Κομμουνισμός&θρησκεία

Δύο φαινόμενα σταθμός στην ιστορία του ανθρώπου.
Από τη μια η θρησκεία, κυρίαρχη μορφή συνείδησης για μια χιλιετηρίδα και πλέον, όταν ακόμα και η ταξική πάλη λάμβανε υποχρεωτικά τέτοιες συγκαλυμμένες μορφές κι εκδηλωνόταν υπό θρησκευτικό πέπλο.
Και από την άλλη ο κομμουνισμός, η "θρησκεία του 20ού αιώνα", στον οποίο άφησε ανεξίτηλο στίγμα και τον πέρασε στην ιστορία ως τον αιώνα των επαναστάσεων.

(Σ.Σ: ναι ρε, ανεξίτηλο. Κι ας προσπαθούν τόσα χρόνια με μπλάνκο και χλωρίνη γκόρμπι, γέλτσιν, αστοί και σία να σβήσουν το πέρασμά του. Λες και ήταν λεκές στην ομαλή και άσπιλη αστική εξέλιξη της ιστορίας. Που για να συνεχίσει να εξελίσσεται πρέπει να τη γεμίσουμε με τέτοιους, όμοιους λεκέδες, αν δε θέλουμε να γυρίσουμε στη βαρβαρότητα. Και να αφήσουμε οριστικά πίσω ιστορίες περί κάθαρσης και αγρίων. Ας είναι ξεκάθαρο αυτό).

Δυο ιδεολογίες με εκατομμύρια πιστούς ανά τον κόσμο, έτοιμους για κάθε είδος πάλης. Ταξικής, ιδεολογικής, ακόμα και τζιχάντ με κοντόξυλα αν οξυνθεί η κατάσταση.
Ο δικός μας κόσμος βέβαια, μετά το 90 φυλλορρόησε μαζικά κι αποστρατεύτηκε στον καναπέ του. Ενώ αυτοί άρχισαν να αυξάνονται και να πληθύνονται σαν ψωμιά και ψάρια σε σικέ θαύμα.

Το πράγμα λειτουργεί όπως τα συγκοινωνούντα δοχεία. Ό,τι χάνει το ένα μαγαζί, πηγαίνει στο άλλο. Κι είναι λογικό να συμβαίνει αυτό.
Το δικό τους μαγαζί βασίζεται στην απελπισία και τη μετά θάνατον δικαίωση. Το δικό μας στην ελπίδα για αλλαγή εδώ και τώρα, αλλά σε λιγότερο πασοκ εκδοχή.
Η θρησκεία κυριαρχεί σε περιόδους ανορθολογισμού. Ο κομμουνισμός είναι ο θρίαμβος του συνειδητού που γίνεται (επίγεια) πράξη.

Ποια είναι λοιπόν η σχέση μεταξύ των δύο;
Σύμπλεξη, τάυτιση, διάζευξη ή παράλληλη συνύπαρξη (ου μην και ειρηνική); Με άλλα λόγια τι μπαίνει ανάμεσα στα δύο; Συμπλεκτικό "και", το ίσον της αριθμητικής (=), το διαζευκτικό "ή", ή απλώς κόμμα; (σ.σ: ένα είναι το κόμμα).
Θα ρωτήσω τη λιάνα σε καμιά εκδήλωση να πάρω γραμμή...

Ο πολύς κόσμος κάνει χοντροκομμένες συνδέσεις τύπου φάντης με ρετσινόλαδο. Ας δούμε ένα ποτ πουρί με τις πλέον συνηθισμένες.

Ο χριστός ήταν ο πρώτος κομμουνιστής.
Η θεωρία αυτή θα βόλευε αν ψάχναμε για χριστιανική πελατεία. Έλα όμως που οι σοβιετικοί επιστήμονες αμφισβητούν την ύπαρξη του ιησού!
Προσέξτε: δε μιλάνε για μη ύπαρξη χριστού, υιού του θεού κτλ που αυτονόητα δε στέκουν. Αμφισβητούν την ύπαρξη του ιησού ως ιστορική προσωπικότητα.
Και μάλλον έχουν δίκιο.

Οι γνήσιοι (sic) κομμουνιστές πρέπει να ζουν ασκητικά. Να μην είναι πλούσιοι και να μοιράζουν τα υπάρχοντά τους. Αλλιώς δεν είναι συνεπείς στα ιδανικά τους.
Αυτό μου θυμίζει συνειρμικά την ιστορία με τον σύζυγο της κρούπσκαγια που ταξίδευε πάντα πρώτη θέση στο τρένο. Όταν τον ρώτησαν γιατί το κάνει αυτό, απάντησε ότι στόχος των μπολσεβίκων ήταν να καταργήσουν την τρίτη θέση, όχι την πρώτη.

Ο πειρασμός να σχολιάσω είναι σα μήλο του αδάμ. Γιατί κι η τρίτη θέση να καταργηθεί, παραμένει η δεύτερη. Κι είναι μεγάλο θέμα τι γίνεται όσο η πρώτη θέση αδυνατεί να τους χωρέσει όλους και πώς το αντιμετώπισαν στη σοβιετία.
Θα αγνοήσω όμως τον όφη τον κολοβό και θα περιοριστώ να πω ότι ο γκεβάρα πχ, αν και υπουργός βιομηχανίας, αρνούνταν να δεχτεί τέτοια προνόμια και διακρίσεις για το πρόσωπό του. Και στα τρένα της κούβας (αν τους περίσσευε πετρέλαιο να τα κινούν, γιατί τότε δεν υπήρχε και τσάβες να δίνει τζάμπα τη βενζίνη) θα ταξίδευε τρίτη θέση μαζί με το λαό για να δίνει το παράδειγμα.

Οι κομμουνιστές κι οι παπάδες αφήνουν μαλλιά και μούσια.
Αυτό θα το διηγηθώ σε πρώτο πρόσωπο γιατί έχω προσωπική εμπειρία.
Αφήνεις μούσι για να γίνεις παπάς;
Μέχρι να αφήσω (και) το μαλλί να μακρύνει αντιμετώπιζα συχνά τέτοιες ηλίθιες ερωτήσεις στις οποίες δεν απαντούσα πάντα με ψυχραιμία. Ειδικά αν ο άλλος έκανε πλάκα (το τι γέλια κάναμε κάθε φορά...) και πίστευε ότι μου την έλεγε.

Σε δεύτερη σκέψη πάντως, η ανεργία θερίζει, οι παπάδες καλοπερνάνε (παίρνοντας στην χειρότερη σίγουρο μισθό από το δημόσιο) κι εγώ θα μπορούσα να το 'χα δει καλύτερα.
Στο κάτω-κάτω το σινάφι μου ούτε πιο ηθικό είναι, ούτε κερδίζει σε χρήμα αυτό που χάνει σε αξιοπρέπεια (εξαιρούνται οι εξαιρέσεις).

Ο κομμουνισμός και ο χριστιανισμός κηρύσσουν κοινοκτημοσύνη και κοινωνική δικαιοσύνη. Είναι η πίστη κι η ιδεολογία των φτωχών.
Καταρχήν ο κομμουνσιμός δεν κηρύσσει εξ αποκαλύψεως. Είναι η φυσική ροή των πραγμάτων.
Ούτε αρκείται στο κήρυγμα. Απαιτεί προσωπική συμμετοχή.
Την οποία υποτίθεται ότι στον χριστιανισμό την έφερε ο προτεσταντισμός, αλλά με τελείως διαφορετικό πλαίσιο και περιεχόμενο.

Στην πραγματικότητα, παρά την κάποιας μορφής κοινοκτημοσύνη στις πρωτόγονες χριστιανικές κοινότητες, ο χριστιανισμός ουδέποτε αμφισβήτησε το θεσμό της ιδιοκτησίας. Στηλίτευσε μόνο τον υπέρμετρο πλούτο και τις κοινωνικές ανισότητες. Για αυτό και η φιλανθρωπία κατέχει υψηλή θέση στο αξιακό του σύστημα.
Με άλλα λόγια, ενώ ο χριστιανισμός ήταν πράγματι (αρχικά) η θρησκεία των φτωχών και καταφρονεμένων, των κολασμένων της γης, στην ουσία ήταν κάτι σαν ρεφορμισμός της εποχής.
Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι υπήρχε η δυνατότητα για διαφορετική (κομμουνιστική) διέξοδο σε εκείνα τα χρόνια.

Όπως και να 'χει, τέτοιου είδους συνδέσεις είναι επικίνδυνες και παραπλανητικές. Και στην ουσία τους λαϊκίστικες, όχι λαϊκές.
Όταν δεν είναι συνειδητά πρόστυχες, είναι στην καλύτερη περίπτωση αφελείς.

Κι όμως υπάρχουν βαθύτερες ομοιότητες του κομμουνισμού με τη θρησκεία. Μια σειρά σατανικές συμπτώσεις που και κολασμένους (της γης) κολάζουν.
Αυτές ακριβώς θα εξετάσουμε στα σημειώματα που θα ακολουθήσουν...

(Συνεχίζεται...)

Μικρά κεχαριτωμένα

Θα είμαι λιτός σαν σε 5λεπτη τοποθέτηση σε όβα (όπως εμπνευσμένα ονόμασε κάποιος σύντροφος το ιστολόγιό του) (που δεν θα είμαι, αλλά το λέω για να με αφήσουν να μιλήσω).

Δημοψηφίσματος το ανάγνωσμα.
Μερικές πρώτες εκτιμήσεις της ολομέλειας της ΚΕ του μπλοκ για το αποτέλεσμα.
Η ελαφρά πτώση της συμμετοχής δεν κρίνεται ανησυχητική δεδομένου ότι είναι αποτέλεσμα της δικής μου μειωμένης συμμετοχής και της έλλειψης εκτεταμένης νοθείας (αυτή τη φορά ψήφισα κανονικά, άπαξ). Αν συνεχιστεί ωστόσο το φαινόμενο θα ληφθούν άμεσα χωρίς δισταγμό τα απαραίτητα διοικητικά μέτρα για την εξάλειψή του.

Οι υπεράριθμες υποψηφιότητες θυμίζουν τα πρώτα χρόνια της περεστρόικα, όταν και απωθημένα χρόνων ξεχείλισαν σα λάβα (που έκαψε βέβαια τους ίδιους τους σοβιετικούς, αλλά αυτό δεν το ήξεραν τότε) και έβαζε υποψηφιότητα ο κάθε πικραμένος (πολλοί μάλιστα εξελέγησαν).
Αυτό μου υπενθυμίζει με τη σειρά του ότι σε λίγες μέρες συμπληρώνονται 15 χρόνια από την ωμή αντικοινοβουλευτική γελτσινική επέμβαση (απεκδύθηκε νωρίτερα από κάθε προσδοκία τον δημοκρατικό του μανδύα) και τον βομβαρδισμό του κτιρίου του ανωτάτου σοβιέτ, θεσμός που επιζούσε ακόμη και μας χάρισε το κύκνειο άσμα του που μάλλον ήταν ρέκβιεμ.
Μοιάζει απίθανο, αλλά σοβιέτ υπήρξαν (τυπικά βέβαια) (αλλά γιατί, πότε ήταν ουσιαστικά; θα ρωτήσει εύστοχα ο κακεντρεχής αναγνώστης) έστω και για λίγο μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ το 91. Κάτι που μεταξύ πολλών άλλων, μπορεί να μας δείξει πόσο κούφιο, κενό περιεχομένου είναι το σύνθημα "σοβιέτ χωρίς μπολσεβίκους"...

Σε μια δεύτερη ανάγνωση οι πολλές υποψηφιότητες είναι παγίδα για να μπερδέψει και να εγκλωβίσει τον μέσο ψηφοφόρο (όπως τα πολλά ΚΚ υπάρχουν για να μπερδεύεται στο παραβάν ο μέσος μαθουσάλας κομμουνιστής ψηφοφόρος με πρεσβυωπία. έτσι εξηγούν πολιτικά πολλοί σύντροφοι την μεγάλη αύξηση του ποσοστού του κκε μ-λ στις τελευταίες εκλογές).
Το κόλπο αυτό το έμαθα στον στρατό. Στην αρχή όσοι είναι υποψήφιοι για δόκιμοι (ευτυχώς κόπηκα λόγω βάρους) απαντάν σε ένα ψυχολογικό τεστ με ένα σωρό ανούσιες ερωτήσεις -μερικές μάλιστα επαναλαμβάνονται τακτικά για να δουν αν είσαι ανισόρροπος, ή αν συμπληρώνεις το τεστ για πλάκα. Το τεστ αυτό υποτίθεται ότι το περνάν όσοι είναι να μπουν σε μυστικές υπηρεσίες, σώματα και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις.
Συμπληρώνοντας ανυποψίαστος τα κουτάκια με ναι ή όχι, καλείσαι να απαντήσεις σε τρομερές ερωτήσεις του στιλ: "ο μπαμπάς σου ήταν καλός άνθρωπος"; Οπότε σου έρχεται να τους βρίσεις γιατί ο μπαμπάς σου καλός ή κακός, πάντως ζει ακόμα, δεν πεθανε (εκ των υστέρων σκεφτόμουν ότι η ερώτηση θα μου την έδινε ακόμα περισσότερο αν ο πατέρας μου είχε όντως πεθάνει). Το θέμα είναι ότι οι περισσότερες ερωτήσεις (που σιγά μην τις κοιτάν όλες) είναι φρου-φρού και περιτύλιγμα για να δουν τι θα απαντήσεις σε αυτές που όντως τους ενδιαφέρουν, που είναι διάσπαρτες ανάμεσα σε 500 άλλες άσχετες.
Εγώ λοιπόν την πάτησα γιατί είχα την ειλικρίνεια να τους γράψω ότι δεν μου αρέσει ιδιαίτερα να κάνω μπάνιο (αν δε μιλάμε για θάλασσα) προσέχοντας ιδιαίτερα την διατύπωση, που με ρωτούσε αν μου αρέσει κι όχι αν κάνω συχνά (όχι ότι στην πράξη αλλάζει κάτι θεαματικά, αλλά έχει διαφορά όσο να 'ναι). Έτσι είχα την κορυφαία ερώτηση από τον λοχαγό μου αν έχω κάποιο πρόβλημα με το μπάνιο -είχε πάντως το τακτ να την κάνει ιδιαιτέρως- ενώ μετά έμαθα ότι κάποιοι άλλοι είχαν αντίστοιχες όμορφες συζητήσεις γιατί είχαν γράψει ότι στο σχολείο έκαναν συχνά κοπάνες (το οποίο τους κατέτασσε αυτομάτως στη λίστα υπόπτων για μαντραπήδα).

Πού κολλάνε τώρα όλα αυτά;
Οι πολλές επιλογές είναι κι αυτές παγίδα. Οι περισσότερες είναι πολιτικά ορθές (sic) και αποδεκτές καθότιν αναφέρονται σε μεγάλες μορφές του κινήματος. Μέσα σε όλες όμως υπάρχουν διάσπαρτες και δυο-τρεις επιλογές ζονκ που όποιος τις διάλεξε καλό θα είναι να φορέσει κάτι ζεστό για εκεί που θα πάει.
Έτσι τα τρία άτομα που διάλεξαν τον μάκη πέτσα κερδίζουν εξ ημισείας μια θέση στην καρδιά μου μαζί με μια θέση στο στρατόπεδο εργασίας της γειτονιάς τους (όταν γίνει η ταυτότητά τους γνωστή κι η λαϊκή εξουσία πραγματικότητα).

Παρά την προβοκάτσια, δε στάθηκε βέβαια δυνατό να χαλκευτεί η λαϊκή θέληση που ανέδειξε στην πρώτη θέση ένα γνήσιο τέκνο της μπρεζνιεφικής περιόδου, που ανδρώθηκε στα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια ως γραμματέας της κνε και έκτοτε η ηγετική του παρουσία μας συντροφεύει ανελλιπώς. Ο λόγος για τον σπύρο χαλβατζή.
Όταν τον βλέπει στην τηλεόραση η μάνα μου ασκεί εποικοδομητική κριτική εκτός οργάνων λέγοντας ότι "μέχρι να πει αυτό που θέλει γεννάνε δέκα γύφτισσες". Ωστόσο δεν αποτελεί αξιόπιστο δείγμα γιατί, αν και πιστή οπαδός του κόμματος -κατεβαίνει μαζί του και στα ψηφοδέλτια της εσακ στους καθηγητές-, το 91 απογοητεύτηκε, ιδιώτευσε κι έχει μένει μακριά από τη φωτιά, το τσεκούρι και το σφυρηλάτημα της ταξικής πάλης. Γενικεύει έτσι τις υποκειμενικές της εμπειρίες και αναπαράγει μιζέρια και ηττοπάθεια.
Εμένα πάλι από τον χαλβατζή μου έχει μείνει μια φράση από ένα άρθρο-τομή σε έναν κυριακάτικο -που θα ζήλευε κι ο σουσλόφ- όπου ανέλυε την ανάγκη για τη "δουλειά μυρμηγκιού από τους κομμουνιστές" (το δουλειά με "ει" γιατί γραμματικά ανήκει στις εξαιρέσεις και πολιτικά οπορτουνίζω λίγο).
Εγώ πεθαινω για τέτοιες ωραίες φράσεις και αναλύσεις που συμβάλλουν στην παραπέρα ανάπτυξη της θεωρίας του μαρξισμού. Μετά από τον λένιν που εξήγησε γιατί οι εργάτες έχουν σε σχέση με τους αστούς διανοούμενους το πλεονέκτημα της πειθαρχίας που τη διδάσκονται μέσα στο εργοστάσιο, ο χαλβατζής ανέδειξε πέρα από τον βιομηχανικό εργάτη και το πρότυπο του μέρμηγκα που ενσαρκώνει το όραμα της ολόπλευρα αναπτυσσόμενης προσωπικότητας και της μελλοντικής κοινωνίας.

Εν τω μεταξύ τρέχει καινούρια ψηφοφορία και ερωτήσεις για τυχόν απορίες, ή τοποθετήσεις για τις υποψηφιότητες είναι καλοδεχούμενες.
Ζήτω η δημοκρατία των σοβιέτ...

Υγ: τη διαφήμιση του ΤΤ BAΝΚ εκεί στη προμετωπίδα του ριζοσπάστη -προς στιγμήν νόμισα ότι πάει μαζί με το "προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε"- γιατί ακριβώς την έχουμε φάτσα κάρτα και μάλιστα σε καθημερινή βάση;
Εκτός από εμάς κοσμεί και κάποια άλλα φύλλα με βασικό κοινό χαρακτηριστικό την χαμηλή κυκλοφορία. Όσοι είναι ικανοί για φτηνούς, χυδαίους, αντικομμουνιστικούς συνειρμούς, θα τους έχουν κάνει ήδη φαντάζομαι...
Υγ2: ο χουρμουζιάδης δεν ξέρω γιατί δεν είναι πια στα ψηφοδέλτια του κόμματος -κρίμα πάντως- αλλά από αυτό το σημείο μέχρι το να κάνει εμφάνιση στο 4Ε του παπαδαριού υπάρχει μεγάλη απόσταση.

Το ταχυδρομικό ταμιευτήριο και το πάμε στοίχημα πρωτοσέλιδες διαφημίσεις στον ρίζο, ο χουρμουζιάδης στο 4Ε...
Η δευτέρα παρουσία ante portas...
(Tι, δηλ πριν τον κομμουνισμό);