Η απογοήτευση έρχεται

Πρώτη φορά αριστερά… Πονάει πάντα η πρώτη φορά. Αν και δεν είναι ακριβώς η πρώτη, μόνο τα ονόματα αλλάζουν. Σαν ένα είδος παρθενορραφής που έκανε η τσούλα η ιστορία, όπως εξηγεί ο τριπολίτης στο ανεμολόγιο: την παρθενιά της επανορθώσαμε σφιχτά με ράμματα.

Μόνο τα ονόματα αλλάζουν. Κι ο μανολιός τα ρούχα του. Γιατί οι ονομαστικές αλλαγές θα είναι σαρωτικές και ριζοσπαστικές.

Καταρχάς ο ενφια αναβαπτίζεται σε φόρο μεγάλης ακίνητης παρουσίας (φμαπ), με τον ίδιο τρόπο που άλλαξε πριν όνομα το χαράτσι.

Ο διαχωρισμός εκκλησίας-κράτους, ένα υπερώριμο αίτημα αστικού εκσυγχρονισμού που δεν απαιτεί θεωρητικά κάποια σοσιαλιστική επανάσταση για να υλοποιηθεί, μεταλλάσσεται σε ανάγκη… εξορθολογισμού της μεταξύ τους σχέσης.

Τα ματ μετεξελίσσονται σε όργανα κοινωνικής ειρήνης (που μπορούν να σχηματίσουν το αρκτικόλεξο «οκέι»), ενώ ο περιβόητος αφοπλισμός τους περιορίζεται μάλλον στην… τροχαία. Το κρέας βαφτίζεται ψάρι και τα γκλομπ τους λουλούδια.

Το πρόγραμμα των πρώτων εκατό ημερών (με τα πρώτα διατάγματα του κοινωνικού μετασχηματισμού) απλώνεται τελικά σε ορίζοντα τετραετίας. Κι αυτό μόνο εφόσον εξασφαλιστεί η πολυπόθητη αυτοδυναμία για το σύριζα.

Η καταγγελία του μνημονίου, το σκίσιμό του, η κατάργησή του με ένα άρθρο, κτλ, έγινε ξαφνικά παράτασή του για μερικούς μήνες. Και η κωλοτούμπα μπορεί να ολοκληρωθεί με τη μετονομασία του σε ΠΚΣ, που δεν είναι η γνώριμή μας πανσπουδαστική στα πανεπιστήμια, αλλά το πρόγραμμα κοινωνικής σωτηρίας της αριστερής κυβέρνησης.

Μπορεί αντιστοίχως να καταρτιστεί κι ένα πρόγραμμα εθνικού οικονομικού σχεδιασμού, (ΠΕΟΣ), που θα είναι ο βασικός τρόπος αντιμετώπισης για το χρέος, με το οποίο ριμάρουν κιόλας.

Το λατινοαμερικάνικο venceremos αντικαθίσταται με το vinceró. Και η εργοδοτική αυθαιρεσία στο σκλαβοπάζαρο του ιδιωτικού τομέα, με το φόβο (που αλλάζει πλευρό) των εκμεταλλευτών και με το τραγούδι των νέων άνεργων, που με ένα μαγικό τρόπο θα νικήσουν, τώρα με την κυβέρνηση της αριστεράς.

Ενώ η επιβίωση γίνεται ελπίδα (που έρχεται). Και το ΕΠΙΖΩ… ΕνΠΙΖΩ, μαζί με το γνωστό σήμα της νίκης, που κυβερνητική α(η)δεία, διαβάζεται ως λάμδα. Μπροστά στις ΚΑνΠΕΣ, όλα γίνονται.

Η αυταπάτη πεθαίνει πάντα τελευταία

Με την κυβέρνηση σύριζα να κλειδώνει (είτε ως αυτοδύναμη, είτε με κορμό αυτόν), το βλέμμα όλων στρέφεται στην επόμενη μέρα. Που μπορεί και να τη δει κανείς με την αβάσταχτη ελαφρότητα που αρμόζει στο αστικό πολιτικό, όπως πχ κάποιοι τουιτεράδες που καταπιάστηκαν με το θέμα «τουί του μέλλοντος».

Η ανταρσυα γίνεται αξιωματική αντιπολίτευση και κατεβαίνει στις εκλογές με σύνθημα ‘πρώτη φορά αριστερά’.

2089: Το ναρ αποχωρεί από την ανταρσύα, που κάνει κυβέρνηση συνεργασίας με το σύριζα.

Και πάει λέγοντας…

Η κουβέντα για την επόμενη μέρα δε σημαίνει ότι προεξοφλούμε ηττοπαθώς κάπόιο αρνητικό αποτέλεσμα ή τις εξελίξεις. Σημαίνει όμως πως πρέπει να μας βρει κατάλληλα προετοιμασμένους να αντιμετωπίσουμε την «ελπίδα που έρχεται» και τις ιδιαίτερες συνθήκες της αριστερής διακυβέρνησης, για να μην υπάρξει ούτε μια μέρα ανοχής κι αναμονής στη.. φιλολαϊκή astikñh διακυβέρνηση, που χάνει ήδη (πριν καν γίνει εξουσία) τη φόρα της και τα προοδευτικά της φτιασίδια. Και επειδή ακόμα και αυτή η κουτσουρεμένη ελπίδα πολύ γρήγορα θα διαψευστεί, το μείζον ζητούμενο είναι η διαχείρισή της, να μη μεταφραστεί σε (περαιτέρω) απογοήτευση κι ιδιώτευση, να μη βρει διέξοδο σε ανοιχτά αντιδραστικές, φασιστικές οδούς.

Ο μεγαλύτερος σκόπελος σε αυτή την κατεύθυνση είναι το λεγόμενο σύνδρομο του «σαςταλεγάκια». Που εκτός από την όποια αρνητική χροιά όμως, έχει και μια πολύ στέρεα και λογική βάση. Σε μια πρόσφατη τηλεοπτική συζήτηση πχ η συντονίστρια-δημοσιογράφος αναρωτιόταν ρητορικά: ποιος περίμενε άραγε πριν μερικά χρόνια πως θα είχαμε κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού μεταξύ πασόκ και νέας δημοκρατίας; Και δε θυμάμαι αν είπε τίποτα ο δικός μας εκπρόσωπος, αλλά εγώ στη θέση του, θα σήκωνα το χέρι και θα το έβαζα επιδεικτικά μπροστά στη μούρη της παρουσιάστριας:

«Κυρία-κυρία-κυρία…. Κυρία να πω; Κυρία να πω;»

Ο κόσμος είναι όμως κι αυτός με τη σειρά του σα μικρό παιδάκι, που δε θέλει να του χτυπάς τα λάθη του και προτιμά να επιμένει πεισματικά σε αυτά, παρά να παραδεχτεί πως δεν είχε (και βασικά δεν ήθελε να) δει, κάτι που του είχες υποδείξει. Κι απαιτεί γερό στομάχι και μεγάλη τέχνη να παραμερίσεις τα όποια νεύρα από την ένταση του προεκλογικού τρεξίματος και τυχόν παλινωδίες του συνομιλητή σου. Να βάλεις τα δυνατά σου, για να μη φανείς σαν κακιασμένη «σας τα ‘λεγα» κασσάνδρα, που περιμένει τη δικαίωσή της από την αποτυχία των άλλων, και να μη θίξεις παιδικά πείσματα κι εγωισμού. Αλλά να πάρεις τον κοψοχέρη με το μέρος σου και να του δείξεις πως οι συνεχείς επιβεβαιώσεις των προβλέψεών σου από την ίδια τη ζωή δεν οφείλονται σε κάποιο κληρονομικό χάρισμα, παρά στη σκοπιά και τα εργαλεία της πολιτικής σου ανάλυσης. Να του δείξουμε δηλ ότι η ελπίδα δε θα έρθει σα σλόγκαν διαφημιστικού (η μέρα φεύγει, το τζόνι γουόκερ έρχεται) ούτε είναι κάλπηκη.Υπάρχει, αλλά σε άλλο δρόμο, πολύ πιο δύσβατο, αλλά με προοπτική.

Αυτή θα είναι η βασική πρόκληση της επόμενης ημέρας. Ιδού η ρόδος, ιδού το πήδημα, ιδού και αυτοί που περίμεναν να γυρίσει ο τροχός του πηδήματος για να έρθει η σειρά τους, αλλά θα το απολαύσουν τελικά από διαφορετική θέση απ’ αυτήν που νόμιζαν.

Πόσο πασόκοι είσαστε

Υπάρχει μια γνωστή φράση που λέει πως κατά βάθος όλοι πασόκ είμαστε –και έχει μια βάση. Αλλά και η πασοκιά έχει κι αυτή τις διαβαθμίσεις της, και μια κλίμακα που μπορεί να την τερματίσει κανείς.

Καλή ώρα ο σύριζα. Η πασοκιά του οποίου δεν έγκειται σε τίποτα ριζοσπαστικά συνθήματα, που θα αθετηθούν μετεκλογικά, ή στην αντιγραφή του πολιτικού λόγου της 3^ης σεπτέμβρη (ούτε καν αυτό), κοκ. Γιατί κάθε εποχή έχει το πασόκ που της αξίζει. Και στη δική μας αντιστοιχεί απλά το «να φύγουν». Αυτοί, γενικά και αόριστα. Ούτε καν να φύγει (ή να μην ξανάρθει σαν μπαμπούλας) η δεξιά. Καθώς αυτό προϋποθέτει να μιλήσεις και για την αριστερά, να ορίσεις κάποια γενικά της χαρακτηριστικά, έστω και με τον πιο θολό και αδόκιμο τρόπο.

Γιατί, όπως λέει ένας σφος, τι σημαίνει αριστερά στη συνείδηση του κόσμου; Κινητοποιήσεις στο δρόμο για να αλλάξουν τα πράγματα, αγωνιστική σεμνότητα και σύγκρουση με τους ιμπεριαλιστές. Τι από τα παραπάνω πληροί δηλ ο (αποστειρωμένος από... κινηματικές εξαλλοσύνες) κυβερνητισμός του σύριζα, που έχει κληρονομήσει την πασοκική αλαζονεία, πριν καν έρθει στα πράγματα και δεν αμφισβητεί στο παραμικρό το γενικό πλαίσιο ένταξης της ελλάδας σε εε και νάτο;

Τι σχέση έχει ο σημερινός σύριζα με το παλιό (όχι καλό) πασόκ της ευρύτατης εργατικής, οργανωμένης βάσης και τη φραστική έστω διακήρυξη «εε και νατο το ίδιο συνδικάτο»; Ή ακόμα-ακόμα και με τους ελιγμούς και τη διαπραγμάτευση του πασοκ με την εοκ για τα μεσογειακά προγράμματα στήριξης και τους περιβόητους αστερίσκους στις κοινοτικές διακοινώσεις; Πιστεύει μήπως κανείς πως θα έβγαινε ποτέ σε διαδικτυακή συνέντευξη ο ανδρέας τόσο νερόβραστος και φιλήσυχος, σα γαμπρός που τον παρουσιάζουν στους συντηρητικούς γονείς της νύφης και προσέχει τι λέει, για να μην χαλάσει η παντρειά; (Ναι αλλά γραβάτα δεν έβαλε, αυτό πού το πας). Ή πως θα είχε στη δεκαετία με τις βάτες το πασόκ προεκλογική συγκέντρωση, έστω μες στο καταχείμωνο, και θα τολμούσε κανείς άλλος να βγει στο δρόμο και να τον καταπιεί το πράσινο λεφούσι; Ενώ σήμερα τι κώλυμα μπαίνει, για να το κάνει; Τα ποτάμια λαού που κατεβάζει και κινητοποιεί ο σύριζα; Σοβαροί να είμαστε. Ως και οι συγκενρώσεις του κύρκου είχαν περισσότερο κόσμο.

Αλήθεια όμως, αν ο αλέξης δε βγαίνει προεκλογικά ριζοσπαστικός, σε φραστικό έστω επίπεδο, και σε σχετικά ανώδυνα και δευτερεύοντα ζητήματα αστικής διαχείρισης, που αφορούν το εποικοδόμημα, πώς ακριβώς σκοπεύει να ικανοποιήσει πχ μισθολογικά αιτήματα, που αγγίζουν τη βάση της καπιταλιστικής οικονομίας και τους όρους της διευρυμένης αναπαραγωγής του κεφαλαίου;

Ο τσίπρας κάνει λόγο, σε άπταιστα πασοκικά, για εξορθολογισμό της σχέσης (και όχι διαχωρισμό) εκκλησίας-κράτους, ανοίγοντας νέους πολιτισμένους δρόμους για τα ζευγάρια που βαρέθηκαν να είναι μαζί. Αγάπη μου, δεν πάει άλλο, νομίζω πως πρέπει να εξορθολογίσουμε τη σχέση μας.

Κι αρνείται  να τοποθετηθεί υπέρ του δικαιώματος υιοθεσίας για τους ομοφυλόφιλους, γιατί δεν αποτελεί προγραμματική τους θέση –χωρίς να έχει όμως τόσο καλό μάρκετινγκ όσο ο γγ και το κουκουέ, που αν είχαν πει κάτι παρόμοιο θα είχε γίνει πασίγνωστο και θα έκανε χαμό στο διαδίκτυο.

Τι μπορεί να περιμένει λοιπόν ο μέσος ψηφοφόρος του σύριζα από την κυβέρνηση της αριστεράς και την ελπίδα που έρχεται; Μα εδώ ακριβώς είναι το κλειδί και ο ορισμός της πασοκιάς. Ποτέ άλλοτε η ελπίδα δεν ήταν τόσο φοβισμένη και κουτσουρεμένη –κι άντε να ξεχωρίσεις μετά τον έμπορα ελπίδας από τον έμπορο του φόβου, έτσι πανομοιότυπη που έχει γίνει η πραμάτεια τους. Ο κόσμος ψηφίζει χωρίς πολλές αυταπάτες, όπως κάποτε το σεκ τους πασόκους, και βασικά χωρίς ουσιαστική ελπίδα, απλά και μόνο «για να φύγουν» (οι άλλοι). Το τι ακριβώς έρχεται στη θέση τους κι αν είναι ελπίδα ή πεπονόφλουδα, ελάχιστα τον απασχολεί στην παρούσα φάση.

Η κορυφαία απόδειξη πασοκιάς, με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που προσδίδει η κάθε περίοδος στο εκάστοτε πασόκ, είναι αυτές ακριβώς οι στρατιές κοψοχέρηδων, που μετανιώνουν ήδη και βρίζουν από τώρα αυτό που θα ψηφίσουν την κυριακή, αλλά δεν τολμούν να ρίξουν κάτι άλλο στην κάλπη, γιατί πάνω απ’ όλα... «να φύγουνε», να πάνε αλλού. Κι αυτό σκεπάζει τα πάντα, κάθε λογικό επιχείρημα και δυνατότητα συζήτησης. Γιατί πώς να αντιμετωπίσεις με επιχειρήματα κάτι που δε βασίζεται στη λογική; Ή που συμφωνεί θεωρητικά σε όλα μαζί σου (καλά τα λέτε, είστε συνεπείς αγωνιστές, έχετε δίκιο), αλλά στην πράξη... «να φύγουνε».

Σύριζα γιατί έτσι σας αρέσει, σύριζα γιατί πρώτη φορά αριστερά κι ένα πασόκ δεν ήταν αρκετό, σύριζα για να φύγουν (να μην ξεχνιόμαστε), και γιατί έχετε δίκιο σε όσα του καταλογίζετε, αλλά είναι ιστορική ευκαιρία, ραντεβού με την ιστορία, ζούμε μέρες του 81’, να έρθει η αλλαγή, κάθε εποχή έχει το 81’ και την αλλαγή που της αξίζει, κι η δική μας γενιά θα αξιωθεί να δει την ιστορία να επαναλαμβάνεται σα φαρσοτραγωδία, αλλά μακάριοι αυτοί που δε θα πέσουν στην παγίδα παλιών και νέων πασοκ, γιατί αυτοί θα κατακτήσουν τους ουρανούς, με επαναστατική έφοδο και όχι με κάλπες. Αλλά αυτό θα γίνει πολύ αργότερα, γιατί τώρα έχουμε εκλογές κι αυτό που προέχει είναι να φύγουν, γι’ αυτό φίλε, πήγαινε λίγο ως τη γωνία, όπου θα μας στριμώξουν να δεις αν έρχεται η ελπίδα και τα ημισκούμπρια.

 Τις χειρότερες πασοκιές δεν τις έχουμε δει ακόμα...

Σοφίας το ανάγνωσμα

Παρακολουθώντας την επικαιρότητα και τις πολιτικές συζητήσεις των τελευταίων ημερών, γίναμε (;) σοφότεροι σε μια σειρά ζητήματα.

Αν ο σύριζα κάνει (θεωρητικά) εμπάργκο στην εκπομπή του πρετεντέρη, τι δουλειά είχανε τέσσερις συριζαίοι με πολιτικά στο στούντιο της ανατροπής; Έχουμε και λέμε: ο πάλαι ποτέ τατσόπουλος, ο παππάς της εφ-συν, ο ανεξελ κουίκ που μιλούσε για ελε, όπως ο σύριζα του 12’ –ενώ τώρα ούτε καν η ανταρσυα δεν τη θυμάται- και ο αλαβάνος.

Το δράμα του αλέκου στην ανατροπή συγκρίνεται μόνο με του εαακίτη, που μειοψηφεί στο σχήμα του, αλλά τον ορίζουν να αναλύσει στο διήμερο τη γραμμή –με την οποία διαφωνεί. Κι ενώ εξηγούησε ωραία τον εναλλακτικό του δρόμο, με εθνικό νόμισμα κι έξοδο από το ευρώ, τον κόβει ο παφίλης και συμπληρώνει πως χρειάζεται και έξοδος από την εε.

-Μα εννοείται και έξοδος από την εε, απαντά ο αλέκος. Αλλά τα ευκόλως εννοούμενα προφανώς παραλείπονται καμιά φορά. Κρύβε λόγια θανάση, κρύβε λόγια... τακτική το λένε.

Λίγο αργότερα ο αλέκος αναγκάστηκε να παραδεχτεί πως ο ίδιος έχει αντιρρήσεις κι επιφυλάξεις, αλλά το εκλογικό σχήμα το οποίο στηρίζει έχει ως θέση του την έξοδο από την εε. Η κουκουέ του μόρφωση και ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός στα καλύτερά τους. Κι επειδή ο ερωτευμένος είναι ο χειρότερος τυφλός και βλέπει μόνο αυτά που θέλει να δει, οι οπαδοί της συμπόρευσης πανηγύριζαν στο διαδίκτυο για τα αυτονόητα: το ‘πε, το ‘πε ο αλαβάνος, ότι σε αγαπάει άλλος.

Τον παφίλη δεν τον άφηναν να μιλήσει συνεχόμενα, αλλά μάλλον καλό μας έκαναν οι επιθέσεις τους κι οι χαζοπροβοκάτσιες του παπαχρήστου για σοσιαλισμό «εκτός εε αλλά εντός ευρώ;» και συγγενείς θέσεις με τον αλαβάνο, που δεν έπεσαν κάτω αναπάντητες. Έτσι που στο τέλος κανείς από το τραπέζι δεν έκανε το εύκολο τσουβάλιασμα: ο κύριος παφίλης... και ο κύριος αλαβάνος, από διαφορετική σκοπιά βεβαίως..

Αν τολμούσαν ας έκαναν κι αλλιώς.

Την ίδια ώρα στο σκάι είχε μια συζήτηση μεταξύ του εστέτ βαρουφάκη και του χρύσανθου λαζαρίδη, που κατά βάθος είναι ακόμα λαϊκό παιδί της «αριστεράς» και το ‘χει κρατήσει στο μουστάκι, τη βαριά προφορά και το μπεγλέρι που λείπει από το χέρι (αλλά υπάρχει νοητά κάπου στο πλάνο), γιατί βασικά δεν έπρεπε να είναι στο στούντιο αλλά κάπου για τσίπουρα, με κάτι παλιούς συντρόφους.

Ενώ στο σταρ ο αλέξης συνεντευξιαζόταν ευχαριστημένος στον χατζηνικολάου και αποδείκνυε πως τα νανουρίσματα του κυρ-φώτη είναι υπερτιμημένη αξία και δεν πιάνουν μία μπροστά στη δική του φρεσκάδα και ζωντάνια.

Και δεν ήταν το μόνο αντίστοιχο σημάδι των καιρών. Ο δραγασάκης βγήκε σόλο στον τσίμα (μαζί με πανεπιστημιακούς) ενώ το μέγκα ζήτησε τον καρτερό για σχολιαστή στα δελτία του. Ανεξαρτήτως συμπάθειας ή μη προς το σύριζα, άπαντες προσαρμόζονται στα νέα δεδομένα της.. ελπίδας που έρχεται (γιατί κατά βάθος τρέμουν να μην χάσουν τις συχνότητες, γνωστό αυτό).

Η ελπίδα έρχεται, σαν το τζόνι γουόκερ. Είσαι η ελπίδα μας –κοφτερή λεπίδα μας- πήδα-πήδα-πήδα μας...

Αν και ο μικρός νικόλας του σαμαρά βγάζει πιο πολύ γέλιο κι από του γκοσινί. Και ο μικρός αλέξης του καμμένου εκτροχίασε κάθε μέτρο σύγκρισης σε δυσθεώρητα ύψη καλτ, απρόσιτα ακόμα και για τα δικά μας προλεκάλτ σποτάκια (που φέτος είναι πολύ καλά). Ειδικά οι ανελ ακολουθούν τη λογική των τζάμπο (κι ας τους ξέφυγε η στανίση από υποψήφια): όσο πιο γραφικά σποτ, τόσο πιο πολύ μένουν στον κόσμο. Και όχι, δεν είναι μόνο το τρένο.

Σαν τη λύρα της παπαρίζου, για να χορεύουν πεντοζάλη οι αγορές

Το πιο ωραίο όμως στα προεκλογικά πολιτικά συνθήματα ανελ και δημαρ είναι τα μηνύματα του στιλ «να σπάσουμε τη μοναξιά του σύριζα», «να μην αφήσουμε μόνο του το σύριζα στην κυβέρνηση», κτλ. Το επόμενο προεκλογικό τους σποτάκι μπορεί να είναι κάποια σκηνή από το «μόνος στο σπίτι» (home alone).

Όσο για τους φασίστες, η κατακλείδα στα σποτάκια τους δεν είναι το κλασικό «στηρίζω-ψηφίζω», αλλά «πιστεύω-ψηφίζω» χ.α –που είναι προφανώς κάτι σαν το χ.ο. στις ταυτότητες και καλείσαι να το πιστέψεις μεταφυσικά, γιατί με τη λογική δε στέκει.

Εν τω μεταξύ το βασικό χαρακτηριστικό του πασοκ που έχει κληρονομήσει η κουμουνδούρου –γιατί κατά τα άλλα είναι πολύ πίσω από τις διακηρύξεις της 3^ης σεπτέμβρη- είναι η πασοκολαζονεία, πριν καν γίνει εξουσία. Δε σου λέω για αμφισημίες, κωλοτούμπες, μένουν οι βάσεις που φεύγουν, πχ για το χρέος, κτλ. Ρωτάνε πχ το λαφαζάνη ποιο μέρος του χρέους πρέπει να διαγραφεί και αυτός να απαντάει: «μεγάλη διαγραφή, το μεγαλύτερο μέρος». Πες τα ρε μεγάλε. Και να θυμόμαστε με το λαϊκό στρώμα μικρές, ηρωικές στιγμές του φοιτητικού κινήματος και αόριστες συνδικαλιές, για τα αιτήματα στο κοινό πλαίσιο: κάμποσα ευρώ βασικό μισθό, γενναίες (δηλ θαρραλέες, τι θαρραλέες, ατρόμητες λέμε) αυξήσεις στα κονδύλια για την παιδεία, κτλ.

Αλλά όχι, δε λέω αυτό. Εννοώ αυτό το είδος της αλαζονείας, που κάνει ακόμα και κάποια άτομα σαν τη βαλαβάνη, που ξεχώριζε κάποτε από το χυλό, από ρεζίλι ως αντιπαθητικά. Δε γίνεται να είσαι κομμάτι αυτού του σύριζα και να μην κυλιστείς στο βούρκο ξετσίπ(ρ)ωτα. Ρωτούσε πχ χτες στο έψιλον αθώα τάχα η βαλαβάνη την κανέλλη: «πότε διασπάσαμε εμείς το κόμμα»; Αλήθεια νάντια; Επειδή εσύ δηλ έφυγες το 89’ –που κι αυτό διάσπαση της κνε ήταν- το 91’ δεν έγινε ποτέ; Λίγο αργότερα η βαλαβάνη στοχοποίησε το κουκουέ που τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια της... ελπίδας που έρχεται, για να πάρει πληρωμένη απάντηση από τη λιάνα: bonus δίνει ο εκλογικός νόμος κι η βουλή, όχι το κουκουέ.

Προς το τέλος της εκπομπής, έδωσε την χαριστική βολή και μια πολύ ενδιαφέρουσα ομολογία. Ότι δηλ «υπό άλλες συνθήκες, θα ντρεπόμασταν κι εμείς για το πρόγραμμα της θεσσαλονίκης». Ποιος έχασε την ντροπή όμως νάντια μου, για να τη βρείτε εσείς; Αλλά περισσότερα επ’ αυτού εντός της εβδομάδας.

Η άλλη διαπίστωση των ημερών –που δεν αποτελεί και καμιά εκπληξη- είναι πως κανείς δημοσιογράφος δε σκοπεύει να ρωτήσει προεκλογικά εκπρόσωπο του κκε κάτι άλλο πλην του σύριζα, της συνεργασίας με το σύριζα και –έτσι για αλλαγή- της ψήφου ανοχής στο σύριζα. Κι έχει μάλιστα την ακλόνητη πεποίθηση πως ρωτάει κάτι κανούριο και πρωτότυπο: να σας πω ένα υποθετικό σενάριο...

Κι ενώ οι εκπρόσωποί μας έχουν βρει ωραίο τρόπο να ντριμπλάρουν το σκόπελο λέγοντας πως ο σύριζα θα τα βρει με άλλους, όπου υπάρχει κοινό πεδίο συνεννόησης και πως θα βγει ούτως ή άλλως κυβέρνηση, οι περισσότεροι συνεχίζουν απτόητοι: ναι αλλά αφού μόνο εσάς αγαπάει, τους άλλους τους απορρίπτει.

Λες και δεν αποκλειόταν το ενδεχόμενο μεγάλου συνασπισμού νδ-πασοκ, μέχρι και μερικούς μήνες πριν γίνει πράξη.

Οπότε μία είναι η λύση, για να βγάλεις άκρη με δαύτους. Μάκης παπαδόπουλος. Βάρκιζα τέλος. Γκέγκε;

Υστερόγραφα στον απόηχο του σεφ (εμείς γεμίζουμε στάδια, όχι σπίτια και σαλονοτραπεζαρίες).

Η δήλωση στήριξης στο κκε από τον κραουνάκη, που δουλεύει στο κόκκινο.

Μία κριτική και sui generis δήλωση στήριξης από τον plagal στον καναδά, που ήταν κι αυτός κάποτε στο κόκκινο (αλλά σε άλλο κόκκινο).

Κι η κατακλείδα της δήλωσης του θαλασσινού, που είναι όλα τα λεφτά.

Υπόσχομαι πως μόλις κουραστώ κι εγώ, να πιστεύω, στο Σοσιαλισμό, και στον Προλεταριακό διεθνισμό, και μόλις σταματήσω να συχαίνομαι την Ε.Ε., να ψηφίσω κάποιους άλλους... Για την ώρα μόνο ΚΚΕ.. Μη μπαίνετε στον κόπο..

Προεκλογικός καμβάς

Ουσιαστικά η προεκλογική περίοδος ξεκίνησε αυτό το σαββατοκύριακο, μόλις τρεις εβδομάδες πριν τις 25 γενάρη. Δεν αμφιβάλλω πως σε αυτές τις είκοσι μέρες προλαβαίνουν να γίνουν και να δούμε τα πάντα –συμπεριλαμβανομένου του γκοτζίλα και του σεναρίου του ίντερβιου, με τον κιμ να πατά το κουμπί της καταστροφής. Αλλά ενισχύεται μια γενικότερη αίσθηση πως η νδ (και το πολιτικό σύστημα εν γένει) έχει επιλέξει μια ελεγχόμενη ήττα της, σκεπτόμενη την επόμενη ημέρα (με ντόρα, βορίδη ή όποιον άλλο), χωρίς να οδηγήσει στο αποκορύφωμα την πόλωση. Αυτό θα γίνει κυρίως σε μια πιθανή δεύτερη εκλογική αναμέτρηση, στο καπάκι, που θα μπορούσε να έχει ως κοινό κεντρικό σύνθημα: «θα σας εξαφανίσωμεν», άσχετα αν δε θα το καταφέρουν τελικά. Παράλληλα όμως βλέπω ολοένα περισσότερους να πιστεύουν για διάφορους λόγους πως η ιστορία θα λήξει από την πρώτη κυριακή και θα σχηματιστεί πάση θυσία κυβέρνηση, είτε με το σύριζα αυτοδύναμο, είτε χωρίς –που είναι και το πιθανότερο σενάριο, κατά τη γνώμη μου, αυτή τη στιγμή.

Στη δεξιά –όπως μπαίνουμε- πλευρά του αστικού πολιτικού φάσματος, τα κουκιά είναι μετρημένα κι οι ανακατατάξεις λιγοστές. Οι ανελ χαροπαλεύουν γύρω –και βασικά κάτω- από το όριο του 3%. Η νδ έχει συγκεκριμένο ταβάνι, που δεν είναι ιδιαίτερα υψηλό. Και τα χρυσαύγουλα εμφανίζονται με ψαλιδισμένη δυναμική, αν και ποτέ δεν ξέρεις με τον υπέροχο μέσο ψηφοφόρο. Υπό άλλες συνθήκες, θα μπορούσε να κάνει την έκπληξη ο δούρειος ίππος, που είναι σύμπραξη τζήμερου, χατζημαρκάκη, πειρατών και λοιπών αντιδραστικών δυνάμεων (μόνο ο μάνος που πήγε στο ποτάμι τους ξέφυγε), και κινείται στον ευρύτερο φιλελφασιστικό χώρο. Και θα κολλούσε να λέγεται και «δούρειος γύψος» αλλά ούτως ή άλλως φαίνεται να έχει χάσει μάλλον το τρένο.

Τα πιο ωραία γίνονται όμως στο υπόλοιπο κομμάτι του φάσματος, από κεντροαριστερά και δώθε. Καταρχάς στον χώρο των ποικιλώνυμων γενόσημων πασόκ, που εξακολουθούν να αναπαράγονται σαν αμοιβάδες. Τελευταία απόπειρα το κιδησό του γιωργάκη, που οδήγησε πολλούς να μοιραστούν την ίδια σκέψη και να ανασαίνουν τον ίδιο πόθο: να σπάσει δηλ σε δύο ίσα κομμάτια το 5-6% που θα έπαιρνε μόνο του το ενιαίο πασόκ και να μείνουν έξω αμφότερα, με 2,9 και 2,8% αντίστοιχα.

Αν κι ο πρωθυπουργός του μνημονίου, γαπ, εξακολουθεί να είναι πιο συμπαθής από τον υπερφίαλο βενιζέλο και δεν αποκλείεται τελικά να τον ξεπεράσει στις εκλογές, χάρη στη γνήσια ρανταπλανίσια ηλιθιότητα που αποπνέει στα πλήθη, όταν καλείται να μιλήσει εκτός κειμένου. Όπως προχτες δηλ, στην παρουσίαση του νέου πολιτικού προϊόντος, όπου σε κάποια στιγμή κάποιος.. «σύντροφος» -ή μήπως συντρόφισσα;- δεν άντεξε το πάθος που ξεχείλιζε κι έχασε τις αισθήσεις του, με το νταβραντισμένο κοινό να χειροκροτεί την αντίδραση και τα υπέροχα ελληνικά του αρχηγού του: ααα… λιποθύμησε.. αα.. κάποιος βοήθεια...

Κάψε το σενάριο.

Το βασικό ερώτημα είναι βέβαια αν ο γαπ τη φυλούσε απλώς στο βενιζέλο και τώρα τον εκδικείται ή αν καταφέρνει έτσι να ψαλιδίζει τον εκλογικό αέρα του σύριζα και να του κλέβει συμμάχους –σαν τον μπόλαρη και κάποιους πρώην συνδικαλιστές της πασκε. Ενώ ο σύριζα, που έχει κι αυτός τα δικά του εσωτερικά –καθώς βαδίζουν όλοι μαζί μονιασμένοι προς την εξουσία- καταλαβαίνει πολύ καλά πως η πολυσυλλεκτικότητα έχει συγκεκριμένα ανώτερα όρια ωφελιμότητας (χίλιοι καλοί μνημονιακοί χωράνε κι ένας κουβέλης περισσεύει). Κι ότι δεν κερδίζει απαραίτητα μαζεύοντας κάθε χρεοκοπημένο ρετάλι της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας –που ούτως ή άλλως την έχει ξεζουμίσει εκλογικά

Η δημαρ εν τω μεταξύ, λίγο πριν το κύκνειο άσμα της, εξελίσσεται σε εκείνο το είδος της πολιτικής γλίτσας, που κάποτε ήταν η συγκολλητική ουσία για κάθε κυβερνητικό σχήμα, αλλά έχει περάσει η μπογιά της και σήμερα τη βλέπουν όλοι χωρίς χρηστική αξία, ως αυτό που είναι: σκέτη γλίτσα. Και έτσι ο κυρ-φώτης κινδυνεύει να μείνει στο βυθό της θάλασσας, χωρίς να αναδυθεί καν στον αφρό. Κι ή που θα βγει μετεκλογικά πρόεδρος της δημοκρατίας και θα βολευτεί με δόξες και τιμές, ή που θα μείνει ρέστος στα αζήτητα και θα είναι τον κλαίνε οι ρέγκες.

Τις επόμενες μέρες, αυτό που θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον θα είναι το παζάρι με τους υποψήφιους για τη συμπλήρωση των ψηφοδελτίων του σύριζα. Μου παίρνεις ραχήλ, μου δίνεις υπουργείο. Σου δίνω λαπαβίτσα και τον ανταλλάσσω με την τζάκρη. Σου κόβω τον κουβέλη, αλλά περνάς βουδούρη. Και πάει λέγοντας και παζαρεύοντας. Κι έτσι όλοι μένουν ευχαριστημένοι, ενώ η βάση βαυκαλίζεται πως μετράει ο λόγος της, αφού κόπηκαν τουλάχιστον οι πιο κραυγαλέες δεξιές υποψηφιότητες. Αν και, όπως φαίνεται τελικά, δεν καταπίνουν όλοι αμάσητο το κουτόχορτο που τους ταΐζει η ηγεσία τους.

Πέρα από όλα τα άλλα, το διαρκές συνέδριο του σύριζα είχε στο φόντο το εύγλωττο σύνθημα: το μέλλον ξεκίνησε. Που όπως έχουμε πει είναι αυτούσιο σύνθημα του σημιτικού πασόκ. Μπορεί οι λέξεις να φθείρονται από την ανούσια κι υπερβολική προεκλογική χρήση τους, όμως εδώ είναι πολύ προσεκτικά (και καθόλου τυχαία) επιλεγμένες, με ασυναγώνιστες σημειολογικές προεκτάσεις. Εκτός κι αν το σύνθημα επιλέχτηκε απλά για να πάρει κόσμο από το ποτάμι του δηλωμένο σημιτάνθρωπου σταύρου θεοδωράκη.

Από τον τοίχο του Ρήγα Μπαστούνι στο FB

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν κι οι διεργασίες στο εξωκοινοβούλιο, που προσπαθώντας να αποκρούσει τον εκλογικό οδοστρωτήρα του σύριζα, μοιάζει με τη σκηνή όπου το κογιότ βάζει μια ομπρελίτσα παγωτού, για να προφυλαχτεί από τους βράχους που έρχονται κατά πάνω του. Η πλειοψηφία όμως κατά βάθος ξέρει τι κάνει, έχοντας κι αυτή το νου της στην επόμενη μέρα και τις διασπάσεις της δυσαρεστημένης βάσης του σύριζα.

Είναι πολύ γλαφυρά όσα σημειώνει αυτοκριτικά στη στήλη διαλόγου, σε μια προσωπική του δήλωση, ένα μέλος της ανταρσυα, που διαφωνεί με την επιχειρούμενη εκλογική συμπόρευση:

Προκαλεί ερωτηματικά η επιλογή της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να προχωρήσει κατ΄ αρχάς σε σιωπηρή αποδοχή μιας απαράδεκτης τακτικής εκ μέρους των ΑΡΑΝ και ΑΡΑΣ που πατούσαν επί μήνες σε δυο βάρκες και συνομιλούσαν με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ως ΠΑΜΕΣ και συζητούσαν και συνδιαμόρφωναν την πολιτική γραμμή του Μετώπου στην ΚΣΕ ως συνιστώσες της. Μιλάμε για πολιτική σχιζοφρένεια που θα πρέπει να είναι αντικείμενο έρευνας ιατρικής ειδικότητας.

Κι ύστερα ξεφυλλίζεις το πριν και βλέπεις να κριτικάρει για δεύτερη σερί κυριακή το συνέδριο της κνε, αναμασώντας τις γνωστές αιχμές για το κόμμα-φρούριο και την οργάνωση που χάνει την αυτοτέλειά της και γίνεται παράρτημα του κόμματος. Αυτό το τελευταίο περί αυτοτέλειας έχει μείνει φετίχ από το 89’ (και την περιβόητη «ανταρσία της κνε»), μόνο που η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα κι ελάχιστοι δείχνουν αντίστοιχα αντανακλαστικά μπροστά στο «κοινό πόρισμα» (τηρουμένων των αναλογιών) με τον αλαβάνο σε ρόλο εαρ και της εκλογικής άνοιξης που έρχεται.

Όσο για το κόμμα-φρούριο, υποθέτω πως έρχεται σε αντίθεση με το ρεύμα-ξέφραγο αμπέλι. Το οποίο ωστόσο θυμάται το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό του κνίτικου παρελθόντος του (πάντα στις δεξιές στροφές του) και υπερψηφίζει ενιαία παντού, στις τοπικές της ανταρσυα, την εκλογική συμπόρευση με τον αλέκο, που θα επικυρωθεί και τυπικά, παρά την αντι-εισήγηση που κατεβάζουν το σεκ και η οκδε σπάρτακος. (Κοίτα να δεις οι τροτσκιστές…)

Αλλά για αυτά θα μιλήσουμε πιθανότατα και αύριο..

Χαμός στον κατήφορο

Διανύουμε γενικώς περίοδο ισχνών αγελάδων (που διαδέχτηκε αυτή των τρελών) και λιτότητας. Ο δέκατος τρίτος μισθός θεωρείται γρουσούζικος και περικόπτεται. Οι δεκατέσσερις γίνονται δώδεκα –και με τους έμμεσους φόρους ακόμα λιγότεροι- και το πενθήμερο ελαστικό τριήμερο. Μας κάνουν τα τρία δύο, μας βάζουν τα δύο πόδια σε ένα παπούτσι και το οκτώ του κόμματος το κατεβάζουν διαρκώς στο πέντε. Τα μ-λ ευτυχώς παραμένουν δύο και μόνο οι τροτσκιστικές οργανώσεις αυξάνονται προοδευτικά –χωρίς να συμβαίνει το ίδιο και με τους τροτσκιστές.

Τέτοιος λέει ήταν κάποτε κι ο ανδρέας στα νιάτα του. Αριστερός από μικρός δηλ. Τον έπιασαν όμως επί μεταξά και πρόδωσε τους συντρόφους του για να γλιτώσει. Και προδότης, από μικρός δηλ. Κι ύστερα πήγε στο αμέρικα κι υπηρέτησε στο ναυτικό της. Στην ελλάδα όμως δεν πολέμησε ποτέ. Πώς βγήκε αυτός ο άνθρωπος ένα με τη γενιά του εαμ και λεηλάτησε τις ψήφους της με μια σύνταξη; Πες εσύ, να πω κι εγώ.

Ούτε ο καραμανλής πολέμησε. Πήρε απαλλαγή λέει γιατί δεν άκουγε καλά. Ή ίσως γιατί κι αυτός είχε δυο κεραμίδια στα δυο του τα φρύδια σαν το δικό μας το λεωνίδα. Καραμανλής ή τανκς. Που για τους αστούς είναι συνυφασμένα με λεωνίδα, αφγανιστάν κι άνοιξη της πράγας. Αλλά το 82’ που πέθανε, ήταν αλλιώς τα κόζια κι η ελευθεροτυπία κυκλοφορούσε με πρωτοσέλιδο θρήνο για το φάρο της ειρήνης που έσβησε.

Εδώ σύντροφε αναγνώστη είναι η στιγμή να σου εξηγήσω τι εννοεί το λαϊκό στρώμα, όταν λέει πασόκος, καλός άνθρωπος. Είναι ο καλός δίκας που θα σου τύχει στη μονάδα και δε θα είναι φασίστας. Ο καλός δήκκις που πίστεψε τον τσοβόλα και γελάει με τον πάντζα. Οι συγγραφείς των προοδευτικών σχολικών βιβλίων της δεκαετίας του 80 που χάνονται σιγά-σιγά. Εκείνος που κρύβει τον κυριακάτικο ρίζο μέσα απ’ το παρόν του κουρή.

Κι έχει φυσικά και συμπλήρωμα. Τον πασόκο, λέρα εργατοπατέρα που έχει φάει τις κάλτσες του σε μίζες κι είναι βουτηγμένος στη μίζα και στη ρεμούλα. Αυτός με το ντεμέκ λαϊκό έρεισμα που σου σπάει τα νεύρα κι έκανε τον άθλιο να λέει τη συνδικαλιά πασοκιά.
Έχω δει στη μάνα μου και στη γενιά της πόσο αγνό μίσος τρέφουν για αυτή τη φάρα. Το βρόμικο 89 έχει βαθιές λαϊκές ρίζες. Στην ουσία ξεκίνησε από πιο πριν κι από τα κάτω.

Κάπως έτσι πάει και με το εξωκοινοβούλιο. Οι σύντροφοι που έφυγαν το 89 είναι σπλάχνο από τα σπλάχνα μας που έχουν κρατήσει το αρχικό γενετικό τους υλικό και μια κουκουέ μόρφωση. Σήμερα όμως έχουμε να κάνουμε με μεταλλαγμένα δεύτερης γενιάς, άκρως επικίνδυνα. Ο μέσος αριστεριστής είναι γόνος παλιών ρηγάδων, πασόκων, μουλάδων που απογοητεύτηκαν και πάει λέγοντας. Στην χειρότερη μεγαλώνουν δίπλα σε πασόκους με παραλλαγή και διατηρούν κάποια βιώματα σε ανειρημένη μορφή, ενώ στην καλύτερη χωρίς κουκουέ μόρφωση που είναι βασικό στοιχείο για τη διαμόρφωση χαρακτήρα.

Η λογική ότι τα εαακ είναι πασόκοι πολιτικά είναι αθλιότητα (όπως και το κουκουέ-νου δου), ψυχολογικά όμως έχει βάση και δίνει υλικό για πασοκιές στις συνελεύσεις. Επί νδ κάνατε μόνο έρωτα, ποτέ πόλεμο. Κι εσείς με το πασοκ ποτέ δεν κάνατε μαϊούνηδες και δεκέμβρηδες (σσ: τα ελληνικά είναι μια υπέροχη γλώσσα, δεν είναι);

Δε μπαίνουν όλα στο ίδιο τσουβάλι, αφαίρεση κάνουμε. Αλλά όταν αφαιρείς πάντα κάτι χάνεις από την πραγματικότητα. Κάποιες φορές και την ουσία. Εξαιρούνται οι σεκίτες που είναι πασόκ εκ γενετής.

Βγαίνει λοιπόν τις προάλλες στον χατζηνικολάου ένας αδεδύς. Πασόκος. Κακός άνθρωπος. Βρήκαν λέει τον παπανδρέου, διαμαρτυρήθηκαν για τα μέτρα και τους είπε να τα πουν στην τρόικα, όχι σε αυτόν, γιατί δεν είχε δικαιοδοσία!
Βγαίνει στο καπάκι κι η λιάνα και λέει τα δικά της: γίναμε βαγδάτη, (πα)σοκ και δέος (με ξενική προφορά και σίγμα παχύ) και στο τέλος: μη μου λέτε λοιπόν γιατί είστε στους δρόμους, να πάω στη βουλή για να κάνω τι;
Βγαίνει μετά κι ο μαγκριώτης να μαζέψει φτυσιές, σεμνά και ταπεινά. Και πετάει η κανέλλη: σας είπαν να κρατάτε χαμηλούς τόνους, γιατί μας κηδεύετε κανονικά σήμερα. Έμπαινε λιάνα.

Τα καλύτερα όμως ήταν την ίδια ώρα στο μέγκα. Βρήκαν και διάλεξαν μέρα να φέρουν στο δελτίο τον μητσοτάκη. Είπε τον πόνο του για τη ντορούλα (καλά τα μέτρα, αλλά χρειάζεται μια κυβέρνηση προσωπικοτήτων να τα εφαρμόσει) κι έκλεισε με μια έκκληση προς κάθε πρόθυμο να βάλει πλάτη.

-Συμπεριλαμβάνετε και την αριστερά κ. μητσοτάκη σε αυτή την έκκληση; Γιατί ο σύριζα μιλάει για δημοψήφισμα και το κκε για ανυπακοή.
-Το δημοψήφισμα είναι μία ανοησία. Τόσες ανοησίες λέγονται, μία παραπάνω δεν πειράζει. Το πρόβλημα είναι η ανυπακοή. Ανυπακοή σημαίνει επανάσταση, εμφύλιο πόλεμο. Δηλαδή αυτό θέλουν;
Ρητορικό το ερώτημα. Αλλά τον εχθρό του τον ξέρει.

Λίγο αργότερα του το ‘κανε λιανά κι ο μαΐλης που έλεγε ότι νόμος είναι το δίκιο του εργαζόμενου λαού κι η τρέμη απάντησε πως στην αστική δημοκρατία κύριε μαΐλη νόμος είναι ό,τι ψηφίζει το κοινοβούλιο.
-Κε μαΐλη, το σύνταγμα πρέπει να τηρείται; κάνει τον αθώο ο πρετεντέρης.
-Το σύνταγμα αυτό είναι αντιλαϊκό και δεν το ψηφίσαμε. Δεν κατάλαβα. Είμαστε υποχρεωμένοι;
Κάγκελο οι ομιλούσες κεφαλές στην οθόνη. Σαν γκιλοτίνα έπεσε πάνω τους ο λόγος του μαΐλη.

Πες τα ρε μάκη! Το όπλο παρά πόδα! Και την υπογραφή του 74 για υπακοή στο σύνταγμα να την κρατήσουν για ενθύμιο. Τους έχουμε!
Το μόνο άμεσο σύνθημα στην παρούσα συγκυρία είναι να χτιστούν χειμερινά ανάκτορα για να εφοδεύσουμε.

Κι άντε μετά να τους κρατήσεις κακία.
Μου είχε μείνει από την απεργία το θέμα της τυποεκδοτικής. Το κόμμα λέει ότι οι εργαζόμενοί της εξέδωσαν το ρίζο εθελοντικά γιατί η εταιρία ανήκει στο κκε κι όχι σε κάποιον καπιταλιστή. Η διατύπωση θυμίζει αρκετά εκείνη την ανακοίνωση των 18 που διανοήθηκαν για την απόλυση στην άγρα (που δεν είναι μια οποιαδήποτε καπιταλιστική επιχείρηση) αλλά διαφέρει στην ουσία.

Κι οι υπόλοιπες εφημερίδες; Γιατί βγήκαν κανονικά;
Ένας σύντροφος που σχολιάζει στο γκράνμα λέει ότι η τυποεκδοτική λειτούργησε με προσωπικό ασφαλείας. Κι αυτή είναι η μόνη σοβαρή απάντηση που έχω δει σχετικά μέχρι στιγμής. Ευτυχώς δηλ που υπάρχει το διαδίκτυο. Και κρίμα που δεν αξιοποιείται περισσότερο για περιπτώσεις σαν κι αυτές –κι όχι μόνο.

Απ’ ό,τι ξέρω πάντως προσωπικό ασφαλείας υπάρχει σε δημόσιες υπηρεσίες, οργανισμούς και νοσοκομεία, όχι στον ιδιωτικό τομέα. Θα λειτουργούσε ποτέ σε μέρα απεργίας η σύγχρονη εποχή πχ με προσωπικό ασφαλείας; Όχι. Αν έγινε κάτι τέτοιο στην τυποεκδοτική ήταν για να μη βγουν άκυρες οι συμφωνίες της με όσους εκδίδουν εκεί τα έντυπά τους.
Ίσως κάτι μου διαφεύγει, αλλά μέχρι στιγμής αυτό καταλαβαίνω.

Κι όμως, η συγκυρία είναι τέτοια που αυτό περνάει σε δεύτερη μοίρα.
Οι αστοί λυσσάξανε, κανάλια φτιάξανε να βλέπουν τα παιδιά των εργατών. Κι όλα τα σφυριά τους βαράνε αυτό με το δρεπάνι και κάθε μορφή αγώνα. Χρειάζεται συστράτευση και δεν περισσεύει κανείς. Ακόμα κι αν δε συμφωνεί σε όλα (αγαπημένο κλισέ). Που ίσως είναι πολύ λιγότερα απ’ όσα πιστεύει.

Όπως είπε κι η αλέκα την πέμπτη, θέλουμε μέτωπο σε αντιμονοπωλιακή-αντιιμπεριαλιστική, αν θέλετε, αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Το αν θέλετε δεν είναι προαιρετικό, είναι κλισέ-φράση της συντρόφισσας γγ. Άντε να δούμε πόσοι θα είναι στη δική μας συμμαχία των προθύμων.

Υγ: σήμερα έγινε η ανακοίνωση των μέτρων από τον παπακωνσταντίνου. Τα ξένα μέσα έκαναν πιο σκληρές ερωτήσεις από τα ελληνικά παπαγαλάκια, οπότε ο τύπος της κρατικής τηλεόρασης που είχε ζωντανή σύνδεση, θεώρησε σκόπιμο να μιλάει από πάνω τους και να μεταφράζει άλλα αντ’ άλλων για να τους καλύψει και να μην καταλάβουν ούτε οι γνωρίζοντες την αγγλική.

-Πώς αισθάνεστε που είστε το πιο μισητό πρόσωπο στην ελλάδα; ρωτάει ένας δημοσιογράφος στα αγγλικά.
Μετάφραση: τον ρωτάει σχετικά με το πολιτικό κόστος… Αθάνατη ελληνική ενημέρωση.

Τρεις εκπλήξεις και τρία διακυβεύματα

Επειδή εσχάτως η αναγνωσιμότητα του μπλοκ είναι κάπως πεσμένη, ξεκινάμε τις χαρντ κορ αποκαλύψεις.

Έκπληξη πρώτη: το μπρεζνιεφικό απολίθωμα είναι φοιτητής της θεολογίας.
Ε, ναι λοιπόν, ουδέν κρυπτόν υπό του ήλιου.
Τρία χρόνια πριν, εν όψει στρατού έψαχνα τρόπο να παίρνω φοιτητικές άδειες, να έχω πάσο και πρόσβαση στο ποσείδι (με άλλα λόγια μια δεύτερη σχολή). Αλλά οι βάσεις με το 10% ανέβηκαν σε δυσθεώρητα ύψη και το μοιραίο επήλθε. Πάλι καλά που την έβαλα τελευταία επιλογή (ως δικλείδα ασφαλείας) και πέρασα κάπου, αλλιώς θα έμενα με το μηχανογραφικό στο χέρι.

Η φρίκη ήταν δεδομένη -αν και πολύς κόσμος περνάει κατά λάθος θεολογία. Το [ότι είμαι] άθεος το είχα λήξει μέσα μου πολύ πριν το κομμουνιστής. Ακόμα και την εγγραφή μου την έκαναν άλλοι για μένα.

Έκτοτε η σχέση μας διατηρείται πλατωνική. Μόνο πάσο, κάτι βεβαιώσεις σπουδών κι εκλογές.
Όταν πήγα πρώτη φορά να ψηφίσω και με ρώτησαν αν είμαι θεολογικό ή ποιμαντικό, δεν ήξερα την σωστή απάντηση γιατί δε με είχε απασχολήσει ως τότε το θέμα.
Τελικά γλιτώσαμε τον βούρκο, γιατί ήμουν θεολογία. Αλλά εκ των υστέρων ο βενιαμίν μου είπε πως το στιλ ποιμένας μου πάει περισσότερο. Τι διάολο πρωτοπορία (θέλουμε να) είμαστε;

Δεύτερη έκπληξη: το μπρεζνιεφικό απολίθωμα δέχτηκε να είναι υποψήφιος της πανσπουδαστικής στις εκλογές.
Έκπληξη, όχι τόσο ότι δέχτηκα, όσο που μου το πρότειναν οι σφοι, που είχαν να μου μιλήσουν κάτι μήνες.
Το εύκολο συμπέρασμα είναι ότι ο εκλογικός μύλος της πανσπουδαστικής όλα τα αλέθει.
Αλλά δεν είναι έτσι. Η κοπέλα που με πήρε τηλέφωνο μου είπε και για επιτροπή αγώνα και για μια συνέλευση.
Τα οποία δεν έγιναν ποτέ, αλλά αυτό δεν αλλάζει την ουσία.

Σε κάποια φάση η υπαπαντή (ό,τι πρέπει για θεολογία και για επαναστατικό ψευδώνυμο) μου κάνει την κρίσιμη ρητορική ερώτηση των πενήντα εκατομμυρίων: δεν νομίζω ότι υπάρχουν πολιτικές διαφωνίες...(;)
Αν μου άφηνε ένα λεπτό θα μπορούσα να σκεφτώ πρόχειρα πεντ-έξι, αλλά την καθησύχασα βιαστικά: όχι-όχι....
Συμφωνούμε σε πολλά και βασικά. Και μόνο η σοβιετία μου φτάνει.

Θυμήθηκα εξάλλου και την αλέκα που λέει να έρθουμε κοντά στο κόμμα, όπως είμαστε, με τις διαφωνίες, τις αντιρρήσεις και τα σκουλαρίκια μας. Να πάμε μαζί του γιατί κι αυτό μας πάει.

Ένα μήνα μετά στην πορεία με πλησιάζει μια άγνωστη κοπέλα και με χαιρετάει. Ρωτάει για το πόδι, γνωρίζει λεπτομέρειες.
Τι έγινε ρε παιδιά, μας την πέσανε; Πού τα ξέρει όλα αυτά;
Λες να διαβάζει το μπλοκ; Μπα, σε πορεία του παμε, τι πιθανότητες παίζουν να βρούμε αναγνώστες;
Σπάω το κεφάλι μου να θυμηθώ, δεν την έχω δει ποτέ στη ζωή μου. Κι είναι και όμορφη, αν ήταν θα την θυμόμουνα.

Απαντάω τα τυπικά, για να κερδίσω χρόνο. Τη ρωτάω πώς είναι, μου λέει σχετικά καλά. Ώπα, σκέφτομαι, εδώ είναι η ευκαιρία.
-Γιατί σχετικά; τη ρωτάω.
-Ε, να μωρέ ξέρεις, το άγχος, η επίθεση που μας κάνουν οι άλλες παρατάξεις...
Εντάξει, σε καταλάβαμε, όλα εξηγούνται πλέον.

Τώρα γιατί ακριβώς ο σύντροφος πρέπει να βγάζει καρκίνο σε κάθε εκλογές από το άγχος δεν το έχω καταλάβει ακόμα κι ας το έχω ζήσει κι ο ίδιος. Ψυχολογικά εξηγείται, πολιτικά όχι και τόσο. Ή μάλλον εξηγείται αν είναι ο βασικός σου στόχος. Που μόνο έτσι δεν πρέπει να είναι.

Θυμάμαι παλιά εκλογές στη δημοσιογραφία. Αντί να χαλαρώσω και να το απολαύσω (έτσι κι αλλιώς οι πασόκοι θα της έπαιρναν) με έτρωγε η αγωνία να μην ανέβει πολύ η συμμετοχή, γιατί θα έφευγε πολλή γιούχου ψήφος κι η γιούχου ψήφος ποτέ δεν ήταν υπέρ μας.
Να είσαι δηλ κνίτης κι αντί να θες να είναι μαζική η διαδικασία να φοβάσαι μη τυχόν έρθει πολύς κόσμος, γιατί ξέρεις το ποιον της σχολής σου και δε θες να το βρεις και στις κάλπες.

Φέτος όμως τα κόζια άλλαξαν στη σχολή κι η πανσπουδαστική έγινε μόδα. Οι πασόκοι βγήκαν πάλι πρώτοι, αλλά αν ερχόταν παραπάνω κόσμος παίζει και να τους είχαμε. Από τότε που πήρα πτυχίο όλοι ξαφνικά έχουν μια πελώρια λαχτάρα να τρέχουν και να δουλεύουν (εγώ πιστεύω για να με εκθέσουν).

Άλλαξαν όμως τα κόζια και σε όλο το απθ, γενικά. Πιο πολύ από τα πεσμένα ποσοστά οι σφοι φέτος στενοχωρήθηκαν για την πτώση στις ψήφους, δηλ σε απόλυτους αριθμούς. Γιατί έτσι μετράνε τι βήματα κάναμε, πόσο κόσμο πείσαμε κι αυτό το βάζουν πάνω απ' όλα. Και καλά κάνουν.

Την τρίτη έκπληξη την έμαθα τη μέρα των εκλογών κι ήταν όλη δική μου. Δεν ήμουν τελικά στο ψηφοδέλτιο της πκσ!
Είχε γίνει ένα λάθος με το όνομα, δε με ήξεραν για να με ειδοποιήσουν (αφού τόσα χρόνια δεν έχω πατήσει το πόδι μου στο άνδρο του θεού) και με έβγαλαν τελευταία στιγμή για να μη γίνει θέμα συνολικά.

Η υπαπαντή με το που με προϋπάντησε μου είπε τα καθέκαστα, να μην υπάρχει παρεξήγηση.
Το κλείδωσα ρωτώντας την καθοδήγηση και στο τέλος πείστηκα ότι ήταν ανθρώπινο λάθος (σαν το τσέρνομπιλ), δεν έπαιζε κάτι άλλο.
Γενικά είμαι καλόπιστος άνθρωπος κι ας μη μου φαίνεται. Ίσως να πίστευα και τον γκόρμπι αν τον προλάβαινα.

Από μια άποψη καλύτερα ίσως, γιατί λείπει ένα ένζυμο από τον οργανισμό μου (το G6PD για τους γιατρούς) και δεν αντέχω τα κουκιά (εκλογικά ή μη), τις ασπιρίνες (μαζί με αυτές του ναυτικού και τα μέτρα ασπιρίνη απέναντι στο σύστημα) και τη ναφθαλίνη (ή τις ιδέες που είναι μέσα σε αυτήν).
Κι άντε να κάνεις ζύμωση στις μάζες χωρίς το ένζυμο.

Βασικά όμως ένιωθα μέσα μου ένα απέραντο κενό (σαν την κοιλιά του οβελίξ όταν δεν τρώει). Πρώτη φορά μετά από οκτώ χρόνια που δεν ήμουν υποψήφιος της πανσπουδαστικής!
Κάπου μέσα μου πιστεύω ότι αυτός ήταν κι ο βαθύτερος λόγος της πτώσης μας φέτος. Κυκλοφόρησε από στόμα σε στόμα.

Σε ένα δεύτερο επίπεδο εξηγώ την πτώση μας με ένα συνειρμό με τη σοβιετία (σιγά την πρωτοτυπία).
Η νίλα του 90 με την κνε του γράψα ήταν σαν την καταστροφή μετά το βήτα παγκόσμιο (χωρίς να υπονοώ ότι τα εαακ είναι ναζί ή ότι χαιρετούν φασιστικά την ευρωπαϊκή ένωση, όπως η ανακοίνωσή μας στη σθε).
Η ανοδική μας πορεία τα επόμενα χρόνια ήταν ο θρίαμβος των ζηλωτών συντρόφων που πάνω απ' το κρεβάτι τους έχουν αφίσες του σταχάνοβ και του πάβελ κορτσάγιν.

Αλλά αυτή ήταν ανάπτυξη εκτατικού τύπου κι είχε ένα λογικό όριο. Το στοίχημα ήταν να προωθήσουμε την εντατική ανάπτυξη της παράταξης για να μην χάσουμε το τρένο της ετε και των κινημάτων. Εμείς ωστόσο, υιοθετήσαμε ποσοτικά, αξιακά κριτήρια (εκλογικό κέρδος, βιογραφικά, ιδιοσυντήρηση κτλ) κι οδηγηθήκαμε σε μπρεζνιεφική στασιμότητα των ποσοστών και της απήχησής μας.
Ελπίζω τουλάχιστον να έχουμε διαφορετικό τέλος (και να μη μας διαλύσει κανένας μπόρμπι με περεστρόικες).

Για κάποιους βέβαια η πτώση μας έχει να κάνει με το δεκέμβρη και τη στάση μας στο θέμα με τις εργολαβίες.
Που για αυτούς ήταν τα δυο βασικά διακυβεύματα των φετινών εκλογών. Για το μέσο φοιτητή όμως όχι.

Δε λέω ότι δεν έπαιξαν ρόλο σε ένα κομμάτι υποψιασμένου κόσμου. Αλλά η πλειοψηφία παραμένει ανυποψίαστη.
Όπως λέει κι ο μηνακάκης, ο δεκέμβρης του 08 απέχει λίγους μόλις μήνες από την άνοιξη του 09, αλλά στην πράξη μοιάζει πολύ πιο μακρινός. Το ψόφιο κλίμα των φετινών εκλογών το αποδεικνύει. Η άνοδος των πασόκων -που ήταν ανύπαρκτοι στα γεγονότα του δεκέμβρη- επίσης.

Όσο για τους υποψιασμένους, οι περισσότεροι απλώς δεν ψήφισαν γιατί τους κέρδισε η αναρχία που πλέον παίρνει τα καλύτερα κομμάτια της νεολαίας.
Και δεν ξέρω αν για αυτό φταιν αυτοί που πήγαν σε άλλο γήπεδο και τους αφήσαν να παίξουν μόνοι τους μπάλα, ή αυτοί που τους είχανε συμπαίκτες. Μάλλον φταιν κι οι δυο εξίσου.

Οι αναρχικοί λεν ότι οι κοινωνικοί αγώνες δεν εξαργυρώνονται στην κάλπη κι η τυπική λογική τους δικαιώνει.
Το εξωκοινοβούλιο μένει σε αυτό κι αποτυγχάνει να τους συνδέσει διαλεκτικά με τον πολιτικό αγώνα.

Φάνηκε αυτό στην πρωτομαγιά, όπου οι ανεξάρτητοι μάζεψαν συγγενείς και φίλους.
Και δεν είναι ποσοτικό το θέμα. Πού ήταν οι εργαζόμενοι του απθ που είχαν δίπλα τους τους φοιτητές στο θέμα με τις εργολαβίες; Τι συμπεράσματα βγάλανε; Τι δεσμοί δημιουργήθηκαν;
Και με ποιον να δημιουργηθούν αλήθεια; Ούτε καν οι φοιτητές δεν πήγαν στην καμάρα. Ψιλά γράμματα για αυτούς η πρωτομαγιά.

Το τρίτο επίδικο των εκλογών είναι η εφεε κι είναι το πιο μπερδεμένο.
Μια ματιά στο εξωκοινοβούλιο αρκεί για να δει κανείς το γιατί.
Η μία συνιστώσα είναι υπέρ, η άλλη κατά κι η τρίτη υπέρ με προϋποθέσεις (τους κατάλληλους συσχετισμούς).
Η τελευταία το βλέπει πιο διαλεκτικά, αλλά δε δίνει απάντηση στο δίλημμα γενικές συνελεύσεις ή εκλογές (πώς θα βγαίνουν οι συσχετισμοί και ποιος θα συντονίζει).

Το πρόβλημα των άλλων δύο είναι ότι το βλέπουν ως θέμα αρχής.
Οι μεν ότι πρέπει να υπάρχει ένα κεντρικό όργανο να συντονίζει (όπως το κάνει η γσεε;).
Κι οι δε θεωρούν οτιδήποτε τριτοβάθμιο, από θέση αρχής, γραφειοκρατία που καπελώνει το κίνημα (στο εργατικό κίνημα τι αλλάζει;).
Όπως έγραφε κι ο κον μπεντίτ στον αριστερισμό, οι μάζες είναι πιο αριστερά από το κόμμα και το κόμμα πιο αριστερά από την κεντρική του επιτροπή (τσιτάτο που βρήκε στον τρότσκι) (ο οποίος με τη σειρά του το αποδίδει στον λένιν).

Στην ουσία μπαίνει το δίλημμα γραφειοκράτες ή αμεσοδημοκράτες. Τα οποία εν τέλει δεν απέχουν και τόσο πολύ στην πράξη (δυστυχώς).
Τα συντονιστικά (όπως τα έζησα εδώ τουλάχιστον) λειτούργησαν τελείως γραφειοκρατικά. Δεν πήγαν μπροστά το κίνημα, απέτυχαν να συντονίσουν οτιδήποτε και να κρατήσουν μέχρι τέλους ανένταχτο κόσμο πέρα απ' τους συνδικαλιστές.

Αυτά δεν ήταν αδυναμίες του κινήματος στη σωστή κατεύθυνση.
Γραφειοκρατικές στρεβλώσεις ήταν που το κίνημα δεν ενδιαφέρθηκε να τις αλλάξει γιατί ήταν θέμα αρχής και φετιχισμού να κρατήσουμε τη λαογέννητη δομή της ομοφωνίας και των δεκάωρων συζητήσεων για βάλιουμ χωρίς αντίκρισμα.

Το θέμα εφεε πρέπει να μπει συγκεκριμένα μακριά από φετίχ.
Το θετικό που βλέπω εγώ είναι ότι οι πασόκοι θα εκτίθενται πολύ πιο άμεσα, ενώ τώρα έχουν όλη την άνεση να πουλάν ανέξοδα αγωνιστικό προφίλ χωρίς να χρεώνονται τίποτα.
Και κάπου εκεί τα θετικά σταματάν. Η αναδιοργάνωση του κινήματος δεν είναι υπόθεση ενός οργάνου από τα πάνω.

Δυσκολεύομαι εξίσου όμως να βρω κι αρνητικά.
Αν έπρεπε οπωσδήποτε να πω κάτι θα έλεγα ότι ιστορικά η εφεε, ακόμα και στα καλύτερά της το 79 με συσχετισμούς σοβιέτ πετρούπολης, έμεινε πίσω από τις διαθέσεις των μαζών στο κίνημα για τον ν.815.
Αλλά το κίνημα δεν έμεινε πίσω. Κι ας υπήρχε εφεε.

Μπορεί η κυβέρνηση να θέλει μια γαλάζια εφεε να υποκαταστήσει ως φωνή των φοιτητών το κίνημα. Το ίδιο γίνεται με τους εργαζόμενους και τη γσεε. Σε τι εμποδίζει αυτό το κίνημα να αναπτυχθεί και να ανατρέψει τους συσχετισμούς;
Η εφεε δε μπορεί να αναχαιτίσει ένα κίνημα, όπως ένα δ.σ. δε μπορεί να σταματήσει τοπικά τον αγώνα σε μια σχολή.

Δεν είναι πολύ λογικό να καταρτίζει κανείς ψηφοδέλτια για πρωτοβάθμια όργανα, αλλά να απορρίπτει τα τριτοβάθμια.
Πιο πολύ μοιάζει με ακροβασία σχιζοφρενή αρρώστου ανάμεσα σε δυο βάρκες (μια κόκκινη και μια μαύρη). Η αρρώστεια δεν είναι πολύ σοβαρή (κάτι σε ιλαρά, ή μαγουλάδες) αλλά πρέπει να μείνει στην κόκκινη βάρκα για να γιατρευτεί. Αλλιώς τον πνίγει η μαυρίλα κι ησυχάζει.

Το χειρότερο στην υπόθεση είναι ότι μετά από κάτι δηλώσεις γιωργάκη κι αλαβάνου για λαϊκή κατανάλωση, η ανασύσταση της εφεε θεωρείται περίπου στρατηγική επιλογή του πολιτικού συστήματος.
Το ότι η δαπασπ αρνήθηκε να γίνουν οι εκλογές πρωταπριλιά (που θα ήταν φοβερή σημειολογία) και τις πήγαν μετά το πάσχα (οπότε αφενός δε μπορεί να συγκλιθεί συνέδριο κι αφετέρου εντάχτηκαν σε προ-ευρω-εκλογικό κλίμα) θεωρείται τεχνική λεπτομέρεια. Αλλά όπως λεν και στη σχολή μου (και στην παλιά και στην καινούρια) μην αφήνεις ποτέ μια λεπτομέρεια να σου χαλάσει μια ωραία ιστορία.

Ίσως όντως συγκροτηθεί κάποτε εφεε (μάλλον όχι τώρα στα κοντά).
Αν αυτό για κάποιους σημαίνει συμπόρευση της κνε με τις επιλογές του συστήματος μπορεί κάποιος άλλος να αντιπαραθέσει γόνιμα ότι η μέχρι στιγμής κωλυσιεργία για την ανασύστασή της είναι επίσης στρατηγική επιλογή του συστήματος και χαρακτηρίζει όλους όσους τη στηρίζουν.
Κι ο δεύτερος θα μιλάει με πραγματικά δεδομένα.

Όσο για τον περιβόητο συντονισμό των συλλόγων και του κινήματος, η πιο σοβαρή πρόταση κατά τη γνώμη μου είχε γίνει καταμεσίς του κινήματος για το ν. πλαίσιο. Ήταν αυτή που έκανε λόγο για αιρετούς κι ανακλητούς εκπροσώπους των γενικών συνελεύσεων.
Ακόμα κι αυτοί που βλέπουν τους συλλόγους ως σοβιέτ φοιτητών και βάζουν το σύνθημα όλη η εξουσία στις συνελεύσεις, θα έπρεπε να ξέρουν ότι ακόμα και τα σοβιέτ με αντιπροσώπευση λειτουργούσαν σε κεντρικό επίπεδο.

Την πρόταση απ' όσο ξέρω την έκανε η οργάνωση (κι απ' ό,τι μου είπαν τη στήριζαν και ναρίτες). Τι ακριβώς έγινε κι εγκαταλείφθηκε τόσο γρήγορα είναι ένα ζήτημα στο οποίο δεν έχω απάντηση.
Αν έχει κάποιος άλλος, επιβάλλεται να τη μοιραστεί μαζί μας.