Κάνε αυτό που σκέφτεσαι

 Έλα, πάμε λίγο...

Κάνε τώρα αυτό που σ’ αρέσει και το σκέφτεσαι μετά
Δε θα ξαναγίνουμε νέοι, το ξέρουμε και οι δυο καλά

Κάνε τώρα αυτό που σκέφτεσαι. Πριν χάσουμε την ευκαιρία. Πριν σπαταλήσουμε τα νιάτα μας και τη νιότη του κόσμου.

Η βασική αντίθεση είναι ότι σαπίζουμε ατομικά πριν ωριμάσουν οι συνθήκες. Ότι παραμένουμε συλλογικά ανώριμοι και κρίνουμε εξ ιδίων τις συνθήκες. Ότι ασφυκτιούμε στα βιολογικά μας όρια, που δε φτάνουν τις καμπές της ιστορικής νομοτέλειας. Μια ζωή την έχουμε κι αν δεν την ξεζουμίσουμε, αν δεν την θυσιάσουμε για ένα ιδανικό, τι θα καταλάβουμε, τι θα καταντήσουμε.

Σκέφτεσαι ό,τι σκέφτομαι;
Μια επανάσταση. Σοσιαλιστική οικοδόμηση. Αταξική - ακρατική κοινωνία. Κομμουνισμός χωρίς επιστροφή και παλινορθώσεις.
Ή μήπως πιο πεζά πράγματα; Τι θες να κάνεις;
Ένα ταξίδι -με τι λεφτά; Διακοπές -το ερώτημα παραμένει. Μια ληστεία -σαν τους μπολσεβίκους παλιά και τον Ρομπέν των Δασών. Ένα τατουάζ -όχι κι εσύ. Έρωτα -που είναι συνώνυμο με την επανάσταση. Η οποία είναι το προαπαιτούμενο για τα υπόλοιπα -όχι τη ληστεία, εννοώ για τις ανάγκες μας.
Μια έξοδο από την ΕΕ -και μετά; Βλέποντας και κάνοντας... Μια μακαρονάδα. Τη σούπα με μανιτάρια. Τώρα μάλιστα!

Πάμε εκλογικοί αντιπρόσωποι, σε ένα αδιάφορο παιχνίδι, σαν τις τάπες των βαρελιών, περιμένοντας τις πιο ενδιαφέρουσες διαδικασίες, που λέει η Αλέκα. Εκπρόσωποι της μικροαστικής μας ανυπομονησίας. Πρωταγωνιστές μια ζωής αβίωτης που δε ζήσαμε πραγματικά. Κομπάρσοι της ζωής που ζούμε. Κι ονειροπόλοι σκηνοθέτες μιας άλλης, με την τάξη μας στο προσκήνιο. Θα σε κάνω πρωταγωνίστρια;

Μα πού υπάρχει αυτό που λέτε;
Στα όνειρά μας. Στούς νόμους της ιστορικής εξέλιξης. Στο βάθος του ουρανού που είναι πάντα κόκκινο.

Στην τελική, πού υπάρχει αυτό που λέτε εσείς; Πού είναι γραμμένο πως δεν αλλάζουν τα πράγματα; Μα ακόμα και αν θέλαμε να μείνουν ίδια, θα έπρεπε να τα αλλάξουμε όλα.

Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα, δεν υπάρχουν άλλα τινά. ΤΙΝΑ. Δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική. Δεν υπάρχει εναλλακτική βαρβαρότητα, ένας καλός και δίκαιος καπιταλισμός, χωρίς ανισότητες. Δεν υπάρχει «εναλλακτικός σοσιαλισμός», που να έχει το όνομα χωρίς τη χάρη και τον «άχαρο» ρόλο του κράτους, της εξουσίας, της επιβολής. Χωρίς αυτά θα ήταν μια ουτοπία, που δεν την ενδιαφέρει να νικήσει, να επικρατήσει, να λερωθεί με τις αντιφάσεις της πραγματικότητας, για να την αλλάξει.

Κάνε αυτό που σκέφτεσαι. Το βασικό είναι να σκέφτεσαι (άρα -να- υπάρχεις). Και να δρας, κατόπιν ωρίμου σκέψης. Να έχεις κριτική σκέψη, δική σου γνώμη και όχι δανεική -των ΜΜΕ, της κυρίαρχης τάξης. Να μη μένεις (μόνο) στη σκέψη, να μη μένεις (μόνο) στην ψήφο. Για σκέψου...

Σκέψου να ’ταν το πάτωμα ασπρόμαυρο και να ’σουν το πιόνι.
Παίξτε σκάκι, οε-οε-οε.
Μα δε χρειάζεται η τακτική του σκακιστή; Ναι, δεμένη με το στρατηγικό πνεύμα, όμως. Και τα πιόνια-στρατιώτες έχουν ένα βασικό πλεονέκτημα. Ξέρουν να σκέφτονται -και να δρουν- σαν στρατηγοί, συνειδητά, καλύτερα από πολλούς τυφλά υπάκουους αξιωματικούς.

Μα χτες μες στην πορεία γυρνούσες σκεπτικός. Ως πότε συντροφάκια θα ζούμε στα στενά; Στα ασπρόμαυρα κουτάκια, που ορίζουν τη δουλειά, σώζοντας τον βασιλιά;

Κάνε τώρα αυτό που σκέφτεσαι.
Μα αν κάνω αυτό που σκέφτομαι, δε θα είναι στις κάλπες. Δεν πειράζει, κάνε σήμερα αυτό που μπορείς. Και μη σκεφτείς στιγμή πως είναι αρκετό από μόνο του...

Σκέφτομαι και γράφω (ιστορία).
Λέξεις για την καρτέλα: ταξική συνείδηση, οργανωμένη πρωτοπορία, πείρα, ωριμότητα, αντοχή.
Προχωρήστε σε ταξική αντικατάσταση των όρων παραγωγής και άσκησης της εξουσίας.

Μήπως όμως παραείναι ανάλαφρο σύνθημα; Μήπως είναι υποταγή στο αυθόρμητο και τη σκέψη της στιγμής; Μήπως είχε λίγο αστική αισθητική το σποτάκι με τους βουλευτές; Μήπως είναι το λιγότερο πολιτικό που έχουμε βγάλει ποτέ;

Μήπως έχουμε-καλλιεργούμε κοινοβουλευτικές αυταπάτες; Μήπως κατά βάθος ελπίζοζυμε πως ένα καλό αποτέλεσμα θα ενισχύσει τους αγώνες, ενώ η σχέση αυτή λειτουργεί αντίστροφα -ενίοτε και καθόλου, όπως στις πρόσφατες φοιτητικές; Μήπως οι εκλογές βοηθούν τελικά να ανεβαίνει (ή το ακριβώς αντίθετο) το δικό μας ηθικό και η ψυχολογία των σφων, για να μην ακούν/νιώθουν πως «μια ζωή στο 5% θα είστε»; Μήπως έχουν συνηθίσει/κακομάθει σε νόμιμες συνθήκες, που κλείνουν 50 χρόνια φέτος, και η δουλειά έχει γίνει λίγο ρουτίνα; Μήπως κάποιοι ελπίζουν ενδόμυχα πως ένα πιθανό διψήφιο θα κάνει τον ουρανό πιο ερυθρό;

Τι εννοείς Βίρνα; Μίλα ξεκάθαρα. Μου λες δηλαδή πως καμιά φορά μοιάζουν να κινούνται όλα γύρω από την ψήφο; Ότι επισκιάζει όλα τα άλλα, σα να είναι το πιο σημαντικό κομμάτι τη δουλειάς μας;
Ναι ίσως, εν μέρει...

Μα αν είναι έτσι, ακριβώς επειδή είναι σχετικά ασήμαντη, ρίξ’ την να πάει στο γιαλό και πάμε παρακάτω, στα πιο σημαντικά καθήκοντα. Αλλά αν κάποιος δεν κάνει καν ένα ασήμαντο βήμα, πώς περιμένεις να κάνει τα άλματα που ζητάμε εμείς;

Το εκλογικό δικαίωμα είναι απλώς δείκτης ωριμότητας για το κίνημα, έλεγε ο Ένγκελς, και δεν μπορεί να είναι ποτέ τίποτα παραπάνω. Αλλά αν το ασκούμε ανώριμα, πώς θα ωριμάσουν οι συνθήκες, δηλαδή το υποκείμενο που κρύβεται πίσω από τέτοια ψευδώνυμα και προσχήματα;

Μα το προτσές κυλάει χωρίς να κοιτά τη δική μας εκλογική μελαγχολία...

Θραύσματα-ψηφίδες από την κεντρική προεκλογική συγκέντρωση

-Τέμπη, (παν)ακρίβεια, ανεργία, εργοδοτικά εγκλήματα, πλημμύρες, πυρκαγιές, «φυσικές» καταστροφές. Τη σταθερότητά σας την βιώνουμε κάθε μέρα.

-Απεργίες και κινήματα σε όλη την Ευρώπη, οι αγρότες στους δρόμους, μαζική αλληλεγγύη στον λαό της Παλαιστίνης. Εκεί χτίζεται κάθε μέρα ο άλλος πόλος. Εκεί σπάει η «εθνική μας μοναξιά» (διάβαζε ιδιαιτερότητα).

-Κι αν βγω απ’ αυτή τη φυλακή (της ΕΕ), κανείς δε θα μας περιμένει. Θα δείξουμε όμως τον δρόμο στους υπόλοιπους, που περιμένουν σινιάλο (μόνο αυτό, τίποτα άλλο). Και θα αφήσουμε τους μενουμευρώπηδες να μας περιμένουν στη γωνία, τιμωρία που δεν έμαθαν το μάθημά τους για τα γυρίσματα της ιστορίας.

Ούτε ένα της Χιλής - Η πλάνη των ποσοστών

-Να τους χαίρεται το 41% που τους ψήφισε. Αυτό μας κυβερνά...

Είναι εμπειρικά επιβεβαιωμένο πως πάνω από το 50% των αναρτήσεων για τη ΝΔ στα ΜΚΔ καταλήγει σε ειρωνεία για το 41% των κατοίκων της Στοκχόλμης που αγάπησαν τον βιαστή τους κι ας μην έχουν μισθούς Σουηδίας -μόνο ίδιες τιμές στη φέτα. Ειρωνεία καυστική σαν το Αιγαίο τον Φλεβάρη, και ας ανέβηκε φέτος 4-5 βαθμούς η μέση θερμοκρασία των θαλασσών -σα να λέμε 4-5% στις κάλπες, ψήφος διαμαρτυρίας που αρνείται από θέση αρχής την κλιματική αλλαγή και την αλλαγή του μίζερου πολιτικού κλίματος. Ειρωνεία αιχμηρή, σαν βούτυρο στο ψωμί της αντίδρασης, αλειμμένο με το μαχαίρι που -κατά ιστορική ειρωνεία- στρέφουν διαρκώς στον εαυτό τους.

Είναι επίσης βέβαιο πως σχεδόν το 100% των σχολιαστών ξεθυμαίνουν την οργή τους στο διαδίκτυο ή την ψηφοδόχο, ως κυτίο παραπόνων, αντί να την διοχετεύσουν στην πραγματική ζωή και να ζήσουν μια οχεία (=σεξουαλική διέγερση) αντί για τον καθημερινό οχετό.

Κι αυτή είναι η πανηγυρική απόδειξη ότι ζούμε στην καλύτερη δημοκρατία που είχαν ποτέ οι αστοί, με πλήρη ελευθερία έκφρασης. Μπορεί τα περισσότερα ΜΜΕ να είναι πλήρως ελεγχόμενα και ευθυγραμμισμένα με το συμφέρον του ιδιοκτήτη, μπορεί φοιτητές να χάνουν εξάμηνα για τη δράση τους και τις απόψεις τους, μπορεί η αστυνομία να μπουκάρει όποτε θέλει στο σπίτι φοιτήτρια που δεν έχει υγιή φρονήματα, μπορεί να έζησαν μια κόλαση όσοι έπρεπε να πάνε προχτές προς το Μαρούσι, την Κηφισιά και το Ηράκλειο (με συγκοινωνία ή με ΙΧ) και να μην είδαν ούτε ένα ρεπορτάζ για την ταλαιπωρία τους (δε θέλουμε θλιμμένους, αγανακτισμένους και μποτιλιαρισμένους στη γιορτή μας)... Τουλάχιστον όμως βλέπουμε τα βίντεο του Luben και λέμε ανέκδοτα για τον γκαντέμη γουρλομάτη Μητσοτάκη που δε σταυρώνει τίτλο στις προβλέψεις του για την μπάλα, αλλά μας φέρνει στην πρώτη θέση από το τέλος με το χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο στην Ευρώπη.

Σε χώρες με δικτατορία (του προλεταριάτου), τα πολιτικά ανέκδοτα κυκλοφορούσαν στόμα με στόμα και προβάλλονται ως μις πράξη αντίστασης στην εξουσία -άλλο αν γελούσε και ο Στάλιν ή άλλοι μπολσεβίκοι με αυτά. Αλλά στη χώρα μας που γέννησε τη δημοκρατία, τα χαζά βιντεάκια είναι δείγμα ανοχής και ένας θρίαμβος της σάτιρας, που διεξάγεται απρόσκοπτα και ανεμπόδιστα, χωρίς λογοκρισία και μπράβους σε παραστάσεις.

Τουλάχιστον αυτοί βάζουν τη σωστή διάσταση της ατομικής μας ευθύνης πίσω από το παραπέτασμα (παραβάν). Η οποία ως δια μαγείας παραμένει ατομική και δε συναντά ποτέ τη συλλογική ευθύνη της τάξης μας να αγωνιστεί στον δρόμο.

Τουλάχιστον αυτοί δε συναίνεσαν στο έγκλημα, στον κατ’ εξακολούθηση βιασμό μας, σωστά; Όχι σημαίνει «ΟΧΙ», είτε στις έμφυλες σχέσεις προς τους επίδοξους βιαστές, είτε στο δημοψήφισμα προς διάφορες κυβερνήσεις. Ή μήπως όχι;

Το περίφημο 41% δεν είναι καν τόσο. Είναι το 40,5% όσων ψήφισαν, οπότε ούτε ένα 30% του συνόλου. Στην αστική μας δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα και μαθηματικοί περιορισμοί. Μπορούν να κατασκευάσουν πλειοψηφίες ακόμα και με φανταστικούς αριθμούς ή ψηφοφόρους (δέντρα με κλαδιά, κλαδικές που στο γύρισμα του αιώνα πήγαν να γίνουν ελιά κτλ).

Αλλά στην ήττα της απλής (ανα)λογικής συντέλεσε και το 17% (δεύτερη κατανομή), που ήταν πάνω από 30% πριν από τις διπλές εκλογές του ’23, αλλά δε βλέπουμε ούτε το 1% των χιλιάδων ηλεκτρονικών μελών του στον δρόμο. Το κόμμα που εφάρμοσε μια καρικατούρα αναλογικής με κόφτη 3% -που παραλίγο να βγάλει κυβερνητική πλειοψηφία με 40,5%- και τελικά αποφάνθηκε με στόμφο πως απέτυχε η στρατηγική της απλής αναλογικής, γιατί δεν του βγήκαν τα κουκιά να κυβερνήσει και δεν το ψήφισαν οι ψηφοφόροι των άλλων κομμάτων.

Το 41% είναι ακόμα λιγότερο επί του συνόλου. Αλλά γίνεται μεγαλύτερο αν προσθέσεις σε αυτό το ροζ 17% που ψήφισε το 50% των νόμων της γαλάζιας κυβέρνησης και το πράσινο 12% που ψήφισε ακόμα περισσότερους μες στην τετραετία.

Όχι, δε μας κυβερνά το 41%. Μας κυβερνά το πολιτικό υπαλληλικό προσωπικό μιας χούφτας εκμεταλλευτών, που χτίζει όμως ένα μπλοκ συναίνεσης κι αυτό είναι πολύ ευρύτερο από το 41%.

Οι περισσότεροι ζουν πιστεύοντας πως είμαστε το 99% -απλά μαθηματικά χωρίς ταξικές αναφορές- που μπορεί να επιβάλει το δίκιο του στο 1% της ελίτ -πάντοτε αταξικά μιλώντας. Και που θα μένει με την απορία, γιατί δεν τα καταφέρνει, όσο δεν οργανώνεται σε ταξική βάση και δεν είναι αποφασισμένο να παλέψει, αν θέλει πραγματικά να νικήσει. Η νίκη δε θα έρθει τεχνικά, με ομαλές σιωπηλές πλειοψηφίες. Θα τις διαμορφώσει στην πορεία προς την επανάσταση, που σπάει το νόμο της σιωπής και της αδράνειας, σπάει τον πάγο και ανοίγει δρόμους.

Μιλάμε γενικά και αόριστα για το 99%, ενώ είμαστε <20% που είναι οργανωμένο στα σωματεία και <10% όσων συμμετέχουν σε απεργίες, στάσεις εργασίας και διαδηλώσεις. Κι αυτό είναι ό,τι χρειάζεται να ξέρουμε -και να αλλάξουμε- για τα μαθηματικά της επανάστασης και την εξίσωση που αδυνατούμε να λύσουμε, χωρίς τη μεταβλητή του λαϊκού παράγοντα.

Όταν η κυρίαρχη τάξη καθορίζει την κυρίαρχη συνείδηση, είναι αυταπάτη να πιστεύουμε ότι μπορεί οι συνειδήσεις μας να γίνουν πλειοψηφία στο πλαίσιο του συστήματος. Κι είναι ακόμα χειρότερη αυταπάτη να πιστεύουμε πως μια δημοκρατικά (δηλαδή κοινοβουλευτικά) εκλεγμένη κυβέρνηση μπορεί να κάνει πράξη τα πρώτα καθήκοντα της επανάστασης και μιας ριζοσπαστικής πλειοψηφίας.

Όσο καλές ή ειλικρινείς και αν είναι οι προθέσεις της, μπορεί να στρώσουν τον δρόμο προς την κόλαση. Και δεν υπάρχει ούτε ένα της Χιλής (που έλεγε κάποτε η Άντζελα, αν και ο στίχος έλεγε τοις χιλίοις) να την αφήσουν προχωρήσει ομαλά, όπως δεν άφησαν ούτε τη μετριοπαθή πολιτική του Αγιέντε. Κι αυτή είναι η πικρή αλήθεια της Unidad Popular -όπως λέει ένας πολύ καλύτερος στίχος. Κι ας μην έχει γίνει τελικά κτήμα σε τόσος πολλούς -ίσως στο 99%...

Θα κυβερνήσουμε; Δε θα κυβερνήσουμε. Θα κυβερνήσουμε; Δε θα κυβερν...
Αντί να μαδάμε κοινοβουλευτικές μαργαρίτες, λοιπόν, ας κάνουμε κάτι άλλο. Ας αφήσουμε την πλάνη των ποσοστών και της πλειοψηφίας και ας ενισχύσουμε σε όλα τα μέτωπα αυτούς που κάνουν 100% μαχητική αντιπολίτευση στον δρόμο. Μπορεί να μη συμφωνείς 100% μαζί τους και είναι βέβαιο πως δεν τα κάνουν όλα (100%) καλά. Είναι όμως οι μόνοι που δε σπέρνουν κυβερνητικές αυταπάτες και οργανώνουν την αντίσταση στον δρόμο. Κι εκεί δείχνουν ότι η δύναμή τους είναι πολύ παραπάνω από το (μια ζωή σ)το 5% ή το 7% που μπορεί να παίρνουν στις κάλπες...

Οκέι γιες, οκέι γιες - Εκλογική τριλογία

Αγάπη και ψήφος πάνε μαζί
Ας μπορούσες τουλάχιστον να με ψηφίσεις
Αφού δεν μπορείς να με αγαπήσεις...

Αν το εκλογικό πατατάκι μπορούσε να αλλάξει τον κόσμο, θα ήταν παράνομο. Αν ο Καποδίστριας δεν έκανε τις πατάτες (να μοιάζουν) παράνομες, δε θα άλλαζαν ποτέ τον διατροφικό μας κόσμο -θα ψηφίζαμε ακόμα ψωμί κι ελιά. Αν ο Αρκάς είχε λιγότερη έμπνευση κι από τον Παπανίκο, θα έκανε θπαρταριθτά θκίτθα με πατάτεθ. Αν η Ευρωπαϊκή Ένωση ήθελε να γίνει αντίπαλο δέος στις ΗΠΑ, θα ήταν Σοβιετική. Κι αν οι Ενωμένες Πολιτείες του Εξωκοινοβουλίου δεν ήταν ουτοπικές-απραγματοποίητες, θα ήταν αντιδραστικές.

Ακολουθούν σημειώσεις από διάφορα εκλογικά μέτωπα των ημερών.

-Το ΤΕΕ είναι ένας κόσμος μαγικός. Όπου μπορείς να δεις Έλληνες Κροίσους με επτά γράμματα, να προσγειώνονται στο ελικοδρόμιο για να ψηφίσουν. Όπου μηχανικοί των χιλίων ευρώ πείθονται να ψηφίσουν ό,τι κι η κρίση, για να περάσουμε ενωμένοι την Κροίσοι -εδώ είμαστε όλοι μια οικογένεια. Όπου η ΝΔ μυρίζεται χρήμα, κάνει πρωτοφανή κινητοποίηση για τα κουκιά και στήνει φαραωνικές κατασκευές αντί για απλά εκλογικά περίπτερα. Όπου ο επικεφαλής παράταξης σύγκρινε (αριθμητικά) μερικές δεκάδες ψήφια που πήρε με τους αντάρτες του Φιντέλ που ανέβηκαν στο Γκράνμα. Το πλοίο των ονείρων του τον πάει σε ρωσικούς κόσμους που εσείς δεν τους αντέχετε.

Κι όπου η άνοδος, το διψήφιο και η τρίτη θέση των δικών μας είναι κάτι μικρό αλλά σπουδαίο, σε έναν χώρο που προσφέρεται ως περίπτωση μελέτης. Για το πώς η κυρίαρχη τάξη αποσπά τη συναίνεση των υποτελών (αλλά) και πώς χτίζει συμμαχίες με στρώματα που νιώθουν προνομιούχα και νομίζουν πως τα ξέχασε η κρίση -γιατί την ξέχασαν αυτά, με την κοντή τους μνήμη.

-Ηθοποιός σημαίνει φως -όχι αστραφτερές ανακοινώσεις, σαν του Μπιμπίλα. Μα και πολύ σκοτάδι. Μαύρη εργασία, κατάμαυρες προοπτικές, μαυρίλα στις συνθήκες εργασίας, στις συμβάσεις (τις ποιες;). Πολύς αγώνας για να νικήσει το φως τη μαύρη τρύπα του ΥΠΠΟ και της εργοδοσίας, και να φτάσει στην επιφάνεια.

ΣΕΗ σημαίνει πρώτη δύναμη -μια χαραμάδα φωτός μες στα σκοτάδια. Αλλά και καθ’ έξιν αντικομμουνισμός από διάφορους «εναλλακτικούς» (Συριζο-«ανεξάρτητους»), για να την αποκλείσουν. Βάζοντας μάλιστα μπροστά αναρχικό πασπάλισμα, με τον γιο του Σκυφτούλη, που έχει οικογενειακή παράδοση στο (ύποπτο) παραγοντιλίκι και το αρχηγιλίκι.

Η αυτονόητη πρόταση της ΔΕΗ για αναλογικό προεδρείο δεν πέρασε εξ ολοκλήρου, αλλά το ΣΕΗ έχει άλλη διοίκηση και νέο πρόεδρο (τον Καραγιώργη, που έμοιασε στον πατέρα του και όχι μόνο εμφανισιακά). Τα δύσκολα είναι μπροστά της, τα λόγια περισσεύουν.

-Τι μπορούν να σηματοδοτήσουν οι οιτητικές εκλογές, μια ανάσα από το καλοκαίρι και τις ευρωεκλογές -και ανήμερα της επετείου του καπετάνιου Γιώτη; Πολλά. Πχ αν θα επιστρέψουμε στο δαπιτοκρατούμενο παρελθόν, πηγαίνοντας προς το σκοτεινό μέλλον των ιδιωτικών, κερδοσκοπικών πανεπιστημίων ή αν θα μείνει ζωντανή η φλόγα του αγώνα που έκανε καυτό τον φετινό χειμώνα.

Η ΔΑΠ θα σκυλιάσει για να ανακτήσει τα πρωτεία. Τα τελευταία χρόνια η στάση της ερμηνεύτηκε ως πιθανή, σταδιακή απόσυρση, πρελούδιο μιας επιχείρησης να καταργηθούν συνολικά οι παρατάξεις. ΑΛλά οι παρακρατικοί μηχανισμοί της δεν πρόκειται να παραδώσουν τόσο εύκολα πνεύμα και τα προνόμιά τους, χωρίς να διασφαλίσει αντίστοιχο αντάλλαγμα.

Πέρσι, μετά τα Τέμπη, η ΔΑΠ δεν τόλμησε να κατέβει σε μια σειρά σχολές -πχ στο ΑΠΘ- ή δε βρήκε αρκετά θαρραλέους υποψήφιους να λουστούν το κράξιμο και την κατακραυγή. Φέτος, μετά από τη στάση της στις καταλήψεις, όπου απλώς πόνταρε στο ένστικτο του «φιλήσυχου νοικοκυραίου» και δεν τολμούσε να κατέβει καν σε πολλές συνελεύσεις, πρέπει (θα έπρεπε) να γενικευτεί το φαινόμενο. Να μην μπορεί να σταθεί πουθενά. Η ήττα της, η πτώση της, η συντριβή της, είναι το μόνο μήνυμα που πρέπει να βγει (και) από την κάλπη.

Η ΠΑΣΠ προσπαθεί να νεκραναστηθεί σαν το θυγατρικό κόμμα-επιχείρηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ στα πανεπιστήμια παραμένει ένα κακό ανέκδοτο κι έχασε ό,τι νεολαία του είχε απομείνει με τη Νέα Αριστερά. Αλλά το πιο γκροτέσκο σκηνικό στήνεται για άλλη μια χρονιά στην/α πάλαι ποτέ ΕΑΑΚ, που έχουν εικόνα διάλυσης.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στηρίζει με ανακοίνωσή της το ναριτογενές Attack, αλλά το ΣΕΚ είναι αληταριό που όλο δραπετεύει από τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό και στηρίζει τα ΕΑΑΚ. Των οποίων η ελπιδοφόρα θρυμματισμένη ενότητα κράτησε για ένα φεγγάρι (και κάτι ψιλά), υπό την απειλή δημόσιων καταγγελιών για περιπτώσεις κακοποίησης που θα προκαλούσαν εσωτερικό -και γενικό- θέμα. Ενώ η ακύρωση της ενιαίας καθόδου επικοινωνήθηκε (και) με διαρροές σχετικών σημειωμάτων από οργανώσεις, που ανακάλυψαν εκ νέου την Αμερική και ότι η ΑΡΑΣ έχει τον τραμπουκισμό δεύτερη φύση της.

Η αλήθεια είναι ότι γίνεται όλο και πιο δύσκολη πλέον η (τηλε)θέαση των εξελίξεων, ακόμα και για τους πιο φανατικούς οπαδούς του σίριαλ, που βλέπουν όλο καινούρια πρόσωπα και ονόματα, προσπαθούν να τα αφομοιώσουν, ψάχνουν να βρουν τι απέγιναν ο Ριτζ και η Μπρουκ και ξαφνικά συνειδητοποιούν ότι βλέπουν τα «Ατίθασα Νιάτα». Και νοσταλγούν τις εποχές που όλα ήταν διασπασμένα αλλά απλά και όλα αυτά είχαν ένα πολιτικό άλλοθι. Ενιαία ανώτατη ή τριτοβάθμια, επιχειρηματικό πανεπιστήμιο ή ΙΜΚ (ιδεολογικός μηχανισμός του κράτους) -και γιατί όχι και τα δύο. Και αν όλα αυτά σε κάποιους μοιάζουν ανούσια, τόσα χρόνια μετά, ήταν πάντως μια κάποια πολιτική συζήτηση -καμία σχέση με τους τελευταίους κύκλους που απλά δε βλέπονται.

Η Πανσπουδαστική θα έχει δεδομένα πολλές πρωτιές, αλλά η καλή που μετράει είναι στο γενικό σύνολο. Όχι για να πανηγυρίσουμε αυτάρεσκα μεταξύ μας και να φτιάξουμε κλίμα για τις ευρωεκλογές. Αλλά γιατί ένα μεγάλο κίνημα, σαν αυτό του χειμώνα, δεν «έχει δικαίωμα» στην παραίτηση. Πρέπει να νικάει κάθε μάχη, ακόμα και τις συμβολικές.

Μια παλιά κινέζικη παροιμία Το Λαϊκό Στρώμα λέει ότι σχεδόν πάντα μετά από ένα μεγάλο κίνημα, οι «αριστερές παρατάξεις» (εντός ή εκτός εισαγωγικών) πέφτουν, σαν από κόπωση, απογοήτευση κτλ. Αν -ο μη γένοιτο- συμβεί αυτό -και όπου συμβεί-, δε θα είναι πάντως από κάποια κατάρα, σαν την ακολουθία με τους τίτλους του ΠΑΟΚ. Αλλού θα ψάξουμε τις αιτίες -και δεν είναι δύσκολο να σκεφτούμε μια βασική, για αυτές ειδικά τις ηλικίες.

Επιμύθιο

Οι εκλογές δεν αλλάζουν τον κόσμο. Οι κεφίγιες δεν αλλάζουν τον κόσμο, τα καρπούζια δεν αλλάζουν τον κόσμο, ούτε οι συμβολισμοί. Αλλά είναι περίπου παράνομοι και λόγοι αποκλεισμού από μια σειρά θεσμούς. Αν θες να αλλάξεις τον κόσμο πρέπει να κάνεις-ουμε πάρα πολλά πράγματα. Αλλά μην υποτιμάς αυτά που (μπορούμε να) κάνουμε τώρα.

Αν θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο, εμείς οι οπαδοί της φιλοσοφίας της πράξης -όπως έγραφε κωδικοποιημένα ο πολιτικός κρατούμενος Γκράμσι, για να νικήσει τη λογοκρισία της φυλακής- είναι για να μπορεί να εκφραστεί ορμητικά και ελεύθερα, πχ η αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη και στους λαούς όλου του κόσμου. Να μη νιώθει υποχρεωμένη να κρυφτεί από τη σύγχρονη λογοκρισία, πίσω από συμβολισμούς -όπως κάποτε ο Γκράμσι.

Υγ: Το κλίμα για τις ευρωεκλογές είναι αν μη τι άλλο υποτονικό, σαν ομιλία του Κασσελάκη χωρίς ότο-κιου. Αλλά αυτά ίσως τα δούμε ξεχωριστά, για να κλείσει εδώ η τριλογία.

Τι είναι και τι θέλει το αστικό πατατάκι

Πάει ο Κουτσούμπας μου, έγινε είδωλο, βγαίνει σε μεσημβρινά
Να ’τανε ψέμα, να ’ταν προβοκάτσια, αχ να ’τανε Πρωταπριλιά.

Που, όντως, Πρωταπριλιά θα ’ναι. Λες;

-Έρχεται μια φάση στη ζωή του οργανωμένου πρωτοπόρου (που είναι πρώτος σε όλα, στα μαθήματα, στον αγώνα και στο να κρατά μέσα του την γκρίνια και τη μελαγχολία), που κουρασμένος και αηδιασμένος, σαν τον Σκιπίωνα στην τελευταία σκηνή του «Αστερίξ Λεγεωνάριος», διατάσσει υποχώρηση. Η οποία μπορεί να είναι συντεταγμένη -κατά το «διαλυόμαστε συγκροτημένα» στις συγκεντρώσεις- αλλά βιώνεται προσωπικά, όπως κάθε ήττα.

Και τι είναι άραγε οι εκλογές, αν όχι μια μικρή ήττα, όπου δεν παίζουμε καν στο δικό μας γήπεδο, και ο βασικός κανόνας είναι πως δεν πρέπει να νικήσουμε ποτέ; Αλλιώς περιμένουν στη γωνία της ιστορίας τα τανκς, να διορθώσουν το λάθος του κυρίαρχου λαού, που δε διάλεξε τον Καραμανλή. Ή μας περιμένει το τέλος του Αγιέντε και η πικρή αλήθεια της Unidad Popular, που επαναλήφθηκε μια φορά σαν τραγωδία και άλλη μια σαν φάρσα, με τον Λαφαζάνη στο Νομισματοκοπείο.

Και δε θες να είσαι πάντα ο θλιμμένος στη γιορτή τους, τη γιορτή της δημοκρατίας τους, το πανηγυράκι του αστικού κοινοβουλευτισμού, όπου τη βγάζεις με μαλλί της γριάς -σαν του Λυκουρέζου. Θες να πάρεις πατατάκια, να αποτραβηχτείς και να κρατήσεις μια απόσταση, αλλά όχι μπρεχτική αποστασιοποίηση, να μην έχεις δηλαδή ενεργό ανάμιξη στα πράγματα. Θες να ξαποστάσεις, να ζήσεις τη γλυκιά ξεκούραση του πολεμιστή που κουράστηκε να περιμένει στο χαράκωμα -πόλεμος θέσεων- χωρίς να πολεμάει, να βλέπει τα πράγματα να μην αλλάζουν, να μην αλλάζουν από όσα κάνει ο ίδιος, να αλλάζουν μόνο προς το χειρότερο.

Θες να πας για μια φορά ενάντια στο σύνθημα και να μείνεις θεατής στα πράγματα. Να απολαύσεις άρτον (δηλαδή πίτσα ή πατατάκια) κι εκλογικά θεάματα, με πολιτικό άλλοθι. Να χαλαρώσεις και να απολαύσεις τη στιγμή, που δεν μπορείς να αποφύγεις. Να παρακολουθείς λαίμαργα τις εξελίξεις, να βγάζεις με γεμάτο στόμα άναρθρες κραυγές -και ψίχουλα που εκσφενδονίζονται- αντί να αρθρώνεις πολιτικό λόγο με σοβαρά επιχειρήματα που ελάχιστοι ακούν, λιγότεροι προσέχουν κι ακόμα λιγότεροι καταλαβαίνουν.

Να πάρεις μια μέρα ρεπό. Να κάνεις χαβαλέ, σα να βλέπεις Γιουροβίζιον. Σύνδεση με Μανταμάδο Λέσβου: Μεσιέ Κουτσουμπάς, ντουζ πουά.

Αλλά ο οργανωμένος κομμουνιστής (γιατί, υπάρχουν και άλλοι;) δεν έχει δικαίωμα στην τεμπελιά. Κι αντί για χαβαλέ, μπαίνει εκλογικός αντιπρόσωπος και τρώει τα σ’κώτια του, να μετράει ψηφοδέλτια, σταυρούς και σφυροδρέπανα, να καλύπτει άτυπα το κενό της εφορευτικής, να ανοίγει και να κλείνει το μαγαζί μαζί με τον δικαστικό αντιπρόσωπο, αλλά να μην παίρνει καμία αποζημίωση για τη χαμένη μέρα -ούτε καν μια ηθική επιβράβευση από τους συσχετισμούς, που συνεχίζουν καταθλιπτικοί, χωρίς να βλέπουν τη δική μας αισιοδοξία.

Τι εστί λοιπόν (αστικό, εκλογικό) πατατάκι; Να κόβεις φάτσες στα πάνελ, λίγο πριν το πρώτο έξιτ πολ, για να μαντέψεις το αποτέλεσμα. Η Βίκυ Μοσχολιού στα γραφεία της ΝΔ, να κάνει ανακουφισμένη το σήμα της νίκης, λίγο πριν έρθει η κρυάδα. Ο Βενιζέλος να θέτει ταπεινά την αφεντιά του στην υπηρεσία της παράταξης, πριν καν κρυώσει το πτώμα του ΠαΣοΚ. Η κλασική λατρεμένη φράση: ας περιμένουμε να μπει η Β’ Αθήνας -σα να λες: να ωριμάσουν οι συνθήκες. Η ροή των αποτελεσμάτων κι οι πρώτοι πίνακες από τα κουτσοχώρια: «Πέρα Παναγιά: Μαντάς 2, Κουτσούμπας 98%. Δώθε Παναγιά...» Η διαχρονική απορία: «πού βρέθηκαν τόσοι μουλούδες/εκκε/τροτσκιστές/κοκ, στην τάδε ραχούλα...»; Και το παραδοσιακό ξενύχτι, για να φυσήξουμε το ποσοστό του κόμματος, που ανέβαινε αργά και βασανιστικά -όσο έμπαινε η Β’ Αθήνας...

Ο Καραμανλής να ανακοινώνει εκλογές πάνω στις στάχτες της Ηλείας και το Ευρωμπάσκετ, κάνοντας τον θρήνο πλεονέκτημα. Το Λαϊκό Στρώμα να μου ανακοινώνει με προγούλι: Παραγγέλνω αμέσως ένα στρέμμα πατάτες από το Νευροκόπι. Το Κόμμα να σκαρφαλώνει ανέλπιστα στο 8,15 και ο αμερικάνος της Ρωσίας να κλείνει το σπίτι των υπερφίαλων Ισπανών -που τελικά δεν ήταν και τόσο αντιπαθητική φουρνιά. Κάτι σαν τη «χούντα του Καραμανλή», που έλεγαν τα πλακάτ του ΣΕΚ, που στην πορεία έγινε «βασιλιάς ήλιος» που «τον έφαγαν οι νταβατζήδες και οι Αμερικάνοι» και τώρα παίρνει τώρα τα στελέχη του ο ΣΥΡΙΖΑ στα ψηφοδέλτιά του. Με τη διαφορά πως οι Ισπανοί στο μπάσκετ είναι όντως αρκετά συμπαθείς -αν εξαιρέσεις τον προκλητικό Ρούντι και κάνα δυο ακόμα.

Και από κοντά το προεκλογικό πατατάκι: Ο Βαγγέλας της ΝΔ να χαμηλώνει το σώμα του, για να τρολάρει τον σκηνοθέτη του ντιμπέι(τ), που τον δείχνει πιο κοντό από τον Τσίπρα. Τα προεκλογικά πεντάλεπτα του κάθε πικραμένου (κατά φαντασίαν) συνεχιστή του Καποδίστρια και του Βενιζέλου. Ο «Ενικός» του ’12 με την Αλέκα και τους βαλτούς «αγανακτισμένους», που ξεσπούσαν και έφευγαν ζωντανά από το στούντιο. Η χαμογελαστή αμηχανία μετά από κάθε καλτ σποτ: «Έρχεται θύελλα» - «Βρυξέλλες; Εμείς πάμε αγώνα...». Τα δημοσκοπικά μπαλόνια του Θεοδωρικάκου και άλλων, από Οικολόγους Πράσινους μέχρι ΔΗΜΑΡ και Δημαρά, που ξεφούσκωναν γρήγορα, αλλά ήταν καλά αναχώματα.

Η αγωνία να δεις τη σύνθεση των πάνελ της Δευτέρας: αν θα έχει Παφίλη ο Χατζηνίκος -όταν το έπαιζε αντι-μνημονιακός-, αν θα θολώσει ο Μπογιό να αρχίσει τα κουτσαβάκικα, αν θα κάνει την «Ανατροπή» ο Πρετεντέρης να φέρει κάποιον δικό μας. Ή αν θα παίζει τον αριστερό ο Κουναλάκης, για 30ή συνεχόμενη βδομάδα. Κάτι μεταμεσονύχτια καμένα ντιμπέι με τα μικρά κόμματα, που στρίμωχναν τον Τζήμερο δίπλα στον Χάγιο, τον Μπίστη, τον Σάββα και τη θεωρία των δύο άκρων. Και μια εκπομπή του Παπαδάκη, που έκανε σύνδεση με σπίτια και οικογένειες: οικογένεια Πασόκων, Κουκουέδων κοκ. Σαν σκηνή του Ρετιρέ, με σενάριο Δαλιανίδη. Και πού θα τα βρούμε αυτά άραγε -ποιος τα ’χει να τα ανεβάσει;

Τώρα πια η χαρά έχει λιγοστέψει. Ίσως φταίει η παγκόσμια σταθερά, το ποσοστό PH που σου αφαιρεί το στοιχείο της έκπληξης. Ίσως φταίνε οι νέες γενιές αστών πολιτικών, που είναι σαν ατάλαντοι ηθοποιοί, χωρίς καλό κείμενο και χωρίς πλάκα -σαν τη φθίνουσα πορεία της ιδιωτικής τηλεόρασης. Ίσως φταίει ότι δε βγαίνουν πουθενά σχεδόν οι δικοί μας ή ότι βγαίνουν οι παρεμβάσεις τους μαζεμένς στο portal και δε χρειάζεται να περιμένεις μαζοχιστικά πότε θα έρθει η σειρά τους, για να τους πουν ότι πρέπει να πάμε σε διαφημίσεις. Ίσως απλά να φταίει ότι μεγαλώσαμε πια κι ωριμάσαμε, σε αντίθεση με τις συνθήκες. Βασικά μπορεί και αντίστροφα.

Αλλά δεν το φτιάχνουν πια όπως παλιά -στα χρόνια της μεταπολίτευσης- το αστικό πατατάκι. Και αν αυτή είναι η απόδειξη πως γίνεσαι μπάρμπας, την ψηφίζω δαγκωτό...

Υστερόγραφα

1. Το 13ο -το γουρλίδικο- Συνέδριο του ΚΚΕ. Το 4ο Συνέδριο της ΚΝΕ -και το επόμενο Έκτακτο. Η 6η Ολομέλεια -ποια απ’ όλες, θα μου πεις. Η εποχή του φραξιονισμού χωρίς αρχές -εντάξει να φραξιονίζεις, αλλά πού είναι οι αρχές σου; Η έφοδος στα γραφεία της Τασκένδης, το αυτί του Πάνου Δημητρίου... Και τόσες άλλες δραματικές στιγμές, που θα τα έδινες όλα για να τις ζήσεις και ας ξέρεις πως δεν πρέπει να τις ξαναζήσουμε ποτέ πια. Μοναδικές ιστορίες, για να τρως όλο το φαγητό σου, τις κρύες νύχτες του χειμώνα, μπροστά από το τζάκι και την κρύπτη της ιστορίας που δεν τελείωσε.

Σαν το δικό μας -το ταξικό, κομμουνιστικό- πατατάκι, δεν έχει...

2. Κι αν θες απόδειξη για όλα αυτά, μπορείς να βάλεις να δεις πρωταπριλιάτικα Κουτσούμπα στη Ναταλία Γερμανού. Και δεν εννοώ αυτήν...

Πιο καλτ πατατάκι δε γίνεται...

Κάποτε γκρίνιαζαν πως το ΚΚΕ δεν είναι καθόλου επικοινωνιακό. Τώρα γκρινιάζουν πως έχει παραγίνει. Ακολουθούν αντανακλαστικά το ραβδί που λυγίζει από την ανάποδη. Αλλά και ο ΓΓ, με το επιτελείο του, άλλο που δε θέλουν από τέτοια -όχι σαν την Αλέκα, που γινόταν σταρ, επειδή απέφευγε τη δημοσιότητα. Αλλά... αυτοί είναι/είμαστε...

Οκ, η Γερμανού δεν είναι η χειρότερη σε αυτό το είδος, άσε που για ένα φεγγάρι έγινε σύμβολο αγώνα για τη μίζερη αντιπολίτευση των συριζοτρόλ. Αλλά δεν είναι καν άξια του ονόματος του Φρέντυ Γερμανού, που ήταν κλασικός δεξιός αλλά μύριζε μεταπολίτευση και Ελευθεροτυπία. Τουλάχιστον ο Κουτσούμπας μπορεί να πει στην εκπομπή για το κύκνειο άσμα του, το ημιτελές «Αντικείμενο» για τον Ζαχαριάδη, και πόσο αντικομμουνιστικό γινόταν, όταν δεν ήταν απλά καλτ -με την πάλη του ήρωα με την ινστρούκτορα της ΚΟΥΤΒ, προτού συνεχίσουν να κυλιούνται, σε άλλο είδος (ερωτικής) πάλης...

Αν είναι να γίνει, αντικείμενο τηλεθέασης ο ίδιος, ας βγει τουλάχιστον και ένα συμπέρασμα για το κοινό, όχι μόνο ατάκες για το Λούμπεν...

3. Πέστε με τρελό, πέστε με τρελό
Εγώ δε συμπαθώ τη Ναταλία...
Άσε που βάζει 100 φίλτρα πάνω της και γυαλίζει στο γυαλί.

Η εκλογική παγίδα... - Να μη γίνει η φωνή μας εκλογική αφωνία...

Ανεξάρτητα από την εκτίμηση που μπορεί να έχουμε για τον χαρακτήρα του, το ταβάνι και την εμβέλειά του, ο Μάης του ’68 στο Παρίσι είχε συγκεκριμένα γνωρίσματα: εκατοντάδες χιλιάδες στον δρόμο, μαζικές διαδηλώσεις, μαχητικές οργανωμένες απεργίες που έδωσαν τον τόνο και κοινωνικό αναβρασμό. Μόλις ένα μήνα μετά, ο Ντε Γκολ -που στο ενδιάμεσο είχε αναγκαστεί να φύγει και στο εξωτερικό για να οργανώσει τις άμυνές του- έβγαινε θριαμβευτής των εκλογών. Όχι μόνο δε χρειάστηκε να καταφύγει στη δύναμη των όπλων για να θωρακίσει την εξουσία του, αλλά μπορούσε να επικαλεστεί τη «σιωπηλή πλειοψηφία» και τη δημοκρατική νομιμοποίηση που του έδινε, για να συνεχίσει στην ίδια κατεύθυνση. Ιστορικά, εξάλλου, δεν ήταν η πρώτη φορά που το εξεγερμένο Παρίσι πνιγόταν στον βάλτο της μακάριας αταραξίας της γαλλικής επαρχίας.

Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα για το πώς οι εκλογές, ως γιορτή -ή μάλλον πανηγυράκι- της αστικής δημοκρατίας, μπορούν να σβήσουν ένα δυναμικό, αναπτυσσόμενο κίνημα. Δεν είναι απαραίτητα, όμως, το πιο αντιπροσωπευτικό. Μπορεί να μην υπάρχει πάντα ευθεία αντιστοίχηση, σε γενικές γραμμές ωστόσο, οι κοινωνικοί αγώνες βρίσκουν κάποια έκφραση στα αποτελέσματα των εκλογών.

Για παράδειγμα, το ριζοσπαστικό κλίμα της Μεταπολίτευσης έφερε τη φθορά και τη σταδιακή συρρίκνωση της ΝΔ και την «Αλλαγή» του ΠΑΣΟΚ, που -μολονότι ψευδεπίγραφη- στην εποχή της θεωρήθηκε ως ένα είδος αναδρομικής δικαίωσης του Εαμογενούς κόσμου. Ενώ οι μαζικοί αγώνες της διετίας 2010-12 έφεραν την εκλογική κατάρρευση του κραταιού δικομματισμού -και σε δεύτερη φάση την αλλαγή σε κυβερνητικό επίπεδο.

Τα παραπάνω παραδείγματα από τη σύγχρονη ελληνική ιστορία είναι απολύτως αντιπροσωπευτικά αυτής της τάσης και δείχνουν ποια είναι η βασική στόχευση των αστικών επιτελείων στην παρούσα συγκυρία. Να καναλιζάρουν την οργή, που είναι μεγάλο ποτάμι φουσκωμένο στους δρόμους, για να το κατευθύνουν να εκβάλει ειρηνικά στις κάλπες και να αποφασίσει ο «κυρίαρχος λαός» ποιος θα συνεχίσει την πολιτική που σκοτώνει τα παιδιά του.

Ήδη από την πρώτη μέρα, πάνω από τις στάχτες και τα θύματα στα Τέμπη, η βασική ανησυχία των ΜΜΕ ήταν πώς θα επηρεαστεί ο προγραμματισμός της κυβέρνησης για τις εκλογές -που φαινόταν να κλειδώνουν για τις 9 Απρίλη- αν θα κληθεί να πληρώσει πολιτικό κόστος και αν αυτό ήταν ευθέως συγκρίσιμο με το αντίστοιχο για το έγκλημα στο Μάτι. Μετά τον εκρηκτικό απόηχο της 8ης Μάρτη, έχουν πέσει πάνω του για να τον ερμηνεύσουν, να τον μετρήσουν, να τον ελέγξουν -και βασικά να τον οδηγήσουν σε εκτόνωση, εκλογική ή μη. Ενώ πλέον αρχίζουν να σκάνε κυνικά οι πρώτες δημοσκοπήσεις και εσύ αναρωτιέσαι με τι εκνευρίζεσαι περισσότερο: με τον ωμό κυνισμό τους ή με το μαγείρεμα των ευρημάτων -που κάνει ωστόσο ακόμα πιο ωμό τον κυνισμό.

Η προεκλογική περίοδος φαίνεται να πλακώνει τα πάντα, καθορίζοντας τη στάση και τις κινήσεις των αστικών κομμάτων. Ο Καραμανλής παραιτήθηκε δακρυσμένος, απλά και μόνο για να παίξει προεκλογικά το χαρτί της «πρωτοφανούς υπουργικής ευαισθησίας» του και να κατέβει αναβαπτισμένος στις προσεχείς εκλογές, με... «ηθικό πλεονέκτημα»! Ενώ τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου έπαιξαν τους τεθλιμμένους συγγενείς ενώπιον φωτογράφων, σε κλίμα μεγάλης Παρασκευής, θέλοντας να διασκεδάσουν τις αρχικές άθλιες εντυπώσεις και τον πάντα χαμογελαστό αρχηγό τους.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έκρυψε τις πρώτες μέρες τον Σπίρτζη -που τελικά βγήκε να μας πει ότι επί ροζ διακυβέρνησης όλα κυλούσαν αρμονικά- και τον αρμόδιο τομεάρχη Ν. Παππά από τα κανάλια, για να μην μπει στο κάδρο της καταστροφής και της ιδιωτικοποίησης. Ταυτόχρονα μας διαβεβαίωσε ότι δεν είναι ώρα να αναζητηθούν πολιτικές ευθύνες, γιατί θα «λογαριαστούμε μετά» -δηλαδή στην κάλπη.

Παρόλα αυτά, η στρατηγική τους παραμένει αμετακίνητη, υπερβαίνοντας συγκυριακές σκοπιμότητες και εκλογικές προτεραιότητες. Η ΝΔ πήγε να περάσει, σαν τον λύκο στην αναμπουμπούλα, με συνοπτικές διαδικασίες την ιδιωτικοποίηση του νερού, και αν δε στούκαρε στο τείχος της πραγματικότητας, θα συνέχιζε το τροπάρι της «ατομικής ευθύνης» του σταθμάρχη, με τη συνταγή της πανδημίας. Ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ, από θέσεις «υπεύθυνης αντιπολίτευσης», απέφυγε να οξύνει το κλίμα και δεν πήρε την παραμικρή δέσμευση -έστω προεκλογικά, για τα μάτια των ψηφοφόρων- πως θα αλλάξει το νομικό, ιδιοκτησιακό καθεστώς του ΟΣΕ -όπως έκανε σε άλλα μέτωπα.

Δεν αλλάζει η στρατηγική για ένα κωλοτρένο «δυστύχημα», ρε μ...ες.

Δηλαδή εμάς δε μας ενδιαφέρουν οι εκλογές;

Εδώ μπορείς να πεις ένα ξερό «όχι» και να σταματήσεις, σαν την Πυθία. Γιατί με τέτοια διατύπωση, όποια και αν είναι η απάντηση, δεν μπορεί παρά να ξεκινά με ένα «όχι» -και ΟΧΙ, δεν είναι κουκουέδικο κόλπο.
-Όχι, δε σημαίνει πως δε μας ενδιαφέρουν.
ή: -Όχι, δε μας ενδιαφέρουν.
Ας δούμε πιο αναλυτικά κάθε ενδεχόμενο.

-Όχι, δε σημαίνει πως δε μας ενδιαφέρουν. Αλλά «δεν είμαστε σαν τα μούτρα τους», όπως λέει μια ψυχή, να βάζουμε τα εκλογικά κέρδη πάνω από τις ανθρώπινες ζωές.
Επιπλέον: ένα άνυδρο, καταθλιπτικό σκηνικό δεν μπορεί παρά να δώσει εξίσου θλιβερά αποτελέσματα. Κι η μόνη λύση για οξυγόνο είναι να αλλάξει ριζικά το τοπίο -πρωτίστως, ως προϋπόθεση, κοινωνικά και παρεμπιπτόντως, και εντελώς δευτερευόντως, εκλογικά. Το οξυγόνο όμως θα έρθει από όσους διαδηλώνουν στον δρόμο και όχι από τη στενωπό (σχισμή) μιας ψηφοδόχου κάλπης.

-Όχι, δε μας ενδιαφέρουν.
Όχι με την έννοια πως κάνουμε εκλογικό σαμποτάζ και δε συμμετέχουμε στη... «γιορτή της δημοκρατίας», που είναι απλώς ένα πανηγυράκι χωρίς αντίκρισμα. Αλλά γιατί καμία αλλαγή δεν προήλθε ποτέ από τις κάλπες -πλην της κάλπικης του ΠΑΣΟΚ. Ο Ένγκελς σημείωνε σωστά πως το εκλογικό δικαίωμα δεν είναι παρά ένας δείκτης της ωριμότητας της εργατικής τάξης. Δεν μπορεί να είναι τίποτα παραπάνω, γιατί δε βοηθά να ωριμάσουν οι συνθήκες. Ούτε μπορεί να είναι στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος, όταν λαμβάνουν χώρα πιο ενδιαφέρουσες διαδικασίες.

Το δικό μας καθήκον είναι απλό: να βοηθήσουμε να αναπτύξουν όλη τη δυναμική τους, να κάνουν πράξη τον φόβο του εσμού της εξουσίας που τρομάζει από την «αντισυστημική ψήφο» και την προοπτική τους. Και βασικά να απενεργοποιήσουμε τις παγίδες -εκλογικές και μη- που θα βάλει το σύστημα στον δρόμο τους, για να τις κάνει να σβήσουν, χωρίς να αφήσουν κανένα ουσιαστικό αποτύπωμα.

Συγκοινωνούντα δοχεία

Η αρχική σκέψη της κε του μπλοκ ήταν να κάνει μια τρικολόρ ανάρτηση, στα χρωματικά πλαίσια της γαλλικής σημαίας, με αφορμή τις χτεσινές εκλογές στη χώρα που (θα μπορούσε να αποκαλείται κι ως αυτή που) πρακτικά γέννησε τον κομμουνισμό. Αλλά η ζωή είναι αυτό που συμβαίνει γύρω μας, όσο εμείς φτιάχνουμε πλάνα και κεντρικό σχεδιασμό της παραγωγής. Συνεπώς περιορίζομαι σε μερικές πρόχειρες σημειώσεις για το φετινό γαλλικό Απρίλη, ο οποίος δεν είναι κινηματικός, αλλά εκλογικός. Παραλίγο να βγάλει όμως τον "κομμουνιστή" Μελανσόν στο δεύτερο γύρο και να κάνει κάποιους στην Ελλάδα να ονειρεύονται μια ροζ άνοιξη, ξεπλυμένη σαν τη συνέπεια του ΓΚΚ ή τα ρούχα της Μάνου και του Μηλιώκα.

Αντ' αυτού τελικά, έχουμε το δίπολο ενός Ποταμίσιου και μιας εκδοχής της "σοβαρής χρυσής αυγής" αλά γαλλικά, βγαλμένο κατευθείαν από τα όνειρα και τα τηλεοπτικά πάνελ του ΣΚΑΪ. Αλλά και από τους χειρότερους εφιάλτες του Λαϊκού Στρώματος, που αφού θέσει το υπαρξιακό ψευτοδίλημμα "εμείς με ποιον είμαστε;", συνεχίζει ακάθεκτος με το "ποιον στηρίζουμε στο β' γύρο" -πριν τον τρίτο που θα είναι ο τελικός. Σκοντάφτει όμως στο δίλημμα Ποτάμι-Χρυσή Αυγή, πατάει επανεκκίνηση και μπλοκάρει ξανά στο ίδιο σημείο, χωρίς να μπορεί να διαλέξει: ποτάμι ή χρυσή αυγή...; ποτάμι ή χρυσή αυγή;
(-Σπανακόρυζο, που θα έλεγε κι ο Βαϊμάκης στο ραδιοφωνικό Fight-Club).

Το πλέον αστείο στη φαιδρή πολιτική αντιπαράθεση που απασχολεί τον τόπο, αλλά είναι εκτός χρόνου και τόπου, και ψάχνει άλλους τόπους μακρινούς, όπως η Βενεζουέλα, για να βρει λόγους ύπαρξης και να συνεχίσει να αναπτύσσεται. είναι πως οι δύο πόλοι του ελληνικού δικομματισμού (Σύριζα-ΝΔ) πανηγυρίζουν αμφότεροι για το αποτέλεσμα των γαλλικών εκλογών, αν και κανείς από τους υποψήφιους που υποστήριζαν δεν πέρασε στον τελικό.

Ο Σύριζα πανηγυρίζει για το αυξημένο ποσοστό του Μελανσόν, καταπίνοντας αμάσητη τη σπόντα του τελευταίου για τον Αλέξη (εγώ δεν είμαι Τσίπρας, για να διαπραγματεύομαι 17 ώρες με αυτούς που με προσβάλλουν), για να στηρίξει το παραμύθι μιας Ευρώπης που αλλάζει. Με εκλογές. Παίζει λοιπόν το ρόλο της απομονωμένης εκλογικής πρωτοπορίας -κάτι σαν τους μπολσεβίκους το 17' ένα πράμα- που έσπασε πρώτος τον αδύναμο κρίκο της νεοφιλελεύθερης αλυσίδας, παίρνοντας στα χέρια του την κυβερνητική εξουσία, και περιμένει με αγωνία να εξαπλωθεί η εκλογική επανάσταση στην Ευρώπη, γιατί αλλιώς θα υποχρεωθεί σε αναδίπλωση κι επώδυνους συμβιβασμούς, όπως το Μπρεστ-Λιτόφσκ και το τρίτο-τέταρτο μνημόνιο (της πρωτοδεύτερης φοράς αριστερά).

Κάπου διάβασα μάλιστα πως ο Λένιν έλεγε για τον Τρότσκι ότι έπρεπε να πάει οπωσδήποτε, ακόμα και με τα σώβρακα, να υπογράψει την εκβιαστική συμφωνία με τους Γερμανούς, που απαιτούσαν να τηρηθεί το πρωτόκολλο και να φοράνε γραβάτες οι αντιπρόσωποι. Μία ακόμα νίκη του Σύριζα, που αφενός έσπασε το πρωτόκολλο κι έστειλε τον Τσίπρα χωρίς γραβάτα στη διαπραγμάτευση, αφετέρου κατάφερε να του πάρουν και τα σώβρακα.

Ποιος; Οι κακοί Γερμανοί -που κατά βάθος είναι φίλοι μας κι εταίροι. Έχουν όμως και εσωτερικούς συνεργάτες, δωσίλογους, γερμανοτσολιάδες, που στήνουν εμφύλιο -χωρίς όμως τα οξυμένα μέσα της Βενεζουέλας- για να ρίξουν την αριστερή κυβέρνηση. Και πανηγυρίζουν για τις εκλογικές ήττες των πιθανών συμμάχων του Σύριζα, και την... καταδίκη του λαϊκισμού. Ενώ άμα πεις πχ ακροαριστερό το Μελανσόν (ο ίδιος το ξέρει άραγε;) και παίζεις με τη θεωρία των δύο άκρων, είσαι άριστο υπόδειγμα υπεύθυνης, σοβαρής πολιτικής.

Και τα συγκοινωνούντα πολιτικά δοχεία συνεχίζουν να μπλέκουν τα υγρά, τους σωλήνες και γενικώς τα μπούτια τους.
Ο Μελανσόν καλλιεργεί έναν πατριωτικό λόγο με ευρωσκεπτικιστικό πασπάλισμα, φλερτάροντας με ιδέες της Λεπέν, για να της αφαιρέσει ζωτικό χώρο κι εκλογική πελατεία. Και το ακρο-ακροαριστερό ΝΑΚ (νέο αντικαπιταλιστικό κόμμα) αρνείται να καταδικάσει τους βομβαρδισμούς στη Συρία κατά του "δικτάτορα Άσαντ".
Οι αστοί τρομάξανε, λέμε, με τόσους ακρο-αριστερούς.

Οι ΑΝΕΛ του Καμμένου, μετά τον Τραμπ, φλερτάρουν πολιτικά με τη Λεπέν, αλλά συγκυβερνούν με τον Έλληνα Μελανσόν, και το κόμμα που στήριζε τον Ομπάμα -και τη Χίλαρι. Και τώρα σπεύδει να πει πως το βασικό είναι να καταψηφιστεί η Λεπέν στο δεύτερο γύρο, όπως έσπευσε να το κάνει κι ο γγ του Γαλλικού ΚΚ, δίνοντας ουσιαστικά το σύνθημα για στήριξη στο Μακρόν.

Οι θιασώτες της θεωρίας της εξάρτησης σκέφτονται πως ο Μελανσόν έχει δίκιο όταν λέει "εγώ δεν είμαι Τσίπρας να διαπραγματεύομαι με τους υβριστές μου", γιατί η Γαλλία είναι τελείως διαφορετικό μέγεθος από τον "ψωραλέο ελληνικό καπιταλισμό" κι ο λόγος της έχει άλλη βαρύτητα. Αν είναι έτσι όμως, γιατί να κατηγορούμε τον Τσίπρα για υποτέλεια, και να μη δεχτούμε ότι έφτασε μέχρι εκεί που μπορούσε και τον έπαιρνε;

Το ελληνικό αριστεροχώρι διδάσκεται από τις αυταπάτες του και τις επαναλαμβάνει κάθε φορά με ακόμα καλύτερο τρόπο. Η τουιτερική βάση κρατάει αποστάσεις ακόμα κι από το ΝΑΚ για τη θέση του στο Συριακό κι αρνείται κάθε οργανική σχέση με αυτό. Αλλά οι ηγεσίες συντάσσονται ανοιχτά με το Μελανσόν. Κι αν αυτό ήταν λίγο-πολύ αναμενόμενο για τους Λαφαζανικούς, και ίσως πίστευε κανείς πως αυτή θα ήταν μια βασική διαφοροποίησή τους (μετά από πολύ καιρό) από την Ανταρσυα, ήρθαν οι χτεσινές ήξεις-αφήξεις της.. ηγεσίας του Πριν -sic- που έπαθε ΛαΕ, να κρατήσει ανοιχτό το ερώτημα.

Ακολουθήστε τους παρακάτω συνδέσμους και βγάλτε μόνοι σας συμπεράσματα (μπόνους ένα κείμενο για τη βρετανική κυβέρνηση, που λέει Brexit και το εννοεί, χωρίς να το παίρνει πίσω).
Φιλίπ Πουτού: Στα κινήματα η ελπίδα για ανατροπή

Μελανσόν, αριστερή «σφήνα» σε ένα αντιδραστικό σκηνικό

Στην Αγγλία όταν λένε Brexit εννοούν Brexit! Κι όποιος αντέξει…
Η κριτική στο ΚΚΕ μετεξελίσσεται ευέλικτα σαν το φίδι με το δηλητήριο. Κι ενώ παλιά, που ο κατήφορος του ιστορικού ΓΚΚ το είχε φέρει στα όρια της κοινοβουλευτικής επιβίωσης, η βασική αιχμή της ήτανε για τη χρεοκοπία του κομμουνισμού, που καταρρέει παντού, "πού εφαρμόστηκαν και πέτυχαν αυτά που λέτε;" κτλ, τώρα που ο Μελανσόν έφτασε μια ανάσα πριν από το 20% και το δεύτερο γύρο, το ρεπερτόριο άλλαξε και εστιάζει στο σεχταρισμό του ΚΚΕ, που δε στηρίζει τα άλλα ΚΚ, και βασικά την κυβέρνηση της ΔΦΑ.

Κι έτσι επιστρέφουμε στο αρχικό, υπαρξιακό ερώτημα: εμείς με ποιον είμαστε; Γιατί η εργατική τάξη δεν είναι με τον εαυτό της, για να γίνει τάξη δι' εαυτήν (από καθ' εαυτήν που είναι τώρα); Πότε θα γίνει ο πόλος που στηρίζουμε (με τις οργανώσεις, τα διαμερίσματα και τις λίγες, σκόρπιες δυνάμεις του) πραγματικός πόλος για τη συσπείρωση κι ανασυγκρότηση των κομμουνιστών; Πότε θα σηκώσει κεφάλι το ταξικό κίνημα στην πατρίδα της κομμούνας (και του κομμουνισμού, όπως είπαμε πριν); Ως πότε κομμουνάροι θα ζούμε στα στενά (της Μάγχης και της καπιταλιστικής στενωπού, που μικραίνει το μπόι των ονείρων μας);

Τα λέει πολύ καλά κι ένας κομμουνάρος εδώ (αλιευμένο από το blog του Ζούκοφ).

Ποιος φοβάται την απλή αναλογική;

Η σημερινή επικαιρότητα θα σήκωνε ίσως μια αθλητικοπολιτική ανάλυση για το EURO, την κωμική εθνική Αγγλίας (Mr Bean και μ-λ-κίες), την ισπανική υποχώρηση, το BRexit και την ακυβερνησία, εν αναμονή της ελπίδας, στην Ιβηρική. Ελλείψει χρόνου όμως, αναβάλλεται για αύριο. Σήμερα το θέμα είναι η απλή αναλογική, που είναι άδολη σαν παραμυθάκι (η πραγματικότητα μπορεί να περιμένει τη σειρά της).

Δίνουμε τόσο βάρος στο πόσο νεοφιλελεύθερη έχει γίνει η (Ν)δφα ή στον Αλέξη που δε φτάνει ούτε στο δαχτυλάκι του Ανδρέα (αυτό με το οποίο έγνεψε στη Δημητρα) κι είναι ένα απλό κακέκτυπο, που τείνουμε να ξεχνάμε πόσο ΠαΣοΚ είναι, πόσο γνήσιοι και βρωμεροί Πασόκοι είναι οι Συριζαίοι. Και το αποδεικνύουν περίτρανα στην περίπτωση της ψήφισης της απλής και άδολης αναλογικής. Η οποία απέκτησε αυτό το παρανόμι στα χρόνια της Αλλαγής, για να καταλήξει κάτι σαν σύντομο ανέκδοτο, σε διάκριση με τη σύνθετη και δόλια πραγματικότητα (που απέχει από τον κόσμο του παραμυθιού).

Η οποία πραγματικότητα λέει πως το ΠαΣοΚ, απ' όπου κι αν προέρχεται, σε οποιαδήποτε εποχή και οποιαδήποτε εκδοχή του, ενδιαφέρεται για τον εκλογικό νόμο μόνο όταν θέλει να κόψει το δρόμο της επάρατης δεξιάς προς την αυτοδυναμία. Και τον μετατρέπει επί... το αναλογικότερον, που εκτός από βιασμός της κοινής λογικής είναι και βιασμός της γλώσσας, κατά το "ολίγον έγκυος" ή μάλλον κατά το "εγκυότερος" (και όχι εγγύτερος, προσοχή μην τα μπερδέψετε).

Εδώ η Πασοκιά προχωράει ένα σκαλί πιο πάνω γιατί το νέο σύστημα βαφτίζεται απλή αναλογική (κι όχι αναλογικότερη), χωρίς συγκριτικό βαθμό και κριτική ικανότητα, για όσους χάφτουν το παραμύθι κι αγνοούν (;) αυτό το περίφημο όριο του 3%. Που είναι κάπως τραγική ειρωνεία να έχεις περάσει ως ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ τραυματικά παιδικά χρόνια γύρω από αυτόν τον πήχη, με το βραχνά αν θα μπορέσεις να τον περάσεις ή θα τον ρίξεις, να μένεις ξάγρυπνος τις εκλογικές βραδιές από την αγωνία, να είσαι το θρίλερ κάθε αναμέτρησης, να φοβάσαι ότι δε θα βρεις ούτε την ψήφο σου, ούτε τα τρία σου (τοις εκατό) με το συμπάθιο, κι ότι θα την πατήσεις όπως το 93' ή σαν τη ΛαΕ το Σεπτέμβρη... και παρόλα αυτά να μην καταργείς το όριο. Εκτός και αν το κρατάς, θεωρώντας το κομμάτι της ιστορίας σου και δεν μπορείς να το αποχωριστείς για συναισθηματικούς λόγους.

(Ιστορική παρένθεση. Ποια ήταν η τελευταία φορά που ξύπνησε (αλλά ευτυχώς για αυτόν δεν ξενύχτησε) με αυτήν την αγωνία ο Σύριζα; Το -όχι πολύ μακρινό- 2009, στο θρίαμβο του ΓΑΠ, όταν πήρε μερικές ψήφους συμπάθειας και της τελευταίας στιγμής, για να μη μείνει εκτός Βουλής. Κι ενώ ενδιάμεσα, είχε φτάσει δημοσκοπικά στο 18%, στην πρόβα τζενεράλε του συστήματος για τον αντικαταστάτη του ΠαΣοΚ -που τέθηκε σε εφαρμογή μια τριετία αργότερα- για να ξεφουσκώσει απότομα μετά από το Δεκέμβρη του 08'. Ο καιρός γαρ εγγύς, αλλά δεν ήταν ακόμα η ώρα του...)

Τα ίδια ακριβώς θα μπορούσε να πει κανείς για τον Καμμένο και τους ψεκασμένους Έλληνες, που φοβούνται για τους μουσουλμάνους βουλευτές, και όχι για τον εαυτό τους, που έχει γίνει κάτι σαν το νέο Σύριζα και το θρίλερ των πρόσφατων εκλογών.

Πέρα από αυτό, βαριέται να μετράει κανείς ψέματα.

Πρώτη φορά αριστερά (καλά εδώ ούτε καν το "πρώτη" δεν είναι αληθές, πόσο μάλλον το "αριστερά" για τη δφα). Πρώτη φορά απλή αναλογική. Το ότι έχει λειτουργήσει στο παρελθόν (δε λέω "και", και στο παρελθόν, γιατί δεν υπάρχει αντίστοιχο παρόν, για να μπει το "και) αναλογικό εκλογικό σύστημα -πχ το 35' πριν το σύμφωνο Σοφούλη-Σκλάβαινα, ή το 50' στις πρώτες μετεμφυλιακές εκλογές- μικρή σημασία έχει. Ώχου, ντάξει μωρέ, σχολαστικέ, ο Νικολακόπουλος είσαι;

Το 3% δεν το καταργούν λέει, για να μπει όριο στις βλέψεις των μουσουλμάνων που θα εξέλεγαν έτσι δικό τους ανεξάρτητο βουλευτή, με γραμμή από το προξενείο. Ενώ τώρα μπορεί να συνεχίσει να παίρνει ο Σύριζα 50% σε Ροδόπη και Ξάνθη, με τις κατάλληλες αριστερές κολεγιές.

Πού είναι άραγε εκείνη η εποχή που ο ενιαίος ΣΥΝ, εξέλεγε -αν θυμάμαι καλά- δικό του μουσουλμάνο βουλευτή (με πολιτικά κριτήρια, χωρίς κολεγιά) και αυτός λέει διαμαρτυρόταν για το θρησκευτικό προσδιορισμό της μειονότητας: αφού εγώ είμαι άθεος, γιατί να θεωρούμαι μουσουλμάνος;

Ποιος φοβάται λοιπόν την απλή αναλογική; Προφανώς τα κόμματα εξουσίας, που ποντάρουν στη λογική της χαμένης ψήφου και την πριμοδοτούν-καλλιεργούν με τα αντίστοιχα εκλογικά συστήματα. Κι όχι μόνο για όσους είναι κάτω από το 3%, χωρίς ρεαλιστικές ελπίδες να το πιάσουν ποτέ (εκτός κι αν είσαι Λεβέντης, και σε αγαπάει ο λαός, περισσότερο κι από το Θάνο Τζήμερο), αλλά και για τους υπόλοιπους, που δεν πρόκειται να κυβερνήσουν ποτέ, άρα γιατί να τους ψηφίσεις;

Κι όχι, προσωπικά δε θα είχα κανένα πρόβλημα να μπει η Ανταρσυα στη Βουλή (μέχρι και τα μ-λ θα είχαν ρεαλιστικές ελπίδες, με απλή αναλογική). Έτσι κι αλλιώς, το πιο πιθανό είναι να μπει ούτως ή άλλως, αργά ή γρήγορα, μόλις κολλήσει η μαγιά με τη ΛαΕ του Λαφαζάνη.

Το κόλπο του Πάκη και του Καραμανλή, που είχαν κάνει τον ισχύοντα νόμο με το bonus εδρών για τον πρώτο, ήταν ότι τσιμπούσαν έδρες από τον δεύτερο, θίγοντας κυρίως το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, για να εξασφαλίσουν ευκολότερα τη συναίνεση των μικρότερων (και ανάμεσά τους και του ΚΚΕ). Εμείς πχ αντί για 15 έδρες που έχουμε τώρα, θα εξασφαλίζαμε 17, αν δεν κάνω λάθος, που δεν είναι δραματική διαφορά, ιδίως σε σχέση με παλιότερες εκλογικές αναμετρήσεις.

Το εκλογικό σύστημα όμως πριμοδοτούσε την εκλογή κυβέρνησης, στρεφόταν εξ ολοκλήρου γύρω από αυτό κι έστελνε όλες τις "χαμένες ψήφους" που αντιστοιχούσαν σε προτιμήσεις και κόμματα που δεν ξεπερνούσαν το 3%, στο πουγγί του πρώτου. Χώρια ο δικομματισμός, η αφόρητη επικοινωνιακή πίεση στα όρια της υστερίας για την αποφυγή της ακυβερνησίας, κοκ.

Αυτός ακριβώς ο φόβος όμως είναι που θα τους εκθέσει ανεπανόρθωτα, αναγκάζοντάς τους να προχωρήσουν σε (ευρύτερες) κυβερνητικές συνεργασίες, ακόμα κι ενός μεγάλου Συνασπισμού (όπως τώρα στην Ισπανια, που δύσκολα βγαίνει κυβέρνηση χωρίς τη συναίνεση των δύο πρώτων) κι έτσι να ρίξουν τις μάσκες του μια ώρα αρχύτερα.

Μπορεί λοιπόν η κουβέντα για το πώς θα εκλέγεται ο διαχειριστής της αστικής εξουσίας, να είναι ένα απλό επικοινωνιακό τέχνασμα της κυβέρνησης, με εντελώς δευτερεύουσα σημασία. Αλλά μπορεί να έχει παράπλευρα οφέλη, σε βάθος χρόνου. Κι από αυτήν την άποψη, οφείλουμε να επαναφέρουμε το ερώτημα και να επιμείνουμε, μέχρι να πάρουμε απάντηση:

Ποιος φοβάται λοιπόν την απλή και άδολη αναλογική;

Σα να μην έγιναν

Το κακό με τις φοιτητικές εκλογές είναι πως καταφέρνουν να μην παρουσιάζουν κανένα ουσιαστικό ενδιαφέρον, ακόμα και όταν έχουν φαινομενικά (ή προμηνύουν) εντυπωσιακές ανακατατάξεις. Ας το πιάσουμε ανά χώρο, ξεχωριστά.

Η ΔΑΠ είχε τη διάσπαση του Μορμόλη (για όσους έχουν σχετικές παιδικές αναμνήσεις: τώρα έχουμε δύο Μορμόληδες, τρεις Μορμόληδες...) ή μάλλον της γλιτσερής αμοιβάδας. Όπου στο τέλος, το μόνο που μένει είναι απλώς μια γλιτσερή αμοιβάδα περισσότερο (σε αντίθεση με την ατάκα στο ανέκδοτο: ένας ρηγάς λιγότερο). Οι οποίες αμοιβάδες παραλίγο (που λέει ο λόγος) να πετύχουν μάλιστα το 1-3 ή και το 1-2, όπως στη Φόρμουλα 1. Γιατί είχαν μεταξύ τους ανταγωνισμό, που στη δική μας διάλεκτο το λέμε άμιλλα, αλλά στη δική τους πραγματικότητα είναι ο θάνατός σου η ζωή μου, τομάρια που σφάζονται μεταξύ τους για αξιώματα. Κι έτσι, κατέβασαν ό,τι είχαν και δεν είχαν, για να ξεπεράσουν το βασικό τους ανταγωνιστή, δηλ τον άλλο τους εαυτό, που λέει και η Αλέξια. Οπότε, ναι μεν τα ποσοστά της επίσημης ΔΑΠ εμφανίζονται ψαλιδισμένα, αλλά στην πράξη, η δικέφαλη ΔΑΠ αθροιστικά (μαζί με τους παπαμιμίκους και την Οννεδ εσωτερικού) σαρώνει, αυξάνοντας τα ποσοστά της. Κάτι που βγαίνει αντικειμενικά, χωρίς τα μάστερ-σεφ μαγειρέματα, που είναι δεύτερη φύση για το δαπιταριό.

Παρεμπιπτόντως, είναι να απορεί κανείς πώς κάποια ΜΜΕ και δημοσιογράφοι δίνουν βάση στα αποτελέσματα που δίνει η ΔΑΠ, ενώ γνωρίζουν πχ τι γίνεται (αλλά δε λέγεται, όπως τους έμαθε ο εθνάρχης Τριανταφυλλίδης) στις εσωτερικές εκλογικές τους διαδικασίες, όπου βγαίνουν μαχαίρια και ψηφίζουν ακόμα και τα δέντρα (όπως τους έμαθε πάλι ο εθνάρχης Τριανταφυλλίδης).
Και γιατί να εμπιστευτούμε δηλ τα αποτελέσματα που δίνει το ΜΑΣ; Για πάρα πολλούς λόγους, αλλά και για τον εξής απλό, εμπειρικό κανόνα που λέει ότι τα αποτελέσματα που δίνει μια παράταξη, είναι αξιόπιστα, όταν η ίδια δίνει στον εαυτό της μικρότερα ποσοστά απ' ό,τι της δίνουν οι υπόλοιποι με τις αλχημείες και τις μαγειρικές συνταγές (για να φουσκώσουν τα δικά τους). Νόμος.

Αν το καλοσκεφτείς πάντως, σφε αναγνώστη, αυτό με τη ΔΑΠ, που διασπά τις δυνάμεις της, για να τις αυξήσει, προσφέροντας δαπίτικη πολυφωνία για όλα τα γούστα (αστικό κύρος, αλλά και λούμπεν μπράβοι να προστατεύουν την εξουσία) είναι σε μικρογραφία το στρατηγικό τέχνασμα του αστικού πολυκομματισμού-κοινοβουλευτισμού, που μας παρουσιάζει την ίδια ακριβώς πολιτική (μνημόνια, ΕΕ, καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης) σε διάφορες συσκευασίες για να διαλέξουμε ποια θέλουμε. Η άλλη όψη του νομίσματος είναι το παραμύθι της (αριστερής) ενότητας, που έχει και την παλιά Αρεν. Πρόκειται βασικά για την εκλογική ενοποίηση του αριστεροχωριού (που παραμένει όμως από δέκα χωριά χωριάτες) και την κορύφωση μιας διαδικασίας, που είχε ξεκινήσει από το Μαϊούνη με τα κοινά πλαίσια της εποχής.
Ναι αλλά δεν είναι τόσο απλό.

Υπάρχει ένα ολόκληρο διαλεκτικό δίπολο χαζοχαρούμενης ενότητας για την ενότητα - αγνού κι άδολου σεχταρισμού, που αποτυπώνεται σε μια σειρά αντιφατικές στιγμές του αριστερού χυλού στα πανεπιστήμια κι εκτός.
Η/τα Εαακ είναι ο κορμός που σφυρηλάτησε ουσιαστικά τη μετωπική συγκρότηση της Ανταρσυα -και τώρα πλέον το φλερτ με τη ΛαΕ του Λαφαζάνη, όπου κατέληξαν δύο ιδρυτικές συνιστώσες της (Αραν, Αρας). Την ίδια στιγμή βέβαια, κάθε χώρος κατεβαίνει κινηματικά κατά βούληση, σε όποια πορεία-συγκέντρωση θέλει, κρατώντας τις ενωτικές διαθέσεις του για την κάλπη. Ενώ πολλές φορές μπορεί να συναντήσει κανείς Ναρίτες να κράζει ανοιχτά τους Σεκίτες ή τους αλτουσεριανούς (ή και δικούς του ακόμα) κι αντίστροφα. Παρόλα αυτά, η συγκεκριμένη ενότητα ζυμώθηκε επί χρόνια, σε άπειρα κοινά πλαίσια, που την καθιστούσαν σχεδόν φυσική συνέχεια. Σε αντίθεση με την κεντρική, πολιτική σκηνή, όπου οι αντίστοιχες οργανώσεις καταφέρνουν διαλεκτικά να κάνουν μια πολιτική εκλογικής ενότητας χωρίς αρχές, παρά τις στρατηγικές συμφωνίες που έχουν και τις αναμεταξύ τους ζυμώσεις.
Επ' αυτού όμως, περισσότερα σε άλλο κείμενο.

Αυτή η ενότητα πάντως, όχι μόνο δε διαμορφώνει απαραίτητα κάποια δυναμική, αλλά πολύ συχνά καταλήγει να μη συγκεντρώνει ούτε καν το άθροισμα των επιμέρους συνιστωσών της. Αν προσθέσει κανείς την/τα αμιγή Εαακ με τις προσμίξεις της/τους (και το Μπλόκο ξεχωριστά), θα βγάλει κάτι αισθητά μικρότερο από το περυσινό άθροισμα Εαακ και Αρεν, ακόμα κι αν πάρει κανείς τα απίθανα στοιχεία της νΚα*. Έτσι, ο αντικειμενικός εκλογικός στόχος της ενότητας, να χτυπήσουν τη δεύτερη θέση και την ΠΚΣ, αναβάλλεται για του χρόνου.

*της νΚα, που: α) έχει αφήσει καμιά εξηνταριά σχολές απέξω, αλλά όσο πάει το διορθώνει στην ενσωμάτωση, β) συγκρίνει μήλα με πορτοκάλια, αφού επιμένει να βάζει στο συγκριτικό πίνακα το περυσινό τελικό ποσοστό κάθε παράταξης κι όχι το αποτέλεσμά της στις ίδιες σχολές, για να γίνει ουσιαστική σύγκριση, οπότε γ) αν επισκεπτόσουν χτες βράδυ τη σελίδα της, θα πίστευες ότι παίζουν για την πρωτιά με τη ΔΑΠ (κι εμάς αουτσάιντερ).

Κατά τα άλλα. Οι μαύροι βγήκαν παγανιά στην Αθήνα, τραμπούκιζαν αδιακρίτως, ματαίωσαν τις εκλογές στο Πάντειο, χτύπησαν έναν Εαακίτη στη ΝΟΠΕ (κι έβγαλε μια πολύ σωστή ανακοίνωση η νΚα, αλλά το ζήτημα είναι τι συμπεράσματα θα βγάλουν στην πράξη για τα παιδιά). Ξεχνάνε βέβαια πως αν το να σαμποτάρεις τις εκλογές μπορούσε να αλλάξει τον κόσμο, θα ήταν παράνομο. Κι αυτοί πιθανότατα, θα ψήφιζαν...

Η Πασπ είναι το νεκροζώντανο ζόμπι, που -όπως κι η μήτρα του ΠαΣοΚ- αρνείται να πεθάνει (ιδίως στα ΤΕΙ) και σε μερικές σχολές μάλιστα, νεκρανασταίνει το μηχανισμό της.
Ενώ το Μπλόκο του Σύριζα (που σταματάει, υποτίθεται, τι ακριβώς; Μήπως στις επόμενες εκλογές να το ξανασκεφτούν και να κατέβουν ως Κόφτης;) κατάφερε να σπάσει κάθε προηγούμενο ρεκόρ γελοιότητας κι ανυπαρξίας για τα δεδομένα κυβερνητικής παράταξης, κι έμεινε κάτω από τη μονάδα, στην πρώτη του εμφάνιση.

Η αύξηση της αποχής ήταν σε κάθε περίπτωση θεαματική. Σίγουρα υπήρχαν αρκετές αντικειμενικές παράμετροι που την ερμηνεύουν (η ημερομηνία διεξαγωγής μέσα Μαΐου, λίγο πριν την εξεταστική και το καλοκαίρι, η μετακόμιση των εκλογών του Πολυτεχνείου στου Ζωγράφου, η στάση εργασίας στον ηλεκτρικό που εξυπηρετεί κάποιες περιοχές, τα μπάχαλα στο κέντρο της Αθήνας κι ο φόβος των Ιουδαίων, του Λαϊκού Μετώπου τους, του Ιουδαϊκού Λαϊκού Μετώπου, κοκ). Αλλά τίποτα δε φτάνει για να αναιρέσει την ουσία και το σοβαρό προβληματισμό που γεννάει η έκτασή της -όπως σημείωσε και ο Αμπατιέλος στη δήλωσή του. Ένα γενικό συμπέρασμα πάντως είναι πως αντί με τον καιρό να αντιμετωπίζονται τα όποια εκφυλιστικά φαινόμενα, αυτά εδραιώνονται κι αυξάνονται, καθιστώντας άκρως προβληματική τη λειτουργία του φοιτητικού κινήματος συνολικά και παρεμπιπτόντως και τις αρχαιρεσίες του.

Τα παραπάνω δίνουν το μέτρο για την αποτίμηση του αποτελέσματος της Πανσπουδαστικής. Έχουμε μια σχετική σταθεροποίηση και μικρή ανοδική τάση στα ποσοστά, παρά την πτώση σε απόλυτο αριθμό ψήφων. Καταγράφεται αξιοσημείωτη αποχή στην ενωτική πίεση του αριστεροχωριού και μερικές σημαντικές πρωτιές, όπως το 5/6 στα φυσικά όλη της χώρας (και παραλίγο αυτοδυναμία στο ΕΚΠΑ), την Αρχιτεκτονική, τους Ηλεκτρολόγους στο ΑΠΘ κ.ά., καθώς και την αυτοδυναμία στα ηρωικά ΜΜΕ του ΑΠΘ (αυτό το ΕΜΜΕ είναι αθηναϊκή διάλεκτος, που μπορεί να καταγραφεί στις μεταξύ μας διαφορές) μετά από μια σύντομη "αριστερή" παρένθεση, όπου οι ζευγάδες έφυγαν, αλλά η σπορά έμεινε;)

Όλα αυτά όμως δεν έχουν την παραμικρή σημασία, εφόσον δεν αναπτύσσεται ένα ζωντανό και δραστήριο φοιτητικό κίνημα. Το οποίο προς το παρόν δεν πάει κατά διαόλου, διότι για να συμβαίνει αυτό, πρέπει κάτι να υφίσταται. Και προς το παρόν δεν...

Πέντε λεπτά κήρυγμα

Παραθέτω ένα σχέδιο μιας πρόχειρης τοποθέτησης σε μια (υποθετική) κομματική σύσκεψη μελών και φίλων για την αποτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος. Υπόψη πάντως πως λόγω των πυκνών εξελίξεων (κυβερνητική κωλοτούμπα, τρίτη μνημονιακή συμφωνία, προκήρυξη εκλογών) και του καλοκαιριού που μεσολάβησε, σε πολλούς χώρους δεν έγιναν αντίστοιχες συσκέψεις μετά το δημοψήφισμα. Κι ίσως μια συνολική αποτίμηση, που θα περιελάμβανε το δημοψήφισμα, τις μετατοπίσεις του κόσμου και την επίδρασή του στο πρόσφατο αποτέλεσμα, να μας έδινε περισσότερα ερμηνευτικά κλειδιά για αυτήν την αναμέτρηση και τις τάσεις που αποτυπώθηκαν.

-Στις βουλευτικές εκλογές του 07’, οι ψήφοι του Κκε ήταν κοντά στις 580 χιλιάδες, ενώ το 10’ στις περιφερειακές εκλογές, η εκλογική επιρροή της ΛαΣυ κυμάνθηκε κοντά στις 600 χιλιάδες. Αν υποθέσουμε πως το κόμμα είχε συγκρατήσει αυτόν τον αριθμό ψήφων σε αυτές τις εκλογές, θα ήταν με διαφορά τρίτη δύναμη και θα είχε διψήφιο ποσοστό.

Δε με ενδιαφέρει όμως να εστιάσω στον ποσοστιαίο δείκτη, ούτε να συγκρίνω ανόμοιες περιπτώσεις. Το 07’ το Πασοκ βρισκόταν σε φάση αποδιάρθρωσης, αλλά με υψηλότερα ποσοστά από το σημερινό Σύριζα –για ψήφους δεν το συζητάμε καν. Το 09’ ο ΓΑΠ είχε περισσότερες από 3 εκατομμύρια ψήφους, ενώ τώρα ο νέος δικομματισμός αθροιστικά δεν πιάνει τις 3,5 εκατομμύρια ψήφους.

Το 10’ είχε προηγηθεί μια μεστή, κινηματική χρονιά ενάντια στο πρώτο μνημόνιο (με το Παμε να προχωράει ακόμα και σε «δικές του» απεργίες) κι ένα εντυπωσιακό κομματικό, πανελλαδικό συλλαλητήριο, που άφησαν φυσιολογικά το αποτύπωμά τους και στην κάλπη.

Αν σταθούμε όμως στις απόλυτες τιμές, το ζήτημα είναι γιατί φυλλορρόησαν όσοι είχαν κάνει τότε ένα μικρό πρώτο βήμα και τι κάναμε εμείς για να πιάσουμε επαφή μαζί τους και να μην τη χάσουμε. Κι οι εκλογές είναι απλώς μια αφορμή, για να τεθεί το ερώτημα. Ο ίδιος προβληματισμός θα μπορούσε να μπει πχ μετά το πανελλαδικό συλλαλητήριο του Παμε της 1ης Νοέμβρη, ή μετά από την κοσμοσυρροή στο περυσινό Φεστιβάλ. Πού πηγαίνει όλος αυτός ο κόσμος; Τι κάνουμε για να τον ξαναβρούμε και να τον κινητοποιήσουμε;

-Δεύτερο ζήτημα, που καταλήγει από άλλο δρόμο, στο ίδιο σημείο. Πολλοί σφοι είχαν ως εικόνα από το άμεσο περιβάλλον τους κι από συζητήσεις με άλλους σφους, ότι μας έρχονταν καινούριες ψήφοι, που έριχναν πρώτη φορά (αριστερά) στην κάλπη Κουκουέ, ή άλλες, άσωτων υιών που το ‘χαν ρίξει πρώτη φορά αριστερά το Γενάρη και τώρα γύριζαν σπίτι τους απογοητευμένοι, για να σφάξουμε το μόσχο το σιτευτό. Να δεχτώ πως κάποιοι μπορεί να μας ξεγέλασαν ή να ξεγελούσαν τους εαυτούς τους, αλλάζοντας γνώμη την τελευταία στιγμή. Αλλά και πάλι υπήρχε μια τάση, που δεν είναι μετρήσιμη, αλλά δε νομίζω πως μπορεί να αμφισβητηθεί.

Αυτό σημαίνει όμως πως υπήρχαν καινούριες απώλειες από παλιούς, «τσιμενταρισμένους» ψηφοφόρους. Που μας οδηγεί πάλι στο ίδιο σημείο. Τι δεσμοί υπήρχαν με αυτόν τον κόσμο και γιατί δεν είχαν γίνει βαθύτεροι –ειδικά με την πείρα και το ατσάλωμα της τελευταίας τριετίας;

Μπορεί το σώμα των ψηφοφόρων να είναι τελείως ανομοιογενές και να θυμίζει εκείνο το συγκινητικό σκετσάκι του Γκαμπέρ: κάποιος ψήφιζε Κουκουέ, γιατί…

Αλλά κανείς δεν μπορεί να ήταν τυχαίος περαστικός και να το ψήφισε κατά λάθος, ιδίως μετά το 12’…

-Τρίτο σημείο. Η δική μου αίσθηση είναι πως παρατηρείται ένα πρόβλημα στις νεότερες ηλικίες, που βρίσκονται στο μεταβατικό διάστημα μετά τις σπουδές, ενώ επιχειρούν το μετέωρο βήμα στην αγορά εργασίας και καταλήγουν στη μόνιμη προσωρινότητα του μισοάνεργου, μισοεργαζόμενου, του συμβασιούχου, αυτού που δουλεύει μαύρα, κτλ, που δεν μπορούμε να το βρούμε εύκολα, γιατί κι ο ίδιος δεν έχει σταθερές στη ζωή του.

Το ζητούμενο είναι λοιπόν πώς θα βρούμε αυτόν τον κόσμο. Κι αυτό περνάει τόσο από την ενίσχυση του εργατικού κινήματος και των δομών του, τη δουλειά στους άνεργους, τη σύνδεση μονίμων και συμβασιούχων στα ίδια σωματεία, αλλά και πέρα από αυτό.

Ένα καλό εκλογικό αποτέλεσμα μπορεί να προκύψει από μια αποφασιστική ενίσχυση του Ε.Κ. αλλά αυτό δεν είναι σίγουρο ότι θα αγγίξει κάποιον που έχει αραιή και χαλαρή ως μηδενική σύνδεση με τους χώρους δουλειάς. Γι’ αυτό χρειάζονται δυνατές Λαϊκές Επιτροπές στις γειτονιές, φαντασία για καινούριες μορφές παρέμβασης (στις οποίες περιλαμβάνεται αυτονόητα κατά τη γνώμη μου μια διαρκώς καλύτερη και πιο δυναμική παρέμβαση στο διαδίκτυο).

Υπόψη πως αυτές ακριβώς είναι οι ηλικίες που επηρεάζονται κατεξοχήν από τα ΜΚΔ (μέσα κοινωνικής δικτύωσης) όπου δεν υπάρχει συστηματική δική μας παρέμβαση, που ψήφισαν ΟΧΙ στο δημοψήφισμα ή απείχαν σε αυτές τις εκλογές, που ενθουσιάζονται με τα προσωπικά σόου της Ζωής Κωνσταντοπούλου, κτλ.

-Εάν μείνουμε στενά στην εξέταση της προεκλογικής τακτικής του Κκε και των επιμέρους πτυχών της, μπορεί να μη βρούμε κάποια σοβαρή αστοχία ή λάθος κίνηση. Η αποτυχία όμως να πείσουμε μεγάλα τμήματα απογοητευμένων ψηφοφόρων που οδηγήθηκαν στην αποχή και να επικοινωνήσουμε μαζικά κι αποτελεσματικά με αυτό το κύμα της δυσαρέσκειας, μας φέρνει αντιμέτωπους με χρόνιες, γενικότερες αδυναμίες και ζητήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν, χωρίς να αφορούν άμεσα τις εκλογές ή το περιβόητο επικοινωνιακό έλλειμμα του κόμματος (που δεν έπαιξε καθοριστικό ρόλο αυτή τη φορά):

το δυνάμωμα και η ζωντανή, σταθερή λειτουργία των Λαϊκών Επιτροπών, η αξιοποίηση στενών επιρροών και νέου κόσμου (πώς να γίνει όμως το δεύτερο, όταν δε γίνεται καν το πρώτο;), το μαζικό άνοιγμα με την πρότασή μας, τα αιτήματα-κρίκοι που θα προσεγγίσουν ακόμα πιο ευρεία στρώματα σε αυτή την εναλλακτική πρόταση, η φαντασία κι ευελιξία στα μέσα και τις μορφές, τα συγκεκριμένα βήματα που μετράμε κι η αυτοκριτική, εκεί που δεν προχωράμε.

Κι επειδή η αυτοκριτική θα ήταν κενό γράμμα, αν απευθυνόταν γενικά κι αφηρημένα στο κόμμα, αλλά όχι και σε κάθε σφο μεμονωμένα, το βασικό για τον καθένα από εμάς είναι:

-να μην περιμένει λύση-βοήθεια από πάνω, να μην αναθέτει τη λύση ενός ζητήματος στο κόμμα (αυτός είναι το Κόμμα στο χώρο δράσης του)

-να έχει καθημερινή έγνοια κι αγωνία να μιλήσει με όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο, να φτάσει παντού η εναλλακτική πρόταση του κόμματος, να παίρνει διαρκώς νέες πρωτοβουλίες για να το καταφέρει

-να ξέρει τι κάνει και γιατί, να έχει συγκεκριμένο σχέδιο και να μετράει κάθε φορά συγκεκριμένα βήματα κι αδυναμίες, για να προσαρμόζεται ευέλικτα, όπως το απαιτούν οι συνθήκες.

Ποιοτικά και ποσοτικά στοιχεία

...κι άλλα μικρά, ως συνέχεια από τα προηγούμενα και εν είδει διαλόγου με κάποια σχόλια σφων αναγνωστών, που εκφράζουν και δικές μου σκέψεις και πρόλαβαν αυτά που ήθελα να πω.

Το ποσοστό Πε-Χα (PH) à 5,5% εμφανίζεται για πολλοστή φορά την τελευταία 25ετία (μετά από το 96’, το 00’, το 5,89% των εκλογών του 04’ και το 5,47% του Γενάρη). Κι όπως λέει ένα τουιτεράς, το ΚΚΕ = 5,5 είναι μεγαλύτερη σταθερά κι από το π=3,14.

Ο κόσμος αλλάζει (και μας τρομάζει), οι ΓΓ μας επίσης, τα φύλλα πέφτουν και βγαίνουν ξανά, αναχώματα πάνε κι έρχονται, οι κυβερνήσεις πέφτουνε (μα η αγάπη μένει) κι η βελόνα πάντα κολλημένη εκεί. Μια ζωή στο πεντέμισι είστε… Πες, πες, στο τέλος θα το πιστέψουμε κι εμείς. Αυτό είναι το όριο, ταβάνι και πάτωμα μαζί, δεν έχει παραπάνω, παρακάτω, παρά μόνο ως εξαίρεση στον κανόνα και στιγμιαία παρέκκλιση, που θα τη διορθώσει η ζωή.

Αυτή, εν τω μεταξύ, είναι κι η πρώτη φορά (αριστερά) μετά από καιρό, που δεν κινούμαστε παράλληλα με την Ανταρσυα και τις δικές της μετατοπίσεις, καθώς αυτή ανέβηκε ελαφρώς σε ψήφους και ποσοστά, παρά την πίεση της ΛαΕ, την αποχή, την απουσία των ψηφοδελτίων της από την Πιερία, κτλ. Εάν όμως ισχύουν τα ποσοστά που δείχνουν οι δημοσκόποι για το Σύριζα στους νέους, αυτό πάει να πει πως πολλοί φοιτητές που ψηφίζουν την/τα Εαακ, δεν πήγαν στην Ανταρσυα (της Εαακ) ούτε στη ΛαΕ (των Εαακ), αλλά παρέμειναν πιστοί στην πρώτη φορά «Αριστερά».

(Παράλληλα εδώ προκύπτει ένα ακόμα σημαντικό ζήτημα για το μαζικό άνοιγμα και την απήχηση του Κουκουέ στους νέους και σε όσους επέλεξαν την αποχή, αλλά προτιμώ να το κρατήσουμε κάβα, αντί να το στριμώξω εδώ σε μια απλή, φευγαλέα αναφορά).

Σε ένα από τα πινακάκια των δημοσκόπων, που είναι πλήρως αναξιόπιστα (και αμφιβάλλω κατά πόσο μπορεί να αξιοποιηθεί ως εργαλείο για περαιτέρω ανάλυση ένα εργαλείο καθαρής χειραγώγησης), η χρυσή αυγή εμφανιζόταν πρώτο κόμμα στους ανέργους, με διαφορά στήθους από το Κουκουέ και μπροστά από τη ΛαΕ. Προφανώς οι μισοί από τους άνεργους ψηφοφόρους της έχουν φάει το παραμύθι πως οι μετανάστες τους παίρνουν τις δουλειές (ειδικά για τους πτυχιούχους), ενώ οι άλλοι μισοί μπορεί να περιμένουν επαγγελματική αποκατάσταση στον κόσμο της νύχτας: μπράβοι, πορτιέρηδες, μαχαιροβγάλτες… τόσες τίμιες δουλειές υπάρχουν –που μας τις παίρνουν οι ξένοι, μην το ξεχνάμε αυτό.

Ένα άλλο ενδιαφέρον στοιχείο από την εξέταση της ψήφου ανά δήμο και γειτονιά είναι πως το Κόμμα εμφανίζεται τρίτη δύναμη (μπροστά από τους φασίστες) στη Β’ Αθήνας και σε πολλές λαϊκές συνοικίες της Αθήνας και του Πειραιά. Ενώ το Ποτάμι αναδεικνύεται τρίτη δύναμη στα βόρεια προάστια και τις συνοικίες με υψηλότερο βιοτικό επίπεδο, δείχνοντας με έναν ακόμα τρόπο την ταξική του αναφορά.

Μόνο μελαγχολία προκαλεί αντιθέτως η ανάλυση της γυναικείας ψήφου και οι… Τσιπρούλες γκρούπις του Αλέξη –τι να πιάσει μπροστά σε αυτό το ύψος του Μεϊμαράκη με τα βαμμένα φρύδια του, για να μη φαίνεται τόσο γέρος.

Ο εκλογικός χάρτης με την επιρροή του Κκε ανά νομό μας δείχνει πως η στασιμότητα στο πανελλαδικό ποσοστό οφείλεται βασικά στη μικρή πτώση που σημειώνει στα μεγάλα αστικά κέντρα (Αθήνα και Θεσσαλονίκη), παρά στην επαρχία, όπου επικρατούν κυρίως ανοδικές τάσεις. Το Κόμμα μπορεί να βγαίνει τρίτη δύναμη στη Β’ Αθήνας, αλλά χάνει στην Αττική περίπου τις μισές ψήφους απ’ όσες απώλεσε συνολικά από το Γενάρη του 15’. Επαναλαμβάνεται δηλ σε μικρότερη κλίμακα ένα φαινόμενο που είχε παρατηρηθεί και το Μάη του 12’ και δύσκολα μπορεί να αποδοθεί στην παράμετρο των ετεροδημοτών, που ισχύει πχ για κάποια απομακρυσμένα νησιά.

Η ανάλυση της ψήφου δείχνει επίσης πως ο επαναπατρισμός κάποιων ψηφοφόρων που είχαν μετατοπιστεί στο Σύριζα (ε δεν μπορεί να μας λένε όλοι ψέματα ή να τα φουσκώνουν οι σφοι που γνωρίζουν αρκετές τέτοιες περιπτώσεις) αντισταθμίστηκε από διαρροές άλλων, θεωρητικά πιο τσιμενταρισμένων (από τη μαφία και γι’ αυτό βυθίστηκαν αύτανδροι, όπως λέει και μια σφισσα) που μας ψήφισαν το Γενάρη του 15’, για να μας την κάνουν τώρα –πιθανότατα προς το Σύριζα, (κι ούτε καν στη ΛαΕ, με το αντιμνημονιακό μανδύα) για να μην ξανάρθει η δεξιά και κάνει αυτά ακριβώς που κάνει ο Σύριζα καλύτερα. Άβυσσος η ψυχή του ψηφοφόρου… Και σε κάνει να αναρωτιέσαι, όπως ακριβώς και για τους οπαδούς των ναζί, αν μπορεί τελικά να γίνεται λόγος για εξαπατημένους ή συνειδητούς ψηφοφόρους.

Αυτό ανοίγει αυτομάτως την κουβέντα για το τι καλύτερο μπορεί ή μπορούσε να γίνει και την ανάγκη αυτοκριτικής εν όψει και των συζητήσεων για τον απολογισμό του εκλογικού αποτελέσματος.

Η αυτοκριτική όμως δεν μπορεί να είναι αυτομαστίγωμα ή μια απλή ομολογία αποτυχίας, όπως γίνεται συνήθως αντιληπτή, αλλά αναζήτηση αιτών και προσδιορισμός μεθόδων που θα βελτιώσουν-αλλάξουν την κατάσταση και το αποτέλεσμα. Κι εξάλλου σε τι ακριβώς μπορεί να γίνει αυτοκριτική; Τι δεν πήγε καλά σε αυτήν την προεκλογική περίοδο; Τα σποτάκια, το ντιμπέι, οι εμφανίσεις των δικών μας στα πάνελ, η εκστρατεία στο τουίτερ με την ετικέτα ψηφίζω Κκε, οι κεντρικές συγκεντρώσεις που ήταν οι μεγαλύτερες απ’ όλων των άλλων; Η δικαίωση για το δημοψήφισμα και το πολιτικό ξεγύμνωμα για το στρατόπεδο του «όχι»;

Τι παραπάνω θα μπορούσε να γίνει με εκλογικούς όρους και δεν έγινε; Μήπως αυτό το παραπάνω δεν αφορά τις εκλογές, αλλά ξεφεύγει από τα στενά πλαίσιά τους; Μήπως σε αυτό το γήπεδο που δεν το επιλέγουμε εμείς, έχουμε συγκεκριμένο, χαμηλό ταβάνι και πρέπει να παίξουμε πρωτίστως αλλού μπάλα; Μήπως πρέπει να ρίξουμε αλλού το βάρος, να σπάσουμε την εκλογική ρουτίνα και το στιλ δουλειάς που αντικειμενικά υπαγορεύει και να το πάρουμε αλλιώς, αδιαφορώντας για τα άμεσα βραχυπρόθεσμα εκλογική οφέλη; Να μετρήσουμε πρώτα πραγματικά βήματα για το λαϊκό κίνημα και σε δεύτερο χρόνο και πλάνο την εκλογική τους αποτύπωση, σε στέρεες βάσεις.

Το ζητούμενο δεν μπορεί να περιοριστεί πάντως στο σχηματικό δίπολο: πάμε αποφασιστικά ή πιο πλατιά, λες και το ένα αποκλείει το άλλο. Πάμε πλατιά σε ακόμα περισσότερο κόσμο, με αιχμή τα ζητήματα που τον απασχολούν και βρίσκονται στην εμβέλεια της κατανόησής του, αλλά πιο αποφασιστικά από ποτέ, για να ξετυλίξουμε μια πλήρη, εναλλακτική πρόταση, που εκτός από τα επιμέρους, δεν μπορεί να μην απαντά στο στρατηγικό θέμα της εξουσίας.

Ας πω κι ένα παράδειγμα, παρμένο από αυτή την εκλογική αναμέτρηση. Ο Μιχαλολιάκος δύο μέρες πριν τις εκλογές, ανέλαβε την πολιτική ευθύνη για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, για να τσιμεντάρει την εκλογική του επιρροή και να καταστήσει οιωνεί συνένοχους και φασίστες όσους θα την ενίσχυαν με την ψήφο του (που βαίνουν σταθερά μειούμενες από το 12’ και τελικά δεν ξεπέρασαν σε ποσοστό ούτε το 7%, αλλά αυτό δεν το καθιστά μη ανησυχητικό ως μέγεθος).

Σίγουρα δεν υπάρχει ακριβές αντίστοιχο, ούτε τσιμενταρισμένες ψήφοι και δεσμοί, που να μην απαιτούν διαρκώς ανανέωση –ούτε πολύ περισσότερο θα μπορούσε να κριθεί με εκλογικούς όρους η συμφωνία ή η διαφωνία ενός σώματος πχ με το σοσιαλισμό. Αλλά μήπως θα μπορούσε να τεθεί ένα βασικό ζήτημα ως κεντρικό και ειδοποιός διαφορά από τους υπόλοιπους, πχ η αποδέσμευση από την ΕΕ, που ο ρόλος της γίνεται αντιληπτός από ολοένα και ευρύτερα στρώματα, ή η ανάγκη για πλήρη ρήξη με τη Γσεε; Οι ψήφοι μπορεί να μη γίνονταν περισσότερες, αλλά θα ήταν ζυμωμένες, κερδισμένες (;), και καταγραμμένες προς αυτήν την κατεύθυνση.

Η επόμενη μέρα μας βρίσκει να ασκούμε το δικαίωμα στον προβληματισμό και την (αριστερή) μελαγχολία. Ε ναι, ακόμα κι οι σύντροφοι έχουν αυτό το δικαίωμα. Ναι μεν οι εκλογές δεν προσφέρονται για να μας προσφέρουν χαρά, γιατί ακόμα κι ένα καλό εκλογικό αποτέλεσμα δε σημαίνει απαραίτητα αντίστοιχα θετικές διεργασίες και σε επίπεδο κινήματος. Αλλά ένα κακό αποτέλεσμα δεν υπόκειται ακριβώς στην ίδια ανάγνωση, πως δεν έχει ακριβώς σημασία και καμία επιρροή στην ψυχολογία και τις διαθέσεις του κόσμου. Γιατί αν δεν μπορεί να κάνει ένα μικρό βήμα, μόνος του πίσω από το παραβάν, φαντάσου πόσο δύσκολο θα του φανεί να εκτεθεί σε δημόσια θέα για ένα μεγαλύτερο, αποφασιστικό άλμα.

Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι να μη στεναχωρηθούμε, αλλά πώς θα διαχειριστεί ο καθένας μας αυτή τη μελαγχολία κι αν θα την αφήσει να τον πάρει από κάτω ή θα πεισμώσει, για να φέρουμε τον κόσμο στα μέτρα μας πριν να μας φέρει εκείνος στα δικά του. Για να δυναμώσει το κόμμα, πρωτίστως στην κοινωνία και κατά συνέπεια, αλλά παρεμπιπτόντως κι όχι εν είδει αυτοσκοπού και στην κάλπη.

Με άλλα λόγια, όπως το ζητούμενο για τον κόσμο ήταν να μην εκτονώσει με άσφαιρα πυρά την οργή και την αγανάκτησή του, το αυτό ισχύει και για κάθε σφο ξεχωριστά με το δικό του θυμό-απογοήτευση και τα στάδια του πένθους, που καταλήγουν στη μοιρολατρική αποδοχή της πραγματικότητας.

Αλλά την επόμενη μέρα θα την αναλύσουμε καλύτερα και στο επόμενο σημείωμα.

Ο χειμώνας ήρθε

Ποιο είναι το συμπέρασμα από τις χτεσινές εκλογές;

Ότι ο λαός δεν έβγαλε συμπεράσματα. Και ήθελε μία από τα ίδια, να απορρίψει τα sequel, για να ξαναδεί το ίδιο ακριβώς έργο. Κι ότι προχώρησε σε ένα ιστορικός λάθος –ε ναι, δεν μπορεί να τα κάνουμε μόνο εμείς, κάπου έχει και ο λαός τις δικές του ευθύνες, εφόσον δεν αξιοποιεί την πλούσια πείρα αυτού του διαστήματος. Όπως λέει κι ο 2310, το τελικό στάδιο του πένθους είναι αυτό της αποδοχής.

Ότι ο χειμώνας ήρθε (αν δηλ είχε φύγει ποτέ), για να μας βρει γυμνούς κι ανέτοιμους να τον αντιμετωπίσουμε από καλύτερες θέσεις.

Ότι το 62% όχι του δημοψηφίσματος πήγε όντως μέχρι τέλους κι εξεμέτρησε τον πολιτικό του βίο, εξανεμίστηκε πιο γρήγορα και από τη σκιά του, δίνοντας την ολόπλευρη συναίνεσή του και 90% στα κόμματα του μνημονίου και της μεγάλης ευρωπαϊκής ιδέας. Δίνοντας δηλ ακόμα μεγαλύτερη κοινοβουλευτική πλειοψηφία (από τους 222 της περασμένης φοράς), για να περάσουν τα επόμενα αντιλαϊκά, μνημονιακά μέτρα. Κάτι που θα μπορούσε να στριμώξει το επόμενο κυβερνητικό σχήμα, μες στους επόμενους μήνες. Μόνο που τώρα, οι βουλευτές ξέρουν πως χρωστάνε την εκλογή τους στο μεγάλο Αρχηγό, όχι στους ψηφοφόρους τους, κι ότι χωρίς αυτόν δε θα τους ήξερε ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας τους…

Ότι η χώρα είχε κυβέρνηση όχι σε τρεις μέρες, αλλά πριν καν περάσουν τρεις ώρες από το κλείσιμο της κάλπης.

Ότι το Πασόκ ποτέ δεν πεθαίνει, είτε στην κανονική είτε στη γενόσημη εκδοχή του. Και ευτυχώς που το Κόμμα βρέθηκε το Γενάρη πάνω από το κίνημα του πράσινου ήλιου και αξιωθήκαμε να το δούμε κι αυτό, ικανοποιώντας ένα απωθημένο χρόνων.

Ότι επιστρέψαμε κατά μία έννοια σε δεδομένα του 93’, όπου αντί για το προσφυγικό ζήτημα κυριαρχούσε το «Σκοπιανό», ο φασισμός βρισκόταν στα πάνω του, ενώ η ΛαΕ της εποχής, ο διασπασμένος Συνασπισμός, έμενε οριακά εκτός βουλής (όπως είχε προβλέψει πρώτος ο Αγγουράκης) με 2,93% (σχεδόν πλήρης ταύτιση, ακόμα και στα ποσοστά). Και πως αυτή η κατάσταση επηρέασε πολύ κόσμο σε κάποια κόκκινα νησιά, όπου είναι ντροπή να ανεβαίνει η χρυσή αυγή.

Ότι οι παντελώς αναξιόπιστες δημοσκοπήσεις και τα exit poll δυστυχώς πέφτουν μέσα στο δικό μας ποσοστό. Κι ότι πολύς κόσμος που έκανε το αγροτικό του στο Σύριζα και μάλλον θα επαναπατριζόταν, τελικά το ξανασκέφτηκε, ή μας είπε ψέματα, ή το μετάνιωσε τελευταία στιγμή, για να το μετανιώσει ξανά την επαύριο των εκλογών, σα γνήσιος κοψοχέρης. Αλλά προς το παρόν έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία στις αυταπάτες του, που τον γλύκανα τόσο πολύ την πρώτη φορά (αριστερά). Κι έτσι, ψηφίζοντας με βαριά καρδιά, φανερά απογοητευμένος, κατάφερε να μας απογοητεύσει κι εμάς στο τέλος με τη στάση του. Πήρε τοις μετρητοίς το περιβόητο ΤΙΝΑ, ότι δεν υπάρχει εναλλακτική, πως τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει, και τα άφησε όλα τα ίδια και στις κάλπες.

Ότι τα αποτελέσματα βρίσκονται μπροστά στις πύλες του ανεξήγητου. Δεν ξέρω πόσοι τα έβλεπαν να έρχονται, έστω και τις τελευταίες μέρες, αλλά είναι πολύ δύσκολο να εξηγήσεις πώς η απογοήτευση κι η οργή των εξαπατημένων ψηφοφόρων του Σύριζα, θα άφηνε άθικτα τα ποσοστά του, δε θα διαφοροποιούσε δραματικά τους συσχετισμούς του Γενάρη, αλλά θα επηρέαζε πχ δικούς μας ψηφοφόρους.

Ότι ο  ελληνικός λαός διακατέχεται πιθανότατα από το σύνδρομο της Στοκχόλμης για τους βιαστές του. Ή απλά από αυτό που έλεγε κάποτε ο Χάρρυ Κλυνν (τον καιρό που είχε ακόμα πλάκα) για το Πασοκ: ο κόσμος θα τους ξαναψηφίσει, γιατί αυτοί τα ‘καναν μούσκεμα, αυτοί να μας ξελασπώσουν τώρα.

Ότι, για να μην κρυβόμαστε μεταξύ μας, κι επειδή δε δίνω λέξεις παρηγοριά, το αποτέλεσμα είναι αν μη τι άλλο αρνητικό, όχι μόνο για το Κόμμα, αλλά συνολικά (κι αυτό δε θα άλλαζε, αν πχ το δικό μας ποσοστό είχε ένα εξάρι μπροστά). Το Κόμμα δεν εισέπραξε κάτι από την απογοήτευση που μεταφράστηκε σε αποχή, και έχασε μερικές χιλιάδες ψήφους (σε απόλυτες τιμές), για να κλειδώσει τελικά στις 300 (χιλιάδες) και να παραπέμπει στους τριακόσιους του Λεωνίδα, και το διαχρονικό «πλην Λακεδαιμονίων». Κι ευτυχώς κρατήσαμε τις 15 έδρες και τα αντίστοιχα «προνόμια», που απορρέουν από αυτό το όριο για την κοινοβουλευτική ομάδα. Αλλά η βραδιά πήγε στραβά ακόμα και στις λεπτομέρειες, ώστε ούτε καν τις δηλώσεις του ΓΓ δεν μπορούσαμε να ακούσουμε. Όπως λέει κι ο νόμος του Μέρφι (που δεν είναι το δίκιο του εργάτη), αν στραβώσει κάτι εξ αρχής, θα πάει έτσι μέχρι τέλους (όπως πήγε το όχι του δημοψηφίσματος).

Ότι τελικά θα ήταν μάλλον περίεργο να ανέβει το ποσοστό του Κόμματος, με αυτούς τους όρους και την κινηματική νηνεμία που επικρατεί γύρω μας.

Κι ότι ο λαός σκέφτηκε κάπως σαν τους 53 του Σύριζα, που διαφωνούν αλλά τον στηρίζουν με αστερίσκους, ή ακόμα χειρότερα σαν το Γλέζο και το Μητρόπουλο, που αναγνωρίζουν και καταλαβαίνουν πως η πιο έντιμη και σωστή απόφαση είναι η κόκκινη ψήφος στο Κόμμα, αλλά αυτό δε σημαίνει κιόλας πως θα τη ρίξουν εκεί.

Κατά τα άλλα, ψάχνεις να βρεις με το ψαροντούφεκο κάποια θετικά σημεία μες στο βυθό του αποτελέσματος.

Το ποτάμι πχ μοιάζει να ξόφλησε και να στερεύει, από την άλλη όμως ανέβηκε ο Λεβέντης –κι αυτή τη φορά δεν ήταν μόνο η… λεβεντομάνα Θεσσαλονίκη, που τον πριμοδότησε, για να μπει στη βουλή.

Βγήκε ο τσολιάς στον Άλφα, αλλά πέτυχε πάλι τη Διαμάντω κι έβγαλαν σέλφι, ενώ στο Σταρ ο Ζαραλίκος διαφήμιζε το Φεστιβάλ –αλλά ο ίδιος μάλλον δε θα είναι στο πρόγραμμα.

Έμεινε εκτός βουλής και η ΛαΕ (με την αναλογία 5 προς 3 υπέρ μας, που είχαμε πει), αλλά αν είχε μπει, θα έκοβε έδρες από το Σύριζα, που θα αναγκαζόταν να ψάξει δεύτερο κόμμα-συνεργάτη, για να κουμπώσει το κυβερνητικό σχήμα. Κι ενώ γενικά δεν είναι ελπιδοφόρο να βλέπεις τον κόσμο να ανακυκλώνει τις αυταπάτες του και να τις βαφτίζει ελπίδες, δεν μπορεί να μη σημειωθεί πως είναι η πρώτη φορά (αριστερά) που ο λαός ψήφισε απλά και καθαρά το μνημόνιο και τους εκπροσώπους του, χωρίς αυταπάτες, χωρίς ναι μεν αλλά, χωρίς σχήματα κι αφηγήματα που να το εξωραΐζουν και να κάνουν το άσπρο μαύρο.

Αλλά ίσως αυτό τελικά να ‘ναι το μόνο πεδίο, που μπορεί να μας χαρίσει κάνα χαμόγελο το επόμενο χρονικό διάστημα. Οι ζυμώσεις με τους παράγοντες που θα την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια από τη ΛΑΕ, το μπαλάκι των ευθυνών με την Ανταρσυα για τη μεταξύ τους συνεργασία που δεν τελεσφόρησε εγκαίρως, για να μπούνε στη Βουλή, αλλά μπορεί να γίνει τώρα με πολύ καλύτερους όρους, με κατεβασμένα σκέλια και χωρίς τάσεις ηγεμονισμού.

Αλλά αυτά έχουμε χρόνο μπροστά μας να τα δούμε στην πορεία…

Προβλέψεις

Αν και έχουν ήδη αρχίσει να διαρρέουν οι πρώτες πληροφορίες για τα πρώτα δείγματα του exit poll (που καταλαβαίνεις για πόση αξιοπιστία μιλάμε, έτσι; Πληροφορίες για τα πρώτα –και ούτε καν τα τελικά- δείγματα του exit poll, που αποδεικνύεται σχεδόν κατά παράδοση τελείως αναξιόπιστο), όπως είχε πει ο Χαρίλαος, η κάλπη είναι γκαστρωμένη. Θα μου πεις, έχουμε τις δημοσκοπήσεις που βοηθάνε να προβλέψουμε το φύλο του παιδιού, άλλο που μοιάζει με έκτρωμα κάθε φορά, με αυτά τα αποτελέσματα και τόσο καταθλιπτικούς συσχετισμούς. Αλλά αυτοί είναι τσαρλατάνοι, που κοροϊδεύουν τον κόσμο, με ‘ρσενικοβότανα και μαγειρεμένς δημοσκοπήσεις, ανάλογα με αυτόν που τις παραγγέλνει. Κι είναι ίσως από τις λίγες φορές, που κανείς δεν μπορεί να είναι απολύτως σίγουρος, όχι μόνο για τα ποσοστά, αλλά και για τη θέση του κάθε κόμματος. Τι γίνεται στη μάχη για την πρωτιά, για τα μετάλλια ή την τετράδχα, και το όριο του 3%; Μια αβεβαιότητα που επιτείνεται από αστάθμητους παράγοντες, όπως την αποχή, ως απόρροια της διάχυτης απογοήτευσης για πάρα πολύ κόσμο και την πρώτη εμφάνιση της ΛαΕ, που δεν έχει καταγραφεί σε κάποια άλλη αναμέτρηση, για να υπάρχει ένα πιο ασφαλές μέτρο σύγκρισης.

Αυτή τη φορά λοιπόν, η κε του μπλοκ δε δίνει λέξεις παρηγοριά, ούτε ακριβώς προβλέψεις, αλλά εκτιμήσεις, που επιχειρούν να μαντέψουν-αποκωδικοποιήσουν όσα βλέπει κι ακούει, παρά να ποσοτικοποιήσουν κάποια υποκειμενική αίσθηση από την επαφή της με τον κόσμο.

Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις έδειχναν αυξητικές τάσεις για το δικομματισμό, που είναι εν μέρει λογικό, καθώς εντείνεται η πόλωση για τον εγκλωβισμό των αναποφάσιστων, και εν μέρει μαγειρμένο, για να καλλιεργήσει αυτήν ακριβώς την πίεση. Ελπίζω προσωπικά να λένε τη μισή αλήθεια και το δίπολο Νδ-Σύριζα να μην κατορθώσει να υπερβεί το 60%.

Η μεταξύ τους ψαλίδα κλείνει σαφώς σε σχέση με το Γενάρη, με το Σύριζα να διατηρεί πάντως καθαρό προβάδισμα. Αλλά το παιχνίδι βασικά θα παιχτεί στο ποσοστό που θα πάρει ο πρώτος, οι υποψήφιοι εταίροι του κι αυτοί που θα μείνουν κάτω από το 3%. Δηλ με μια λέξη οι έδρες...

Στα πιο χαμηλά πατώματα φαίνεται να υπάρχουν τρία επιμέρους ντέρμπι: για το χάλκινο μετάλλιο, την πέμπτη θέση και για το όριο του 3%.

Φαβορί για την τριτιά (κατά την πρωτιά) φέρονται οι φασίστες, με αντίπαλο μάλλον εμάς. Αν και είναι πολύ ύποπτη η δήλωση του Μιχαλολιάκου κι η ανάλυψη της πολιτικής ευθύνης για τη δολοφονία του Φύσσα, που –παρεμπιπτόντως- αφαιρεί κάθε άλλοθι απ’ όσους ψηφίζουν συνειδητά το ναζιστικό μόρφωμα.

Το ποσοστό του ΚΚΕ είναι πολύ πιθανό να έχει μπροστά 6άρι. Αλλά έξι από έξι διαφέρει (6,0% από 6,9% πχ). Κι όλα εξάλλου λειτουργούν σχετικά και συγκριτικά με το γενικότερο συσχετισμό.

Στην 5^η θέση συνωστίζονται το νεκραναστημένο Πασοκ (ένα ακόμα κατόρθωμα της πρώτης φοράς Αριστερά), το κάθε άλλο παρά φουσκωμένο Ποτάμι, που θέλει δέκα και μπορεί αντ’ αυτού να πάρει δύο φάσκελα, κι η ΛαΕ που, παρά τα σόου της Ζωής, δε φαίνεται να τραβά δημοσκοπικά –εκτός κι αν της κάνουν καψόνια οι εταιρίες, που θα τους γυρίσουν το βράδυ μπούμερανγκ. Με βάση όσα ξέρουμε πάντως ο Λαφαζάνης θα καταγραφεί μάλλον κάτω από εμάς κι ο συσχετισμός μπορεί να θυμίζει αυτό το 5 προς 3, που είχαμε και παλιά με τον παλιό Σύριζα.

Λεβέντης και Ανελ παλεύουν κοντά στο όριο της επιβίωσης, ενώ η Ανταρσυα περνάει σε αρκετές δημοσκοπήσεις τη μονάδα, παρά την πρόσφατη διάσπασή της, πιθανότατα γιατί οι επίσημες διαρροές της είναι όσες ήταν και πριν οι υπόγειες, ανεπίσημες, ενώ είναι πιθανό να κερδίζει από ξενερωμένοηυς νεολαίους του Σύριζα που κάνουν (έως) και δουλειά υπέρ της.

Ας συμπυκνώσουμε όλα τα παραπάνω σε κάποια βασικά ερωτήματα.

Θα περάσει το 30% το πρώτο κόμμα; (Δυστυχώς μάλλον ναι).

Θα ξεπεράσει αθροιστικά ο δικομματισμός το 60%;

Είναι το 8% ταβάνι για τουης φασίστες;

Έχουμε δυναμική να φτάσουμε ή να ξεπεράσουμε το 7%;

Νεκρανασταίνεται όντως το Πασόκ; Ψοφάει το Ποτάμι;

Παίζουν άσχημο παιχνίδι στη ΛαΕ οι δημοσκόποι, όπως έκαναν πχ τον καιρό του δημοψηφίσματος;

Ξεφούσκωσε αρκετά το μπαλόνι του Λεβέντη, για να μην το λουστούμε στη Βουλή; Παλεύει με καλύτερες πιθανότητες ο Καμμένος;         

Θα φτάσει τη μονάδα η Ανταρσυα; Αλήθεια;

Θα περάσει δηλ και τον Καζάκη;

Ποιο ντέρμπι κάτω από τη μονάδα θα μας απασχολήσει σήμερα, για να ξημερωθούμε από την αγωνία;

Κι επειδή το σημαντικό είναι πώς θα μεταφραστούν τα ποσοστά σε έχδρες κι όχι ποιος θα βγει πρώτος (όπως με τις σχολές στα πανεπιστήμια, που μετράμε απλώς ποιος τις «πήρε»): με δεδομένο ότι δε θα υπάρξει αυτοδυναμία, πόσα κόμματα-συνεργάτες (μου καλοί) θα χρειαστεί ο πρώτος, για να τη φτάσει; Ένα ή δύο; Πόσοι θα καούν από τη συμμαχία των προθύμων; Κι είμαστε άραγε κοντά στη μέρα, που μόνο ο μεγάλος συνασπισμός θα μπορεί να δώσει κυβέρνηση και να τους εξασφαλίσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, για να συνεχίσουν να περνάνε μέτρα; Ή θα έχουν ακόμα περιθώρια να μην κάψουν τους δυο βασικούς τους παίκτες;

Και το ακόμα πιο βασικό: από τι θέσεις θα οργανώνουμε την άμυνα (ου μην και την αντεπίθεση) από αύριο; Λίγες ώρες υπομονή και θα το ξανασυζητήσουμε σε νέα βάση...