Προτζεκτοράτο

Δελτίο Κομινφόρμ ΙΙΙ

Η προχτεσινή τηλεμαχία-ντιμπέι ρε κύλησε πιο χαλαρά και ζωντανά από την πρώτη, με τη διευρυμένη σύνθεση, αλλά αρκούντως αδιάφορα για το μέσο τηλέπαθο, που ξέδωσε βασικά με αγνό και άδολο διαδικτυακό τρολάρισμα, ή έστω για τους εκλογικούς συσχετισμούς. Ο Τσίπρας νίκησε γιατί δεν έχασε, και είναι σχεδόν να απορείς με την προεκλογική εκστρατεία του Σύριζα, που τον θεωρεί το δυνατό της χαρτί και βγάζει γιγαντοαφίσες, όπου κυριαρχεί η μουτσούνα του και από κάτω με μικρά γράμματα το μαγαζί που τραγουδάει ή μάλλον το κόμμα του. Όσο για τον Μεϊμάρ, θα ‘βγαινε εύκολα πρώτος αν νικούσε ο πιο ψηλός ή αυτός που κάνει το πιο έξυπνο τρολάρισμα με την κάμερα. Βγαίνοντας από το ραδιομέγαρο όμως οι δηλώσεις του θύμισαν παίκτες μετά τον αγώνα που γκρινιάζουν για τη διαιτησία, για τον αγωνιστικό χώρο που ήταν βαρύς και τα αγριογούρουνα που έφαγαν κάτι αηδίες.

Αλλά η καλύτερη στιγμή της βραδιάς ήταν όταν πήγε το θέμα στις συνεργασίες, ποιος (δε) θέλει τον άλλο, ποιος θα τελειώσει ποιον, κι άλλα παρόμοια αγαπησιάρικα υπονοούμενα, με αποκορύφωμα το σημείο που παραδέχτηκαν, εμμέσως πλην σαφώς, πως θα μπορούσαν να συνεργαστούν και σε κυβερνητικό επίπεδο ακόμα, αν το απαιτούσε το καλό της χώρας. Κοντός-ψηλός, σα δίδυμο συμμορίας, που βάζει στην κλίνη του Προκρούστη το λαό, για να κοντύνει ό,τι «περισσεύει» (μισθούς, συντάξεις, επιδόματα) και να τεντώσει τα υπόλοιπα (τα ωράρια, τις εισφορές, κεφάλαια στις τράπεζες, κτλ).

Η μεγάλη κερδισμένη της βραδιάς ήταν πάντως η ΛαΕ και το σχεδόν προσυνεννοημένο σόου της Ζωής στο Μέγκα, που δεν είναι απλά εγγύηση σιχασιάς για το μέσο τηλεθεατή, αλλά έχει καταφέρει να δίνει γραμμή στο λαό από την ανάποδη. Όχι μόνο με το Σύριζα και με το δημοψήφισμα του καλοκαιριού, αλλά ήδη από το 07’, που ξανάβγαλε ουσιαστικά τον ΓΑΠ πρόεδρο του Πασοκ, στηρίζοντας το Βενιζέλο. Η «σύγκρουση» με την Τρέμη ήταν η καλύτερη στιγμή (και βασικά το πολιτικό σωσίβιο) του Τσίπρα στο πρώτο ντιμπέι, ενώ η Ζωή φάνταζε προχτές σαν η θηλυκή εκδοχή κάποιου υπερήρωα που τολμάει να τα βάλει με το κατεστημένο (πχ του Ζορό, για να ταιριάζει και το αρχικό γράμμα –αν και οι Ισπανοί το προφέρου βασικά Θόρ-ρ-ο).

Εν τω μεταξύ ο (μικρο)αστικός μύθος λέει πως η Ζωή συνέχισε να παίζει με τηλεοπτικούς όρους με τηλεοπτικούς όρους κι εκτός οθόνης, πχ στη χτεσινή συγκέντρωση της ΛαΕ, όπου λέγεται πως ακολούθησε ο παρακάτω διάλογος.

Ζορό: θέλετε να πληρώσουμε το χρέος;

Μαθητούδια από κάτω: Ό-οοοοο-χι-ι-ι-ι....

Ζορό-δασκάλα: Τι είπατε;

Κι εκεί δεκάδες αγοράκια από κάτω μπορεί να ένιωσαν για πρώτη φορά (αριστερά) το εσώρουχό τους να μουσκεύει, να πήγαν σπίτι απορημένοι, να διστάζουν να ρωτήσουν τον μπαμπά (ή μήπως τη μαμά) και να κοιτάνε μελαγχολικά το ταβάνι, χωρίς να μπορούνε να κοιμηθούν.

Το χτεσινό μενού περιελάμβανε επίσης προεκλογική συγκέντρωση Πασοκ-Δημαρ στην Κοτζιά. «Μα είναι να γελάει (και να κλαίει) κανείς», όπως θα έλεγε και ο τελευταίος τίμιος Πασόκος, Φίλιππας Συρίγος (που βασικά χτες θα είχε άλλους λόγους για να μη γελάει).

Είχε δίωρη πολιτική διαφήμιση του Σύριζα στο κανάλι 29 του Λαζόπουλου, με αυθόρμητα ρεπορτάζ στις λαϊκές αγορές, κι απλούς, καθημερινούς Συριζαίους, σαν κι εμάς. Κι ύστερα απορούσες, σφε αναγνώστη, πού έβρισκαν Γαπ και Σαμαράς, αυτούς που (έλεγαν ντεμέκ πως) τους συνέχαιραν.

Καθώς και την «παγκόσμια γιορτή της Δημοκρατίας» και του Σκάι, στη Στοά του Αττάλου, με σεΐχηδες, απλούς, καθημερινούς μεγιστάνες με δημοκρατικές ευαισθησίες και τον Καμίνη να λέει ότι α. η κρίση σημαίνει δημοκρατία β. η ΕΕ στέκεται αλληλέγγυα στην Ελλάδα, όπως και εμείς στους Σύριους πρόσφυγες, και γ. επί δημαρχίας του το μεταναστευτικό πρόβλημα έχει λυθεί κατά το μεγαλύτερο μέρος.

Αλλά η τούρτα στο κερασάκι ήταν ο Παφίλης (ενάντια) στους εναλλακτικούς Συριζαίους του Πρες Πρότζεκτ, να αποδεικνύει πόση βάση έχει το ξύλινο μασίφ στερεότυπο για τους κομμουνιστές και την ξύλινη γλώσσα τους.

Μεταξύ των κορυφαίων στιγμών η παρομοίωση της Ζωής με μουλά, καθώς ερμήνευε όπως ήθελε τον κανονισμό της Βουλής, όταν αρνούνταν πχ να συζητηθεί η δική μας πρόταση για το δημοψήφισμα, ή άλλες προτάσεις νόμου του Κόμματος. Αλλά και η ιστορία με τον Λουλέ κι έναν Παναγιώτη (ποιος να είναι; ποιος να είναι;), που γκρίνιαζε πως μιλάμε συνέχεια για «ιμπεριαλισμό» και μήπως πρέπει να χρησιμοποιούμε άλλον όρο, για να ακολουθήσει ο εξής διάλογος:

-Στο χωριό σου Παναγιώτη πώς τη λέτε την κορομηλιά;

-Κορομηλιά.

-Ε τον ιμπεριαλισμό γιατί να τον πούμε αλλιώς δηλαδή; Αφού έτσι τον λένε.

Σήμερα όλοι οι δρόμοι (εκτός από τον ευρωμουνόδρομο) οδηγούν στο Σύνταγμα, όπου θα γίνει η πιο μαζική συγκέντρωση αυτής της προεκλογικής περιόδου.

Έλα να νιώσεις τι θα πει λαός

Και το πώς θα έρθει ο κομμουνισμός...

Στα διεθνή ξεχωρίζει η ανάδειξη ενός εγγλέζου Τσίπρα στην ηγεσία των Εργατικών (να και άλλος σύμμαχος! Κερδάμε αδέλφια). Ο εισοδισμός του Καλλίνικος και του αγγλικού Σεκ τώρα δικαιώνεται...

Κλείνουμε το δελτίο μας με την αθλητική ενότητα. Το μπάσκετ είναι ένα άθλημα όπου κάποιες φορές παίζουμε καλύτερα, άλλες όχι, και στο τέλος χάνουμε από τους Ισπανούς. Και δεν είναι αυτοί αντιπαθείς· εμείς είμαστε ηττοπαθείς και κομπλεξικοί. Δεν είναι αυτοί αχώνευτοι, οι δικές μας ήττες είναι η μία πιο αχώνευτη από την άλλη. Δε φταίει η τύχη και ο Κατσικαροπόδαρος προπονητής. Φταίει το σύστημα. Γι’ αυτό τώρα Κουκουέ.

Αλλά ουδέν κακό αμιγές καλού. Γιατί αν έφτανε τελικά η Εθνική στον τελικό, θα έπεφτε πάνω στην τούρλα των εκλογών και θα υπήρχε ηθικό δίλημμα. Κι άντε να πείσεις μετά το Λαϊκό Στρώμα να αλλάξει κανάλι.

Αν και η βασική αθλητική είδηση χτες ήταν το σχεδόν προλεκάλτ πρωτοσέλιδο της Πράσινης, που (έχει τον πόνο της με τον Αναστασίου και το τριετές πλάνο, αλλά) προδίδει τη σχεδόν Κουκουέ μόρφωση του (αρχι)συντάκτη που το εμπνεύστηκε.

Υγ: μια φορά Συριζαίος, για πάντα Πασόκος και στην αγκαλιά του φότοσοπ.

Υγ2: Και η Χρυσούλα Γιαταγάνα; Και η Έλενα Ακρίτα; Ένα είναι το Κόμμα...

Σκέφτεσαι κάτι καλύτερο;

Δεν είναι κρίμα να κλειστείς μέσα, για να δεις μία ακόμα βαρετή συζήτηση-τηλεμαχία-ντιμπέι ρεεε; (Αν και ο Βαγγέλας μπορεί να ‘χει περισσότερη πλάκα στο μαν του μαν). Και δεν παίζει κι η Εθνική σήμερα, για να εκδικηθούμε τους Ισπανούς (λέμε τώρα) ή ο Κούτσι για να πει την ατάκα της χρονιάς, βγαίνοντας: μάλλον εγώ τους έπεισα! Και να σπεύδει πανικόβλητος ο Λάφα, να διασκεδάσει τις εντυπώσεις, με ένα συμπληρωματικό διάγγελμα στις κάμερες. Μα καλά ρε Πι-Πι, τι σε πήρε για σύμβουλο και τον αφήνεις να εκτίθεται έτσι;

Αλλά αν θες ντε και καλά να μείνεις μέσα και να δεις κάτι πολιτικό, υπάρχει λύση (duro stick). Και δεν υπάρχει σπίτι ή λαϊκό νοικοκυριό, που να μη χρειάζεται την εναλλακτική, ντούρα πρόταση του Κουκουέ.

Ακολουθούν πέντε προτάσεις με αντίστροφη (κι υποκειμενική) σειρά κατάταξης.

-Ο Μάκης Παπαδόπουλος στο Μέγκα. Πολύ καλός (κι αποφασισμένος) για να τον κόψεις.

-Η Λιάνα Κανέλλη στην ΕΡΤ, σε ένα φεστιβάλ-σεμινάριο ατάκας, με πολύ καλό ειρμό (κι όχι ατάκτως ερριμμένων σε τουιτερικό στιλ Θεοδωράκη), διαψεύδοντας τους χειρότερους φόβους πολλών σφων σε αυτήν την προεκλογική περίοδο.

Ξεχωρίζει η ατάκα «Κουκουέ δαγκωτό, για να μη μας δαγκώσουν», που την κερδίζει όμως με διαφορά στήθους η εναλλακτική μετάφραση του όρου Capital Controls που παίρνει το δεύτερο ως ρήμα: «το κεφάλαιο ελέγχει» τα πάντα.

-Το ρεσιτάλ του Ζαριά στο Μέγκα, με υψηλό βαθμό δυσκολίας (από εξωτερικό στούντιο) που περιέλαβε σε κάποια φάση τα κονδύλια που καταλήγουν σε Βαρδινογιάννη και Μπόμπολα, προκαλώντας τον πανικό του οικοδεσπότη Καμπουράκη, ο οποίος έσπευσε να προσθέσει: «κι οι εταιρίες κινητής τηλεφωνίας τα παίρνουν...». Εντάξει κι αυτές, είπε κανείς όχι; Τα αστικά παπαγαλάκια θέλουν κι αυτά το Ζαριανό τους...

-Ο Πρωτούλης στον Άλφα ξεκαθαρίζει μια και καλή τις διαφορές ΚΚΕ vs ΛΑΕ –που πρέπει να έχει τεθεί καμιά χιλιοστή φορές ως ερώτημα και έχει γίνει ήδη κλισέ, πριν καν κλείσει μήνα ύπαρξης η ΛαΕ.

Άλλο Σταύρος κι άλλο σταυρός...

Στην ίδια εκπομπή ο Πωλ Γερουλάνος επιχείρησε να μας αφήσει στον τόπο λέγοντας πως συμφωνεί με τον Πρωτούλη ότι το πρόβλημα είναι το κράτος! Κι ενώ περίμενες μια ανάλυση τύπου Μάρας για το Κράτος κι Επανάσταση, ακολουθεί ένα νεοφιλελέ λογύδριο για το δημόσιο, τη γραφειοκρατία, κτλ. Για τόση συμφωνία μιλάμε...

-Ο Παφίλης μιλάει έξω από τα δόντια και με ασυνήθιστα αιχμηρό λόγο (και πολύ καλά κάνει) για τα φασισταριά της ΧΑ.

Καλύτερος έκτος παίκτης: η Αλεξάνδρα Μπαλλού

Μπόνους τρακ: οποιαδήποτε τηλεοπτική εμφάνιση του Νίκου Σοφιανού (κι είναι πολλές, για να διαλέξει κανείς την καλύτερη).

Μπόνους τρακ ΙΙ: το διαδικτυακό σποτάκι του ΚΚΕ. Δεν είμαστε χρυσόψαρα, λέμε...

Ρωτώντας πας στην πόλη

Αναδημοσίευση από Ατέχνως

(κι ευκαιρία για σχολιασμό των όσων βλέπουμε/είδαμε)

Τι πρόκειται να δούμε σήμερα στο ντιμπέιτ των πολιτικών αρχηγών; Ας πάρουμε μια πρώτη γεύση με κάποιες τυχαίες, υποθετικές ερωτήσεις.

Πρώτος γύρος

Κύριε Τσίπρα, εκτός από τον Αυριανισμό πιστεύετε πως υπάρχει κάτι άλλο που να σας συνδέει με το ΠΑΣΟΚ των χρόνων της Αλλαγής;

Κύριε Μεϊμαράκη, τελικά «στήθος ή μπούτι»;

Κύριε Λαφαζάνη, εφόσον είστε πιστοί εκφραστές και συνεχιστές του προγράμματος του Σύριζα, ισχύει η δήλωση του στελέχους σας, Κώστα Λαπαβίτσα, πως το πρόγραμμα του Σύριζα (κατά συνέπεια και το δικό σας) δεν είναι παρά ένας μετριοπαθής κεϊνσιανισμός;

Κύριε Θεοδωράκη, πώς νιώθετε που η αστική τάξη φαίνεται να επιλέγει τελικά το Λεβέντη αντί για το δικό σου καμένο χαρτί;

Κύριε Κουτσούμπα, δε θα απογοητευτείτε αν δε σας ρωτήσουμε κάτι για τη Λαϊκή Ενότητα και γιατί δε συνεργάζεστε μεταξύ σας;

Κυρίε Καμμένο, έχετε κάποια πρόταση συνεργασίας από τα Τζάμπο, σε περίπτωση που δεν εκλεγείτε στη νέα Βουλή;

Κυρία Γεννηματά, από τα μεγάλα κόμματα ποιο υποστηρίζετε;

Δεύτερος γύρος

Κύριε Τσίπρα, γιατί βάλατε στα ψηφοδέλτιά σας τη Ραλλία Χρηστίδου κι όχι τη μεγάλη Άντζυ Σαμίου, που έχει δώσει τόσο αγώνα στο Τουίτερ για την πρώτη φορά Αριστερά;

Βαγγέλα σέξι, αν σκίσεις τον Αλέξη, πώς θα συνεργαστείς μετά μαζί του;

Κύριε Λαφαζάνη, πώς καταφέρατε να συγκεντρώσετε στους συνδυασμούς σας, τόσο ανιδιοτελή στελέχη, που δε νοιάζονται για την έδρα και την προσωπική τους καριέρα;

Κύριε Θεοδωράκη, τα διόδια σε κεντρικούς δρόμους της Αθήνας δεν είναι μια πρωτοποριακή ιδέα, που μόνο το Ποτάμι θα μπορούσε να υλοποιήσει;

Κύριε Κουτσούμπα, για το Λαφαζάνη σας ρωτήσαμε; Δε σας ρωτήσαμε…

Κύριε Καμμένο, μας ψεκάζουν, μας σκουπίζουν ή μας τελειώνουν;

Κυρία Γεννηματά, φιλοδοξείτε να πεθάνει το Πασόκ στα δικά σας χέρια; Και τέλος πάντων, γιατί το καθυστερείτε;

Τρίτος γύρος

Κύριε Τσίπρα, είχατε πει πως δεν είστε πρωθυπουργός παντός καιρού και δε θα μπορούσατε να υπηρετήσετε ένα σχέδιο με το οποίο δε συμφωνείτε. Από τη στιγμή που φέρατε το τρίτο μνημόνιο, υποθέτουμε πως συμφωνείτε να το υπηρετείτε ως πολιτικό σχέδιο;

Βαγγέλα σέξι, εσύ θα σκίσεις μνημόνια ή μόνο τον Αλέξη;

Κύριε Λαφαζάνη, τι θα κάνετε, αν μπει ξαφνικά στο ταξί η Ζωή Κωνσταντοπούλου και το πάει όπου θέλει αυτή;

Κύριε Θεοδωράκη, τι πιστεύετε πως σας κάνει πιο φασίστες και πιο αντιπαθητικούς κι από τους Χρυσαυγίτες;

Κύριε Κουτσούμπα, δεν είναι μια καλή ευκαιρία να σας ρωτήσω και για το κολέγιο όπου πήγε η κόρη της Αλέκας Παπαρήγα; Εσείς αλήθεια έχετε παιδιά; Με τι ασχολούνται και πού σπούδασαν;

Κύριε Καμμένο, συμφωνείτε πως το πολύ το χάλι-γκάλι κάνει το παιδί Χαϊκάλη;

Κυρία Γεννηματά, πιστεύετε ότι τα σημερινά πρωτοκλασάτα στελέχη σας μπορεί να τα αναγνωρίσει ο θυρωρός της πολυκατοικίας τους;

Συνολικά προβλέπονται έξι γύροι, αλλά κατά βάθος όλοι το ξέρουν πως ο τρίτος γύρος είναι ο τελικός. Η συνέχεια επί της οθόνης.