Το πιο εκπληκτικό και πιο μεγάλο

Αυτή η ανάρτηση έπρεπε να προηγείται χρονικά, αλλά δεν ήταν έτοιμη στην ώρα της και μπαίνει σήμερα, εμπλουτισμένη με κάποια νεότερα στοιχεία. Εξάλλου τα ιστολόγια δεν είναι παρά διαδικτυακά ημερολόγια. Δεν είναι υποχρεωτικό να τρέχουν για να προλάβουν την επικαιρότητα ή κάποιες προθεσμίες και αυτή είναι ίσως η ιδιαίτερη αξία τους, που την βλέπεις ανατρέχοντας μετά από καιρό, στο αρχείο τους.

Παρασκευή: Αυτή τη φορά στην Πανόρμου, ήταν όλα όπως έπρεπε: παλμός, μαζικότητα, ομιλίες, καπνογόνα έξω από την πρεσβεία του Ισραήλ και ένα ισχυρό μήνυμα αλληλεγγύης. Λευτεριά στην Παλαιστίνη.

{Ναι αλλά για το Κουρδιστάν δε λέτε τίποτα.
Μια φορά ένα δεξιό τρολ να κάνει την έκπληξη, λέγοντας κάτι έξυπνο-πρωτότυπο, καλή ώρα. Κι ας μπλέξουμε ύστερα σε κουβάρια, ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και προτεκτοράτα. Πολυσύλλαβες έννοιες που με το ζόρι χωράνε ονομαστικά σε ένα τουί -πού να τις αναλύσεις κιόλας. Κλείνει η παρένθεση.}

Ή(μασ)ταν σαφώς καλύτερα από το τελευταίο κάλεσμα της ΕΕΔΥΕ, μετά το ρεσάλτο στον στόλο της Φλοτίλα, όπου δεν είχαμε καν ντουντούκα -και δε χρειαζόταν κιόλας για να ακούσουμε τον Μπενετάτο. Μαζευτήκαμε απλώς γύρω του, καμιά 80αριά νοματαίοι -κι ένας σφ@ς, με συμπερίληψη- και διαλυθήκαμε, γιατί έρχονταν οι άλλοι. Τα οργανωμένα καλέσματα τρέχουν πάντα καλά -με δουλειά μυρμηγκιού και προετοιμασία ημερών. Τα ξαφνικά θέλουν λίγη βελτίωση -αλλά και αυτά θέμα οργάνωσης είναι βασικά.

-Μα γιατί διαδηλώνετε, αφού έκλεισε συμφωνία για ειρήνη -χωρίς δικαιοσύνη- και όλοι είναι ικανοποιημένοι; Η κυβέρνηση συνεχίζει τη στρατηγική της συνεργασία, το Ισραήλ τους εποικισμούς και το καθεστώς Απαρτχάιντ -όταν δε ρίχνει καμιά βόμβα για ξεμούδιασμα-, η ΕΕ την επίδειξη ευαισθησιών και απάθειας, η ΦΙΦΑ, η ΟΥΕΦΑ και άλλοι οργανισμοί να κάνουν τα στραβά μάτια για τις ισραηλινές ομάδες (εθνικές και συλλόγους). Και εμείς παραφωνία στη συμφωνία τους που ισοδυναμεί με αφωνία, πάλι λάθος μες στο κεφάλαιο του λάθος λήμματος.
Αφού όλοι διασκεδάζουνε, γιατί είσαι λυπημένη;

Η συμφωνία -σύμφωνα και με τις προηγούμενες- επιβεβαιώνει πως ο πόλεμος και η ειρήνη τους μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό. Και είναι η πιο γλαφυρή απεικόνιση του συνθήματος για την ιμπεριαλιστική ειρήνη που επιβάλλεται στους λαούς με το πιστόλι στον κρόταφο, για να διαλέξουν ελεύθερα τον τρόπο και την ταχύτητα του αφανισμού τους.

Αλλά όπως λέγαμε και στο 19ο Συνέδριο: ο λαός θα δώσει την ελευθερία και τη διέξοδο από το καπιταλιστικό σύστημα, που όσο κυριαρχεί, φέρνει τον πόλεμο και την «ειρήνη» με το πιστόλι στον κρόταφο. Και αυτό θα είναι το σύνθημα του Εργατικού-Λαϊκόυ Μετώπου, λιτό και περιεκτικό σαν πλήρες όνομα Βραζιλιάνου μέσου, γιατί οι λέξεις πρέπει να χαράσσονται στο μυαλό και να καρφώνονται σαν πρόκες. Σε κάθε Καλαμπόκ...

Τούτες τις μέρες -που ο άνεμος μας κυνηγά- το ΠΑΜΕ διοργάνωσε μια αποστολή αλληλεγγύης στη Δυτική Όχθη. Όπου οι κάτοικοί της, «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι» από τείχη, ασφυκτικούς ελέγχους, καθημερινές ταπεινώσεις, θεωρούνται περίπου... «προνομιούχοι», συγκριτικά με την επίγεια κόλαση της Γάζας, που παραμένει πρακτικά αποκλεισμένη, ακόμα κι από τρόφιμα-ανθρωπιστική βοήθεια. Κι αν τώρα θεωρητικά απολαμβάνουν τα... καλά της «ειρήνης» -με το πιστόλι στον κρόταφο-, μπαίνεις ωστόσο στη διαδικασία να σκεφτείς μήπως το κράτος - δολοφόνος (απαγωγέας και εγκληματίας, με κάθε πιθανή έννοια) τολμήσει να συλλάβει και τους δικούς μας. Θα έχουμε άραγε τότε το ίδιο παλλαϊκό κύμα αλληλεγγύης; (Κι ενώ τα έγραφα μεταξύ σοβαρού και αστείου, σκάει η είδηση για την προσωρινή κράτηση των σφων στο Τελ-Αβίβ! Τα αντανακλαστικά ήταν άμεσα και η υπόθεση έληξε γρήγορα, αλλά η ουσία του πράγματος δεν αλλάζει).

Δίνε το χέρι σου σε όποιον σηκώνεται, διώκεται, συλλαμβάνεται, σε όποιον βρίσκεται στο στόχαστρό τους. Το όργανο και το portal καταγράφουν τα πάντα, καταγγέλλουν την άγρια (σχεδόν εκδικητική) καταστολή στις διαδηλώσεις των άλλων. Και αυτοί με τη σειρά τους γράφουν στις καλένδες την απεργία και δε γράφουν τίποτα για το 13ωρο.

-Μα πώς κολλάνε τώρα αυτά; Εύκολα και διαλεκτικά. Όπως τα συνδέει πχ ο πολιτικός κλόουν Σπυράδωνης, που τον ρωτάνε για τα χιλιάδες κενά στο ΕΣΥ και αυτός παραληρεί και απαντά αρλούμπες για την Παλαιστίνη, τα σύνορα του ’67 και την ομόφωνη ψήφο της Βουλής, πριν δέκα χρόνια. Θράσος είναι το μεσαίο του όνομα -σαν τον μπράβο Κούκουρα, στους Απαράδεκτους.

Όλα δένουν, γιατί έχουν κοινό παρονομαστή το κέρδος. Κι αν στον αριθμητή σκοτώνονται παιδιά από βόμβες ή εργαζόμενοι από υπερκόπωση και συνεχόμενες βάρδιες, όλα στη «ζωή» είναι. Άλλοι κυνηγάν το μέγιστο κέρδος και άλλοι την επιβίωση -τι να κάνουμε! Κι όπως λέει το Κεφάλαιο για το κεφάλαιο, αν μυρίσουν το ενδεχόμενο ενός μέγιστου κέρδους, δεν υπάρχει έγκλημα μπροστά στο οποίο θα διστάσουν, για να το αποκτήσουν...

Κι ενώ η ΓΣΕΕ έκανε ένα γενικό κάλεσμα «όλοι στους δρόμους», χωρίς να βγάλει καν απεργία, βρήκε απρόσμενους ( ; ) συμμάχους στο αριστεροχώρι, που ακολουθούν τον προγραμματισμό της, στην τσέπη της γλιστράνε, και μας το έκαναν διφραγκάκια πως διαφωνού(σα)ν με την απεργία της Τρίτης. Κι αντί να εισπράττουν απ’ την εξέδρα τους βροχή δεκάρικα, φτιάχνουν τον (πολιτικό) τόπο όπου θα ξανασυναντηθούν -με τον ΣΥΡΙΖΑ ή με τις θάλασσες του Αλέξη ή με το καπετανάτο του Γιάνη και της ΑΡΑΣ ή κάποιο άλλο ποντίκι που το έσκασε από το πλοίο, που βουλιάζει αύτανδρο και έχει κρατήσει μόνο τον Παππά από την σύνθεση της ΠΦΑ, ταϊζοντας παπά όλο τον κόσμο που το ’χε ανάγκη να (τους) πιστέψει. Τα άσχημα αριστεροχώρια, άσχημα καίγονται - βουλιάζουν κτλ. Αλλά τις πιο ωραίες αυταπάτες δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα, Αλέξη μου...

Την περασμένη βδομάδα πάντως είχε γενική απεργία, αν τυχόν δεν το καταλάβατε. Την διοργάνωσαν το ΣΕΚ κι οι φίλοι του -χωρίς τη ΓΣΕΕ-, συμμετείχαν κάποιοι σφοι στον κλάδο τους -γιατί δε θα αφήσουν ποτέ κανέναν δεξιό αριστεριστή να τους πει απεργοσπάστες- και εξελίχθηκε σε (κάτι σαν) στάση εργασίας σε κάποιους χώρους, σαν τοπικό καιρικό φαινόμενο, αμελητέο και ανάξιο λόγου. Αν η μαζική απεργία των λιμενεργατών στη Γένοβα ήταν εργατικό τσουνάμι, η περασμένη Παρασκευή ήταν ανεμιστηράκι χειρός, χωρίς μπαταρία.

ΣΕΚίτες παντός καιρού έπαιρναν το μικρόφωνο, ο ένας μετά τον άλλον, με διάφορα ψευδώνυμα. Και η απορία του σφου, στο διπλανό πηγαδάκι στην Πανόρμου, ήταν εύλογη. Μιλούσε ο Χ από την τάδε οργάνωση, ο Ψ από την δείνα οργάνωση. Κι από τα Σωματεία ποιος θα μιλήσει...;
Λίγο αργότερα έψαχνε να καταλάβει το Σχέδιο (Κ).
Βάλανε μια πορεία τη μέρα της απαγωγής, άλλη πορεία την επόμενη, την υποδοχή στο αεροδρόμιο, κινητοποίηση για την επέτειο των δυο χρόνων, τώρα την απεργία. Φυλλορρόησε ο κόσμος. Μα είναι σχέδιο αυτό;

Την ίδια στιγμή, το κίνημα μετράει τη μια νίκη μετά την άλλη.
Αστυνομική επέμβαση, για να σπάσει μια φοιτητική κατάληψη, προσαγωγή στους συνδικαλιστές που πήγαν να διαμαρτυρηθούν και το κερασάκι στην τούρτα: άρση ασυλίας για κομμουνιστή βουλευτή, επειδή ήταν με τους αγρότες, στην πρώτη γραμμή στα μπλόκα. Είναι επειδή έχουμε καλομάθει σε δεκαετίες νόμιμης δράσης. Οπότε θα μας ταράξουν στη νομιμότητα! Αστική δημοκρατία είναι θα περάσει.

Αλλά η κυβέρνηση εντόπισε το δημοκρατικό έλλειμμα στο γνωστό σούργελο της Πάτρας, που εκτελούσε καθήκοντα ασφαλίτη (και απεργοσπάστη, δύο σε ένα) και λέει πως τον τραμπούκισαν -έχει μάλιστα και βίντεο που δείχνει το ακριβώς αντίθετο. Η κυβέρνηση παρόλα αυτά καταδικάζει την επίθεση στο κατά φαντασίαν θύμα. Κι ίσως χρειάζεται μια διαρροή που να αποδίδει σε τέτοιες επιθέσεις τη χαμηλή θέση της χώρας μας στον πίνακα για την ελευθερία έκφρασης στα ΜΜΕ. Τόσο χαμηλά, που εδώ κανείς δε θα τολμούσε να βγει με μαύρο περιβραχιόνιο στην οθόνη, ως διαμαρτυρία για τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη -όπως έκαναν Ιταλοί δημοσιογράφοι, με αφορμή τον αγώνα της εθνικής τους με το Ισραήλ.

Εν παρόδω, στην Ευρωλίγκα γίνονται τρομερά πράγματα, εκτός γηπέδων. Οι Ισραηλινοί παίζουν πλέον ενώπιον κοινού και χιλιάδων θεατών (στη Σόφια ή όπου αλλού), χωρίς περιττούς περιορισμούς για λόγους ασφαλείας. Όταν παίζουν σε αφιλόξενες έδρες, όπου φοβούνται τις αντιδράσεις του κόσμου (πχ στην Ισπανία) απαιτούν και πετυχαίνουν τη διεξαγωγή της αναμέτρησης κεκλεισμένων των θυρών! Δηλαδή όχι μόνο δεν τιμωρούνται, αλλά αποκτούν πλεονέκτημα, σε μια εντυπωσιακή μεταστροφή των όρων και των δεδομένων. Και σα να μην έφτανε η προνομιακή μεταχείριση που απολαμβάνουν, τώρα πιέζουν για την άμεση επιστροφή τους στο Τελ Αβίβ, καθώς πλέον έχουμε ειρήνη! Πάλι καλά που δεν αξιώνουν και το φετινό Φάιναλ Φορ -να επιστρέψει στη γη της επαγγελίας-γενοκτονίας. Εκτός και αν τους το παραχωρήσει οικειοθελώς η Αθήνα, με εντολή Μωυσή...

Κι αν οι Ισραηλινοί πετυχαίνουν τέτοιες συμφωνίες και προνομιακούς όρους στην Ευρωλίγκα -έστω σε καθαρά συμβολικό επίπεδο-, φαντάσου τι όρους πετυχαίνουν πχ στις ειρηνευτικές συμφωνίες και κατά πόσο τις τηρούν.

Κι όμως, μες σε όλα αυτά, ήρωες μες στα χαλάσματα, οι μαχητές της Παλαιστίνης επιστρέφουν. Για μας λοιπόν, το πιο επιβλητικό, μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας λαός που τον ’μποδίζουν να βαδίζει, αλλά παρόλα όσα σηκώνει ανάστημα και στέκεται όρθιος, για λευτεριά από το ποτάμι ως τη θάλασσα. Ακόμα και αν τον κλείσουν σε μια λωρίδα γης, ακόμα και την κοίτη ενός ποταμού να του αφήσουν, θα είναι αρκετή για να συνεχίσει να παλεύει. Και θα γίνει τσουνάμι που θα τους πνίξει...

Περισσότερα και καλύτερα

Σε ένα άρθρο του ο Λένιν, προς το τέλος της ζωής του, καλούσε τους μπολσεβίκους και τον ρωσικό λαό να προχωρήσουν στα επόμενα βήματα της οικοδόμησης με το σύνθημα «κάλλιο λιγότερα αλλά καλύτερα». Μπορεί να ήταν σωστό για την εποχή του και για τα καθήκοντα της συγκυρίας ή να σηκώνει συζήτηση. Σε κάθε περίπτωση, δεν είναι αυτό που ταιριάζει στην περίοδο που διανύουμε, για τη δική μας περίπτωση.

Σήμερα καλούμαστε να τρέξουμε μια σειρά απαιτητικά μέτωπα. Να τα αναδείξουμε, να μετρήσουμε βήματα, να ξεφύγουμε από τον βούρκο της στασιμότητας, που μας σπρώχνει νομοτελειακά στον κατήφορο. Να αλλάξουμε τον αρνητικό συσχετισμό -και οι συνειδήσεις αλλάζουν μόνο μες στον αγώνα, όχι σε περιόδους ηρεμίας - παθητικής νιρβάνας. Πρέπει να βγάλουμε στον δρόμο τη σιωπηλή πλειοψηφία, για να βρει τη φωνή της, να την πείσουμε πως δεν αρκεί να πατά σιωπηλά -ή με επικοινωνιακό θόρυβο- fav, like, κοινοποιήσεις για όσα την καίνε. Είτε μιλάμε για το 13ωρο, είτε για τον αγώνα των Παλαιστίνιων για επιβίωση και τη γενοκτονία στη Γάζα.

Η σημασία του Παλαιστινιακού ζητήματος είναι αυτονόητη, υπάρχει όμως και πια επιπλέον διάσταση. Το Παλαιστινιακό είναι ένα αξιόπιστο μέσο για να καταλάβεις με ποιον έχεις να κάνεις, να χαράξεις μια διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε όσους θέλουν να λέγονται άνθρωποι και τα σκουπίδια που προσκυνούν τον νόμο της ζούγκλας -δηλαδή του ισχυρού- και σε μια ευρύτερη κλίμακα, ανάμεσα στους λαούς και τα κράτη τους.

Μιλάμε για τα κράτη που συνεργάζονται στρατιωτικά και κάνουν μπίζνες με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, που είναι τέτοιο εξ ορισμού, από τη στιγμή της ίδρυσής του -τη Νάκμπα του ’48-, βάσει της (σιωνιστικής) φιλοσοφίας, των στόχων και των μέσων που χρησιμοποιούν: ψέματα, προπαγάνδα, μπόλικο θράσος -όπως κάθε αστικό κράτος. Γενοκτονία, κρατική τρομοκρατία, δολοφονίες βρεφών, απαγωγές πολιτών άλλων χωρών, αποκλεισμός περιοχών, ανθρωπιστικής βοήθειας και οργανωμένη λιμοκτονία -βάσει σχεδίου.

Κι όμως αρχίζεις να αναρωτιέσαι ποιος είναι χειρότερος: ο ένοχος ή όσοι τον συγκαλύπτουν. Το κράτος που ξερνά φασισμό στα μούτρα μας χωρίς προσχήματα ή τα κράτη που το ξεπλένουν, πουλώντας δημοκρατικές ευαισθησίες. Η ελληνική κυβέρνηση που κουνά το δάχτυλο στα μέλη της Flotilla -για να μη διαταράξουν οι κινήσεις τους το ειρηνευτικό σχέδιο- ή η «σοσιαλιστική» κυβέρνηση της Ισπανίας, που καταγγέλλει χλιαρά στα λόγια τη γενοκτονία, αλλά στο τέλος αφήνει την αποστολή έρμαιο στα νύχια του κράτους-δολοφόνου.

Το Ισραήλ που γιορτάζει το Γιομ Κιπούρ με απαγωγές και γκανγκστερικές συλλήψεις στα διεθνή ύδατα και απαγορεύει στην Ελληνίδα πρέσβη να επισκεφτεί τους Έλληνες συλληφθέντες; Ή το ελληνικό κράτος που καταπίνει τη δικαιολογία πως λόγω γιορτής δεν υπάρχει διαθέσιμος ραβίνος για να δώσει άδεια στο προσωπικό να δουλέψει -για να γίνει η επίσκεψη της πρέσβειρας- και δηλώνει επίσημα πως δεν προκύπτει η άσκηση βίας από το Ισραήλ;

Και εμείς τι κάνουμε για όλα αυτά, σύντροφοι; Μια σειρά κινήσεις, με σχετικά άμεσα αντανακλαστικά. Ανακοινώσεις, καταγγελία στη βουλή, διαβήματα στο ΥΠΕΞ και σε επίπεδο ΕΕ. Έλειπε όμως κάτι βασικό: το κάλεσμα στον κόσμο, εκεί που είναι η πραγματική μας δύναμη, ο μόνος παράγοντας που μπορεί να δώσει άλλο τόνο, να αλλάξει τους σικέ κανόνες του παιχνιδιού. Έλειπε ένα κεντρικό κάλεσμα -πέρα από το γενικό «όλοι-ες στους δρόμους».

Κι επιβαλλόταν να γίνει, μετά από όλα αυτά. Όχι για την Πέρκα, την Τούμπεργκ και τις ΜΚΟ, αλλά για τους αγωνιστές που συμμετείχαν, τη θαρραλέα στάση τους και τη αυτονόητο αίτημα να μη διανοηθούν να αγγίξουν ούτε τρίχα τους οι σιωνιστικές αρχές -και ας μη συγκρίνεται η δική τους «περιπέτεια» με την καθημερινή γενοκτονία στη Γάζα. Ούτε για να κλείσει κακόβουλα στόματα -πχ εκείνων που βρήκαν πολιτικό σωσίβιο (αλλά και ελεύθερο πεδίο) για τα υπαρξιακά τους αδιέξοδα στο κίνημα αλληλεγγύης. Ή των ανύπαρκτων αντι-ιμπεριαλιστών του πληκτρολογίου, που ψάχνουν πάτημα για να συρθούν στην επιφάνεια (πχ στα σημεία στίξης όσων λέει το Κόμμα) ενώ κάνουν γαργάρα την εκκωφαντική σιωπή των BRICs και των κατά φαντασίαν συμμάχων τους, που έχουν αφήσει τους Παλαιστίνιους χωρίς ουσιαστικό στήριγμα -πέρα από τον αγώνα των λαών.

Επιβαλλόταν να γίνει γιατί είσαι η πρώτη δύναμη στο μαζικό κίνημα, στα Πανεπιστήμια, σε μια σειρά Εργατικά Κέντρα, η μόνη αντιπολίτευση στον δρόμο, το μόνο πραγματικό αντίπαλο δέος, που μπορεί να κάνει τη διαφορά, κινητοποιώντας χιλιάδες κόσμου μες σε λίγες ώρες -όπως έκανε στο πρόσφατο παρελθόν για την Παλαιστίνη, το Ιράκ, το Αφγανιστάν και τη Γιουγκοσλαβία. Και αυτό σημαίνει πως έχεις μια ευθύνη παραπάνω για όλα: να οργανώσεις αντιστάσεις, να έχεις ένα συνολικό σχέδιο, να δεις πώς μπορείς να νικήσεις. Και τι άλλο-παραπάνω μπορείς να κάνεις, γιατί το απαιτούν οι καιροί και όσα κάνουμε ποτέ δεν είναι αρκετά -ιδίως για την Παλαιστίνη. Να ανεβάζεις ψηλά τον πήχη, παίρνοντας ως τέτοιον την απεργία στη Γένοβα, των αποκλεισμό ισραηλινών πλοίων, τη μαζική φοιτητική-μαθητική απεργία στην Ισπανία. Και να προσπαθείς να «αντιγράψεις», ό,τι καλό συμβαίνει εκτός συνόρων. Χρειάζονται πάντα περισσότερα -και καλύτερα...

Γιατί καλείσαι να δείξεις στην πράξη ότι είσαι κόμμα παντός καιρού, έτοιμο για όλα, σε συνεχή εγρήγορση. Να έχεις την ευελιξία να οργανώνεις απεργιακές συγκεντρώσεις το πρωί, να αποκλείεις ισραηλινό ξενοδοχείο με απεργιακή φρουρά και να συνεχίζεις με κινητοποίηση το βράδυ της ίδιας μέρας και κάλεσμα για συνέχεια την επόμενη. Να έχεις πάντα στο νου τη δραματική έκκληση του Παλαιστίνιου συναγωνιστή στη συγκέντρωση στα Προπύλαια: «Μην αφήνετε μόνη της τη Γάζα». Και να λειτουργείς όπως η σειρήνα που χτυπούσε χτες -στο πλαίσιο άσκησης- για τις βολεμένες συνειδήσεις, που κάνουν πως δε βλέπουν - δεν ξέρουν τίποτα. (Ό,τι θα κληθούμε δηλαδή να κάνουμε ενάντια στο 13ωρο, αν θέλουμε να σπάσουμε τον φαύλο αντεργατικό κύκλο: μαζικές απεργίες που δεν αγγίζουν τα πολιτικά παχύδερμα και δεν ακυρώνουν τα σχέδιά τους).

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος, πρέπει να τρέμεις από οργή για την αδικία, σε όποιο σημείο του κόσμου και αν υπάρχει. Και αν θες να λέγεσαι σύντροφος, δεν αρκεί απλά να ανεβάζεις πίεση με αυτές τις εικόνες και τα πολιτικά παχύδερμα που κυβερνάν τη χώρα σου, αλλά να κάνεις ό,τι περνάει από το χέρι σου, για να μεταφέρεις αυτή την πίεση στις πλάτες τους, για να μην μπορούν να σταθούν πουθενά.

Και -για να κλείσουμε αισιόδοξα- δεν υπάρχει τίποτα πιο ευχάριστο από το να βλέπεις τις αποφάσεις των Σωματείων -το ΣΕΤΗΠ, το Σωματείο Επισιτισμού, η ΕΝΕΔΕΠ που βάζει απεργία για αύριο- που προλαβαίνουν το λόγο ύπαρξης αυτού του κειμένου, δείχνουν κάποια αντανακλαστικά και είναι ουσιαστικά βήματα στη σωστή κατεύθυνση.

Τα υπόλοιπα θα τα βρούμε από κοντά στους δρόμους και στη συγκέντρωση...

Μίλα ρε, τι σου ζητάνε;

Πάμε λίγο κωδικοποιημένα, γιατί αν αρχίσω τους φλύαρους συνειρμούς σαν τον απολαυστικό Σκουντή, σωθήκαμε και δε θα προλάβουμε ούτε το τζάμπολ.

-Πριν από καμιά 15αριά χρόνια, ο ΠΣΑΚ (ο σύνδεσμος των επαγγελματιών καλαθοσφαιριστών της χώρας) προκήρυξε απεργία για τα μέλη του στην πρεμιέρα της Α1 (τι GBL, ρε;). Επικεφαλής ήταν ο Λάζαρος, που (αποδείχτηκε φιλελές αντισοβιετικός αλλά) τότε ήταν πουλέν και πήγαινε κόντρα στον Βασιλακόπουλο, για αυτό τον έκραζε ο κολλητός του σωλήνα, ο Συρίγος, σαν «καλός Πασόκος». Απέργησαν όλοι οι Έλληνες παίκτες, πλην Λακεδαιμονίων, δηλαδή των παχυλά αμειβόμενων παικτών του ΠΑΟ και του Ολυμπιακού (αυτό για όσους τείνουν να τα βλέπουν όλα οπαδικά, ξεχνώντας τα ταξικά γυαλιά τους), δηλαδή της αφρόκρεμας των διεθνών, που είχαν και τη μεγαλύτερη δύναμη να μιλήσουν για τις διεκδικήσεις των συναδέλφων τους, έλα όμως που το χρήμα καθορίζει συνειδήσεις και πράξεις. Τα μέλη της διοίκησης του ΠΣΑΚ παρατάχθηκαν στη σέντρα, για να εμποδίσουν συμβολικά την έναρξη δύο αγώνων και τους πήρε σηκωτούς η αστυνομία. Τότε ο Σπανούλης πήρε αμέσως θέση, βάζοντας το ρητορικό ερώτημα «εμένα ποιος θα μου δώσει τα λεφτά μου». Μόνο για μπάσκετ...

Όποιος περίμενε κάτι καλύτερο από τον (όποιο) Σπανούλη ή έπεσε από τα σύννεφα με τη στάση του (να μην πει τίποτα για τις προεκτάσεις του αγώνα με το Ισραήλ και να μιλήσει "μόνο για μπάσκετ"), είναι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος, μες στην αφέλειά του. Κρίμα μόνο που τα χαρτονομίσματα διαλύουν τα ροζ συννεφάκια, όπως στη σκηνή με τη Βλαχοπούλου ως μέντιουμ -πριν γίνει «σιδηρά κυρία» αλά ελληνικά, σε μια ταινία χίλιες φορές πιο καλτ από αυτές του Τσιώλη, αλλά χωρίς καλό μάρκετινγκ, που είναι το παν στην εποχή μας.

-Και να ήθελε να πει κάτι ο Σπανούλης -που ΔΕΝ...-, δε θα μπορούσε να το κάνει ευθέως. Όχι για να μην τσατίσει τον αντίπαλο, και να μην τον συσπειρώσει δίνοντάς του επιπλέον εξωαγωνιστικό κίνητρο. Αλλά για να μη θυμώσει ο εργοδότης του, η ΕΟΚ (και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο), που ξέπλυνε καλά και σχολαστικά το Ισραήλ με το φιλικό στην Κύπρο (ως κομμάτι του κράτους, κατ’ εικόνα και ομοίωση της κυβέρνησης), και η διοργανώτρια αρχή (FIBA Europe). Με άλλα λόγια, αν μιλούσε, θα θεωρούνταν αυτομάτως υπεύθυνος για «διπλωματικό επεισόδιο» και την επόμενη ημέρα θα ήταν σπίτι του, εκτός διοργάνωσης, για να μη λερώνει το οξυζενέ, αποστειρωμένο, «απολιτίκ» τοπίο.

Το μόνο που θα μπορούσε να κάνει, σε τέτοιο εχθρικό περιβάλλον, θα ήταν κάτι εντελώς υπαινικτικό: σαν το χασμουρητό της Σάττι ή το «κόψιμο» του Λούκα στην ανάκρουση των ύμνων. Τόσο - όσο, συμβολικό και διφορούμενο, έμμεσο και αναγκαστικά ασαφές.

-Το μόνο που ξέρει και θέλει να κάνει, όμως, ο Kill Bill (όχι killers στη Γάζα, ας μιλήσουμε μόνο για ταινίες) είναι να πει πχ για την ελληνική ψυχή, λες και έχει καταπιεί το κοντάρι της σημαίας ή για την υποψηφιότητα του Μόραλη στον Πειραιά, για να μας δείξει πόσο (οσφυο)εύκαμπτο είναι το κοντάρι της πατρίδας μας, όταν υποκλίνεται σε ευεργέτες εφοπλιστές (φαρμακοβιομήχανους, βιομήχανους στη χαλυβουργία κτλ -εντελώς τυχαία παραδείγματα). Άντε να μας έλεγε, σαν τον καραμούζα (σόρι, Βασιλική) Βαγγέλη Ιωάννου για τον «ωραιότερο ύμνο του κόσμου». Που είναι όντως υπέροχος, αλλά για τελείως διαφορετικούς λόγους και πρωτίστως γιατί μιλά για (χαίρε, ω χαίρε) λευτεριά -στην Παλαιστίνη.

Αυτά για να έχουμε συναίσθηση ποιους θαυμάζουμε, για ποιο λόγο και ποιο είναι το πραγματικό τους ανάστημα. Είχε απόλυτο δίκιο ο Κάρολος, όταν τα έλεγε, έστω σε λίγο διαφορετικά συμφραζόμενα. «Δεν είμαι πρότυπο για την ανατροφή των παιδιών σας, απλώς επειδή μπορώ να καρφώσω». Κι αυτόν τον Κάρολο τον λένε Μπάρκλεϊ...

-Όπως λέει ένας φίλος, ο μόνος που ίσως έλεγε όντως κάτι, θα ήταν ο Νίκος Παππάς. Ο φίλος του dpg (που είναι κινούμενος φασισμός) και του Κασσελάκη (που είναι κινούμενο αντιδραστικό No Politica ή επιχειρηματικό meta-politica). Όχι απαραίτητα γιατί ειναι με τη σωστή πλευρά της ιστορίας, αλλά για να δείξει πόσο αντισυμβατικός είναι.
Αυτό, για να έχουμε κι εμείς συναίσθηση ποιους ξεχωρίζουμε και -καμιά φορά- εξυμνούμε άκριτα (πρωτίστως για μένα το λέω, αλλά και συλλογικά).

-Άραγε υπάρχει λόγος να εξηγήσουμε πόσο ξεφτιλισμένο, ξεσκισμένο κουρελόπανο είναι το λάβαρο του No Politica που υψώνει υποκριτικά το σύστημα, για να ελέγξει πλήρως τις αντιδράσεις; Νο πολίτικα συλλήψεις για πανό και σημαίες της Παλαιστίνης, αλλά όχι για τις σημαίες του κράτους-δολοφόνου. Νο Πολίτικα αποκλεισμός για τη Ρωσία και τις ομάδες της από τις αθλητικές διοργανώσεις, όχι όμως για τους γενοκτόνους. Και γενικά συνθήματα για τα παιδιά που πεθαίνουν -λες και φεύγουν μόνα τους, από φυσικό θάνατο, ή ψάχνουμε να βρούμε ποιος είναι ο δολοφόνος στο Cluedo.

-Ίσως εκπλαγούν οι ανυποψίαστοι, αλλά η χώρα όπου σπάει ενίοτε η Νο Πολίτικα Ομερτά είναι το Αμερίκα του Τραμπ. Ακριβώς γιατί το (πολιτικό) μάρκετινγκ είναι τόσο εξελιγμένο, που προβλέπει-ενσωματώνει ακόμα και τις φωνές της αμφισβήτησης. Είμαστε έτη φωτός μακριά από την εποχή που ο GOAT Μάικ (μακρινός εξάδελφος των Κατσίκηδων που έπαιξαν στον ΠΑΟΚ) αρνούνταν να πάρει θέση, γιατί και οι ρεμπουμπλικάνοι αγόραζαν τα παπούτσια του. Σήμερα το σύστημα ξέρει ότι μπορεί να πουλήσει την αμφισβήτηση, με εναλλακτικό περιτύλιγμα, ως εμπόρευμα προς κατανάλωση. Και ότι αυτή δε θα αγγίξει ποτέ κόκκινες ζώνες, όπως τους εθνικά περήφανους πολέμους ή τις έξυπνες βόμβες που σκορπίζουν μαζικά τον θάνατο.

Όσο αξιέπαινες - θαρραλέες και αν είναι οι πρωτοβουλίες για το BLM των παικτών του ΝΒΑ (που είχαν αρνηθεί να επισκεφτούν τον Λευκό Οίκο) ή το γονάτισμα του Καπέρνικ στον εθνικό ύμνο, δεν παύουν να κινούνται σε αυστηρά καθορισμένα όρια, για να διοχετεύεται η οργή ανέξοδα -ακόμα και κερδοφόρα, ως διαφημιστική καμπάνια, που προβάλλει τις «εταιρικές αξίες» της ΝΙΚΕ. Παρόλα αυτά, σε μια δημόσια σφαίρα οργανωμένης αφωνίας, σαν τη δική μας, ζηλεύουμε ακόμα και τα αυτονόητα -που είναι και τα πιο δύσκολα να γίνουν. Μιλήστε, ρε, τι σας ζητάνε πια;

-Ο Παπαδοτζόν είναι από τους μετρημένους στα δάχτυλα που μιλάνε δημόσια ενάντια στη γενοκτονία και τη γενικευμένη αφωνία, συγκεντρώνοντας τα βέλη κυβερνητικών τρολ, του σιωνιστικού επικοινωνιακού μηχανισμού και όλο τον χυλό των Νο Πολίτικα κυρ-Παντελήδων, που δεν αντέχουν να «διαβάζουν για πολιτική» στο Γκαζέτα. Κακώς ίσως, από μια άποψη, γιατί δεν τους χωρίζουν τόσο πολλά από τις χιλιάδες εμμονές και το χαμηλό ταβάνι του Παπαδογιάννη, που στο ίδιο κείμενο συμψηφίζει τη γενοκτονία με τον πόλεμο στην Ουκρανία και αναρωτιέται γιατί επέστρεψε στις διεθνείς διοργανώσεις η... Λευκορωσία!

Παρόλα αυτά, παραμένει όαση σε μια έρημο μουγκών (Shut up and dribble...), χωρίς άμμο ή μαλλιά στη γλώσσα -που θα έλεγε και μια ψυχή. Και ήταν ο μόνος που βρήκε το θάρρος να γκρεμίσει το τείχος της Ιεριχούς καταθλιπτικής σιωπής, κάνοντας τη σχετική ερώτηση στον Σπανούλη για τον σημερινό αγώνα.

Η οποία, όμως, ήταν λάθος. Γιατί, στην απίθανη περίπτωση που υπήρχε όντως κάποιο σχέδιο συμβολικής διαμαρτυρίας (που ΔΕΝ υπάρχει), απλώς θα το έκαιγε. Τι απάντηση περίμενε δηλαδή; Ναι, υπάρχει τέτοια πρόθεση και θα την δείτε αύριο στο παρκέ;

Εκτός και αν ποντάρει στην έκταση που πήρε το θέμα και τη γενική κατακραυγή, για να «εκβιάσει» κάποια εξέλιξη και μια πιθανή συμβολική αντίδραση, το βράδυ -που δε συγκεντρώνει πολλές πιθανότητες. Πιο πιθανό είναι να γίνουν του Σπανού(λη) τα γένια ή να μείνει εκτός βάθρου η φετινή Σερβ... Α, γράψε άκυρο.

Σε κάθε περίπτωση, περιμένω να δω το καρπούζι στο μπλουζάκι του, στη μικτή ζώνη, στα πλάνα με τους διεθνείς, μετά τον αγώνα. Ή μήπως όχι;

-Ποιος άλλος έγινε παραφωνία στην καταθλιπτική σιωπή;

Ο Μιχάλης Κακιούζης που (έχει μια αναφορά-έκπληξη για την Αλέκα στο βιβλίο του και) είπε πως το ματς με το Ισραήλ δεν είναι μόνο αθλητικό, αλλά ευκαιρία να απαντήσουμε σε πολλά πράγματα. Δε θυμάμαι να λέει κάτι αντίστοιχο ως αρχηγός της χρυσής ομάδας στο Βελιγράδι, που απέκλεισε το Ισραήλ πριν την οκτάδα (είκοσι χρόνια πριν και δύο χρόνια μετά τη δεύτερη Ιντιφάντα) αλλά αυτό δε μειώνει την αξία της δήλωσής του.

Και ο Βαλαβάνης στη Nova, από την παλιά γενιά του εμβληματικού «Τριπόντου» (αν όχι και της «Πρώτης»), που μπορεί να μη σταυρώνει σωστό όνομα, ούτε καν του «Πορζίνσκις» -sic-, αλλά σε ένα ματς του Ισραήλ με καταιγισμό τριπόντων, είπε πως δε χρησιμοποιεί άλλη φράση (πχ «βομβαρδισμό»), γιατί υπάρχει και μια γενοκτονία.

Ακόμα και οι ψίθυροι γιγαντώνονται εν μέσω εκκωφαντικής No Politica σιωπής.

Πέραν αυτών, ουδείς. Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί δε βγαίνουν στους ανθρώπους του χώρου τα -θολά έστω- αντανακλαστικά που είχαμε δει για τους «όρτοντοξ μπρατς» στους νατοϊκούς βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας; Δεν είναι μόνο θρησκευτικό το θέμα -όπως το πλασάρει το κυβερνητικό επιτελείο- ούτε απλώς θέμα φιλίας με πολλούς Γιούγκους μπασκετικούς, που πέρασαν από τα μέρη μας. Η... ορθή δόξα για πολλούς καθορίζεται από το χρήμα και το συμφέρον, από την επίσημη κρατική πολιτική, από την ιδεολογία των κυρίαρχων -που γίνεται κυρίαρχη ιδεολογία. Και οι εποχές μας διαφέρουν σε πολλά μεταξύ τους.

Το ’99 πχ στα κυβερνητικά «ΝΕΑ» μπορούσες να διαβάσεις τη στήλη του Στάθη, τον Τσίμα να θυμίζει τα νιάτα του -πριν βγει ο άλλος του εαυτός στη φόρα, πολλά φλογερά άρθρα ενάντια στον πόλεμο και την ιμπεριαλιστική επέμβαση. Πάνω απ’ όλα, τα ΝΕΑ είχαν μαζικό -και διαφορετικό- αναγνωστικό κοινό, με άλλες μνήμες και αναφορές. Σήμερα πολύ λιγότεροι αγοράζουν την εφημερίδα και ακόμα λιγότεροι το αφήγημα της «νέας Πράβδα» του κυρ-Βαγγέλη (του Μανιάτη και του Χαραλαμπόπουλου) ή το τυράκι του «τρίτου γύρου» με την κεντροαριστερά του Τσίπρα.

Τότε μιλούσαν πολλοί (ίσως οι περισσότεροι) και ο αντι-αμερικανισμός ήταν κυρίαρχο αίσθημα, που ανάγκαζε το κράτος σε ελιγμούς (και τους σημερινούς μουγκούς να μιλάνε). Σήμερα η κυβέρνηση (όπως και οι προηγούμενες) έχει ανακηρύξει το Ισραήλ σε στρατηγικό σύμμαχο, επηρεάζοντας άμεσα τον στενό πυρήνα των (κάποτε αντισημιτών και διαχρονικά σκατόψυχων) οπαδών της. Κι όσοι είναι φτερά στον άνεμο, ανεμίζοντας πάντα προς τα εκεί που φυσάει η εξουσία, φοβούνται να μιλήσουν για το έγκλημα, γιατί λογαριάζουν τις συνέπειες και το μπόλικο χρήμα που κινεί το σιωνιστικό κράτος. Για την ακρίβεια, φοβούνται περισσότερο τις συνέπειες μιας τοποθέτησης, από ό,τι τη γενική κατακραυγή του κόσμου (αν δε μιλήσουν). Κι αυτό είναι ίσως και δικό μας «λάθος» - ευθύνη.

Όσοι δε φοβούνται να μιλήσουν, πρέπει να μιλήσουν πιο δυνατά -πρωτίστως με τις πράξεις τους. Να διώξουν τον φόβο από αυτούς που αμφιταλαντεύονται και να κάνουν τα καθάρματα να φοβηθούν και να λουφάξουν, να μην μπορούν να σταθούν χωρίς να τους γιουχάρει ο κόσμος.

Όσοι εκνευρίζονται με τον (κάθε) Σπανούλη, που θα είχε πολλά να πει, αλλά σκέφτηκε ότι έχει πολλά να χάσει, ας σκεφτούν πρώτα τι κάνουν οι ίδιοι στην καθημερινή τους ζωή και δράση. Κι ας μη μεταθέτουν αλλού τις ευθύνες και τα νεύρα για το γενικό, επιβαλλόμενο σιωπητήριο.

Και όσοι βρίσκουν φωνή μόνο στα ΜΚΔ ή περιμένουν από κάποιον Σπανούλη να πει όσα φοβούνται να εκφράσουν, δε θα βγάλουν αχ(να), ούτε όταν έρθει η σειρά τους. Κι ας μην περιμένουν κάποιο θάμα -μοιραίοι και άβουλοι αντάμα. Και του Σπανού(λη) τα γένια (ή τα μαλλιά) μπορεί να γίνουν, ακόμα και να χάσει τα μαλλιά στη γλώσσα του, αρκεί να έχουμε γενικό ξεσηκωμό. 

Αλλιώς τα μόνα «θαύματα» που θα βλέπουν-με, θα είναι αθλητικού τύπου. Κι όσο δυνατούς συμβολισμούς και αν μας χαρίζει ο αθλητισμός, δεν μπορεί να καλύψει την απουσία όσων δεν αγωνίζονται ποτέ και επιλέγουν να χάνουν άνευ αγώνα.

Αν ξυπνήσεις μονομιάς, upside-down ο Ντουνιάς

Σύντροφοι, στον βαθμό που θερμαίνονται για τα καλά οι μηχανές του πολέμου, ανεβαίνει το γεωπολιτικό θερμόμετρο και χτυπάμε 35άρια, δε βλέπω γιατί να μην κάνουμε μια πικετοφορία στην Ερμού, ντάλα μεσημέρι. Και την κάναμε -εδώ η κατάληξη στο Μοναστήριον...

Με αφετηρία το περίπτερο του κόμματος για τον Μίκη στο Σύνταγμα, ακριβώς απέναντι από τους πάγκους του Pride, που ήταν γεμάτοι χρώμα και διαφημίσεις μονοπωλίων.
-Θέλετε να μάθετε για τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ;
-Ναι γενικά, αλλά όχι από τους χορηγούς σας.

Στήσαμε πηγαδάκια (για φασίστες), με φόντο το λάβαρο του Νίκη, από το οποίο έχουν αφαιρεθεί μαεστρικά οι μελανές κηλίδες της διαδρομής του (στην ίδια πλατεία και στο κτίριο στο βάθος) και προ παντός το όνομα της Γλυκερίας. Που ξέμεινε με κάτι δεύτερα ονόματα στο Τελ Αβίβ, γιατί (δεν) υπάρχει θεός και ώρες-ώρες δοκιμάζει την πίστη μας στον διαλεκτικό υλισμό με το κάρμα.

Γιατί τα πεντοχίλιαρα δεν είναι πετσετάκια. Ούτε μαντιλάκια (παλαιστινιακά) και τώρα κανείς δε θα κλάψει στη μαντίλα του για την απουσία της. Το πολύ-πολύ για αυτήν της Νατάσσας, που τραγουδά με το πάθος της Μαρίας και στη σωστή πλευρά της ιστορίας, όπως έδειξε και η συναυλία της στον Λυκαβηττό για τον Μίκη -που λειτουργεί ως ορεκτικό για το Καλλιμάρμαρο, όχι λικβινταριστικά.

Άντε και για τον θάνατο της Γιουλάκη, που στήριζε λέει το ΚΚΕ από τα νεανικά της χρόνια, κι ας μην το ήξερε ούτε η ίδια καλά-καλά, που λέει ο λόγος. Κλείνει η Γλυκερή παρένθεση.

Όταν μαζεύτηκε ο κόσμος, φωνάξαμε πετυχημένες διασκευές συνθημάτων. ΝΑΤΟ-Ευρωπαίοι και Ισραηλινοί (το έγκλημα αυτό έχει υπογραφή). Και «ο ιμπεριαλισμός τη γη ξαναμοιράζει...» (αντί για «οι ιμπεριαλιστές»). Μα γιατί ενικός; Γιατί ένας είναι ο εχθρός. Άλλο αν κάποιοι παρανόησαν και λένε πως ένας (μόνο) είναι ο ιμπεριαλιστής ανά την υφήλιο, και οι απέναντι είναι περίπου φίλοι μας, σύμμαχοι αντι-ιμπεριαλιστές, και ιδανικό οικοσύστημα για να αναπτυχθεί σαν ξενιστής μια «νέα Κομιντέρν», με περίεργα ιδεολογικά σχήματα και χωρίς προσχήματα -δίχως ιδέες, με ξένες σημαίες, αλλά με ρωσική καβάτζα...

Και τότε οι απέναντι (όχι οι Ρώσοι) έβαλαν τα ποπ τραγούδια τους στη διαπασών, για να μην τους χαλάμε την αισθητική και τα «απολίτικα» vibes. Και στον αέρα πάνω, ντίσκο μουσική, σταλμένη πάντα από την Αμερική, που λέει ο Λάκης με τα ψηλά ρεβέρ στα αμερικάνικα τζιν. Κι αν τους απαντούσαμε με Μίκη για σπάσιμο; Η ζωή τραβά την ανηφόρα (2), με σημαίες (3) και με ταμπούρλα.

Και δώστου τραγούδια αυτοί, συνθήματα εμείς, τικ-τοκ εσύ, τακ-τακ εγώ, παλμός - φωνή, φωνή - παλμός, Φαραντούρη-Ντόνα Σάμερ, Φαραντούρη - Ντόνα Σάμερ, σαν επεισόδιο των Απαράδεκτων -με την κατάληψη. Κι ο Σπύρος να ρωτάει τον Παπασταύρου (Κύριλλε, εσύ;) για το γιαούρτι, αλλά τελικά να γίνεται Πασόκος, και Κνίτης ο Ζαραλίκος απ’ τα φρικιά, και οι μάζες -για τις οποίες έγραφε μουσική ο Μίκης- να πλέουν αμήχανες σε ένα τέλμα ιδεολογικής σύγχυσης.

Η ιστορία έχει μια σωστή πλευρά. Ποια;
More-More-More. (Φέρτε και την Τζελσομίνα να πει τη διασκευή).
Μα, αν ξυπνήσεις μονομιάς, upside down θα ’ρθει ο Ντουνιάς.

Ένα χάσμα, δύο κόσμοι και άντε να τους ενώσεις. Να κατέβουν στον δρόμο με ένα πολύχρωμο καρπούζι για την Παλαιστίνη; Να γίνει ένα κόκκινο, ταξικό pride -από τους χορηγούς και την Πρεσβεία του Ισραήλ; Μόνο εμείς θα μπορούσαμε να το γεφυρώσουμε, ίσως με μια καλύτερη επεξεργασία και μια συναυλία της Νατάσσας.

Φαντάσου λέει ένα δικό μας pride. Μπλουζάκια Τσε, κονκάρδες, λαμπάδες από το «Λειρί του Κόκορα». Αφίσες με τον Ατσάλινο, αποκριάτικες μουτσούνες Πέλε (με μουστάκι και ποντιακή μύτη), μάγουλα βαμμένα με σφυροδρέπανα. Και ταξικά τατού, σαν τη σφισσα που χτύπησε τον Πύργο του Τάτλιν, λίγο πάνω από τη σιδερένια-ατσαλένια φτέρνα, με την οποία θα πατήσουμε (στην Τριπολιτσά και) τον εχθρό. (Λογοκριμένη φωτό...)

Κι όμως. Δύο παιδιά έρχονται από απέναντι, με καρδούλες pride και βαμμένα μάγουλα. Ανοίξαμε την αλυσίδα και έγιναν έν@ δύ@ από μας. Φωνάζουν συνθήματα, ξεδιπλώνουν μια παλαιστινιακή σημαία (το απόγευμα στον δρόμο θα είχε και άλλες, το βράδυ στη Νατάσσα μία ακόμα επί σκηνής). Κερδάμε συνειδήσεις...

Κατεβαίνοντας την Ερμού, συναντάμε διάφορες φυλές, τουριστών, καταναλωτών, εκτός από τις 12 του Ισραήλ, που έχουν κατακλύσει τους τελευταίους μήνες το κέντρο αλλά λουφάζουν προνοητικά στη γωνία και δεν εκδηλώνονται.

Σε Ερμού, Μοναστηράκι, Παλαιστίνη, Σιωνιστής φασίστας δε θα μείνει...

Ένας γραφικός παππούς αντιδρά με «τα κουκούδια» και φωνάζει πως «η Ελλάδα είναι σκλαβωμ...» -Λε-Λε-Λευτεριά στην Παλαιστίνη, είναι η δική μας απάντηση, κάτι αντίστοιχο με το «επόμενη γραμμούλα» στο ραδιόφωνο, με τους περίεργους ακροατές.
Α, παραδέχεσαι δηλαδή ότι αλλάξαμε γραμμούλα και εγκαταλείψαμε την προηγούμενη αντι-ιμπεριαλ... Λε-Λε-Λευτεριά!

Αλλά ο παππούς ήταν η γραφική εξαίρεση στον κανόνα. Οι πιο πολλοί έπαιρναν πρόθυμα την ανακοίνωση, χειροκροτούσαν, φώναζαν Free Palestine -ακόμα και οι τουρίστες. Τόση δεκτικότητα και προθυμία, από τα Τέμπη είχαμε να δούμε...

Στην κεφαλή, η μπάντα των πλανόδιων πρέπει να χτυπούσε ρυθμικά για «Λευτεριά στην Παλαιστίνη». Αλλά εμείς ήμασταν πίσω, με τον σφο-ντουντούκα, που την είχε ενσωματωμένη κάπου στις χορδές του και μάλλον μπήκε σε όλα τα στόριζ των εντυπωσιασμένων τουριστών. Γιατί... δεν υπάρχει ντεσιμπέλ άπαρτο για τους μπολσεβίκους.

Και το Ιράν; Που ήταν τα συνθήματα για το Ιράν -Τούμπα, Καμπότζη, Βιετνάμ -και της Κορέας; Οκ, έλεγε για το Ιράν η ανακοίνωση που μοιράζαμε. Αλλά τώρα που είπες «Κορέα», αξίζει να δει κανείς όσα λέει η Φραγκίσκα Μεγαλούδη -συγγραφέας ενός αξιόλογου βιβλίου για τη «χώρα των Κιμ»- που εξηγεί ήρεμα και απλά γιατί η επίθεση στο Ιράν της θυμίζει την αντίστοιχη επιχείρηση κατά της ΛΔ. Καθώς και μια προηγούμενη ανάρτησή της, όπου παραθέτει έγκαιρα -και όχι κατόπιν εορτής- κάποιους προβληματισμούς για την πορεία ειρήνης-αλληλεγγύης στην Αίγυπτο για τη Γάζα.

Το θέμα αυτό παραείναι σοβαρό για να σηκώσει χαβαλέ. Αλλά όσα βγαίνουν (σε ΜΚΔ και γενικώς) για την ελληνική αποστολή και τον συντονισμό της, δε σε αφήνουν να αγιάσεις εύκολα. Κάποιοι λένε για το καπέλωμα του ΝΑΡ και για «μεταλλαγμένους Κνίτες», αλλά το πολυδιασπασμένο αριστεροχώρι (από δέκα χωριά αριστεροχωριάτες) θυμίζει μάλλον «μεταλλαγμένους Μόντι Πάιθον», που είναι Βρετανοί και ίσως κολλούσαν καλύτερα με το ΣΕΚ. Κι ύστερα ήρθαν τα δεξιά τρολ, κι η ειρωνεία στους συλληφθέντες που ζητάνε την παρέμβαση του κράτους που μισούν, και σου ’ρχεται να τους υπερασπιστείς ως δικούς σου συντρόφους, μέτωπο κατά της βλακείας που γίνεται οργανωμένη προπαγάνδα.

Εν τω μεταξύ, η ΝΑΤΟϊκή Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ -που κάποτε λογιζόταν ως κοινότητα στο αριστεροχώρι- δείχνει πως τα άσχημα αριστεροχώρια άσχημα καίγονται, με την εικόνα διάλυσης που της αξίζει, σε ένα Συνέδριο που μοιάζει με επιθανάτιο ρόγχο. Κι όσοι μένουν στην εικόνα του κάθιδρου συνέδρου με το φανελάκι, χάνουν το δάσος που καίγεται.

Αλλά από τη στάχτη του θα ξαναβγεί το φυντάνι του Τσίπρα, που ήρθε δασκαλεμένος εξ Αμερικής -και με προκλητική αβάντα από τα πιο συστηματικά εγχώρια ΜΜΕ- να μας πει σαν καλός Democrat για τον «δημοκρατικό καπιταλισμό» -επιτέλους χωρίς περιττά ψευδώνυμα περί «δημοκρατικού σοσιαλισμού κτλ»- και να κλείσει μεταγραφή αεροδρομίου για το υπό διαμόρφωση κόμμα του ανατέλλοντος λέοντος - ηλίου, με την Όλγα Τρέμη, που είχε πει όμως κάποτε στον Δανίκα πως το ρίχνει ακόμα στο Κόμμα -αυτή, ο Σπύρος και ο Κούγιας, ο λόγος τους συμβόλαιο.

Η γη να τρέμει, ο λέων να ανατέλλει...

Γιατί η ιστορία έχει την τάση να επαναλαμβάνεται, δυο φορές, σαν φάρσα και τραγωδία, όπως στο τσιτάτο του Μαρξ και τις ατάκες της Γιουλάκη στο τέλος της ιστορίας κάθε επεισοδίου, στο Ρετιρέ.

Ε, όχι πάλι Τσίπρας! Ε, όχι πάλι Τσίπρας!

Τουρου-ρουρου-ρουρου-ρουρου...

Δεν έχω οξυγόνο - Και ο θάνατος συνεχίζεται...

Η αυτοβιογραφία του (οξυδερκή, ταλαντούχου πλην αντιφατικού) Κουστουρίτσα είναι κάπως σαν τις ταινίες του: μια άτυπη ωδή στον παμβαλκανισμό του και τον εντελώς sui generis αντι-ιμπεριαλισμό ενός Βόσνιου που πολιτογραφήθηκε Σέρβος πρώτα στην ψυχή του, όσο έμενε στις ΗΠΑ που βομβάρδιζαν τη δεύτερη πατρίδα του. Κάπου στην εισαγωγή της, ο Εμίρ αναλύει θαυμάσια την αξία της λήθης, της ικανότητας κάθε ανθρώπου να ξεχνάει ή μάλλον να ξεχνιέται, για να μην τρελαθεί από τη δυστυχία και τον πόνο μετά από κάθε τραγικό, επώδυνο βίωμα: έναν θάνατο, ένα διαζύγιο, μια ερωτική απογοήτευση, μια διαγραφή από την οργάνωση -που είναι περίπου συνώνυμα, άλλωστε.

Κι έχει δίκιο, αρκεί η λήθη να μη γίνεται αμνησία, άρνηση της αλήθειας -που λένε πως είναι λήθη με «α» στερητικό, αλλά μικρή σημασία έχει και αν δεν είναι αυτή η ετυμολογία- και αντιστροφή της πραγματικότητας. Το άσπρο-μαύρο και ανάποδα.

-.-

Δεν έχω οξυγόνο!

Η φράση αυτή θα μπορούσε να είναι το σύνθημα μιας εποχής, μιας ολόκληρης γενιάς. Ποιος έχει αλήθεια αρκετά αποθέματα; Ποιος δεν πνίγεται, δε βουλιάζει κάθε νύχτα στη στεριά; Ποιος δεν ασφυκτιά από την μπόχα, απ’ την αποφορά ενός σάπιου κόσμου που μας σκοτώνει, πεθαίνοντας για να επιζήσει; Ποιος δε γονατίζει απ’ τις δυσκολίες, την ακρίβεια, το χαρτζιλίκι-μισθό; Ποιος δεν έχει μπουχτίσει από μια σάπια δημοκρατία που δεν αφορά χώρους δουλειάς, εθνικές γραμμές και μνημόνια διαρκείας;

Τα τσαλαπατημένα όνειρα, η έλλειψη προοπτικής, η μαυρίλα, η δύσπνοια, τα σκυμμένα κεφάλια, η σκυφτή ζωή. Οι αυταπάτες, η κάλπικη ελπίδα, που έκλεισε δέκα χρόνια -και γέρασε πριν καν χρονίσει. Η ανεργία, η ξενιτιά, η ματαίωση, το άγχος, ο φόβος, τα ψυχολογικά. Τα μέτρα που (μας) παίρνουν, τα κατασχεμένα σπίτια. Οι συμβιβασμοί, οι καθημερινές ταπεινώσεις, η ελευθερία να μας (προ)γράφουν όλους, η μισθωτή σκλαβιά. Η αλλοτρίωση, η αγωνία για τα προς το ζην -που δε φέρνουν ποτέ το ευ ζην- κι η διαρκής αίσθηση πως εκπορνεύεις την κλίση σου, τα ταλέντα σου για ένα ξεροκάματο, για κάτι άχαρο, άνοστο που σε τρώει κάθε μέρα. Η «διέξοδος» στην πορνεία, στο only fans, στους sugar daddies παντός φύλου -γεμίσαμε σεξιστές που λένε τη σκάφη με το όνομά της, αντί να παλέψουν για την αυτοδιάθεση του σώματος και το δικαίωμα στη σκλαβιά -σαν τον Αστερίξ στις «Δάφνες του Καίσαρα». Ναι αλλά παίρνουν και καλά tips -σαν μπιζουδάκια απ’ του Τίφους...

Επιβίωση, ληγμένη ζωή, φτηνά υποκατάστατα. Τεχνητές ανάσες για να ξεγελιόμαστε, μικρές φιάλες οξυγόνου και ιδανικά ηλίου (μακριά από την ιδανική Πολιτεία του Ηλίου) για να φαινόμαστε (ακουγόμαστε) και να είμαστε χαζοχαρούμενοι, σαν ένα κοπάδι καταναλωτές και τη σύζυγο του Καίσαρα -μαζί με τις δάφνες του.

Κρατικά εγκλήματα, δολοφονίες, στον δρόμο, στα εργοτάξια, στις συγκοινωνίες, στα νοσοκομεία, στα Τέμπη ή δίπλα στο ποτάμι -αν έχεις σχέση με την υπόθεση. Αμέλεια, αδιαφορία, καταστολή. Απόλυτη απαξίωση της ζωής, φτηνό κι αναλώσιμο εμπόρευμα. Η τραγική διαπίστωση πως ζούμε από καθαρή τύχη σε αυτή τη χώρα και από ιστορική ατυχία σε αυτό το σύστημα, που διψά για κέρδη εις βάρος της ζωντανής εργασίας -και των ζωών εν γένει. Δεν είναι όμως τύχη, μοίρα, κακό ριζικό. Δεν είναι δυστύχημα ή ατύχημα, είναι προδιαγεγραμμένο έγκλημα -χωρίς τιμωρία-, κρατική δολοφονία.

Αλλά το πιο χυδαίο απ’ όλα, το πιο προκλητικό, η μεγαλύτερη ύβρις για νεκρούς και ζωντανούς, ήταν η διαχείριση και όσα (δεν) έγιναν μετά. Καμία ευθιξία -ποιος την έχασε για να την βρούνε αυτοί-, καμία ευθύνη, καμία παραίτηση. Καμία αγρανάπαυση για πολιτικούς γόνους που είναι στο άνθος της καριέρας τους. Παγερή αδιαφορία για τις προειδοποιήσεις των σωματείων, παράνομες και καταχρηστικές οι απεργίες τους για το ζήτημα της ασφάλειας. Μα αφού είναι όλα ασφαλή -είπαν λίγες μέρες πριν τα Τέμπη. Μετά ομολόγησαν πως δε γίνεται να διασπείρουν πανικό λέγοντας την αλήθεια -άλλο αν σπείρουν θάνατο τα ψεύδη τους.

Ψέματα, συγκάλυψη, μπάζωμα της υπόθεσης. Ομερτά για ηχητικά, βίντεο και ενοχλητικά στοιχεία. Γραμμή σε μποτ και ΜΜΕ πως φταίει ο σταθμάρχης, τα (δικά τους) βύσματα, το «κακό δημόσιο» -κεκτημένη φόρα από τόσα χρόνια αριστερής ηγεμονίας- μόνο που το είχε δώσει μπιρ παρά μια «αριστερή κυβέρνηση» -τόση ηγεμονία από το ΕΑΜ είχαμε να δούμε. Ξαμόλημα τρολ, όσο πιο χυδαία, τόσο καλύτερα. Δολοφονία χαρακτήρων, σαν της Καρυστιάνου -σκότωσαν εν ψυχρώ 57 ψυχές, σε αυτό θα κολλήσουν; Ενορχηστρωμένη στοχοποίηση συγγενών, αλληλέγγυων καλλιτεχνών, της «συμμορίας της μιζέριας», όσων αντιδρούν, όσων δεν έχουν ξεχάσει να σκέφτονται.

Είναι συνένοχοι, αυτουργοί, δολοφόνοι. Τελειωμένα καθάρματα. Θα ’πρεπε να μη βρίσκουν μέρος να σταθούν, χωρίς κατακραυγή, οργή, συνθήματα -το λέει και ο Ζάρα, αλλά αν ήταν τόσο απλό, θα το είχε κάνει μόνος του. Μα πάνω απ’ όλα, είναι αμετανόητοι.

Σε ένα βιβλίο του Πι-Πι (το «Χρυσό Παραπέτασμα» νομίζω) πιάνει τον καπιταλισμό και τις τράπεζες, που διασώθηκαν με κρατικό χρήμα, αλλά συνεχίζουν την πεπατημένη, σαν τον ασθενή που πέρασε έμφραγμα και μόλις βγαίνει απ’ την εντατική, ανάβει ένα τσιγάρο. Το αστικό κράτος είναι ο ασθενής (κρίκος) που κάνει ακριβώς ό,τι και πριν, σα να μη συνέβη τίποτα. Ξεπουλά φιλέτα, σχολεία, νοσοκομεία, συγκοινωνίες, τη μάνα που το γέννησε. Δίνει το μετρό χωρίς πρωτόκολλα, παίζει με τις πιθανότητες και με τις ζωές του κοινού, χαμογελά αμήχανα στα ατυχήματα -ω, μα αυτά παντού συμβαίνουν. Πουλάει φύκια για αυτόματο σύστημα, αφήνει αφύλακτες διαβάσεις, χειροκίνητες μπάρες στο κέντρο της Αθήνας, περιφρονεί την υπογειοποίηση και όσους την ζητάνε -σαν τον Πελετίδη στην Πάτρα. Και ο θάνατος συνεχίζεται...

Ο Καλύβας λέει πως αν φταίει το σύστημα, τότε δε φταίει κανείς. Μα αν βρεις τον ένοχο σταθμάρχη, γλιτώνει το σύστημα και τα καθάρματα που το υπηρετούν. Όταν η αδικία γίνεται νόμος, η ρίζα της καταπίεσης είναι πάντα νόμιμη -άρα και ηθική, καταπώς έλεγε μια γαλάζια ψυχή. Αλλά το κυνήγι του μέγιστου κέρδους ήταν δεμένο ανέκαθεν με λαμογιές και σκάνδαλα, για να λαδώνει τη μηχανή. Κι όταν ξεχειλίσει ο υπόνομος με τις βρωμιές τους, βάζουν κλήρο να δούνε ποιος τράγος θα φαγωθεί, θυσία για τους υπόλοιπους. Έτσι λειτουργεί το σύστημα, με λάδωμα και τράγους, που ορίζουν τον κανόνα -όχι μια κατάσταση εξαίρεσης. Αλλά η κυβέρνηση δε θυσιάζει κανέναν δικό της, δεν ακολουθεί καν τον αστικό κανόνα γιατί -νιώθει πως- δεν το χρειάζεται.

Μα δεν έχουν καθόλου τσίπα; Όχι, γιατί (πιστεύουν πως) τους παίρνει να μην το κάνουν. Αλλιώς θα έπαιρναν περίλυπες φάτσες, γεμάτες μεταμέλεια για την περίσταση και ό,τι άλλο απαιτεί ο ρόλος -πχ γένια τριών ημερών και πουκάμισο χωρίς γραβάτα.
Με ηθικούς όρους, είναι καθίκια του κερατά -αλλά κερατάδες (και δαρμένοι) είμαστε εμείς. Στην αστική πολιτική δεν υφίσταται ηθική, μονάχα το δίκιο του ισχυρού που επιβάλλεται ως νόμος -και ό,τι είναι νόμιμο, είναι ηθικό.
Με πολιτικούς όρους, είναι τρομακτικός ο αρνητικός συσχετισμός που τους κάνει σίγουρους ότι δε χρειάζεται καμιά θυσία, καμία Ιφιγένεια, ούτε ένας υπουργός για τα μάτια του Κάλχα. Είτε επειδή... 41%, είτε επειδή η λήθη νικάει τον θυμό, νιώθουν δυνατοί να γράψουν τους κανόνες, το αστικό «εθιμικό δίκαιο» στα κατάστιχα (τσιμέντο να γίνει -σαν τα μπάζα των Τεμπών).

Το ίδιο ακριβώς κάνουν και στην περίπτωση του ΠτΔ, προτείνοντας τον Τασούλα, αντί να τηρήσουν το αστικό «σαβουάρ βιβρ» με έναν υποψήφιο της «Κεντροαριστεράς». Αφού ο δικομματισμός κουτσαίνει χωρίς δεύτερο πόλο και γέρνει προς τα ακροδεξιά, τους παίρνει να προτείνουν έναν δικό τους, να κρατήσουν τα μπόσικα στο κόμμα και κάθε πικραμένο (με τα ομόφυλα) οπαδό που λοξοκοιτάζει τις κηραλοιφές και το υαλουρονικό της Αφροδίτης, σε ρόλο θηλυκού Τραμπ -χωρά δικαιωματικά, χωρίς ποσόστωση, και με βλέψεις θιασάρχη, στο μεγάλο φασιστικό τσίρκο.
Και τι σχέση έχουν όλα αυτά με τα Τέμπη; Ευθεία σύνδεση. Γιατί ο Τασούλας επιβραβεύεται, μεταξύ άλλων, και για τη συμβολή του στην ομερτά εντός της Βουλής -όσο περνούσε από το χέρι του, ως ΠτΒ.

Ποιος τρομάζει από αυτές τις παρεκκλίσεις, τις «καταστάσεις εξαίρεσης»; Όσοι είχαν συνηθίσει να θεωρούν «κανονικότητα» την Κεντροαριστερά και «σοσιαλμανία» της «Λαϊκής Δεξιάς» ή τα ευαίσθητα γεράκια των Democrats στις ΗΠΑ. Αλλά ο κανόνας της αστικής δημοκρατίας είναι ένα κοινοβούλιο που βρωμάει φασισμό, κάθε απόχρωσης. Κανονικότητα είναι ο Μασκ (που ξεπήδησε από τους Democrats), τα ορκ στο Καπιτώλιο, οι ναζιστικοί χαιρετισμοί του Αδόλφου -που ήταν λέει «κομμουνιστής». Είναι κι οι ακροκεντρώοι, που νομιμοποιούν τους φασίστες, τους τρέφουν, τους χρειάζονται -για να δείξουν πόσο «διαφέρουν»- ενώ το ’να χέρι νίβει το άλλο και τα δυο το σύστημα. Κανόνας στον καπιταλισμό είναι -εδώ και πολλά χρόνια- η κρίση, η ανεργία, τα Τέμπη, οι κρατικές δολοφονίες, ο θάνατος, οι κάργιες που χτυπιούνται. Το «δεν έχω οξυγόνο». Το I can’t breathe. Και δεν είναι απλά ένα σύνθημα ή μια κούφια φράση του συρμού, αλλά κυριολεξία.

-.-

Κανόνας είναι τα Τέμπη σε όλον τον κόσμο, όπως στην πατρίδα του Κουστουρίτσα, όπου ο κόσμος διαδηλώνει οργισμένος στους δρόμους, ενώ το δίκτυο έχει δοθεί σε κινέζικα μονοπώλια -σοσιαλιστικά. Άσπρος γάτος, μαύρος γάτος, κι εμείς παγιδευμένοι σαν ποντίκια, που δε βρίσκουν διέξοδο...

Κανόνας είναι ο θάνατος, η κρίση, ο πόλεμος, τα κράτη-δολοφόνοι. Η μαζική γενοκτονία που λαμβάνει χώρα στην Παλαιστίνη. Κι αν κάποιος θέλει να μάθει περισσότερα για την επίγεια κόλαση στην οποία καταδικάζει το Ισραήλ τους Παλαιστίνιους -και άλλους «ανεπιθύμητους»- επιβάλλεται να πάρει και να διαβάσει το βιβλίο του Νέιθαν Θρωλ «μια μέρα της ζωής του Άμπεντ Σαλάμα», μια δημοσιογραφική έρευνα (βραβευμένη με Πούλιτζερ, παραδόξως) για το πολύνεκρο δυστύχημα ενός σχολικού λεωφορείου με Παλαιστίνιους μαθητές, το 2012. Δε θα μάθει πολλά στοιχεία για τις πρόσφατες πολεμικές-δολοφονικές επιχειρήσεις, θα δει όμως σε τι συνθήκες γενοκτονίας ζούσαν οι Παλαιστίνιοι σε «καιρό ειρήνης» και πώς ο πόλεμος είναι απλώς συνέχεια της πολιτικής και της ιμπεριαλιστικής ειρήνης, με άλλα μέσα.

Σε ένα σημείο του βιβλίου, διαβάζουμε πως το δυστύχημα αυτό θα μπορούσε να συμβεί οπουδήποτε αλλού. Αλλά όσα συνέβησαν στη συνέχεια (το τείχος, τα αποκλεισμένα ασθενοφόρα, η πυροσβεστική που χρειαζόταν άδεια και άνωθεν έγκριση, τα παιδιά που πέθαναν αβοήθητα κτλ), όχι. Ήταν ένα έγκλημα που θα μπορούσε να συμβεί μόνο στην Παλαιστίνη και να έχει τη σφραγίδα ενός κράτους-δολοφόνου σαν του Ισραήλ.

Ο συγγραφέας έχει δίκιο. Μόνο που κράτη-δολοφόνοι υπάρχουν παντού -όπου υπάρχει καπιταλισμός και κυνήγι του κέρδους. Και είναι ζήτημα πόσα χρόνια θα περάσουν μέχρι να δούμε ένα αντίστοιχο βιβλίο και μια σοβαρή αποκαλυπτική έρευνα για τα Τέμπη από κάποιο δημοσιογράφο, που θα έχει τα μέσα και τη θέληση να μην αποσιωπήσει το έγκλημα.

-.-

Ένας σφος λέει ότι αν είναι μια φορά τραγικό να ανεχόμαστε δολοφόνους, είναι δυο και τρεις φορές τραγικό να χρειαζόμαστε σπαρακτικά, συνταρακτικά ηχητικά -και υλικό που ήταν θεωρητικά γνωστό αρκετούς μήνες πριν- για να ξεσηκωθούμε, για να μην ξεχάσουμε το έγκλημα, για να μη δώσουμε συγχωροχάρτι.

Όσοι έχουν αγαπήσει τον βιαστή τους -που τον έχει 41% ή και παραπάνω όταν ψηφίζουν μαζί του και άλλοι τα νομοσχέδια που φέρνει-, όσοι έχουν συνηθίσει το τέρας και τα εγκλήματα, όσοι έχουν μάθει να ζουν χωρίς οξυγόνο μπορεί να έχουν πάθει ανήκεστο βλάβη, να έχουν ξεχάσει να σκέφτονται, για την τάξη τους και γενικώς -και δεν προβλέπεται να βγει στα κοντά κάποιο πρόγραμμα τεχνητής ταξικής συνείδησης, για όσους δεν κατάφεραν να την αποκτήσουν μόνοι τους.

Όλοι οι υπόλοιποι, όσοι καταλαβαίνουν την κατάσταση, μένει να διαλέξουν. Θα μείνουν να κρατάνε την αναπνοή τους μέχρι να σκάσουν και να ξεφυσάν από το κακό τους; Ή θα φροντίσουν για μερικές ανάσες αξιοπρέπειας -πραγματικές, όχι σαν αυτές προ δεκαετίας- και να γίνουν δροσερός άνεμος, πανίσχυρος, που θα σαρώσει το σύστημα που γεννά εγκλήματα, όπως το σύννεφο τη βροχή;

Όλα δείχνουν πως ξημερώνει μια ιστορική μέρα. Αρκεί να μη μείνει απλώς μια μέρα (στη ζωή των ραγιάδων) χωρίς συνέχεια. Αρκεί να γίνει, έστω μια πρόγευση, εκείνων των ημερών που μετράνε στη ζωή μας -και την ιστορία- σαν μήνας. Και που δε θα μπορεί καμία λήθη -αυθόρμητη ή οργανωμένη άνωθεν- να τη σβήσει από τη συλλογική μας μνήμη...

Αιχμάλωτοι του ιμπεριαλισμού

Μια εκδήλωση με τον Ελισαίο Βαγενά (από το Τμήμα Διεθνών Σχέσεων της κετουκε) έχει πάντα ενδιαφέρον. Είτε γιατί μαθαίνεις στοιχεία που δε γνώριζες για τη διεθνή κατάσταση -και μπορεί να ξεχάσεις σύντομα, όπως είπε κι η σφισσα της ΕΕΔΔΑ- είτε γιατί ο πλούτος των στοιχείων σε οδηγεί σε κάποια συμπεράσματα, αντί να τα βρίσκεις έτοιμα και να τα κοπανάς ξεροσφύρι, χωρίς τεκμηρίωση. Αλλά ακόμα και αν διαφωνείς με την ανάλυση του ΚΚΕ -για να πάρουμε το «χειρότερο σενάριο»-, στον λόγο του Βαγενά θα βρεις κάποιες ιδέες στην πιο επεξεργασμένη, καθαρή μορφή τους και κατά συνέπεια αφορμές για μια πιο ουσιαστική αντιπαράθεση.

Το θέμα της εκδήλωσης της ΕΕΔΔΑ, τις προάλλες στην αίθουσα των Λογιστών στην Κάνιγγος, ήταν «Οι εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο, τον Περσικό Κόλπο και την Ερυθρά Θάλασσα», δηλαδή σε μια «γειτονιά» που ορίζεται από τρεις θαλάσσιους δρόμους -και την «Πύλη των Δακρύων», που ελέγχει την είσοδο στην Ερυθρά. Και δεν είναι μόνο η σημειολογία του ονόματος, αλλά η συνολική κατάσταση και οι πολυάριθμες εστίες πολέμου στην περιοχή, που έφεραν συνειρμικά στο νου, σαν μουσική υπόκρουση της εισήγησης, το τραγούδι του Μίκη.
Θάλασσες μας ζώνουν, κύματα μας κλειουν...

Δεν είμαστε όμως αιχμάλωτοι της θάλασσας ή της γεωγραφίας γενικά και αόριστα, όπως ισχυρίζεται ένα βιβλίο του συρμού του Τιμ Μάρσαλ -αστός δημοσιολόγος. Οι λαοί της Εγγύς και Μέσης Ανατολής -κι όχι μόνο- είναι, προς το παρόν τουλάχιστον, αιχμάλωτοι του ιμπεριαλισμού. Κι η λέξη-κλειδί για να ερμηνεύσουμε σωστά τις εξελίξεις, όπως είπε ο Ελισαίος, είναι ο ανταγωνισμός των διεθνών συμφερόντων που συγκρούονται στην περιοχή.

Όσα ακολουθούν βασίζονται σε δικές μου (πολύ) πρόχειρες σημειώσεις κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης. Δεν τα έβγαλα από το μυαλό μου, αλλά δεν είναι στενογραφημένα πρακτικά κι ακριβής απόδοση όσων ειπώθηκαν. Είναι μια δημιουργική μεταφορά κάποιων βασικών σημείων, μαζί με δικά μου μικρά σχόλια και συνειρμούς, σε ορισμένα σημεία. Οι αβαρίες κατά τη μεταφορά είναι αναπόφευκτες και βαραίνουν αποκλειστικά την κε του μπλοκ -θα επανέλθω στο ζήτημα στον επίλογο.

Μες σε έναν χρόνο από τον Οκτώβρη του ’23, το κράτος-δολοφόνος του Ισραήλ έχει σκοτώσει τουλάχιστον 42 χιλιάδες Παλαιστίνιους, από τους περίπου 2,3 εκ. που επιβιώνουν σε μόνιμο καθεστώς πολιορκίας κι αλλεπάλληλων διωγμών. Ανάμεσα στα θύματα είναι χιλιάδες μικρά παιδιά, που κρίθηκαν επικίνδυνα για την «αυτοάμυνα» του κράτους-δολοφόνου. Αυτό το ψυχρό στατιστικό αφορά τον πρώτο χρόνο από το αρχικό χτύπημα της Χαμάς, στις 7 Οκτώβρη, που σημαίνει ότι η μακάβρια λίστα συνεχίζει να αυξάνεται στο ενδιάμεσο, με αμείωτους ρυθμούς.

Το Ισραήλ δρα ως δύναμη κατοχής στα εδάφη των Παλαιστίνιων, αλλά επικαλείται το «δικαίωμα στην αυτοάμυνα». Τηρουμένων των ιστορικών αναλογιών είναι σα να μιλούσαν για αυτοάμυνα οι ναζιστικές δυνάμεις Κατοχής στην Ελλάδα από τα χτυπήματα του ΕΛΑΣ και της Αντίστασης.

Τουλάχιστον μια ηλεκτρική συσκευή του νοικοκυριού μας έχει περάσει από τη διώρυγα του Σουέζ -που δείχνει τη στρατηγική θέση του περάσματος. Εκτός από τις θαλάσσιες εμπορικές διόδους, η ευρύτερη περιοχή έχει πλούσιους ενεργειακούς πόρους -σχεδόν τα μισά παγκόσμια αποθέματα σε κοιτάσματα πετρελαίου, υδρογονάνθρακες, φυσικό αέριο κτλ. Ακόμα και τα μονοπώλια της «πράσινης ενέργειας» που δραστηριοποιούνται σε άλλους τομείς, έχουν επενδύσεις σε τεράστια ηλιακά πάρκα. Όλα αυτά εξηγούν γιατί η περιοχή βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχής ομίλων και αστικών κρατών, που καίγονται να αυξήσουν το μερίδιό τους στην παγκόσμια πίτα -κάτι που αποτελεί την εύφλεκτη πρώτη ύλη για τις πολεμικές εστίες.

Τα τελευταία χρόνια προωθούνταν οι οικονομικές «συμφωνίες του Αβραάμ», ανάμεσα στο Ισραήλ και χώρες του αραβικού κόσμου, όπως η Αίγυπτος. Αν το Ισραήλ αφήνει κατά μέρος την τακτική του καρότου και προκρίνει την ένοπλη επίθεση, είναι γιατί εκτιμά ότι έχει υπέρ του τον συσχετισμό δύναμης, για να αναβαθμίσει τη θέση του και να αποδυναμώσει τους ανταγωνιστές του, με τη μέθοδο του μαστίγιου.

Μεταξύ άλλων, το ισραηλινό κράτος μελετά φαραωνικά σχέδια, όπως τη δημιουργία μιας νέας διώρυγας, παράλληλης σε αυτήν του Σουέζ και μεγαλύτερης σε μήκος, που θα κατέληγε στη Μεσόγειο, σε απόσταση βολής από τη λωρίδα της Γάζας. Κι ίσως αυτό εξηγεί εν μέρει την ασφυκτική πίεση που δέχονται οι Παλαιστίνιοι για να ξεριζωθούν από τις εστίες τους και να μετοικήσουν ουσιαστικά στην έρημο.

Σε ευρύτερη κλίμακα, ο ευρωνατοϊκός πόλος προωθεί τη δημιουργία ενός νέου εμπορικού «ειδικού δρόμου» που θα ενώνει την αραβική χερσόνησο και το Ισραήλ με τα λιμάνια του Πειραιά και της Γαλλίας, παρακάμπτοντας και απαξιώνοντας τον αντίστοιχο «κινέζικο δρόμο». Η επιθετικότητα του Ισραήλ -που επιχειρεί διαρκώς να διευρύνει τον... ζωτικό του χώρο- και των συμμάχων του στρέφεται ενάντια και στις στρατιωτικές βάσεις που διατηρούν Κίνα και Ρωσία στην περιοχή.

Στο ίδιο ερμηνευτικό πλαίσιο εντάσσονται και μια σειρά άλλα πολεμικά επεισόδια - αντιθέσεις, όπως η επίθεση της Σαουδικής Αραβίας στην Υεμένη και ο εμφύλιος πόλεμος στο Σουδάν, που μαίνεται αμείωτος -ακόμα και μετά την απόσχιση-ανεξαρτησία του Νότιου Σουδάν- με επίκεντρο την περιοχή του Νταρφούρ και με καταστροφικές συνέπειες για τους λαούς. Ποιες είναι αυτές; 13 εκατομμύρια πρόσφυγες, ο μισός πληθυσμός καταδικασμένος σε ακραία πείνα, και ραγδαία αύξηση κρουσμάτων χολέρας, ελονοσίας, ιλαράς, μηνιγγίτιδας κτλ.

Την ίδια στιγμή, σε πολιτικό επίπεδο, έχουν γίνει 35 στρατιωτικά πραξικοπήματα από το 1956 -τη χρονιά που το Σουδάν έγινε ανεξάρτητο κράτος. Παράγοντας σχετικής σταθερότητας ήταν η διεθνιστική βοήθεια που παρείχε η Σοβιετική Ένωση, παραμένοντας ωστόσο εγκλωβισμένη σε προβληματικά σχήματα και επεξεργασίες, όπως ο «μη καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης» για τις παλιές αποικίες στην Αφρική, που κέρδιζαν την ανεξαρτησία τους.

Σε ένα μικρό βάθος χρόνου, η σουδανική ηγεσία έσπασε τους δεσμούς της με τους Σοβιετικούς, διατηρώντας όμως ως τις μέρες μας σχέσεις με την Κίνα. Σήμερα, οι «μεγάλοι παίκτες» παίζουν ενίοτε διπλό γεωστρατηγικό παιχνίδι, διατηρώντας σχέσεις και με τις δύο εμπόλεμες πλευρές -ενδεικτικό παράδειγμα η παραστρατιωτική οργάνωση Βάγκνερ του Πριγκόζιν που στήριζε τις αποσχιστικές δυνάμεις.

Λίγο πιο πέρα στον χάρτη, η Ινδία είναι σημαντική ανερχόμενη δύναμη (1η παγκοσμίως σε πληθυσμό, 4η σε στρατιωτική ισχύ και 3η σε οικονομική ανάπτυξη), που συμμετέχει στη συμμαχία των BRICs, αλλά παραμένει μήλο της έριδος για τις διακρατικές ενώσεις. Έχει στρατιωτικές σχέσεις με το Ισραήλ, ενώ οι ΗΠΑ επιχειρούν με οικονομικές συμφωνίες να την αποσπάσουν από την επιρροή της Κίνας.

Και η Ελλάδα, σύντροφοι;

Οι Έλληνες εφοπλιστές ελέγχουν πάνω από το 1/5 του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου, διευρύνοντας τον στόλο τους κατά 50%, στα 5,5 χιλιάδες πλοία. Δεν είναι όμως το μόνο κομμάτι της αστικής τάξης με φιλόδοξες βλέψεις. Σε αυτή την ενότητα, βλέπω στις σημειώσεις μου μια αναφορά στην «ελληνική επιθετικότητα», που τεκμηριώνεται από τη συμμετοχή σε μια σειρά στρατιωτικές αποστολές -σε Κόσοβο, Βοσνία, Σομαλία, Ερυθρά Θάλασσα κ.α., με φρεγάτες, εναέριες περιπολίες στα Βαλκάνια, στις γειτονικές μας χώρες προς βορρά -για να τις προστατέψουμε από τη Ρωσία- κτλ.

Η ελληνική αστική τάξη ρίχνει όλα τα αυγά της στο νατοϊκό καλάθι, προωθεί τη συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο και τις στρατηγικές σχέσεις -συμφωνίες, κοινά γυμνάσια κτλ- με το Ισραήλ, τάχα ως αντίβαρο στο ρόλο της Τουρκίας, ενώ μετατρέπει τη χώρα σε νατοϊκό συνδετήρα ανάμεσα σε δύο μέτωπα (Μέση Ανατολή και Ουκρανία), πάντα στο όνομα του «εθνικού συμφέροντος».

Εν τω μεταξύ, μια ώρα πτήσης ενός F16 κοστίζει 25 χιλιάδες ευρώ, ενώ το λειτουργικό κόστος για τις φρεγάτες στην Αφρική ανέρχεται στο μισό εκατομμύριο ευρώ ημερησίως! Δεν είναι όμως μόνο οικονομικό το θέμα. Αλήθεια, ποιο εθνικό συμφέρον επιτάσσει την αποστολή οπλικών συστημάτων στον Ζελένσκι ή τη δολοφονία 17 χιλιάδων παιδιών στην Παλαιστίνη;

Ζωηρό ενδιαφέρον είχε και το δεύτερο μέρος, με τις ερωτοαπαντήσεις, όπου μεταξύ άλλων τέθηκε το ζήτημα του ρόλου της συμμαχίας των BRICs. Εκεί συμμετέχουν χώρες-μέλη, που έχουν ενίοτε αντικρουόμενα συμφέροντα -πχ εισαγωγείς αλλά κι εξαγωγείς πετρελαίου, σε μια σχετικά χαλαρή διακρατική ένωση, που δεν μπορεί (ακόμα) να συγκριθεί με το ΝΑΤΟ (κι ας έχει το τελευταίο τις δικές του εσωτερικές αντιθέσεις). Γι’ αυτό και το ΚΚΕ κάνει λόγο για έναν υπό διαμόρφωση πόλο, όπου κάποιες χώρες έχουν ανοιχτό μέτωπο με τις ΗΠΑ (Ρωσία, Ιράν), ενώ άλλες διατηρούν μια ενδιάμεση στάση. Η Κίνα πχ, παρά τη σαφή υποχώρηση, έχει ακόμα την τρίτη θέση στην αγορά των ΗΠΑ.

Κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει κατηγορηματικά το ενδεχόμενο ενός πυρηνικού πολέμου. Κι αν το ανέκδοτο με δυο τύπους που στοιχηματίζουν επ’ αυτού («κι αν όντως γίνει, πού θα με βρεις να σε πληρώσω;») μοιάζει σαν μακρινός απόηχος από την εποχή της ειρηνικής συνύπαρξης και της Περεστρόικα -που έβλεπε τον πλανήτη ως το κοινό μας σπίτι με τους ιμπεριαλιστές, τον καιρό που ο Ελισαίος σπούδαζε ακόμα στη Σοβιετία-, η διφορούμενη στάση επίσημων αρχών όπως του Ισραήλ -δεν έχουμε πυρηνικά όπλα, αλλά σκοπεύουμε να τα χρησιμοποιήσουμε, εφόσον χρειαστεί- ούτε για πικρά χαμόγελα δεν προσφέρεται.

Όσο για το πιθανό ενδεχόμενο μιας γενικευμένης πολεμικής σύγκρουσης, ας έχουμε κατά νου ότι κανείς από τους δύο παγκόσμιους πολέμους δεν ξεκίνησε ως τέτοιος, με παγκόσμιο χαρακτήρα, αλλά από τοπικές, περιφερειακές συγκρούσεις, που εξαπλώθηκαν γρήγορα σε παγκόσμια κλίμακα.

Φτάνοντας προς το τέλος, βλέπω ότι έχουν μείνει αρκετές ενδιαφέρουσες ψηφίδες απέξω -πχ για το φυσικό αέριο στη Γάζα ή τους Κούρδους της Συρίας που κατέχουν το 1/3 του εδάφους της και τη σύσταση να είμαστε επιφυλακτικοί ακόμα και με τους Κούρδους εξόριστους αγωνιστές, που έρχονται συχνά σε κάποιες κινητοποιήσεις μας, ως προς το πολιτικό τους πλαίσιο.

Προφανώς η περίληψη αδικεί κάποια σημεία και οι πρόχειρες σημειώσεις μπορεί να τα στρεβλώνουν -άθελά μου- ως έναν βαθμό, σε κρίσιμες διατυπώσεις, αποχρώσεις ή και ως προς την ουσία -ή επιμέρους πτυχές της. Συνεπώς, το καλύτερο που έχει να κάνει ο σφος αναγνώστης και η βάση του μπλοκ είναι να προμηθευτεί το επόμενο τεύχος του περιοδικού της ΕΕΔΔΑ, που θα έχει το πλήρες κείμενο της εισηγητικής ομιλίας του Βαγενά -για να μην ξεχάσουμε τα έπεα πτερόεντα, όπως είπε η σφισσα εκ των διοργανωτών. Ακόμα καλύτερα, θα μπορούσε να δώσει το «παρών» στις επόμενες παρεμφερείς εκδηλώσεις -η πρώτη για την Παλαιστίνη, όπου γίνεται προσπάθεια να παραβρεθεί και κάποιος ισραηλινός εκπρόσωπος του κινήματος ειρήνης. Κι άλλη μια, πιθανότατα για τον χαρακτήρα της συμμαχίας των BRICs, που έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον ως ζήτημα.

Ως τότε, οι λαοί δε χρειάζεται να νιώθουν αιχμάλωτοι της γεωγραφίας ή του ιμπεριαλισμού. Αρκεί να σπάσουν την άτιμη την (ιμπεριαλιστική) αλυσίδα, να γίνουν ο αδύναμος κρίκος της και να συνειδητοποιήσουν την (υπερ)δύναμή τους. Η μόνη υπερδύναμη είναι οι λαοί κι αυτό δεν είναι κούφιο σύνθημα, αλλά μας περιμένει να το κάνουμε πράξη.

Τα αδέρφια μου γαζώνανε κάτω στην Παλαιστίνη

Δηλαδή τώρα πιστεύεις πως το ματοκύλισμα στη Γάζα σηκώνει χαβαλέ και χιουμοράκι;
Όχι. Αλλά μια ηλιόλουστη πορεία με χιλιάδες κόσμου γεννά πάντα ευχάριστους συνειρμούς, ακόμα και αστειάκια -έστω με λίγες μέρες καθυστέρηση.

Σε έναν πιο δίκαιο κόσμο, οι Παλαιστίνιοι θα είχαν το δικό τους κράτος, στα σύνορα του ’67, και θα ζούσαν σχετικά ειρηνικά και -ας πούμε- ελεύθεροι στη «Γη της Επαγγελίας», που τώρα την ποτίζουν με το αίμα τους κάθε μέρα. Αλλά δεν υπάρχει ελευθερία και ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη, ούτε στην Παλαιστίνη ούτε πουθενά, είτε μιλάμε για λαούς είτε για κοινωνικές τάξεις.

Σε έναν πραγματικά δίκαιο κόσμο, χωρίς ιμπεριαλιστές και αφεντικά, χωρίς κέρδος και εκμετάλλευση -την πραγματική «Γη της Επαγγελίας» που αξίζει να αναζητάμε, για να γλιτώσουμε από τις δεκάδες πληγές του Φαραώ Μητσοτάκη του καπιταλισμού και της ιμπεριαλιστικής πυραμίδας-, μπορεί να τα θυμόμαστε όλα αυτά και να χαμογελάμε πικρά. Ή μάλλον να τα διαβάζουν οι επόμενες γενιές στα βιβλία, προσπαθώντας να καταλάβουν τι είναι το κράτος και τα σύνορα, που (επανα)χαράζονταν με των λαών το αίμα. Πώς είναι ο νέος κόσμος (ο ανεπτυγμένος σοσιαλισμός) και πώς ήταν ο παλιός που σάπιζε. Τώρα και τότε. Now and then.

 

Τότε που μόνο να φανταστείς μπορούσες πως δε θα υπάρχουν χώρες, κράτη με σύνορα και θρησκείες.

Imagine there 's no countries
it isn't hard to do
nothing to kill or die for
and no religion too 

Δε χρειάζεται όμως να είσαι κομμουνιστής, ορθόδοξος ή αιρετικός (με τη λενινιστική ή την ευρύτερη λενονική έννοια) για να ασπάζεσαι το δίκαιο αίτημα των Παλαιστίνιων για δικό τους κράτος -και ας ξεχνά βολικά ο «δυτικός κόσμος» το δικαίωμα των λαών στην αυτοδιάθεση. Αλλά μέχρι τότε, μέχρι να γίνει πράξη αυτός ο στόχος, δεν έχει λογική και νόημα να πετάμε «προχωρημένα» συνθήματα με αναρχικό πασπάλισμα: «Κανένα κράτος, ποτέ και πουθενά».

Στον άδικο ντουνιά που ζούμε, αν ήθελε να κρατήσει κάποια προσχήματα δικαιοσύνης δηλαδή, θα είχαμε συννεφιασμένη Κυριακή -σαν αυτή που θα έχουμε αύριο- για να μην ψήνει τους διαδηλωτές ο... καυτός ήλιος του Νοέμβρη.
Ή θα είχε γίνει Σάββατο η πορεία, που είχε σκόνη συννεφιά και αέρα, και θα έμενε η λιακάδα της Κυριακής για βόλτες, εκδρομές και τη συνέλευση του ΣουΜουΤου στο Studio. Τέσσερις ώρες συνέλευση για το Πολυτεχνείο, που μυρίζει αμφιθέατρο και μεταπολίτευση, αξία ανεκτίμητη...
Ή τέλος πάντων θα ανεβαίναμε στην πρεσβεία από το άλλο ρεύμα κυκλοφορίας, που είχε περισσότερη σκιά. Στη σωστή πλευρά της Κηφισίας και της ιστορίας...

-Αστερίξ, θα βρέξει. Τα πουλιά πετάνε χαμηλά.
-Όχι, Οβελίξ. Drone είναι...

Αν έπρεπε να διαλέξει κανείς μόνο ένα καρέ της Κυριακής, θα έφτιαχνε κολάζ για να χωρέσει πολλά στιγμιότυπα. Και είναι κρίμα που δεν έχουμε ενσωματωμένη τεχνητή νοημοσύνη και εκτυπωτή για τις αναμνήσεις μας. Λες να βγει κάποτε Α.Ι. και για την ταξική συνείδηση;

Πάμε ανάλυση καρέ-καρέ.

Ο ύμνος της Παλαιστίνης, γραμμένος από τον Μίκη τον καιρό που ήταν βουλευτής του ΚΚΕ. Αν αγαπάς την Ελλάδα με έναν τρόπο κάπως εριστικό, μπορεί να σκεφτείς πως όλα τα έφτιαξε η φυλή μας -ακόμα και τους εθνικούς ύμνους των "βαρβάρων". Αν πάλι αγαπάς τον Μίκη με τις αντιφάσεις του, τα (άπειρα) καλά και τα στραβά του, δε γίνεται να μη νιώσεις ένα μικρό ρίγος διεθνιστικής συγκίνησης για τον κοινό αγώνα και την αλληλεγγύη των λαών.

Ο «ύμνος» των Υπεραστικών για την Παλαιστίνη. Οι αειθαλείς Magic de Spell - κι ας μην είπαν τη διασκευή με τον «σωστό στίχο»: ο θάνατος διακοπές στη Μεσόγειο πάει. Ο φυλλοβόλος Διονύσης, που έγινε συνένοχος στον φόνο, αλλά δεν ξέρει να κάνει αυτοκριτική. Οι γκριζομάλληδες που δεν έχουν ούτε μια άσπρη τρίχα στην ψυχή τους και περίμεναν το «Sarajevo (φώναξε)», με τα κινητά ανά χείρας, για να τραβήξουν βίντεο, με πλαγιαστή οθόνη, για να προδίδει την ηλικία τους και να ξεχωρίζουν από τους πιτσιρικάδες που έκαναν υπομονή μέχρι να βγουν οι Κοινοί Θνητοί. Και όταν ήρθε εκείνη η ώρα και ωρίμασαν οι συνθήκες, ανέβηκαν επί σκηνής, στους ώμους των άλλων, σε φανοστάτες, στον ουρανό. Γενική πρόβα για την τελική έφοδο... Πρόσεξε, φίλε, αυτά είναι ψεύτικα, ο Μπακογιάννης τα έβαλε.

Πρόβα τζενεραλε για την έφοδο στον ουρανό pic.twitter.com/bDBNvYYar4

— sfyrodrepano (@sfyrodrepano) November 5, 2023

Πού να ήξερε ο Παλαιστίνιος φίλος πως θα ήταν καλύτερο να είχε καλύψει τα χαρακτηριστικά του με μια μάσκα, γιατί η ελληνική δημοκρατία δεν αντέχει να βλέπει καθαρά και χαρούμενα πρόσωπα που δε σκύβουν το κεφάλι. Προσβάλλουν έτσι τις αξίες από τις οποίες είναι φτιαγμένο το κράτος μας, καθώς παίρνει θέση στη σωστή πλευρά της λυκοσυμμαχίας.

Τα τρολ της ΝΔ ξερνούσαν χολή και ψέματα ότι ο διαδηλωτής κατέβασε/βεβήλωσε την ελληνική σημαία. Είναι ρητορικό το ερώτημα αν νομίζουν πως απευθύνονται σε χαζούς -κανείς δεν κατηγόρησε ποτέ τους φασίστες για εξυπνάδα. Αλλά εδώ δεν έχουμε την περίπτωση των«χρήσιμου ηλίθιων». Είναι η περίπτωση των κουτοπόνηρων τρολ που έφτιαξαν κλίμα για να επέμβουν οι αρχές και να συλλάβουν τον... κακοποιό διαδηλωτή. Και αν τα γεγονότα δε συμφωνούν με το αφήγημα μιας κυβέρνησης σε ρόλο τρολ, τόσο το χειρότερο -ίσως συλληφθούν και αυτά...

Πρόβα τζενεραλε για την έφοδο στον ουρανό pic.twitter.com/bDBNvYYar4

— sfyrodrepano (@sfyrodrepano) November 5, 2023

Και αν τώρα πει κάποιος ότι η προπαγάνδα τους, η επίμονη άρνηση και η διαστρέβλωση της πραγματικότητας θυμίζει κάτι από τον μέντορά τους, τον Γκέμπελς, θα είναι άραγε υπερβολή και συμψηφισμός; Αν πούμε πως το Ισραήλ είναι κράτος-τρομοκράτης που ευθύνεται για τη γενοκτονία των Παλαιστίνιων και αντλεί τις μεθόδους του από το οπλοστάσιο των Ναζί που εξολόθρευαν μαζικά Εβραίους στα στρατόπεδα της φρίκης και του θανάτου, θα είναι μήπως... «σχετικοποίηση» του Ολοκαυτώματος, για να ξεπλύνουμε τη θηριωδία των Ναζί;

Ποιος ακριβώς ξεπλένει συστηματικά θηριωδίες και φασίστες, του παρόντος και του παρελθόντος; Ποιος σχετικοποιεί τα ναζιστικά εγκλήματα, παίζοντας διαρκώς τη θεωρία των δύο άκρων, εξισώνοντας με ζήλο φασισμό και κομμουνισμό; Ποιος κάνει λόγο για «ισλαμοφασισμό», με την ίδια ζέση που εξαπέλυε κάποτε πογκρόμ ενάντια στους Εβραίους; Ποιος κάνει την μπουγάδα για τους φασίστες και βγάζει τη βρώμικη δουλειά της έμμεσης νομιμοποίησής τους; Με ποιο ηθικό ανάστημα μας κουνά το δάχτυλο για... «σχετικοποίηση»; Και τι άλλο παρά σχετικοποίηση του φασισμού και των εγκλημάτων του είναι η εξίσωση ναζισμού και κομμουνισμού; Εδώ «σχετικοποιούν» τα γεγονότα και την πραγματικότητα, για να ταιριάξει βολικά στο φδικό τους αφήγημα...

Αλλαγή κλίματος.

Μπορεί οι Κοινοί Θνητοί να είχαν νωπό ένα τρομερό live στο Κύτταρο, μπορεί να ετοιμάζονται για άλλο ένα sold out στη ΛΔ του Βορρά, αλλά καμιά συναυλία δε συγκρίνεται με αυτές τις στιγμές, με τα παιδιά που ανεβαίνουν μαζί τους στην εξέδρα, με τα τραγούδια που γίνονται μια μικρή διαδήλωση, με τον Παλαιστίνιο που τους άκουγε από ψηλά, με τη μυριόστομη φωνή στον στίχο «τα αδέρφια μου γαζώνανε κάτω στην Παλαιστίνη». Κανένα παράσημο δεν μπορεί να μπει δίπλα στο θέμα του 902 πχ, που δανείστηκε έναν δικό τους στίχο για τον τίτλο του.

Οι Κοινοί Θνητοί στη σκηνή

Σε αυτή την μηχανή, του κόσμου οι λαοί
αντί για λάδι καίνε ανθρώπου αίμα
μα αλλάζουν οι καιροί και θα έρθει η στιγμή
και ο δούλους θα είναι αυτός που βάζει στέμμα

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ!#Παλαιστινη #Γαζα pic.twitter.com/QELxtBXv0Q

— Π.Α.ΜΕ (@PAMEhellas) November 5, 2023

Και ο Μητσοφού, που είναι ένα ανεξάντλητο ηφαίστειο που κοχλάζει από ενέργεια επί σκηνής, μπορεί να αξιοποιηθεί σε κάποια πορεία, παίρνοντας την ντουντούκα για τα συνθήματα. Δε θα προλαβαίνει κανείς τον ρυθμό του μετά, αλλά όλοι θα πηγαίνουν πάνω-κάτω, ως το τέλος, από τον παλμό.

Μα σε ευχαριστώ θεέ, που έχω έναν ΟΗΕ
Και να ενδιαφερθώ για αυτά, δε χρειάστηκε ποτέ.
Τόσο επίκαιρο και όμως, ανεπίκαιρο. Γιατί η ελληνική κυβέρνηση δεν ψήφισε καν την κατάπαυση του πυρός και ένα απλό, μετριοπαθές ψήφισμα ίσων αποστάσεων.

Η συγκέντρωση και η πορεία που ακολούθησε ήταν ένα πολύχρωμο μωσαϊκό που θύμιζε κάπως τη φράση - σλόγκαν μιας "διαβαστερής" ψυχής: ελάτε όπως είστε...

Με παλαιστινιακές μαντίλες, τσάντες, μπλουζάκια, κονκάρδες, αυτοκόλλητα και ημερολόγια -γιατί είναι εκείνη η εποχή που αρχίζει η οικονομική εξόρμηση και σε κάθε πορεία ελαφραίνει η τσέπη σου από τα ψιλά. Και μια σημαία με καρπούζι που μπορεί να σου φανεί παράξενη, μέχρι να μάθεις την ιστορία της και ότι έγινε σύμβολο, γιατί έχει τα χρώματα της σημαίας της Παλαιστίνης, όταν απαγορεύτηκε να την έχει κάποιος μαζί του και να την επιδεικνύει.

Did you know? Palestinians were not allowed to fly their flag for 26 years so they used watermelons, which have all the same colors of the flag 🇵🇸 🍉 pic.twitter.com/6SXp68gFUp

— Ali Qasim (@aliqasim) November 6, 2023

Μαζί μας ήταν ο Pingu (noot-noot motherfuckers), ο Σαμπόνις τον καιρό που ήταν ακόμα στη CCCP, σαν τον Κάουτσκι που ήταν κάποτε μαρξιστής, το ισπανικό σύνθημα 

Ισπανοί φασαίοι με μπλουζάκι Mucha mierda (από το ’90 και μετά μας έχουν πνίξει τα σκατά, να δεις τι σου έχω για μετά). Ένας οπαδός με μπλουζάκι Ζανκτ Πάουλι, που ενώνει τη φωνή του με το σύνθημα «ελευθερώστε το Αμβούργο από τους χίπστερ». Φιλικές συμμετοχές από το ΝΡΑ της Γαλλίας (αντικαπιταλιστές, με την ευρεία έννοια).

Ακόμα και συμπαθή τετράποδα, που παίρνουν τον δρόμο του αγώνα, σε αντίθεση με τα δίποδα που θέλουν να γυρίσουν το είδος μας εκατομμύρια χρόνια πίσω, όταν δεν είχε σταθεί ακόμα στα δυο του πόδια και δεν είχε αξιοπρέπεια.

Κερασάκι στην τούρτα κάνα δυο αυτοσχέδιες Κοκκινοσκουφίτσες.
Γιατί είναι τόσο μεγάλη η πορεία, γιαγιά;
Για να την κάνουν γαργάρα τα κανάρια του θείου Γιόζεφ, παιδί μου...

Οι πλαστικές κούκλες, με τα ομοιώματα νεκρών μωρών, που είχαν μαζί τους οι Παλαιστίνιοι, μπορεί να φαίνονταν... κάπως σε μερικούς σφους. Αλλά ακόμα και αυτό το σκετς ωχριά μπροστά στην ισραηλινή προπαγάνδα για τα αποκεφαλισμένα βρέφη που έπεσαν θύματα της Χαμάς.

Όσο για τα αληθινά βρέφη που βρέθηκαν στην πορεία της Κυριακής, άκουσαν άπειρες φορές τον κόσμο να τραγουδά το σύνθημα «λε-λε-Λευτεριά», ακόμα και σαν γέφυρα ανάμεσα στους καλλιτέχνες της συναυλίας. Κι επειδή η επανάληψη είναι η μητέρα της μάθησης -αρκεί να μη γίνεις παπαγαλάκι χωρίς κρίση- δεν αποκλείεται, αύριο-μεθαύριο, οι πρώτες λέξεις τους να είναι: Λευτεριά στην Παλαιστίνη.

Υπάρχει άραγε καλύτερη (πρώτη) φράση από τη λευτεριά;
Και ας μην έμαθαν ακόμα τι σημαίνει κάποια δίποδα, που περπατάν με τα τέσσερα...

Υγ: Αυτές τις κρίσιμες ώρες. η σκέψη μας και η συμπάθειά μας είναι στους σκεπτικιστές που αγωνιούν για το ΚΚΕ, ρωτάνε (αλλά βασικά κάνουν τοποθέτηση) και λένε: ναι αλλά για το Ντονμπάς δε λέτε τίποτα...

Ναι αλλά για την αλλαγή συνόρων, τι λέτε εσείς; Και έπειτα, γιατί να μην πούμε για το Κουρδιστάν; Και ποιο μικρό ανεξάρτητο κράτος, άραγε, θα μπορέσει να αποφύγει τη μοίρα του προτεκτοράτου; Και τι λέτε για την περίπτωση της Ισπανίας και το αυτονομιστικό κίνημα Βάσκων και Καταλανών, όπου τα ΚΚ μιλάνε για την ενιαία Ισπανία των λαών; Μήπως να πούμε δηλαδή και για την κόντρα στο Ατέχνως -για τη Χαμάς- που δε συγκλόνισε κανέναν;

Και πού πάμε, αν δεν τα έχουμε λυμένα όλα αυτά; Πώς τολμάμε να κατεβούμε στον δρόμο, ενάντια στον ιμπεριαλισμό; Και τι δουλειά έχει εκεί το ΣΕΚ, που στήριξε την αραβική άνοιξη και ψήφισε στο β' γύρο ΠΑΣΟΚ χωρίς αυταπάτες;

Εντάξει, αυτό το έκαναν και άλλοι τελικά.
Τι εννοείς ότι ψήφισε ο κουνιάδος μου -της Αναμέτρησης- ΠΑΣΟΚ.
Ψήφισε η μάνα μου Νέα Δημοκρατία;
Σταύρο Τσιώλη, λείπεις...

Στον εχθρό του ήλιου

Σημειώσεις για την Παλαιστίνη

Ο άνισος, ηρωικός αγώνας του παλαιστινιακού λαού ενάντια στο σιωνιστικό καθεστώς και τη φονική επίθεση που εξαπολύει εναντίον του τις τελευταίες δεκαετίες –και όχι απλά τα τελευταία χρόνια ή τις τελευταίες μέρες- δεν χωρά σε απλές συμβατικές φράσεις, δύσκολα βρίσκονται λόγια να εκφράσουν κάθε του διάσταση, κάθε τραγική στιγμή. Θυμίζει συνειρμικά ίσως, με αντεστραμμένους ρόλους, την ιστορία της μάχης του μικρού δαβίδ με τις πέτρες και τη σφεντόνα ενάντια στον πάνοπλο, πανίσχυρο γολιάθ, με τα τανκς, τις βόμβες και τα υπερσύγχρονα φονικά όπλα.

"Ακόμα κι αν όλοι πεθάνουν και μόνο μια γυναίκα επιζήσει, τα παιδιά της θα ελευθερώσουν την Παλαιστίνη"

Ας γυρίσουμε λίγο σε όσα γράψαμε ως εδώ, για ντα δούμε αναλυτικά, σημείο προς σημείο.

Ο αγώνας των παλαιστίνιων δεν είναι ηρωικός επειδή είναι άνισος και ρομαντικός. Αφορά το καθ’ όλα πρακτικό και καθόλου ρομαντικό ζήτημα της επιβίωσης. Κι είναι ηρωικός γιατί προτάσσει την αξιοπρέπεια και την πάλη, χωρίς να τις υποτάσσει στο «ρεαλισμό» της υποταγής, τους αρνητικούς συσχετισμούς και το δίκιο του ισχυρού. Είναι ζήτημα πόσοι από εμάς και κατά πόσο κάνουμε το ίδιο στην καθημερινή μας ζωή, χωρίς να μας φοβίζει το (κατά πολύ μικρότερο) τίμημα που μπορεί να κληθούμε να πληρώσουμε.

Σε έναν τέτοιο άνισο αγώνα, κανείς δε δικαιολογείται να κρατά ίσες αποστάσεις με αφηρημένες θέσεις και αναλύσεις για απόλυτες αξίες, πχ της ανθρώπινης ζωής. Πόσο μάλλον όταν προσπαθεί να τους προσδώσει κινηματικό πρόσημο και περιτύλιγμα. Η γνωστή ανακοίνωση του μη εξαιρετέου ιντιμίντια έρχεται να προστεθεί σε άλλους κρίκους κι αντίστοιχα «εύστοχες εκτιμήσεις» με «οξυμένο πολιτικό κριτήριο» -πχ για το ‘σφαγέα μιλόσεβιτς’ τις μέρες που βομαρδιζόταν η γιουγκοσλαβία. Ανοίγει έτσι –ή μάλλον ανακυκλώνεται- η επίσης γνωστή συζήτηση για το ρόλο του ιντιμίντια (και του συγκεκριμένου χώρου γενικά), το σόρος, κτλ, που μπορεί να συνοψιστεί στο κλασικό δικανικό δίπολο: ένοχος ή βλαξ. Τι από τα δύο είναι άραγε μια πολιτική δύναμη που στον αγώνα της ιντιφάντα για ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος, προτάσσει το σύνθημα «κανένα κράτος ποτέ και πουθενά;»

Ο αγώνας αυτός δεν περιγράφεται εύκολα με λόγια, ούτε και με εικόνες, που μπορεί να ισοδυναμούν με χιλιάδες λέξεις η καθεμιά. Η δημοσίευση φωτογραφικών ντοκουμέντων και στιγμιότυπων από τη φρίκη του πολέμου και της ισραηλινής επέμβασης οφείλει να επιδιώκει την μπρεχτική αποστασιοποίηση, για να σπάσει το φράγμα της απόστασης, την ενεργοποίηση της συνείδησης, της σκέψης, κι όχι την επίκληση ενός «εύκολου» συναισθήματος· μια γροθιά στο στομάχι με διπλωμένα και γονατισμένα σώματα, που δε σηκώνουν το ανάστημά τους, παρά μόνο το δάχτυλό τους για να πατήσουν like και retweet. Αυτή η ανέξοδη, μακρινή αλληλεγγύη καταλήγει να γίνεται άλλοθι για τις τύψεις μας και η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος, που αναπαράγει και διαιωνίζει τη μηχανή που το κόβει.

Ζητούμενο παραμένει η έμπρακτη δράση, που θα μπορέσει να ξεφύγει από το συμβολικό επίπεδο της οργισμένης διαμαρτυρίας και δε θα μπλέξει στα δίχτυα των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων –πχ μεταξύ ισραήλ και τουρκίας. Ένα ισχυρό, λαϊκό μέτωπο ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους – επεμβάσεις και το ματοκύλισμα των λαών της υφηλίου.

Κάποιοι με επιλεκτική μνήμη και αγνή, αριστερίστικη αφέλεια, φορτώνουν όλα τα στραβά και τις αδυναμίες του κινήματος στην ελλιπή δράση ή μάλλον τη λανθασμένη πολιτική γραμμή του κόμματος. Και συνεχίζουν εν πλήρη μακαριότητα το ίδιο βιολί έχοντας εντοπίσει τον πραγματικό ένοχο και υποτάσσοντας κάθε πιθανό γόνιμο προβληματισμό για την κατάσταση και τη μειωμένη απήχηση του κινήματος σε δικούς τους μικροκομματικούς, εε.. δηλ μικρο-κινησιακούς, και για να είμαστε ακριβείς μικρομικροκομματικούς, συνεπώς μικροκομματιδιακούς, δηλ σε τελική ανάλυση αντικομματικούς σκοπούς.

Καμία ειρήνη δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς δικαιοσύνη, παρά μόνο η ιμπεριαλιστική ειρήνη ως φυσική συνέχεια και προετοιμασία του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Το να περιμένει κανείς μια δίκαια λύση από τη «διεθνή κοινότητα», τις διαπραγματεύσεις και την «ειρηνευτική διαδικασία» είναι ίσως πιο μάταιο κι από το να έτρεφε προσδοκίες για κάτι καλύτερο από τον καμίνη και την κατάπτυστη στάση του στο δημοτικό συμβούλιο.

Ο παλαιστίνιος δαβίδ δεν έχει κανένα ισχυρό σύμμαχο ούτε κάποιο μαγικό ζωμό για μυστικό όπλο, παρά μόνο τη δική μας αλληλεγγύη, την αλληλεγγύη των λαών.

Αντί επιλόγου, παραθέτω τους στίχους (που δεν έχουν μελοποιηθεί ακόμα) του συγκροτήματος των υπεραστικών, που βασίζονται στο ποίημα του σαμίχ κάσσεμ, "λόγος στην αγορά της ανεργίας". Από τον τίτλο του (υπό δημιουργία) τραγουδιού προέρχεται κι ο τίτλος της ανάρτησης.

Κι αν με ρίξεις μόνο μου μες στο σκοτάδι,

να χτυπώ γυμνός το ατσάλι,

όρθιος μες στο σκοτάδι θα σταθώ.

Κι αν με ρίξεις μόνο μου μες στο σκοτάδι,

αίμα να κερνώ το ατσάλι,

όρθιος μες στο σκοτάδι θα σταθώ.

Κι αν σκεπάσεις σαν εφιάλτης το χωριό μου

κι αν λεηλατείς το βιος μου,

πάνοπλος, εχθρέ του ήλιου, κι αν χτυπάς

κι αν οι νύχτες των παιδιών μου τα χαράζουν

κι αν οι μέρες τους ουρλιάζουν,

τύραννε, δεν παζαρεύω, πολεμώ.

Κι αν τη νιότη μου τη ρίξεις στα κελιά σου

κι αν με ζώσουν τα τειχιά σου

κι αν η καταχνιά τρυπάει μου το κορμί,

ως τον τελευταίο χτύπο της καρδιάς μου

θ’ αντιστέκομαι, φονιά μου.

Δε θα υποταχθώ, εχθρέ μου, του ήλιου εχθρέ.

Ίσως στερηθώ και το ψωμί μου,

πετροκόπος γίνω στην αυλή μου,

μα δεν παζαρεύω, εχθρέ του ήλιου,

λευτεριάς πνοή, η αναπνοή μου.

Μα δεν παζαρεύω, εχθρέ του ήλιου,

το όπλο μου θα κλείσει την πληγή μου.

Ως τον τελευταίο χτύπο της καρδιάς μου

θ’ αντιστέκομαι, φονιά μου.

Δε θα υποταχθώ, εχθρέ μου, του ήλιου εχθρέ.

Υπεραστικοί

Ιούλης 2014