Η ζωή σου να το ξέρεις είναι επικηρυγμένη

Θάνατος είναι η Ζωή που χτυπιέται στης Βουλής τα έδρανα. Η πολιτική κόντρα μαζί της είναι θανάσιμα βαρετή, σαν παρτίδα πλακωτό με πιασμένη παραμάνα. Κι αλίμονο αν περιμέναμε από την αρχηγό της Πλεύσης να ζωντανέψει τον κοινοβουλευτικό μας βίο. Το πολύ να μας δώσει υλικό για λογοτεχνικές ασκήσεις πάνω στο δίπολο ζωής - θανάτου. Αλλά κάθε θάνατος, είναι μια νέα ζωή. Και η Πλεύση θα γίνει σύντομα κοπριά για το επόμενο προσωποπαγές κομματίδιο από τα εφεδρικά κεφάλια της αστικής Λερναίας Ύδρας, που χωρίς επικεφαλής, είναι σαν ακέφαλες Στυμφαλίδες κότες και πεθαίνουν στον αέρα έρποντας προς τη δύση τους.

Μια βδομάδα μετά, δεν υπάρχουν δικαιολογίες για όσους εθελοτυφλούν. Αν η Κωνσταντοπούλου ήθελε να καταθέσει κάτι χρήσιμο - κρίσιμο στα πρακτικά της Βουλής, θα το είχε επιχειρήσει σε κάποια επόμενη συνεδρίαση -αλλά η παράστασή της είχε τελειώσει. Όποιος δεν το βλέπει, είναι γιατί δε θέλει. Δεν έχει πειστεί από τη Ζωή -που είναι κάτι σαν ρόλος, με γραμμένα λόγια, χωρίς πολιτικό λόγο. Απλώς έχει αλλεργία στο ΚΚΕ, όποιος και αν είναι απέναντί του.

Κι όμως, όλοι αυτοί αξίζουν μια δόση συμπάθειας, παρά τις άπειρες δόσεις εμπάθειάς τους: έχουν τουλάχιστον πολιτικό σκεπτικό και μια «θαυμαστή» συνέπεια στα εξαρτημένα αντανακλαστικά τους προς το ΚΚΕ, ανεξαρτήτως προσώπων. Μακάρι να είχαν όλοι σταθερό πολιτικό κριτήριο για τα πράγματα, αντί να περιμένουν τον Γκοντό ή έναν εκλεγμένο σωτήρα, κι αντί να αλλάζουν γνώμη για το κόμμα ανάλογα με τον ΓΓ, τις ατάκες του και το γκελ που κάνει στα ΜΜΕ ή στο Luben.

Υπάρχει και μια τρίτη, «ψαγμένη» κατηγορία, με το μασημένο συμπέρασμα που διάβασε σε μια παραπολιτική στήλη, πως το ΚΚΕ μαλώνει με την Πλεύση για τα ψηφαλάκια των Τεμπών. Σα να λέμε, δηλαδή, ότι ο Λαμπρούλης περίμενε στη γωνία την Κωνσταντοπούλου για να ανοίξει καβγά, με κάποιο τυπικό πρόσχημα, και να της πάρει ψήφους. Ή ότι η Ζωή κάνει μήνυση στην Κανέλλη για τα κουκιά και μόνο. Υπέροχο σενάριο, αξίζει μια καρδούλα.

Τούτες τις μέρες -που ο άνεμος μας κυνηγά- είδα πολλούς σφους να ποστάρουν ιστορίες από το παρελθόν της Κωνσταντοπούλου, πρόσφατο και απώτερο. Η Ζωή ως Καλπογιάννης -με μια φοιτητική κάλπη ανά χείρας-, ως συνήγορος βιαστή όσο ήταν στον ΣΥΡΙΖΑ, ή να κάνει γλυκά μάτια στους ναζιάρηδες Χρυσαυγίτες ως ΠτΒ, να ψηφίζει τα Ωνάσεια σχολεία και άλλα κυβερνητικά νομοσχέδια. Κι όλα αυτά για να δείξουν πως δεν είναι αριστερή -ούτε η ίδια, ούτε η Πλεύση. Κάτι εξ αρχής γνωστό, απ’ όταν βγήκε η σύνθεση της παρούσας Βουλής, με πέντε ακροδεξιά κόμματα: Νίκη, Λύση, Σπαρτιάτες, ΝΔ και Πλεύση.

Μπορεί η κυρά-Ζωή να μην έχει την παραμικρή επαφή με το κίνημα, τα ήθη και τη νοοτροπία του, μπορεί να είναι πιο δεξιά και από τον Πασόκο πατέρα της, αλλά ποιον ενδιαφέρει αυτό; Πάντως όχι την ίδια κι όσους την ψηφίζουν. Η ίδια προτιμά να ψαρεύει σε θολά πατριωτικά νερά, παρά στη συρρικνωμένη δεξαμενή των ορφανών Συριζαίων -άλλο αν πάρει μεταγραφή κάποια τρολ του εν όψει της απεργίας- και αποφεύγει συνειδητά τις αναφορές σε Αριστερά και άλλες κακές λεξούλες.

Παραμένει εντυπωσιακό, βέβαια, πώς γοητεύει μια μεγάλη μερίδα στο αριστεροχώρι, που... υγραινόταν με τη σκηνή Κράκεν έξω από τη Βουλή ή με την ψυχρή, αυστηρή φωνή: «Τι είπατε;» -περίπτωση ψυχολογικής μελέτης, ανάλογης με τους ψηφοφόρους του (εκάστοτε) Μητσοτάκη και το σύνδρομο της Στοκχόλμης. Αλλά δεν είναι η πρώτη -ούτε η τελευταία- φορά που πατάει μια αστική μπανανόφλουδα η «κινηματική» συμμαχία των προθύμων.

-Ναι αλλά είναι η συνήγορος των οικογενειών των θυμάτων και τους έχει αναλάβει αφιλοκερδώς.
Αμισθί ναι, αφιλοκερδώς όχι ακριβώς, καθώς υπολογίζει σε άλλου είδους οφέλη. Κι είναι ζήτημα πόσο ωφελεί τελικά την υπόθεσή τους, με όσα υπονοεί για τον μηχανοδηγό της εμπορικής αμαξοστοιχίας -χάνοντας εντελώς το δάσος για την ευθύνη της κυβέρνησης.

Σε κάθε περίπτωση, η Ζωή από μόνη της δεν έχει κανένα ενδιαφέρον -εφόσον είναι με κεφαλαίο και με εξ ορισμού το κεφάλαιο. Αυτό που έχει περισσότερο ενδιαφέρον είναι τα κίνητρα, η χρονική συγκυρία της επίθεσής της και τι σηματοδοτεί.

Καταρχάς υπάρχει μια διάχυτη αγωνία, σε διάφορες «ετερόκλιτες» πλευρές, να αποδείξουν πως το ΚΚΕ είναι συστημικό κόμμα. Γιατί είναι δεκανίκι της ΝΔ -αλλά όχι ενός πολιτικού συστήματος που κουτσαίνει χωρίς σοσιαλδημοκρατία. Γιατί βάζει απεργία και θέλει να καπελώσει τη διαδήλωση! Γιατί θέλει να καταργήσει τα ΜΑΤ! Γιατί φέρεται σεξιστικά στη Ζωή! Γιατί καπηλεύεται τους μεγάλους συνθέτες -πήγε τόσο καλά αυτό το αφήγημα, που είχε και συνέχεια! Όσο πιο φαιδρό σκεπτικό, τόσο καλύτερα. Σημασία έχει να εμπεδώσουμε το συμπέρασμα δια της επανάληψης -πες-πες, κάτι θα μείνει, ιδίως αν το ακούς να επαναλαμβάνεται μονότονα από πολλές πηγές: τη Νίκη, την Πλεύση, τα κανάλια, τα συριζοτρόλ, τον Μπάμπη τον Σουγιά, τον Νίκο τον Πεταλούδα...

Βασικά υπάρχει μια αγωνία να επιλέξουν -και να φτιάξουν- έναν βολικό αντίπαλο -πχ στη Βουλή, ακόμα και σε συνεντεύξεις Τύπου. Η Πλεύση είναι ιδανική επιλογή -ούτε παραγγελιά από τη Στέγη-, με αστική ευγένεια, στόχους και εντυπωσιακά πυροτεχνήματα για το κοινό. Παίρνει ανέλπιστα παράσημα που δεν αξίζει, όταν ο Γεωργιάδης τσιρίζει «όποιος διαδηλώσει, στηρίζει Κωνσταντοπούλου». Αλλά αυτές οι υστερικές αντιδράσεις είναι -εν μέρει- μέρος του σχεδίου, γιατί στη ΝΔ έχουν υπολογίσει πως βγαίνουν κερδισμένοι από την πόλωση και τα οξυμμένα τεχνητά διλήμματα -μόνοι μας και όλοι τους...

Βρισκόμαστε πρακτικά στο εξής σημείο.
Η λαϊκή οργή βράζει, ξεχύνεται στον δρόμο αλλά δεν υπάρχει κανένα ασφαλές κανάλι να διοχετευτεί, ούτε κάποιο κόμμα να τη μαζέψει -όπως κάποτε ο ΣΥΡΙΖΑ με τους αγανακτισμένους. Κι όσο μένει αδέσποτη, παραμένει το κύριο πρόβλημα του συστήματος και είναι ανοιχτό προς κάθε πιθανή εξέλιξη, ένα πεδίο πολυπαραμετρικό και με αρκετές δυνατότητες από τη δική μας σκοπιά.

Η μεγαλύτερη αγωνία τους λοιπόν είναι να μην κατέβει ο κόσμος στους δρόμους. Επιστρατεύουν ό,τι μπορούν: ψέματα, υστερία, φόβο. Σχέδια αποσταθεροποίησης, «Μητσοτάκης ή τανκς», hashtag (ετικέτα, μάνα) «δε θα πάω», «μένουμε σπίτι», «θα μείνουν με τον παίδαρο -τι γκόμενος είσαι εσύ», «θα γίνει νέα Μαρφίν» -κι εσύ αναρωτιέσαι αν κινδυνολογούν ή απλώς μας ενημερώνουν για το σχέδιο του παρακράτους, όπως με τη μαγική σφαίρα του Κυριάκου που προέβλεψε τα βίντεο με το εμπορικό τρένο.

Αλλά για κάποιον περίεργο λόγο, οι υστερικές τσιρίδες φέρνουν μάλλον το αντίθετο αποτέλεσμα. Όλα δείχνουν πως η διαδήλωση της Παρασκευής θα είναι κάτι μεγάλο, τεράστιο και ίσως ανεξέλεγκτο -πολιτικά μιλώντας. Με άπειρους μαζικούς φορείς, συνδικάτα, οργανώσεις, και με άπειρο χύμα κόσμο, ανυποψίαστο αλλά αποφασισμένο.
Όταν κλείνουν επιχειρήσεις, θέατρα και μπουζούκια κι αναβάλλονται καρναβαλικές εκδηλώσεις, όταν παίρνουν θέση δημόσια υπέρ της συγκέντρωσης συστημικοί καλλιτέχνες υπεράνω υποψίας, σκέφτεσαι πως δε θα βουλιάξει μόνο το κέντρο και μερικές πόλεις, αλλά και η εξουσία στην απόγνωση. Οπότε αυξάνεται ο πανικός τους, η υστερία, οι τσιρίδες, και ο φαύλος κύκλος σφίγγει τον κλοιό του.

Η τελευταία γραμμή άμυνάς τους είναι μία ακόμα αγωνία: να μη γίνει απεργία ή τουλάχιστον να μη δώσει τον τόνο. Ας μείνει μια σεμνή τελετή, σαν μνημόσυνο για τα δυο χρόνια, βουβό πένθος χωρίς στόχους και αιτήματα, που δε δίνει τρόπο στην οργή. Ό,τι δεν αποκτά βάθος και χαρακτήρα (πολιτικό, κινηματικό), μένει τυφλό και ξεθυμαίνει, χωρίς να αφήσει ίχνος πίσω του.
Αλλά αυτό δεν το θέλει μόνο η κυβέρνηση. Το λέει και η υπεύθυνη αντιπολίτευση, τα ΜΜΕ, τα ορφανά -χωρίς κιμά και τσίπ(ρ)α- συριζοτρόλ.

Πώς τα βρίσκουν οι αστοί μεταξύ τους, είναι τρομερό...

Ο φόβος και ο τρόμος τους δεν είναι το σημερινό ΚΚΕ -με αυτόν τον συσχετισμό δύναμης. Είναι ο δρόμος. Οι πολιτικές εξελίξεις που μπορεί να γεννήσει. Οι νέες συνειδήσεις που γεννάει. Και οι οποίες μπορεί να βρουν το ΚΚΕ στην πορεία και να το ενισχύσουν σε απρόβλεπτο βαθμό.

Αυτή είναι η μεγάλη αγωνία του συστήματος. Μπορεί να μην είναι ακόμα θανάσιμη, αλλά ας φροντίσουμε εμείς να γίνει. Αλλιώς μπαίνει σε κίνδυνο -θανάσιμο- η δική μας ζωή, αντιμέτωπη με χιλιάδες Τέμπη και το σύστημα που τα γεννά, επικηρύσσοντας τις ζωές μας για το κέρδος.
Η ζωή σου να το ξέρεις είναι επικηρυγμένη. Το ίδιο και η οργή σου...

Θανάτω θάνατον πατήσας

Θυμάμαι πως όταν ήμουν μικρός, είχα πάθει ένα μικρό σοκ στην Τρίτη Δημοτικού, μόλις κατάλαβα πως δεν αρκεί να μαθαίνουμε κάποια πράγματα, αλλά πρέπει να τα αποστηθίζουμε κιόλας. Άλλο να ρουφάς γνώσεις σαν σφουγγάρι λόγω ηλικίας, κι άλλο να γίνεται ξεσκονόπανο το μυαλό για να αποθηκεύσει άχρηστες γνώσεις, σκουριασμένες κι αραχνιασμένες.

Πιο σοκαριστικό ήταν πως έπρεπε να αποστηθίζουμε επιπλέον το μάθημα των θρησκευτικών και όχι μόνο την ιστορία, που είχε σίγουρα πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες, με αληθινούς ήρωες ή πιο ωραίους μύθους -αν μιλάμε σε επίπεδο μυθολογίας. Και εμείς είχαμε ιστορία με κατακλυσμό, που πρέπει να υπάρχει σε όλους τους αρχαίους λαούς, αλλά δε μείναμε σε αυτό. Φτιάξαμε λαούς μπερμπάντηδες, με ανθρώπινα πάθη, αντί για ανώτερα όντα-τιμωρούς, με περιούσιους φτωχούς λαούς, κοκ.

Κι ακόμα πιο σοκαριστικό ήταν πως έπρεπε να αποστηθίζουμε προσευχές-μακρινάρια, σε μια γλώσσα που κανείς μας δεν καταλάβαινε, κι όχι μόνο τα απλά συμβατικά μαθήματα, όπου αρκούσε να γράψεις κάτι σαν τις προσευχές που ήδη ήξερες -άγιος ο θεός, άγιος ισχυρός- να εισακουστούν από το δάσκαλο και να σε ελεήσει με καλό βαθμό για τα κλισέ που του έγραψες.

Κι ακόμα πιο πολύ ότι μετά το Πάσχα έπρεπε να μαθαίνουμε και να λέμε καινούριες προσευχές, που ήταν... αουτσάιντερ, κι όχι το πασίγνωστο "πατερημών" (όπως λέει σε ένα κείμενο που διδαχτήκαμε, αυτό το "πατ" το καταλάβαινα από το ξύλο που έτρωγα σπίτι, το "ερημών" είναι που με μπέρδευε τι μπορεί να σημαίνει).

Κι έτσι, ενώ έχω καταφέρει -χωρίς προσπάθεια- να συγκρατήσω διάφορες άχρηστες λεπτομέρειες και εγκυκλοπαιδικές γνώσεις, που χρησιμεύουν συνήθως στα σταυρόλεξα ή στο τρίβιαλ και ελάχιστα ως καθόλου στην πραγματική ζωή, για κάποια δουλειά, πρόσφατα συνειδητοποίησα πως το συρταράκι της μνήμης όπου αποθήκευα αυτές τις προσευχές που λέμε μετά το Πάσχα είναι σχεδόν κενό. Μόνο η αρχή από το "αναστάς ο Ιησούς από του τάφου..." μου ερχόταν, κι αυτή πιθανότατα επειδή μου θυμίζει τον Αναστάς Μικογιάν του ΚΚΣΕ.

Αναστάς ο Μικογιάν από του τάφου...

Εκεί να δεις χαρά και τι θα 'χαμε να τον ρωτήσουμε... Κι ας συμπορεύτηκε μάλλον με το Νικήτα.

Πιστεύω επίσης πως αν ήμουν δάσκαλος, όπως κάθε διορατικός νέος της γενιάς μας, που σκέφτηκε το μέλλον του με μπόλικο ελεύθερο χρόνο, χωρίς ανεργία, κι έπρεπε να διδάξω οπωσδήποτε στην τάξη το μάθημα των θρησκευτικών, πιθανότατα θα έβαζα τα παιδιά να ζωγραφίσουν, περνώντας δημιουργικά την ώρα τους, για να το αποφύγω. Κι αν έπρεπε να κάνω κάτι για τα μάτια του κόσμου και των πιστών γονιών, μάλλον θα διάλεγα να τους μεταφράσω στα νέα ελληνικά τις ακατανόητες προσευχές που μαθαίνουν να παπαγαλίζουν, για να ξέρουν τι λένε περίπου και να μην τους είναι σαν ξένη γλώσσα. Κι ίσως μια μέρα, όταν μεγαλώσουν, κρίνουν μόνοι τους την αλήθεια για αυτές.

Να ξέρουν τουλάχιστον τι είναι αυτό το "πατερημόν" τα έρμα, που τα φυλάει ο φόβος -όπως έλεγαν οι βοσκοί για τα ζωντανά του κοπαδιού τους- και τα οδηγεί στη θρησκευτική πίστη.

Ο Μικογιάν δεν είναι όμως ο μόνος προφανής συνειρμός -και πόσοι τον ξέρουν εξάλλου σήμερα, για να (τους) είναι προφανής ο συνειρμός; Υπάρχουν μερικές πολύ ενδιαφέρουσες προεκτάσεις.

Κάποιοι θα σκεφτούν το θαύμα της επ-ανάστασης (δε λέω, τρομερό λογοπαίγνιο, αλλά ξεχείλωσε προ πολλού) και την προσδοκία της δευτέρας παρουσίας που την θεωρούν κάτι μακρινό -μακριά από εμάς κι όπου θέλει ας είναι- χωρίς να αναγνωρίζουν καν την πρώτη παρουσία του υπαρκτού σοσιαλισμού και το φάντασμά του που πλανάται πάνω από τα κεφάλια τους, αλλά δεν μπορούν να το ξορκίσουν.

Δείγμα κι αυτό πως η μεταφυσική σκέψη θεοποιεί "ρεαλιστικά" το υπάρχον, τον υπαρκτό καπιταλισμό, πιστεύει δογματικά ότι μπορεί να τον μεταρρυθμίσει για να τον κρατήσει αιώνια στη ζωή -σαν βρικόλακα που απορροφά την υπεραξία της εργατικής μας δύναμης- κι απορρίπτει ως ουτοπική χίμαιρα κάθε προσπάθεια ή σκέψη για μια διαφορετική οργάνωση της κοινωνίας.

Αλλά είναι και κάτι ακόμα.

Θανάτω θάνατον πατήσας, λένε οι πιστοί αυτές τις μέρες.

Θάνατος (μαύρος αδερφός) να γίνω αθάνατος τραγουδούσαν στο βουνό οι αντάρτες, χωρίς να έχουν γλυκιές αυταπάτες για μεταθανάτια ζωή, παρά μόνο πίστη στην αθανασία του αγώνα τους, που δε θα πάψει να αναπτύσσεται ώσπου να βρει δικαίωση, και θα τον συνεχίζουν διαρκώς νέοι πολεμιστές που θα στρατεύονται στην υπόθεσή του.

Έπεσαν για τη ζωή, λέει ένας υπέροχος διαλεκτικός τίτλος μιας έκδοσης της Σύγχρονης Εποχής -που βγάζει αυτές τις μέρες κάτι αντίστοιχο για τα στελέχη του ΚΚΕ και της Κεντρικής του Επιτροπής, από τον Παπαρήγα στον Μπελογιάννη και τον Πλουμπίδη, που έδωσαν απλόχερα τη ζωή τους στο κίνημα, για να στεριώσει η κοινωνία του μέλλοντος.

Σύντροφοι αγωνιστές που δεν αψήφησαν μόνο το θάνατο, αλλά τον περιγέλασαν, τον έκαναν να φαντάζει μικρός κι αδύναμος να τους λυγίσει και να σκυλεύσει τη δική τους αθανασία, να ντρέπεται για τη νίκη του και να την περιφέρει σαν πτώμα που αποσυντίθεται και σαπίζει -όπως το σύστημα της εκμετάλλευσης. Ήρωες που αποτελούν τη ζωντανή ιστορία του τόπου κι έχουν αφήσει παντού το αποτύπωμά τους, την παρακαταθήκη της θυσίας τους και του παραδείγματός τους. Κι αυτός είναι ο βασικός λόγος που τους τιμάμε, μακριά από λογικές πολιτικού μνημόσυνου και φτηνού, κομματικού πατριωτισμού.

Αλίμονο σε αυτόν που αναστατώνεται κάθε χρόνο τέτοιες μέρες με το θείο δράμα, αλλά αγνοεί το ανθρώπινο, σνομπάρει τους απλούς ανθρώπους που ανυψώθηκαν σε υπεράνθρωποι μέσα από τον αγώνα και τη θυσία τους, αγκαλιάζοντας όλη την ανθρωπότητα και την προοπτική της χειραφέτησής της από ό,τι την κρατάει δέσμια στο σύγχρονο μεσαίωνα.

Όπως είχε πει ο Μπελογιάννης στην απολογία του, οι θυσίες των κομμουνιστών στον αγώνα για μια καλύτερη ζωή μπορούν να συγκριθούν μόνο με αυτές των πρώτων χριστιανών, που διώκονταν για την πίστη τους. Με τη διαφορά πως εκείνοι πίστευαν πως θα δικαιωθούν στη μετά θάνατον ζωή, ενώ οι κομμουνιστές δεν είχαν τέτοια "παρηγοριά" και θυσιάζονταν με πλήρη ανιδιοτέλεια.

Αυτό δείχνει πόσο ζωντανοί είναι οι σύντροφοι και το παράδειγμά τους, ιδίως συγκριτικά με όσους διαφυλάσσουν τη μίζερη ζωούλα τους και την ευτελίζουν, την υποβιβάζουν σε "ζωή εν τάφω".

Αυτούς που μας προσάπτουν αφ' υψηλού μοιρολατρία κι εγκαρτέρηση στις δοκιμασίες, που θα μας δώσουν κάποτε την έφοδο στους ουρανούς και τη βασιλεία τους.

Που κρίνουν τα αλλότρια από τη δική τους αλλοτριωμένη συνείδηση, που θέλουν εδώ και τώρα μερεμέτια και ημίμετρα, εξοβελίζοντας στο επέκεινα και το πυρ της κολάσεως κάθε ριζική αλλαγή εκ βάθρων.

Που χλευάζουν τους αλύγιστους της ταξικής πάλης, γιατί δεν είχαν τη δική τους τακτική ευλυγισία (έτσι βαφτίζεται στις μέρες μας η οσφυοκαμψία). Τους υποβιβάζουν στο επίπεδο του θρησκόληπτου που έπεσε θύμα της πλάνης του, για να τους μειώσουν και να τους φέρουν στα δικά τους μέτρα.

Που θεωρητικοποιούν τη στάση τους, ψάχνοντας άλλοθι για την παθητικότητά τους, και πάνε χέρι-χέρι με το θρησκευτικό αφιόνι και τη μεταφυσική σκέψη πως τα πράγματα θα αλλάξουν μόνα τους, χωρίς θυσίες και χωρίς να βάλουμε εμείς το χέρι μας -μαζί με την Αθηνά κι όποιον άλλο θεό πιστεύει κανείς.

Που προσμένουν δειλοί και άβουλοι αντάμα κάποιο θάμα, αντί να γίνουν οι ίδιοι το θαύμα που καρτερούν. και δε θα χωρέσει ποτέ ο νους τους το θαύμα της ανάστασης του κινήματος από τις στάχτες του, από τη σπορά που άφησαν πίσω τους όσοι θυσιάστηκαν και καρπίζουν μέσα από αυτήν και τους αγώνες της.

Αταξίες

Η ταξική πάλη ασφαλώς δεν είναι ανακάλυψη των μαρξιστών ή του Μαρξ. Αυτός το "μόνο" που έκανε ήταν να την οδηγήσει θεωρητικά ως τις τελικές πρακτικές της συνέπειες: τη δικτατορία του προλεταριάτου (η λέξη που δε λες). Την ύπαρξή της λοιπόν τη δέχονται (θεωρητικά -δηλ στα λόγια, αλλά ούτε καν αυτό εσχάτως) και αστοί αναλυτές. Ή μάλλον τη δέχονταν, μέχρι που εδραιώθηκε η κυριαρχία της τάξης τους, κι έπαψε να τους είναι χρήσιμη, οπότε έπεσε στο πυρ το εξώτερον (κι ας μην έχουμε θεωρητικά -δηλ υποτίθεται- Ιερά Εξέταση στις μέρες μας). Έκτοτε οι αστοί κηρύσσουν το τέλος της ιστορίας, δηλ της ταξικής πάλης που τη δημιουργεί. Κι απορρίπτουν με εντυπωσιακή εμμονή και μονομέρεια κάθε ταξική αναφορά, ακόμα και την ταξική συγκρότηση της κοινωνίας (γίνεται απλά λόγος για μερικές ανισότητες, που παρουσιάζονται σχεδόν ως ατύχημα ή παράπλευρη απώλεια-παρενέργεια της καπιταλιστικής ανάπτυξης, χωρίς σχέση αιτίου-αιτιατού. Ενώ ακόμα και κάποιες "αντι-συστημικές αναφορές στη "νέα τάξη πραγμάτων" -που είναι φράση του Μπους αν δεν απατώμαι, την παρουσιάζουν ως κάτι κρυφό και σκοτεινό, που 'ναι καρπός συνωμοτικών σχεδίων ή μια λέσχη ισχυρών, χωρίς ταξικό περιεχόμενο -αν και τάξη).
Αυτά τα σχήματα θεωρούνται παρωχημένα, όπως άλλωστε κι η ταξική πάλη.

Το παραδέχτηκε εξάλλου κι η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Που προτάσσει ως σημαντικά κι επίκαιρα τα δικά της έξι δέλτα:
-Δραχμή; -Μπα... -Διαλεκτική; -Όχι... ΔΣΕ; -Ούτε... -Διεργασίες στο αστικό πολιτικό σκηνικό; -Μμ, ίσως... -Διαδήλωση; -Τσ, τσ, τσ, τρε μπανάλ... -Δικτατορία του προλεταριάτου; -Πώς είπατε;
Και τα δικά της προσωπικά, τηλεοπτικά (δημοσιογραφικά, δικηγορίστικα) σόου στα κάγκελα της ΕΡΤ, μπροστά στις κάμερες, όπου γεννήθηκε-ατσαλώθηκε το πολιτικό ειδύλλιο με τη Ραχήλ.

Πάλι καλά βέβαια που τα είπε αυτά τώρα, μετά το διαδικτυακό της ξεκατίνιασμα με προβεβλημένα στελέχη-αριστεροχωριανούς, κι όχι πριν που έφτιαχναν-ζύμωναν την επιτροπή λογιστικού ελέγχου για το χρέος, γιατί θα στενοχωρούσε-κακοκάρδιζε (ομπίντα) πολύ το αριστεροχώρι, που την έβλεπε τότε σαν Πασιονάρια-ηγέτιδα του no pasara(n) στο αντιμνημονιακό μέτωπο.

Η αταξική αποβλάκωση κι η αποθέωση του προσωπικού παράγοντα επεκτείνεται και στα πιο απλά ζητήματα, όπου η ουσία σκεπάζεται από τόνους εντυπώσεων, παραπολιτικών σχολίων, δηλώσεων κι υπερβολών, γενικά δευτερευόντων σημείων. Έτσι πχ στην ορκωμοσία του Τραμπ μένει επιδεικτικά στο απυρόβλητο η ταξική ουσία της πολιτικής και της κυβέρνησης του νέου προέδρου, που επιλέγει για το Υπουργείο Οικονομικών ένα παλιό στέλεχος της Γκόλντμαν Σακς, κι εξακολουθεί να υπηρετεί με συνέπεια τα ίδια ταξικά συμφέροντα.

Στο σκοτάδι μένει κι η ουσία της διαφοροποίησης που σηματοδοτεί η αλλαγή φρουράς στο Λευκό Οίκο, οι ενδοαστικές αντιθέσεις μερίδων της άρχουσας τάξης στις ΗΠΑ και το εναλλακτικό σχέδιο που φαίνεται να προωθεί ο Τραμπ με την ακύρωση κάποιων διεθνών εμπορικών συμφωνιών και τη στροφή στον προστατευτισμό, για την αποτελεσματικότερη ενίσχυση του αμερικάνικου κεφαλαίου, στα πλαίσια του ανταγωνισμού του πχ με τον ανερχόμενο κινέζικο καπιταλισμό.

Το ίδιο "αταξικό" σχήμα έχει κινηματικές προεκτάσεις, σχετικές με τις μαζικές διαδηλώσεις εναντίον του Τραμπ, το τελευταίο διάστημα. Αν αυτή η αυθόρμητη αντίδραση εγκλωβιστεί στο ποσοτικό (πχ είμαστε το 99%) ή το προσωπικό (με το αντι-Τραμπ μέτωπο, που θυμίζει πολύ τη δουλειά του ΣΕΚ με τα απαγορευτικά σηματάκια πχ για τη χούντα του Καραμανλή) στοιχείο, και δεν αρθρώνει ταξικό πολιτικό λόγο, είναι καταδικασμένη να βουλιάζει σε ρηχά νερά και αδιέξοδα, δείχνοντας πρωτίστως την ισχυρή επίδραση που της ασκεί η αταξική θεώρηση της αστικής τάξης. Κι αυτός είναι ο ορισμός του οπορτουνισμού: η επιρροή της αστικής τάξης στο εργατικό, λαϊκό κίνημα.

Αυτό που μένει να δίνει τον τόνο, εκφράζοντας (εντός ή εκτός εισαγωγικών) αυτές τις αντιδράσεις είναι πχ η συναυλία της Μαντόνα, που υποσχόταν από σκηνής στοματικό έρωτα στους ψηφοφόρους της Χίλαρι, ενώ την ίδια στιγμή στην Ιταλία ένα άλλο μοντέλο που διψά για φήμη και δημοσιότητα, κι είχε ταχθεί με το "όχι" στο πρόσφατο δημοψήφισμα στη γείτονα, έχει αρχίσει ήδη να υλοποιεί την προεκλογική-προδημοψηφισματική της υπόσχεση, παρουσιάζοντας πάντως μεγαλύτερη αξιοπιστία, πχ σε σχέση με το Σύριζα, που έλεγε προεκλογικά πως θα έσκιζε τα μνημόνια.

Αυτό δεν είναι κάποιο αφ' υψηλού κήρυγμα σε όσους κατεβαίνουν για πρώτη φορά στο δρόμο, με αντιφάσεις στη συνείδησή τους, ούτε καν σε όσους έπεσαν (σχεδόν ηθελημένα) θύματα δημαγωγών και προεκλογικών υποσχέσεων. Είναι υπόμνηση του στοιχειώδους κι αυτονόητου: της σημασίας της ταξικής ανάλυσης, όχι μόνο για τον πολιτικό, επαναστατικό αγώνα, αλλά ακόμα και για τα πιο απλά, οικονομικά αιτήματα της εργατικής τάξης. Κι ένα σχόλιο για τον έσχατο ευτελισμό της αστικής πολιτικής, τις υποσχέσεις και τις... "θεωρητικές πίπες" των αστικών κομμάτων, που δεν πρόκειται να υλοποιηθούν ποτέ, ούτε κατά το ήμισυ (ποιος ξεχνάει αυτό το "έστω και τα μισά να κάνει..."), σε αντίθεση ακόμα και με τις σεξουαλικές υποσχέσεις.

Όποιος μιλάει σήμερα για ταξική πάλη λοιπόν, θεωρείται αυτομάτως μαρξιστής-κομμουνιστής (κι ας μην είναι ο Μαρξ που την ανακάλυψε). Ενώ όποιος την αποσιωπά (ή προτάσσει τεχνηέντως άλλους παράγοντες που την συμπληρώνουν ή την υποκαθιστούν, γιατί δεν μπορούν τα "απλοϊκά σχήματα", που ζωγραφίζουν τον άνθρωπο παύλα-τελεία) είναι ταγμένα σκυλιά στη διαιώνιση του συστήματος και της αστικής, ταξικής κυριαρχίας.

Η ταξική πάλη συνεχίζεται υπάρχει, κι όσο υπάρχουν τάξεις (με ανταγωνιστικά συμφέροντα) θα υπάρχει (σκλάβους μισθωτούς θα έχει, κτλ). Και θα συνεχίσει να διεξάγεται εις βάρος μας (δηλ να χάνουμε), όσο συνεχίζουμε να την αγνοούμε και να μην κατεβαίνουμε καν στο γήπεδο. Εμείς λοιπόν καλούμαστε να παλέψουμε για το αυτονόητο: την αναγνώριση της ταξικής πάλης, που δεν είναι καν δική μας ανακάλυψη. Και να βρούμε πώς θα φτάσει στις τελικές της συνέπειες. Δηλ τη δικτατορία του προλεταριάτου -η λέξη που δε λες. Αλλά για αυτό το τελευταίο, περισσότερα σε κάποιο επόμενο σημείωμα.