Η απάντηση ενός ΟΑΚνίτη... ΟΑΚΚίτη.. απ' αυτό τέλος πάντων

Αν έχετε σύνδρομο προλεκάλτ στέρησης, τώρα που αραίωσαν τα κείμενα της κε του μπλοκ, μπορείτε να δοκιμάσετε την τύχη σας και τα νεύρα σας, ακολουθώντας αυτόν τον αμφιλεγόμενο σύνδεσμο. Και να διαβάσετε -με δική σας πολιτική ευθύνη- την απάντηση ενός Οαακίτη στο τρίτο μέρος του ΛΣ για τον αριστερισμό -όπου ούτε καν σωστά το σύνδεσμο για την ανάρτηση δεν έβαλε, αλλά θα μου πεις, αυτό να ήταν το πρόβλημα.

Παραθέτω μόνο την εισαγωγή και τον επίλογο με τα συμπεράσματα, όπου αναφέρει και την αφεντιά μου -σε ένα από τα πιο ανόητα και διασκεδαστικά τσουβαλιάσματα της ιστορίας- και τα υποδέλοιπα ανήκουν στην ιστορία και σε κάποια πτέρυγα -όχι της ΦΛΣ, όχι πολιτική, ξέρεις εσύ...

Αναρτήθηκε στο ιστολόγιο «Φιλολαϊκό» ένα «άρθρο» με τίτλο «Αριστερισμός. Μέρος 3^ο. Οι μικροί (και θαυματουργοί)».

Στο άρθρο αυτό υποτίθεται ότι γίνεται μια κριτική στις  πολιτικές  οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.

Στο μέρος που αφορά την ΟΑΚΚΕ,  ο κνίτης «Λαϊκό στρώμα», ξεπέρασε κάθε όριο γιατί εξαπέλυσε ένα λίβελο εναντίον της με διαστρεβλώσεις και ψέματα που ο χαρακτηρισμός «πολιτική αλητεία» δεν είναι αρκετός.
Ένας φίλος ΟΑΚΚιτης μπήκε στο κόπο να απαντήσει σ’ αυτό το λιβελογράφημα για τα σημεία που αφορούν στην ΟΑΚΚΕ.

Δημοσιεύουμε παρακάτω την απάντηση η οποία περιέχει σε link και το άρθρο από το ιστολόγιο «Φιλολαϊκό».

(...)

Οι «γραφικοί» και οι «ασφαλίτες»

Ο κνίτης «Λαϊκό Στρώμα» στο κλείσιμο του σχολίου του για την ΟΑΚΚΕ μας κάνει αυτή τη φορά τη «χάρη» να μας θεωρεί «γραφικούς» και όχι ασφαλίτες, όπως μας χαρακτήριζε στο πρώτο του πιο σύντομο πόνημα για την ΟΑΚΚΕ το 2011. Η γραμμή ότι οι αντισοσιαλφασίστες αρχικά εκείνοι του ΕΚΚΕ και στη συνέχεια εκείνοι της ΟΑΚΚΕ είναι ασφαλίτες ήταν και παραμένει η γραμμή του ψευτοΚΚΕ και είναι μια γραμμή φτιαγμένη για να νομιμοποιήσει την άσκηση βίας των τραμπούκων του απέναντι στους εχθρούς του. Πώς εξηγείται λοιπόν αυτή η φαινομενική διαφοροποίηση του “λαϊκό στρώμα” από τη γραμμή του κόμματός του; Εξηγείται απ’ το ότι το μπλογκ του είναι ειδικής απεύθυνσης, συγκεκριμένα απευθύνεται σε ακροατήρια της λεγόμενης εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, δηλαδή της «ακροαριστερής» ουράς του ψευτοΚΚΕ.

Ο χώρος αυτός έχει δοκιμάσει και δοκιμάζει συχνά τη βία των τραμπούκων κνιτών, όπως και την κατηγορία του «ασφαλίτη», που χρησιμοποιείται για να δώσει πολιτική νομιμοποίηση σε αυτή τη βία. Μια επανάληψη αυτής της κατηγορίας ενάντια στην ΟΑΚΚΕ σε ένα κοινό που έχει δεχθεί την ίδια αυτή κατηγορία άδικα θα έκανε όλη την επίθεση του κνίτη στην ΟΑΚΚΕ άδικη και ύποπτη στα μάτια του εξωκοινοβουλευτικού κοινού του. Το ψευτοΚΚΕ φροντίζει το χώρο της εξωκοινοβουλευτικής «αριστεράς» να τον κρατάει υπό την πολιτική-ιδεολογική κηδεμονία του πότε με το μαστίγιο (ξύλο και συκοφαντίες) και πότε με το καρότο (χάιδεμα τύπου Μπογιόπουλου, «λαϊκό στρώμα», «σφυροδρέπανο» κτλ).

Σημειώσεις για το ξανθό γένος

Μάθανε πως ξεπουλάμε, πλακώσανε κι οι Ρώσοι...

Τα πιο εύκολα αστεία που ήρθαν αυθόρμητα σε όλους για την επίσκεψη Πούτιν κι αναπόφευκτα έγιναν σούπα, είχαν δύο βασικούς άξονες: το Λαφαζάνη και την ΟΑΚΚΕ, που είναι και η κύρια μορφή εκδήλωσης της βασικής αντίθεσης της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας.

Αν ήταν ο Πιλάφης -που ξέρει και ρώσικα- στο Μέγαρο Μαξίμου, θα αναζωπυρωνόταν η ιστορία του δανείου, της δραχμής, των εναλλακτικών στρατηγικών συμμαχιών, του αγωγού, κτλ. Τώρα ούτε καν αυτό δεν υπήρχε.

Όσο για την ΟΑΚΚΕ, είναι σκέτη απογοήτευση τελικά, μόνο λόγια κι από ουσία τίποτα. Αντί δηλ να κινητοποιήσει τις μάζες κατά του βασικού αντιπάλου, δεν έκανε ούτε μια συμβολική συγκέντρωση διαμαρτυρίας (δε σου λέω απεργία, γιατί αυτό εμπίπτει στην κατηγορία του παραγωγικού σαμποτάζ, σαν αυτά που μάστιζαν το 17' τη Ρωσία). Ξεπουλήθηκαν κι αυτοί μάλλον (μετά τον πρώτο τους δίσκο) στο ρωσόδουλο μπλοκ.

Και πώς να μη βραχυκυκλώσεις άλλωστε, όταν βλέπεις ότι οι Ρώσοι έρχονται θεωρητικά για... να επενδύσουν και να φέρουν την ανάπτυξη -που έρχεται μαζί με την ελπίδα.

Ήταν στα κοντά κι η επέτειος του Γλέζου και του Σάντα, με την ηρωική υποστολή της ναζιστικής σημαίας από την Ακρόπολη κι έδεσαν όλα μαζί συνειρμικά μες στο μυαλό μου, σε ένα κουβάρι, που ξετυλιγόταν άναρχα, σαν τις πληροφορίες της ημέρας στα όνειρά μας τη νύχτα. Είχε ιδιωτικοποιηθεί -λέει- η Ακρόπολη και την είχαν πάρει οι Ρώσοι και είχε τη δική τους σημαία κι ανέβηκε στο κοντάρι ο Γλέζος, 95 χρονών, αλλά με δυνάμεις 20χρονου, για να την κατεβάσει και να βάλει στη θέση της τη σοβιετική, και έδωσε έτσι το έναυσμα για την επανάσταση, που επικράτησε ραγδαία και το χρυσό, σοβιετικό αιώνα. Κι ύστερα ήθελαν οι σοβιετικοί να τον κάνουν γραμματόσημο και γραμματέα στο ΚΚΕ. αλλά αυτός πήγε με τη Ζωή και την Πλεύση Ελευθερίας, για να μην αφήσει (εκκολαπτόμενο) ΠαΣοΚ για ΠαΣοΚ, που να μην το έχει στηρίξει. Και μετά ιδιωτικοποιήθ... εεε αξιοποιήθηκε θέλω να πω και το Άγιο Όρος με την περιουσία του και ξεπληρώθηκε όλο το δημόσιο χρέος, που εμείς όμως είχαμε προλάβει να το διαγράψουμε μονομερώς. Και μετά...

Στα ευτράπελα της υποδοχής περιλαμβάνεται το κλίμα που καλλιεργήθηκε, προς τη μία και την άλλη πλευρά. το γλοιώδες, εξαρτημένο (και ας είμαστε ανισότιμα αλληλεξαρτημένοι) ύφος-χαμόγελο του Καμμένου, που έδινε την εντύπωση πως θα μπορούσε να ντυθεί ακόμα και μπάμπουσκα προκειμένου να βρεθεί στο ντεκόρ, μπροστά στις κάμερες. Τον ανυπόκριτα ηλίθιο θαυμασμό των ρεπορτάζ για τη ρωσική συνοδεία, τους άνδρες των ειδικών δυνάμεων που την πλαισίωναν και τις γνώσεις τους πάνω στο σπετσνάζ -που ένας σφος θέλει να μάθει για να "έχει" στα ξύλα τους φασίστες και όσους άλλους χρειαστεί. Και τα περισπούδαστα σχόλια, με ύφος χιλίων Πρετεντέρηδων, στο διαδίκτυο, που έλεγαν για τη συγγνώμη που μας οφείλει ο Πούτιν (δεν είμαι σίγουρος για ποιο πράγμα, αλλά συνήθως σε αυτά, η σωστή απάντηση είναι: σταλινικά εγκλήματα), όπως μας είχε ζητήσει ο Κλίντον για τη χούντα (και ας μην τη χαρακτηρίζει πλέον αμερικανοκίνητη το κυβερνών κόμμα) αλλά και ο Πάπας για τις Σταυροφορίες!

Στα ευτράπελα της επίσκεψης σημειώνουμε επίσης την εικόνα των δύο ηγετών, του Πούτιν και του Τσίπρα, που κάποιοι τους περνάνε ακόμα για κομμουνιστές, ενώ είναι ζήτημα αν τους έχει μείνει κάτι -σε προσωπικό επίπεδο έστω- από το πολιτικό τους παρελθόν. Άντε το πολύ να κράτησαν την αθεΐα, που τη στριμώχνουν σε μια γωνιά της συνείδησής τους, καθώς ανταλλάσσουν απόψεις για το Άγιο Όρος και την ομόδοξη πίστη μας. Επίσης, ο Αλέξης είναι αριστερός και δε φοράει γραβάτες (ακόμα), σε αντίθεση με τον Πούτιν και το μεταφραστή (Μουρίνιο, Special One) που διάλεξε μια κόκκινη. Κι ίσως να του θύμιζε κάτι από τα νεανικά του χρόνια η ανάκρουση του ρώσικου εθνικού ύμνου (που έχει κρατήσει τη μελωδία του σοβιετικού), χωρίς να μπορεί φυσικά να πει τα λόγια, σε αντίθεση με τον Πούτιν, το Λαφαζάνη και το μεταφραστή με την κόκκινη γραβάτα.

Όσο για την ουσία του πράγματος, φρόντισε να την περικλείσει ο Πούτιν στο άρθρο του στην Καθημερινή για την εμβάθυνση των εμπορικών σχέσεων και το σημείο όπου κολλάει, καθώς και σε ένα απόσπασμα των δηλώσεών του, με σαφείς αιχμές κατά των ΗΠΑ.

Παρόλα αυτά, υπάρχει και η γνωστή θεωρία που λέει ότι η Ρωσία δεν είναι ιμπεριαλιστική δύναμη, συνεπώς ο Πούτιν δεν ήρθε στη χώρα μας ως εκπρόσωπος των ρώσικων μονοπωλίων για να κλείσει μπίζνες και μη σας ξεγελάει επ' αυτού η παρουσία των συμβούλων της Gazprom κι η συνάντηση με τον Ιβάν Σαββίδη. Αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία...

Και τώρα κάτι τελείως διαφορετικό

Εναλλακτικός τίτλος: Μπάρτσα κι αλληλεξάρτηση

Χτες βράδυ η μπαρτσελόνα παίζοντας με την παρί και τα νεύρα μας, κατάφερε να πάρει με την ψυχή στο στόμα την πρόκριση στα ημιτελικά του τσου λου, για έκτη συνεχή χρονιά. That ‘s what uefa wants, που θα ‘λεγε και μια ψυχή. Αν και μέχρι τώρα στα νοκ-άουτ η μπάρτσα είχε μάλλον κόντρα διατησία. Αλλά εμείς δεν είμαστε μίζεροι να το κάνουμε θέμα.

Κόντρα στους γάλλους η μπάρτσα έπαιξε μόνο όσο χρειαζόταν, δίνοντας τον ορισμό της μίνιμουμ προσπάθειας. Έτρεξε δέκα λεπτά μέχρι να ισοφαρίσει, είχε είκοσι τελικές –χωρίς πολλές ευκαιρίες όμως- και καλύτερο παίκτη στη σειρά αγώνων το βαλντές, ενώ πέρασε με δύο ισοπαλίες, χάρη στα εκτός έδρας γκολ.

Κάποιος στο τουίτερ έγραψε πως πριν την είσοδο του μέσι η ομάδα ήταν σαν το μικρό παιδί της γειτονιάς που το πλακώνουν στο ξύλο και φωνάζει το μεγάλο του αδερφό να καθαρίσει. Εμένα πάλι μου θύμισε το μαθητή που έχει δυνατότητες αλλά βαριέται να διαβάσει γιατί ξέρει πως του φτάνει και το 14 για να περάσει στη σχολή που θέλει, οπότε γιατί να πάει για παραπάνω; Ναι, αλλά τώρα οι βάσεις ανεβαίνουν κατακόρυφα και πρέπει να αρχίσει να γράφει εικοσάρια, αλλιώς δεν περνάει ούτε την ντόρντμουντ.

Η μπάρτσα βρέθηκε αντιμέτωπη με το δίλημμα να χάσει την χρονιά στο τσου λού ή το μέσι, που είναι περίπου ταυτόσημα. Παραλίγο να τα χάσει και τα δύο, αλλά έμεινε τελικά ζωντανή, με ένα γκολ απ’ το συνδυασμό βίγια-πέδρο, που ως τότε ήταν ίσως οι χειρότεροι του γηπέδου. Αλλά η φάση ξεκινά από τον αργεντίνο, που άγγιξε την ομάδα με το ραβδάκι του και της μετέδωσε την αύρα του μέχρι να σκοράρει. Μετά απλώς περπατούσε, για να μην πιέσει το μυ του, παίζοντας άψογα το ρόλο του ελ σιντ, που τρομοκρατεί τους εχθρούς και μόνο με την παρουσία του.

Πριν τον αγώνα ο ινιέστα παραδέχτηκε πως η ομάδα πάσχει από messidependencia, ότι είναι δηλ εξαρτημένη από το μέσι και την απόδοσή του. Κι εδώ μπαίνει το κλασικό ερώτημα: η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα; Ο μέσι τη μπαρτσελόνα ή το αντίστροφο; Και τι σχέση έχουν τελικά; Εξάρτησης ή ανισότιμης αλληλεξάρτησης;

Στην αργεντινή ο μέσι δεν έχει πάρει τίποτα με την ανδρών, ενώ η εθνική ισπανίας, που είναι μια κόπια της μπαρτσελόνα χωρίς το μέσι, έχει σαρώσει τα πάντα. Η μπάρτσα όμως δεν έχει μάθει να παίζει χωρίς αυτόν και δεν έχει άλλον τρόπο να ξεμπλοκάρει αν βραχυκυκλώσει.

Ο Μέσι περιμένει με αγωνία την εκλογή ΓΓ στο 19ο Συνέδριο

Κι εδώ αρχίζει μια χυδαία αντικομμουνιστική επίθεση, με αφορμή υπαρκτά προβλήματα και αδυναμίες της ομάδας. Για το μονότονο τίκι-τάκα που είναι αφόρητα βαρετό σαν το σοσιαλισμό της ddr (αλλά αν το χάσουμε, τότε θα το εκτιμήσουμε). Για την ομάδα που υποτιμά το ζήτημα της εξάρτησης από το μέσι, τις καταστροφικές συνέπειες και τον καταλανικό αγώνα για εθνική ανεξαρτησία. Για την ανάγκη να παλέψουμε ενάντια στην ιμπεριαλιστική κατοχή μπάλας και τα σταλινικά ποσοστά της –πάνω από 70% σε κάθε αναμέτρηση. Και για την έλλειψη ενός εναλλακτικού σχεδίου βήτα, με αλαβάνο κι έξοδο από την ευρωζώνη, που να σπεκουλάρει στις αδυναμίες του αντιπάλου και να αξιοποιεί με ευέλικτη τακτική τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις.

Οι παραπάνω αντιλήψεις κινούνται στα θολά νερά ενός ρηχού ισπανο-σκεπτικισμού κι οδηγούν μαθηματικά στη λογική της επιλογής ενός καλού ιμπεριαλιστή σύμμαχου. Έρχονται να ασκήσουν εκ του πονηρού πίεση στην μπάρτσα για να απαρνηθεί τη φυσιογνωμία και την ταυτότητά της ως ομάδα. Κρύβουν πίσω από τακτικά ζητήματα τη συνολική τους διαφωνία και βγαίνουν σα γυμνοσάλιαγκες μετά την καταιγίδα να μας πείσουν να παλέψουμε κάτω από ξένες σημαίες. Δε διστάζουν να καπηλευτούν μάλιστα εμβληματικές μορφές του μπλαουγκράνα κινήματος, σαν το λιονέλ μέσι, για τους σκοπούς της προπαγάνδας τους.

Η μπάρτσα όμως είναι καταδικασμένη να ζήσει ή να πεθάνει με τις αξίες της και τη μοναδικότητά της. Δε μπορεί να αλλάξει στιλ παιχνιδιού και να γίνει σαν όλους τους άλλους. Αν κάτι δεν πάει καλά με το σχέδιο, πρέπει να παλέψει να το εφαρμόσει σωστά· όχι να αρχίσεις τις ιδεολογικές εκπτώσεις και να αλλάξει αγωνιστική προσωπικότητα. Κι αυτά δεν είναι ρομαντικές ιδεοληψίες ενός κοινού που αεροβατεί· αλλά η έφοδος των ρομαντικών της μπάλας (και της αγάπης για το θέαμα) στον ουρανό.

Η αυριανή κλήρωση θα βγάλει τα ζευγάρια των ημιτελικών και τον επόμενο αντίπαλο. Και το πιο ωραίο ίσως σενάριο θα ήταν αυτό που θα έβγαζε δύο εμφυλίους: έναν ισπανικό με το λαϊκό μέτωπο της μπαρτσελόνα ενάντια στους λευκοφρουρούς του φράνκο· κι έναν γερμανικό μπάγερν-ντόρντμουντ, σαν αθλητική μικρογραφία της διελκυστίνδας bdr-ddr (ταιριάζουν εξάλλου και τα αρχικά τους). Όχι γιατί η μπορούσια είναι ανατολικογερμανικής προέλευσης, αλλά επειδή είναι μικρό κι ανερχόμενο αουτσάιντερ, σε σχέση με τα βαυαρικά πάντσερ.

Όλα τα παραπάνω βέβαια δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια οργανωμένη προσπάθεια να πέσει στάχτη στα μάτια του φίλαθλου κόσμου, για να ξεχάσει τα πραγματικά του προβλήματα. Ποια είναι αυτά;

Η γκάζπρομ έγινε εν μια νυκτί επίσημος χορηγός του ουέφα τσάμπιονς λιγκ, η τσεσεκά λύνει και δένει στην ευρωλίγκα, ο ιβάν σαββίδης πήρε τον παοκ κι έδιωξε τον επαναστάτη πάμπλο γκαρσία χωρίς να ανοίξει μύτη… σε λίγο το ρωσόφιλο μπλοκ θα επιβάλει να ξεκινάει το τσου-λου γενάρη μήνα, για να βολεύει τις ομάδες του και δε θα έχουμε πάρει χαμπάρι τίποτα.

Αυτή είναι η πραγματική χούντα, και όχι η επέμβαση των ματ στην ιερισσό, που προστατεύουν μια επένδυση που φέρνει ανάπτυξη και θέσεις εργασίας από το οργανωμένο παραγωγικό σαμποτάζ εναντίον της χώρας.

Ο νΤσίπρας η νΤσίπρος και τα μυστήρια

Τούτες τις μέρες που ο άνεμος μας κυνηγά κι οι εξελίξεις στην κύπρο είναι ραγδαίες, υπάρχει διάχυτη μια έκδηλη αμηχανία, όπου ο καθένας μας προσπαθεί να παρακολουθήσει τη συνεχή ροή ειδήσεων, να δει πίσω από την επιφάνεια και τα μεγάλα λόγια και να καταλάβει τι είδους παιχνίδι παίζεται, με τι όρους, συσχετισμούς και με ποιο σκοπό για την κάθε πλευρά.

Τι θέλουν να πετύχουν πχ οι γερμανοί σφίγγοντας το ζωνάρι της κύπρου; Να βάλουν στο χέρι ένα μερίδιο από τις καταθέσεις στο νησί και να το μεταφέρουν στις γερμανικές τράπεζες; Γιατί να στήσουν όμως τόσο χοντρό παιχνίδι για μερικές δεκάδες δισεκατομμύρια; Αξίζει τον κόπο άραγε; Μήπως θέλουν να γίνει η κύπρος παράδειγμα προς αποφυγή και φόβητρο για όσους λαούς τολμήσουν να παρεκκλίνουν απ’ τις βασικές κατευθύνσεις της εε κι αρχίσουν να σκέφτονται τις εναλλακτικές; Ή μήπως να χτυπήσουν συνολικά το τραπεζικό σύστημα της κύπρου, ώστε να μη δρα ανεξέλεγκτα ως πλυντήριο –τουλάχιστον όχι χωρίς τον έλεγχο το δικό τους και των 29 κατασκευαστών πλυντηρίων made in germany που συνιστούν skip.

Πώς δέχτηκαν οι ρώσοι σχετικά αδιαμαρτύρητα το δεύτερο κούρεμα με τους πιο δυσμενείς όρους, ενώ είχαν προβάλει έντονες αντιρρήσεις για το πρώτο; Τι διαπραγματεύτηκαν στο ενδιάμεσο με το σαρρή στη μόσχα; Και πώς εξηγείται ο υστερικός ζήλος των αστικών μμε ενάντια στους… ρώσους ολιγάρχες –λες κι οι άλλες αστικές τάξεις αποτελούνται από αξιοσέβαστους επιχειρηματίες κι από λουλούδια για μύρισμα- που θα τον ζήλευε κι η οακκε;

Και τέλος γιατί ο αναστασιάδης έπαιξε το χαρτί της παραίτησής του, που θα άφηνε σύξυλους τους εταίρους του, αν ήταν να δεχτεί κανονικά όλους τους όρους τους και χωρίς ψήφιση από το κυπριακό κοινοβούλιο; Κι αν ανοίξει ο ασκός του αιόλου στην κύπρο με τις καταθέσεις, τι μας βεβαιώνει πως δε θα συμπαρασύρει σε ένα σκληρό ροκ κι ολόκληρη την ευρώπη; Οέο;

Αυτή η γενική σύγχυση εκδηλώνεται με διάφορες αφορμές και διαπερνά μια σειρά πτυχές και παρουσίες του τηλεοπτικού σκηνικού και του (μικρο)αστικού πολιτικού κόσμου –εξάλλου αυτά τα δύο στη σύγχρονη ελλάδα εν πολλοίς ταυτίζονται.

Οι θιασώτες του «φιλελεύθερου καπιταλισμού» βρέθηκαν να υπερασπίζονται με πάθος μια απόφαση που καταργούσε όχι απλά την ιερή αγελάδα της ελεύθερης διακίνησης κεφαλαίων, αλλά κι αυτήν ακόμα την ελευθερία κίνησης των απλών καταθέσεων! Όλα στο βωμό της σύγχρονης μεγάλης ευρωενωσιακής ιδέας.

Κι ο δελαστίκ στον πρετεντέρη μιλούσε για το νέο στάδιο του «ληστρικού καπιταλισμού», κερδίζοντας τον αφειδώλευτο έπαινο της «υπουργήσιμης» ρένας δούρου. Προφανώς δηλαδή στο προηγούμενο στάδιο ανάπτυξής του ο καπιταλισμός δεν ήταν ληστρικός και δεν απομυζούσε την υπεραξία της εργατικής δύναμης. Και ο όρος «ολοκληρωτικός» που χρησιμοποιεί το ρεύμα στις αναλύσεις του έχει μάλλον παλιώσει και χρειάζεται κάτι πιο ηχηρό και πομπώδες, για να εντυπωσιάσει το μέσο τηλεθεατή.

Ο τράγκας παλλόταν από εθνική περηφάνια για την παλιγγενεσία της 25^ης μαρτίου που ξημέρωνε και την έμπλεκε δημιουργικά με το κυπριακό ΟΧΙ, την 28^η οκτώβρη και με ιαχές που θύμιζαν τις ταινίες του κώστα πρέκα. Ο δεξιός τράγκας που προεκλογικά στήριζε –εμμέσως πλην σαφώς- σύριζα κι εσχάτως χρυσή αυγή, ούρλιαζε από οθόνης για τους ναζί και τους γερμανοτσολιάδες και έδειξε ένα βιντεάκι για τους ταγματασφαλίτες και τα αίσχη τους επί κατοχής, που τα ξέπλυναν όμως στον εμφύλιο που ακολούθησε!

Κι η παναριστερή ντριμ-τιμ στο πάνελ του –απ’ το γλέζο και τον αλαβάνο μέχρι τον πληθωρικό πι-πι- τα κατάπιε όλα αμάσητα κι αδιαμαρτύρητα! Uber alles ο αντιμνημονιακός αγών και η εθνική ενότητα. Μην πάει χαμένη κι η σημειολογία της ημέρας, με το μέτωπο εθνικής σωτηρίας και των συν-καμμένων της σ-ανελ (εκ του σύριζα και των ανελ) και με την προβολή της ψυχής βαθιάς του βούλγαρη, που έπαιζε την ίδια ώρα απέναντι σε άλλο κανάλι.

Εν τω μεταξύ ο αλαβάνος έγραψε μια ανάλυση στην έκτακτη έκδοση του βήματος για την κύπρο, με το περιβόητο σχέδιο βήτα του, που πλασάρει με ορολογία πολιτικού τεχνοκράτη. Στην οποία είχαμε γκραν φινάλε με μια εντυπωσιακή αντιστροφή της λογικής «συν αθηνά και χείρα κίνει».

Η κύπρος, μας λέει ο αλέκος, χρειάζεται την αλληλεγγύη και τη συμπαράστασή μας. Αλλά και τη βοήθεια του Θεού! Και πρέπει να ακούσουμε τον εκπρόσωπο του Μεγαλοδύναμου στο νησί, που λέει στο λαό του «να αφήσουμε το ευρώ και να γυρίσουμε στη λίρα μας».

Βοήθειά μας. Κι άλαλα τα χείλη των ασεβών…

Το περιβόητο σχέδιο β του αλέκου περιορίζεται στην αλλαγή νομίσματος και βρίσκεται πιο δεξιά κι από άλλες αναλύσεις, όπως αυτή του σεφεριάδη στο ίδιο φύλλο που λέει ότι αν σε δύο πειράματα έχουμε παρόμοια αποτελέσματα κι ένα μόνο κοινό παράγοντα, τότε αυτός είναι είτε η αιτία είτε αναγκαίο κομμάτι της αιτίας που προκάλεσε το φαινόμενο. Εάν λοιπόν η κύπρος, που δεν έχει το χρέος και το έλλειμμα της ελληνικής οικονομίας, υφίσταται την ίδια θανάσιμη «σωτηρία» που πρέπει να αναζητήσουμε αυτόν τον κοινό παράγοντα;

Το κείμενο του σεφεριάδη φέρει τον... πρωτότυπο τίτλο «είναι ο καπιταλισμός ανόητε» -αν και ο μπογιό έχει καθιερώσει στις συνειδήσεις και τις καρδιές μας το «ηλίθιε» έναντι άλλων πιθανών συνώνυμων, είναι ο καπιταλισμός χαζούλη, βρε κουτό, μπούφο, σερσέμη, κτλ.

Αν ο αρθρογράφος έκανε τη σύνδεση με τον τίτλο του δικού του άρθρου, θα είχε στοχεύσει στην ουσία του πράγματος. Αλλά ο σεφεριάδης την κάνει με το χρηματοπιστωτικό σύστημα και την τοξική λειτουργία του, την οποία θεωρεί κι υπαίτια για την κρίση. Παρόλα αυτά εξακολουθεί να έχει μεγαλύτερο βάθος από την ανάλυση του ριζοσπάστη αλαβάνου με τη θεία φώτιση.

Έτσι λοιπόν μέσα σε τόση ιδεολογική σύγχυση ξεκαθαρίζουν κάποια πολύ βασικά σημεία: δε μπορεί να υπάρξει ουσιαστικά σχέδιο βήτα και διαπραγμάτευση εντός της λυκοσυμμαχίας της εε, όπως δεν υπάρχει εναλλακτική και έξοδος προς όφελος του λαού από την καπιταλιστική κρίση στα πλαίσια του συστήματος.

Όποιος καταλαβαίνει πως η εε είναι ο λάκκος των λεόντων δε μπορεί να κάνει με λεονταρισμούς τον επίδοξο θηριοδαμαστή, που θα κάνει με ταχυδαχτυλουργικά κόλπα τους λύκους αρνάκια και τα κοράκια συμμάχους μας. Αν τον πιστέψουμε θα φάμε το κεφάλι μας, πριν μας αποτελειώσουν τα λιοντάρια. Όποιος βλέπει ότι έρχεται ο βράχος καταπάνω μας, δε μπορεί να απλώνει για δίχτυ προστασίας μια ομπρελίτσα με σημαιούλα, σαν αυτές που βάζουν στο παγωτό, όπως το κογιότ που κυνηγάει το μιτ-μιτ (road runner), αντί να προετοιμάζει τον κόσμο για σύγκρουση με το βράχο που απειλεί να μας πλακώσει.

Όποιος λέει ότι το όχι της κύπρου πρέπει να πάει μέχρι τέλους, πρέπει να εξηγεί από τώρα ποιο είναι αυτό το τέλος (=σκοπός) και να απαντά πειστικά: ποια όπλα χρειαζόμαστε για να φτάσουμε σε αυτό; Τι σημαίνει παίρνω στα χέρια μου την εξουσία και τα κλειδιά της οικονομίας; Είναι μήπως το νόμισμα ή κάτι πολύ ευρύτερο;

Κι αφού πιάσαμε πριν και το τρίτο ράιχ στην κουβέντα μας, ας μην το αφήσουμε παραπονεμένο. Κάποτε ο δυτικός αστικός κόσμος ακολουθούσε πολιτική κατευνασμού απέναντι στον χίτλερ για να ανακόψει –υποτίθεται- την πορεία του, ενώ στην πραγματικότητα του έδινε φόρα, για να πέσει πάνω στους σοβιετικούς και να τους τσακίσει. Αυτά τα κόλπα μπορεί να ξεγελάνε προσωρινά τους πιο αφελείς, αλλά όχι τους πολιτικούς που δρουν συνειδητά.

Αν λοιπόν κάποιοι μιλάνε σήμερα για μια πολιτική κατευνασμού του ακραίου επιθετικού τραπεζιτικούς κεφαλαίου –από το οποίο απορρέει κι ο φασισμός, όπως έλεγε κι η εισήγηση του ντιμιτρόφ στην κομιντέρν- δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να διαιωνίζουν την κυριαρχία του, αφήνοντας τα θύματά του ανυποψίαστα κι εφησυχασμένα, τυλιγμένα με γλυκερές αυταπάτες, που εισχωρούν σα δηλητήριο και παραλύουν τη δράση τους. Κι όταν αυτό το κάνει μια «αριστερή» πολιτική δύναμη, με αγωνιστικό προσωπείο, έχουμε ένα σύγχρονο ζωντανό ορισμό για το τι μπορεί να σημαίνει ο διαβόητος σοσιαλφασισμός στην εποχή μας.

Κι αν θέλουμε τελικά να είμαστε ακριβείς ως προς τη συγκυρία και τις εθνικές επετείους, το όχι της κύπρου, γενικά κι αόριστα, δεν ήταν ακριβώς όχι, όπως δεν ήταν και το πρωτότυπο όχι, που υποτίθεται πως είπε ο μεταξάς στον ιταλό πρέσβη. Το πραγματικό όχι το είπε ο λαός μας. Κι αυτός ακριβώς είναι που καλείται να το πει τώρα και στην κύπρο και να παλέψει για να το επιβάλει στην πράξη. Κι αν τότε το είπε με μπροστάρη το εαμ και μια οργανωμένη πρωτοπορία σαν το κκε, που ήταν η ψυχή του μετώπου, αυτό ακριβώς είναι που λείπει σήμερα από το θλιβερό πολιτικό σκηνικό της κυβερνώσας αριστεράς στο νησί. Ένα πραγματικό κκ, για να οργανώσει την πάλη και τις αντιστάσεις του λαού και να τους δώσει διέξοδο και προοπτική.