κάθε φιλελέ, που παθιάζεται με την αριστεία και φλέγεται από μίσος ενάντια σε όσους (νομίζει ότι) την εμποδίζουν. Όσοι τώρα δεν έχουν την τύχη να γεννηθούν η να γίνουν άριστοι, μπορούν να διαλέξουν έναν Καιάδα και να πέσουν οικειοθελώς, για να μην εμποδίσουν την ανάδειξη των υπόλοιπων -εκτός και αν οι τελευταίοι διαλέξουν να πατήσουν στα πτώματα των πρώτων, για να πάρουν περισσότερη φόρα. Την ίδια ακριβώς αντίληψη έχουν και για την ιστορία, το ρόλο των μαζών, των κοινωνικών τάξεων, των μεγάλων προσωπικοτήτων. Αλλά αυτό ξεφεύγει από το σημερινό μας θέμα.

Μιας κι αναφέραμε τις σοσιαλιστικές χώρες, η τελευταία επιζώσα (κι εγώ έτσι το λέω, αλλά μου το έβγαλε λάθος ο αυτόματος διορθωτής), Κούβα, έφτασε τα 11 μετάλλια -αν και σε αυτά πρέπει ίσως να συνυπολογίσουμε τις διακρίσεις δύο Κουβανών αθλητών, που ανέβηκαν στο βάθρο με τα χρώματα άλλων χωρών, που τους έκλεισαν ως μεταγραφές (Ισπανία και Τουρκία). Ένα πολύ διαδεδομένο φαινόμενο στις μέρες μας, που ωστόσο δε μειώνει στο παραμικρό την εθνική περηφάνια κάποιων ρατσιστών, με αντιφατική συνείδηση (στα όρια της σχιζοφρένειας).

Στην πρώτη θέση, με διαφορά από το δεύτερο, οι ΗΠΑ (βαρεθήκαμε να ακούμε τον ύμνο τους), που είναι μια βιομηχανία πρωταθλητών κι επεκτείνονται πλέον (με όρους εκτατικής ανάπτυξης) και σε χώρους όπου δεν είχαν καμία παράδοση (όπως τα 1.500 μέτρα στους άνδρες, η άρση βαρών, κτλ). Κι η καλύτερή τους επίδοση (μαζί με το Λονδίνο) από το 84' στο Λος Άντζελες, όπου εκμεταλλεύτηκαν βέβαια την απουσία της ΕΣΣΔ και του σοσιαλιστικού μπλοκ (κάτι που μόνο εν μέρει ίσχυε τώρα, με τον αποκλεισμό αρκετών αθλητών της Ρωσίας). Αλλά όλα τα 46 χρυσά των Αμερικανών δεν αξίζουν όσο το ένα χρυσό που πήρε ένας Παλαιστίνιος αθλητής -με τα χρώματα της ΔΟΕ.

Και τώρα; Τι θα κάνουμε χωρίς Ολυμπιακούς; Χωρίς πρωτάθλημα έστω, αφού αναβλήθηκε η πρεμιέρα του (χωρίς κανείς πια να ενδιαφέρεται να καταλάβει γιατί); Τι θα κάνουμε χωρίς θέαμα (αφού δεν έχουμε άρτο) και βαρβάρους; Ήταν κι αυτοί μια κάποια λύση...

The Show must go on...

Η τσαρίνα των αιθέρων κι η επουράνια έφοδος

Αν η θάλασσα του Ρίο -Rio mar[e]- ήταν πιο τρυφερή από την καρδιά ενός μαρουλιού κι έφερε στο Σπύρο Γιαννιώτη το αργυρό μετάλλιο (αρκετά χιλιόμετρα βορειότερα από το Rio de la Plata), οι ουρανοί του έκρυβαν ατόφιο χρυσάφι για την Κατερίνα Στεφανίδη.

Η Ελληνίδα πρωταθλήτρια αξιοποίησε με τον καλύτερο τρόπο τον αποκλεισμό της Ρωσίδας Ισινμπάγεβα, της αποκαλούμενης “τσαρίνας των αιθέρων” από τους αγώνες, εξαιτίας της γνωστής υπόθεσης με το… κρατικό ντοπάρισμα στη Ρωσία (που σε αφήνει με την απορία αν στις άλλες χώρες γίνεται κάτι διαφορετικό κι έχουν καθαρούς αθλητές ή μένουν στο απυρόβλητο, γιατί πριμοδοτείται η ιδιωτική πρωτοβουλία, ακόμα και στα αναβολικά) και πήρε το χρυσό μετάλλιο στο επί κοντώ των γυναικών, με άλμα στα 4,85 μέτρα. Συγκινημένη μετά το τέλος του αγώνα, ζήτησε συγνώμη από το ελληνικό κοινό, επειδή μας ξενύχτησε (μακάρι να ήταν αυτοί οι λόγοι που μένει άυπνος ο κόσμος στη χώρα μας) κι άδειασε ευγενικά τα αρπακτικά με τα μικρόφωνα, που δε θα την άφηναν σε ησυχία, μέχρι τη σημερινή απονομή, για να ηρεμήσει.

Αυτό ήταν το τρίτο χρυσό μετάλλιο κι έκτο συνολικά για την ελληνική αποστολή στο Ρίο, που ξεπέρασε κατά πολύ την αντίστοιχη συγκομιδή στο Λονδίνο και το Πεκίνο και βασικά τα απαισιόδοξα-συγκρατημένα προγνωστικά. Και είναι ζήτημα χρόνου ίσως να βρεθεί ο ξύπνιος (και ας μην ξενύχτησε για τη Στεφανίδη) που θα κάνει τη σύνδεση με τις επιδόσεις της ελληνικής οικονομίας και την αναιμική ανάκαμψη που (φαίνεται να) κατέγραψε, ξεπερνώντας τις επίσημες προβλέψεις.

Την ίδια στιγμή, ο ελληνικός λαός δε βλέπει καμία ανάκαμψη στο πορτοφόλι του κι είναι αναγκασμένος κάθε μήνα να πηδά πολλά χαντάκια (σαν την τάφρο στο επί κοντώ) και παλούκια (σαν τα κοντάρια στο ίδιο αγώνισμα) για να τα βγάλει πέρα. Κι είναι γνωστό (αλλά δεν μπορούμε να το μεταφέρουμε εδώ) τι παθαίνει τελικά, όποιος πηδάει πολλά παλούκια, με βάση την παροιμία. Που θυμίζει εκείνη την εκλαΐκευση ενός παλιού αγωνιστή, που εξηγούσε στους εργάτες τι είναι η οικονομική κρίση, ως εξής: ένα παλούκι που έχουν οι μπουρζουάδες στον πισινό τους και θέλουν να το βάλουν στο δικό μας…

Κι ο εργαζόμενος λαός δεν πρόκειται να βγει από αυτήν τη στενωπό (και στριμόκωλη στην κυριολεξία κατάσταση), αν δεν προπονηθεί σκληρά για το δικό του μεγάλο άλμα, αν δεν οργανωθεί για να κάνει την έφοδό του στον ουρανό και να εκθρονίσει σύγχρονους τσάρους και τσαρίνες, ως εν ουρανώ και επί της γης…

Αναδημοσίευση από Ατέχνως

Η χρυσή ολυμπιονίκης Στεφανίδη κι ένας άλλος τυχαίος δίπλα της

Κατά τα άλλα:

Το "ωραίο" της υπόθεσης ήταν η διαδικτυακή επίθεση ενός Αμερικάνου στο Τουίτερ κατά της Στεφανίδη, που ζει και προπονείται στις ΗΠΑ (μαζί με τον Αμερικάνο σύζυγο και προπονητή της) αλλά συμμετέχει στους αγώνες με τα ελληνικά χρώματα. Σα να λέμε, αλλού τρως, αλλού πίνεις και αλλού πας και το δίνεις. Κι η εθνικιστική βλακεία πάει σύννεφο, χωρίς να κάνει διακρίσεις με βάση το χρώμα του δέρματος...

Διάβασα κάπου στο τουίτερ (αλλά δεν μπόρεσα να το βρω και να το διασταυρώσω) δηλώσεις του Γάλλου χάλκινου ολυμπιονίκη στα 200 μ., Λεμέτρ, που αντί να καμαρώσει για το κατόρθωμά του, όπως το παρουσίαζε η ερώτηση του δημοσιογράφου, ότι ξεπέρασε δηλ τόσους δυνατούς μαύρους σπρίντερ, είπε το αυτονόητο, ότι βλέπει δηλ δίπλα του μόνο συναθλητές του, ανεξάρτητα από το χρώμα της επιδερμίδας τους.

Στο ίδιο διεθνιστικό κλίμα, η ανδρική ομάδα βόλεϊ της Ιταλίας, που παίζει αύριο στον τελικό του αθλήματος απέναντι στους διοργανωτές Βραζιλιάνους, πέτυχε σπουδαία "αντι-ιμπεριαλιστική" νίκη στον ημιτελικό κατά των ΗΠΑ (που κατά τα άλλα πάντως σαρώνουν τα μετάλλια), έχοντας στις τάξεις της παίκτες όπως ο Ζάιτσεφ (που αντί για αντιναζιστικά βόλια έριχνε ρουκέτες στο σερβίς του και έδωσε τη νίκη στην ομάδα του) και ο Χουαντορένα (όπως ο θρυλικός Κουβανός δρομέας).

Κι αυτή τη φορά δεν υπήρχαν ενστάσεις και κριτές, για να σώσουν την ομάδα με την αστερόεσσα, όπως έγινε με τη γυναικεία σκυτάλη στα 4Χ100, που έγραψε ιστορία τρέχοντας μόνη της, κατά την επανάληψη της προκριματικής της κούρσας.

Όσο για τα Αμερικανάκια, μπορείτε να θαυμάσετε τα κατορθώματά τους εκτός γηπέδου, διαβάζοντας αυτήν τη φοβερή ιστορία για το Λόχτι και κάποιους συναθλητές του, που προέβησαν σε γελοιότητες και βανδαλισμούς σε ένα βενζινάδικο, αλλά ζητούσαν και τα ρέστα, δηλώνοντας ψευδώς πως έπεσαν θύματα ληστείας! Η κοροϊδία αποκαλύφτηκε σύντομα, αλλά ο Λόχτι είχε προλάβει να γυρίσει στην πατρίδα του (από όπου ζήτησε διαδικτυακή συγνώμη) σε αντίθεση με τα φιλαράκια του, για τους οποίους διατάχτηκε απαγόρευση εξόδου από τη Βραζιλία...

Κάτι που μας δείχνει το πραγματικό χρώμα που κρύβεται πίσω από τη λάμψη των μεταλλίων και διάφορες αθλητικές επιτυχίες. Κι αν δεν το βρήκατε με την πρώτη, μπορείτε να το δείτε σε αυτήν τη φωτογραφία από το Ρίο, με το ατύχημα που έπαθε κατά τη διάρκεια της κούρσας του ο πρωτοπόρος (ως τότε) Γάλλος δρομέας, στα 50 χλμ βάδην (το πιο εξαντλητικό αγώνισμα μαζί με το τρίαθλο και το δέκαθλο ίσως), όπως το συνέλαβε ο φωτογραφικός φακός.

Αν ο αθλητισμός είναι καθρέφτης της πραγματικής ζωής (εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω), ε πώς να μην είναι βουτηγμένος στα σκατά...

Σημειωτέον πως ο Γάλλος στη συνέχεια της διαδρομής κατέρρευσε προς στιγμήν από την εξάντληση, για να συνεχίσει ηρωικά την κούρσα του και να τερματίσει τελικά έβδομος.

Για αυτό σου λέω Κιμ, σωσία του, ή όποιος κι αν είσαι και στοιχειώνεις τον ύπνο και τον ξύπνιο των δυτικών ΜΜΕ.
Πάτα το κουμπί...

Από το υπόλοιπο πρόγραμμα των αγώνων, που βαδίζουν σιγά-σιγά προς το τέλος τους, ξεχωρίζουν κατά τη γνώμη μου διάφοροι τελικοί ομαδικών αθλημάτων, αλλά αντικειμενικά το πιο ενδιαφέρον κι ιντριγκαδόρικο ζευγάρι είναι το Κροατία-Σερβία στο πόλο (που προκαλεί φόβους ότι η πισίνα μπορεί να βαφτεί κόκκινη, από ζωή κι από θάνατο -αν και αυτά τα πάθη δε βρίσκουν πολύ συχνά χώρο για να εκφραστούν στους σύγχρονους, ψυχρούς επαγγελματίες. Απόδειξη και ο προημιτελικός μπάσκετ μεταξύ των δύο εθνικών, που κράτησε πάντως το ιδιαίτερο χρώμα του και βασικά ήταν ο μοναδικός συναρπαστικός αγώνας που έχουμε δει ως τώρα στις νοκ-άουτ φάσεις του τουρνουά -εκτός κι αν μας έχει φυλάξει το πολύ καλό για το τέλος.

Ξεφτισμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις

Εν αρχή ήρθε το χάλκινο μετάλλιο.

Χάλκινη η Κορακάκη, ψεύτικη η ακρογιαλιά.
Ψεύτικο και το μεγαλείο, που σου μάθαν στο σχολείο. Κι εγώ ξένος μετανάστης σου Ελλάς.
Κι ευτυχώς που δεν αξιοποιήσαμε τις ολυμπιακές εγκαταστάσεις και μας έμειναν αμανάτι να σαπίζουν, για να στεγάζουν σήμερα στοιβαγμένες προσφυγικές ψυχές, της γης τους κολασμένους, που καίγονται στα καζάνια της επίγειας κόλασης και του καπιταλισμού που σαπίζει.

Κι όσο για σκοπευτήρια, έχουμε αυτό της Καισαριανής, για να τουφεκίζουμε τους απάτριδες, που υπεράσπισαν την πατρίδα, τραγουδώντας στίχους της Διεθνούς, και για να φτιάχνει τη λεζάντα του ο Τσίπρας. Δε χρειάζονται περσότερα. Οι αθλητές μπορούν να προπονούνται σε νταμάρια, όπου δεν υπάρχουν κόκαλα απάτριδων να τρίζουν, καθώς τα τιμούν Πασόκοι, για να τους ανατριχιάζουν (τους αθλητές, οι Πασόκοι, παλιοί και νέοι, είναι χοντρόπετσοι και δεν έχουν πρόβλημα).

Κι αν ισχύουν όλα αυτά με το χάλκινο, φαντάσου τώρα με το χρυσό, που ήρθε να χρυσώσει το χάπι και να ρίξει λίγη χρυσόσκονη στη μίζερη καθημερινότητά μας, για να την καλλωπίσει. Ξεφτισμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις...

Μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά πέφτουν τώρα πάνω στην Κορακάκη και το μετάλλιό της, για να καρπωθούν μέρος από τη λάμψη του, τη δόξα και την υπεραξία που μπορεί να τους προσφέρει στην αγορά. Και μας πυροβολούν κατά ριπάς σα στόχους, από τα 10 και τα 25 μέτρα, από τηλεόραση και διαδίκτυο, για να φουσκώσουν τα στήθη μας -και προπαντός τα μυαλά μας- από εθνική περηφάνια. Φάτε μάτια-ψάρια και θεάματα χωρίς άρτο. Τσιμπήστε κι έναν αθλητικό θρίαμβο στο διάλειμμα από τα απανωτά χαστούκια που τρώμε στην πραγματική ζωή, σαν γεύση από τη ζωή που δε ζήσαμε. Και ούτε πρόκειται, όσο δε βάζουμε σαν δικό μας στόχο, τακτικό, στρατηγικό και γενικώς, να σηκώσουμε κεφάλι, τον κώλο μας από τον καναπέ και να υψωθούμε στον ουρανό για τη δική μας έφοδο.

Έλα να πρασινίσουμε...

Κατά τα άλλα, οι αγώνες του Ρίο είναι μια υπέροχη μπίζνα και μια ωραία ατμόσφαιρα, (όπως στο τένις ανδρών, όπου πλακώθηκαν Αργεντίνοι και Βραζιλιάνοι), με ειδυλλιακά, γαλαζοπράσινα νερά, όπως στην ολυμπιακή πισίνα, όπου οι αθλητές καλούνταν να βουτήξουν με το ζόρι, κι ας φοβούνταν για τη σωματική τους ακεραιότητα (έλα να πρασινίσουμε, που τραγουδούσε και ο Χάρρυ Κλυνν), πνεύμα (ολυμπιακό, αρχαίο, αθάνατο) και ηθική. Όπως για παράδειγμα στην κολύμβηση γυναικών, όπου η Αμερικανίδα ολυμπιονίκης αρνήθηκε να δώσει το χέρι της στη Ρωσίδα, που βγήκε δεύτερη, εξασφαλίζοντας στο παρά πέντε τη συμμετοχή της στους αγώνες. Ενώ το κοινό την αποδοκίμαζε ρυθμικά, την έκανε να βάλει τα κλάματα και να δηλώσει πως δεν περίμενε να ζήσει την αθλητική εκδοχή του ψυχρού πολέμου, εικοσιπέντε χρόνια μετά το τέλος του. Αλλά είναι συνηθισμένη από τέτοιους πολέμους (παρά κι ενάντια στο συμβολισμό του επιθέτου της), γεννημένη γαρ το 94' στο Γκρόζνι της Τσετσενίας...

Πραγματικό κλαυσίγελος όσα έγιναν στο Ρίο με την Εφίμοβα

Οι "βδέλλες" στο κορμί του Φελπς όμως δε φαίνεται να ενοχλούν και να αναστατώνουν κανέναν. Στο κάτω-κάτω, δεν έχει αποδειχτεί επιστημονικά πως οι βεντούζες δίνουν πλεονέκτημα με παράτυπο τρόπο στους αθλητές. Και μην ξεχνάτε (όσοι διαβάζετε Αστερίξ) πως στην Ελλάδα επιτρέπεται να κλέβει κανείς χύτρες με μαγικό ζωμό, από καλύβες εκεί κάτω, όπου η πόρτα δεν κλείνει πολύ καλά και κανείς δεν τις φυλάει τη νύχτα.

Μην είστε καχύποπτοι. Μπορεί να είναι από εκείνη τη σκηνή στο Stand By Me

Και το ολυμπιακό δελτίο είναι γεμάτο από τέτοιες λεπτομέρειες, προσωπικές ιστορίες και διάφορες μικρές ειδήσεις, που σχεδόν δεν προλαβαίνει να τις καταγράφει κανείς.
Αθλητές που αποκλείονται λόγω μέθης.
Άλλοι που θέλουν να εξεμέσουν, όχι από το ποτό και τα μεθεόρτια της μέθης,αλλά με τους πανηγυρισμούς των νικητών.
Τενίστες, που πρέπει να παίξουν τρεις αγώνες σε μια μέρα (αλλά δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι τα βγάζουν πέρα γιατί ντοπάρονται, εκτός κι αν είναι Ρώσοι).
Αμερικανοί μπασκετμπολίστες (αυτοί κι αν είναι καθαροί, αφού δεν τους ελέγχουν ποτέ, βάση νόμου και ειδικής συμφωνίας με το ΝΒΑ) που μπερδεύουν τα σπα με τους οίκους ανοχής. Κάπως σαν κι αυτούς που πιάνονται στα πράσα και δηλώνουν παραπλανημένοι, γιατί νόμιζαν πως πήγαιναν για ένα απλό μασάζ.
Έλληνες αθλητές που έχουν κάθε δίκιο να εξοργίζονται με την υποκρισία της πολιτικής ηγεσίας που είναι θερμός υποστηρικτής των φωτογραφιών με ολυμπιονίκες. Ακόμα κι αν είναι πιο ανορθόγραφοι κι από χρυσαυγίτες (ή μάλλον το πρώτο, λόγω του δεύτερου).

Οι δύο όψεις του καπιταλιστικού Μεσαίωνα

Ένας πολιτισμένος δυτικός κόσμος, που καταφέρνει να  σοκάρεται ταυτόχρονα με το μαντίλι και το παντελόνι μιας Αιγύπτιας, αλλά και με το ανάρμοστο μίνι μιας Αγγλίδας παρουσιάστριας.
Περνιέται όμως για προοδευτικός κι απελευθερωμένος, επειδή υπάρχουν κάποια περιστατικά, όπως η πρόταση γάμου μιας Βραζιλιάνας που ήταν στους υπεύθυνους της διοργάνωσης. προς την αγαπημένη της, που συμμετείχε ως αθλήτρια στο τουρνουά ράγκμπι.

Αγάπη μόνο

Κι έτσι περνάνε σε δεύτερη μοίρα ιστορίες όπως της 41χρονης γυμνάστριας (σε ένα άθλημα όπου θεωρείσαι βετεράνος μετά τα είκοσι), που συνέχισε για το παιδί της, που έπασχε από μια σπάνια και επιθετική νόσο.
Και πτυχές της ισότητας, όπως της περιβόητης χάκα, του καθηλωτικού πολεμικού χορού των Νεοζηλανδών, που τον χορεύουν πριν από κάθε αναμέτρηση, και τους μιμήθηκαν κι οι Νεοζηλανδές αθλήτριες του ράγκμπι, άσχετα αν έχασαν στον τελικό από τις γειτόνισσές τους.

Και για επίλογος το πιο σουρεαλιστικό απ' όλα. Ένας δικαστής στο Ρίο ανέστειλε την απαγόρευση διαδηλώσεων πολιτικού χαρακτήρα στις ολυμπιακές εγκαταστάσεις και απαγόρευσε την καταστολή τος από την αστυνομία, που εκδιώκει τους διαδηλωτές. Αρκεί αυτοί οι τελευταίοι να εκδηλώνονται με μπλουζάκια, πλακάτ, συνθήματα και με άλλες τέτοιες ειρηνικές μορφές.

Είδες σφε αναγνώστη τι σου είναι η αστική δημοκρατία; Δε φοβάται κανέναν και τίποτα. Ούτε καν τους Ρώσους που τη γλίτωσαν και συμμετέχουν στους αγώνες (ένα ποσοστό 70% από τα μέλη της αρχικής αποστολής).

Υγ:  κερασάκι στην τούρτα, το βραζιλιάνικο τρολάρισμα στην αμερικανίδα τερματοφύλακα, που είχε κάνει δηλώσεις για το πόσο επικίνδυνη είναι η Βραζιλία εξαιτίας του ιού. Το κοινό λοιπόν φώναζε το όνομα του ιού ρυθμικά, κάθε φορά που η μπάλα πήγαινε στα πόδια της (ή τα χέρια της).
Πατήστε το σύνδεσμο, για να δείτε το βίντεο.