Η ημέρα της Νίκης

...και του Νικόλαου, που δηλώνει τη νίκη του λαού. Hasta la Vitoria Siempre. Κι άμα έχεις τέτοιες νίκες... τι τους θέλεις τους εχθρούς. Hasta να πάνε...

Αφού πειστήκαμε να κρατήσουμε την ανάσα μας από αγωνία για το μέλλον της Ευρώπης και της δημοκρατίας (που δεν υπήρξαν ποτέ ζευγάρι, παρά τις σχετικές φήμες) και την ξανακρατήσαμε μετά τη βρωμερή ανακούφιση με την ανάδειξη του φιλελέ δεξιού προέδρου στην Αυστρία (που νίκησε όμως τον ακροδεξιό), χτες ήταν η ώρα να πάρουμε μια βαθιά ανάσα σύμφωνα με τα ΜΜΕ και την κυβέρνηση (που κατά τα άλλα βρίσκονται σε αδυσώπητο πόλεμο) για το χτεσινό Eurogroup και τα μέτρα ελάφρυνσης του χρέους. Και να την κρατήσουμε -την ανάσα μας- ως το 2060, που θα (ξανα)κουρευτεί το χρέος, αλλά μέχρι τότε, θα έχει φτάσει το μαλλί -και όχι μόνο- ως τον ποπό.

Αυτό βασικά πρέπει να ήταν το βασικό διαπραγματευτικό επιχείρημα της ελληνικής πλευράς, βγαλμένο κατευθείαν από τις σελίδες του Αστερίξ στην Ισπανία των Podemos, και το μικρό Πέπε (απλή συνωνυμία με τον Ιταλό Γκρίλο) που κρατούσε επίτηδες την αναπνοή του, μέχρι να κοκκινίσει από το κακό του και να του γίνει το χατίρι. Κι αυτή είναι μάλλον η μόνη ρεαλιστική πιθανότητα να κοκκινίσουν τα στελέχη της ΔΦΑ, αφού δεν το κάνουν από ντροπή έστω. Δεν έχεις τσίπα, Τσίπρα, δεν κάνεις ούτε για ΠαΣοΚ.

Το οποίο ΠαΣοΚ πανηγύριζε χτες για το δικό του καταπληκτικό κούρεμα (100 εκ. ευρώ), που  δεν είχε παρόμοιό του στην ιστορία, άλλο βέβαια αν περιλάμβανε και τα ασφαλιστικά ταμεία, που τα οδήγησε στη χρεοκοπία, για να ανοίξει το ασφαλιστικό.

Ενώ το κούρεμα του Σύριζα (που διέλυσε ό,τι έμεινε όρθιο από το ασφαλιστικό) θα είναι ακόμα καλύτερο, γιατί δε θα έχει τέτοιες συνέπειες, ούτε νέα μέτρα, αλλά μνημόνια (και τέταρτο και πέμπτο κι άλλα δεκαπέντε ως το 2060). Αλλά όποιος τα λέει αυτά και θυμάται συνειρμικά τον Μπένι και τους Πασόκους, είναι συκοφάντης.

Ο θεός και η κυβέρνηση να μας κόβουν χρόνια και να δίνουν μέρες στο χρέος, για να γίνει βιώσιμο και να μας θάψει όλους. Έτσι κι αλλιώς, μέχρι το 2060, ποιος ζει, ποιος πεθαίνει, στην κυριολεξία -κι ας νευριάζει η Ρένα Δουρου-τι, όταν της λέω πως δε θα προκάμουμε με τέτοια ζωή που κάνουμε -ζούμε πάνω από τις δυνατότητές μας, όπως λένε διάφοροι φιλελέδες, τροϊκανοί, αυτοκριτικοί "αριστερούληδες", κτλ.

Η Ρένα λέει επίσης πως ο Φιντέλ ήταν γατάκι μπροστά στη μάχη που έδωσε η "αριστερή κυβέρνηση" στις Βρυξέλλες (να ακουστεί καλά, δε θα ξεμπερδέψετε με την Αριστερά) και τη διαγραφή χρέους που κατάφερε, εδώ και τώρα, άμεσα, το 2060, και όχι στη δευτέρα παρουσία του σοσιαλισμού. Που ως φράση, υπονοεί βασικά πως υπήρξε και πρώτη παρουσία, μες στον εικοστό αιώνα. Αλλά εντάξει τώρα, σοσιαλισμός ήταν αυτό το πράγμα; Είδαμε και την Κούβα που ήταν μια δικτατορία του Κάστρο, όχι όπως στην Ευρώπη των δημοκρατικών διαδικασιών και των δημοψηφισμάτων με την εκφρασμένη βούληση του κυρίαρχου λαού -που είναι όμως λίγο ντεφορμέ, γι' αυτό δεν παίρνουμε τοις μετρητοίς τις ετυμηγορίες του.

Αλλά η μαγκιά είναι να φωτογραφίζεσαι τη μια βδομάδα στην κηδεία του Κάστρο, για να αντλήσεις πολιτική υπεραξία και την άλλη να ξύνεις επιδέξια από τα τηλεοπτικά πλάνα τον Κασιδιάρη και τον Παππά -όπως κάποτε το σφυροδρέπανο από τη σημαία της ΚΟΕ (τι να κάνει αυτή η ψυχή άραγε;) και το ΚΚΕ ή το ΕΑΜ από την Εθνική Αντίσταση- για να μην μπουν στο ίδιο κάδρο με την Αυλωνίτου και το Βίτσα και τη Ρω του έρωτα του Καμμένου με τους φασίστες και το χρυσαυγίτικο πολιτικό ακροατήριο.

Κι ενώ τα Συριζοτρόλ πελάγωσαν με το αιγαιοπελαγίτικο σόου του Καμμένου, πίνοντας το αμίλητο νερό και όλο το Βόσπορο,ξαναβρήκαν τη διαδικτυακή τους λαλιά το βράδυ, για να γλεντήσουν σαν Μπαλούρδοι τη φοβερή, επωφελή συμφωνία στο Eurogroup, Στον έβδομο ουρανό όλοι αδέλφια.
Κάπως έπρεπε να ξαναπιάσουν δουλειά, άλλωστε, εν όψει της σημερινής επετείου (των "δικών τους Δεκεμβριανών").

Γιατί χαίρονται και χαμογελούν οι Συριζαίοι, πατερούλη;

Υπάρχουν δύο βασικά ενδεχόμενα: είτε γιατί πάνε σε εκλογές, είτε για να μην πάνε σε εκλογές. Είχαν πει κι αφήσει να εννοηθεί πως δε θα ήταν πρόθυμοι να σηκώσουν το βάρος μιας νέας, επώδυνης συμφωνίας, κι αν τους έφερναν μια τέτοια, θα "απειλούσαν" με παραίτηση και εκλογές, κάνοντας βασικά ηρωική έξοδο, προτού καούν εντελώς, για να έχουν ρεαλιστικές ελπίδες να επανέλθουν στα πράγματα.

Οπότε, αν θέλουν να αποφύγουν τις εκλογές, πρέπει να παίξουν το χαρτί της καταπληκτικής, φανταστικής συμφωνίας, με τους τρομερά επωφελείς όρους. Κι αν δεν μπορούν να αποφύγουν τις κάλπες, που μοιάζουν αρκετά πιθανές μες στο 17', θα επιλέξουν να παίξουν το ίδιο ακριβώς χαρτί και να το έχουν ως βασικό προεκλογικό τους επιχείρημα.

Κι αν όλα αυτά -κούρεμα, χρέος, κτλ- θυμίζουν τον Αισώπειο μύθο για το αρνί, που αντί να του κουρεύουν το μαλλί, του έκοβαν λίγο-λίγο το κρέας, όλα οδηγούν στο άλμπουμ του Ζάχαρη (το καλύτερο δώρο για τις φετινές γιορτές) και το φτηνούτσικο λογοπαίγνιο με το προβατάκι στο εξώφυλλο (που φοβάται να βελάξει, για να μην προκαλέσει πανικό στις αγορές).

Το οποίο μας θυμίζει επίσης, διδακτικά, πως η διαπραγμάτευση κι η αστική δημοκρατία εν γένει, είναι σαν την κουβέντα ενός λύκου (λυκοσυμμαχία) κι ενός αρνιού, που συζητάνε τι θα δειπνήσουν το βράδυ...

Έλα να μορφωθούμε ντάρλινγκ

Ολοκληρώνουμε την τριλογία για τη συνέλευση του πολιτικού με την αριστερά της χαράς και της προόδου.

Η κοπέλα από τα αριστερά σχήματα αρνούνταν πεισματικά να πολιτογραφηθεί ως σύριζα στη συνείδηση του κόσμου της συνέλευσης.
Σωστά, αν δεν πουλήσει λίγo ανεξαρτησία και 4η ιουλίου πώς να τσιμπήσει ψήφους;

Μετά άρχισε το κόλπο με τους σχολιασμούς. Ο μπογιό ξέθαψε από το αρχείο μια φοβερή δήλωση του αλαβάνου όπου διαχωρίζει την κομμουνιστική αριστερά και περίπου μας την παραχωρεί (μιλ μερσί) και λέει ότι φιλοδοξία του σύριζα είναι να καλύψει τον υπόλοιπο χώρο της αριστεράς.
Η παραχώρηση ήταν πολύ ευγενική. Κι η ομολογία για τον μη κομμουνιστικό χαρακτήρα του χώρου που φιλοδοξεί να καλύψει σπάνιας ομορφιάς και αξίας.

Έλα όμως που στην κοε δηλώνουν (και είναι μέχρι αποδείξεως του εναντίου) κομμουνιστές.
Έχουν καταλήξει ότι δεν μπορούν να λέγονται κόμμα (πολύ θα ήθελα να μου εξηγήσει κάποιος σε ποιο σημείο η ποσότητα μετατρέπεται διαλεκτικά σε ποιότητα κι εξελίσσεται σε κόμμα). Αλλά τον επιθετικό προσδιορισμό κομμουνιστικός τον έχουν δεμένο.
Μήπως θα έπρεπε να τους απασχολεί αντίστροφα το ζήτημα;

Στην αρχή η κοπελιά πιάστηκε από μια λεπτομέρεια και στην ουσία από τα μαλλιά της μπας και σωθεί.
Η δήλωση λέει ήταν από το 2002. Άρα δεν την απασχολεί γιατί τότε δεν ήταν στο σύριζα η κοε.
Έχει δίκιο. Το 2004 που μπήκε κι η κοε, ο σύριζα προέκυψε από παρθενογένεση. Καμία σχέση δεν είχε με αυτόν του 2002. Με αλαβάνο στο τιμόνι είχαμε στροφή στα αριστερά. Μπαίνοντας η κοε έτσι την είδε τουλάχιστον.
Ναι αλλά βγαίνοντας;
Γιατί έρχεται κι αυτό οσονούπω...

Αφού σταμάτησε να φωνάζει δε μ' αφορά, δε μ' αφορά πριν καν ακούσει τη δήλωση κι αφού έγινε με το καλό η ερώτηση κατάλαβε ότι χρειάζεται σοβαρή απάντηση.
Είπε λοιπόν ότι ως αριστερή είναι αισιόδοξη και πιστεύει ότι ο άνθρωπος κι ο αλαβάνος μπορούν να αλλάξουν. Κι έντυσε την αισιοδοξία της με έναν όμορφο δεκάρικο περί ενότητας.
Πάνω σε όλα αυτά θέλω να κάνω τα εξής σχόλια:

-πιστέυω ότι οι κομμουνιστές είναι απαισιόδοξοι άνθρωποι γιατί δεν είναι χοντρόπετσοι σαν τους άλλους και τους παίρνει από κάτω με τα στραβά που βλέπουν γύρω τους.
Επειδή όμως η επίσημη γραμμή είναι ότι είμαστε αισιόδοξοι ανασκευάζω: Οι κομμουνιστές είναι αισιόδοξοι άνθρωποι με αίσθηση του χιούμορ (λέμε τώρα). Και ξέρουν να εκτιμούν τέτοιες συνελεύσεις καθώς και το αυθεντικό κωμικό στοιχείο τέτοιων τοποθετήσεων.

Η αισιοδοξία μέρες που είναι ειδικά ξεχειλίζει από παντού. Κάτι ο ομπάμα, κάτι τα διψήφια συριζικά ποσοστά και η έδρα που έρχεται για τον ρινάλντι. Αυτό πια δεν είναι απλοί οιωνοί, είναι προεπαναστατική κατάσταση.

Στη θέση της κοπελιάς όμως θσ κρατούσα και μια πισινή να μην εκτεθώ. Γιατί η κολεγιά με τον συν είναι εύθραυστη και μπορεί να σπάσει (ειδικά αν δεν κάτσει η έδρα). Κι άντε να τρέχει μετά να ανασκευάζει όσα έλεγε πριν.

Για την ενότητα ειδικά η αισιοδοξία κυλάει στο αίμα, κοντεύει να σπάσει τα μηνίγγια μου. Κι αν είναι να το ξεφτιλίσουμε να το κάνουμε με στιλ και μέχρι τον πάτο.
Σύντροφοι, ας βάλουμε πιο ψηλά τον πήχη.
Γιατί αν όλα τα παιδιά της γης δίναν σφιχτά τα χέρια, κορίτσια αγόρια στη σειρά και στήνανε χορό, ο κύκλος θα γινότανε πολύ-πολύ μεγάλος κι ολόκληρη τη γη μας θα αγκάλιαζε θαρρώ.

Και δεν είναι μακριά η μέρα που θα αγκαλιάσει το πρόβατο τον λύκο, ο λύκος την καθοδήγηση, η κρούπσκαγια τον στάλιν κι ο κούτβης τον αρχειομαρξιστή.
Εγώ είμαι αισιόδοξος άνθρωπος. Και μπορώ να σου ζωγραφίσω τον κόσμο με τη φαντασία μου. Σαν τους παπάδες...

Εκτός απροόπτου όμως θα φύγω με τον καημό και την απορία.
Ποτέ δεν κατάλαβα πώς μπορεί η κοε να συνεργάζεται με τροτσκιστές κάνοντας τον κινέζο (αρμονικά σαν την κοινωνία της κίνας δηλ) και να μη βρίσκεται με τους άλλους κινέζους του μι-λάμδα χώρου.

Πάντως όταν το θέμα πήγε στην κοε, η κοπέλα το πήρε πιο πατριωτικά από τις βολές στον σύριζα και εκδηλώθηκε. Στο τέλος ενωτικά απέσυρε το πλαίσιό της για να στηρίξει το αυτόνομο.
Που ήταν κι αυτό που πήρε τη συνέλευση τελικά.
Αλλάζουμε θεματική λοιπόν για να δούμε λιγάκι κι αυτούς.

Ο βασικός ομιλητής τους είχε τσατιστεί πολύ με το χρονοδιάγραμμα γιατί ήλπιζε να σπάσει το ρεκόρ του κάστρο στον οηε κι εμείς του κόψαμε το δρόμο προς τη δόξα.
Το ότι έσπασε την τοποθέτηση στα δύο και τη μισή την έκανε υπό μορφή ερωτήσεων δεν του απάλυνε τον πόνο.

Έτσι το έριξε στα πικρόχολα σχόλια ότι αυτός συνολικά δε θέλει ούτε τα 10 λεπτά που του αναλογούσαν κι ότι θα έκανε πολύ λιγότερη ώρα απ' ό,τι όλοι οι πανσπουδαστικάριοι μαζί.
Το είπε για πρώτη φορά στο πεντάλεπτο, άλλες δυο-τρεις μετά και στο τέλος κρατούσαμε καθυστερήσεις.

Το ύφος στην τελική δεν χρειαζόταν. Και 20λεπτο να μιλούσε κανείς δεν θα του έλεγε τίποτα. Αλλά ήταν από τα συστατικά της επιτυχίας, δε μπορούσε να μην το έχει.

Ακούσαμε αρκετά ενδιαφέροντα πράγματα.
Μεταξύ άλλων μια ανελέητη κριτική για το σύστημα που θέλει μαζική παραγωγή γιατί στηρίζεται στη μαζική κατανάλωση. Κάτι ειπώθηκε και για τα κέρδη, αλλά δεν ήταν το βασικό.

Κατά πως φαίνεται, το βασικό δεν είναι η εκμετάλλευση, το κέρδος, η αποξένωση έστω του εργάτη από τα μέσα παραγωγής.
Το ζήτημα βασικά είναι θέμα κουλτούρας κι εκλεπτυσμένου γούστου. Και αυτό το μαζική που χαρακτηρίζει την παραγωγή τους ενοχλεί περισσότερο απ' οτιδήποτε άλλο στο εν λόγω προτσές.

Το θέμα, λέει, είναι κυρίως πολιτικό. Σε αντίθεση πχ με τις δικές μας κνίτικες οικονομίστικες προσεγγίσεις.
Βέβαια στη συνέχεια κι ο ίδιος αναλώθηκε κυρίως στην ανάλυση του καπιταλισμού ως τρόπου παραγωγής. Κατά τα άλλα όμως εμείς είμαστε οι οικονομιστές. Αυτός το προσέγγισε πολιτικά...

Ο τύπος είχε καλό λέγειν (για λένιν πολύ αμφιβάλλω). Στο τέλος το αμφιθέατρο "ένιωσε" και τον χειροκρότησε. Ήξερε όμως γιατί;

Έχω βαρεθεί να βλέπω σε συνελεύσεις κόσμο που ενθουσιάζεται από τους ρήτορες, τη φιγούρα, από ένα χτύπημα στο χέρι, ή κάποιον με πέραση αλά μπογιό.
Ωραία τα είπε, σου λένε όλοι χειροκροτώντας.
Ναι, αλλά τι είπε; τους ρωτάς μετά.
Εντελώς παράλογη απαίτηση. Φυσικά και δε θυμούνται να το αναπαράγουν. Σιγά μην πρόσεξαν την ουσία.

Μεγαλώνοντας αυτό γίνεται στάση ζωής στους περισσότερους.
Σημασία δεν έχει να σκέφτεσαι μόνος σου (πόσο μάλλον να αντιδράσεις). Υπάρχουν άλλοι που το κάνουν καλύτερα από σένα.
Σημασία έχει να βρεις κάποιον που να τα λέει ωραία και να εκφράσει τη σκέψη σου, αυτό που νιώθεις.
Δεν έχει σημασία να τα βάλεις με το σύστημα.
Σημασία έχει να βρεις έναν λαζόπουλο που να τους τα χώνει ωραία και να τον παραδέχεσαι.
Και να ξεθυμαίνεις...

Πριν το τέλος [πως] μοιάζει η σιωπή με αγάπη μεγάλη. Αλλά εμείς είχαμε σκέτη φλυαρία.
Ένας άλλος από τους αυτόνομους (που όταν δυναμώσουν θα αυτοδιατεθούν πλήρως και θα γίνουν ανεξάρτητοι) έδωσε τροφή για σκέψη λέγοντας ότι δεν αποτελούν παράταξη, αλλά παρέμβαση.

Δίπλα μου καθόταν μια φίλη μου αυτόνομη από άλλη σχολή.
-Εσείς τι είστε; τη ρώτησα.
Σχήμα, παρέμβαση, πρωτοβουλία, ή παράταξη;
-Εμείς είμαστε μόρφωμα (sic), απάντησε.
Ναι ρε, αυτό είναι.
Α, εσείς είστε πιο γαμάτοι! Ε τότε εσάς θα ψηφίσω...

Όπως λέει και μια άλλη φίλη μου πολιτικάρια, εδώ περνάμε καλύτερα κι από δημόσια υπηρεσία.
Το αστείο είναι εσωτερικό δικό μας, δεν απαιτώ να κάνετε τον ίδιο συνειρμό και να γελάσατε.
Αν το κάνατε παρόλα αυτά, έχετε ανέβει αυτομάτως στην εκτίμησή μου.