This is a pipe

Μια νύχτα μαγική, με ελληνική τιβί (όχι σαν την Αργεντινή, με το ελικόπτερο) να δω ποια κλισεδιά, θα πρωτοφορεθεί.

Ή αλλιώς... this is a pipe. Που και να μην ανέφερε την Ελληνοφρένεια σε αυτό το σημείο ο γγ, που είναι ακροατής της, όπως φαίνεται κι αυτό μετράει (λες να διαβάζει και Σφυροδρέπανο;), αυτή θα το έπαιρνε ούτως ή άλλως να το αξιοποιήσει.

Έχουμε ακούσει πολλές πίπες, που λέει και μια διαφήμιση (μία όμως εμπιστευόμαστε). Άντε όμως να διαλέξεις την καλύτερη από το χτεσινό φεστιβάλ (γελοιότητας) που ήταν νομίζω μακράν η καλύτερη τηλεοπτική εμφάνιση του Κουτσούμπα, αλλά και αυτή που πρόσφερε το περισσότερο γέλιο, εξαιτίας των καίριων παρεμβάσεων-ερωτήσεων κοινού και δημοσιογράφων.

Ξεκινήσαμε με χαλαρά, αναγνωριστικά χτυπήματα, πχ για το αν έχουν χημεία με τον Τσίπρα! Ντάξει μωρέ, στο κοκό τα βρίσκουμε, έχουμε βέβαια κάτι πολιτικές διαφωνίες, αλλά αυτά είναι που βάζουν το αλατοπίπερο και νοστιμίζουν μια σχέση.
Ε μα τι να του πεις; Θα μπορούσε βέβαια να πει αυτό που (μου) έλεγε παλιά μια σφισσα/συναγωνίστρια: εγώ έχω χημεία, εσύ δεν έχεις...

Το κλίμα άρχισε να ζεσταίνεται στις επόμενες ερωτήσεις, όταν τα παπαγαλάκια στο πάνελ του Χατζηνίκου (που είχαν έρθει από αδιάφορα ως αδιάβαστα, λες κι έκαναν αγγαρεία), ανακάλυπταν με φρίκη κι αποτροπιασμό το πρόγραμμα του ΚΚΕ.
Μου το 'χες πει πολλές φορές πως δε θα κυβερνούσες
Συγνώμη δεν κατάλαβα ότι το εννοούσες...

Όχι, δηλ το ήξερες εσύ σφε αναγνώστη πως στο σοσιαλισμό οι εργάτες θα ψηφίζουν εργάτες για αντιπροσώπους τους κι όχι αστούς βουλευτές, όπως σήμερα; Τι φρίκη! Ή το άλλο, ότι δε θα υπάρχει ΝΔ (ούτε στάδιο νέας δημοκρατίας που βάζαμε στο 9ο συνέδριο); Και τότε ποιος δε θα διοργανώνει τα αυθόρμητα κι ακομμάτιστα #παραιτηθείτε, για να γελάμε; Αλλά θα μου πεις τότε θα έχουν πέραση οι (αριστερές) Κρονστάνδες μάλλον.

Ήξερες πως θέλουν να καταργήσουν τους ευεργέτες μας, την αστική τάξη; Ίου! Μον-ντιέ! Κι ότι δεν τους νοιάζει αν η χώρα βουλιάξει στην ακυβερνησία; Ε όχι! Έτσι μου έρχεται να το βγάλουμε και σε σύνθημα, για όποιον δεν το κατάλαβε.
Α-κυ-βερνησία, λαϊκή κυριαρχία, α-κυ-βερνησία, λαϊκή οικονομία!

Να βλέπεις φλογερούς υπέρμαχους της (αστικής) δημοκρατίας να τάσσονται υπέρ της ανάδειξης ΠτΔ από το λαό (που δεν έχει κανένα απολύτως νόημα, αφού έτσι κι αλλιώς είναι θεσμικά υποχρεωμένος να υπογράφει αντιλαϊκούς νόμους και διατάγματα) αλλά να παθαίνουν αναφυλαξία με την πρόταση για απλή (και άδολη) αναλογική. Μεγαλοδημοσιογράφους-μιντιάρχες με κοινωνικές ευαισθησίες για τα δικαιώματα και τα προβλήματα των εργαζομένων, που έχουν στη δούλεψή τους πολλά νέα παιδιά ανασφάλιστα, ή με μπλοκάκια, μισό ένσημο, κτλ.

Να βλέπεις επίσης το απόλυτο κενό στο βλέμμα του Δελατόλλα, όταν μιλούσε για το συνδικαλιστικό νόμο και του εξηγούσε ο γγ ότι το περιβόητο 50% +1 αναφέρεται στους παρόντες. Κι ο Δελατόλλας, εκεί, απτόητος, να ρωτάει το ίδιο από την αρχή, καταφέρνοντας να εξαντλήσει ακόμα και αυτήν την υπομονή του Κουτσούμπα: δεν πειράζει, το κατάλαβαν οι τηλεθεατές μας...
Ο ίδιος που λίγο πιο πριν πέταξε την ατάκα "έχω και φίλους κουκουέδες", θυμίζοντας το γνωστό σχήμα: δεν έχω πρόβλημα με το ΚΚΕ, έχω και φίλους ΚΚΕδες, αρκεί να μην προκαλούν.

Όλα αυτά εν μέσω βροχής αφόρητων κλισέ (Δευτέρα Παρουσία, συνεργασία με το Σύριζα, κοκ) και της γνωστής μασημένης κασέτας του βαθέως τουίτερ, που έχει τα τιτιβίσματα έτοιμα από πριν, χωρίς να περιμένει να ακούσει τι θα ειπωθεί.

Κι ύστερα ήρθε η ώρα του κοινού, που είχε μια γλύκα τόση,
που θα ήθελα να κράταγε, μέχρι να ξημερώσει, και να μην τελείωνε ποτέ.
Γκολ από τα αποδυτήρια με τρεις πανομοιότυπες ερωτήσεις: καλά τα λέτε, αλλά γιατί δεν τα λέτε πιο καλά να πείσετε τον κόσμο; Ρωτούσαν δηλ (το γγ κι όχι τον εαυτό τους) κάποιοι που συμφωνούν (;), αλλά δεν έχουν πειστεί, γιατί δεν πείθονται και δεν πείθει το ΚΚΕ!
Κι εκεί έμπαινε η γνωστή καραμέλα του ξύλινου λόγου, στην οποία αντέδρασε ο Κουτσούμπας: Σας φάνηκαν ξύλινα όσα λέμε εδώ τόσες ώρες; (Δε σου τα λέω καλά; Δε στα εξηγώ ωραία;)
-Όχι δεν εννοώ εσείς, γενικά...
Εγώ ξανά στο έξι παρά, στο γενικά εσύ, στο γενικά-ααααα

Στη συνέχεια ένας Μακ Πάπας στιλ, ελληνοαμερικάνος καθηγητής Πανεπιστημίου, που μπορεί να ψηφίζει και τΤραμπ-α, ρωτούσε γιατί δε φτιάχνει το ΚΚΕ ένα υπουργείο συμφιλίωσης! Τιρινίνι...

Κι ύστερα ανέλαβε το βαρύ πυροβολικό. Πχ ένας που έλεγε ότι το ΠΑΜΕ κατεβαίνει στο δρόμο και κάνει απεργίες μια-δυο μέρες το πολύ κι όχι ένα μήνα σερί, για να πειστεί κι αυτός να κατέβει. Κι ότι το ΚΚΕ θα έπρεπε να έχει κοντά στο 70% με αυτήν την κατάσταση και τότε θα το στήριζε και αυτός.
Κάντε εσείς κάνα μήνα απεργία, εγώ έχω κάτι δουλειές κι έρχομαι.
Κι όταν πάρετε 70% και γκρεμίστε το καθεστώς κι εγώ μαζί σας θα 'μαι, δεν είμαι κάνας χαζός, να μην πάω με τους νικητές.

Μικρός θεούλης για viral... Μου θύμισε πολύ μια γελοιογραφία-μοντάζ με λεζάντες, που κυκλοφορεί στο δίκτυο (αλλά δεν ξέρω ποιος την έφτιαξε, για να του αποδώσω τα εύσημα -γιατί για ένσημα, λίγο χλομούς μας κόβω...)

Πριν από αυτόν είχε χτυπήσει ο Νικηταράς (!) σκέτο, (ο αριστεροδεξιοφάγος), που η οικογένειά του έχει δεινοπαθήσει από αριστερούς (αντάρτες) και δεξιούς, και αυτός ρωτούσε γιατί δε στηρίζει το ΚΚΕ τα παιδιά που κάνουν καταλήψεις (και δε θυμάμαι τι άλλο). Τα πάντα όλα...
Κι ύστερα εγώ τα βάζω με το Λ. Στρώμα που κάνει αβανταδόρικες ερωτήσεις: Ορισμένες δυνάμεις λένε (...) κι αλείφουν βούτυρο στο ψωμί του συστήματος. Τι απαντάμε σε αυτό;

Αλλά η βραδιά δεν είχε τελειώσει εκεί. Μετά τον Ενικό, στο Σταρ έπαιζε μια ρωσόφωνη Β-movie με κινούμενα σχέδια, έτσι για το τρολάρισμα και το συμβολισμό του πράγματος. Αλλά την ίδια στιγμή στο ΣΚΑΙ έδιναν (για πολλοστή φορά) τη μάχη της ελεύθερης ενημέρωσης και δημοσιογραφίας, με το Θωμαΐδη να κρύβεται από τον εισαγγελέα που είχε σπεύσει στα γραφεία του σταθμού, με αστυνομική συνοδεία, για να το συλλάβει. Εν τω μεταξύ ο όρος "εισαγγελική παραγγελία" έπαιρνε νέα διάσταση, με τα Παραπολιτικά του Μαρινάκη να ανεβάζουν στην ιστοσελίδα τους ειδήσεις που ουσιαστικά προανήγγειλαν τα γεγονότα (της σύλληψης και της εισαγγελικής παρέμβασης). Κάπως σαν το επεισόδιο με τους ομήρους στους "δυο ξένους", όπου έβλεπαν τι έλεγε η τηλεόραση για τους δήθεν τραυματίες, για να το αναπαραστήσουν με ακρίβεια...
Κι όσο για τους εχθρούς του Μεγάλου μπορούν να αρχίσουν να λένε:
-Μη, μη με σκοτώσεις, σε παρακαλώ.
Ή εναλλακτικά: Καλημέρα-ααααα



Σε άλλα τουιτερικά νέα, οι συντροφικοί λογαριασμοί έδωσαν ρέστα. Ακολουθεί ένα ενδεικτικό απάνθισμα

Ο Δελατόλας "έχω πολλούς φίλους που είναι ΚΚΕ" ακούστηκε σαν τους ομοφοβικούς που λένε "Έχω πολλούς φίλους που είναι gay"

Το ΚΚΕ δεν προσαρμόζει τον λόγο του στην πραγματικότητα, έρχεται όμως η πουτάνα η πραγματικότητα και προσαρμόζεται στον λόγο του ΚΚΕ.

Άραγε είναι εκτός πραγματικότητας ο Κουτσούμπας ή όσοι το 2016 μιλούν για μικρομεσαία επιχειρηματικότητα κι ανάδειξη των ατομικών ταλέντων;

να σας πω μια απτη προταση του ΚΚΕ; ΓΡΑΦΤΕΙΤΕ ΣΤΟ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ. ΠΑΛΕΨΤΕ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΣΑΣ

-Ψεύτες όλοι

-Και το ΚΚΕ?

-Οχι το ΚΚΕ αλλά λέει πράματα ανεφικτα

-Ανέφικτα σε σχέση με ποιά?

-Με αυτά που λένε οι άλλοι

-Ποιοι οι ψεύτες ?

Ξέρετε τι είναι πιο βαρετό από τις συνεντεύξεις του Κουτσούμπα; Εσείς που δεν ακούτε λέξη και μας πρήζετε με το πόσο βαρετός είναι.

Δευτέρα παρουσία Παιζόταν με απόδοση 1,05

Ο Κουτσούμπας θα μας πει γιατί η Δέσποινα Κουτσούμπα είναι σε άλλο κόμμα; Αν δεν μπορεί να πείσει ούτε τους δικούς του, που πάμε

Κι απάντηση από κάτω

μήπως να τον ρωτήσει και για τον σύζυγο της Δέσποινας που είναι σε τρίτο κόμμα;

Ο φόβος τους για το πως οι εργαζόμενοι θα εκλέγουν τους αντιπροσώπους τους στο σοσιαλισμό, είναι τρέιλερ από τα όνειρά μας.

Μα δεν θα υπάρχει αστική τάξη στο σοσιαλισμό; Oh my god

Πόσο δίνει η αυτανάφλεξη του αυτοκινήτου του Θωμαΐδη;

Δεν τα βάζω με συνδέσμους, αλλά αν έχετε τουίτερ, μπορείτε (κι αξίζει) να ακολουθήσετε (μεταξύ άλλων, έτσι;):

Το Μώμο

Το Γιάννη Α-γιάννη

Και το Redfly, που ξεδίνει εκεί τελευταία

Syria Killers

Αντι-ιμπεριαλιστικές σημειώσεις

Δεν ξέρω αν είχες ποτέ σφε αναγνώστη την τύχη (ή μήπως ατυχία; Τέλος πάντων την τιμή) να πετύχεις ποτέ στην πραγματική ζωή και όχι απλά στο γυαλί (γιατί αυτοί είναι ζήτημα αν πιστεύουν όσα λένε), κάποιον από τους λεγόμενους ψεκασμένους που θεωρούν τα πάντα καρπό μιας ευρύτερης συνωμοσίας κι ενός απόκρυφου μυστικού σχεδίου (που αυτοί όμως το γνωρίζουν). Η νέα τάξη πραγμάτων πχ δεν έχει ιμπεριαλιστικό χρώμα, αλλά τη σκοτεινή απόχρωση κάποιων ύπουλων σχεδιασμών που βάζουν την Ελλάδα στο στόχαστρο, επειδή ζηλεύουν το σπάνιο, ορυκτό πλούτο της, και όχι απλά το χουντίτη και τον μπερλίτη, που θα βρει κανείς και σε κάποιες επεξεργασίες του κόμματος, αλλά τα 13 ή 14 ευγενή μέταλλα που υπάρχουν στο υπέδαφός της, ενώ η Κίνα πχ με μόλις ένα κρατάει ολόκληρο το διαστημικό πρόγραμμα της ΝΑΣΑ. Χώρια ότι εποφθαλμιούν την Κύπρο και την ΑΟΖ της, που διαθέτει ανεξάντλητα κοιτάσματα πετρελαίου. Για να φανταστείς δηλαδή, τα κοιτάσματα στη Λιβύη για τα οποία έγινε ολόκληρος πόλεμος και ένα πραξικόπημα, στα πλαίσια της αραβικής άνοιξης, είναι απλώς και μόνο ένα μεσογειακό εκχύλισμα των πετρελαίων της Κύπρου.

Αλλά αν μιλήσεις με κάποιον απ’αυτούς, μπορεί να μάθεις για τις μεταξύ τους διαφορές (πχ αυτοί είναι με το Λιακόπουλο, αυτοί με τον Παπαζήση, κτλ), τους αποστάτες του σιναφιού τους, που πρόδωσαν τα ιδανικά του και πέρασαν με το αντίπαλο στρατόπεδο, όποιο και αν είναι αυτό –πχ οι Εβραίοι, που αποτελούσαν το 97% του ανώτατου σοβιέτ- επιχειρώντας να πλουτίσουν με τις πυραμίδες (όχι του Χέοπα) και άλλα παρόμοια κόλπα, ή κόβοντας τους καλούς κι ενημερωμένους σχολιαστές κι επίμαχα θέματα από τις ιστοσελίδες τους (κι είναι σχεδόν τροματικό αν σκεφτείς πως σε κάποιους αμύητους φαινόμαστε σχεδόν το ίδιο, μια σέχτα με ακραίες ιδέες και τους δικούς της κώδικες επικοινωνίας. Θα μπορούσαμε να τις ονομάσουμε και ενδοψεκαστικές αντιθέσεις (αν και οι ίδιοι απορρίπτουν τον χαρακτηρισμό συνωμοσιολόγοι που τους προσάπτουν και αυτοπροσδιορίζονται ως εναλλακτικοί, εκ της... εναλλακτικής πληροφόρησης που παρέχουν). Δεν ξέρω όμως αν μπορεί να τις αξιοποιήσει κανείς, όπως πχ τις ενδοϊμπεριαλιστικές, και να βγάλει λαβράκι με δημιουργικές ασάφειες, όπου κάθε πλευρά θα δίνει τη δική της σημασία σε έναν κοινά συμφωνημένο όρο.

Θα λέμε πχ «εναλλακτική ενημέρωση», κι εμείς θα καταλαβαίνουμε τον 902, ο άλλος το ιντιμίντια ή την ιστοσελίδα του Κούλογλου, και ένας τρίτος το «τρίτο (σου) μάτι» που με κατασκοπεύει. Να λες για νέα τάξη πραγμάτων, εννοώντας τις επεμβάσεις του Νατο, της ΕΕ (και όχι μόνο) κι ο άλλος να καταλαβαίνει τους Εβραίους και τη συνθήκη Σένγκεν (που κι εμείς την καταψηφίσαμε, αλλά από τελείως διαφορετική αφετηρία). Να μιλάτε για την παλιά Ρωσία, που εσύ τη συνδέεις με τους Σοβιετικούς κι αυτός με το ξανθό γένος από ρο. Αν και υπάρχει ζήτημα με τρία γράμματα (μόνο φωτίζουν) που έχουν βγει (από τα κάτω κι αριστερά) από το ελληνικό αλφάβητο, χώρια που άλλαξαν θέση και στο «φι» και έτσι δεν μπορούμε να ‘μαστε σίγουροι αν οι προφητείες εννοούν τελικά τους Ρώσους ή κάποιο άλλο ξανθό γένος-γράμμα. Σίγμα, όπως λέμε Σουηδία ή Σοβιετική Ένωση –εξαρτάται από ποια σκοπιά το βλέπεις. Πού και να φτιάχναμε δηλαδή κάποιου είδους αντιφασιστικό μέτωπο (τυχαίοι παράδειγμα), με κοινό λόγο, αλλά αποκλίνουσες στρατηγικές αντιλήψεις...

Τα γράφω όλα αυτά, γιατί τις προάλλες μία από αυτές τις «εναλλακτικές» με ρώτησε, με ειλικρινές ενδιαφέρον, την άποψή μου για το ρόλο της Ρωσίας στο διεθνές, γεωστρατηγικό σκηνικό και (όταν με άφησε να μιλήσω τελικά), φάνηκε να εκπλήσσεται ευχάριστα από την απάντηση για τις λυκοφιλίες των συμφερόντων και την ελπίδα (έρχεται) που δεν μπορεί να βασιστεί σε μια τέτοια δυναμη. Και η έκπληξή της με άφησε με την απορία αν είχα να κάνω με τη συνήθη παρανόηση και την ασυνείδητη ταύτιση της σημερινής Ρωσίας με την παλιά ΕΣΣΔ, ή αν οφειλόταν σε νεότερα δεδομένα κι είχε σύγχρονες ρίζες.

Με αυτήν την αφορμή λοιπόν, καταγράφω δυο-τρεις σκέψεις ή μάλλον κοινοτοπίες, που επισημαίνουν το αυτονόητο, αλλά τείνουν να ξεχαστούν ή να μπερδευτούν, καθώς ποτέ η πραγματικότητα δεν εμφαίζεται με καθαρές μορφές, για να ταιριάζει απόλυτα στα δικά μας θεωρητικά σχήματα, αλλά ως ένα κουβάρι αντιθέσεων. Και όλος ο κόμπος του ζητήματος είναι στην αφαίρεση που θα κάνουμε για να βρούμε κάθε φορά το κύριο, τη βασική πτυχή που καθορίζει και τις υπόλοιπες. Γιατί από θεωρητική άποψη, μπορούν να δικαιολογηθούν σχεδόν τα πάντα. Να πάρουμε ένα τσιτάτο του Λένιν που να μας βολεύει στο ένα ή το άλλο συμπέρασμα και να το χρησιμοποιούμε κατά περίπτωση (όλο και κάτι θα βρεθεί σε πενήντα τόσους τόμους), να δούμε ένα ζήτημα είτε από θέση αρχής ή προτάσσοντας την ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης, και να είμαστε πάντα μέσα.

Η Ρωσία όμως δεν είναι η Σοβιετική Ένωση που παρέχει διεθνιστική βοήθεια σε μια χώρα, κατόπιν πρόσκλησης της κυβέρνησής της, όπως στην Τσεχοσλοβακία και το Αφγανιστάν. Πάει για τα δικά της συμφέροντα κι η ενεργός ανάμειξή της εντάσσεται αντικειμενικά στο κουβάρι των οξυμένων αντιθέσεων και της σύγκρουσης των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων.

Χώρια που κάποιες αναλύσεις δε βάζουν καν ζήτημα αξιοποίησης από τη συριακή πλευρά των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων (που είναι ζήτημα πάντως αν μπορούμε να τη δούμε αυτόνομα από τη σοσιαλιστική εξουσία, που θα κληθεί να τις αξιοποιήσει και οπωσδήποτε δεν επιτυγχάνεται με τη στράτευση με το ένα ή το άλλο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο). Αυτό που μπαίνει ουσιαστικά είναι αν θεωρούμε ή όχι ιμπεριαλιστική μια δύναμη σαν τη Ρωσία κι αν μπορούμε να βασιστούμε σε μια δική της επέμβαση, εφόσον δε θεωρείται ιμπεριαλιστική

Βούτυρο στο ψωμί της Οακκε, που το... αφήγημά της δεν υστερεί σε φαντασία κι αναλυτική αξία από την εναλλακτική πληροφόρηση των ψεκασμένων. Και όλα αυτά λίγες μόλις μέρες μετά τη συνάντηση κορυφής στον Οηε, που έδωσε ουσιαστικά το πράσινο φως στη Ρωσία, για να προχωρήσει και ενδεχομένως να κατέληξε σε μια προσωρινή ανοχή-παράταση της ζωής της εξουσίας του Άσαντ...

Οπότε, δεν είναι λογικό να υπάρχουν και σύγχρονες παρανοήσεις για το ρόλο της Ρωσίας, που έρχονται προς επίρρωση των παλιών, να τις ενισχύσουν, αντί να τις ξεδιαλύνουν;

Σε κάθε περίπτωση το θέμα έχει συζητηθεί εκτενώς, με πολύ πιο ολοκληρωμένο σκεπτικό από το δικό μου, κι απ’ τις δύο πλευρές, σε μια ανάρτηση του Τρας, όπου αξίζει να διαβάσει κανείς όλα τα σχόλια, παρά την ποσότητα και την έκτασή τους.