Θεωρίες του λαπά

Κάποιοι στις θερινές τους αποδράσεις κόβουν κάθε επαφή με την επικαιρότητα και γεμίζουν μπαταρίες. Άλλοι πάλι είναι κολλημένοι με την μπάλα και δε χωρίζουν πότε από το διαδίκτυο, ούτε και με διάσπαση. Προσωπικά πάντως βρίσκω άκρως χαλαρωτικές και διασκεδαστικές (στο ελαφρύ πνεύμα του καλοκαιριού) τις δηλώσεις και τις τοποθετήσεις στελεχών της ΛαΕ, κάτι σαν ευχάριστο διάλειμμα από πιο σοβαρές ασχολίες. Και όταν η εκδρομική μας ομήγυρη έμαθε για την εκδήλωση με το Λαπαβίτσα (Λα-πα) στο Ναύπλιο, δεν έχασε την ευκαιρία για ένα μικρό πέρασμα από το ανοιχτό θεατράκι της πόλης.

Πάνος Ζάχαρης από το Ποντίκι

Προσπερνώ κάποια εύκολα συνειρμικά αστεία με τις ανταγωνιστικές αφίσες του Λε-Πα (γόνος συντρόφων της Τασκένδης) σε παρακείμενες κολόνες και την παιδική χαρά δίπλα στο θεατράκι, για να περάσουμε στην ουσία του πνευματικού μας πικ-νικ απ’ τον κεϊνσιανό μπουφέ του Λα-πα. Το κυρίως μενού περιείχε θλίψη και συντριβή για τη στροφή του Σύριζα (κλαψ! Λυγμ! Σπαράζω μέσα μου) και το παιχνίδι του προσποιητά εμβρόντητου και συννεφόπτωτου*, που άλλα περίμενε και αλλιώς του ήρθαν στη ζωή. Κατανοητή η τακτική και οι ανάγκες του ρόλου, για να ταυτιστεί με τους πληγωμένους ψηφοφόρους της «πρώτη φορά αριστεράς» και να τους κερδίσει, αλλά αυτός δεν ήταν που χαρακτήριζε στην καρδιά της προηγούμενης προεκλογικής περιόδου το πρόγραμμα του Σύριζα μετριοπαθή κεϊνσιανισμό; Ένιωσε προδομένος από κεϊνσιανή άποψη; Πίστεψε τις αυταπάτες που καλλιεργούσε κι ο ίδιος τον Ιούνη, όταν πχ έλεγε «μην είσαστε και τόσο σίγουροι πως θα κλείσει κάποια συμφωνία»; Ή μήπως αγνοεί την εξάντληση των ορίων του κεϊνσιανισμού στη σημερινή κρισιακή συγκυρία; Και τι καινούριο, διαφορετικό κομίζει η δική του(ς) εναλλακτική πρόταση, που παραμένει πιστή και συνεπής στον «καλό, προεκλογικό Σύριζα»; Έναν πιο ριζοσπαστικό ή λιγότερο μετριοπαθή κεϊνσιανισμό;

(*όταν ρώτησε το κοινό «ποιος θα περίμενε μια τέτοια εξέλιξη;» ήταν μεγάλος ο πειρασμός να τρολάρουμε με το redfly και να σηκώσουμε επιδεικτικά το χέρι, αλλά τελικά νίκησε η συστολή κι οι καλοί μας τρόποι).

Ακολουθούν κωδικοποιημένα κάποια σημεία, για να πάρεις κι εσύ σφε αναγνώστη μια κατά το δυνατόν πληρέστερη γεύση.

Ο Λαπαβίτσας σχολίασε πως κάπου έχει ξανακούσει την υπόσχεση του Σύριζα για ανάπτυξη σε βάθος χρόνου μετά το μνημόνιο. Είναι η ίδια ακριβώς υπόσχεση της κυβέρνησης Σαμαρά και η πολιτική τα αποτελέσματα της οποίας βιώνουν όλοι τα τελευταία χρόνια.

Κι αυτό που λέει ο ίδιος όμως, κάπου το έχουμε ξανακούσει, μου φαίνεται. Σε έχω δει κάπου, κάπου σε ξέρω, τα ψέματα αυτά μου είναι τόσο γνωστά. Είναι αυτά ακριβώς που έλεγε κι επιχείρησε να εφαρμόσει η «πρώτη φορά αριστερά», αλλά μας έφεραν στο ίδιο αποτέλεσμα. Τι τον κάνει λοιπόν να πιστεύει πως μπορούν να πετύχουν και φέρουν αποτέλεσμα τη δεύτερη φορά; Τα (διαφορετικά) πρόσωπα κι η πολιτική βούληση;

Πιθανότατα ναι. Ο Λαπαβίτσας μίλησε για το ρόλο της αξιοπιστίας στην πολιτική και τα αντίστοιχα δείγματα που έχει στο ενεργητικό της η ΛαΕ (πότε πρόλαβε;), όταν οι υπουργοί της άφησαν τα αξιώματά τους και δεν έμειναν κολλημένοι στις καρέκλες τους (!;). Ο Λαπαβίτσας είναι τόσο αξιόπιστος, που ξέχασε μονάχα λεπτομέρεια: ότι οι υπουργοί της πλατφόρμας καρατομήθηκαν με ανασχηματισμό κι όχι επειδή παράτησαν οικειοθελώς τις θέσεις τους, ενώ από το Σύριζα έφυγαν, όταν κατάλαβαν πως θα μείνουν έξω από τις εκλογικές λίστες.

Όσο για την πολιτική βούληση, αυτή ανάγεται για τον Λαπαβίτσα στη βασική προϋπόθεση για την εφαρμογή μιας εναλλακτικής, καθώς υπάρχουν ήδη μελέτες που προβλέπουν διεξόδους για κάθε ενδεχόμενο (θα ‘ρθουμε και σε αυτό). Κάτι που γενικά δε θα ήταν ακριβώς λάθος, αν δεν υπόκεινταν στη λογική, που εξέφρασε ο Λαφαζάνης σε μια συνέντευξη τύπου: αν το πιστέψουμε, μπορούμε να διαγράψουμε το χρέος. Let’s cross our fingers, κι ας προσευχηθούμε, κρατώντας παράλληλα την ανάσα μας (για να τους εκβιάσουμε).

Η ειρωνεία μου πηγαίνει στο ότι καμία πολιτική βούληση δεν μπορεί να αλλάξει θαυματουργά κάτι, εφόσον (είναι αποφασισμένη να) λειτουργεί σε αυτό το κρίαρχο πλαίσιο, (όπου επικρατεί η βούληση κι ο κανόνας του ισχυρού) και δεν προχωρά σε μονομερείς ενέργειες.

Για το Λαπαβίτσα το κυρίαρχο πλαίσιο δεν είναι το καπιταλιστικό σύστημα ή έστω η ΕΕ, αλλά η ευρωζώνη, που δίνει το δικαίωμα στο Ντράγκι της ΕΚΤ να μας εκβιάζει και να μας στερεί τη ρευστότητα –που φαντάζει κι αυτή ως βασική προϋπόθεση για τον κοινωνικό μετασχηματισμό. Καλός ο σοσιαλισμός σφοι, αλλά πώς θα φτάσουμε εκεί χωρίς ρευστότητα και εθνικό νόμισμα να μας τη διασφαλίζει;

Και ποιες είναι οι μονομερείς ενέργειες τις οποίες θεωρεί απαραίτητες ο Λαπαβίτσας; Παύση πληρωμών, που θα οδηγήσει σε διαπραγμάτευση για τη βαθιά διαγραφή του χρέους. Που όσο βαθιά ή γενναία κι αν χαρακτηρίζεται, δεν είναι συνολική, για να απαλλάξει οριστικά το λαό από το βραχνά του χρέους. Κι εφόσον προέλθει ως καρπός διαπραγμάτευσης, δε θα είναι ούτε καν μονομερής.

Μήπως όμως αδικούμε ένα τέτοιο σχέδιο, όταν το παρουσιάζουμε ως (κινηματογραφική) συνέχεια του Σύριζα; Ας δούμε κάποια ακόμα χαρακτηριστικά σημεία του.

Ο Λαπαβίτσας μίλησε για λάθος πορεία της ελληνικής οικονομίας τις τρεις τελευταίες δεκαετίες, μετά την ένταξή της στην ΕΟΚ (άραγε μέχρι τότε ήταν σωστή;). Απέφυγε συστηματικά όμως να μιλήσει για «αποδέσμευση από την ΕΕ», όχι γιατί την τοποθετεί χρονικά ως στόχο σε ένα απώτερο μέλλον, αλλά γιατί περιέχει κι άλλες πτυχές (ΕΣΠΑ, επιδοτήσεις), που δεν τις αντιπαρέρχεται κανείς εύκολα. Κατά συνέπεια, το βασικό του μέλημα ήταν να καθησυχάσει τον κόσμο πως δεν υπάρχει νομική βάση (το πολιτικό πάντα έπεται, ασθμαίνοντας) κι ενδεχόμενο διπλής εξόδου-έξωσης από την Ε.Ε., εφόσον επιστρέψουμε σε εθνικό νόμισμα.

Δεν ξέρει κανείς τι να πρωτοθαυμάσει! Την ευρωλαγνεία του Λα-πα ή τη συγκινητική του αφέλεια πως ο λάκκος των λεόντων θα συνεχίσει να χρηματοδοτεί την κυβέρνησή του, αφήνοντάς την ανεμπόδιστη να πορεύεται, σε ιδανικές συνθήκες (κοινωνικού) εργαστηρίου.

Το μοντέλο της παραγωγικής ανασυγκρότησης που οραματίζεται ο Λαπαβίτσας, με βάση και το παράδειγμα του Λαναρά (;!) από την περιφέρεια στην οποία εκλέγεται, είναι στην καλύτερη περίπτωση κάποια εκδοχή αυτοδιαχειριστικής ουτοπίας, και στη χειρότερη (κι επικρατέστερη) μια διαφορετική, υγιή σχέση δημόσιου κι ιδιωτικού τομέα (μη μας πουν και κρατιστές). Βασικά δηλ οι περιβόητες συμπράξεις τους (ΣΔΙΤ) που εφαρμόζονται και τώρα, με τους αετονύχηδες και τα μονοπώλια να τσεπώνουν ζεστό, κρατικό χρήμα, για να επενδύσουν.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που δίπλα στις άλλες επαγγελίες για τη η σεισάχθεια, την απόρριψη των πλεονασμάτων και τις φοροαπαλλαγές, ο Λαπαβίτσας φροντίζει να υπενθυμίσει πως είναι άδικος κι η φορολογία του 29% στον επιχειρηματία (πώς θα κινηθεί η οικονομία εξάλλου;). Και αυτός, φαντάσου, είναι η αριστερή εκδοχή του Σύριζα...

Αφού ξεκαθαρίσαμε λοιπόν πως δεν είμαστε κρατιστές, μένει να ξεκθαρίσουμε τι κράτος θέλουμε να έχουμε και σε ποια κατεύθυνση θέλουμε να το αλλάξουμε. Ακούω κάποιους από εσάς να σκέφτονται μαξιμαλιστικά: εργατικό ή σοσιαλιστικό κράτος. Ο προσγειωμένος Λα-πα ωστόσο μίλησε για κάθαρση κι ένα αποτελεσματικό, ανταγωνιστικό κράτος, σε αντίθεση με τη σημερινή, γραφειοκρατική σούπα, που είναι ένας λαπάς! Κι αυτή η (αγγελική, αταξικά πλασμένη) ανάλυση, αυτή η σοσιαλδημοκρατική, ξαναζεσταμένη σούπα, αυτός ο θεωρητικός λαπάς, με μια ιδέα κακοαντιγραμμένου μαρξισμού, μας πλασάρεται ως σύγχρονη, ριζοσπαστική εναλλακτική...

Με βάση τα παραπάνω μπορεί να εκτιμήσει κανείς πόσο επιστημονικές ή αξιόπιστες είναι κι οι μελέτες στις οποίες αναφερθήκαμε στην αρχή του κειμένου. Πχ πως η υποτίμηση του εθνικού νομίσματος (που θα ξεκινήσει από ισοτιμία 1 προς 1) θα κυμανθεί μεταξύ 15 και 20%. Και ότι η μετά τους πρώτους δύσκολους μήνες, θα έχουμε εντός διετίας ταχύρρυθμη ανάπτυξη –ακούω νοερά τους ίδιους σχολαστικούς συντρόφους να ρωτάνε σπαστικά «(ανάπτυξη) για ποιον;» και να κολλάνε σε λεπτομέρειες, ενώ υπάρχει ένας έρωτας μεγάλος.

Κι είναι αυτές οι «προφητείες» με το κύρος της αυθεντίας, πασπαλισμένες με ένα σωρό λεπτομέρειες για τεχνικά ζητήματα που δεν είναι εύκολα προσιτά και κατανοητά από το ευρύ κοινό (κι εν μέρει ούτε από εμάς προφανώς), που τυλίγουν με γοητεία και τη φήμη του ειδικού τέτοιους οικονομολόγους, που προβάλλουν ως οι σύγχρονοι μάγοι της φυλής. Κι είναι καθήκον του κόμματος να αντιπαραθέσει τις δικές του επεξεργασμένες κι εκλαϊκευμένες προτάσεις (και) γι’ αυτά ακριβώς ζητήματα (πχ πόσο αυτάρκης είναι η χώρα σε φάρμακα, καύσιμα και τροφές, τι δυσκολίες θα αντιμετωπίσει στην αρχή, κτλ), στα παραμύθια τέτοιων μάγων-οικονομολόγων –τόσο πιο επιτακτικό, όσο μεγαλύτερη απήχηση βρίσκουν στον κόσμο, για να φάει ήσυχα το φαΐ του, ή μάλλον για να συνεχίσουν να του το αρπάζουν από το τραπέζι.

Κράτησα για τον επίλογο το εισαγωγικό αστειάκι του συντονιστή της εκδήλωσης, που ανήγγειλε το κουτί ενίσχυσης που θα κυκλοφορούσε στο κοινό, λέγοντας πως θα είναι ευπρόσδεκτο κάθε νόμισμα (ρούβλια, δραχμές εύρω, κτλ). Λες να είχε κρατήσει κανείς παλιός Αναπλιώτης κανέναν προδραχμικό φοίνικα και να τον έβαλε στο κουτί για πλάκα. Και ποια είναι άραγε η ισοτιμία με τη δραχμή και με το ευρώ;

Υστερόγραφα

-Ήξερες πως η Αύρα (της γνωστής 3Ε, ούτε γουλιά, κι όχι η Παρτσαλίδου) χορηγεί-συμμετέχει στο εγχείρημα «Ελλάδα ελεύθερη από χρέος» ή κάτι τέτοιο; Τι λες τώρα...

-Το «γάλα του Μοριά» είναι ό,τι καλύτερο υπάρχει κάτω από το Αυλάκι (θα έλεγα και τα Τέμπη αλλά υπάρχει κι ο Όλυμπος, το Τρικκη-Τρικκη μάνα μου, κοκ.

-Απέναντι από το μνημείο για τους φυλακισμένους της Ακροναυπλίας με τους στίχους του Ρίτσου, ήταν γραμμένο κι ένα μεγάλο κόκκινο ΕΛΑΣ. Όχι δεν πέρασε από εκεί ο Λαπαβίτσας (που ξέρει να τραγουδάει και τον ύμνο του Εαμ, για να μην ξεχνιόμαστε). Αλλά οι σφοι της Κνε τον περασμένο μήνα για το διήμερο της οργάνωσης.

Καλτσόν ή μνημόνια

Πού να τρέχεις τώρα μες στο 15αύγουστο να σκίζεις μνημόνια… Ενώ τα καλτσόν, με τόση ζέστη, αχρείαστα μας είναι. Συνεπώς, γιατί όχι;

Από το τρίτο μνημόνιο που έρχεται προς ψήφιση, πόσο είναι άραγε το τοξικό μέρος (το «το» με άλφα) και πόσο θα εφαρμόζαμε ούτως ή άλλως από μόνοι μας;

Με τούτα και με εκείνα, πάλι ξημερώματα θα ολοκληρωθεί η διαδικασίας ψήφισής του. Παρασκευή πρωί, λα-λα-λα λα-λα-λα-λα, (φσστ, φσστ, φσστ) απ’ όλα τα μνημόνια του Σύριζα μ’ αρέσει.

Η κυβέρνηση βέβαια δεν πανηγυρίζει για τη μνημονιακή συμφωνία. Που παρεμπιπτόντως πάντως είναι γαμάτη. Κότσο τους πιάσαμε τους δανειστές-εταίρους, με ήπια προσαρμογή κι όλες τις ανέσεις. Με γεια και καλοφόρετο.

Επειδή πάντως έχει παραγίνει το κακό με την επίκληση του Λένιν και του Μπρεστ Λιτόφσκ (γιατί ως γνωστόν γι’ αυτό έμειναν στην ιστορία οι μπολσεβίκοι κι όχι για την Οχτωβριανή, που δεν πιάνει μία μπροστά στη μεγάλη αλλαγή της 25ης Γενάρη), πρέπει να τα λέμε όλα. Αν ο συμβιβασμός είναι επώδυνος αλλά αναγκαίος κι αναπόφευκτος (που δεν είναι, αλλά ας κάνουμε μια υπόθεση εργασίας), και η αριστερή πλατφόρμα κάτι μεταξύ Τρότσκι και Μπουχάριν, που διαφώνησαν τυχοδιωκτικά και τα έκαναν χειρότερα, επηρεάζοντας αρχικά το κόμμα με τις απόψεις τους, τότε πρέπει να βρούμε κι ένα πολιτικό αντίστοιχο για τη ΝΔ του Σαμαρά, που με βάση αυτό το αήττητο σκεπτικό, φαίνεται να δικαιώνεται. Γιατί αν είχαμε υπογράψει μια ώρα αρχύτερα, μέιλ Χαρδούβελη κτλ, θα πετυχαίναμε λιγότερο επώδυνους όρους, ενώ τώρα τα λουζόμαστε…

Άσε που τότε, ούτε τον πόλεμο γλιτώσαμε τελικά, ούτε τις οδυνηρές συνέπειες της συνθήκης. Όπως και σήμερα δηλ, που και το μνημόνιο έρχεται (αντικαθιστώντας προσωρινά την ελπίδα που κόλλησε στο δρόμο) και το γκρέξιτ είναι αρκετά πιθανό. Είναι να μην έχεις τον μπολσεβίκο μέσα σου… Και ας λένε διάφοροι δημοσιολόγοι ότι φοβούνται μη τυχόν οδηγηθούμε σε έναν εμφύλιο (προφανώς με τους λευκοφρουρούς, που όμως θα ψηφίσουν σήμερα μαζί με το Σύριζα το μνημόνιο).

Επίσης, την επόμενη φορά που θα στριμωχτούν οι Συριζαίοι και θα κληθούν να υπογράψουν ή να ψηφίσουν κάτι αντίστοιχο (καλομελέτα κι έρχεται) μπορούν να επικαλεστούν το σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, ότι δηλ υπογράφουν για να κερδίσουν χρόνο και να ξεγελάσουν τον αντίπαλο, θέτοντας κρυφά σε εφαρμογή το εναλλακτικό τους σχέδιο. Κρίμα πάντως που οι σοβιετικοί δεν είχαν τόσο ικανό επικοινωνιακό επιτελείο και δε σκέφτηκαν να το υπογράψουν και αυτοί μες στο 15αύγουστο, αντί για τις 23 Αυγούστου, για να περάσει στα ψιλά της επικαιρότητας και να πέσει πάνω στα μπάνια του λαού, στην Κριμαία.

Α, κι αν μας πουν κάτι για τη διεθνή απομόνωση της χώρας, πχ στην περίπτωση ενός γκρέξιτ, μπορούμε να ρίξουμε το σύνθημα του σοσιαλισμού σε μια χώρα ή κάτι άλλο αντίστοιχο που να μην τρομάζει τη μεσαία τάξη, πχ του μνημονιακού αντινεοφιλελευθερισμού (διαλεκτική ένωση και πάλη των αντιθέτων είναι αυτά αστοιχείωτοι) σε μία χώρα και μία Ευρώπη που αλλάζει (αυτό που το πας;)

Εν τω μεταξύ, η αυτοκριτική του Λαφαζανικού ρεύματος για τις αυταπάτες που έσπειρε (και τώρα θερίζει μνημόνια και συντάξεις) είναι τόσο συγκινητική κι ειλικρινής, που δεν έχει αλλάξει ούτε ένα γιώτα σε όσα έλεγε (και να πώς φαίνεται η συνέπεια των μεγάλων ανδρών στο πρόγραμμα του καλού, αντιμνημονιακού Σύριζα). Απλά πρόσθεσαν ένα επίθετο («ριζοσπαστικής») μες στο «κυβέρνηση της Αριστεράς» και συνεχίζουν απτόητοι, τα ίδια Παναγιώτη μου, τα ίδια Παναγή μου.

Κάτσε όμως πρώτα να μπουν στη Βουλή…

Αλλά και να μη μπουν δεν πειράζει. Κι ο Συνασπισμός είχε μείνει οριακά εκτός του 93’ (όπως πρώτος ο Αγγουράκης είχε προβλέψει) αλλά μόλις είκοσι χρόνια μετά «ο κυβερνητισμός δεν είναι ουτοπία». Άσε που τώρα ο πολιτικός χρόνος είναι συμπυκνωμένος κι η ιστορία θα επαναληφθεί σαν φάρσα και τραγωδία μαζί. Με τη μετάβαση από τον πατέρα της Ζωής στην κόρη και τον Αλαβάνο και τις κρίσιμες εξωκοινοβουλευτικές ενέσεις, για να μη γίνει κι ο συνασπισμός εξωκοινοβούλιο. Κι όσο για τα υπόλοιπα, ιστορία ερχόμαστε…

Είναι βέβαια κι ο Λαπαβίτσας, που διαπίστωσε πως ο Σύριζα εξελίσσεται σε μνημονιακό κόμμα και μας έριξε από τα σύννεφα. Αλήθεια Κώστα μου; Ποιος να το περίμενε, ε; Και εκείνο το τραγουδάκι που μας είπες στην εκλογή σου –κι ας μην τους ήξεραν όλοι γύρω σου τους στίχους; Μήπως θυμάσαι Κώστα μου; Γελάει μέχρι κι η Ραχήλ Μακρή (Βάρκιζα τέλος…)

Κρίμα πάντως να υπάρχει τόση αχαριστία για μια κυβέρνηση που φροντίζει να γεμίζει ευχάριστα το καλοκαίρι μας και τις άδεις ζωές μας, για να μην πλήττουμε. Και ποιο είναι το δικό μας ευχαριστώ; Αντιδράσεις και διαδηλώσεις και μάλιστα μες στο 15αύγουστο. Μα δεν έχουν ιερό και όσιο αυτοί οι κομμουνιστές. Αντί να δώσουν λίγο χρόνο στην κυβέρνηση να δούνε πού το πάει (άσε που δεν είχαν συνεργαστεί μαζί της και κλότσησαν μια ιστορική ευκαιρία…)

Κι εντάξει, αυτοί το έφεραν τώρα για ψήφιση, γιατί… πιέζουν τα χρονοδιαγράμματα. Πρέπει όμως κι εμείς να κάνουμε την ίδια μέρα πορεία; Μα τόσος ετεροπροσδιορισμός πια; Τσ, τσ, τσ…

Οι γυρολόγοι των γηπέδων

Εσύ γιαννάκη πάρ’ τους τα μυαλά, κι εσύ ρόι πάρ’ τους το ρολόι

Στους μπασκετικούς της δικής μου γενιάς, κάπου κοντά στα πρώτα άντα –λίγο πάνω, αλλά όχι πολύ πιο κάτω, γιατί δε θα τον πρόλαβαν στα ντουζένια του- η είδηση για το θάνατο του ρόι τάρπλεϊ έκανε κλικ σε κάποια ευαίσθητη γωνιά του μυαλού τους, ξεκλειδώνοντας μια σειρά αναμνήσεις. Και γιατί να χρήζει δηλ ειδικής αναφοράς ένας παίκτης, που στην ελλάδα βαφτίστηκε εύστοχα μπιρόι και κατέστρεψε το συκώτι του μαζί με την καριέρα του; Έλα ντε. Είναι λίγο η γοητεία των κακών παιδιών –όχι του ντιτρόιτ, γιατί ο τάρπλεϊ έμεινε πιστός στους μάβερικς- και των παλιοχαρακτήρων, ο μύθος για το καταστροφικό ντραφτ του 86’ στο ΝΒΑ, που συνεχίζει να τροφοδοτείται ως και σήμερα. Μα πάνω από όλα ένας μικρός φόρος τιμής στις παιδικές μας αναμνήσεις.

Τον επεισοδιακό τελικό του τορίνο, με τον ρόι να έχει κάτι σαν 18 πόντους και άλλα τόσα ριμπάουντ, σε ένα παιχνίδι όπου ο γιαννάκης είχε μείνει στους δύο και συνολικά δεν είχαν μπει πάνω από εκατό –το πρώτο ευρωπαϊκό του άρη κι ο μόνος τέτοιος τίτλος του τάρπλεϊ. Ο απλησίαστος πρώτος γύρος του στο πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς (92-93), μέχρι τον τραυματισμό του (με άμυνα πάνω στον ίνγκραμ και με ρεκόρ διαφοράς απέναντι στον πρωταθλητή παοκ), στην πιο συναρπαστική κούρσα όλων των εποχών στην α1, με πέντε ομάδες σε απόσταση μιας νίκης: οι αιώνιοι βορρά και νότου και σφήνα ο πανιώνιος. Αλλά με παρωδία φινάλε και έναν τελικό που δεν έγινε ποτέ στο γήπεδο (σεφ).

Την ίδια χρονιά που ο παο βολεύτηκε με το κύπελλο και ο γκάλης βαρέθηκε να εκτελεί βολές κόντρα στην παλιά του ομάδα (τον άρη), απέναντι στο γιαννάκη –αλλά όχι τον τάρπλεϊ, που ήταν απλήρωτος και φευγάτος, όπως και γενικά στη ζωή του δηλ. Και που η λιμόζ του μάλκοβιτς, γονάτισε στο ίδιο γήπεδο σαμπόνις, κούκοτς και πρέλεβιτς, με τους δημοσιογράφους να αναγγέλλουν (λόγω του αντιτουριστικού στιλ παιχνιδιού της) το τέλος του μπάσκετ, στον απόηχο του τέλους της ιστορίας, λίγα χρόνια πριν.

Καθένας βέβαια μπορεί να έχει το δικό του πακέτο αναμνήσεων από το λατρεμένο μπιρόι. Πάρα πολλοί θυμούνται το πέρασμά του από τον ολυμπιακό, λιγότεροι την επάνοδό του στην α1 με τον ηρακλή και μόνο οι φανατικοί το κύκνειο άσμα του στον έσπερο –πριν γίνει ίκαρος καλλιθέας και μετά χαλκίδας και μετά εξαφανιστεί από το μπασκετικό προσκήνιο. Τρεις-τέσσερις φορές τον πήρε από κάτω η μπάλα των (αλληλ)εξαρτήσεών του από ναρκωτικά κι αλκοόλ και επέστρεψε ισάριθμες. Αλλά τελικά δεν μπόρεσε να νικήσει τον εαυτό του. Κι αν μας απασχολούν όλα αυτά εδώ, είναι γιατί ο τάρπλεϊ έγινε, με τούτα και με εκείνα, ένας γυρολόγος της α1 και μας δίνει την πάσα για μια επόμενη ανάρτηση με τους γυρολόγους της πολιτικής, που έχουν το βουλευτιλίκι, όπως είχε ο μπιρόι το αλκοολίκι, και θα έκαναν τα πάντα για την επανεκλογή τους.

Τον τάρπλεϊ το μελετήσαμε το πρωί της παρασκευής με τον μπάμπη μπατμανίδη στη συνχότητα του λίμπερο, μιλώντας για τους μεγάλους γυρολόγους των γηπέδων και της πολιτικής: τον μπέρι (που στάζει πιπέρι), το στέφανο μπορμπόκη και το μάνθο κατσούλη στα καθ’ ημάς, το μητρόπουλο που έπαιξε και στους τρεις του ποκ, πριν μεταπηδήσει στην πολιτική με τη νδ. Και τελικά το γλωσσοφάγαμε και τώρα τρέμουμε μην πάθει τίποτα και κανείς άλλος, απ’ όσους μελετήσαμε, και δε δούμε την άντζελα γκερέκου πρωθυπουργό, όπως την ονειρευόμαστε.

Ποιος είναι ο μπάμπης μπατμανίδης;

Όσοι αναγνώστες της κε του μπλοκ δε γνωρίζουν τον μπάμπη μπατμανίδη, ήρθε η ώρα να τον μάθουν, από την καλή και την ανάποδη, με τη σημερινή ανάρτηση. Τίμιος βιοπαλαιστής του πενταγράμμου, με σειρά μεγάλων επιτυχιών στο ενεργητικό του και βιντεοκλίπ με σεκίτισσα συνάδελφο στο καφενοδικείο.

Γνήσιο τέκνο της σχολής δημοσιογραφίας, που είναι σταθερά πρώτη σε μαζική παραγωγή ανέργων και με αυτοδύναμη πανσπουδαστική, που πιάνει ποσοστά κατοχής μπάλας της μπαρτσελόνα στις εκλογές (για να ξεφύγουμε λίγο από το αφόρητα λατρεμένο κλισέ με τα.. «σταλινικά ποσοστά».

Και από το καλοκαίρι στον αθλητικό ρ/σ της πόλης λίμπερο, στην πρωινή ζώνη, τις ώρες 7-9 πμ, με την εκπομπή «με λόγο επειδή» -και κατά διαστήματα συμπαρουσιάστρια δίπλα του την πωλίνα (όχι τη γνωστή αοιδό).

Όπως λέει μια σφισσα θαυμάστριά του μπατμανίδη, με γνήσια αντικειμενικότητα και αμεροληψία, πρόκειται για μια από τις πιο ταξικές εκπομπές των ερτζιανών (δεδομένης και της θεματολογίας του σταθμού) βάση περιεχομένου και των ακροατών της, που είναι ως επί το πλείστον εργαζόμενοι που κατευθύνονται πρωινιάτικα στις δουλειές τους. Κι όχι φοιτηταριάτο, που αδυνατεί να ξυπνήσει τόσο πρωί, αλλιώς θα εκτόξευε την ακροαματικότητά της.

Όλα αυτά βέβαια πρέπει να τα εκτιμήσετε τηρουμένων των αναλογιών και να μην περιμένετε κάποια βαθιά πολιτική ανάλυση, παρά μόνο αγνό και άδολο –σαν την απλή αναλογική- τρολάρισμα, με καλές στιγμές διεισδυτικής σάτιρας και με ρέοντα συνδυασμό λόγου και μουσικής.

{Ανοίγουμε παρένθεση

Στην εκπομπή, που μπορείτε να ακούσετε παρακάτω –έχοντας, επαναλαμβάνω, αυστηρά υπόψη τους παραπάνω «περιορισμούς»- η κε του μπλοκ αποδέχεται την πρό(σ)κληση του μπατμανίδη και συζητάνε μαζί επί ένα δίωρο για κρίσιμα ζητήματα, όπως: τον πρωινό γύρο που θα παραγγείλουν, το επετειολόγιο της ημέρας, τις γευστικές ντοπιολαλιές βορρά και νότου, το κύπελλο ελλάδας και τους τίτλους της καρδιάς μας, το σύγχρονο... «πολιτικό» τραγούδι, το μεταγραφικό παζάρι των βουλευτών και το τελευταίο δεκάλεπτο στη δουλειά ενός πετυχημένου ηγέτη.

Αντί άλλου συνδετικού κρίκου με το παρακάτω ηχητικό, παραθέτω μια δική μου στιχουργική διασκευή ενός σουξέ του μπατμανίδη για τη δημαρ, που την περνάει όμως κι η ανταρσυα στις δημοσκοπήσεις, συνεπώς μπορεί να προσαρμοστεί στα δεδομένα του εξωκοινοβουλίου, που αγάπησε κι ανέδειξε από τους πρώτους, τον μπάμπη τον μπατμανίδη.

Είσαι αλέκο για μια συνεργασία,

Εγώ κι εσύ, μαζί κι η ανταρσύα,

Θέλω να γίνουμε το πιο τρελό ζευγάρ’

Αραν-αρας, αραν-αρας, μα πιο πολύ το ναρ!

Όλα αυτά θα ίσχυαν βέβαια αν προλαβαίναμε το τρένο της ετε και τους ταξικούς της περιορισμούς. Αλλά δεν κατέστη τελικά δυνατό να μεταφερθεί το αρχείο της εκπομπής στο blogger λόγω μεγέθους. Συνεπώς, μένουμε απλώς στα παραπάνω για την εκπομπή και όσοι τυχόν εξακολουθούν να θέλουν να την ακούσουν μπορούν να στείλουν ένα μήνυμα στο μέιλ της κε του μπλοκ, που αναγράφεται πάνω δεξιά και να τους στείλω εγώ το αρχείο, για να το ακούσουν.

Κλείνει η παρένθεση}

Υστερόγραφο

Το βράδυ της τετάρτης η πλάστιγγα έγερνε προς το ενδεχόμενο να μην κατέβει τελικά στις εκλογές με το σύριζα ο οικονομολόγος κώστας λαπαβίτσας. Κι όλα έδειχναν πως θα ήταν απλώς μια αναλώσιμη υποψηφιότητα-πρόταση της αριστερής πλατφόρμας, για να κάψει κι αυτή με τη σειρά της κάποια άλλη πρόταση της αντίπερα όχθης, πχ κάποια κραγμένη περίπτωση πασόκου, αλλά να περάσουν οι υπόλοιπες και να μείνουν όλοι οι ευχαριστημένοι κι ενωμένοι (με τη συγκολλητική γλίτσα του κυβερνητισμού) στο δρόμο προς την εξουσία.

Συνεπώς στην τηλεοπτική του εμφάνιση στην εκπομπή του καψή, ο λαπαβίτσας δεν εκπροσωπούσε το σύριζα (ήταν η φωτίου γι’ αυτό εκεί) αλλά τον εαυτό του. Κι είχε ελεύθερα τα χέρια του να πει διάφορα, που θα του τα δέσουν σήμερα, που έχει κλείσει η υποψηφιότητά του. Ο λαπά διάλεξε λοιπόν να πει πως το πρόγραμμα του σύριζα δεν είναι κάτι ριζοσπαστικό, για να τρομάζει ο κόσμος, αλλά μια μορφή μετριοπαθούς κεϊνσιανισμού. Κι ότι παρά τα όποια επιμέρους προβλήματα μπορεί να έχει, είναι σαφώς πιο λογικό από το πρόγραμμα της νέας δημοκρατίας (αν και σηκώνει πολλή κουβέντα ποια από τις δύο αδιέξοδες προτάσεις είναι πιο... κραυγαλέα αδιέξοδη, ας μην την κάνουμε τώρα). Ιδού και το βίντεο που (ανέβασε ο redfly και) το αποδεικνύει.

Με αυτόν το σμπάρο ο λαπαβίτσας επιχειρεί να πιάσει δυο τριγόνια. (Αφενός) να ασκήσει εξ αριστερών κριτική στο σημερινό σύριζα, αλλά με τέτοιο τρόπο, ώστε (αφετέρου) να καθησυχάσει το μέσο ψηφοφόρο-νοικοκυραίο, και να διασκεδάσει τα τρομοκρατικά διλήμματα που βάζει η απερχόμενη κυβέρνηση (αλλά κι ο σύριζα από την πλευρά του με άλλο τρόπο). Σε κάθε περίπτωση, σήμερα που έχει κλειδώσει η υποψηφιότητα λαπαβίτσα, αυτό που μένει είναι μια εκπληκτική ομολογία ενός από τους ίδιους τους υποψηφίους της κουμουνδούρου.

Το πρόγραμμα του σύριζα δεν είναι κάτι ριζοσπαστικό.

Δεν είναι τίποτα άλλο παρά μετριοπαθής κεϊνσιανισμός.

Ας το έχουν καλά στο μυαλό τους αυτό, όσοι κρυφοκοιτάζουν προς το σύριζα και τις κυβερνητικές του αυταπάτες, χωρίς αυταπάτες..

Λόγια της πλώρης

Ενώ η κοε βρήκε το δικό της ξέφωτο –sic- στην αποχαιρετιστήρια εκδήλωσή της ως τέτοια και η συζήτηση περί ενοποίησης του σύριζα θυμίζει πολύ την αντίστοιχη για την ολοκλήρωση της εε και των (αντιδραστικών) ενωμένων πολιτειών της ευρώπης –όπως έλεγε ο βλαδίμηρος στον καιρό του...

..η κε του μπλοκ έκανε το λάθος να βρεθεί στην εκδήλωση που πραγματοποίησε η πρωτοβουλία των χιλίων στο τιτάνια (για το χατίρι ενός αναγνώστη που το ζήτησε), η οποία μου πρόεκυψε πιο... σύριζα απ’ ό,τι την περίμενα.

Πώς να είσαι σύριζα, χωρίς να έχεις κάρτα μέλους, θα μπορούσε να είναι εναλλακτικά ο τίτλος της εκδήλωσης. Κι η αλήθεια είναι πως τον τελευταίο καιρό φαίνεται να υπάρχει ένας ιδιότυπος ανταγωνισμός στο κυνήγι του καλού σύριζα, ο οποίος θυμίζει αρκετά το κυνήγι της χαμένης αλλαγής, ή τον πρόσφατο προεκλογικό πλειστηριασμό για το εναλλακτικό πασόκ, που κατοχυρώθηκε τελικά στην κουμουνδούρου.

Η εκδήλωση ξεκίνησε μόλις με μισή ώρα καθυστέρηση, γιατί η αίθουσα ήταν νοικιασμένη κι ο χρόνος περιορισμένος. Το άνοιγμα έγινε από έναν καθηγητή της παντείου –αν δεν κάνω λάθος- που επιτέλεσε στη συνέχεια χρέη συντονιστή. Μας μίλησε για τα ψέματα που ειπώθηκαν στο πρόσφατο γιούρογκρουπ και τις κρίσεις που δεν αντιμετωπίζονται πλέον στα πλαίσια του συστήματος, καθιστώντας τα ψεύδη συστημική αναγκαιότητα. Αναφέρθηκε στη διεθνή κρίση και τον παγκόσμιο χαρακτήρα της, και την κατάρρευση του πολιτικού συστήματος στην ελλάδα, που καθιστά σχεδόν βέβαιη την επικράτηση της αριστεράς στο κοντινό μέλλον. Μια αριστερά που σημειώνει άνοδο, αλλά διατηρεί τις ανεπάρκειές της, γι’ αυτό και δεν έχει καταφέρει ακόμα να συγκροτήσει ένα ενιαίο μέτωπο. Η πρωτοβουλία των χιλίων δεν τραγουδά για να ξεχωρίσει από την αριστερά, αλλά για να την ενώσει. Προτάσσει ως στόχο την αριστερή κυβέρνηση, αλλά ταυτόχρονα προειδοποιεί για τις καταστροφικές συνέπειες μιας πιθανής αποτυχίας της, που θα άνοιγε το δρόμο στην ενίσχυση του φασισμού.

Η σκυτάλη πέρασε στο βάσκο οικονομολόγο χοακίν αριόλα που έκανε μια πολύ καλή οικονομική ανάλυση, η οποία όμως έχασε αρκετά στη μετάφραση. Μίλησε για την περίπτωση της ισπανίας, με τον πολύ ισχυρό ρόλο των τραπεζών και τα δάνεια που πήγαν στις κατασκευαστικές, αλλά καλείται να τα πληρώσει ο ισπανικός λαός, που του λένε ότι έζησε καλύτερα απ’ ό,τι μπορούσε, ενώ στην πραγματικότητα πλήρωσε τα τριπλάσια για τις ίδιες αγορές σπιτιών. Είπε ότι η γαλλία και η γερμανία (αντίθετα με την ισπανία και τις χώρες της περιφέρειας) πληρώνουν κάθε φορά λιγότερο για ένα χρέος που αυξάνεται διαρκώς και θα συνεχίσει να αυξάνεται στα πλαίσια της ευρωζώνης. Και παραλλήλισε τη σημερινή κατάσταση με την επανένωση της γερμανίας το 90’, παρομοιάζοντας την περιφέρεια της εε με την τότε ανατολική γερμανία. Η διαφορά είναι ότι η γερμανία ήταν υποχρεωμένη τότε να προβεί σε μεταφορές κεφαλαίων στην επικράτεια της λδγ για την ανόρθωση της οικονομίας κι είδε να κάμπτεται προσωρινά η βιομηχανική της ανάπτυξη. Ενώ σήμερα είναι πλήρως απαλλαγμένη από τέτοιες δεσμεύσεις, έχοντας εξασφαλίσει παράλληλα προνομιακές αγορές για τις εξαγωγές της.

Στη συνέχεια μίλησε ο ευρωβουλευτής των σοσιαλιστών της ιρλανίδας πολ μέρφι, που ζήτησε συγνώμη εκ των προτέρων που δε μιλάει ελληνικά και που έφερε τη βροχή από το νησί του... Τόνισε τη σημασία της απεργίας στις 14 νοέμβρη, ως ένα πρώτο βήμα πανευρωπαϊκού συντονισμού –που έγινε ενάντια στη θέληση των γραφειοκρατικών, συνδικαλιστικών ηγεσιών- και των κινητοποιήσεων στην πορτοηαλία που ήταν οι μεγαλύτερες από την επανάσταση των γαριφάλων, το 74’. Περιέγραψε την κατάσταση στην ιρλανδία, όπου οι μόνοι δείκτες που ανεβαίνουν είναι της ανεργίας και της μετανάστευσης, που αν συνεχίσει με τέτοιους ρυθμούς, σε πενήντα χρόνια δε θα μείνει κανείς στο νησί. Ανέλυσε τον αγώνα ενάντια στη λιτότητα και τον οικιακό φόρο που επέβαλε η κυβέρνηση (που τον έχουν πληρώσει μόλις τα μισά νοικοκυριά περίπου, παρά την κυβερνητική προπαγάνδα). Για να συμπεράνει ότι χρειάζεται αγώνας ενάντια στον καπιταλισμό συνολικά κι ότι η μόνη λύση είναι η σοσιαλιστική αλλαγή. Εκτίμησε ότι η ελλάδα είναι το πειραματόζωο της ευρώπης, αλλά κι ο αδύναμος κρίκος, όπου μπορεί να σπάσει η αλυσίδα, για να μεταδώσει την επαναστατική φλόγα στις υπόλοιπες χώρες. Κι ότι αν αναδειχτεί μια αριστερή κυβέρνηση τυ σύριζα, θα υπάρξουν ισχυρές τρομοκρατικές πιέσεις για να τη ρίξουν, ενώ η ελλάδα μπορεί να εξωθηθεί εκτός ευρώ. Το ζητούμενο επομένως είναι αυτή η κυβέρνηση να πάρει ριζοσπαστικά, αντικαπιταλιστικά μέτρα, για να πυροδοτήσεις τις εξελίξεις σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.

Πριν από την επόμενη ομιλία έγινε μια ανακοίνωση εκ μέρους της πρωτοβουλίας, που ευχαριστούσε για την παρουσία τους, τέσσερις βουλευτές του σύριζα (στρατούλη, φωτίου, λαφαζάνη κι άλλον ένα που δε συγκράτησα) κι άλλα στελέχη του (σαπουνάς από την  απο, νταβανέλος από τη δεα, σταυρόπουλος από το δίκτυο), συνδικαλιστές και πανεπιστημιακούς (ρήγος, τόλιος, πρωτονοτάριος, προμπονάς). Ενώ ακολούθησε ένα υστερόγραφο με παρευρισκόμενους, φορείς και προσωπικότητες, όπως η κομμουνιστική ανανέωση κι ένα μπλοκ με τη συμμετοχή μελών της αραν, όπου ξεχώριζε το όνομα-έκπληξη του θόδωρου κατσανέβα –ω ναι...

Στη συνέχεια πήρε το λόγο ο λαπαβίτσας ή καρκαβίτσας όπως τον είπε χαριτολογώντας κάποιος από το κοινό –εξ ου και ο τίτλος της σημερινής ανάρτησης- ο οποίος φορούσε κάτι μαύρο, που από μακριά έμοιαζε με ζιβάγκο.

Το πρώτο σημείο στην ομιλία του ήταν η υπενθύμιση κάποιων βασικών χαρακτηριστικών της τρέχουσας οικονομικής κρίσης. Η κρίση αυτή είναι ι. παγκόσμια και ιι. ειδικά ευρωπαϊκή, που εκδηλώνεται μέσω της νομισματικής ένωσης, δηλ του ευρώ. Ένα τρίτο χαρακτηριστικό είναι η επανεμφάνιση με ιδιαίτερη οξύτητα της διάκρισης κέντρου-περιφέρειας, την οποία κάποιοι είχαν σπεύσει να θεωρήσουν ξεπερασμένη.

Η πολιτική της εε για την αντιμετώπιση της κρίσης περιλαμβάνει την επιβολή σκληρών μέτρων στην περιφέρεια και την εργατική τάξη των χωρών του κέντρου –επομένως έχει εθνική αλλά και ταξική διάσταση. Στον πυρήνα της βρίσκεται η λεγόμενη «αγία τριάδα» της λιτότητας, των ιδιωτικοποιήσεων και της απελευθέρωσης της αγοράς εργασίας, που επιχειρεί να μετακυλίσει το κόστος στους εργαζόμενους κι οδηγεί στη συρρίκνωση της οικονομίας και του αεπ και τη μαζική ανεργία, δηλ την κατασπατάληση του πιο βασικού πόρου, της εργατικής δύναμης. Ένα επιπλέον τέταρτο χαρακτηριστικό είναι η συνέχιση του δανεισμού κι η διόγκωση του χρέους. Το 2008 ο δανεισμός αυτός ήταν ιδιωτικός, από μεγάλες ιδιωτικές τράπεζες. Τώρα ωστόσο είναι δημόσιος, διακρατικός και γίνεται μέσω της εκτ. Ο στόχος είναι η επιβίωση των τραπεζών και συνεπώς να μην κηρύξουν στάση πληρωμών του χρέους τα κράτη-μέλη.

Μπορεί να πει κανείς πως αυτή η πολιτική είναι παράδοξη και αδιέξοδη. Στην πραγματικότητα όμως έχει μια λογική που παράγει ένα πολύ συγκεκριμένο αποτέλεσμα: την απόλυτη κυριαρχία της γερμανίας στα πλαίσια της εε, η οποία διαθέτει την ιστροικά μεγαλύτερη ισχύ που είχε ποτέ –με εξαίρεση μόνο την περίοδο 1940-43- κι έχει φτάσει στο σημείο να δίνει απευθείας εντολές στις κυβερνήσεις των χωρών της περιφέρειας της εε. Μια περιφέρεια που –όπως είχε πει και ο βάσκος συνάδελφός του- μοιάζει με τη λδγ στα πρώτα χρόνια της επανένωσης, με τη διαφορά ότι η γερμανία δεν χρειάζεται τώρα να μεταβιβάσει πακέτα οικονομικής ενίσχυσης.

Σε αυτήν την αλυσίδα η ελλάδα είναι ο αδύναμος κρίκος και βρίσκεται στην αιχμή του δόρατος. Το πρόβλημα της ελλάδας ωστόσο δεν είναι δημοσιονομικό, αλλά η κρίση ανταγωνιστικότητας που αντιμετωπίζει συνολικά το ελληνικό κεφάλαιο (και όχι κάποιες μεμονωμένες κερδοφόρες επιχειρήσεις). Αυτό αποτυπώνεται στο εξαγωγικό έλλειμμα, ατην αύξηση του χρέους και στην έκρηξη του δημόσιου (αλλά και του ιδιωτικού) δανεισμού.

Η πολιτική της εε οδηγεί στην καταβαράθρωση μισθών και συντάξεων, τη συρρίκνωση του αεπ σε πολεμικά επίπεδα –η στο επίπεδο της μεγάλης κρίσης του 29’-, στην αύξηση της ανεργίας, την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, τη μετατροπή της αγοράς εργασίας σε φαρ ουεστ.. Ενώ το χρέος γιαγαντώνεται και τίθεται εκτός ελέγχου, καθώς αυξάνεται τόσο σε απόλυτες τιμές όσο και σε σχέση με το αεπ. Και παράλληλα υπάρχει τεράστιο πρόβλημα ιδιωτικού χρέους.

Ποια είναι η ελληνική πολιτική για την αντιμετώπιση της κρίσης;

Η κυβέρνηση σαμαρά είναι παλαιοκομματική και πλήρως αναξιόπιστη, γιατί προεκλογικά είπε ψέματα για την αναδιαπραγμάτευση και τώρα εφαρμόζει ένα τελείως διαφορετικό κυβερνητικό πρόγραμμα, το οποίο υπηρετεί φανατικά την παραμονή στο ευρώ με κάθε κόστος, τους τραπεζίτες και το λόμπι του ευρώ –το λόμπι της δραχμής είναι μια ανοησία, μια φαντασίωση που δεν υπάρχει, σύμφωνα με το λαπαβίτσα. Που δήλωσε εντυπωσιασμένος με τη θαυμαστή στοχοπροσήλωση της κυβέρνησης σε αυτήν την αδιέξοδη κατεύθυνση. Για να ολοκληρώσει το συλλογισμό του με το εξίσου εντυπωσιακό συμπέρασμα ότι η αδυναμία του αστικού μπλοκ να χαράξει εναλλακτική πολιτική, οδηγεί στην απώλεια του ιστορικού της δικαιώματος να κυβερνά, γιατί δεν έχει νέες ιδέες και αντιλήψεις!

Η αντίδραση του σαμαρά μετά το γιούρογκρουπ του θύμιζε τους πανηγυρισμούς του βενιζέλου μετά το πι ες άι, που δεν καταλάβαινε τι έλεγε. Η απόφαση αυτή συνιστά παράταση κι όχι λύση του μαρτυρίου. Είναι ένας προσωρινός συμβιβασμός μεταξύ γερμανίας (που δε θέλει παρεμβάσεις στα εσωτερικά της ευρωζώνης) και του δντ (που είναι υποχρεωμένο να εξετάζει αν ένα χρέος είναι βιώσιμο). Οι τράπεζες θα σωθούν, αλλά δεν πρόκειται να υπάρξουν νέες πιστώσεις –όπως λένε κάποιοι, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι οι τράπεζες έχουν εισέλθει σε φάση απομόχλευσης, μείωσης του ενεργητικού τους. Δε θα υπάρξει ούτε κάποια πιστωτική έκρηξη και οι αποπληρωμές του δημοσίου προς τους ιδιώτες (το οποίο έχει κηρύξει στάση πληρωμών).

Αντιθέτως οι περικοπές θα ισοπεδώσουν τη ζήτηση. Η περικοπή της δημόσιας δαπάνης, με σκοπό να επέλθει οικονομική εξυγίανση, ισοδυναμεί με το να κόβαμε το πόδι κάποιου, για να τον κάνουμε να τρέξει σαν τον γιουσέιν μπολτ –ή έστω τον πιστόριους, θα πρόσθετα εγώ. Μες στο 13’ θα υπάρξει βαθιά ύφεση, με συντριβή των επενδύσεων κι εξαγωγές χωρίς δυναμισμό, ενώ η έκθεση του οοσα κάνει παρόμοιες προβλέψεις και για το 14’ –και μάλλον έχει δίκιο.

Δεν υπάρχει καμία απολύτως εγγύηση ότι θα επιτευχθούν οι στόχοι της συμφωνίας, ενώ ακόμα και η μείωση του πρωτογενούς ελλείμματος είναι ασταθής. Εν όψει των εκλογών στη γερμανία, το φθινόπωρο του 13’, θα ασκηθούν τρομακτικές πιέσεις και η ελλάδα δύσκολα θα παραμείνει στην ευρωζώνη.

Ποια είναι λοιπόν η εναλλακτική πολιτική πρόταση σε όλα αυτά;

Καταρχάς πρέπει να είναι καθαρό ότι δεν υπάρχει καμία λύση χωρίς κόστος. Το ζήτημα είναι πώς θα ελαχιστοποιηθεί και θα κατανεμηθεί, κι αν θα οδηγήσει κάπου, σε μια ευημερούσα κοινωνία που θα μπει σε σοσιαλιστικό δρόμο σε βάθος χρόνου.

Το πρώτο που πρέπει να εξετάσουμε είναι το κοινωνικό μέτωπο και τις δυνάμεις που πρέπει να περιλαμβάνει –η κοινωνική διαστρωμάτωση είναι ουσιώδους σημασίας, καθώς δεν έχουν πληγεί όλοι στον ίδιο βαθμό. Στην καρδιά του μετώπου βρίσκεται η μισθωτή εργασία, που θα είναι ο άξονας για κάθε κοινωνική αλλαγή –αν και δεν είναι το κυρίαρχο αριθμητικά στρώμα στην ελληνική κοινωνία(!). Αυτή η τάξη αντιμετωπίζει πρωτίστως το πρόβλημα της απασχόλησης, των μισθών και των συντάξεων και κάποια άλλα που έιναι κοινά για όλους (περίθαλψη, υγεία, φορολογία, κτλ).

Υπάρχει επίσης η τάξη των μικρομεσαίων αυτοαπασχολούμενων –που δεν πρέπει να την υποτιμήσουμε και να την χαρίσουμε στην χρυσή αυγή- η οποία αντιμετωπίζει το πρόβλημα των λουκέτων, την έλλειψη πιστώσεων, τον κίνδυνο των καταθέσεων, φορολογία, περίθαλψη, κτλ. Κι ο κλάδος των αγροτών (που ούτε αυτός έχει πληγεί με ενιαίο τρόπο) ο οποίος αντιμετωπίζει παρόμοια προβλήματα με την περίπτωση της ατε (πιστώσεις, καταθέσεις, κτλ).

Χρειαζόμαστε λοιπόν ένα μέτωπο που να διατυπώνει στόχους κι αιτήματα που να συσπειρώνουν αυτά τα κοινωνικά στρώματα. Και να προτάξει το ζήτημα της προστασίας της απασχόλησης -sic-, της ανάκαμψης μισθών και συντάξεων, της ανάκαμψης των πιστώσεων, δίκαια φορολογία και σταθερούς όρους για τους μικρομεσαίους αυτοαπασχολούμενους που είναι η σπονδυλική στήλη της ελληνικής οικονομίας. Πρέπει επίσης να μπουν όχι μόνο οικονομικά, αλλά πολιτικά κι εθνικά αιτήματα. Να προταχθεί το ζήτημα της δημοκρατίας και της εθνικής ανεξαρτησίας, τα οποία δεν τίθονταν με τον ίδιο τρόπο προ τριετίας.

Πιο συγκεκριμένα χρειάζεται. Άρση της λιτότητας. Άμεση ακύρωση των μνημονίων. Παύση πληρωμών –για να σταματήσει να κυνηγά η ελλάδα την ουρά της στο θέμα του χρέους- με προοπτική διαγραφής του μεγαλύτερου μέρους του. Κάτι που πρέπει να γίνει με δημοκρατικούς όρους κυρίαρχου κράτος και λογιστικό έλεγχο (ελε) από τα κάτω. Επαναφορά του δημόσιου ρόλου των τραπεζών και των δημόσιων επενδύσεων –χωρίς τις οποίες δε θα γινόταν καμία επένδυση συνολικά, σε παγκόσμιο επίπεδο. Κάθαρση του κράτους -sic- για να χτυπηθούν τα τρωκτικά και η διαφθορά, που ο κόσμος συνήθισε να τα συνδέει με το σημερινό δημόσιο. Δίκαια φορολογία, απαγκίστρωση από τις διεθνείς αγορές κι έλεγχος κεφαλαιακών ροών.

Όλα αυτά φυσικά δεν είναι εφικτά στα πλαίσια της ευρωζώνης, για αυτό θα τεθεί εκ των πραγμάτων, ως φυσικός όρος, η σύγκρουση με την ευρωπαϊκή ένωση.

Ποιος θα τα κάνει όλα αυτά;

Αυτό το ερώτημα του το θέτουν από το 10’, όταν η αριστερά είχε αθροιστικά λίγο παραπάνω από 10%. Οι συσχετισμοί όμως είναι απόρροια του προγράμματος και της θέλησης να κυβερνήσεις (θυελλώδικα χειροκροτήματα, ουρά, επιδοκιμασίες από το συριζαίικο κοινό). Σήμερα οι συνθήκες είναι εντελώς διαφορετικές.

Το κκε κι η ανταρσύα δεν ανταπεξήλθαν στις απαιτήσεις των καιρών εξαιτίας του αριστερίστικου σεχταρισμού τους και της έλλειψης κατανόησης του χαρακτήρα της κρίσης. Ο σύριζα (αν και δε θα ήθελαν ίσως κάποιοι από τους παρευρισκόμενους να επαναλάβω την κριτική μου) διατελεί κι αυτός σε πλήρη σύγχυση. Ένα συνονθύλευμα τάσεων, που παρουσιάζει έντονο ευρωπαϊσμό και αρχηγικά χαρακτηριστικά –που είναι λογικό εφόσον δεν έχει παραδοσιακές κομματικές δομές. Θέλει ριζοσπαστική λύση, αλλά εντός της ευρωζώνης. Δε φοβάται όμως την εξουσία και την κυβέρνηση (σσ: εννοεί δε φοβάται να τις καταλάβει). Αυτά που λέει θα τα κάνει σήμερα και όχι σε τρία τέρμινα, όταν ωριμάσουν οι συνθήκες για τη λαϊκή εξουσία. Έχει υγιείες δυνάμεις, σοσιαλιστικές ριζοσπαστικές τάσεις, γι’ αυτό κι ο κόσμος ακούμπησε πάνω του. Ο λαός θέλει μια αριστερή κυβέρνηση για να δώσει άμεσες λύσεις. Δεν εμπιστεύεται όμως πλήρως το σύριζα και καλά κάνει.

Σε αυτό το πλαίσιο η υπόλοιπη αριστερά μπορεί να παίξει καταλυτικό ρόλο. Όχι να απορρίψει και να καταγγέλλει το σύριζα, ποντάροντας στη διάλυσή του –αυτό θα ήταν τραγικό λάθος. Αλλά να συμπαραταχθεί σε κριτική βάση, απαιτώντας από το σύριζα να μη φοβηθεί και να υλοποιήσει ι. την ακύρωση των μνημονίων και ιι. την παύση πληρωμών. Τότε, σας διαβεβαιώ, η σύγκρουση με την εε θα είναι στη λογική των πραγμάτων, και γι’ αυτό πρέπει να ετοιμάζουμε τα λαϊκά στρώματα, σε ενωτική αγωνιστική βάση.

Θα μπορούσε να σταθεί κανείς κριτικά σε αρκετά σημεία. Στις πολύ δηλωτικές απαντήσεις στο καίριο ερώτημα: ποιος θα εφαρμόσει αυτό το πρόγραμμα; Στη σύγχυση μεταξύ κυβέρνησης και εξουσίας. Στις αυταπάτες για το δημόσιο ρόλο των τραπεζών και την κάθαρση του κράτους, που αντιμετωπίζεται εξωταξικά. Κι αυτά θεωρούνται η (γόνιμη) αριστερή κριτική προς το σύριζα...

Η ρίζα της διαφωνίας ωστόσο βρίσκεται αλλού: στο οικονομικό κομμάτι. Μπορεί εκ πρώτης όψεως να φαίνεται μια αξιόλογη ανάλυση με θετικά στοιχεία (που πράγματι υπάρχουν), που το χάνει απλώς στο πολιτικό. Αλλά το θεμελιακό της λάθος βρίσκεται στην εκτίμηση του χαρακτήρα της κρίσης.

Ο λαπαβίτσας δε μίλησε για κρίση υπερσυσσώρευσης, αλλά για κρίση ανταγωνιστικότητας του ελληνικού κεφαλαίου. Κατά συνέπεια η πρότασή του αποσκοπεί συνολικά στην τόνωση αυτής της ανταγωνιστικότητας, την αύξηση του αεπ και μια «ευημερούσα κοινωνία» με τα δικά του λόγια. Διαφωνεί με τις περικοπές, γιατί επιφέρουν μείωση της ζήτησης κι οδηγούν στην ύφεση με μαθηματική ακρίβεια. Ξεχνά όμως ότι η απαξίωση της εργατικής δύναμης είναι η πρώτη και αναπόφευκτη επιλογή της αστικής τάξης για την τόνωση της ανταγωνιστικότητας –την οποία εντοπίζει κι ο ίδιος ως το βασικό πρόβλημα στην ανάλυσή του. Με άλλα λόγια, οι μισθοί πρέπει να πέσουν σε επίπεδα κίνας και βουλγαρίας για να μπορέσει να γίνει ανταγωνιστικό το ελληνικό κεφάλαιο.

Φεύγοντας από το τιτάνια πήρα να διαβάσω το φυλλάδιο που μοίραζε στην είσοδο ο συμπαθής μοναχικός ποσαδίστας, που εσχάτως έχει κάνει δεξιά στροφή και στηρίζει εκλογικά το σύριζα. Και διαβάσαμε ως συνήθως ένα περιβόλι: για το ενιαίο κόμμα του επιστημονικού σοσιαλισμού και της σοσιαλιστικής επανάστασης που μπορεί και πρέπει να γίνει ο σύριζα. Για τις καταβολές του από τη μεγάλη οκτωβριανή επανάσταση και την κυβέρνηση του βουνού του εαμ. Και για τις μάζες που δοκιμάζουν τη δική τους προοδευτική πουτίγκα τη στιγμή που την τρώνε (ένγκελς). Και δεν αναθέτουν τις τύχες του στο σύριζα, αλλά είναι ο σύριζα που θα μπει στη διάθεσή τους για να αναθέσει σε αυτές την πορεία της χώρας.

(Καθώς επίσης, εκτός θέματος, για το κκε που ή θα είναι κόμμα τροτσκιστικό-ποσαδιστικό, ή δε θα είναι τίποτα. Και για τον ενιαίο συνασπισμό του 88’, που με τη μετέπειτα πορεία του και τη μετεξέλιξή του σε ενιαίο κόμμα, απέκλεισε στην ουσία τις κομμουνιστικές συνιστώσες, δηλ το κκε και τους ποσαδικούς, που ήταν λέει συνιδριτική συνιστώσα και συμμετείχαν στην πρώτη πολιτική του επιτροπή. Τα καλύτερα χρόνια χάσαμε...)

Εν πάση περιπτώσει, ο συμπαθής ποσαδίστας έχει το ακαταλόγιστο, κι όποιος τον πειράξει θα το βρει από εμάς. Το πιο ανησυχητικό όμως δεν είναι οι δικές του γραφικές μουσμουλιές. Αλλά ότι αρχίζουν να τις λένε και –το χειρότερο- να τις πιστεύουν κι άτομα που (θέλουν να) περνιούνται για σοβαρά, λες κι έχουν υποστεί λοβοτομή.

Κι αυτό είναι επί της ουσίας το σχόλιο της κε του μπλοκ για την εκδήλωση των χιλίων (που ήταν διακόσια άτομα) και τη συνδιάσκεψη του σύριζα, που ολοκληρώνεται σήμερα με την ενοποίησή του.