Κορομηλιές

Μπορεί να ακούγεται γραφικό και μονότονο να μιλάει κανείς συνεχώς για «διεργασίες στο αστικό πολιτικό σκηνικό», αλλά είναι ακριβές και μερικά πράγματα δεν μπορείς να μην τα πεις με το όνομά τους, όπως τον ιμπεριαλισμό και τις κορομηλιές στο χωριό ενός Παναγιώτη, από την ιστορία του Παφίλη για ένα αχτίφ με το Λουλέ –εξ ου και ο τίτλος της ανάρτησης. Το ερώτημα βέβαια είναι γιατί να θεωρούμε βαρετή τη λέξη και όχι την έννοια που περιγράφει και τη διαδικασία που επιχειρεί να τραβήξει το ενδιαφέρον μας, με τα ίδια, μπαγιάτικα υλικά.

Ξεκινάμε λοιπόν τη γεωγραφική περιήγηση από τα δεξιά του χάρτη.

Στη Νδ οι υποψήφιοι πρόεδροι ακονίζουν τα μαχαίρια τους κι ετοιμάζονται να δείξουν την αστική τους ευγένεια (Αστερίξ, να τους δείξω κι εγώ πόσο ευγενικός είμαι;). Και δεν είναι τυχαίο πως κάποιοι ουδέτεροι, που μαζεύουν πόντους για τη συνέχεια, συνιστούν ψυχραιμία, προκειμένου να μη γελοιοποιηθεί η παράταξη. Αλλά πόσο μακριά είναι το όριο της ξεφτίλας, όταν έχουν δηλωθεί ήδη καμιά εικοσαριά υποψηφιότητες, και μία απ’ αυτές είναι του Βασίλη Κικίλια, στη λογική του νέου κι άφθαρτου προσώπου, που όμως δεν εξέφραζε το «νέο», ούτε καν ως φέρελπις παίκτης στον Πανιώνιο (πριν μεταγραφεί στην Αεκ); Αυτό είναι το φαινόμενο... (έλα ντε, πώς λέγεται;) όπου βλέπει κανείς πχ ότι ο Σαμαράς διετέλεσε πρωθυπουργός και μάλιστα με τη μεγαλύτερη θητεία της τελευταίας 10ετίας(!) ή ότι ακόμα κι ο Λεβέντης πέτυχε τελικά να μπει στη Βουλή, και σου λέει γιατί όχι κι εγώ;

Παρεμπιπτόντως, η τηλεοπτική εμφάνιση του τελευταίου στο Χατζηνικολάου, μες στη βδομάδα, φαντάζομαι να απέδειξε σε κάποια ζώα που δε μας πίστευαν πως περισσότερο από έναν ημίτρελο, γραφικό (που έχει σαφώς και τέτοια στοιχεία, όπως αποδεικνύεται κι από πρόσφατα βιντεάκια) κατάφεραν να βγάλουν στη βουλή έναν (ακόμα) αντιδραστικό και πούρο μνημονιακό πολιτικό. Να τον χαιρόμαστε.

Όσο για το πολιτικό παιχνίδι εξουσίας στη Νδ και τους κομματάρχες που προσπαθούν να το ελέγξουν, παρά την αδιαμφισβήτητη (αστική) ευγένεια της τάξης που υπηρετούν, θυμίζουν περισσότερο τους ευγενείς φεουδάρχες του Μεσαίωνα. Θα έρθουν προσωρινά σε κάποιο συβιβασμό, για να εκλέξουν ένα βασιλιά, ο οποίος όμως θα είναι πάντα υπό αίρεση κι υπό τον έλεγχό τους –πχ όπως τότε στο δημοψήφισμα, που η Ντόρα πήρε το Σαμαρά τηλέφωνο για να του υποδείξει ευγενικά να πάρει τον πούλο.

Τη σκυτάλη από τη Νδ παραλαμβάνει το Ποτάμι, που κανονικά, αντί για συνέδριο, πρέπει να το σκεφτεί και να διοργανώσει ένα τηλεπαιχνίδι-ριάλιτι με ψηφοφορίες και την αμεσοδημοκρατική συμμετοχή των τηλεθεατών-ψηφοφόρων του. Αν και η μόδα των ριάλιτι σόου (όπως και του Ποταμιού άλλωστε) φαίνεται πως έχει περάσει κι έτσι το όλο εγχείρημα οδεύει προς... καληνύχτα-καληνύχτα. Από εκεί που προαλειφόταν ως εκείνος ο πολιτικός φορέας που θα στέγαζε το «κίνημα» «Μένουμε Ευρώπη», τώρα βλέπει την πλάτη ακόμα και του νεκραναστημένου Πασοκ, στα μαγειρέματα για τη συγκρότηση του τρίτου, κεντροαριστερού πόλου. Ο Σταύρος μπορεί να διαθέτει την τεχνογνωσία από το μαγαζί-εστιατόριό του, αλλά η Φώφη εμπνέει περισσότερο τη μέση ελληνίδα νοικοκυριά, γιατί μοιάζει με μία απ’ αυτές.

Η αναβίωση των χουντικών μαθητικών γιορτών για τη ναυμαχία της Σαλαμίνας με πρωταγωνιστή τον Καμμένο, που συγκυβερνά με τη δεύτερη φορά «Αριστερά» δεν περιλαμβάνονται ακριβώς στην κατηγορία των διεργασιών και δεν είναι καθόλου εύκολο να τις κατατάξει κανείς στο αριστερο-δεξιόμετρο, αλλά δε γίνεται να τις προσπεράσει ασχολίαστες –κι ας μην ξέρει από πού να τις πιάσει και πού να σταματήσει.

Ο Καμμένος φαίνεται να περπατά πάνω σε κόκκινο χαλί και να προσκυνά τη θάλασσα! Κι ευτυχώς δηλ, που ανήκουμε στην πλευρά των νικητών της μάχης, γιατί αλλιώς μπορεί να διέταζε να τη μαστιγώσουν για παραδειγματισμό, όπως έκανε ο Δαρείος, μετά από την καταστροφή του στόλου του στη χερσόνησο του Άθω (το σημερινό άγιο όρος). Εκεί μπορεί να κολλούσαν κι οι παπάδες, δένοντας το γνωστό αντιδραστικό «αφήγημα» του τρισχιλιετούς, ελληνοχριστιανικού πολιτισμού. Υπήρχαν όμως πολλές ακόμα αφορμές να τραβήξει κανείς τα μαλλιά του, από ιστορικής άποψης.

Πχ οι Καμμένες δηλώσεις για την πρώτη συμμαχική νίκη στα ιστορικά χρονικά εναντίον ενός κοινού εχθρού, που δεν έχουν την παραμικρή υπαρκτή βάση, πχ τον ιντριγκαδόρικο παραλληλισμό της μεταγενέστερης Αθηναϊκής Συμμαχίας με το Νατο.

Όσο για το ιστορικό τουρλουμπούκι με τις σημαίες (κι ανάμεσά τους αυτή της Κούβας) θυμίζει λίγο τα μεθυσμένα σενάρια (της τηλεοπτικής μεταφοράς) του Ηρακλή στο Σταρ.

Μετά  την απόκρουση της επίθεσης στον κόλπο των Χοίρων, οι αντάρτες του Γκράνμα κατέληξαν στον Περσικό κόλπο, όπου ξεκίνησαν οι Περσικοί πόλεμοι, με τον κορμοράνο που έγινε σήμα-κατατεθέν και τη Σαλαμίνα που έγινε το αρχαίο νησί της επανάστασης, με τη γνωστή ναυμαχία για την υπεράσπισή της, ενώ ο Ξέρξης έβλεπε την ήττα του από το όρος Αιγάλεω, λέγοντας: μόνο αυτό κι οι Ολυμπιακοί (αγώνες) να κερδάνε μέσα στο Λονδίνο, κι όλοι οι άλλοι να πάνε να...

Την ίδια στιγμή, η δεύτερη φορά «αριστερά» και η περιφέρεια της Δούρου ετοιμάζουν τον εορτασμό για την απελευθέρωση της Αθήνας από τους γερμανούς, χωρίς επικίνδυνες αναφορές στο Εαμ, που ήταν η καρδιά της αντίστασης. Μία που απαγόρεψαν στον Ελας, μετά την Καζέρτα, να μπει στην πρωτεύουσα και μία τώρα που εξορίζουν το... όλον Εαμ από τις τιμητικές εκδηλώσεις.

Το μόνο που έλειπε απ’ όλο αυτό το κιτς ήταν η Ραχήλ Μακρή, που δήλωσε μετριόφρονα (στην κινηματική εφημερίδα «Φρέντο») πως αποχωρεί από την πολιτική, γιατί «αυτός ο κόσμος φαίνεται δεν άξιζε τον αγώνα μου». Ναι, αλλά από την άλλη, η απουσία αγώνων κι η κινηματική καθίζηση άξιζαν ακριβώς μια τέτοια Ραχήλ, που να πλασάρεται μάλιστα κι ως αριστερή.

Παράλληλα, αίσθηση προκαλεί στους κύκλους της ΛαΕ και της Ανταρσυα, η περιεκτική, λιτή ανακοίνωση της Αρας για τις εκλογές, με μόλις 9 χιλιάδες λέξεις –και αν πήγαινε με βάση τον αριθμό των μελών κάθε χώρου, η κετουκε θα έπρεπε αναλογικά να απαντήσει με μια αντίστοιχη, τρίτομη έκδοση.

Ομολογώ πως δεν είχα κουράγιο να τη διαβάσω ολόκληρη κι έχασα κάθε κουράγιο μετά την αναφορά στο Κκε ως «μικροαστικού» από μια οργάνωση με πλατιά εργατική βάση, σαν την Αρας. Λάτρεψα όμως το ακαταμάχητο επιχείρημα της επίρριψης ευθυνών στην Ανταρσυα για τη μη κοινή εκλογική κάθοδο με τη ΛαΕ και τη μη είσοδο της τελευταίας στη Βουλή. Να στο γράφει αυτό κάποιος παλιός Συνασπισμένος που ήταν συνηθισμένος σε αντίστοιχες ενισχυτικές ενώσεις από το εξωκοινοβούλιο, όταν βρίσκονταν κοντά στο όριο του 3%, το καταλαβαίνεις. Να στο γράφει όμως κάποιος που ήταν μαζί σου τόσο καιρό, στην ίδια ακριβώς θέση που είσαι τώρα, ξεπερνάει κάθε λογική.

Κλείνουμε με την ευχάριστη είδηση της προαναγγελίας (;) συγκρότησης –ή μάλλον την εμφατική επισήμανση της αναγκαιότητας συγκρότησης- ενός νέου, πραγματικού ΚΚ ως ώριμο τέκνο της οργής και των υπολειμμάτων του «εργατικού αγώνα». Που με κάνει να θυμάμαι πάντα το Λαϊκό Στρώμα, να ειρωνεύεται με αγάπη το εξωκοινοβούλιο και αυτά τα τόσο πρωτότυπα τσιτάτα του: όχι άλλη μία Αριστερά, αλλά... μια άλλη Αριστερά. Ααα!

Μπορούν πάντως να απευθυνθούν για συμβουλές στον Κοντρίτη Quinto, που ίσως να θυμάται τη Σακε και την τελευταία ΜαΛΕπ να διακηρύσσει στον τίτλο της την αναγκαιότητα δημιουργίας του «κόμματος της εργατικής τάξης». Στο καπάκι, η οργάνωση διαλύθηκε και κατέληξε στη σημερινή της μορφή ως εφημερίδα Κόντρα. Σήμερα ευτυχώς υπάρχει το διαδίκτυο και οι ιστοσελίδες, που δεν κοστίζουν και τόσο πολύ...

Ανατομία ενός χυλού

Που τον έχουμε φάει με το κουτάλι τα τελευταία χρόνια κι απλώς τον βλέπουμε να αλλάζει σχήματα, ανάλογα με το δοχείο της εποχής, και χρώματα, καθώς ξινίζει.

Κι ένα απ’ τα πιο εντυπωσιακά χαρακτηριστικά του, ως προς το σοσιαλιστικό όραμα και τον τρόπο που το αντιλαμβάνεται σε συνάρτηση με την πείρα των επαναστάσεων του 20ού αιώνα, το συμπυκνώνει η λαϊκή θυμοσοφία στη φράση «ακριβοί στα πίτουρα και φτηνοί στο αλεύρι». Το σοβιετικό εγχείρημα, ως το κορυφαίο και το πιο ανιπροσωπευτικό του είδους του, δε θεωρείται σοσιαλιστικό, ως προς την κοινωνική του φύση, γιατί, παρά την εξουσία του ΚΚ ως πολιτικής πρωτοπορίας της εργατική τάξης, τον κεντρικό σχεδιασμό στην παραγωγή και την εξάλειψη της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, δεν κατάργησε τη γραφειοκρατία, τις τάξεις, δεν προχώρησε στην απονέκρωση του κράτους και την υπέρβαση μιας σειράς αντιθέσεων (πόλης-υπαίθρου, πνευματικής-χειρωνακτικής εργασίας, κτλ). Με άλλα λόγια, ο υπαρκτός σοσιαλισμός θεωρείται ανύπαρκτος και μπαίνει συνήθως εντός εισαγωγικών στις «αναλύσεις» τους (κρατάμε κι εμείς το δικαίωμα για τη χρήση τους εκεί που θεωρούμε ότι ταιριάζουν), γιατί στην πραγματικότητα δεν ήταν (και δε θα μπορούσε να είναι) ένας μικρός κομμουνισμός, που είναι ζήτημα, παρεμπιπτόντως, σε τι θα διέφερε από την ώριμη κομμουνιστική κοινωνία.

Την ίδια στιγμή, οι ίδιες δυνάμεις είναι πρόθυμες να χαιρετίσουν ως δυνάμει επαναστατικές και προωθητικές της σοσιαλιστικής υπόθεσης (αν όχι ήδη σοσιαλιστικές αυτές καθαυτές), αστικές κυβερνήσεις με ριζοσπαστικό προσανατολισμό (εντός ή εκτός εισαγωγικών, αλλά συνήθως εντός), αυτοδιαχειριστικά εγχειρήματα στο έδαφος του καπιταλισμού, κεϊνσιανές μεταρρυθμίσεις όπως οι εθνικοποιήσεις, κοκ.

Κατά συνέπεια, ο σοσιαλισμός οφείλει να είναι ένας μικρός κομμουνισμός, χωρίς κράτος, τάξεις, ανταγωνιστικές αντιθέσεις και όλα τα σημάδια της παλιάς κοινωνίας, αλλά συνάμα είναι καραμπινάτος καπιταλισμός, ένα άθροισμα αστικοδημοκρατικών στόχων πάλης και αιτημάτων, μια διευρυμένη εκδοχή των ελευθεριών της αστικής δημοκρατίας, το βάθεμα και η εξάπλωσή τους· μπορούμε να τον βρούμε εδώ και τώρα σε κάτι μικρό και επιμέρους, που δεν αλλάζει στο παραμικρό το γενικό σύνολο.

Με άλλα λόγια, τα ενδιάμεσα, μεταβατικά διαστήματα στον καπιταλισμό παρουσιάζονται σαν ορεκτικά (και κάτι παραπάνω) του σοσιαλισμού, που με τη σειρά του είναι ένα πλήρες γεύμα, το κυρίως μενού στο τραπέζι του κομμουνισμού, αφήνοντας μόνο το επιδόρπιο της απονέκρωσης, σαν κερασάκι στην τούρτα. Έλα όμως που την ίδια στιγμή, παρουσιάζεται ο σύγχρονος ελληνικός καπιταλισμός πχ συνήθως σαν εξαρτημένος, καθυστερημένος, σαν κάποια ιδιαιτερότητα ή στρέβλωση του γενικού, καπιταλιστικού κανόνα και βασικά ως μια μικρή φεουδαρχία, με πολλά μεσαιωνικά κατάλοιπα. Και κάπου εκεί εγκαταλείπεις κάθε προσπάθεια να βρεις κάποιο συνεκτικό νήμα στη σκέψη τους και να προσπαθείς σοβαρά να την παρακολουθήσεις.

Αλλά ας δούμε κάτι λιγότερο βαρύ και θεωρητικό.

Μετά από τη «χρήσιμη Αριστερά» (ως σύνθημα και πράξη) της Κοε, την «Αριστερά της ευθύνης» του κυρ-Φώτη που ενώθηκε με την Πασοκική (κεντρο)Αριστερά (μα είναι να γελάει κανείς, που θα έλεγε κι ο τελευταίος καλός Πασόκος, Συρίγος), την (πρώτη φορά) μνημονιακή Αριστερά του Σύριζα, την αθώα Αριστερά του Λαφαζάνη και την Αριστερά της Αριστεράς, που πήγε να κλείσει το χάσμα με τη Δεξιά Αριστερά και να συγκροτήσουν την Παναριστερά, μπλέξαν οι γραμμές τους με τα μπούτια τους, δεξιά κι αριστερά, και έχουνε χάσει τον μπούσουλα, με τόσες άχρηστες γεωγραφικές έννοιες.

Το ωραίο της υπόθεσης είναι πως μόλις δυο μήνες πριν, κάποιοι φοβούνταν την οξυμένη πόλωση εν όψει δημοψηφίσματος και μιλούσαν για τον κίνδυνο εμφυλίου πολέμου! Προς το παρόν βέβαια, τα στρατόπεδα που θα συγκρούονταν, ντεμέκ, στον εμφύλιο, ψηφίζουν από κοινού το μνημόνιο, τις προϋποθέσεις του και τα εφαρμοστικά του μέτρα, κυνηγώντας με το ψαροντούφεκο να βρουν καμιά δευτερεύουσα διαφορά μεταξύ τους, να την κάνουν παντιέρα εν όψει των εκλογών, για να δικαιολογήσουν κάπως την αυτόνομή τους κάθοδο.

Κι άντε, σου λέω εγώ, κατεβαίναμε σε εμφύλιο, ανεβαίνοντας στα βουνά. Και πετυχαίνεις μπροστά σου τη Ραχήλ στα γουναράδικα, να διαλέγει γούνα, για να αντιμετωπίσει το κρύο, αλλά κοντομάνικη, για να φαίνεται και το τατουάζ στο χέρι, πως είναι ελληνίδα αριστερή με περικεφαλαία. Τη σταματάς, τη ρωτάς «αλτ, τις ει;» και τι σου απαντάει; Με εμάς ή με τους άλλους; Δεξιά ή αριστερή; Ή μήπως θα απαντήσει με κάποιο τσιτάτο των κλασικών; Και τι ακριβώς την κάνεις; Την εμπιστεύεσαι; Εγώ πάντως μπορεί να της έριχνα προληπτικά και καμία, για να είμαι σίγουρος. Αλλά μη βιαστείς να με πεις ‘μοβόρο, σταλινικό. Εντάξει, αν ήμουνα Λούκι Λουκ ή έστω πασιφιστής μοναχικός καβαλάρης σαν τον Λουκίδη (που ήταν ψευδώνυμο του Κύρκου), θα έριχνα στο πιστόλι της, για να το αχρηστέψω και έτσι θα την αφόπλιζα. Βάρκιζα τέλος, θα μου απαντούσε. Και τότε θα της έριχνα μια στο πόδι, για να μην μπορεί να ξεφύγει, και να περπατά στηριζόμενη σε δεκανίκια (του συστήματος).

Όταν ακούς λοιπόν τον Τσίπρα να αναρωτιέται «πόσο αριστερό θα ήταν να μην παίρναμε το δάνειο και να αφήναμε χωρίς χρήματα μισθωτούς και συνταξιούχους;», υπονοώντας ότι αριστερά είναι να ψηφίζεις μνημόνια, είναι φανερό πως οι λέξεις χάνουν το νόημά τους και χρειάζονται επαναπροσδιορισμό. Ας το πούμε λοιπόν άλλη μια φορά.

Αριστερά ήταν οι κομμουνιστές στην παρανομία, που δεν μπορούσαν να συστηθούν και να δράσουν με το όνομά τους. Αριστερά στη μεταπολίτευση ήταν ο απόηχος και η κοινή συνισταμένη του Πολυτεχνείου. Ψωμί-παιδεία-ελευθερία και όλοι ενωμένοι.

Τώρα η μεταπολίτευση έχει κλείσει προ πολλού και η κυβερνώσα πρώτη φορά αριστερά δεν έχει κρατήσει ούτε καν τον όρο της ενότητας, που τον είχε αναγάγει σε φετίχ. Κι όσο για τις κατακτήσεις και το ριζοσπαστισμό της μεταπολίτευσης (πόσο μάλλον το «έξω οι Ηπα, έξω το Νατο, στις πύλες του Πολυτεχνείου), ούτε κουβέντα.

Η Αριστερά ή θα υποδηλώνει τους κομμουνιστές κι όσους θέλουν να γκρεμίσουν και όχι να φτιασιδώσουν το σάπιο κόσμο της εκμετάλλευσης και της οργανωμένης αδικίας, ή χάνει το νόημά της ως όρος. Με άλλα λόγια, ή θα είναι κομμουνιστική ή δε θα υπάρξει...

Όμορφη μέρα

Η σημερινή μέρα είναι ιστορική από κάθε άποψη.

Σήμερα είναι τα γενέθλια του μεγάλου Κουβανού επαναστάτη, Φιντέλ Κάστρο, που κλείνει τα 89 κι ίσως να ήθελε να φάει μετανιωμένος την επιστολή που έστειλε πριν από ένα μήνα και κάτι περίπου, όπως ο Ρόμπαξ τα καπέλα του. Δεν είναι τυχαίο πάντως ότι η επιστολή του Κάστρο αναφέρεται στην περήφανη στάση του ελληνικού λαού και όχι των κυβερνώντων του.

Σήμερα είναι η επέτειος της ανέγερσης του τείχους του Βερολίνου, σε αυτή την πόλη που στα δυο έχει σχιστεί. Αλλά τώρα που έπεσε, μπορούμε να γιορτάσουμε στο κοινό μας σπίτι, όπως το έλεγε κι ο Γκόρμπι, το θρίαμβο της μεγάλης ευρωπαϊκής ιδέας και τα καλούδια της που λουζόμαστε σήμερα, απολαμβάνοντας τα προνόμια κάθε ευρωπαίου πολίτη.

Είναι επίσης η πρώτη επέτειος από το θάνατο του ηθοποιού Ρόμπιν Γουίλιαμς. Κι αν δεις κανείς την ξαφνική αφύπνιση κάποιων βουλευτών της πλατφόρμας, που ζούσαν το όνειρό τους πάνω σε ένα ροζ συννεφάκι, μπορεί να θυμηθεί συνειρμικά την ταινία «Ξυπνήματα» και τους ζωντανούς-νεκρούς, που συνέρχονταν προσωρινά και ξανάβρισκαν τα λογικά τους, με τη χορήγηση του φαρμάκου ελ Ντόπα, για να επιστρέψουν σύντομα στην προηγούμενη κατάσταση. Και να κάνει τους παραλληλισμούς με όσους ντοπάρουν το λαό με ψεύτικες μαγικές λύσεις, αντιμνημονιακές ή για το μαγικό ραβδάκι του εθνικού νομίσματος, τον οδηγούν σε σπασμωδικές αντιδράσεις χωρίς προοπτική, και τον στέλνουν στο λάκκο της απογοήτευσης, μόλις σκάσουν οι σαπουνόφουσκές τους, για να ξαναπέσει στον ίδιο και χειρότερο λήθαργο.

Είναι η μέρα κατά την οποία κλείνουν έντεκα χρόνια από την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, στο μεγάλο καλοκαίρι της «ισχυρής Ελλάδας», που έσβησε σα ζωγραφιά πάνω στην άμμο, από τα κύματα της κρίσης.

Είναι η μέρα που η Ρέιτσελ βγήκε με μαύρο μπλουζάκι κι ένα στρασάτο άλφα, που μπορεί και να παρέπεμπε στην αναρχία ή και στην ανταρσυα ακόμα. Σε αυτούς τους δρόμους σε αυτή την κοινωνία μια μέρα η Ραχήλ θα είναι Ανταρσυα.

Α for Antarsya (Μετανοείτε)

Και βγήκε κι αυτή να απαντήσει στον όψιμο «λενινισμό» της κυβέρνησης (Μπρεστ Λιτόφσκ, Αριστερισμός κι ιστορίες) με ένα τσιτάτο του Βλαδίμηρου, αλλά την πάτησε γιατί η φράση με τη συμμαχία, το άλογο και τον καβαλάρη, ήταν στην πραγματικότητα του Ότο Φον Μπίσμαρκ –κι ας ήταν σωστή επί της ουσίας.

Όχι τίποτα άλλο, αλλά θα το άκουγαν αυτό για τις συμμαχίες και κάτι άλλοι πούροι «λενινιστές», που βρήκαν το δρόμο της Ίσκρα, για να γίνουν τα άλογα του Λαφαζάνη και του καινούριου αναχώματος που στήνεται, κάνοντας ουσιαστικά εγκαίνια με αυτή την ανακοίνωση για τη συγκρότηση ενός χώρου που θα στεγάσει πολιτικά το «όχι» στο δημοψήφισμα. Και την οποία υπογράφουν μεταξύ άλλων, ο Καλτσώνης (εκφράζοντας πιθανότατα συνολικά το σύλλογο του Κορδάτου), στελέχη της Μαρς (δηλ του σχεδίου Β, δηλ του Αλαβάνου), αλλά και ο Σαραφιανός της Αρας (και παρακαλείται να παίρνει σειρά κι η Αραν). Έτσι το «όχι μέχρι το τέλος» μπορεί να γίνει το τέλος της Ανταρσυα, τουλάχιστον με την παρούσα μορφή που τη γνωρίσαμε και δεν την αγαπήσαμε.

Κι όπως λέει πικρόχολα μια σφισσα, πρέπει αυτό το διάστημα να δείξουμε πνεύμα κατανόησης και αλληλεγγύης στους εναπομείναντες σοβαρούς Ναρίτες. Και στους πέντε. Αλλά οι αυταπάτες πως ο Αλαβάνος θα ήταν ο πάτος του βαρελιού και δε θα έφερνε και το Λαφαζάνη, ή ότι δε θα ερχόταν ο λογαριασμός της άκριτης στοίχισης με το «όχι» και των φιλοκυβερνητικών κατ’ ουσία διαδηλώσεων των προηγούμενων μηνών, πληρώνονται ακριβά.

Ευτυχώς όμως πάντα θα υπάρχει κάτι καινούριο για να ασχολούμαστε και να βαυκαλιζόμαστε. Να πάμε, να πάμε… με το Πασόκ. Όχι, όχι, με τη Δημάρ. Με το Σύριζα παιδιά, για την κυβέρνηση της Αριστεράς. Όχι, όχι (μέχρι το τέλος), με το ρεύμα του Λαφαζάνη.

Πού θα πάει σφε, στο τέλος θα τη βρούμε τελικά την καλή εκδοχή της σοσιαλδημοκρατίας.

Είναι ακόμα η μέρα που έπαιξε η δήλωση Φλαμπουράρη για τη Ζωή και τη στενότερη συνεργασία που θα έπρεπε να έχουν Μαρξ και Φρόιντ για την περίπτωσή της. Το πώς η Ζωή ασκεί τόση γοητεία πάντως σε μερικούς (κατά δήλωσή τους) μαρξιστές, δεν μπορεί όντως παρά να εξηγηθεί πρωτίστως με ψυχαναλυτικούς όρους. Όσοι κι αν έχουν φάει τον παπά του Unfollow, που στηρίζει ξεκάθαρα το προσωπικό παιχνίδι της Ζωής, δε φτάνει από μόνο του να ερμηνεύσει τη μαζική λοβοτομή πολλών (κατ’ ευφημισμόν) αριστεριστών στην περίπτωση της προέδρου.

Αν πάντως ο φροϋδομαρξισμός είναι το επόμενο πεδίο άντλησης τσιτάτων για τη δικαιολόγηση των μνημονιακών συμφωνιών, θεωρώ σοσάκι το Φρομ, το «φόβο μπροστά στην ελευθερία», όπου εξηγεί την εθελόδουλη μαζική στροφή λαϊκών στρωμάτων προς τον ολοκληρωτισμό (ή και την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση στην περίπτωσή μας) και την «Τέχνη της Αγάπης», που μπορεί να έχει πολλά κοινά με την «Τέχνης της Απάτης» της κυβερνώσας αριστεράς και της ελπίδας που έρχεται.

Είναι τέλος η μέρα (αν και τυπικά θα πάει μετά τα μεσάνυχτα) που μπορεί να μυρίσει κάλπη μαζί με δακρυγόνα –ο τέλειος μηχανισμός καταστολής του λαϊκού κινήματος. Αλλά όλα θα καλυφτούν από τη βρωμερή σαπίλα της σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας, που γίνεται ένα με το νεοφιλελεύθερο ΤΙΝΑ (δεν υπάρχει εναλλακτική), το μνημόνιο (που θα ψηφίσει σε λίγες ώρες) και το σύστημα που τα γεννά.