Η ημέρα της Νίκης

...και του Νικόλαου, που δηλώνει τη νίκη του λαού. Hasta la Vitoria Siempre. Κι άμα έχεις τέτοιες νίκες... τι τους θέλεις τους εχθρούς. Hasta να πάνε...

Αφού πειστήκαμε να κρατήσουμε την ανάσα μας από αγωνία για το μέλλον της Ευρώπης και της δημοκρατίας (που δεν υπήρξαν ποτέ ζευγάρι, παρά τις σχετικές φήμες) και την ξανακρατήσαμε μετά τη βρωμερή ανακούφιση με την ανάδειξη του φιλελέ δεξιού προέδρου στην Αυστρία (που νίκησε όμως τον ακροδεξιό), χτες ήταν η ώρα να πάρουμε μια βαθιά ανάσα σύμφωνα με τα ΜΜΕ και την κυβέρνηση (που κατά τα άλλα βρίσκονται σε αδυσώπητο πόλεμο) για το χτεσινό Eurogroup και τα μέτρα ελάφρυνσης του χρέους. Και να την κρατήσουμε -την ανάσα μας- ως το 2060, που θα (ξανα)κουρευτεί το χρέος, αλλά μέχρι τότε, θα έχει φτάσει το μαλλί -και όχι μόνο- ως τον ποπό.

Αυτό βασικά πρέπει να ήταν το βασικό διαπραγματευτικό επιχείρημα της ελληνικής πλευράς, βγαλμένο κατευθείαν από τις σελίδες του Αστερίξ στην Ισπανία των Podemos, και το μικρό Πέπε (απλή συνωνυμία με τον Ιταλό Γκρίλο) που κρατούσε επίτηδες την αναπνοή του, μέχρι να κοκκινίσει από το κακό του και να του γίνει το χατίρι. Κι αυτή είναι μάλλον η μόνη ρεαλιστική πιθανότητα να κοκκινίσουν τα στελέχη της ΔΦΑ, αφού δεν το κάνουν από ντροπή έστω. Δεν έχεις τσίπα, Τσίπρα, δεν κάνεις ούτε για ΠαΣοΚ.

Το οποίο ΠαΣοΚ πανηγύριζε χτες για το δικό του καταπληκτικό κούρεμα (100 εκ. ευρώ), που  δεν είχε παρόμοιό του στην ιστορία, άλλο βέβαια αν περιλάμβανε και τα ασφαλιστικά ταμεία, που τα οδήγησε στη χρεοκοπία, για να ανοίξει το ασφαλιστικό.

Ενώ το κούρεμα του Σύριζα (που διέλυσε ό,τι έμεινε όρθιο από το ασφαλιστικό) θα είναι ακόμα καλύτερο, γιατί δε θα έχει τέτοιες συνέπειες, ούτε νέα μέτρα, αλλά μνημόνια (και τέταρτο και πέμπτο κι άλλα δεκαπέντε ως το 2060). Αλλά όποιος τα λέει αυτά και θυμάται συνειρμικά τον Μπένι και τους Πασόκους, είναι συκοφάντης.

Ο θεός και η κυβέρνηση να μας κόβουν χρόνια και να δίνουν μέρες στο χρέος, για να γίνει βιώσιμο και να μας θάψει όλους. Έτσι κι αλλιώς, μέχρι το 2060, ποιος ζει, ποιος πεθαίνει, στην κυριολεξία -κι ας νευριάζει η Ρένα Δουρου-τι, όταν της λέω πως δε θα προκάμουμε με τέτοια ζωή που κάνουμε -ζούμε πάνω από τις δυνατότητές μας, όπως λένε διάφοροι φιλελέδες, τροϊκανοί, αυτοκριτικοί "αριστερούληδες", κτλ.

Η Ρένα λέει επίσης πως ο Φιντέλ ήταν γατάκι μπροστά στη μάχη που έδωσε η "αριστερή κυβέρνηση" στις Βρυξέλλες (να ακουστεί καλά, δε θα ξεμπερδέψετε με την Αριστερά) και τη διαγραφή χρέους που κατάφερε, εδώ και τώρα, άμεσα, το 2060, και όχι στη δευτέρα παρουσία του σοσιαλισμού. Που ως φράση, υπονοεί βασικά πως υπήρξε και πρώτη παρουσία, μες στον εικοστό αιώνα. Αλλά εντάξει τώρα, σοσιαλισμός ήταν αυτό το πράγμα; Είδαμε και την Κούβα που ήταν μια δικτατορία του Κάστρο, όχι όπως στην Ευρώπη των δημοκρατικών διαδικασιών και των δημοψηφισμάτων με την εκφρασμένη βούληση του κυρίαρχου λαού -που είναι όμως λίγο ντεφορμέ, γι' αυτό δεν παίρνουμε τοις μετρητοίς τις ετυμηγορίες του.

Αλλά η μαγκιά είναι να φωτογραφίζεσαι τη μια βδομάδα στην κηδεία του Κάστρο, για να αντλήσεις πολιτική υπεραξία και την άλλη να ξύνεις επιδέξια από τα τηλεοπτικά πλάνα τον Κασιδιάρη και τον Παππά -όπως κάποτε το σφυροδρέπανο από τη σημαία της ΚΟΕ (τι να κάνει αυτή η ψυχή άραγε;) και το ΚΚΕ ή το ΕΑΜ από την Εθνική Αντίσταση- για να μην μπουν στο ίδιο κάδρο με την Αυλωνίτου και το Βίτσα και τη Ρω του έρωτα του Καμμένου με τους φασίστες και το χρυσαυγίτικο πολιτικό ακροατήριο.

Κι ενώ τα Συριζοτρόλ πελάγωσαν με το αιγαιοπελαγίτικο σόου του Καμμένου, πίνοντας το αμίλητο νερό και όλο το Βόσπορο,ξαναβρήκαν τη διαδικτυακή τους λαλιά το βράδυ, για να γλεντήσουν σαν Μπαλούρδοι τη φοβερή, επωφελή συμφωνία στο Eurogroup, Στον έβδομο ουρανό όλοι αδέλφια.
Κάπως έπρεπε να ξαναπιάσουν δουλειά, άλλωστε, εν όψει της σημερινής επετείου (των "δικών τους Δεκεμβριανών").

Γιατί χαίρονται και χαμογελούν οι Συριζαίοι, πατερούλη;

Υπάρχουν δύο βασικά ενδεχόμενα: είτε γιατί πάνε σε εκλογές, είτε για να μην πάνε σε εκλογές. Είχαν πει κι αφήσει να εννοηθεί πως δε θα ήταν πρόθυμοι να σηκώσουν το βάρος μιας νέας, επώδυνης συμφωνίας, κι αν τους έφερναν μια τέτοια, θα "απειλούσαν" με παραίτηση και εκλογές, κάνοντας βασικά ηρωική έξοδο, προτού καούν εντελώς, για να έχουν ρεαλιστικές ελπίδες να επανέλθουν στα πράγματα.

Οπότε, αν θέλουν να αποφύγουν τις εκλογές, πρέπει να παίξουν το χαρτί της καταπληκτικής, φανταστικής συμφωνίας, με τους τρομερά επωφελείς όρους. Κι αν δεν μπορούν να αποφύγουν τις κάλπες, που μοιάζουν αρκετά πιθανές μες στο 17', θα επιλέξουν να παίξουν το ίδιο ακριβώς χαρτί και να το έχουν ως βασικό προεκλογικό τους επιχείρημα.

Κι αν όλα αυτά -κούρεμα, χρέος, κτλ- θυμίζουν τον Αισώπειο μύθο για το αρνί, που αντί να του κουρεύουν το μαλλί, του έκοβαν λίγο-λίγο το κρέας, όλα οδηγούν στο άλμπουμ του Ζάχαρη (το καλύτερο δώρο για τις φετινές γιορτές) και το φτηνούτσικο λογοπαίγνιο με το προβατάκι στο εξώφυλλο (που φοβάται να βελάξει, για να μην προκαλέσει πανικό στις αγορές).

Το οποίο μας θυμίζει επίσης, διδακτικά, πως η διαπραγμάτευση κι η αστική δημοκρατία εν γένει, είναι σαν την κουβέντα ενός λύκου (λυκοσυμμαχία) κι ενός αρνιού, που συζητάνε τι θα δειπνήσουν το βράδυ...

Ο φάκελος της Κύπρου

Σε στιγμές οίστρου και με μια τοσηδανά υπερβολή, η Ρένα Δουρου-τι είχε πει πως αν εξαρτιόταν από αυτήν η τύχη της Κύπρου, θα έλεγε: χάρισμά σας, πάρτε και την υπόλοιπη. Δεν είναι πως δεν πέρασε καλά στα κίντικά της νιάτα, σε μια αποστολή στη μαρτυρική μεγαλόνησο, όπου μαρτύρησε η ίδια με κάτι απλοϊκές εδονίτικες ερωτήσεις για το σύντροφο με το μουστάκι, αλλά κατάφερε μόλα ταύτα, να συσφίξει -με κάθε πιθανό τρόπο και έννοια- τις συντροφικές σχέσεις με τη βάση της ΕΔΟΝ. Το θέμα είναι καθαρά πολιτικό κι έχει ονοματεπώνυμο ή μάλλον αρκτικόλεξο: ΑΚΕΛ.
Μα Ανορθωτικό Κόμμα; Αλήθεια τώρα; (Και να φανταστείς πως η Ανόρθωση δεν είναι καν αριστερή ομάδα).

Κι επίσης δεν ξέρει -πάντα μεταξύ χαβαλέ κι αστείου, όπου λέγονται τα πιο σοβαρά πράγματα- αν με κάποιο αντιδιαλεκτικό τρόπο μεταφερόταν στο χρόνο κι έπρεπε να υποστηρίξει με τα σημερινά της μυαλά την προσωρινή γραμμή-θέση για Ένωση. Ή αν η χρονομηχανή της σταματούσε στο 99' σε ένα αμφιθέατρο και τη ρωτούσε κάποιος για το Μιλόσεβιτς και τη Σρεμπρένιτσα.

Εγώ πάλι κουβαλάω ως ένοχο μυστικό της νιότης μου ότι συμπαθούσα τους Κύπριους για κάποιους διαστροφικούς λόγους, που είναι οι εξής τρεις: Final Four, Πανσπουδαστική και χαλούμι. Ο πρώτος τίτλος είναι σκόπιμα παραπλανητικός, για να μπει ένας συνδετικός κρίκος.

Τα κανακέματα πολλοί αγάπησαν, τον Κανάκη ουδείς. Αλλά κάποια σκετσάκια του ΑΜΑΝ είναι διαχρονικά και θαυμάσια (από πολύ κοντά, που θα έλεγε ο Μανόλο). Όπως αυτό με τις Αθηναϊκές πινακίδες και το χουλιγκάνο που ακολουθεί τον (κακώς εννοούμενο) δημοκρατικό συγκεντρωτισμό.
-Μα αυτά τα λένε οι κομμουνιστές.
-Όλος ο κόσμος τα λέει, πατέρα...
-Δηλαδή;
-Ο Μπάμπης ο Σουγιάς, ο Κώστας ο Γκοτζίλας, ο Πέτρος ο Μπαλτάς, ο Πεταλούδας (προσοχή, όχι Πελεκούδας) ο Νίκος...



Ναι, αλλά πόσοι θυμούνται ότι η αφορμή για όλα αυτά ήταν το Φάιναλ Φορ της Ευρωλίγκα στο κλειστό της Πυλαίας -που μύριζε ακόμα καινουργίλα και είχε φιλοξενήσει και το F4 του ελληνικού Κυπέλλου, για να μαλακώσουν λίγο τα στεφάνια. Το τελευταίο πριν τη διάσπαση του ευρωπαϊκού μπάσκετ -που έγινε πειραματόζωο της ποδοσφαιρικής G14 κι ακόμα να συνέλθει από το χτύπημα- και το πρώτο (από τα πέντε) που κατέκτησε ο Ομπράντοβιτς με τον ΠΑΟ. Η παρουσία του οποίου -και των οπαδών που τον ακολούθησαν- ήταν αυτό που προκάλεσε τα επεισόδια και έδωσε αφορμή για το -κλασικό πια- σκετσάκι.

Εγώ από την πλευρά μου δηλώνω αθώος κι έχω και άλλοθι, αλλά το έφερα βαρέως. Όχι γιατί δεν ήμουν εκεί, για να τα σπάσω, αλλά γιατί το σχολείο μας επέλεξε εκείνη ακριβώς τη βδομάδα, για να πάμε επταήμερη (πέντε+δύο bonus) στην Κύπρο. Όπου τα περάσαμε πολλά ωραία, κολλήσαμε μες σε λίγες μέρες την ένρινη κυπριακή προφορά -όπου όταν συναντάς λέξη με "πτ" είναι σα να φτύνεις μαζί και ένα κομμάτι της ψυχής σου- κι ανακαλύψαμε το χαλούμι (ο τρίτος λόγος) και πόσο μαγικό μπορεί να γίνει. Όλα αυτά μαζί με μια μπουτίκ της Φεράρι (γιατί ήμασταν μικροί και μας συγκινούσε ακόμα), σε μια περίεργη βόλτα κατά μήκος της πράσινης γραμμής, αφού είχαμε χαθεί στην πραγματικότητα κι αρνούμασταν να το παραδεχτούμε.

Ο δεύτερος λόγος, που παρακάμψαμε, έχει να κάνει με τα ηρωικά ΜΜΕ στο ΑΠΘ, όπου η Πανσπουδαστική συγκροτήθηκε προτού υπάρξει εκεί ΚΝΕ, κι αυτό το οφείλουμε σε δύο Κύπριους της Προοδευτικής, που την κράτησαν.
Από τους οποίους, ο ένας ήταν στέλεχος και στο τάβλι μετρούσε κάθε ζαριά με έναν μοναδικό κυπριακό τρόπο, χτυπώντας το πούλι του σε κάθε βήμα, όχι απαλά, αλλά όπως θα χτυπούσε μερακλίδικα τη μάνα στο πλακωτό. Κι άμα είχε φέρει ασόδυο, πάει κι έρχεται, μικρό το κακό. Φαντάσου όμως να τον βλέπεις να παίζει τις εξάρες ή κάποια ζαριά που δεν του βγαίνει, και να γυρίζει το πούλι του πίσω, για να παίξει κάτι άλλο.

Η άλλη ήταν μια ΕΔΟΝίτισσα, που κατά βάθος ήταν ΚΚΕ (τότε) κι ο μη αστικός μύθος λέει πως είχε πάρει μια -εντελώς προσωπική- ψήφο από την εγγονή του Γρίβα! Είχε όμως καταγωγή από την Αμμόχωστο και έβλεπε τόσο συναισθηματικά το ζήτημα, που ψήφισε "ναι" στο δημοψήφισμα Ανάν, γιατί ήθελε να δει την πατρίδα των δικών της. Κι αυτή ήταν η πιο χαρακτηριστική επαφή που είχα με την ιδιαιτερότητα του Κυπριακού και των Κυπρίων, που το ιεραρχούν στην πρώτη θέση, και καλά κάνουν, αλλά το θέμα είναι πώς. Γιατί αυτοί κατέληξαν με αήττητο σκεπτικό, υπέρ της ένταξης στην ΕΕ, γιατί σου λέει κοτζάμ διεθνής οργανισμός αποκλείεται να δεχτεί τη διχοτόμηση ενός κράτους-μέλους του, χωρίς να κάνει κάτι για αυτό.
Κούνια που τους κούναγε... Προφανώς θα κάνουν. Σε ποια κατεύθυνση είναι το ζήτημα.

Η πιο καλτ (χειρότερη και καλύτερη μαζί) ανάμνηση από την επαφής με τους Κύπριους ήταν οι δικές τους φοιτητικές εκλογές, όπου πηγαίναμε για ηθική ενίσχυση και περιφρούρηση, όταν χρειαζόταν (δε νομίζω όμως να το κάνουμε πια). Προσπαθούσαμε να πούμε και κάποιο σοβαρό σύνθημα, αλλά συνήθως πνιγόταν στο γενικό κλίμα και τη φαιδρή ατμόσφαιρα που επικρατούσε, με τα δύο ΠαΣοΚ (Α'ώνας και Ανα'έννηση), πριν γίνει τέτοιο το ΑΚΕΛ, τους Κύπριους Δαπίτες της μΠρωτοπορίας, με σήμα το αγγελακι, και τους ακόμα πιο δεξιούς φασίστες της ΠΕΟΦ. Κι όσο καλή διάθεση κι αν είχες, παρασυρόσουν όταν άκουγες τον εφορευτικό της μΠρωτοπορίας -που είχε τότε τους συσχετισμούς- στην καταμέτρηση, να δείχνει στο κοινό, όσο πιο εκνευριστικά μπορούσε, τα ψηφοδέλτια που έβγαιναν από την κάλπη.
-μΠρωτοπορία! (...) μΠρωτοπορία! (...) Ε, κι αυτούνο αγγελάκι είναι!
Οπότε κάποιοι σύντροφοι τα πήραν και του απάντησαν πολιτικά.
Βάλ' το αγγελάκι μες στον... πόλο, βάλτο όλο, βάλτο όλο...
Καμιά φορά, τα πιο σοβαρά πράγματα λέγονται ρυθμικά.

Anyway (με κυπριακό αξάν) πρέπει να υπάρχουν αναρίθμητες ιστορίες με Κύπριους, κάτι σαν φοιτητικά ανέκδοτα, που φτάνουν στο όριο του αστικού μύθου. Πχ για έναν Προοδευτικάριο, που συμμετείχε σε ένα reality της εποχής (ενώ εσείς μόνο τη Φραντζέσκα θυμάστε). Ή για την ένρινη αγωνία τους, όταν οι μπάχαλοι απειλούσαν να διαλύσουν τις εκλογές κι αυτοί περίμεναν τις δικές μας ενισχύσεις, από την περιφρούρηση (Έρχουσι οι σύντροφοι; Έρχουσι; Δεν έρχουσι, ε;). Ή για το στέκι τους στην Τζοβαροπούλου, ακριβώς πάνω από τη Λέσχη (όπου επικεντρωνόταν όλη η δράση τους) και τον Μοντεχρήστο, που αναφερόταν συνειρμικά σε κάποιο κατοικίδιο ποντίκι των γραφείων -αν θυμάμαι καλά.

Αλλά το βασικό δίδαγμα είναι πως μπορούσες να συμπαθείς τους Κύπριους, μέχρι να τους γνωρίσεις. Ή βασικά να γνωρίσεις τους δικούς μας Κύπριους σφους, που οργανώνονταν στην ΚΝΕ και είχαν πολιτική δυσανεξία στους συμπατριώτες τους. Γι' αυτό και δεν πείθονταν πολύ εύκολα να πάνε να τους ψηφίσουν στις δικές τους φοιτητικές εκλογές -κι άντε να τους δώσεις άδικο.
Κι η πλάκα είναι πως το ΑΚΕΛ μπορεί να είναι δεξιό και ρεφορμιστικό τύπου Σύριζα, αλλά αντίθετα με αυτόν, διατηρεί (ή τουλάχιστον διατηρούσε) την καλή, μη χαλαρή οργάνωση ως κατάλοιπο του παρελθόντος και ως όρο επιβίωσης απέναντι στους αντιπάλους του.

Το τελευταίο που θυμάμαι από το δικό μου (φοιτητικό-κυπριακό) παρελθόν ήταν η κάπως έκτακτη κι εσπευσμένη κινητοποίηση, μόλις ανακοινώθηκε το σχέδιο του Ανάν, που δεν πρόλαβε να οργανωθεί και δεν είχε καν συνθήματα για την περίπτωση, καλά-καλά. Κι όταν έπεσε από τη ντουντούκα ένα σύνθημα "σχέδιο Ανάν, απαράδεκτο", έμεινε βασικά αναπάντητο από κάτω, γιατί περιμέναμε να ακούσουμε τη συνέχεια -που δεν υπήρχε- και μας έμεινε μια αίσθηση ανολοκλήρωτου. Μια σιωπή που ήταν σαν έμμεσο σχόλιο: ντάξει, απαράδεκτο το σχέδιο, αλλά και το σύνθημα δεν πάει πίσω...

Φωνάζαμε όμως "Κύπρος ενιαία ανεξάρτητη", που δεν το είχαμε εγκαταλείψει ποτέ, για να γίνεται τόσος ντόρος. Κι αμέσως μετά το δημοψήφισμα, θυμάμαι ένα σχόλιο στο Ρίζο που έλεγε...
Αλλά όχι, αυτά θα τα δούμε καλύτερα προσεχώς, για να μην τα στριμώξουμε στον επίλογο. Εξάλλου ο τίτλος πρέπει να παραπέμπει κάπως και στην πρακτική του παλιού (όχι καλού) ΠαΣοΚ, που έλεγε για χρόνια πως θα ανοίξει το φάκελο της Κύπρου (για να τιμωρήσει τους προδότες) και τελικά το έκανε με αρκετή καθυστέρηση και εντελώς διεκπεραιωτικά, ίσα-ίσα, για να τον κλείσει, χωρίς να πει και να μάθουμε τίποτα.
Όποιος θέλει να μάθει περισσότερα, μπορεί να διαβάσει το σχετικό βιβλίο του Κ. Κάππου που ήταν ο δικός μας εκπρόσωπος στην επιτροπή της Βουλής, που εξέταζε το θέμα.

Αλύγιστο ΠΑΣΟΚοχώρι

Υπάρχουν οι αλύγιστοι της ταξικής πάλης κι ο "Αλύγιστος" του Κ. Κοτζιά -καμία σχέση συγγένειας, πόσο μάλλον πολιτική με τον υπουργό- που θα μείνει αθάνατος, σαν τη μνήμη του Ν. Πλουμπίδη, στον οποίο αναφέρεται.
Κι υπάρχουν κι αυτοί που τους καπηλεύονται, ενώ τον ήπιαν αλύγιστο, χωρίς ντροπή και τσίπα -μονάχα Τσίπρα.

Ναι, αλλά με την κοινωνία όρθια, σου λένε. Που την παίρνουν για ένα στα όρθια, με σαφείς επιρροές από Παπακαλιάτη, σαν την π... τη μάνα που τους γέννησε που θα έλεγε και ο Σαραμάγκου (γιατί ο Χριστόφορος δεν έχει φετίχ με το ευρώ, αλλά με τους τοίχους και τις μάνες, που τις κοινωνικοποιεί με αριστοφανική κοινοκτημοσύνη).

Ιδιωτικοποιήστε και τα ξερονήσια και τις φυλακές όπου "μείνατε" αλύγιστοι, θα μπορούσε να τους πει ο Σαραμάγκου σήμερα. Αλλά αφενός δεν υπάρχει κανείς λόγος να τους τα χαρίσουμε. Αφετέρου υπάρχει βάσιμος φόβος πως θα το κάνουν κι αυτό -ήδη υπάρχουν διάφορα σχέδια για τη Μακρόνησο και την... "αξιοποίησή" της, αυτή τη φορά με τουριστικές εγκαταστάσεις, αντί για "αναμορφωτήρια" και Παρθενώνες.

Ξαναζωντάνεψαν και τον Γοργοπόταμο, όπως είπε και ο -ντιπ- Καμμένος (θυελλώδικα χειροκροτήματα, ουρανομήκεις επιδοκιμασίες). Ο Γοργοπόταμος στον Αλαβάνο στέλνει περήφανο χαιρετισμό, ενώ βλέπει να "λουφάζουν έντρομοι ντόπιοι και ξένοι λύκοι" στη λυκοσυμμαχία της ΕΕ, που την υπερασπίζονται με πάθος, σα λυκόσκυλα του συστήματος (ο όρος "μαντρόσκυλα" είναι κατοχυρωμένος για/από τους χρυσαυγίτες).
Σπάμε την άτιμη την αλυσίδα -στον αδύναμο κρίκο της...

Γοργοπόταμος καλεί Αλαβάνο. Όβερ...

Ο κανονικός Ζέρβας βέβαια μες σε λίγα χρόνια είχε γίνει υπουργός κι εκτελούσε κομμουνιστές (από αυτούς που δε λύγισαν ούτε σε ξερονήσια, ούτε σε φυλακές, ούτε στις 17 ώρες διαπραγμάτευση). Αλλά ο σύγχρονος ακροδεξιός Ζέρβας είναι ακίνδυνος (;) και φαντασιώνεται πως παίζει στο TOP-GUN, αναχαιτίζοντας Τούρκους.

Ξεκίνησαν οι μάπες και ο εμφύλιος...

Κι αφού ο Μητσοτάκης το έχει τερματίσει και γελάει μόνος του με τα δικά του κρύα αστεία, από τότε που έπαψε να δανείζεται τα σκίτσα του (νεοφιλελέ) Αρκά, γιατί να μην πάει κι ο Κουτσούμπας μια φορά στη Βουλή, με ένα επίκαιρο σκίτσο του Ζάχαρη, σαν κι αυτό;

Θα 'ταν κι ένας μικρός φόρος τιμής στο συγγραφέα του Misterio Buffo και τους σατιρικούς διαλόγους που στήνουν κάθε φορά στη  βουλή οι πυλώνες του νέου δικομματισμού.

Κι αν σας μπερδεύει η ευλύγιστη, οσφυοκαμπτική τακτική του Σύριζα (διαβάστε και λίγο Λένιν βρε αστοιχείωτοι, ΝΕΠ, Μπρεστ-Λιτόφσκ, "Αριστερισμός"), ας μην παραγνωρίζουμε πως παραμένουν αλύγιστοι κι αταλάντευτοι στις δυνάμεις του παγκόσμιου καπιταλισμού, όπως είπε ο Τσίπρας. Μην καρτεράτε να λυγίσουνε ούτε για μια στιγμή, μηδέ όσο στην κακοκαιρία λυγάει το κυπαρίσσι. Έχουνε την ΕΕ πολύ, πάρα πολύ αγαπήσει.
Λυγάει η βλακεία σίδερα, πώς μας τρελαίνεις σήμερα. Λύγισε-εεε...

Τι δηλαδή; Δε λυγίσατε με το ανθρώπινο δράμα του Αλέξη, τον έρπη που έβγαλε από τη στενοχώρια του και τις 17 ολάκερες ώρες σκληρής (κι αλύγιστης) διαπραγμάτευσης; Μα τι άνθρωποι είστε εσείς; Πού είναι οι αριστερές σας ευαισθησίες;

Του Γιάννη Ιωάννου, που έχει έμπνευση με κάθε "Αλλαγή"...

Κι αν πριν από μερικές μέρες είχαν το Σπούτνικ (της νεολαίας Γκαγκάριν, που λέει και η Ρένα Δουρου-τι), τώρα συνεχίζουν δυνατά κι αριστερά, με φεστιβάλ μουσμουλιάς και παραισθησιογόνων, εκτοξεύοντας σε διαστημικά επίπεδα την πολιτική αλητεία.
Μνημόνια μέχρι να σβήσει ο ήλιος, ο ανατέλλων, του ΠΑΣΟΚ και τα σύγχρονα γενόσημά του.

Αλλά η Ρένα Δουρου-τι επιμένει: τώρα που ο Σύριζα έχει γίνει συμπλήρωμα (σχεδόν συνιστώσα) της ΝΔ, κι ένα καθαρά αστικό κόμμα, θα μπορούσαμε να πηγαίνουμε στα συνέδριά τους. Πού θα βρουν άλλωστε τόσες αφορμές για γέλιο μαζεμένες οι δικοί μας;

Και τι γίνεται με τον (άντε... παραιτήσου, σύντροφε) Κουβέλη; Πόσο αλύγιστες είναι οι δικές του κόκκινες γραμμές, για να χωρέσουν σε μια αλύγιστη κατακόκκινη γραμμή; Κάτι σαν (τηρουμένων των ροζ αναλογιών) Συνέδριο των Νικητών, όπου γύρισαν τα απολωλότα πρόβατα, εκτός από την "Αριστερή Αντιπολίτευση" του Λαφαζάνη-Τρότσκι.

Μεμέ (ή κάτι τέτοιο τες-πα) του Πάνου Ζάχαρη

Ομολογώ πως το αρχικό σχέδιο ήταν μια πολιτική κριτική στις θέσεις και το νέο, προτεινόμενο καταστατικό, αλλά αυτά ούτε τα μέλη δεν πρέπει να τα διάβασαν. Μόνο η ΚΟΜΕΠ επιμένει να τα παίρνει στα σοβαρά και να ασκεί πολιτική κριτική, επί της ουσίας. Η οποία όμως, σε κάθε αστικό κόμμα που σέβεται τον εαυτό του, δε βρίσκεται στα ντοκουμέντα, αλλά στο παρασκήνιο, τις δολιχοδρομίες για τα πόστα και τους συσχετισμούς, κοκ.

Το αμέσως επόμενο αρχικό σχέδιο (κι ας είναι αντίφαση εν τοις όροις, εδώ οι άλλοι θεωρούν εαυτούς κομμουνιστές κι αλύγιστους) ήταν μια πιο χαλαρή ματιά στο πολιτικό παρασκήνιο του συνεδρίου και σε διάφορα καλτ διαμαντάκια με μαρξιστική χρυσόσκονη: δηλώσεις, κορόνες, θέσεις, καταστατικό, τα πάντα. Αλλά βλέπεις τους αλύγιστους να προκαλούν και λυγίζεις αναπόφευκτα...

Ας κλείσουμε με μερικά ακόμα στιγμιότυπα του Συνεδρίου.

Από την πόλη έρχομαι...

Πάλι καλά που δεν έβαλε τους στίχους του Ρίτσου για τα παιδιά της ΚΝΕ (που έρχονται από πολύ μακριά).

Ο σύντροφος Τζουμάκας στο Συνέδριο, με το σοσιαλιστικό του όραμα.

Οι ωραίες αφίσες του Σύριζα, που δεν πάσχουν από προσωπολατρία, όπως κάτι σταλινικά απολιθώματα, αλλά συμπυκνώνουν την πολιτική ουσία του Συνεδρίου.

-Το face control στην είσοδο του σταδίου, που χρησιμοποιεί η λαοπρόβλητη κυβέρνηση:



-Το παράπονο της Πράσινης Οικολόγας, που δεν αναφέρεται ποτέ το κόμμα της στη συγκυβέρνηση Σ-ΑΝΕΛ ενώ συμμετέχει και αυτό στην κυβέρνηση.
-Το θερμό χειροκρότημα στον ακροδεξιό Ζέρβα (κι άλλη αντίφαση, αλλά δε βαριέσαι, αυτές κινούν την ιστορία) που έχει καταφέρει να χειροκροτηθεί από τους πάντες: από τους εθνικιστές μέχρι τους εξωκοινοβουλευτικούς, που έκαναν τους χειροκροτητές στην κεντρική συγκέντρωση του Ιουλίου, πριν από το δημοψήφισμα.

-Τις παρουσίες του ΑΚΕΛ και του HDP (με το οποίο κατεβαίνει το ΕΜΕΡ, που πλέον είναι κάτι σαν το αδελφό κόμμα του Ναρ).
Σκ... στο ΑΚΕΛ, είπαμε; Ε να πούμε τότε...
-Και το live blog του Newsit, όπου ο πρόεδρος του ΚΕΑ και γραμματέας του ΚΚΓ αναφέρθηκε ως... γγ του γαλλικού ΚΚΕ.
(Βλέπε στο 22.24. δεύτερη παράγραφος)
Πώς έλεγαν οι χρυσαυγίτες δικηγόροι εκείνο το αμίμητο για το ΚΚΕ Τουρκίας (στη δίκη της Χρυσής Αυγής); Κάπως έτσι...

Υπάρχουν και χειρότερα, μα θα στα πω αργότερα...

Ντελί-Ριο κιτς κερδοφορίας

Δεν ξέρω πόσοι από εσάς ξενυχτήσατε για να δείτε την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Ρίο (ή την είδατε σε μαγνητοσκόπηση) κι αν είχατε την αποφασιστική (κι αντιφασιστική συνάμα) σταθερή σκοπιά της Ρένας Δουρου-τι. Που πρόλαβε να ενθουσιαστεί με το πρώτο μέρος, τη γέννηση της ζωής, την εξέλιξη, την πρόοδο και τους αφρικανούς σκλάβους που έφεραν στην ήπειρο οι λευκοί κονκισταδόρες, την εξέλιξη της πόλης και τους ουρανοξύστες που έκρυβαν πολύ καλά με τον όγκο τους τις φαβέλες και τη φτώχεια. Για να αλλάξει στο καπάκι γνώμη, με την μπουρναζιώτικη ραπ (με την οποία γενικά δεν έχει θέμα) και το κακόγουστο μουσικό πρόγραμμα, που δεν κατάφερε να δώσει καν το προκάτ, φολκλόρ στοιχείο, που έχει μάθει να αναζητά ο τουρίστας. Πόσο μάλλον την εικόνα της πραγματικής Βραζιλίας, τους χυμούς και τη μυρωδιά μιας τεράστιας χώρας, με εκρηκτικές αντιθέσεις και φοβερή ποικιλία φυλών, ανθρώπων και πολιτισμών.

Προσέξτε τη λεπτομέρεια. Οι χορευτές στο βάθος με τα φωσφοριζέ βελάκια
να δείχνουν το δρόμο στους αθλητές, για να μη χαθούν!! Ομολογώ πως με ξεπερνά

Σίγουρα όμως όλα αυτά χάνουν, αν δεν έχεις δίπλα σου το Λαϊκό Στρώμα να σχολιάζει την τελετή και να σε δροσίζει (στα πρόθυρα του πολικού ψύχους) με αστεία για τον Τελέτοβιτς (παίκτης στο ΝΒΑ) Ενάρξοβιτς. Αλλά όπως είπε αυτοκριτικά το ίδιο το Λ.Σ.: εδώ δε σωπαίνει ο Χατζηγεωργίου, γιατί να το κάνω εγώ;
Έλα ντε...

Και τι δεν είπε ο εκφωνητής της καρδιάς μας...
Τι για τον μοντελισμό -sic- που ακολουθεί το μοντέλο Ζιζέλ, σε μια καταπληκτική μετάφραση του όρου μόντελινγκ, που αν δεν ξέρεις τα συμφραζόμενα και δεις τη λέξη αποκομμένη, μπορεί και να πιστέψεις πως είναι κάτι παρεμφερές με τον τογιοτισμό, που θα μας απασχολήσει στην οικοδόμηση της κοινωνίας του μέλλοντος και την οργάνωση της παραγωγής ή των πόλεων νέου τύπου. Τι για τις δύο γενιές ράπερ, που συνυπάρχουν αρμονικά, γιατί η Βραζιλία είναι ένα χωνευτήρι πολιτισμών (;!). Τι για τη Βραζιλία που επανεφεύρει... επανεφεύρει... κάτι τέλος πάντων, δε θυμάμαι τι ακριβώς, γιατί κι εγώ τα έχασα, με τόση εφευρ(ικ)ότητα.

Και προπαντός για τα οικολογικά μηνύματα των διοργανωτών, που έμοιαζαν με φλύαρη, φαιδρή διάλεξη του ΓΑΠ για την πράσινη ανάπτυξη, ή με απαντήσεις διαγωνιζόμενων στα καλλιστεία (για την παγκόσμια ειρήνη, τη φτώχεια, κτλ) ή με τις πράσινες (σαν την καρδιά ενός μαρουλιού και το ΠαΣοΚ) επιχειρηματικές ευαισθησίες του Αλ Γκορ, που δεν ήταν εκεί, αλλά ο Χατζηγεωργίου τον ανέφερε, μπερδεύοντάς τον προς στιγμήν με τον παρόντα Κέρι.

Εν τω μεταξύ, στους προηγούμενους αγώνες του Λονδίνου, ήταν στα πάνω του το αντιμνημόνιο, ως κλίμα και ιδεολογία, επηρεάζοντας ακόμα και την... ελεύθερη αγωνιζόμενη ΕΡΤ, που περνούσε τότε τα δικά της "συντροφικά μηνύματα" και ζητούσε δηλώσεις σε αντίστοιχο μήκος κύματος κι από τους αθλητές, στις συνεντεύξεις τύπου, καθώς κι αυτοί βλέπουν κάθε χρόνο τα κονδύλια της ομοσπονδίας τους να ψαλιδίζονται. Λίγο έλειπε να αρχίσουν να κάνουν το ίδιο και με τους ξένους, παγκόσμιους πρωταθλητές, στη μικτή ζώνη: so, first of all: what do you think about memorandum?

Φέτος όμως η αντιμνημονιακή μόδα έχει περάσει ανεπιστρεπτί κι έτσι οι σχολιαστές περιορίστηκαν σε οικουμενικά (σαν την κυβέρνηση που θέλει ο Λεβέντης) και πανανθρώπινα ζητήματα-μηνύματα, όπως το παιδί που βρήκε το σπόρο της ελπίδας στο τέλος (η ελπίδα έρχεται και πεθαίνει τελευταία). Και τη βραζιλιάνικη κυβέρνηση (μάλλον την προηγούμενη, όχι ότι έχει μεγάλη διαφορά) που μείωσε λέει κατά 80% τους ρυθμούς αποψίλωσης του τροπικού δάσους του Αμαζονίου, καθώς πριν χανόταν σε ετήσια βάση μια μεγάλη έκταση που ήταν όση κι η Γαλλία. Ενώ τώρα που καταστρέφεται και χάνεται μια Ελλάδα κάθε χρόνο (και μια Γαλλία κάθε πέντε), είμαστε κομπλέ και τακτοποιημένοι με την οικολογική μας συνείδηση.

Κατά τα άλλα, με τις ομιλίες των επίσημων να προκαλούν ομαδικά χασμουρητά (και δε φταίει μόνο η διαφορά της ώρας για αυτό) το ενδιαφέρον εστιάστηκε στην παρέλαση των χωρών που παίρνουν μέρος στο μεγάλο πολυεθνικό πανηγύρι (το οποίο έχει διπλή ανάγνωση, αν σκεφτεί κανείς τι κέρδη βγάζουν οι πολυεθνικές από αυτή την ιστορία) και την αντίδραση του κοινού. Μπορεί βέβαια να μην ήταν ακριβώς η βραζιλιάνικη πλέμπα αυτή που βρέθηκε στο Μαρακανά για την τελετή έναρξης αλλά ακόμα κι έτσι, δεν πέρασε απαρατήρητη η γιούχα, όταν μπήκε στο στάδιο η αμερικάνικη αποστολή (και ο αυξημένος θόρυβος από τη μουσική, για να την καλύψει), ούτε φυσικά η ζεστή, θριαμβευτική υποδοχή της κουβανικής αποστολής. Στα αξιοσημείωτα και το (σχεδόν) διπλωματικό επεισόδιο, που προκλήθηκε από τη φαεινή ιδέα των διοργανωτών να βάλουν τους ισραηλινούς και τους λιβανέζους να συνταξιδέψουν με το ίδιο λεωφορείο (κάτι που αρνήθηκαν να κάνουν οι δεύτεροι).
Μέχρι κι ο Ιησούς του Ρίο (το γνωστό άγαλμα δηλ) ανοίγει με απορία (αλλά όχι άπορος, όπως η συντριπτική πλειοψηφία των πιστών Βραζιλιάνων) τα χέρια του μπροστά σε τόση ευφυΐα.

Κάποιος έλειπε όμως από το Μαρακανά, για να ανάψουν τα πνεύματα...
Τιμής ένεκεν η φωτό, 20 χρόνια (και κάτι ψιλά) μετά το θάνατο του μεγάλου αρχηγού
του ενός και μοναδικού Ομπντούλιο Βαρέλα

Όσο για το λαό της Βραζιλίας, που δε βρέθηκε στο στάδιο, δεν τον αγγίζει το "μεγάλο καλοκαίρι" και το φαγοπότι της ανερχόμενης βραζιλιάνικης αστικής τάξης (που ξεκίνησε το 14' με το Μουντιάλ) και δε θα δει τη ζωή του να αλλάζει στο παραμικρό αυτές τις μέρες, μπορεί κανείς να ακολουθήσει αυτόν το σύνδεσμο, για να δει πώς υποδέχτηκε την ολυμπιακή φλόγα και τη διοργάνωση (αν είχα πιάσει το τρένο της ΕΤΕ, θα μπορούσα να βάλω απευθείας το βιντεάκι, έλα όμως που δεν...).
Χώρια οι προγραμματισμένες κινητοποιήσεις όσων διαδήλωσαν έξω από το Μαρακανά την αντίθεσή τους σε αυτήν την αθλητική εμποροπανήγυρη... Όχι από σκέτη αντίδραση, Ρίο-Αντίριο, και ένα σωρό έργα-μακέτο, αλλά γιατί τους καίει άμεσα, κι αυτούς και την τσέπη τους.

Υγ: μπορείτε επίσης να διαβάσετε το κείμενο του σημερινού κυριακάτικου Ρίζου για του αγώνες του Ρίο, τα λεφτά που πληρώνουν οι φορολογούμενοι και τις αντιδράσεις τους.
Και το απόλυτο ανάγνωσμα πριν (κατά τη διάρκεια, μετά και στο ενδιάμεσο) από κάθε διοργάνωση. Για το οποίο η κε του μπλοκ προτίθεται να κάνει σημειολογική, ερμηνευτική ανάλυση -αν εκδηλώσει ενδιαφέρον κι η βάση του μπλοκ, τόσο το καλύτερο.

Μικρές ανήθικες προτάσεις

Η Ρένα Δουρου-τι επιστρέφει. Δροσερή, καλοκαιρινή, ανανεωμένη, γκρινιάρα, και πάνω απ' όλα διαβασμένη, με θεωρητικό οπλοστάσιο που κάποιοι μπορεί να μη φαντάζονταν πως διαθέτει. Αλλά όταν έχεις νοερά δίπλα σου ογκόλιθους του πνευματικού κόσμου, σαν το Μίμη Ανδρουλάκη και τον Πέτρο Τατσόπουλο, ποιον να φοβηθείς αλήθεια. Απλά κυκλοφορείς τοίχο-τοίχο, μη σε πετύχουν.

Καλή ανάγνωση...

Θα έπρεπε να υπάρχει κάτι σαν το Ινστιτούτο Καταναλωτή, που να ειδικεύεται σε βιβλία. Που θα έχει μια “εγγύηση ποιότητας” σαν αυτή που δίνουν κάποια delivery, ποντάροντας στη συστολή και τη βαρεμάρα του καταναλωτή να ζητήσει αλλαγή του προϊόντος. “Αν δεν μείνατε ικανοποιημένοι, σας το αλλάζουμε!” Ε, αλλάξτε το μου... Θέλω πίσω τα λεφτά μου, πως να στο πω. Με δύο βιβλία το έχω πάθει αυτό, στη μακρά αναγνωστική μου καριέρα.

Το πρώτο ήταν του Μίμη Ανδρουλάκη. Θα με ρωτήσεις -και λογικά- σύντροφε αναγνώστη, τι περίμενες από τον Ανδρουλάκη; Τον τέως ΚΚΕ, τέως Συνασπισμό, τέως ΠΑΣΟΚ αλλά νυν και αεί καραγκιόζη, να διαβάσεις; Μαζί σου. Πήρα τα ρίσκα μου και το ήξερα. Αλλά ρε διάολε, μας λες ότι θα γράψεις για ένα ζήτημα που όποιος το έχει ακούσει, από τις φήμες που κυκλοφορούν κατά καιρούς, θέλει να μάθει. Κι εσύ, την εποχή που υποτίθεται ότι συνέβη αυτό, ήσουν εκεί που συνέβη. Αν έχει όντως συμβεί, λοιπόν, το ξέρεις από πρώτο χέρι. Και μας λες ότι θα μας το αποκαλύψεις.

Το στόρι του “Κόκκινου κάβουρα”, είναι -υποτίθεται- το εξής: Τα χρόνια της “Αλλαγής”, όταν ήρθε η ώρα να κυβερνήσει το ΠΑΣΟΚ και πήρε στα χέρια του, την κρατική μηχανή και τις μυστικές της υπηρεσίες, ανακάλυψε ότι μέσα στο ΚΚΕ (και συγκεκριμένα στην ΚΕ του) δούλευε από χρόνια ένας πράκτορας. Κάποιο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, για να δείξει τις καλές του προθέσεις, το “σφύριξε” σε κάποιον του ΚΚΕ. Σύμφωνα με τον Ανδρουλάκη, η ΚΕ, έστειλε μια τριμελή αντιπροσωπεία (αποτελούμενη από 5-6 άτομα, όπως θα έλεγε και ο Βαμβακούλας) να του πετάξει στο αυτί, δυo λόγια νε-, δυό λόγια νέτα σκέτα.

Το μήνυμα της αντιπροσωπείας στον πράκτορα ήταν “Σιγά-σιγά απομακρύνσου, χωρίς να σε πάρει χαμπάρι κανείς, γιατί αλλιώς θα έχουμε κακά ξεμπερδέματα”. Όπου στα “κακά ξεμπερδέματα” αφήνει να εννοηθεί ότι υπήρχαν ακόμη και σκέψεις εξόντωσής του. Κι όλα αυτά τη δεκαετία με τις βάτες. Κι εσύ ο αφελής αναγνώστης, φτάνοντας στο σημείο αυτό, ρουφάς τις σελίδες σαν λιμασμένο δεκαπεντάχρονο μπροστά στο πρώτο του πορνοπεριοδικό, μέχρι να φτάσεις στην κορύφωση.

Ε, τελικά όχι. Δεν αναφέρεται πουθενά ξανά στο θέμα. ΠΟΥΘΕΝΑ. Σας έκανα μια περίληψη των πρώτων 10 σελίδων και ακολουθούν καμιά 200αριά, που δεν αναφέρεται στο θέμα του βιβλίου! Αντίθετα, μας εξιστορεί ένα αεροπορικό ταξίδι στη Σουηδία, όπου τρεις πανέμορφες ψηλές και ξανθιές τρελαίνονται στη θέα του και παρατρίχα γλυτώνει τον ομαδικό βιασμό αλλά και μια ακόμη στην μακρινή Σουηδία (που για κάποιον λόγο -αν και τον θέλει σαν κολασμένη- δεν μπορεί να του κάτσει) που αυτοϊκανοποιείται μπροστά του, γιατί ήταν τέτοια η κάψα της, για τον Μίμη τον Ανδρουλάκη. Ένας Τατσόπουλος, πριν τον Τατσόπουλο, με μουστάκι και γελοία φωνή.

Εκεί όμως που τελειώνει η μισή Σουηδία του ενός, αρχίζει η μισή Αθήνα του άλλου. Το δεύτερο βιβλίο που με έκανε να θέλω να ζητήσω τα λεφτά μου πίσω, είναι όπως εύκολα θα καταλάβατε -από την ασίστ στον εαυτό μου στην προηγούμενη παράγραφο- αυτό του Πέτρου Τατσόπουλου. Και για μια ακόμη φορά, θα προσπεράσω τα χαιρέκακα σχόλια του τύπου “αν προσπαθείς να διαβάσεις Τατσόπουλο, θα μάθεις να φυσάς και το γιαούρτι” που στην τελική δεν βγάζει και κανένα νόημα σα λαϊκή ρήση ή τσιτάτο.

Εξηγούμαι, άμεσα. Κάθε καλοκαίρι, υπάρχουν τα βιβλία “κρυφές απολαύσεις”. Πριν τρία χρόνια ήταν το “Καραμανλής off the record” του Μανώλη Κοττάκη. Το βρήκα ένα ευρώ στην Πρωτοπορία, παρότι ντράπηκα, το αγόρασα και με αποζημίωσε για ολόκληρο το ευρώ που ξόδεψα. Ενδιαφέρουσες ιστορίες, πράγματι ψιλο-off the record, με όμορφες λεπτομέρειες για την εκτίμηση του "βασιλιά Ήλιου" στους ΚΚΕδες και τον “αριστερό τύπο”. Εκτενέστερα εδώ.

Πρόπερσι, ήταν η σειρά του Νίκου του Μπίστη -που είναι η προσωπική μου συμπάθεια- και το “Προχωρώντας και αναθεωρώντας”. Μπορεί να μην θυμάμαι πόσο το πήρα, αλλά θα έδινα και τα διπλά γνωρίζοντας πια πόσο με ευχαρίστησε. Άλλωστε αν έχεις περάσει από 6 κόμματα (αλλά πάντα 2 πολιτικές), μια ιστορία να πεις από το καθένα, να το το βιβλίο!

Τελευταίο της λίστας, το βιβλίο του Γιάννη Μπαλάφα, για την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ προς την εξουσία “20 χρόνια χρειάστηκαν”. Που και αφορμή και έμπνευση σου δίνει στο μέλλον να γράψεις το “6 μήνες χρειάστηκαν” (για να υπογράψουν μνημόνιο). Το σημαντικό είναι, πως σε ένα βιβλίο γεμάτο πρακτικά συνεδριάσεων, ντοκουμέντα συνεδρίων, κείμενα φραξιών και πορείες στελεχών από τάση σε τάση -πράγματα που δεν λες πως... κυλάνε κιόλας- ο πρώην ΚΚΕς -αν και δεν του φαίνεται ούτε λίγο- σου δίνει να καταλάβεις, σαν άλλος Γληνός “τι είναι και τι θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ”. Ή για να είμαστε περισσότερο ακριβείς, “Τι ήταν και τι ήθελε ο ΣΥΡΙΖΑ”.

Κι ύστερα; Κι ύστερα ήρθαν οι μέλισσες. Και ο Τατσόπουλος. Με το βιβλίο του “Ήμουν κι εγώ εκεί”. Ωραία, Πέτρο. Το ξέρω ότι ήσουν κι εσύ. Μίλα μας λοιπόν γι αυτό. Έστω όχι για όλα, για όσα μπορούσες να καταλάβεις. “Θα σας μιλήσω γι αυτό. Αλλά θα το κάνω μόνο στις πρώτες 80 από τις 330 σελίδες του βιβλίου μου. Στις υπόλοιπες θα βάλω πολιτικά μου κείμενα.”

Πέτρο, ξεκαβάλα. Και όλη την Αθήνα να είχες πηδήξει, κανείς δεν θα διάβαζε πολιτικά σου κείμενα. Κανείς εκτός από εμένα, που πλήρωσα το αντίτιμο για να διαβάσω πολιτικό κουτσομπολιό και πήρα... πολιτικά κείμενα, σκέψη-Πέτρος-Τατσόπουλος.

Στις λίγες ενδιαφέρουσες σελίδες του βιβλίου, ο Πέτρος προλαβαίνει να μας μεταφέρει μερικά πιπεράτα κουτσομπουλιά του προκυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ. Σας μεταφέρω τα καλύτερα, ώστε κανείς να μην νιώσει -αν και δεν το φαντάζομαι- τον πειρασμό να βαδίσει στα σκοτεινά και ανήλιαγα σοκάκια που βάδισα.

Ο Τατσόπουλος, σύμφωνα με τον ίδιο, στα νιάτα του ήταν οργανωμένος σε μια γκρούπα, που αποκαλούσε εαυτήν “ζαχαριαδική”. Διαγράφηκε ως “μικροαστικό στοιχείο” ή έστω του είπαν κάτι τέτοιο για να τον ξεφορτωθούν. Ήρθε σε επαφή μέσω των τηλεοπτικών πάνελ με τον ΣΥΡΙΖΑ μόλις το 2012, έχοντας ως συνδέσμους με το κόμμα, το Νίκο Βούτση και τη Ρένα τη Δούρου. Στην τελευταία μάλιστα απευθύνθηκε όταν απηύδησε με τα αγγλικά του προέδρου και εκείνο το παροιμιώδες Frozen War που ξεστόμισε ο τελευταίος σε μια επίσκεψή του στις ΗΠΑ, αναφερόμενος στον λεγόμενο “Ψυχρό Πόλεμο”. “Μπορεί να ήθελε κάτι πιο ψυχρό από το “ψυχρό”, κάτι κατεψυγμένο” του απάντησε η Δούρου. Ή να είχε κολλήσει με το τραγούδι της Maddona, συμπληρώνω εγώ.

Στο κομμάτι του αγνού κουτσομπολιού στο βιβλίο του, επιτίθεται σε όσους ΣΥΡΙΖΑίους του είχαν επιτεθεί όσο ήταν ακόμα βουλευτής του κόμματος. Πιάνει κατά σειρά τον Βασίλη Μουλόπουλο, τον οποίο χαρακτηρίζει “δεξί χέρι του Μπόμπολα”, τον Πάνο Σκουρλέτη για τον οποίο λέει πως “πήγαινε στα κανάλια των διαπλεκόμενων, για να βρίζει τους διαπλεκόμενους εξαιρουμένων των παρόντων”, αλλά και τον Βαγγέλη Διαμαντόπουλο, τον οποίο σταθερά αποκαλεί “διασημότερο αναρχικό υπάλληλο του ΟΤΕ” ή παπα-Σούρα.

Πολιτικός μέντορας του ανδρός, σύμφωνα με τα γραφόμενά του, είναι ο Ανδρέας Παπαδόπουλος. Πρώην δημοσιογράφος της Αυγής και μέλος του ΣΥΡΙΖΑ, πρώην εκπρόσωπος τύπου της ΔΗΜΑΡ και νυν αρχισυντάκτης στην εφημερίδα Επένδυση. Και φιλελεύθερος από τη μέρα που γεννήθηκε, πιθανότατα. Πολύ καλό παιδί, αλλά οτιδήποτε “αριστερό” του προκαλεί αλλεργικό σοκ. Παράλληλα, ο Πέτρος με μια λαθροχειρία που με προσβάλλει προσωπικά για πολλούς λόγους (που δεν είναι της παρούσης), αποδίδει τον όρο “Αυγιανή”, σε έναν άλλο φιλελέ, τον φίλο και σύντροφό του -σε όλα τα κόμματα που άλλαξε- Γρήγορη Ψαριανό.

Περιγράφει ακόμη ιδιαίτερα γλαφυρά, τις δύο συναντήσεις του με τον Αλέξη Τσίπρα. Στο “μπες” και στο “βγες”. Πως συζήτησαν δηλαδή, το “σε ποια περιφέρεια θα κατέβεις” που έγινε με ωραίο μπακάλικο τρόπο, στυλό-δελτίο-πρακτορείο και ενδελεχή εξέταση της επετηρίδας σχετικά με το ποιος πρέπει να βγει σε κάθε περιφέρεια. Και βέβαια, το “βγες”. Την ημέρα που Τατσόπουλος και Τσίπρας, συναντήθηκαν και πάλι, ώστε να δοθούν οι αμοιβαίες εξηγήσεις για την ανεξαρτητοποίηση του συγγραφέα. “Κράτα την έδρα, δεν την θέλω” του είπε ο Τσίπρας και έκλαψαν και τα πλακάκια.

Και αυτό ήταν το βιβλίο του Πέτρου του Τατσόπουλου. Αλλά και τι έγινε; YOLO. Διαβάσαμε Τατσόπουλο και θα πάμε να πάρουμε και το βιβλίο του Ρινάλντι. Που όπως έλεγε το δελτίο τύπου που το διαφήμιζε, ο ΣΥΡΙΖΑ από το 2014 είχε αποφασίσει ότι δεν θα πάει σε σύγκρουση. Πέφτουμε από τα σύννεφα. Και η ΚΟΕ, κύριε; (Θα ρωτούσε το κοριτσάκι με το θλιμμένο βλέμμα, στη διαφήμιση της Νέας Δημοκρατίας, τον δάσκαλό της). Ε, η ΚΟΕ, προσπαθούσε να τους αλλάξει γνώμη, να δημιουργήσει ρήγματα και τελικά έγινε το πρώτο κόμμα στην παγκόσμια ιστορία, που ιδιωτεύει σύσσωμο. Σαν κόμμα!

Το ξέρω (είσαι μόν@, είσαι μόν@, είσαι μόν@) σύντροφε αναγνώστ@. Θα σκέφτεσαι -και λογικά- “Μα θα πάμε εμείς να δώσουμε λεφτά” σ' αυτούς; Ξέρω γω, μην τους δώσετε λεφτά. Δώστε τους λουλούδια. Σ' αυτούς και σ' όλους τους επαναστάτες που απέτυχαν. Που είναι στίχος από ένα παλιό ισπανικό τραγούδι, όπως έμαθα, διαβάζοντας το τελευταίο βιβλίο του Κουφοντίνα. Αλλά αυτό είναι το θέμα μιας άλλης ανάρτησης...

Καρδιά μου (εγώ δεν είμαι σαν κι αυτούς)

Συνεχίζοντας κατά μία έννοια στα χνάρια μιας προηγούμενης στιχοπλαστικής ανάρτησης, η Ρενα Δουρου-τι παίρνει τη σκυτάλη, σηκώνει το γάντι, κι άλλα τέτοια λατρεμένα κλισέ, και μοιράζεται μαζί μας σκέψεις κι έμπνευση για τη μουσική που αγάπησε. Καλή ανάγνωση.

Κι αν στις ατελείωτες Ολομέλειες της Βουλής, ο προεδρεύων αντί για καμπάνακι είχε μπροστά του, δύο πικάπ και ένα μίκτη; Κι αν οι επικεφαλής των κομμάτων, επέλεγαν να δώσουν μια λυρικότητα στους λόγους τους; Τότε θα είχαμε τα καλύτερα rap battles που έχετε δει ποτέ.

Δεν έχετε δει ποτέ θα μου πείτε. Λογικό. Μικρή ιστορική αναδρομή, λοιπόν, με προσωπική ματιά:

Οι περισσότεροι μάθαμε για το hip-hop στις καταλήψεις του ’98-’99. Οι παιχνιδομηχανές δεν είχαν γίνει ακόμα mainstream και περισσότερο για να ξεφύγουμε από το σπίτι και λιγότερο για την ομορφιά του αγώνα, γεμίζαμε τα σχολεία, περιφρουρώντας τα από τους «αγαναχτισμένους πολίτες».

Και τι να ακούσεις σαν έφηβος; Τα σκυλάδικα σε αυτές τις ηλικίες ήταν ακόμα απαγορευμένα στις συνειδήσεις μας, τον Βασίλη τον είχαμε ψωμοτύρι, έπρεπε να ακούσουμε και κάτι διαφορετικό. Χιπ-χοπ. Στα χαρτιά, όσο εμείς περνούσαμε την εφηβεία εκείνο βρισκόταν σε νηπιακή ηλικία, πρακτικά δεν ήταν παλιότερο των 2 ετών.

Αν το ποδόσφαιρο είναι «το δημοκρατικότερο των αθλημάτων» όπως συχνά λέγεται, τότε η χιπ-χοπ είναι η δημοκρατικότερη κατηγορία μουσικής. Φτάνουν ένα χαρτί και ένα στυλό, για να βάλεις την ιδέα σου σε μια ρίμα και να πάρεις κι εσύ μέρος στη δημιουργία, ακόμα και αν οι νότες, σου μοιάζουν με άγνωστο κείμενο στα Αρχαία. Άγνωστες.

Δεν υπάρχει χιπ-χοπάς δηλαδή που να μην είναι και ο ίδιος ερασιτέχνης δημιουργός, κάνοντας πράξη αυτό που λέει στο γνωστό ανέκδοτο ο Στάλιν για το ποδόσφαιρο ότι δηλαδή «δεν θέλουμε χιλιάδες στις εξέδρες να παρακολουθούν 22 που παίζουν μπάλα, αλλά τους χιλιάδες εντός του γηπέδου και 22 να παρακολουθούν»

Άλλωστε ακόμα και τα περισσότερα γνωστά συγκροτήματα, δεν βγάζουν το ψωμί τους από αυτήν την τέχνη, έχουν κανονικές δουλειές και συνεχίζουν να το κάνουν για το μεράκι τους. Δυστυχώς ο παραλληλισμός που προσπαθώ να κάνω, δεν βγαίνει, γιατί η αντίστοιχη «φάση» στη Βουλή έχει... ασυμβίβαστο.

Σε κάθε περίπτωση όμως τα rap battles όπου οι ερασιτέχνες δημιουργοί, παίρνουν τη σκυτάλη-μικρόφωνο από τους «επαγγελματίες» είναι αντίστοιχα των Ολομελειών της Βουλής (πλην Λακεδαιμονίων πάντα). Σε αντίθεση με τα περισσότερα κομμάτια, που μα έτσι μα αλλιώς έχουν μια δομή και ένα νόημα, τα rap battles είναι μια μάχη μεταξύ δύο που αυτοσχεδιάζουν χωρίς ιδιαίτερο ειρμό ίσα-ίσα για να βγάλουν μια ρίμα που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, για να κερδίσουν τις εντυπώσεις του κοινού, που ζητά ακριβώς αυτό: την καλύτερη ατάκα.

Τι σας θυμίζει; Σωστά.

Θα μπορούσε λοιπόν το δικό μας «Θαύμα Παιδί» (ακα Αλέξης Τσίπρας), να ανέβει στο βήμα και κρατώντας το μικρόφωνο, να «χώσει τις ρίμες» στον Κυριάκο:

...Κυριάκο φλώρε πάντοτε ήσουνα βρωμιάρης/
την εκλογή σου πανηγύρισαν η Siemens κι ο Ψυχάρης/
και τάκα-τάκα και τάκα-τάκα-τάκατά/
οι παιδικές σου αναμνήσεις απ’ τα τραγούδια του μπαμπά.

Ο MC Κούλης, πάνω στα μπιτ του DJ Βούτση ρίχνει τις δικές του:

Φίλε Αλέξη μάθε τι άκουσα στο ΙΚΑ/
έκανες λέει τη Μενεγάκη σύμβουλό του Καρανίκα/
στα εξηγώ καλά και σου τα λέω ωραία/
και σε τιμώ που διόρισες το σόι του ράπερ-γραμματέα.

Την ώρα που ο φασιστόMC παίρνει τον λόγο, οι περισσότεροι βουλευτές αποχωρούν γιατί η «φάση» μυρίζει μπαρούτι.

Να φύγουν οι λάθρο, μας παίρνουν όλες τις δουλειές/
αν και δεν άκουσα ποτέ, για μετανάστη να ‘ν’ χαφιές/
έχουν γεμίσει οι λάθρο, όλες μας τις φυλακές/
και δεν χωράνε πλέον άλλους Έλληνες εθνικιστές.

Οι βουλευτές επιστρέφουν για να ακούσουν, τον MC River-Protagon και το συγκροτημένο του ραπάρισμα:

Καλά ρε μάγκες, για πείτε μου λίγο, τι φάση;/
εκεί που πάρκαρα τη βέσπα βρήκα μπροστά μου ένα καφάσι/
Και «καλησπέρα, καλησπέρα» και selfies με τον Ορφανό/
τώρα που πούλησα το Αλάτσι, θα σας ταΐζω σανό.

Ο MC Καρκίνος, ανεβαίνει νωχελικά, για να μαρσάρει από εκεί, χτυπώντας το χέρι στο βήμα.

Αρκουδέηδες καρκίνο, σε Τσίπρα-Μητσοτάκη/
και θα σας χώσω στη μπουζού να κάνετε παρέα στον Άκη/
μη με ρωτάτε λοιπόν τι θα απογίνουν μερικοί/
μια θέση έχω για όλους αν πάμε σε οικουμενική.

Ο Ραμπο MC, έχει μικρόφωνο και βήμα και στα χώνει:

Ο Τσίπρας είναι θεός και το υπουργείο γαμάτο/
δεν έχω πια αρμοδιότητες, τις πήρε όλες το ΝΑΤΟ/
εντάξει λάθος του Μουζάλα, αλλά δεν άνοιξε μύτη/
και όσο έχω υπουργείο, ας πούν’ τα Σκόπια και Κρήτη.

Επειδή η Φώφη είναι τελείως ξενέρωτη και η «φάση» είναι ανδροκρατούμενη, τον λόγο παίρνει καταχρηστικά ο MC Double V (aka Vaggelis Venizelos) και τα ρίχνει στον Ράμπο MC.

Ακού εδώ ψεκασμένε, να σταματήσεις να πίνεις/
γιωτόμπαλο γεννήθηκες και ήσουν και θα μείνεις/
Συγγνώμη αλητάμπουρα θα μου ζητάς στα τέσσερα/
που ήσουν φιλαράκι το 2004;

Ο DJ Λαμπρούλης, σπρώχνει μακριά από τα decks των DJ Βούτση, αλλάζει το beat με μια λούπα από εμβατήριο του Κόκκινου Στρατού, και ο MC Kουτσούμπας έχει το λόγο:

Λένε για ξύλινη γλώσσα και μάχονται για την ατάκα/
μα στον φοράνε με «ευαλφάλεια» κι ας κάνεις τον μαλάκα/
θέλεις πιο εύκολες λέξεις; «Κατέβα στην απεργία»/
μα άνεργός θα είσαι αύριο, προς τι αυτή η φοβία;/

Έρχεται θύελλα, στο έλεγα και τις προάλλες/

σου είχε φανεί γραφικό, τώρα δεν βρέχει, είναι ροχάλες/
και μη με βάζεις στην ίδια μοίρα με αστούς/
καρδιά μου, εγώ δεν είμαι σαν κι αυτούς.

Βασιλιάς ήλιος - off the record

Κι ενώ, καλώς εχόντων των πραγμάτων (θεού θέλοντος και Σκάι επιτρέποντος, όπως λέει κι ένα ευτραφές πουλάκι-κουτορνίθι), η ΝΔ θα έχει από σήμερα νέο, εκλεγμένο πρόεδρο, το κεντρικό πρόσωπο της παράταξης, ο -κατά Ρένα Δουρου-τι- βασιλιάς-ήλιος, εξακολουθεί να μένει σιωπηλός στο παρασκήνιο, σα Βούδας, με το περιβάλλον του να αφήνει χρησμούς για τις βουλές του, στις οποίες κάποιοι ψάχνουν να βρουν κρυφά νοήματα, όπως το κοινό σε ένα "ψαγμένο" έργο τέχνης. Και δώστου ερμηνείες τι θέλει να πει ο καλλιτέχνης, με πράγματα που μάλλον δεν είχαν περάσει καν από το μυαλό του.

Ένας από τους καλύτερους ερμηνευτές-εγκαστρίμυθούς του, από το στενό Καραμανλικό περιβάλλον, είναι ο Μανώλης Κοττάκης, μια εκδοχή κοντοκουρεμένου Πίκου Απίκου, αλλά με γλοιώδες, δαπίτικο βλέμμα, που το 11 κυκλοφόρησε το βιβλίο "Καραμανλής - off the record. Ο βαρύγδουπος τίτλος υπηρετεί μάλλον εμπορικές σκοπιμότητες, καθώς δυο μόλις χρόνια μετά την εκλογική πανωλεθρία του 09' ήταν μάλλον μικρό διάστημα για να αναζητεί δικαίωση ή για να έχει ωριμάσει εντός του Καραμανλή η ανάγκη για αποκαλύψεις, αθετώντας μάλιστα μια γνωστή ρήση του θείου του για την πολιτική, όπου "γίνονται πράγματα που δε λέγονται". Κι αν είχε την υπομονή να τρενάρει λιγάκι την κυκλοφορία του βιβλίου, θα μπορούσε να συμπεριλάβει κι ένα ακόμα κεφάλαιο, με τίτλο "καβάλα στο άλογο", για την πανηγυρική "δικαίωση" του προσωπικού του αφηγήματος για τα ήπια μέτρα και τις μεταρρυθμίσεις που είχε ζητήσει, και αν τις εφαρμόζαμε εγκαίρως, θα είχαμε γλιτώσει από τη μνημονιακή περιπέτεια ή τουλάχιστον θα μετριάζαμε τις επαχθείς συνέπειές της.

Όχι πως και τώρα δεν υπάρχουν τέτοιοι υπαινιγμοί μαζί με οφ δε ρέκορντ, παρασκηνιακές σαλτσούλες, από τις οποίες μου έχει μείνει περισσότερο η ιστορία από μια (σπάνια) επίσκεψη στο Λευκό Οίκο, όπου ο βασιλιάς ήλιος θάμπωσε τους πάντες με τις αναλύσεις του στο επίσημο δείπνο, αλλά έμεινε νηστικός, γιατί μιλούσε διαρκώς και τα γκαρσόνια έπαιρναν από μπροστά του τα πιάτα, πριν προλάβει να τα δοκιμάσει καλά-καλά. Έρεψε ο καημένος... Και παράλληλα κουραζόταν πολύ, όπως σε μια προεκλογική περίοδο, όταν κοιμόταν στο Μαξίμου, μαζί με το Ρουσόπουλο, ενώ η Νατάσα και η Μάρα τους έφερναν απέξω σουβλάκια (ωραίο το σπιτικό φαγητό, αλλά ποιος να το κάνει) χωρίς να διευκρινίζεται αν ήταν από του Μπαϊρακτάρη, που παρεμπιπτόντως, είναι ακριβός και άθλιος, φαγητό για τουρίστες.

Αλλά το πιο ζουμερό κεφάλαιο είναι μάλλον αυτό που περιγράφει τη στρατηγική του "μεσαίου χώρου", που περνούσε μέσα από τα ανοίγματα στην Αριστερά (για να έρθει μετά η κρίση και ο Σαμαράς και να του χαλάσει τη συνταγή της μετριοπάθειας, με την ακροδεξιά επαναφορά, που κατέστησε τον Καραμανλή κάτι σαν... αριστερή παρένθεση). Σε αυτή την έρμη και βασανισμένη έννοια περιλαμβάνονται φυσικά τα πάντα, χτυπημένα στο μπλέντερ: ο Κατριβάνος της ΕΔΑ, που έγινε υπερνομάρχης με στήριξη ΝΔ, ο Τζανετάκος και ο Παπούλιας, η συναναστροφή με Βούλγαρη, Καρύστιανη, Μητροπάνο και... Λάκη Λαζόπουλο (στο καμαρίνι του, στο θέατρο Βρετάνια, δίιπλα στην εικόνα του προστάτη αγίου του, του Αγίου Νεκταρίου, υπήρχε μια κάρτα με τις ευχές του Καραμανλή και της Νατάσας)! Κι ακόμα η γνωριμία με τον Μίκη, τον Κύρκο και το Χαρίλαο, σε μια συναυλία του Θεοδωράκη, με "μεσολαβητή" το Ρουσόπουλο.

Χαιρετήθηκαν θερμά και ο Ρουσόπουλος είπε πονηρά: "Εσείς οι δύο έχετε κάτι κοινό. Σας αρέσει πολύ το τσίπουρο!"
"Αλήθεια Κώστα; Αν είναι έτσι, θα σε καλέσω στο σπίτι μου στο Χαλάνδρι να πιούμε και να μιλήσουμε", πρότεινε ο Φλωράκης.
Πράγματι. Η πρόσκληση ήρθε λίγο καιρό μετά. Ο Καραμανλής πήγε με πάσα μυστικότητα στο σπίτι του Χαρίλαου, ήπιαν τσίπουρο μαζί και μίλησαν επί τρεις ώρες για όλα. Βαθύς γνώστης της ιστορίας ο Καραμανλής είχε την ευκαιρία να τα πει με μια εμβληματική φιγούρα του Εμφυλίου Πολέμου, τον καπετάν Γιώτη και να απολαύσει τη συζήτηση μαζί του. Είπαν πολλά, κυρίως για το ΕΑΜ και το Ζαχαριάδη. Αλλά ο Χαρίλαος, κλασικός χωρατατζής, δεν έχασε την ευκαιρία για αυτοσαρκασμό!
"Τι σόι κομμουνιστές είμαστε και εμείς βρε Κώστα. Μετά από μια μάχη στο Γράμμο, την ώρα της επιστροφής, πετάχρηκε ξαφνικά μπροστά μου μια οχιά. Ξέρεις τι έκανα; Σταυροκοπήθηκα φωνάζοντας 'Παναγιιά μου και Χριστέ μου", του διηγήθηκε σκασμένος στα γέλια.

Ακολουθεί η αναγνώριση του Καραμανλή ότι οι κομμουνιστές έχουν μπέσα και μια δήλωση του Φλωράκη στους δημοσιογράφους μετά από μια εκδήλωση του ιδρύματος Καραμανλή, για το αν ο νεότερος Καραμανλής θα γίνει πρωθυπουργός: γιατί, έχετε καμία αμφιβολία;
Σε άλλο σημείο του κεφαλαίου, λίγο παρακάτω, ο Κοττάκης χώνει για τους δικούς του λόγους και μια μικρή (τόσο δα να) προβοκατσιούλα για την Αλέκα και τις δηλώσεις στήριξης του Καραμανλή για τους ρωσικούς αγωγούς και το Δεκέμβρη του 08.

Άλλα "αριστερά ανοίγματα" που αναφέρονται είναι:
Ο Καραμανλής ενημέρωσε την Αλέκα Παπαρήγα πριν καλέσει το ΝΑΤΟ να συνδράμει στην ασφάλεια των Ολυμπιακών Αγώνων.
(Αυτό θα πει άνοιγμα, όχι αστεία, ενημέρωση φίλε)
Η ΝΔ ψηφισε, χωρίς προσυνεννόηση μαζί με το ΣΥΡΙΖΑ το νομοσχέδιο για βοήθεια στους 2.5000 ανέργους των φθινουσών βιομηχανικών περιοχών (Νάουσα, Δραπετσώνα, κτλ).
Η ΝΔ ψήφισε ειδική ρύθμιση για τη νοσηλεία αντιστασιακών στο ΝΙΜΙΤΣ.
Αλλά και τροπολογία στη Βουλή στο ν.σ. για την αύξηση των συντάξεων του Δημοσίου με την οποία εξομοιώθηκαν οι ανάπηροι ειρηνικής περιόδου (ΔΣΕ, αντιδικτατορικός αγώνας), παρά τις αντιδράσεις βουλευτών της. Ο Καράογλου δήλωσε "ψηφίζω με βαριά καρδιά για το Δημοκρατικό Στρατό", ενώ ο Βορίδης, που τότε ήταν στο ΛΑΟΣ, υποστήριξε ότι "δεν πρέπει να εξομοιώνονται άνθρωποι οι οποίοι έστρεψαν τα όπλα εναντίον της πατρίδας με ανθρώπους οι οποίοι πολέμησαν υπέρ της πατρίδας").
Η παρουσία του στο βιβλίο του Μανώλη Γλέζου για τα 50χρονα της ΕΔΑ, αλλά και στο βιβλίο του Λεωνίδα Κύρκου.
Η τοποθέτηση του Βούλγαρη στο Εθνικό Κέντρο Κινηματογράφου (ασχέτως αν εκείνος παραιτήθηκε υπό το βάρος κατηγοριών συντρόφων του).
Η παρουσία του υπουργού Απασχόλησης Πάνου Παναγιωτόπουλου σε εκδήλωση του ΠΑΜΕ (31/4/2004)!

Ενδιαφέρον έχει κι η τακτική της μετονομασίας κάποιων εννοιών και γεγονότων, για να μην πέσουν βαριές κι ασήκωτες στην κοινή γνώμη. Αντιγράφω πάλι από το βιβλίο.
Μολονότι κλασικός φιλελεύθερος ο ίδιος, σταμάτησε να χρησιμοποιεί τον όρο "φιλελευθερισμός", γιατί θύμιζε στην Αριστερά τη διακυβέρνηση Μητσοτάκη.
Κι επίσης...
Λίγες ώρες πριν ανοίξουν οι κάλπες του 04', ο Καραμανλής δήλωνε σε ισπανό δημοσιογράφο ότι η ΝΔ είναι "μη δεξιά"!

Στο τέλος του κεφαλαίου σατιρίζει την όλη κατάσταση με την ιστορία ενός υπουργού που συνάντησε τη σθεναρή αντινεοφιλελεύθερη αντίσταση κάποιων συνδικαλιστών, όταν πρότεινε να μπει ένας μάνατζερ σε μια υπηρεσία, για να βελτιωθεί η απόδοσή της, αλλά συμφώνησαν όλοι μαζί του να μπει αντ' αυτού ένας καθηγητής δημόσιου Πανεπιστημίου, που ήταν το ίδιο ακριβώς πρόσωπο! Κι αυτό αποδείκνυε πως στην Ελλάδα μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις, αρκεί να το βαφτίζεις όπως θέλουν οι άλλοι!

Το επιμύθιο είναι ότι ο Καραμανλής του βασικού μετόχου, του ρωσικού αγωγού και των "διαταραγμένων" σχέσεων με τις ΗΠΑ, ήταν κάτι σαν τα σπαράγματα του καλού ΠαΣοΚ, που εμφανιζόταν με το όνομα της ΝΔ. Αλλά η σοσιαλδημοκρατία δεν είναι παρά το ανθρωπιστικό ψευδώνυμο του καπιταλισμού, για να διαιωνίσει την κυριαρχία του. Και "αριστερά" βαφτίζονται διάφορα δεκανίκια του συστήματος, που εμφανίζονται ως ντεμέκ εναλλακτική του, για να αποδείξουν ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τέτοια.

Για το τέλος κρατήσαμε ένα ακόμα σουρεαλιστικό σημείο.
Στο δρόμο για τις εκλογές του 2004, ο Καραμανλής δήλωσε στο περιοδικό Διαβάζω ότι μελετά το Κεφάλαιο του Μαρξ, επισκέφτηκε τον Άι Στράτη, ενώ σε ένα ταξίδι που κάναμε στην Ουκρανία το 2002, στην πτήση της επιστροφής ήρθε και μας μίλησε γα τον τρόπο που ο Στάλιν μετέτρεψε την ΕΣΣΔ σε ισχυρό κράτος... Μάλλον με θαυμασμό.

Δεν ξέρω αν ο Καραμανλής θα βγει και σταλινικός, δίνοντας εκ των υστέρων ένα ακόμα επιχείρημα στους Σεκίτες για να φωνάζουν "κάτω η χούντα του Καραμανλή" (κι αναρωτιέται κανείς γιατί δεν υπήρχε χούντα επί του Παπανδρέου του Γ' ή τώρα με το τρίτο μνημόνιο). Πάντως αν αυτός μελετούσε το Κεφάλαιο, δεν υπάρχει λόγος να παραξενευόμαστε που η Μάρα Ζαχαρέα είχε διαβάσει τη 18η Μπρυμαίρ. Μπορεί να το είχε από παλιά ο Ρουσόπουλος ή να της το είχε δανείσει ο Καραμανλής...

Μπόχουμ δέρνουμε;

(ή Το τυχαίο πέσιμο ενός αναρχικού)

Τι έγινε πραγματικά τα ξημερώματα της Κυριακής στο χώρο του Πολυτεχνείου; Η Ρένα Δουρού-τι σπάει τη σιωπή της με ένα κείμενο καταπέλτη, και αποκαλύπτει την αλήθεια μέσα από τα μάτια ενός αγνού και τίμιου κάφρου.

Καλή ανάγνωση και καλό τρολάρισμα...

Ακόμα και στην διαφήμιση, από την οποία κλέβουμε τη συγκεκριμένη ατάκα (κάτι που μας κάνει και προωθητές διαφημίσεων και κλέφτες) μάλλον κατέληγε στο «δεν δέρνουμε».

Αλλά ποιοι είναι αυτοί για να ξέρουν; Έχουν συγκρουστεί αυτοί; Έχουν δώσει κοινωνικούς αγώνες αυτοί; Έχουν ξυπνήσει αχάραγα για να πάνε στο Πολυτεχνείο αυτοί; Όχι! Ούτε και μεις βέβαια. Εκτός από το περασμένο Σάββατο.

Το επεισόδιο

Ξυπνήσαμε (άλλοι ξυπνήσαμε και άλλοι δεν κοιμηθήκαμε καθόλου) για να βρεθούμε και μεις στον τριήμερο εορτασμό του Πολυτεχνείου. Δεν έχουμε κάποιο πρόβλημα με τα υπόλοιπα Πανεπιστήμια, στων οποίων τους εορτασμούς δεν πάμε, αλλά το Πολυτεχνείο είναι το καλύτερο. Είναι και στα Εξάρχεια, οπότε δεν χρειάζεται να ξεποδαριαστούμε μετά από το λιώσιμο με μπύρες στην πλατεία.

Είπαμε λοιπόν να πάμε στο Πολυτεχνείο και να περιμένουμε τους Κνίτες. Που είναι πολύ κωλόπαιδα. Ακούς Κούλα; Πολύ κωλόπαιδα. Έπρεπε να τους δώσουμε ένα μάθημα γιατί περιφρουρούσαν τη Βουλή στη Λέσβο (ή στη Μυτιλήνη, θα σας γελάσω). Είχαμε βάλει έναν σύντροφο να περιμένει στα Εξάρχεια έξω από την «Λοκομοτίβα» να τσεκάρει πότε θα περάσουν τα μπλοκ των Κνιτών που όπως πάντα θα έκαναν τη διαδρομή Βερανζέρου-Εξάρχεια-Στουρνάρη-Πολυτεχνείο με μια μικρή στάση στου Ζωγράφου.

Ο εν λόγω σύντροφος μας επιβεβαίωσε τρεις φορές ότι πράγματι περνάει από μπροστά του, το μπλοκ των Κνιτών. Ίσως έπρεπε να είχαμε ψυλλιαστεί την δουλειά, όταν μας είπε ότι το αυτό επιβεβαιώνουν η Καλίσι, δύο δράκοι και ο Σάκης που βλέπει ακόμα κύκλους από εκείνο το ρέιβ πάρτι την προπερασμένη δεκαετία -αλλά θα γίνει κυριλέ μετά το στρατό.

Με την οργή να μας καίει τα σωθικά, ριχτήκαμε στους Κνίτες σαν λιοντάρια.
Για να μη στα πολυλογώ, κάνουμε ασήκωτους καμιά δεκαριά. Και εκεί που καθαρίζουμε το κίνημα από τους εξουσιαστές τι να δω; Γύρω-γύρω Κνίτες και εκεί που βαράω εγώ, μια κοπελίτσα που κάπου είχα ξαναδεί. Ένα πολύ όμορφο κορίτσι, κοντό λίγο, με ξανθά μαλλιά και γαλανά μάτια. Μα και βέβαια το είχα ξαναδεί. Ήταν εκείνη η μικρή που με είχε καλοδεχτεί στο μπλοκ της, μετά από μια σύγκρουση έξω από τη Βουλή (μα αυτή δεν είναι στη Λέσβο;) που παραλίγο να παραλύσει το κράτος. Αλλά χέσε το κράτος τώρα. Τι έκανε αυτή εδώ;

«Καλά» της λέω «πότε έγινες Κνίτισσα;».
«Μα, δεν είμαι Κνίτισσα» μου απαντάει, εμφανώς τρομαγμένη από την άγρια νεολαία που ξέσκιζε το εξουσιαστικό της όραμα.
«Και τότε τι είσαι;» την ρωτάω κάπως προβληματισμένος, για να ακολουθήσει η παρακάτω στιχομυθία (ναι είχα ανοίξει το «Σ» στο λεξικό, πρόβλημα;)

-ΟΚΔΕ
-ΟΚΔΕ σκέτο ή ΟΚΔΕ Σπάρτακος;
-ΟΚΔΕ. Σκέτο.

Κοιτάω τον σύντροφο επικεφαλής και τον ρωτάω, σχεδόν βέβαιος, για την επερχόμενη αποκάλυψη της γκάφας.

-ΟΚΔΕ (σκέτο) δέρνουμε;
«Όχι» μου αποκρίνεται εκείνος και το λοστάρι μου, που για λίγο είχε συναντήσει αυτά που μέχρι πριν λίγο νόμιζα για εξουσιαστικά κεφάλια, μου έπεσε απ’ τα χέρια. «Όχι δεν γίνεται, δεν είναι δυνατόν» ξέφυγε πνιχτά από τα χείλη μου.

Οι Κνίτες μας την έφεραν. Οι σκέψεις άρχισαν να τριγυρνούν στο μυαλό μου, κάνοντας κύκλους. Σαν αυτούς που βλέπει ο Σάκης (και γυρίζουν κάπως έτσι). Αλλά εγώ δεν θα πάω στρατό και δεν θα γίνω ποτέ κυριλέ.

«Ποτς γένεν αυτό;» αναρωτήθηκα. Και αμέσως ο ιστορικός παραλλήλισμός έσκασε σαν αναλαμπή στο μυαλό μου. Γιατί δεν υπήρχε ούτε ένας Εβραίος στους Δίδυμους Πύργους, όταν ο σύντροφος Οσάμα τους έστειλε τα αεροπλάνα; Γιατί καθυστέρησαν οι Κνίτες και δεν τους βρήκαμε για να τους δείρουμε; Γιατί τα αφεντικά της ζύμης κάνουν κατά κανόνα τις κασερόπιτες στρογγυλές αφήνοντάς σε για ώρες να αναρωτιέσαι από που να ξεκινήσεις, με συνέπεια να κρυώνει η κασερόπιτα μέχρι να την δαγκώσεις; Έχει γίνει δουλειά από μέσα.

Η ντροπή μου ήταν ανείπωτη. Είπα στον Σάκη (με τους κύκλους) αφού είχε κάνει τη μαλακία και μας επιβεβαίωσε άλλα αντ’ άλλων, να πάει στα γραφεία του ΝΑΡ και να πει μια συγγνώμη και στους υπόλοιπους που είχαν μαζευτεί εκεί. Οι ΝΑΡίτες, που δεν είναι τίποτα κωλόπαιδα σαν τους Κνίτες (αν και κάποιοι τους λένε μεταλλαγμένους τέτοιους), δέχτηκαν αμέσως τη συγγνώμη, φίλησαν τον Σάκη στο μέτωπο και πιασμένοι χεράκι-χεράκι γύρισαν στο Πολυτεχνείο –στο οποίο παρεμπιπτόντως δεν γινόταν καμία γιορτή (γι αυτό και μεις άλλωστε δεν μείναμε εκεί)- για να αγναντέψουμε όλοι μαζί την ανατολή.

Στο σπίτι

Γύρισα σπίτι με το κεφάλι σκυμμένο. Ένας παλιός σύντροφος, μου είχε αναθέσει να γράψω μια ανακοίνωση απολογητική για το τραγικό μας λάθος. «Ρε παιδιά εμείς τους Κνίτες ψάχναμε», «Συγγνώμη. Να άμα θέλετε χτυπήστε μας κι εσείς» άρχισα να γράφω και το συγγραφικό μαζί με το πολιτικό μου ταλέντο, ήταν σα να πιάστηκαν ξαφνικά και να χόρεψαν ένα παθιασμένο τανγκό πάνω στο πληκτρολόγιο. Σ’ αυτή μου την πορεία προς τη συγγραφή των κειμένων τις οργάνωσης, με βοήθησε και το γεγονός ότι για πολλά χρόνια έγραφα τις ανακοινώσεις της Original στο Κουκάκι. Η ανακοίνωση ήταν έτοιμη μέσα σε λίγα λεπτά (έπρεπε να κοιμηθώ κιόλας). Την έστειλα στο indymedia και πριν κοιμηθώ, έσβησα τον λογαριασμό μου στο twitter. Κοιμήθηκα ήσυχος.

Το ξύπνημα

Τι το ήθελα να ξυπνήσω; Κοιτάω το κινητό. Δέκα αναπάντητες. «Ο μαλάκας ο Σάκης» λέω από μέσα μου και τον παίρνω να δω τι σκατά θέλει.

«Έλα ρε μαλάκα» μου λέει σηκώνοντας το τηλέφωνό του «Δεν μπορείς να φανταστείς τι γίνεται εδώ.» Τον ρωτάω βαριεστημένα και εκείνος μου εξηγεί. «Οι Κνίτες έχουν κλειστεί στο δωμάτιο της μικροφωνικής και διαβάζουν την ανακοίνωσή που έγραψες σε όλο το Πολυτεχνείο.» Κρύος ιδρώτας έχει αρχίσει να τρέχει στο πρόσωπό μου, ενώ εκείνος συνεχίζει «Έχουν λυθεί στα γέλια από εδώ μέχρι την Ομόνοια» μου λέει. «Σταματήστε τους» του λέω.

Όπως με ενημέρωσαν μετά κάτι δικοί μας, προσπαθήσαμε και πάλι να δείρουμε τους ΚΝίτες, αλλά τους μπερδέψαμε με κάτι Γερμανούς τουρίστες, οπαδούς της Μπόχουμ. (Μα άκου Μπόχουμ!)

Άνοιξα τον υπολογιστή και έψαξα να βρω τι παίζει με ανακοινώσεις από αυτούς που δείραμε. Όλες καλές ήταν, εκτός από της Ροσινάντε. Ώστε δεν είμαστε κομμάτι του κινήματος, κοκκινόμαυροι αποστάτες; Καλά. Θα γίνει και του χρόνου αυτή η γιορτή στο Πολυτεχνείο. Θα τα πούμε τότε. «Οι Κνίτες όμως γιατί δεν έχουν βγάλει ακόμα ανακοίνωση;»

Με αυτή την σκέψη στο μυαλό, έπεσε πάνω στην ανακοίνωσή της ΟΚΔΕ που έλεγε τραμπούκους. «Τραμπούκος εγώ μη σου γαμήσω; Εγώ φταίω που δεν σας λαμπάδιασα με τις μολότοφ, γαμημένοι. Άκου τραμπούκος.» Επειδή βαριόμουν, έβαλα τον Σάκη να γράψει εκείνος μια απάντηση στους ΟΚΔΕ (που δεν έμαθα αν ήταν οι «σκέτο» ή οι «Σπάρτακος»). «Δεν ξέρει πολλά από ανακοινώσεις ο Σάκης, αλλά έχει ταλέντο» σκέφτηκα «θα τα καταφέρει.»

Περνάει καμιά ώρα, μου στέλνει στο mail ο Σάκης την ανακοίνωση-απάντηση στην ΟΚΔΕ, να την εγκρίνω.

«Αναρτήθηκε στο μέσο μια εμετική ανακοίνωση τωνς εξουσιαστών της ΟΚΔΕ. Αυτή η ανακοίνωση πέρα ότι τσουβαλιάζει και ρίχνει λάσπη στο σύνολο του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού χώρου, για το λόγου το αληθές παραθέτω την φράση που έχει "50-60 τραμπούκοι του λεγόμενου αναρχικού/αντιεξουσιαστικού"  έχει ένα σωρό ανακρίβειες .

Καταρχάς δεν αναφέρει τις προκλήσεις που έκαναν μεμονομένα άτομα του αριστερίστικου γκρουπούσκουλου προς άτομα που βρισκόντουσαν πέρι του χώρου του συμβάντος. 

Όσο για τις άλλες ομάδες που ερχόντουσαν καταρχάς και ολιγομελής ήταν και μπορούσαν άνετα και πόσο  βαρειά οπλισμένοι που ήταν να τους πάρουν κυνήγι, οι επιτεθόμενοι. Τά άτομα που πήγαν, είχαν σαν σκοπό να μπουν στο Πολυτενχείο και οι καθεστωτικοί τραμπούκοι της ΟΚΔΕ, λειτουργώντας σαν γνήσιο παρακράτος ήθελαν να εμποδίσουν μεμονομένα άτομα να μπουν στο Πολυτεχνείο. Για την ιστορία το Πολυτεχνείο είναι κλειστό απο χτές και μόνο σήμερα θα άνοιγε.

Αυτό που δεν αναφέρουν οι ΔΡΑΣΥΔΕΙΛΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΤΗς ΟΚΔΕ είναι την παρέμβαση τρίτων για να λήξει το συμβάν. Και για να σοβαρευτούμε  μην τσουβαλιάζουν τον αναρχικό/αντιεξουσιαστικό χώρο, χύνοντας το δηλητηριο τους οι ανύπαρκτοι κινηματικά υποστηριχτές του συστήματος Μέσα απο την κατάπτιστη ανακοίνωσης τους έχουν σαν σκοπό να θίξουν την αναρχία και να στηλιτεύσουν τους αγώνες και τις θυσίες της.   

Υ.Γ. Επειδή απενεργοποίσαν τα σχόλια , μην αντέχοντας σε διάλογο , απαντάμε με την ίδια τους την λογική»

(Σημείωση Ρ.Δ: η επιστολή είναι πραγματική και τα ορθογραφικά παρμένα από το πρωτότυπο, χωρίς διορθώσεις και περικοπές #true story).

Ενθουσιάστηκα. Δεν κατάλαβα τι ακριβώς λέει στην boldαρισμένη παράγραφο, αλλά το παιδί έχει ταλέντο. Αισιόδοξος από την σπορά που άφηνα στην ομάδα μας, είχα αποφασίσει να αποσυρθώ από το κίνημα και τον Α/Α χώρο. Είχα δώσει πια ότι μπορούσα στους κοινωνικούς αγώνες. Το τραγικό συμβάν του Πολυτεχνείου, είχε βγάλει στην επιφάνεια την κούραση του αγωνιστή (εμένα λέω) που πρέπει να κάνει στην άκρη για τους νεώτερους. Έχει έρθει η ώρα να επιστρέψω στον φυσικό μου χώρο. Στο γήπεδο και στον σύνδεσμο. Άλλωστε εκεί και Μπόχουμ –που λέει ο λόγος- να δείρεις δεν είναι πρόβλημα.

Οι Κνίτες τελικά αργά το απόγευμα της Δευτέρας έβγαλαν ανακοίνωση. «Η επίθεση των λεγόμενων αντιεξουσιαστών, όχι μόνο είχε στόχο και την ΚΝΕ, αλλά τελικά την χτύπησε κιόλας. Το Κεντρικό Συμβούλιο που μαζεύτηκε από το μεσημέρι του Σαββάτου, για να συζητήσει τις εξελίξεις, ξεράθηκε από τα γέλια, με αποτέλεσμα τρεις σύντροφοι να χρειαστεί να αλλάξουν συκώτια. Η πλήρης εγκατάλειψη των νοσοκομειακών μονάδων από τις κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων οδήγησε στην αδυναμία τους να περιθάλψουν τους συντρόφους μας, που έχασαν τη μάχη με τα γέλια.»

«Μια ακόμη νίκη σκέφτηκα» καθώς φορούσα το κασκόλ μου και έφυγα για το σύνδεσμο.

ΑΕΚάρα ΡΕ ΜΟΥΝΙΑ!

Α, και κοινωνική απελευθέρωση!

Φουλ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ-mars με Αλαβάνους*

*Άρθρο συνεργάτη μας

Σήμερα είναι δικαιωματικά η μέρα της ανταρσύα-μαρς, που έχει την κεντρική προεκλογική της συγκέντρωση στο θέατρο διάνα. Χώρια το χτεσινό διαμάντι του δελαστίκ στο πριν, που δεν ξέρει κανείς από πού να το πρωτοπιάσει για να το σχολιάσει. Τίποτα όμως, μα αλήθεια τίποτα, δεν μπορεί να συγκριθεί με το προλεκάλτ προεκλογικό σποτάκι που κυκλοφόρησε το μετωπικό σχήμα. Και του οποίου το βαθύτερο νόημα προσπαθεί να αποκρυπτογραφήσει στο κείμενο που ακολουθεί η συνεργάτης του μπλοκ ρένα μπουεναβεντούρα δουρου-τι, με το σκοτεινό χαρτοπαικτικό της παρελθόν. Καλή ανάγνωση.

Το σποτ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δεν μπορεί να ειδωθεί μονάχα με μια πρώτη ματιά. Θέλει πολλές. Έχει πολλά μηνύματα, τόσα που δεν μπορείς να τα διαχειριστείς. Εμείς, θα επιχειρήσουμε να ρίξουμε λίγο φως, στο εν λόγω διαφημιστικό, το οποίο προφανώς απευθύνεται μονάχα σε χαρτοπαίχτες, γιατί αποκλείεται κάποιος άλλος να καταλαβαίνει κάτι.

Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

1.      Η παιχτική (και όχι παικτική) ανάλυση

Ο φίλος μας –πρωταγωνιστής του σποτ- ανοίγει τα φύλλα του και έχει 7-2 διαφορετικού χρώματος αλλά καλή θέση στο τραπέζι, γιατί μιλάει τελευταίος. Έχει όμως, ένα από τα χειρότερα φύλλα, με τα οποία μπορείς να ξεκινήσεις στο Texas Hold’Em, το οποίο παίζει η παρέα.

Κοιτώντας τα φύλλα των υπολοίπων, ο πρώτος έχει AA, το καλύτερο φύλλο με το οποίο μπορείς να ξεκινήσεις το παιχνίδι, όμως δεν ανεβάζει το ποντάρισμα. «Άντε» λες. Περιμένει να ανεβάσει κάποιος άλλος, για να τα καρφώσει, επειδή μιλάει πρώτος και δεν θέλει να τους διώξει από την παρτίδα.

Ούτε όμως και ο δεύτερος, παρότι κρατάει QQ (είναι δηλαδή δυνατός) δεν ανεβάζει το ποντάρισμα, παρά βλέπει και αυτός το μίνιμουμ ποντάρισμα του πρώτου. Ο μοναδικός που παίζει σωστά, είναι ο τρίτος, ο οποίος με μέτριο φύλλο, ίδιου όμως χρώματος K-10 κάνει και εκείνος call στο μίνιμουμ ποντάρισμα, για να δει τουλάχιστον τα τρία πρώτα φύλλα (το flop).

Το ότι ο τρίτος καταλήγει μετά το flop άχαστος, έχοντας φλος ρουαγιάλ, κάτι που έχει πετύχει μόνο ο Τζέιμς Μποντ στο Casino Royale και αυτός όχι από τα τρία πρώτα φύλλα (και εκείνο ήταν στρέιτ φλος), είναι ευθύνη των δύο πρώτων παιχτών, που παρότι έχουν πολύ καλά φύλλα και φυσιολογικά σε ένα τραπέζι 5 ανθρώπων, θα έβαζαν όλες τις μάρκες τους, στη μέση πριν καν ξεκινήσουν να ανοίγουν τα φύλλα, δεν το κάνουν. Άρα κανονικά, ο τρίτος με το K-10, δεν θα είχε μπει ποτέ στη συγκεκριμένη παρτίδα και δεν θα είχε πετύχει flush royal.

Μετά το flop, το παιχνίδι αποκτά άλλη ενέργεια. Ο πρώτος με τους άσους, κάνει ένα μεγάλο raise, το οποίο όμως ίσα που φτάνει το ¼ των μαρκών του και παρόλα αυτά είναι πολύ μεγαλύτερο από το ποσό που ήδη υπάρχει συγκεντρωμένο στη μέση του τραπεζιού. Για να το σχηματοποιήσουμε, αν μέσα υπάρχουν 10 ευρώ, εκείνος βάζει 40, για να κερδίσει καθαρά 7,5 γιατί και τα 2,5 από τα 10 του κέντρου, είναι τα δικά του από το πρώτο ποντάρισμα. Άρα δεν ξέρει να παίζει, όπως μας έδειξε και στον πρώτο γύρο.

Ο δεύτερος, παρότι υπάρχει ο κίνδυνος και για κέντες και για χρώμα, με το σετ του, δεν κωλώνει από το overbet του πρώτου και callάρει το άρρωστο ποντάρισμα. Ακόμα πιο ηλίθιος δηλαδή.

Ο τρίτος τώρα, που στον πρώτο γύρο μας είχε δείξει ότι κάτι σκαμπάζει, αποδεικνύεται τουλάχιστον μικροαστικά ανυπόμονος. Έχει το απόλυτο φύλλο. Το καλύτερο που μπορεί να προκύψει. Ότι και αν ανοίξει στα επόμενα δύο φύλλα που απομένουν, δεν γίνεται να χάσει. Και αντί απλά να δει το ποντάρισμα των αντιπάλων του, με ενθουσιασμό πρωτάρη κάνει all—in μαρτυρώντας ουσιαστικά ότι κρατάει στο χέρι του, φύλλο που δεν χάνει. Ε, όχι. Παίζετε με τη νοημοσύνη μας.

Ο φίλος μας, πρωταγωνιστής του σποτ με το 7-2 στο χέρι, παρότι οι δύο «μπράβοι» από πίσω τον παροτρύνουν να τα βάλει όλα, παρότι δεν έχει ούτε επαφή, αλλά ούτε και φύλλο στο χρώμα εκείνων που έχουν πέσει κάτω, τα παίρνει στο κρανίο και αναποδογυρίζει το τραπέζι.

Στην πραγματική ζωή τώρα, μετά από αυτή την κίνηση, σε έχουν πετάξει έξω από το σπίτι και σου έχουν κρατήσει και τα λεφτά. Ο τύπος με το K-10 και το φλος ρουαγιάλ, έχει πέσει στα γόνατα πάνω από τις ανακατεμένα πλέον φύλλα και μάρκες και κλαίει γοερά ψιθυρίζοντας «Όχι ρε πούστη μου, είχα να βγάλω φλος ρουαγιάλ, από εκείνη την πρωτοχρονιά του ‘89». Σε επίπεδο συμβολισμών, άνετα μπορούσε να σταθεί ως διαφημιστικό της ΟΝΝΕΔ, όπως εκείνο με το ρεστοράν.

2.      Ανάλυση συμβολισμών

Εδώ υποθέτουμε ότι ο πρωταγωνιστής του σποτ είναι η Ελλάδα. Η Ελλάδα είναι πρωτοετής ΝΑΡίτης. Ο πρωτοετής ΝΑΡίτης-Ελλάδα, μπαίνει σε ένα σπίτι που φαίνεται ότι δεν τον πηγαίνει κανείς με τη βία. Το σπίτι είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση και το τραπέζι όπου παίζεται πόκερ η Ευρωζώνη. Από πίσω υπάρχουν και δύο μπράβοι… Ευρωστρατός; ΝΑΤΟ; Ποιος ξέρει;

Ωραία. Η Ελλάδα λοιπόν, που μπήκε χωρίς κάποια βία στην Ευρωπαϊκή Ένωση-σπίτι, βρίσκεται και στην Ευρωζώνη, που είναι ένα μεγάλο παιχνίδι πόκερ. Η Ελλάδα, δεν βάζει μόνη της τις μάρκες στο παιχνίδι. Αντίθετα της τις βάζει με τη βία η κρουπιέρισσα, που δεν μπορώ να καταλάβω ποια χώρα συμβολίζει. Εκτός και αν παντού βρίσκεται η Γερμανία. Η Γερμανία κρουπιέρισσα, η Γερμανία που έχει το Κ-10 και κάνει φλος ρουαγιάλ, μυρίζει και λίγο στημένο το παιχνίδι, αλλά τελοσπάντων.

Η Ελλάδα, δεν μιλάει την ώρα που της βάζουν μάρκες χωρίς λόγο στη μέση του τραπεζιού, κάτι που συμβολίζει  την εξάρτηση της χώρας. Οι υπόλοιποι παίχτες-χώρες έχουν κάτσει σε ένα τραπέζι με λεφτά, χωρίς –όπως αποδείξαμε παραπάνω- να ξέρουν πόκερ. Άρα, ή το παιχνίδι είναι φιλικό και ο πρωτοετής ΝΑΡίτης-Ελλάδα εντελώς καθυστερημένος που αναποδογυρίζει το τραπέζι σε ένα φιλικό παιχνίδι· ή οι υπόλοιποι παίχτες είναι παντελώς άσχετοι και στην πραγματικότητα, ο πρωτοετής ΝΑΡίτης-Ελλάδα που ξέρει ποκεράκι, μπορεί να τους τα φάει άνετα και αποδεικνύεται παντελώς καθυστερημένος γιατί δεν το κάνει. Να πούμε βέβαια, ότι ο ΝΑΡίτης-Ελλάδα είναι ο αδύναμος κρίκος του τραπεζιού-Ευρωζώνης, καθώς όταν κάθεται έχει τις λιγότερες μάρκες μπροστά του.

Ο πρωτοετής ΝΑΡίτης-Ελλάδα, δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι από τη στιγμή που του βάζουν με τη βία μάρκες σε φύλλο που δεν θέλει να παίξει, αλλά περιμένει πρώτα να δει πώς θα εξελιχθεί η παρτίδα για να αναποδογυρίσει το τραπέζι σταματώντας το παιχνίδι. Είναι τουλάχιστον τυχοδιώκτης και εθισμένος τζογαδόρος. Συμπέρασμα. Η Ελλάδα-ΝΑΡίτης, θα έμενε στο τραπέζι-Ευρωζώνη, αν το φύλλο της-του, ήταν καλύτερο. Η λύση είναι ΚΕΘΕΑ και απεξάρτηση ή αλλιώς διεθνής εποπτεία!!!

Από την άλλη και η Γερμανία-γραβατωμένος τύπος με Κ-10, είναι για τα πανηγύρια, από τη στιγμή που προσπαθεί να πετάξει τους πάντες έξω από το τραπέζι-Ευρωζώνη, την ώρα που έχει το καλύτερο φύλλο και αν απλά τους κρατήσει στο παιχνίδι, θα τους τα φάει εύλογα όλα. Το σποτάκι, θα μπορούσε να υπονοεί ότι τόσα χρόνια η Ελλάδα-ΝΑΡίτης, έτρωγε λεφτά που δεν είχε, καθώς κάθεται στο τραπέζι χωρίς να έχει δώσει χρήματα, βρίσκει όμως μπροστά του μάρκες…

Το σποτάκι στην πραγματικότητα, δεν βγάζει κάποιο νόημα. Το σύνθημα με το οποίο κλείνει είναι το «Ούτε διαπραγμάτευση, ούτε υποταγή. Σύγκρουση και ανατροπή» του τραπεζιού-Ευρωζώνης. Και αυτό επειδή δεν έχουμε καλό φύλλο. Από το σπίτι-ΕΕ δεν θα φύγει ο πρωτοετής Ναρίτης-Ελλάδα; Ή έχει παίξει ρόλο ο Αλαβάνος και γι αυτό το σποτ κόβεται εκεί; Πως θα είναι το πόκερ στην εργατική εξουσία;

Η χαρτοπαιξία-συμμετοχή στην Ευρωζώνη και την ΕΕ είναι ηθικά κολάσιμη; Και αν ναι, γιατί ως ΑΝΤΑΡΣΥΑ κρατάμε στάση αναμονής απέναντι στον «μανιώδη χαρτοπαίχτη» ΣΥΡΙΖΑ που δεν συμμετέχει στο βίντεο;

Βέβαια, το παιχνίδι στο τραπέζι-Ευρωζώνη θα πρέπει να θεωρηθεί ως μη γενόμενο καθώς η κρουπιέρισσα δεν «καίει» φύλλα πριν ανοίξει flop-turn και river, ενώ παρότι θεωρητικά συμμετέχει στο παιχνίδι, ούτε ποντάρει, ούτε όμως και πηγαίνει πάσο τα φύλλα της.

ΥΓ1. Μήπως όλα παραπέμπουν στον καζινο-καπιταλισμό που έλεγε κάποτε ο ΣΥΡΙΖΑ;

ΥΓ2. Αν το παιχνίδι είναι στημένο, τα υπόλοιπα ισχυρά μέλη της Ευρωζώνης-τραπεζιού, έχουν κάνει καταφανέστατα κακό στήσιμο… Το σωστό στήσιμο, θα ήταν: To flop να ανοίξει για παράδειγμα με A-7-7 και έπειτα να ακολουθήσουν η ντάμα και ο βαλές μπαστούνι. Αυτό θα σήμαινε ότι ο ΝΑΡίτης-Ελλάδα θα είχε ένα δυνατό κατά τη γνώμη του φύλλο, ενώ ο κύριος με τους άσους θα είχε κρύψει τη δύναμη του δικού του φύλλου, αφού δεν είχε ποντάρει preflop… Το στήσιμο του παιχνιδιού, θα ήταν πλέον περισσότερο εμφανές προς το τέλος του παιχνιδιού και αυτό μόνο αν οι δύο, εκείνος με τους άσους και ο φίλος μας με τα τρία 7άρια, είχαν ποντάρει και είχε ακολουθήσει αυτός με το Κ-10 που μέχρι εκείνη την ώρα δεν θα είχε τίποτα. Ούτε ο δικός μας, θα φαινόταν τυχοδιώκτης, ενώ αντίθετα θα έβγαζε μάτι το στήσιμο.

3.      Η ηθικοπλαστική ανάλυση

Το επόμενο σποτ θα είναι σε στριπτιζάδικο; Τι είναι αυτά; Νεαροί πρωτοετείς φοιτητές να παίζουν πόκερ, στην Ευρωζώνη; Αντί να βρίσκονται στο δρόμο και να σπάνε τις κόκκινες (ευρω)ζώνες; Εγώ δεν ήμουνα ΝΑΡίτης, ΝΑΡίτη μ’ έκανες εσύ; Είναι αυτό fair play, μόλις δεις ότι δεν σου αρέσουν τα φύλλα, να αναποδογυρίζεις το τραπέζι; Δεν θα ήταν πολύ καλύτερο το σποτ της δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος για τους κινδύνους του πόκερ στο διαδίκτυο;

Τι να μας πει κι ο δελαστίκ μετά από αυτό…

Ρένα Μπουεναβεντούρα Δουρου-τι

Εμείς-εμείς οι μόνοι συνεπείς...*

... κι οι γυρολόγοι της πολιτικής

*Άρθρο συνεργάτη μας

Τους έχουν αποκαλέσει «γυρολόγους», «Εφιάλτες», «προδότες», «αποστάτες». Τόσα και άλλα τόσα. Τι θα ήταν όμως η ζωή χωρίς αυτούς; Τι ιστορίες θα είχαμε να λέμε, λίγες μέρες πριν τις εκλογές; Ο καθένας θα άρχιζε και θα τελείωνε την πολιτική του σταδιοδρομία, στο ίδιο κόμμα. Και οι δημοσιογράφοι; Προφανώς θα γίνονταν κλέφτες. Αν δεν έχεις να γράψεις ιστορίες σαν και αυτές, δεν υπάρχει λόγος να ξεκινήσεις ποτέ να ασχολείσαι με αυτό το επάγγελμα. Αν δεν θες εκπλήξεις, γίνε ΠτΔ. Αν πάλι γουστάρεις να διαβάζεις τέτοιες ιστορίες, θα τους υποστηρίξεις, θα τους δώσεις ελαφρυντικά για τις παλινωδίες τους, θα αναγνωρίσεις αυτήν την ευαίσθητη χορδή που κάποιος τους χτύπησε κι είδανε τη ζωή αλλιώς.

Ότι τι; Θα συζητάμε σε 20 χρόνια από τώρα για την Αλέκα Παπαρήγα, που γεννήθηκε, μεγάλωσε και θα φτάσει τα 100 (γερή να είναι) έχοντας μείνει για πάντα ΚΚΕ; Άσε μας μωρέ τώρα. Ο κόσμος, θέλει ίντριγκα. Πάθη, μίση (sic). Όχι λουλουδάκια και ασυννέφιαστες πολιτικές Candy-candy.

 Νίκος Μπίστης-7 κόμματα-ΚΚΕ/ΚΚΕ ΕΣ/ ΚΚΕ εσωτερικού-Ανανεωτική Αριστερά/ΣΥΝ/ΑΕΚΑ/ΔΗΜΑΡ/ΠΑΣΟΚ-ΕΛΙΑ

Ο Νίκος Μπίστης εντάχθηκε στο ΚΚΕ και έδωσε τη μάχη κατά της δικτατορίας, μέσα από τις γραμμές του. Το πλαίσιο άρχισε να του φαίνεται ασφυκτικό και έναν χρόνο μετά την «αλλαγή», βρίσκει την ευρωπαϊκή του ταυτότητα και μεταπηδά στο λεγόμενο «ΚΚΕ ες». Στη διάσπασή του φεύγει με τον Μπανιά και το ΚΚΕ ΕΣ-Ανανεωτική Αριστερά. Καταλήγει μέσω… Λαμίας στον Συνασπισμό, από εκεί όμως ξαναφεύγει και φτιάχνει την ΑΕΚΑ. Ως μέλος της ομάδας αυτής, στήριξε στα τηλε-παράθυρα όσο κανείς ίσως την κυβέρνηση Σημίτη για το ζήτημα των ταυτοτήτων και ο τότε πρωθυπουργός, αποφάσισε να τον (υφ)υπουργοποιήσει (άνοιγμα στο εξωκοινοβούλιο). Το 2004, όμως έρχεται η ώρα του Κώστα Καραμανλή να κυβερνήσει και ο Νίκος Μπίστης, αποχωρεί από την κεντρική πολιτική σκηνή. Θα κάνει την επανεμφάνισή του, το 2010, όταν και δημιουργείται η ΔΗΜΑΡ. Με την ΔΗΜΑΡ δεν βάζει ποτέ υποψηφιότητα, όμως γίνεται Υπεύθυνος Διεύρυνσης του κόμματος. Η ΔΗΜΑΡ διευρύνεται όσο και το συκώτι της πάπιας κατά την διάρκεια της μετατροπής του σε φουα-γκρα. Άξαφνα όμως, ο κυρ-Φώτης παθαίνει παλιμπαιδισμό. Η ανευθυνότητα τον κυριεύει και αποφασίζει να αποσύρει το κόμμα του από την τρικομματική. Ο Νίκος ο Μπίστης, τόσο ανεύθυνος δεν ήταν ούτε στα 8 του χρόνια. Νευριάζει με τον αριστερό Καρατζαφέρη και κοιτάζει προς την «πρωτοβουλία των 58». Η εν λόγω πρωτοβουλία όμως ναυαγεί και ο άστεγος Νίκος, ξεχνά τα γενόσημα και στις ευρωεκλογές του 2014 κατεβαίνει με το ΠΑΣΟΚ/Ελιά και «οποία έκπληξις!» δεν εκλέγεται. Αξίζει να του αναγνωρίσουμε τουλάχιστον, ότι η πορεία του, δεν έχει τεράστια άλματα λογικής και κατεύθυνσης. Μέχρι και φυσική μπορεί να θεωρηθεί. Παρόλα αυτά είναι πιο άτυχος και από τον Ιωαννίδη. 0/6 φάιναλ φορ ο Ξανθός, 0/στις πολλές εκλογές ο Νίκος Μπίστης. Πάντως, εξελέγη σαν Χάρης Καστανίδης. Εκτός αν έχει πειστεί κανένας σας, ότι πρόκειται για διαφορετικό πρόσωπο.

      Μάκης Κοψίδης-6 κόμματα (2 πολιτικές)-ΚΚΕ/ΚΕΔΑ/ΣΥΝ/ΠΑΣΟΚ-Ρεύμα Βενιζέλου/Οικολόγοι Πράσινοι/ΣΥΡΙΖΑ

Μπίστης, δεν θα γίνει, σε ό,τι έχει να κάνει με τον αριθμό αλλά δεν τον λες και σταθερό στις αποφάσεις του. Οι απόψεις που εξέφρασε τότε, ήταν όσα λέει σήμερα ο Εργατικός Αγώνας, περί κατάληψης της ηγεσίας του ΚΚΕ από ομάδα μπλα, μπλα, μπλα, περί μίνιμουμ προγράμματος και τα λοιπά. Ο Κοψίδης φεύγει από δεξιά από το ΚΚΕ και μέσω ΚΕΔΑ καταλήγει στον Συνασπισμό. Το 2007 και καθώς ο Αλαβάνος προχωρά την μετατροπή του ΣΥΝ σε ΣΥΡΙΖΑ, ο Κοψίδης φεύγει και πάλι από δεξιά γιατί θεωρεί ότι δεν μπορεί να κάνουν κουμάντο στο κόμμα η μαοϊκή ΚΟΕ και το Κόκκινο και προσχωρεί, (ήθελε από δεξιά όμως δεν υπήρχε τέτοια επιλογή) από αριστερά στο «ρεύμα Βενιζέλου», ο οποίος δηλώνει «παρών» μετά την ήττα Παπανδρέου στις εκλογές του 2007 και αποδεικνύεται «απών» γιατί χάνει από τον νυν ΚιΔηΣο. Κατά την αποχώρησή του από την Κουμουνδούρου, οι Συνασπισμένοι, τον τρολάρουν άγρια, με την –ίσως- καλύτερη ανακοίνωση στην ιστορία της μέλλουσας κυβέρνησής μας. «Ευχαριστούμε τον Μ. Κοψίδη για την προσφορά του στο κόμμα μας, στο σύντομο χρονικό διάστημα που στάθμευσε στον ΣΥΝ στο συνεχές ταξίδι του από κόμμα σε κόμμα, ως αποσπασμένου από την υπηρεσία του και του ευχόμαστε καλή και μακρόχρονη διαμονή στο «ρεύμα Βενιζέλου». Το «ρεύμα Βενιζέλου» τελικά αποδεικνύεται ξέπνοο και ο συμπαθής κατά τα άλλα Μάκης, αναγκάζεται να αναχωρήσει για άλλες πολιτείες. Οικολογικές. (δεν βρήκε κάτι προς τα δεξιά για να φύγει) Γίνεται στέλεχος των Οικολόγων Πράσινων, στων οποίων τη διάσπαση, συμμετέχει από υπεύθυνη θέση. Ανακεφαλαιώνοντας: Ο Μάκης, έφυγε από τον Συνασπισμό επειδή αυτός μετατρεπόταν σε ΣΥΡΙΖΑ και τότε είχε 4% και μετά κατέληξε να διασπά τους Οικολόγους, γιατί ήθελε να συνεργαστούν με τον ΣΥΡΙΖΑ, που ήταν αριστερίστικος μεν, αλλά με 27% δε. Συνέπεια, ρε μουνιά.

          Νίκος Κοτζιάς -5 Κόμματα- ΚΚΕ-ΝΑΡ-ΠΑΣΟΚ-ΠΡΑΤΤΩ-ΣΥΡΙΖΑ

Κάποτε, θεωρητικός του ΚΚΕ. Συνέγραψε με εντολή (όχι Αντώνη Σαμαρά αλλά της) ΚΕ το βιβλίο-προώθηση του Ενιαίου Συνασπισμού, κάτι που φαίνεται πως του άφησε κουσούρι. Κατά το «βρώμικο ‘89» εκείνος καθάρισε, «νίπτοντας τας χείρας του» και φεύγοντας με το ΝΑΡ. Μέχρι το 2004, τα βήματά του χάνονται. Παρότι είναι γνωστό ότι πρόκειται για τον εξ απορρήτων του Γιώργου Παπανδρέου (όπως και ο νυν υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ, Βαρουφάκης) τον ξαναβρίσκουμε να εκμεταλλεύεται την αγάπη του Κώστα Καραμανλή για την «αριστερά» και να έχει θέση πρεσβευτή-εμπειρογνώμονα στο Υπουργείο Εξωτερικών επί ΝΔ το 2008. Το 2009 είναι πρόεδρος του ΠΑΣΟΚικού ΙΣΤΑΜΕ. Εικάζω –γιατί δεν μπόρεσα να βρω πηγή να το επιβεβαιώνει- ότι με την συμφωνία για το Μνημόνιο, αποχωρεί από το ΠΑΣΟΚ και φτιάχνει την κίνηση ΠΡΑΤΤΩ, μέσω της οποίας βρίσκεται αργότερα στον ΣΥΡΙΖΑ. Συγκεκριμένα, η πρώτη του δημόσια εμφάνιση γίνεται τον Μάιο του 2014, όταν ο Αλέξης Τσίπρας τον παίρνει μαζί του, σε επίσκεψή του στη Μόσχα. (Θυελλώδικα χειροκροτήματα από τα έδρανα της ΟΑΚΚΕ, που βρίσκει νέα επιχειρήματα στο γιατί ΚΑΙ ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ρωσόδουλος) Δημοσιεύματα του αστικού Τύπου, προεξοφλούν ότι ο Νίκος Κοτζιάς, θα πάρει το Υπουργείο, που τόσο λαχτάρισε. Εκείνο των εξωτερικών. Ο Αλέξης λέει τον προορίζει για Υπουργό, ενώ ο Γιώργος είχε βάλει τον ανεκδιήγητο Δρούτσα. Ζω για να το δω.

      

      Γρηγόρης Ψαριανός 2 Κόμματα Αναρχία/ΣΥΡΙΖΑ/ΔΗΜΑΡ/Πρωτοβουλία των 58/Ποτάμι

Στην αρχή ήθελε να κλάσει «στης βουλής τα έδρανα» αυτοεντασσόμενος στην αναρχία. Την εποχή που ο BEST έτρωγε το ένα πρόστιμο, πίσω από το άλλο γιατί ο ίδιος έβριζε κάτι παπάδες από μικροφώνου και έπειτα έβαζε τον ύμνο της Διεθνούς για να δείξει πόσο πούρος επαναστάτης είναι, αποφάσισε να κεφαλαιοποιήσει την αναγνωρισιμότητά του, με μια θέση σε ένα ζεστό έδρανο μέσα από τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ, που άλλωστε έχει τη φήμη του Αγίου Παντελεήμονα για πολιτικά κουτσούς και στραβούς. Στην πρώτη του συνέντευξη ως βουλευτής στο ΣΥΡΙΖΑ (στον Σταύρο Θεοδωράκη, παρακαλώ, γιατί τίποτα δεν είναι τυχαίο σε αυτή τη ζωή) δηλώνει ότι προτιμάει το καλαματιανό από το αλβανικό. Και εμείς παίρνουμε τα πρώτα δείγματα γραφής. Στο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, στρίβει το τιμόνι δεξιά και από τότε αυτό κολλάει. Αποχωρεί μαζί με τον Κουβέλη και αποτελεί ιδρυτικό στέλεχος της Δημοκρατικής Αριστεράς. Όσο ο Μπίστης την διευρύνει, ο Ψαριανός εκλέγεται με αυτήν. Όχι μόνο στηρίζει την τρικομματική κυβέρνηση υπό τον Σαμαρά, αλλά γίνεται και Τούρκος, όταν η ΔΗΜΑΡ αποχωρεί από αυτήν. Κάτι μέσα του αρχίζει να σπάει, ο Γρηγόρης τρέχει από πρωτοβουλία σε πρωτοβουλία για να ανασυντάξει τον χώρο της Κεντροαριστεράς, όμως το ναυάγιο της πρωτοβουλίας των 58, τον αφήνει με βαριά κατάθλιψη. Με την ΔΗΜΑΡ να έχει πατώσει στις ευρωεκλογές του 2014 και τον Κουβέλη να συναινεί στην πρόταση ΣΥΡΙΖΑ για τη «μικρή ΔΕΗ», ο Ψαριανός αποχωρεί από τη ΔΗΜΑΡ, ανεξαρτητοποιείται στη Βουλή και ψηφίζει ό,τι έφερε η δικομματική πλέον κυβέρνηση προς ψήφιση. Δίνει ψήφο στον Σταύρο Δήμα, ενώ δηλώνει πλέον την υποστήριξη του «στο Ποτάμι». Είναι να απορείς, γιατί όχι κατευθείαν στη ΝΔ. Αλλά ο Γρηγόρης Ψαριανός, μας έχει αποδείξει κατ’ επανάληψη, ότι ποτέ του δεν διάλεξε τον γρήγορο και εύκολο δρόμο. Κατηγορείται ως σεξιστής και διάφορα άλλα, ενώ είναι απλός μαλάκας. Εντάξει, όχι απλός. Με περικεφαλαία. Για να καταλάβει κανείς το βαθμό φαιδρότητας του εν λόγω τύπου κατάφερε να βγάλει «έξω από τα ρούχα της» ακόμα και τη συνήθως μειλίχια Αλέκα Παπαρήγα, η οποία από το βήμα της Βουλής, εκστόμισε την ιστορική πλέον φράση «δηλαδή τι θέλετε, να αντιδράσουμε και να παίξουμε ξύλο;». Να παίξουμε ρε Αλέκα. Να παίξουμε!

         Μανώλης Γλέζος 5 Κόμματα ΚΚΕ/ΕΔΑ(μεταπολιτευτική)/ΠΑΣΟΚ/Ενεργοί Πολίτες/ΣΥΡΙΖΑ

Το επιτυχημένο πρότυπο του Μπίστη. Ο Νικόλας μας έχει αλλάξει 7 κόμματα, χωρίς να εκλεγεί με κανένα, ο Γλέζος από την άλλη έχει εκλεγεί με 3 διαφορετικά. Δε σε χάλασε Μπίστη. Ναι αλλά ο Μπίστης, χωρίς να έχει εκλεγεί έχει γίνει (υφ)υπουργός, ενώ ο Γλέζος ποτέ.  Ο Γλέζος, όμως έχει βραβείο Λένιν. Αποφασίστε εσείς για το αποτέλεσμα. Επιστρέφοντας στο Γλέζο, το κατέβασμα της σημαίας την περίοδο της κατοχής, του εξασφάλισε την εκλογή για 70 χρόνια περίπου. Δεν το λες και άσχημα. Εξελέγη με την (κανονική) ΕΔΑ πριν τη Χούντα, και μετά τη δικτατορία προσπάθησε να την νεκραναστήσει. Στο μεταξύ είχε αποχωρήσει από το ΚΚΕ, το 1968 με τη διάσπαση, παρόλα αυτά δεν βρέθηκε στο λεγόμενο «εσωτερικό». Η προσπάθειά του, να αναστήσει την ΕΔΑ, δεν το λες ότι στέφθηκε και με επιτυχία. Γι αυτό άλλωστε και ο ίδιος βρέθηκε –και εξελέγη Νίκο Μπίστη- στο ΠΑΣΟΚ. Ανεξαρτητοποιήθηκε και έπειτα παραιτήθηκε από βουλευτής. Ξανακινείται το 2000, όταν και κατεβαίνει υποψήφιος με τον Συνασπισμό πλέον. Δύο χρόνια αργότερα, ιδρύει τους Ενεργούς Πολίτες, τους οποίους διατηρεί μέχρι και σήμερα, και οι οποίοι δρουν εντός του ΣΥΡΙΖΑ. Εξελέγη ευρωβουλευτής το 2014, πρώτος σε ψήφους ανάμεσα σε όλα τα κόμματα. Ακούς Νίκο Μπίστη; Ήθελε να γυρίσει στην εγχώρια πολιτική σκηνή, όμως επιλαχών ευρωβουλευτής είναι ο Στέλιος Κούλογλου, που τα έχει ψιλοσπάσει με τον ΣΥΡΙΖΑ, οπότε τον καρφώσανε στις Βρυξέλλες. Γενικά ο Μανώλης ο Γλέζος, διακατέχεται από μια τάση, να θεωρεί ότι παραβρέθηκε σε όλες τις σημαντικές στιγμές της ιστορίας της ανθρωπότητας. Έχει πάθει -κατά το κοινώς λεγόμενο- Απόστολο Κακλαμάνη. Χτυπημένος από τη συγκεκριμένη νόσο, ο Μανώλης Γλέζος, δήλωσε πρόσφατα, ότι ήταν στην επιχείρηση ανατίναξης της Μεγάλης Βρετάνιας. Οκ. Όχι δεν ήσουν. Δεν σε θυμάται κανένας από αυτούς που ήταν. Τέλος.

      Μάκης (Μαυρουδής) Βορίδης 4 Κόμματα ΕΠΕΝ/Ελληνικό Μέτωπο/ΛΑΟΣ/ΝΔ

Ας περάσουμε λίγο και στην άλλη πλευρά, γιατί τους προερχόμενους από την ευρύτερη –ευρύτατη- «αριστερά» τους ψιλο-εξαντλήσαμε. Ο Μαυρουδής Βορίδης. Άξιο τέκνο του συνταγματάρχη Γεωργίου Παπαδόπουλου. Διορίστηκε πρόεδρος της ΕΠΕΝ, διάδοχος του Νίκου Μιχαλολιάκου της Χρυσής Αυγής. Εύγε. Ήταν η εποχή, που ο Μαυρουδής, τα έλεγε και τα έπραττε, τσεκουράτα! Ήταν «ακτιβιστής της δεξιάς» κατά δήλωση του ιδίου, στην εκπομπή –ποιανού άλλου- του Σταύρου Θεοδωράκη. Και έπειτα ήρθε το Ελληνικό Μέτωπο και οι κουμπαριές με τον Λεπέν. Την εποχή εκείνη, το κόμμα του Μάκη του Βορίδη, ήταν σα να λέμε η «σοβαρή Χρυσή Αυγή» που τόσο θέλει ο Μπάμπης. Ο Μάκης, στα 10 χρόνια που κράτησε ζωντανό το Ελληνικό Μέτωπο, πρόλαβε να ξεπλύνει την μοναδική ακροδεξιά τρομοκρατική οργάνωση στην Ελλάδα την «ΜΑ.Β.Η.» (Μαχητές Βορείου Ηπείρου), η οποία μάλιστα πραγματοποίησε χτύπημα με νεκρούς στην Αλβανία. Υπήρξαν ύποπτοι, όμως ο Μάκης τους έδωσε άλλοθι λέγοντας ότι εκείνες τις μέρες παραβρίσκονταν όλοι στο συνέδριο του κόμματός του. Έκλεισε το μαγαζί όταν αποφάσισε να ενταχθεί στο ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη και να διεκδικήσει την εκλογή του με καλύτερους όρους. Τα κατάφερε και μάλιστα στην κυβέρνηση Παπαδήμου του 2011-2012, υπουργοποιήθηκε! Ο Μάκης, μάλιστα, είναι μαζί με τον Άδωνι και τον τιτάνα της πολιτικής Γιώργο Ανατολάκη που έχουν γράψει στην ιστορία της βουλής την θρυ –wait for it- λική ερώτηση για τους ψεκασμούς. Ερώτηση που έδωσε το όνομά της σε ένα κόμμα. Άλλο από αυτό που την έκανε. Η ερώτηση έχει γίνει από τους βουλευτές του ΛΑΟΣ, όμως εξελικτικά για κάποιο λόγο χρεώθηκε στους ΑΝΕΛ. Ο ψεκασμένος Υπουργός Μεταφορών λοιπόν, όταν ο δεξιός Καρατζαφέρης αποφάσισε να αποχωρήσει από την κυβέρνηση, είχε γλυκαθεί αρκετά από την υπουργική του καρέκλα. Μεταπήδησε στη ΝΔ και πλέον υπάρχουν φήμες που τον θέλουν επικρατέστερο για τη διαδοχή του Μεσσήνιου άσου Αντώνη Σαμαρά. Άξιος διάδοχος Αβερωφικής παιδείας. Φωτιά και –κυρίως- τσεκούρι!

      Βασίλης Οικονόμου ΠΑΣΟΚ-Άρμα Πολιτών-Ελεύθεροι Πολίτες-ΔΗΜΑΡ-ΝΔ

Ο άνθρωπος-αφορμή για να γραφτεί αυτό το κείμενο. Δεν σε άκουσα ανόητο ΠΑΣΠιτάκι; Προδότης; Ο Βασίλης ο Οικονόμου; Λοιπόν, άκου και νιώσε δέος, μικρέ. Ο Βασίλης Οικονόμου, έχει υπάρξει διαολεμένα bad-ass στα νιάτα του. ΑρχιΠΑΣΠίτης και ανοιχτά τραμπούκος, μικρέ. Εκείνος, δεν τα έβαζε με τους καγκουρο-ΔΑΠίτες που τα βάζεις εσύ. Τα έβαζε στις σχολές με τους Κένταυρους και τους Ρέιντζερς. Κατάλαβες; Η σημαία του Πολυτεχνείου, σου αρέσει ΠΑΣΟΚόπαιδο; Ε, σε αυτόν οφείλεις ότι την έχετε. Και δεν κάνω πλάκα. Την κλείνει σε θυρίδα από το 1995. Τότε ο Βασίλης ήταν πρόεδρος της ΠΑΣΠ ΑΕΙ. Νίκο Μπίστη; Αλήθεια, δεν στο κάνω επίτηδες, αλλά θέλω να σου πω ότι ο Βασίλης Οικονόμου, εξελέγη το 2000. Και το 2004. Και το 2007. Και το 2009. Ρε φίλε, το καταλαβαίνεις; Α. Ο Βασίλης –Νίκο- ήταν ανάμεσα στους 3 ΠΑΣΟΚους που διαγράφηκαν όταν ψηφίστηκε το πρώτο μνημόνιο. Εκείνος, μαζί με τον Δημαρά και τη Σακοράφα. Μαζί με το Δημαρά, έφτιαξαν το Πανελλήνιο Άρμα Πολιτών. Για κάποιο λόγο δεν τα βρήκαν και χώρισαν τα τσανάκια τους. Αν και η Wikipedia αναφέρει ότι ο Οικονόμου αποχώρησε μαζί με 250 μέλη του Άρματος και έφτιαξαν τους Ελεύθερους Πολίτες, φαντάζομαι ότι κάποιος ξέχασε να βάλει την υποδιαστολή και εννοούσε 2,50. Πήγε στη ΔΗΜΑΡ, γιατί του αρέσουν τα δύσκολα. Και, Νίκο. Εξελέγη. Για 5^η φορά το 2012. Οι εκλογές του 2015, δεν έχουν γίνει ακόμα, αλλά ρε Νίκο Μπίστη, ο Βασίλης Οικονόμου έχει εκλεγεί πριν καν ξεκινήσουν, το πιστεύεις; Ναι ρε, πήγε στη ΝΔ. Και ξέρεις γιατί; Απλά για να αποδείξει το οξύμωρο της συγκυρίας. Η ΝΔ να έχει βουλευτή που δεν έχει ψηφίσει κανένα μνημόνιο και ο ΣΥΡΙΖΑ να έχει την Τζάκρη που έχει ψηφίσει και τα τρία. {Ναι, Νίκο. Το ξέρω ότι ούτε εσύ ψήφισες κανένα. Με μια διαφορά. ΔΕΝ ΗΣΟΥΝ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ.} Κάτι τελευταίο. Ο Βασίλης Οικονόμου περιμένει να του κατοχυρωθεί το ρεκόρ των περισσότερων κομμάτων ανά χρόνο. Αν βγάλει τη χρονιά στη ΝΔ, τότε θα έχει μ.ο. για τα τελευταία 5 χρόνια 1 κόμμα/χρόνο.  

Όσοι δεν κατάφεραν να μπουν στη λίστα

Η πίεση του χρόνου, η αγωνία του αρχισυντάκτη και η συγκυρία μας αναγκάζουν να μην κλείσουμε καν δεκάδα. Παρά να μείνουμε στους 7, που ήταν όμως υπέροχοι. Στη λίστα μας, δεν κατάφεραν να μπουν και θα τους τιμήσουμε με σύντομη αναφορά οι: Βασίλης Παϊτέρης. Υποψήφιος με την Πολιτική Άνοιξη του Αντώνη Σαμαρά το 1993. Τον συνεπήρε η ίδρυση του ΔΗΚΚΙ και ήταν υποψήφιος με αυτό. Το 2004 όμως, όντας υποψήφιος με τη ΝΔ αυτή τη φορά δίνει σόου έξω από τη Ρηγίλλης όταν η νίκη του Κώστα Καραμανλή, ανακοινώνεται πλέον επίσημα. Το βίντεο στο οποίο ο Βασίλης Παϊτέρης πανηγυρίζει τη νίκη της ΝΔ τραγουδώντας «τα λόγια τα κλειδωμένα» έκανε το γύρο του διαδικτύου. Δυστυχώς το εν λόγω βίντεο, που δεν κατάφερα να εντοπίσω, έφτασε το 2012 στα χέρια του ΣΥΡΙΖΑ και παρά τα χαλαρά κριτήρια για τους υποψηφίους, αποφάσισαν να κόψουν τον αγαπημένο μας Παϊτέρη, που τον λες και «τσιγγάνο Μπίστη».

Ακόμα αφήνουμε απ’ έξω, τον εκδότη και ευρωβουλευτή πλέον Γιώργο Κύρτσο, που έχει κάνει την διαδρομή ΚΚΕ (χωρίς όμως ποτέ να είναι υποψήφιος) –ΝΔ-ΛΑΟΣ και έπειτα πάλι ΝΔ, γιατί δεν έχει κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Την ιστορία του Σπύρου Λυκούδη, που παρατήρησα λέγοντάς τη σε γνωστούς πως είναι ενδεδειγμένο φάρμακο για τις αϋπνίες… Της ανιψιάς του Μητσοτάκη, Αντιγόνης Λυμπεράκη, που για να καταλήξει φέτος στο Ποτάμι, έχει κάνει τη διαδρομή ΚΚΕ-Συνασπισμός-Δράση. Της Χρυσούλας Γιαταγάνα, που έχει περάσει ως συνεργαζόμενη στα αυτοδιοικητικά από το ΚΚΕ, ήταν βουλευτής των Ανεξάρτητων Ελλήνων και πριν κλείσουν τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ, έκανε τσάρκες προς την Κουμουνδούρου, μήπως και συμπεριληφθεί σε αυτά. Της Ραχήλ Μακρή, που πέρα από τη γνωστή της πορεία από τους ΑΝΕΛ στον ΣΥΡΙΖΑ, έχει δηλώσει σε ανύποπτο χρόνο, πως ήταν στο «ΠΑΜΕ Δικηγόρων της Κοζάνης». Του Στέφανου Μάνου, βουλευτή και βιομήχανου, που πέρασε κατά σειρά από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ. Έφτιαξε κόμμα, τους Φιλελεύθερους και έπειτα τη Δράση, για να καταλήξει στο Ποτάμι, ενώ έχει ξεκινήσει την καριέρα του σχεδόν χρεοκοπώντας ως διευθυντής την Αλλατίνη. Του Στάθη Παναγούλη, γνωστού και ως «Βασίλη Οικονόμου» του προοδευτικού τόξου της δεκαετίας με τις βάτες. Πέρασε από Ένωση Κέντρου, έφτιαξε την ΕΣΠΕ, την πήγε στο ΚΚΕ, με το οποίο και εξελέγη, ακολούθησε το ΠΑΣΟΚ, πέρασε για ένα φεγγάρι από το ΚΟΔΗΣΟ φτάνοντας τέλος στον ΣΥΡΙΖΑ, όπου κυνηγάει όσους υποψήφιους περιλαμβάνονται στα ψηφοδέλτια και έχουν ψηφίσει μνημόνια, για να τους στείλει σε ειδικά δικαστήρια. Αλλά και τους λιγότερο γνωστούς Στάθη Γιώτα με καριέρα στην Ένωση Κέντρου, ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, μετά στον Συνασπισμό και έπειτα το 1993, στην Πολιτική Άνοιξη, για να καταλήξει και πάλι στο ΠΑΣΟΚ. Και τέλος την ιστορία του Γιώργου Αλεξάτου, που πέρασε και αυτός σαράντα κύματα, αν και το think tank που συγκρότησα για το συγκεκριμένο κείμενο, θεωρεί ότι κάτι ξεχνάμε. Ξεκίνησε από το ΚΚΕ, έφυγε με το ΝΑΡ, πήγε στην ΑΡΑΝ, συμπαρατάχθηκε με την «πρωτοβουλία των 1000» που τελικώς κατέληξε στο ΣΥΡΙΖΑ. Είναι ο συγγραφέας του βιβλίου «Πλατεία Μπελογιάννη» που αν το έχεις διαβάσει, καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για εραστή της ιδέας της «Παναριστεράς».

Σας ευχαριστούμε όλους για τις αναμνήσεις!

Ρένα Μπουεναβεντούρα Δουρου-τι

Υστερόγραφο Ρένας

και για να μην ξεχνιόμαστε... Βάρκιζα τέλος!

Τα λέει και ο Μάκης, μετά το 5.25 στο παραπάνω βίντεο

Γιατί κι οι μπολσεβίκοι αριστερή κυβέρνηση ανέτρεψαν -για να μην ξεχνιόμαστε..