Για τη δημοκρατία ρε γαμώτο...

Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο, θα ήταν παράνομες. Ομοίως και η αποχή. Μπορούν όμως να αλλάξουν το ηθικό μας -αυτό είναι ακόμα νόμιμο. Αρκεί να μη σπέρνουν εκλογικές αυταπάτες και χάσουμε τον κινηματικό μπούσουλα, δηλαδή τον δρόμο για τους δρόμους.

Στο αποτέλεσμα του κόμματος υπάρχουν μια σειρά ενθαρρυντικά στοιχεία, ποσοτικά και ποιοτικά. Αλλά στις πόσες ψήφους ανεβαίνουμε επίπεδο; Στους πόσους κόκκους γίνεται η άμμος σωρός; Στις πόσες μονάδες παύει η κινούμενη άμμος της κάλπης να είναι βάλτος και αρχίζει να κινείται πραγματικά;

Στις αστικές εκλογές οι νόμοι της διαλεκτικής καταργούνται και η ποσότητα δεν πρόκειται να γίνει ποτέ μια άλλη, επαναστατική ποιότητα, αν δε μεσολαβήσουν άλλες πιο ενδιαφέρουσες διαδικασίες, μιας εποχής που βρίσκεται σε ενδιαφέρουσα και κυοφορεί τους σεισμούς που μέλλονται να έρθουν, αλλά δίνει τερατογενέσεις όσο το νέο δεν μπορεί να γεννηθεί ακόμα, χωρίς τη μαμή της ιστορίας, περιμένοντας τον Γκοντό και την κάλπη, που είναι γκαστρωμένη, όπως έλεγε κάποτε ο Χαρίλαος -αλλά βγήκε ανεμογκάστρι με τους ανέμους της αλλαγής που σκόρπισαν τις ψευδαισθήσεις.

Τα διψήφια ποσοστά του κόμματος σε παλιά και νέα κάστρα (ενάντια στα παλιά και νέα τζάκια), στην Αττική, στον Δυτικό Τομέα της Αθήνας (και όχι μόνο), στην πόλη της Θεσσαλονίκης (στις περιφερειακές εκλογές) και η εντυπωσιακή άνοδος σε όλες ανεξαιρέτως τις Περιφέρειες είναι μερικά μόνο από αυτά τα θετικά στοιχεία.

Το πανελλαδικό άθροισμα της θρυλικής Λάσυ δίνει επίσης διψήφιο ποσοστό, σε μικρή απόσταση από ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, τις δυνάμεις της διασπασμένης σοσιαλδημοκρατίας που πάνε για συγχώνευση, σαν έτοιμες από καιρό, σαν ψωραλέες. Τελευταία φορά που είχαμε δει αντίστοιχα ποσοστά και δυναμική ήταν στις τοπικές εκλογές του 2010, τον πρώτο καιρό των «ένδοξων» αντιμνημονιακών χρόνων, όταν είχαν γίνει πάνω από 10 πανεργατικές απεργίες -με ή χωρίς τη ΓΣΕΕ, που προσπαθούσε ακόμα να τηρήσει τα προσχήματα.

Αν γίνονταν την επόμενη Κυριακή οι εκλογές της ερχόμενς άνοιξης, το κόμμα θα φλέρταρε με διψήφιο ποσοστό, για πρώτη φορά μετά την «ένδοξη» δεκαετία με τις βάτες. Το βασικό ερώτημα που θα κρίνει και το αποτέλεσμα της ευρωκάλπης είναι τι θα μεσολαβήσει ως τον Μάη -που τρώει τριφύλλι. Κοινωνικός αναβρασμός και μαζικές κινητοποιήσεις ή νηνεμία και σκόρπιες εκτονώσεις, τύπου αγανακτισμένων; (Γιατί, τι άλλο ήταν η χειμερία νάρκη που ακολούθησε τις πλατείες, αν όχι το αποτέλεσμα της γρήγορης διάψευσης των ψευδαισθήσεων για μια εύκολη -πχ εκλογική- λύση, χωρίς σύγκρουση;)

Το αποτέλεσμα της Λάσυ, ενάντια στα αστικά κομματόσκυλα -που γαβγίζουν χαρούμενα σε όλους τους τόνους ότι είναι αδέσποτα και ανεξάρτητα, και ήρθαν ντυμένα σαν φίλοι, κουνώντας την ουρά τους, γυρεύοντας φιλικές, προσωπικές ψήφους- θα μπορούσε να είναι ακόμα πιο εντυπωσιακό, αν δε χάναμε οριακά τον δεύτερο γύρο σε κάποιους δήμους.

Πχ στη Νίκαια, όπου ο δεξιός υποψήφιος ζήτησε ανακαταμέτρηση (υποψήφιο όνομα μιας επόμενης διάσπασης στο εξωκοινοβούλιο) για να πιάσει το 43% και επειδή δεν είχε πολλά δικά του ψηφοδέλτια με ενστάσεις, έβγαλε άκυρα μερικά των άλλων, για να αυξήσει το δικό του ποσοστό επί των εγκύρων.

Ακόμα πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα ο δήμος Αθηναίων, όπου ο Σοφιανός βγήκε τέταρτος, αλλά με πολύ μικρή διαφορά από τον Ζαχαριάδη (που έχει το όνομα χωρίς τη χάρη, γιατί τα ράσα δεν κάνουν τον παπά και η μαντίλα δεν κάνει τον φίλο της Ιντιφάντα) και τον Δούκα του ΠΑΣΟΚ. Και αν γινόταν η «στραβή» και έμπαινε τελικά στο δεύτερο γύρο, θα είχε πλάκα να βλέπαμε τι θα έκαναν όσοι σηκώνουν τώρα παντιέρα κατά του Μπακογιάννη, ενώ ψήφιζαν μαζί του ακόμα και τον Μεγάλο Περίπατο.

Κι είναι αδύνατο να μη σκεφτείς πως, αν δεν είχε πάει τόσο καλά ο συνδυασμός του Παπαδάκη -που λόγω της δίκης της ΧΑ, έχει ευρύτερη αναγνωρισιμότητα και κύρος, αλλά δεν ήταν καν η αρχική επιλογή του χώρου του και προέκυψε μάλλον από καραμπόλα και συμβιβασμούς, ως λύση- μπορεί να ψήφιζαν και άλλοι τον Σοφιανό και να είχαμε άλλο σκηνικό. Περισσότερα όμως για τις 50 αποχρώσεις του εξωκοινοβουλευτικού οπορτουνισμού σε άλλη φάση.

Όπως δε γίνεται να μη σκεφτείς τι θα γινόταν με στοιχειωδώς έντιμες δημοσκοπήσεις, που δε θα έδιναν διψήφια ποσοστά στον Κασιδιάρη -για να τον βγάλουν στον δεύτερο γύρο-, ούτε θα γκρέμιζαν τον Πρωτούλη στο 4%, μη τυχόν και αποκτήσει ρεύμα σε χύμα κόσμο.

Ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο φανερό ότι οι δημοσκοπήσεις δεν έχουν την παραμικρή σχέση με επιστημονικές μεθόδους και τη σφυγμομέτρηση της κοινής γνώμης. Αντιθέτως την χειραγωγούν και την κατευθύνουν και γίνονται εργαλείο στα χέρια όποιου τις παραγγέλλει.

Αυτή η σχέση εξάρτησης των δημο(σ)κόπων από τα αφεντικά τους έχει γίνει δεύτερη φύση τους, ακόμα και στα exit poll, που δε διαμορφώνουν κλίμα και η διάψευση έρχεται άμεσα, χωρίς βέβαια να ιδρώνει το αυτί τους. Ο... επιστήμονας που έδινε 3,5-5,5% στον Τομπουλίδη, στο δήμο Θεσσαλονίκης, απάντησε στη διαμαρτυρία της Λάσυ πως τον ενδιαφέρει να «πιάσει τη γενική τάση». Με τόσο μαγείρεμα, όμως, δεν πιάνει ούτε μικρή τάση με πιεσόμετρο. Πόσο μάλλον τη σειρά -έστω- των συνδυασμών.

Άραγε υπάρχει κάτι πιο αντιδημοκρατικό από το όριο του 43%, για να βγει δήμαρχος ή Περιφερειάρχης από την πρώτη Κυριακή; Ο εκάστοτε εκλογικός νόμος είναι, όπως ακριβώς και οι δημοσκοπήσεις, εργαλείο στα χέρια του νομοθέτη, για να πετύχει τον σκοπό του. Δεν έχει την παραμικρή σχέση με τον σεβασμό της πλειοψηφίας και του «κυριάρχου λαού», αλλά είναι ωμός υπολογισμός για το όριο που θα τους φέρει το μεγαλύτερο δυνατό όφελος -ακόμα και αν τους γυρίζει μπούμερανγκ σε κάποιες περιπτώσεις, όπως στην Ικαρία. Σημειωτέον πως αν είχε και η ΝΔ έναν αντίστοιχο κόφτη στις εσωκομματικές εκλογές της, πχ γύρω στο 40%, θα εκλεγόταν ο Μεϊμαράκης απ’ τον πρώτο γύρο και δε θα είχε βγει ποτέ ο Μητσοτάκης.

Μιλάμε για ένα σύστημα που έχει συνολικά αλλεργία στην ισότητα της ψήφου. Ο Ζέρβας πχ σε ένα μήνυμά του συγκαταλέγει την απλή αναλογική στα δεινά που είχε να αντιμετωπίσει, μαζί με την κρίση και την πανδημία. Το μίσος τους για την απλή αναλογική καταργεί κάθε απλή λογική που μαθαίνουν τα παιδιά στα Μαθηματικά ή την Αγωγή του Πολίτη. Κι αυτό περιλαμβάνει και την «αριστερή λογική» του ΣΥΡΙΖΑ, που χρησιμοποίησε την «απλή αναλογική» (εντός εισαγωγικών, αφού διατήρησε τους κόφτες με το ελάχιστο όριο) με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, ως εργαλείο για να πετύχει τους σκοπούς του, και όχι ως θέση αρχής. Και εφόσον δεν τα κατάφερε, δεν προλαβαίνεις να ακούς στελέχη του να δηλώνουν με στόμφο πως «η στρατηγική της απλής αναλογικής απέτυχε»...

Το νέο μέτωπο που βρήκαν οι «φλογεροί μαχητές» της Δημοκρατίας είναι ο Μπέος στον Βόλο. Λες και δεν είναι γέννημα-θρέμμα του δικού τους (υπο)κόσμου. Τον γέννησε το σύστημα και η τάξη που λειτουργεί σαν μαφία για να πετύχει εύκολα το μέγιστο κέρδος και τον θρέφουν οι αντίπαλοί του που δεν είναι ικανοί να πείσουν κανέναν ότι διαφέρουν στην πράξη από τον εκάστοτε Μπέο. Τρανή απόδειξη ο δημοσιογραφικός κόσμος της χώρας, που έδειξε τις οξυμένες ευαισθησίες του ενάντια στην ομοφοβία και άρχισε μια άτυπη άμιλλα με τον ένδοξο Αχιλλέα, ενάντια στους «π...στηδες» και τις «συκιές».

Οι μαφίες λειτουργούν πάντα σε δύο επίπεδα -και δεν ξεχνάν να τονίζουν με αγαθοεργίες το κοινωνικό προφίλ τους, όπως ακριβώς και οι εταιρίες, για να δείχνουν το ανθρώπινο πρόσωπό τους. Πρώτο επίπεδο ο εκφοβισμός και η τρομοκρατία. Δεύτερο επίπεδο η εξαγορά ψήφων και οι πελατειακές σχέσεις. Αυτοί είναι οι βασικοί άξονες της επικράτησης του Μπέου. Καρότο και μαστίγιο. Άραγε πρώτη φορά συναντάμε κάτι τέτοιο στην πολιτική ζωή της αστικής μας δημοκρατίας; Η μεγαλύτερη μαφία, διαχρονικά, είναι το κράτος και η εκάστοτε κυβέρνηση, που χρησιμοποιεί τα ίδια ακριβώς όπλα.

Το ζητούμενο για τον Βόλο και τη Θεσσαλία (με τον Αγοραστό) δεν είναι να τρολάρουμε τους Θεσσαλούς για τις επιλογές τους, όπως κάναμε κάποτε με τους Θεσσαλονικείς που έβγαζαν φτερωτούς γιατρούς -για να κάνουν και τα λεφτά φτερά μαζί του- και Ζορό -πού είναι ένας Ψωμιάδης να πολεμήσει τη διαφθορά, όταν τον χρειάζεσαι;

Στην τελική δεν είναι θέμα πόλης. Καμία τοπική κοινωνία δεν μπορεί να νιώθει απρόσβλητη από το δηλητήριο του καθημερινού φασισμού. Και η Πάτρα, που έχει επίσης αγωνιστικές παραδόσεις αλλά είναι μια πόλη σε κρίση και παρακμή, θα μπορούσε κάλλιστα να έχει βρει τον δικό της Μπέο, αν δεν ήταν ο Πελετίδης κι οι κομμουνιστές.

Το πιο ανησυχητικό είναι να βλέπεις πλήθη κόσμου να τον φτύνουν στα μούτρα και αυτός να λέει «απλά βρέχει» -και οσονούπω πλημμυρίζουμε πάλι. Να έχεις ένα πλήθος, που μπορεί να έχει ένα σωρό γιατρούς, δικηγόρους και ομοφυλόφιλους, να τους βρίζει κατάμουτρα κι αυτοί να τον ζητωκραυγάζουν με ουρανομήκεις επιδοκιμασίες και θυελλώδικα χειροκροτήματα.

Οι εκλογές του Βόλου είχαν και ένα άλλο ενδιαφέρον, με τον καταμερισμό δυνάμεων που θύμιζε συνειρμικά τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Ένας Φυρερίσκος που συσπειρώνει όλο τον αστικό (υπο)κοσμο, οι σοσιαλδημοκράτες στην πιο χυδαία, χρεοκοπημένη τους εκδοχή, και οι κομμουνιστές.

Εξίσου ενδιαφέρουσα περίπτωση για μελέτη, ως προς τον συσχετισμό δύναμης, είναι ο δήμος του Περιστερίου στη Δυτική Αθήνα και των Συκεών-Νεάπολης στη Δυτική Θεσσαλονίκη, που παρουσιάζουν κοινά στοιχεία και πολλές ομοιότητες. Πασοκογενείς τοπάρχες (Παχατουρίδης και Δανιηλίδης) που έχουν καλές σχέσεις με όλους και πάνω από όλα με τον αντικομμουνισμό, οι κομμουνιστές ως το μόνο αντίπαλο δέος, κι ως αστερίσκος κάποια τοπικά σχήματα του εξωκοινοβουλίου, με μακρόχρονη παρουσία στον δήμο.
Κάπως έτσι μπορεί να είναι τα πράγματα, σε πανελλαδική κλίμακα, όταν θα έχουμε επαναστατική κατάσταση.

Κι ενώ η υστερία των δεξιών διαδικτυακών τρολ ενάντια στην Παλαιστίνη και όσους δείχνουν αλληλεγγύη στον αγώνα της, ανταγωνίζεται ευθέως το μένος των συριζοτρολ ενάντια σε όσους δε ψηφίζουν Πασόκ -με αυταπάτες ή χωρίς- στον δεύτερο γύρο, το βασικό ζητούμενο σήμερα είναι να γεμίσουν οι κάλπες με γαρίφαλα και να βγουν και άλλες κόκκινες δημοτικές αρχές. Στην Πάτρα, στην Καισαριανή, στην Πετρούπολη, στο Χαϊδάρι, στον Τύρναβο.

Αλλά αυτό δεν είναι τόσο εύκολο -κι ας κρατάμε μικρό καλάθι καλύτερα. Γιατί σήμερα, περισσότερο από ποτέ, ο κοινός αντίπαλος όλων των αστικών δυνάμεων, είναι οι κομμουνιστές. Το λένε πλέον ανοιχτά και τα προσχήματα περισσεύουν -από την Πάτρα μέχρι την Πετρούπολη, με τις... «ομάδες από τον Περισσό» που χτυπάν κουδούνια και αναστατώνουν τους φιλήσυχους κυρ-Παντελήδες. Κι αυτή είναι η απάντηση σε κάθε πολιτικό απατεώνα που προσφέρει στο πόπολο κάθε λογής ξινισμένες σούπες. Συνταγματικά τόξα ή δημοκρατικά μέτωπα (ενάντια στον Μπέο), προοδευτικές συμμαχίες και αθροίσματα δημοκρατικών δυνάμεων (ενάντια στον Μπακογιάννη και τους ομοίους του).

Και ας κλείσουμε με μια ευχή.

Να βρείτε κάποιον να σας αγαπά:
Όπως τα αστικά καθίκια το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ. Είτε φοράνε παλαιστινιακές μαντίλες, ως φερετζέ, είτε φλερτάρουν με τον βούρκο και τη συνωμοσιολογία για τους «εβραίους μασόνους που κυβερνάν τον κόσμο».
Όπως ο ΣΥΡΙΖΑ το ΠΑΣΟΚ και τον Αυριανισμό.
Όπως η αστική δημοκρατία τον καθημερινό φασισμό του Μπέου και όσους βρίζουν τους «π...στηδες».

Για την αστική δημοκρατία, ρε γαμώτο...

Ο αστός βλαχοδήμαρχος που πάει με όλα.
Μπλούζα ΝΔ, καπέλο ΣΥΡΙΖΑ, παπούτσια ΠΑΣΟΚ

(Συνεχίζεται...)

Για την απόφαση της ΚΕ

Ο Κυριακάτικος Ρίζος κυκλοφόρησε με το οκτασέλιδο της απόφασης της κετουκε για τις μετεκλογικές εξελίξεις και τον προγραμματισμό δράσης που μας δίνει αφορμή για κάποια σύντομα σχόλια και παρατηρήσεις. Η απόφαση χωρίζεται σε τρία διαφορετικά μέρη κι απ’ όσα μπορώ να θυμηθώ είναι μάλλον η πρώτη φορά που δε δημοσιεύεται μόνο το κομμάτι που αφορά τη μετεκλογική αποτίμηση και την ολοκλήρωση αυτής της διαδικασίας, αλλά ένα συνολικό κείμενο, που εξετάζει τις μετεκλογικές εξελίξεις σε εγχώριο και διεθνές επίπεδο, εστιάζοντας στα άμεσα, πρακτικά καθήκοντα της επόμενης περιόδου.

Στο πρώτο κομμάτι της αποτίμησης γίνονται σωστές επισημάνσεις που αποτυπώνουν και τον προβληματισμό που διατυπώθηκε στις μετεκλογικές συσκέψεις. Μια βασική έλλειψη ωστόσο είναι ότι δεν ασχολείται καθόλου με το ζήτημα της πτώσης στα μεγάλα αστικά κέντρα, που καθήλωσε και το πανελλαδικό ποσοστό.

Μεταξύ άλλων, η απόφαση σημειώνει.

Εμφανίζονται μεγάλες συγχύσεις για την ΕΕ, την ταύτιση της ΕΕ με την Ευρώπη, την έξοδο από την ΕΕ και την Ευρωζώνη, τα οικονομικά - πολιτικά ενδεχόμενα, τις προϋποθέσεις που μπορεί να γίνει επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Δηλαδή, δεν εξηγείται καθαρά ότι είμαστε σταθερά ενάντια στην ΕΕ, στην Ευρωζώνη, επειδή είναι ενώσεις ιμπεριαλιστικές. Στο ζήτημα της αποδέσμευσης από αυτές, πρέπει να προτάσσουμε το ποια τάξη θα το κάνει, σε τι συνθήκες, π.χ. επαναστατικές ή μιας αναδιάταξης των καπιταλιστικών ενώσεων χωρίς άλλες επιπτώσεις, δηλαδή η σημασία που έχει, ποια εξουσία θα την κάνει, για να είναι πραγματικά σε όφελος του λαού κ.λπ.

Δεν είμαι σίγουρος αν ερμηνεύω σωστά τη διατύπωση, πάντως κατά τη γνώμη μου ο στόχος της αποδέσμευσης πρέπει να μπαίνει εμφατικά και να υπογραμμίζεται, χωρίς να αποσυνδεθεί φυσικά από το στρατηγικό στόχο. Είναι σημαντικό τόσο να αποκρούονται κάποια αρνητικά αντανακλαστικά, ο φόβος προς κάθε μορφή ρήξης κι η ταύτιση της ΕΕ με την Ευρώπη, όσο και να αξιοποιηθεί το θολό, αντιφατικό ρεύμα, με τα αντι-ιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά, που έχουμε συνηθίσει (κακώς) να λέμε ευρωσκεπτικισμό, και το οποίο εκφράστηκε ως ένα βαθμό και στη δημοψηφισματική επικράτηση του Όχι.

Από το κομμάτι της απόφασης για τις διεθνείς εξελίξεις, που είναι κάπως περιγραφικό, αλλά δεν αποφεύγει να τοποθετηθεί επί της ουσίας, αντιγράφω και παραθέτω, χωρίς να έχω κάτι να προσθέσω, τα εξής αποσπάσματα:

Γνωρίζοντας τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το κομμουνιστικό κίνημα και την αδυναμία του να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις σύνθετων καταστάσεων, όπως αυτή στη Συρία, ή να ερμηνεύσει με ταξικά κριτήρια τη στρατιωτική επέμβαση της Ρωσίας, είναι αναγκαίο να αξιοποιούμε σταθερά τις αναλύσεις του Κόμματος και να ενημερώνουμε τα Κομμουνιστικά Κόμματα για τις θέσεις μας, να συνεχίσουμε τη διαπάλη για σοβαρά ζητήματα, όπως ο ιμπεριαλισμός ως μονοπωλιακός καπιταλισμός και όχι απλώς ως μια επιθετική εξωτερική πολιτική, οι αιτίες των ιμπεριαλιστικών πολέμων και η στάση των κομμουνιστών, ο ταξικός χαρακτήρας του λεγόμενου «πολυπολικού» κόσμου κ.ά.

Αυτή είναι η κατακλείδα του κομματιού για τις διεθνείς εξελίξεις, αλλά μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι εκτιμήσεις για την κατάσταση στη Συρία, το ρόλο της Ρωσίας και των άλλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.

Ίσως γίνομαι κουραστικός, με τη μονότονη επανάληψη, νομίζω όμως πως κάθε καινούρια εξέλιξη, κάθε νέος κρίκος στην όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, υπογραμμίζει την ανάγκη για μια ολοκληρωμένη, θεωρητική επεξεργασία για το παγκόσμιο, ιμπεριαλιστικό σύστημα, που να δίνει στους κομμουνιστές το ερμηνευτικό κλειδί για τη σωστή ανάλυση των πυκνών εξελίξεων. Κατά συνέπεια, αναμένεται με ξεχωριστό ενδιαφέρον η ειδική σύνοδος που προαναγγέλλεται στην απόφαση: Αναλυτικά, η ΚΕ θα εξετάσει τις διεθνείς εξελίξεις και την κατάσταση στο Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα σε ξεχωριστή συνεδρίαση σύντομα.

Ως προς το τελευταίο κομμάτι της απόφασης, επιλέγω να εστιάσω σε τρία σημεία.

Προαναγγέλλεται η ολοκλήρωση της συγγραφής του νέου πρώτου τόμου του Δοκιμίου Ιστορίας του ΚΚΕ μες στο 16’ και το προχώρημα της συγγραφής του τρίτου τόμου. Έχω τη γνώμη πως ειδικά για τον τρίτο τόμο, και στο διάστημα που θα μεσολαβήσει μέχρι την έκδοσή του, πρέπει να υπάρξουν κι άλλες συνοδευτικές, βοηθητικές εκδόσεις, που θα βάζουν στο κλίμα και τους νεότερους, που δεν έχουν γνώση των γεγονότων. Τόσο μαρτυρίες δικών μας στελεχών που έζησαν από πρώτο χέρι τα γεγονότα-σταθμούς εκείνης της εποχής, όσο και πρακτικά ολομελειών, συνεδρίων (πχ του 13^ου) ή άλλων διαδικασιών –κάτι που είχε γίνει δηλ και στα πλαίσια της έκδοσης του β’ τόμου.

Σχετικά με το κομμάτι της τοπικής-περιφερειακής αυτοδιοίκησης, σημειώνεται πολύ σωστά πως πρέπει να αντιμετωπιστεί το κενό που υπάρχει στην ανάπτυξη αντιστάσεων, αγωνιστικών εστιών και συντονισμός των παρεμβάσεων από δημοτικούς και περιφερειακούς συμβούλους, εργαζόμενους στους ΟΤΑ, Λαϊκές Επιτροπές, σωματεία κι άλλους φορείς τοπικά. Ένα δεύτερο πολύ σημαντικό σημείο είναι πως πρέπει να υπάρξει καλύτερη, συστηματική προβολή πρωτοβουλιών και δράσεων των κόκκινων δημοτικών αρχών, όχι μόνο για να μάθουν οι δημότες τι συμβαίνει, αλλά για να συμμετέχουν ενεργά και να γίνουν κομμάτι του αγώνα και της διεκδίκησης. Και αυτό δεν μπορούμε να περιμένουμε να το κάνει κάποιος άλλος, αλλά περνάει καθαρά απ’ το δικό μας χέρι.

Το ακροτελεύτιο σημείο ανακοινώνει το σχεδιασμένο πέρασμα στελεχών της Κνε στο κόμμα, από το οποίο προέκυψε προφανώς και η ανάδειξη νέου γραμματέα στο ΚΣ της οργάνωσης, με τον Αμπατιέλο να αντικαθιστά το Χιώνη, κάνοντας μάλιστα και την πρώτη τηλεοπτική του εμφάνιση σε μεγάλο ιδιωτικό κανάλι (παρεμπιπτόντως, πολύ καλό αυτό το «πρώτο» δείγμα γραφής). Κι αυτή, παραδόξως, είναι η πρώτη ίσως φορά εδώ και καιρό, που τα αστικά ΜΜΕ (αφού «χρέωσαν» στο Γκιώνη αστοχίες για τη διετία 06-07’ στο φοιτητικό κίνημα κι αναρωτήθηκαν γιατί άλλαξε ο Πρωτούλης έξι μήνες μετά από συνέδριο της Κνε) δεν ασχολήθηκαν ιδιαίτερα με το ζήτημα, προσπαθώντας (κατά τη συνήθη τακτική τους) να βγάλουν από τη μύγα ξίγκι. Όχι ακόμα τουλάχιστον…

Κι ένα σχετικό-άσχετο υστερόγραφο με την αφίσα μιας εκδήλωσης και τους πρώην που ξαφνικά γίνονται σπουδαίοι, δημοφιλείς και τους αγκαλιάζει άμεσα ο εξωκοινοβουλευτικός χυλός.

Από το αριστερό ρεύμα του Νέου Αριστερού Ρεύματος μέχρι το δεξιό του ως γέφυρα για το πάλαι ποτέ αριστερό ρεύμα του Σύριζα, και συνδετικό κρίκο τον Καλαματιανό.

-Κι ένα δεύτερο σχετικό υστερόγραφο από το δήμο Νίκαιας-Ρέντη και την αντίσταση της Λαϊκής Συσπείρωσης στην αύξηση των δημοτικών τελών.

-Κι ένα τρίτο σχετικό υστερόγραφο από το δήμο Πάτρας εν όψει της απεργίας.

Η τρίτη Κυριακή είναι η τελική

Από νικηφόρους δεύτερους γύρους είχαμε χορτάσει η αλήθεια είναι πέρυσι το μάη, καιρός ήταν να πάρουμε επιτέλους τη νίκη και σε έναν τρίτο, λίγο πριν από τη στρόγγυλη επέτειο των δεκεμβριανών. Και δε θα σου κρύψω σφε αναγνώστη –γιατί δεν το κάνουμε ποτέ και δεν ωφελεί σε τίποτα- πως αυτή η επικράτηση ήταν ίσως η πιο γλυκιά απ’ όλες, βγάζοντας οπαδικά σχεδόν ένστικτα σε όλους όσους βρεθήκαμε χτες το απόγευμα στο εκλογικό κέντρο της λασυ, κάτω από τα γραφεία του κουκουέ στην καισαριανή. Από σήμερα μπορούν να αρχίσουν οι σκέψεις για την επόμενη μέρα, τις δυσκολίες και τα προβλήματα, χτες όμως η μέρα ανήκε εξ ολοκλήρου στα επινίκια.

Γιατί ήταν η πιο γλυκιά και πωρωτική; Αφενός γιατί ήρθε στην ιστορική καισαριανή με τους τόσο ισχυρούς συμβολισμούς, όπου αποκαταστάθηκε η φυσική τάξη των πραγμάτων. Ζήτω οι διακόσιοι της καισαριανής, δήμαρχος και πάλι κομμουνιστής, όπως έλεγε και το χτεσινό σύνθημα που φώναζαν οι σφοι. Αφετέρου γιατί ήρθε κόντρα σε θεούς και δαίμονες. Πόσοι πίστευαν ειλικρινά δηλ πέρσι το μάη, που χάθηκε για μία μόνο ψήφο η συμμετοχή μας στο δεύτερο γύρο και φαινόταν να κολλάει η ένσταση στα γρανάζια της γραφειοκρατίας, ότι θα είχαμε τέτοια ριζική ανατροπή σκηνικού σε μερικούς μόλις μήνες; Και πως δε θα λειτουργούσε ο συνήθης νόμος της αδράνειας (πού να τρέχεις μωρέ τώρα να αλλάζεις δήμαρχο) ή τα εκβιαστικά διλήμματα με κεκτημένη ταχύτητα από τον προηγούμενο γύρο και το κριτήριο της χλωρίνης κλινέξ: αυτόν ξέρετε, αυτόν εμπιστεύεστε, για να σας χαρατσώσει με νωπή λαϊκή εντολή;

Αφετρίτου και σημαντικότερο. Αυτή η νίκη δεν ήρθε με ψήφους συμπάθειας των ουδέτερων απέναντι σε έναν μνημονιακό υποψήφιο, όπως στην πάτρα και σε άλλες περιπτώσεις. Αλλά κόντρα στο πασόκ της νέας εποχής, που γνωρίζοντας τις ιδιαιτερότητες της περιοχής, έβαλε υποψήφιο από το αριστερό ρεύμα, τον κοντόσταυλο ή κοντοσταύλο (που εμείς τέλος πάντων χάριν συνεννόησης μεταξύ μας τον λέγαμε τουλίσα), που είχε σχετικά συγκρατημένη στάση αναμονής αυτό το μεταβατικό δίμηνο, αλλά είχε καλέσει τον κόσμο να αφουγκραστεί το σκοπευτήριο και τους νεκρούς της καισαριανής, για να τον ψηφίσει(!), λες και αυτοί θυσιάστηκαν για έναν καλύτερο καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο και διαπραγμάτευση με τα μεγάλα ιμπεριαλιστικά κέντρα ή με το κράτος για το καλλικρατικό πλαίσιο.

Και ξέρεις σφε αναγνώστη τι είναι να βλέπεις να χάνει την καρέκλα μετά από δύο μόλις μήνες, ίσα-ίσα για να γλυκαθεί, μία δύναμη που τα δίνει όλα για αυτήν; Ξέρεις τι (πώς το λένε, πώς το λένε… α ναι) γκάβλα είναι, όπως το λέμε εμείς οι βέροι καισαριανιώτες από την τούμπα να βλέπεις τις φάτσες των άλλων, μερικά τετράγωνα πιο κάτω, σα να γυρνούσαν από κηδεία; Και να θες να τους τρολάρεις λιγάκι (τόσο δα να): τι έγινε ρε παιδιά; Γιατί δεν χαίρεστε; Αφού η αριστερά δε νίκησε πάλι; Ή ξέρω εγώ να το παίξεις ντεμέκ δικός τους, να πάρεις περισπούδαστο ύφος παντογνώστη των γηπέδων και να αποφανθείς: ο σαμαράς το έστησε, φως φανάρι. Σύριζα ημίχρονο, κουκουέ τελικό.

Ή να γυρνάς μετά στο σπίτι και να διαβάζεις για τον τίμιο αγώνα του γιώργη (δηλ του τουλίσα, δηλ του τίμιου οπορτουνιστή) και να σου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι με τις (ω ναι) ίσες αποστάσεις της ανταρσυα και του τοπικού, δημοτικού της σχήματος, που μας έβαλε όλους μαζί στο ίδιο τσουβάλι στην ανακοίνωσή του; Και οι επίσημες ιστοσελίδες του σύριζα να έχουν πρώτο θέμα την αποχή που έφτασε στο 67%; Σαν τις οπαδικές φυλλάδες μετά από ντέρμπι, όπου ηττήθηκε η ομάδα τους και το ρίχνουν στον καλαματιανό, χωρίς να γράφουν καν το αποτέλεσμα; Γιατί η αντίληψη για τον πολιτικό-αθλητικό στίβο είναι περίπου σαν αυτή του μαζεστίξ στους ολυμπιακούς αγώνες: με βεβαιότητα για τη νίκη. Αλλά αν τυχόν αυτή δεν έρθει, τότε είναι σίγουρο πως ο στίβος ήταν πολύ βαρύς και τα αγριογούρουνα είχαν φάει κάτι αηδίες, κτλ.

Πώς να μην τους πληρώσεις κι εσύ λοιπόν με το ίδιο οπαδικό νόμισμα; Ηλία σταμέλο, δήμαρχο σε θέλω (δεν ακούστηκε αλλά θα μπορούσε). Βγαίνουν τα πρώτα δώδεκα τμήματα, ανακοίνωση από την ντουντούκα ογδόντα ψήφους πάνω η λασυ, συγκρατημένη αισιοδοξία, δεν ξέρουμε εξάλλου και από ποια περιοχή είναι, για να έχουμε κάποιο μέτρο σύγκρισης. Νέα ανακοίνωση, σε τριψήφια επίπεδα η διαφορά, βρε λες; Αλλά ας μη βιαστούμε, τίποτα δεν τελειώνει πριν από το τελικό σφύριγμα, κι άλλα αθλητικά κλισέ. Όσο προχωράει όμως η καταμέτρηση, η εικόνα παγιώνεται κι εμείς μαντεύουμε από τα χαμόγελα την επόμενη ανακοίνωση και περιμένουμε με σηκωμένα χέρια για την αποθέωση: ωωω.. μαντάς 120, γκόρτσος μηδέν! Όλε-όλε. Μένουν μόνο τρία τμήματα και η διαφορά είναι κάπου στις 250 ψήφους. Κι αστυνομικό να είναι το τελευταίο, δε γυρίζει λέμε! Τελικό αποτέλεσμα: λασυ 51,52% και 3.917 ψήφους, ακριβώς δύο χιλιάδες παραπάνω από το σημαδιακό 1917 και χίλιες τόσες πάνω από τις ψήφους της λασυ την πρώτη κυριακή. Πέντε στα πέντε, πέντε, πέντε!

 Ουρανομήκεις ζητωκραυγές, θυελλώδικα χειροκροτήματα, θεοδωράκης στα μεγάφωνα, κόντρα θεοδωράκης. Παιδιά να το ξανακάνουμε, κάντε κι εσείς μια ένσταση. Ένσταση στην ένσταση των κομμουνιστών! Βγαίνουν οι κόκκινες σημαίες, κάποιοι μερακλήδες μοιράζουν κοκορέτσι κι εξοχικό, μαζί με κόκκινο κρασί –το ροζέ είναι της παρηγοριάς για τους από κάτω. Έρχεται ο γγ, δοκιμάζει τα μεζεδάκια και τα κεράσματα, απευθύνει χαιρετισμό, καταφτάνει χαμογελαστός κι ο σελέκος του χαϊδαρίου, ανάμεσα σε πλήθος άλλους: η παντελάκη, η καφαντάρη, η ο γόντικας και η διαμάντω, ο παρασκευάς, ο αρβανιτάκης, το μισό πγ. Δύο γιαγιάδες στέκουν στο μπαλκόνι τους, με φόντο ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο και χαζεύουν αποσβολωμένες από χαρά την κόκκινη λαοθάλασσα, που τους θυμίζει ίσως κάτι από τα παιδικά τους χρόνια.

-Και πότε αναλαμβάνει καθήκοντα ο σταμέλος;

-Τώρα θα τον πάμε σηκωτό ως το δημαρχείο.

Ξεκινάει η πορεία του θριάμβου ως την κεντρική πλατεία, στο ύψος της εκκλησίας και του μπούσουλα (της ψαροταβέρνας) με το μαγαζάτορα να υποδέχεται τους πελάτες του με το σήμα της λασυ στο πέτο. Μια καφετέρια τυχαίνει να κατεβάζει την ίδια ώρα τα ρολά, για το συμβολισμό της υπόθεσης. Οι κομμουνιστές κλείνουν τα μαγαζιά... θα γίνουνε σοβιετία... ποιος ξέρει αν θα γλιτώσουν οι τράπεζες κι οι καταθέσεις μας… σταλινικές εκκαθαρίσεις… έξι, έξι, έξι… (περίπου όση ήταν κι η αποχή, 66,6%).

Νικηφόρες κόρνες περαστικών οδηγών, περνάει κι ένας ταρίφας από το ψηφοδέλτιο του μαυρίκη (όχι του βαψομαλλιά, του καλού του χοντρού). Η εθνικής αντιστάσεως κλείνει κι ανοίγει μόνο για να περάσει το λεωφορείο της γραμμής. Το γλέντι στήνεται, το ίδιο και ο χορός, ακούγεται στο τσακίρ κέφι κι ένα χασικλίδικο, αλλά σήμερα όλα επιτρέπονται..

Στον επίλογο... ή μάλλον δεν είναι επίλογος αλλά αφετηρία. Συνεπώς κλείνω την ανάρτηση με μερικές φωτογραφίες και στιγμιότυπα από την χτεσινή μέρα.

Τα γραφεία του πασοκ, που πωλούνται (όπως είναι επιπλωμένα) με αφίσες του συριζαίου υποψήφιου για το συμβολικό της υπόθεσης.

Σκόνη και θρύψαλλα, ό,τι είχε απομείνει από ένα περίπτερο του κοντοσταύλου στην κεντρική πλατεία

Οι σημαιοφόροι στα γραφεία του κόμματος στο δεύτερο όροφο

Και η μια γιαγιά του πρώτου ορόφου πάνω από τα γραφεία της λασυ

Το ζεϊμπέκικο της νίκης από τον ηλία σταμέλο

Κι ο κόκκινος μπερές μιας συντρόφισσας.

Γιατί το κόμμα "μας καπελώνει" όλους...

Στης Καισαριανής τον τοίχο

Ένας παλιός red blogger (κόκκινος ιστογράφος) συμπλήρωνε κάποτε το όνομα του ιστολογίου του με τον εμπνευσμένο υπότιτλο: ένα ερυθρόδερμο μπλογκ σε μια άγρια, καπιταλιστική δύση. Η νήαρ ηστ από την άλλη, σημαίνει αυτολεξεί «εγγύς ανατολή» (παραπέμποντας στο ακανθώδες ζήτημα του ανατολικού για την τύχη των εδαφών της καταρρέουσας οθωμανικής αυτοκρατορίας και σήμερα τη μοιρασιά του αιγαίου και τις άκρως επίκαιρες αοζ). Μπορεί να ιδωθεί όμως κι ως ο διαλεκτικός αντίποδας του άγριου φαρ-ουεστ, όπου αντιστρέφονται οι όροι και τα δεδομένα, με το ερυθρόδερμο μπλοκ να είναι πολύ πιο ισχυρό και μαζικό και να αφήνει τη σφραγίδα του στη διαδρομή της φτωχομάνας καισαριανής· εκεί δηλ που εδρεύει η νήαρ ηστ, δίπλα από το γήπεδο ποδοσφαίρου του εθνικού αστέρα –που θα μπορούσε να λέγεται και ερυθρός αστέρας, αν είχε διαφορετική κατάληξη η μεγάλη περιπέτεια της δεκαετίας του 40’.

Το περασμένο σάββατο λοιπόν πραγματοποιήθηκε στο κλειστό γυμναστήριο της νήαρ ηστ η προεκλογική συγκέντρωση του κκε εν όψει των επαναληπτικών δημοτικών εκλογών που θα γίνουν στην πόλη στα τέλη του μήνα (για την ακρίβεια, επαναλαμβάνεται ο δεύτερος γύρος με το σταμέλο της λασυ απέναντι στον υποψήφιο που στηρίζει ο σύριζα). Το κλειστό γέμισε, αλλά όχι ασφυκτικά. Έμειναν λίγα κενά καθίσματα στα σημεία που δεν έβλεπαν και τόσο καλά προς το βήμα της εκδήλωσης, αλλά υπήρχε πολύς κόσμος και μες στον αγωνιστικό χώρο. Το πιο σημαντικό βέβαια, που δεν είμαι σε θέση να ξέρω και να το κρίνω, είναι η σύνθεση του κοινού, αν δηλ γέμισε κυρίως από ντόπιους καισαριανιώτες ή είχε και χύμα κόσμο (καλή ώρα) που του κίνησαν την περιέργεια οι ιδιαιτερότητες αυτής της αναμέτρησης –που θα τις δούμε αναλυτικά παρακάτω.

Ιδιαίτερους συμβολισμούς είχε και το σημείο όπου στήθηκε το βήμα, κοντά στη γραμμή των ελευθέρων βολών, με τους ομιλητές όμως να κοιτάνε τον κόσμο προς την απέναντι πλευρά/μπασκέτα, σα να ‘ταν σε θέση άμυνας. Τη θέση στην οποία βρίσκονται δηλ οι περισσότερες δημοτικές αρχές που εκλέχτηκαν με τη λασυ και βλέπουν μια σειρά αποφάσεις τους να μπλοκάρονται από την κυβέρνηση και τη διορισμένη αποκεντρωμένη διοίκηση –σημείο των καιρών και του ασφυκτικού πλαισίου εντός του οποίου καλούνται να λειτουργήσουν. Όσοι κατέχουν πάντως τα βασικά του μπάσκετ, που είναι σαν καθρέφτης της ζωής, θα γνωρίζουν από πρώτο χέρι, πως η καλή άμυνα είναι το κλειδί για τη λειτουργία της (λαϊκής αντ)επίθεσης σε δεύτερο χρόνο· και πως οι αυταπάτες και τα πισωγυρίσματα, το λεγόμενο μπρος - πίσω που λέγαμε και παιδιά, αποτελούν παράβαση (των κανονισμών και της νομοτέλειας) και τιμωρείται, εντός κι εκτός παρκέ.

Όση ώρα πρόσεχα τις κεντρικές ομιλίες του κουτσούμπα και του σταμέλου, άκουγα παράλληλα τη φωνή ενός ενωτικού τρολ μέσα μου να σχολιάζει: ναι αλλά για τη νδ δε λέτε τίποτα, μόνο στο σύριζα εστιάζετε. Που θα ήταν και λογικό δηλ από μια άποψη, γιατί αντίπαλος στο δεύτερο γύρο είναι ο δικός τους υποψήφιος. Σωστά; Λάθος. Η ομιλία του κουτσούμπα ειδικά είχε πολλές αντικυβερνητικές αιχμές. Γιατί το κουκουέ δεν κάνει εκπτώσεις στον πολιτικό του λόγο, ούτε επιχειρεί προεκλογικά να χαϊδέψει αυτιά ψηφοφόρων άλλων χώρων, με δημαγωγική ρητορεία και λειασμένα συνθήματα.

Ας δούμε όμως λίγα στοιχεία για το γενικότερο πλαίσιο της αναμέτρησης.

Όσοι βρέθηκαν καταρχάς το σάββατο στο κλειστό και είδανε το ενθουσιώδες κλίμα και τις ασυνήθιστα θερμές εκδηλώσεις, που είχαν κάτι από οπαδικό παλμό και αισιοδοξία (τρία-μηδέν τους έχουμε), κατανοεί πως δεν μπορεί με τίποτα να σταθεί το παραμύθι για το κκε που προτιμά να μην κερδίσει τους δήμους –και μάλιστα σαν την καισαριανή, με το ιδιαίτερο ιστορικό φορτίο- ως συνέχεια παλιότερου δημοφιλούς σουξέ για το κκε που «δε θέλει να κυβερνήσει». Στο δεύτερο γύρο του μαΐου η λασυ είχε το απόλυτο (4 επί 4), αυτή όμως είναι πιθανότατα η πιο δύσκολη περίπτωση από όλες τις προηγούμενες αναμετρήσεις. Η διαφορά του πρώτου γύρου δν είναι απαγορευτική, κάπου κοντά στις τρεις μονάδες, αλλά ο αντίπαλος συνδυασμός έχει ως παρακαταθήκη τη δουλειά που έκανε για τη δεύτερη κυριακή, άσχετα αν ακυρώθηκε τελικά το αποτέλεσμα (που για να είμαι ειλικρινής, προσωπικά με ξάφνιασε κάπως, γιατί δεν περίμενα να βγει κάποια άκρη με τις γραφειοκρατικές διαδικασίες που απαιτούνταν).

Η βασική ιδιαιτερότητα της αναμέτρησης βέβαια είναι πως η λασυ θα βρεθεί αντιμέτωπη με υποψήφιο του σύριζα, που πρέπει να συμβαίνει για πρώτη φορά –με την εξαίρεση και τις ιδιαιτερότητες τς ικαρίας- στα χρονικά των τοπικών εκλογών· και όχι με κάποιο βαμμένο μνημονιακό υποψήφιο του παραδοσιακού δικομματισμού, που θα ενεργοποιούσε από την ανάποδη τα αντανακλαστικά των ουδέτερων, χαρίζοντας σαφές προβάδισμα στον υποψήφιο της λασυ. Μια ειδική παράμετρος που δυσκολεύει αρκετά την τελική νίκη, διαμορφώνει όμως μια κατάσταση που μακροπρόθεσμα μόνο οφέλη μπορεί να προσφέρει, καθώς θα βγουν παγανιά σιγά-σιγά τα ενωτικά μαχαίρια των «συντρόφων της άλλης πλευράς». Ήδη προτού καν επικυρωθεί η επανάληψη των εκλογών, η αντίπαλη παράταξη κινδυνολογούσε πως αυτό θα διατάραζε την οικονομική ζωή της πόλης, ενώ σ’ όλες τις ενστάσεις της επανακαταμέτρησης, έπαιρνε σταθερά το μέρος του πασόκου καμπάκα –μεγαλοπαράγοντα της νήαρ ηστ, παρεμπιπτόντως- που στο αρχικό αποτέλεσμα, μας περνούσε για μία μόλις ψήφο. Ακόμα και αν δεν πάρουμε το δήμο (αν τελικά τον πάρουμε, τόσο το καλύτερο), τα κρούσματα αυτά θα πολλαπλασιάζονται, όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές, και θα ρίξουν τις μάσκες, καθιστώντας σαφές και στον τελευταίο αμύητο πως είμαστε τελείως διαφορετικές δυνάμεις με το σύριζα, για να μας βάζει όλους μαζί στο ίδιο τσουβάλι της αριστεράς και να χρεωθούμε μετά τα δικά του αμαρτήματα.

Και ήδη υπάρχουν αρκετά αποκαλυπτικά δείγματα γραφής, προς πείσμα όσων επιμένουν να θεωρούν το σύριζα «νέα δύναμη, που δεν την έχουμε δοκιμάσει». Στην καισαριανή πχ οι προηγούμενες διοικήσεις με στήριξη συνασπισμού εισήγαγαν στο δήμο τις ελαστικές σχέσεις εργασίας. Στην περιφέρεια όπως είδαμε, η δούρου ψήφισε κατ’ ουσίαν το μνημονιακό προϋπολογισμό του σγουρού, με τη στήριξη του τζήμερου και του μαντούβαλου! Στο δήμο της λάρισας, το δημοτικό συμβούλιο, με επικεφαλής τη δημοτική αρχή του σύριζα, κατέθεσε αγωγή ενάντια στην πρωτόδικη δικαστική απόφαση για τη δικαίωση 41 σχολικών φυλάκων!

Θεωρητικά οι αιρετοί του σύριζα τάσσονται ενάντια στον καλλικράτη και το αντιδραστικό γενικό πλαίσιο που διαμορφώνει. Στην πράξη όμως η προσαρμογή τους στα δεδομένα κι οι συνεχείς συμβιβασμοί τους δίνουν μια πολύ καλή πρόγευση για το τι μέλλει γενέσθαι στη συνέχεια και σε ανώτερη κλίμακα. Εάν δηλ κάνουν τόσες υποχωρήσεις απέναντι στον καλλικράτη, τι διαπραγμάτευση ακριβώς θα κάνουνε με την εε, όπου δε θα έχουν αντιπάλους απλώς το μητσοτάκη και τον ντινόπουλο αλλά θα αντιμετωπίσουν πολύ πιο ισχυρές πιέσεις;

Στον αντίποδα, οι κομμουνιστές δήμαρχοι της καισαριανής μνημονεύονται ακόμα στα χείλη του κόσμου και βρίσκονται πίσω από κάθε μικρή ή μεγάλη λαϊκή κατάκτηση, από το σκοπευτήριο της καισαριανής ως τα αποχετευτικά έργα στην περιοχή. Ο μανωλίδης, ο κατημερτζής, ο μακρής, που πλησιάζει τα εκατό αλλά παραμένει ακμαίος και έδωσε συγκινητικό «παρών» στη συγκέντρωση. Παραδείγματα που βρίσκουν συνέχεια σήμερα στη στάση των εκλεγμένων δημάρχων και δημοτικών συμβούλων της λασυ, αποτελώντας εχέγγυο για τα λαϊκά συμφέροντα.

Ας κλείσουμε με ένα τελευταίο ιστορικό σημειολογικό στοιχείο, που δε στερείται σημασίας. Οι εκλογές στις 30 νοέμβρη έρχονται λίγες μέρες πριν από τη στρόγγυλη εβδομηκοστή επέτειο από την έναρξη της μάχης των δεκεμβριανών. Αξίζει να διαβάσει κανείς την μπροσούρα –που επανεκδόθηκε πρόσφατα από τη σύγχρονη εποχή- για τον άφταστο ηρωισμό του ελας των ανατολικών συνοικιών και τον απαράμιλλο αγώνα του λαού αυτών των περιοχών, με προπύργιό του την αλύγιστη καισαριανή.

Ο σύγχρονος αναθεωρητισμός –κι ιδιαίτερα η σημερινή εκφυλισμένη του εκδοχή- διεκδικεί προκλητικά μερίδιο σε αυτή τη βαριά κληρονομιά, τη στιγμή που λοιδορεί το «ολέθριο λάθος» του δεκέμβρη και φορτώνει στην κομματική ηγεσία της εποχής το αίσχος της μακρονήσου και των εξοριών στα διάφορα ξερονήσια του αιγαίου, αντί της επιλογής μιας «δημοκρατικής ομαλής διεξόδου» αλά ιταλικά, που ήταν τόσο εφικτή, όσο και η ουτοπική «ομαλή διέξοδος» από τα μνημόνια, χωρίς σύγκρουση, χωρίς τίποτα, που ευαγγελίζεται σήμερα. Ακόμα κι αν αυτό ήταν το μοναδικό κριτήριο για τις εκλογές, δεν μπορώ να φανταστώ πως κάποιος καισαριανιώτης με στοιχειώδη ιστορική μνήμη, θα μπορούσε να εμπιστευτεί και να επιβραβεύσει τη συγκεκριμένη πολιτική δύναμη.

4Χ4

α’ μέρος εκλογικών εντυπώσεων

1^η Μαΐου, πέντε, δέκα-δεκαπέντε, είκοσι-εικοσπέντε, φτου και φεύγουν...!

Με ένα απλό φτου στο φάκελο, που το σαλιώνουμε ακόμα, σαν τον αλεξη, από αλληλεγγύη στην τρίτη ηλικία, που πρέπει να τα ‘δε όλα και να βραχυκύκλωσε χτες με τρεις διαφορετικές κάλπες. Σαν τα παλούκια θέματα των πανελλαδικών, που λίγοι τα λύνουν σωστά, πολλοί κόβονται κι οι υπόλοιποι τα βάζουν στην τύχη, άλλα αντ’ άλλων, κι ό,τι κάτσει στο τέλος.

Οπότε λοιπόν σαλιώνουμε και στο καπάκι πάμε για μπάνιο –κι ας μην υπάρχει σάλιο- με τρέντι, διχαλωτές σαγιονάρες, σαν κι αυτές στην αφίσα της δούρου, που δεν έβαλε καν τις τίμιες, προλεταριακές μιτσούκο ή τις άλλες τις ‘αθάνατες’ του στρατού. Στις προηγούμενες ευρωεκλογές βέβαια, ο μικρός τότε σύριζα ήταν πιο απαιτητικός και μας ζητούσε να χάσουμε ένα μπάνιο, για να χάσουν αυτοί (οι κακοί) τον ύπνο τους. Τώρα όμως έκανε εκπτώσεις, ακόμα και σε αυτό. Θέλω δέκα λεπτά από τον χρόνο σου.

Όχι στάσου, αυτό ήταν απ’ τη διαφήμιση του γιαννάκη για την αιμοδοσία. Ενώ αυτός μας ζήτησε μία μέρα από τον χρόνο μας. Τόσο υπολόγισε ο αλέξης πως χρειάζεται, για να σταματήσει την αιμορραγία διαρκείας του λαού και τη σφαγή των μισθωτών δούλων (ομιλούντων εργαλείων, όπως τους έλεγε ο αριστοτέλης) και των δικαιωμάτων τους. Και τι είναι μια μέρα μπρος στην αιωνιότητα και την κυβερνητική προοπτική; Ενώ οι αγώνες, η οργάνωση, κτλ, παραείναι ίσως χρονοβόρες διαδικασίες και μέθοδες. Σκέτη γραφειοκρατία, για τη δευτέρα παρουσία.

Τώρα όμως ήρθαν έτσι τα πράγματα, που έχασαν τελικά αυτοί τον ύπνο τους, μέχρι να βεβαιωθούν για τη νίκη της δούρου στην αττική. Η οποία πήγε χτες να ψηφίσει μαζί με τη φουκαριάρα τη μάνα της, για να εκμαιεύσει τη φουκαριάρα την ψήφο μας, για μια φουκαριάρα καρέκλα στην περιφέρεια. Συμπληρώνοντας έτσι την αγία τριάδα «πατρίς –θρησκεία- οικογένεια» μετά τις ριζοσπαστικές της δηλώσεις για το άγιο όρος και την περιουσία του, και τις δηλώσεις της πρώτης κυριακής για τη νίκη στην αττική που θα φέρει τη νίκη σε όλη την πατρίδα! Και δε με ενοχλεί ο όρος, όσο η λανθασμένη χρήση του, σε μια φράση όπου δεν κολλούσε πολύ (την χώρα έπρεπε να πει), αλλά μπήκε για να δώσει το κατάλληλο μήνυμα.

Στη λδ του βορρά ο δεύτερος γύρος κρίθηκε με καθαρά αποτελέσματα, ως πανηγυρικά στην αναμέτρηση του τζίτζι (ιλ παραντίσο) με τον ιωαννίδη, που κουβαλά ούτως ή άλλως την κατάρα των τελικών και των φάιναλ φορ. Δεν πειράζει όμως, γιατί οι χαμένοι τα παίρνουν όλα (και τα τρία) και βασικά κερδίζουν αλλού: στην αγάπη του κόσμου για το καλτ υλικό τους. Ο καλαφάτης είχε βάλει το σύνθημα «εντάξου στο εντάξει», ενώ ο ιωαννίδης προτίμησε το ακόμα χειρότερο «ψηφίζω κόουτς»!

Δεν είναι να απορείς μετά πώς έχασαν.
Ούτε μπουτάρη, ούτε καλαφάτη, μόνο κουκουέ, για να τους μπεις στο μάτι.

Το φαιδρό της υπόθεσης είναι πως ο τζίτζι είχε θέσει ως φιλόδοξο στόχο στην πρώτη κιόλας παρουσίαση της υποψηφιότητάς του, να είναι λέει η κεντρική μακεδονία η πρώτη περιφέρεια της ελλάδας, που θα βγει από την οικονομική κρίση –πσσς.. μεγάλε, πες μας κι άλλα. Βέβαια σου βγαίνει ξινό το γέλιο όταν σκέφτεσαι πώς σκοπεύει να πετύχει αυτό το στόχο, καταργώντας πχ μεταξύ άλλων την κυριακάτικη αργία –να δούμε τώρα τι μέρα θα γίνονται κι οι εκλογές.

Το ακόμα χειρότερο της υπόθεσης είναι πως η κεντρική μακεδονία είναι ίσως η μόνη περιφέρεια, όπου στην ουσία η νδ δεν πλήρωσε τη.. διάσπαση της παράταξης, όπως στο δήμο αθήνας, αλλά πέρασε στο β’ γύρο και τους δύο νεοδημοκράτες υποψήφιους, αν και ο τζίτζι εμφανίζεται τάχα ως υπερκομματικός. {Σ’ αυτές τις εκλογές έχουμε πήξει στην εκλογική ανεξαρτησία, όπως πήζαμε παλιά στους.. «αντάρτες» του πασόκ και της ανταρτομάνας νδ· με τη διαφορά πως αυτό πια γίνεται σχεδόν βάση σχεδίου, με ανεπίσημη στήριξη και όχι επειδή κάποιος δεν κατάφερε να πάρει το χρίσμα}. Κι όταν ακούς τον τζίτζι να λέει στις πρώτες δηλώσεις του «για μας δεν υπάρχουν δεξιοί κι αριστεροί μακεδόνες» καταλαβαίνεις πως από μέσα του πρέπει να συμπληρώνει «αλλά μόνο δεξιοί μακεδόνες...»

Στο σύγχρονο (α)μωραλιστάν, ο «νικητής πειραιάς» κατάφερε το ακατόρθωτο, καθιστώντας σχεδόν συμπαθή συγκριτικά, το βαμμένο ακροδεξιό μιχαλολιάκο. Αλλά οι κομμουνιστές έχουν αναπτύξει ισχυρά αντισώματα στην (παθο)λογική του μικρότερου κακού –και αυτό ισχύει και για την εξίσου.. τρομακτική εκλογή του μπέου στο βόλο, απέναντι στον υποψήφιο του σύριζα, που γύρεψε συμμαχία με τον πασόκο (απερχόμενο δήμαρχο) σκοτινιώτη για ένα «δημοκρατικό μέτωπο» στο δεύτερο γύρο και πέραν των εκλογών.

Το πιο ωραίο βέβαια ήταν η τοποθέτηση της τοπικής ανταρσυα, που αφού επισημαίνει τα παραπάνω, καταλήγει στην ανακοίνωσή της με τον εξής κρυστάλλινο και σαφή χρησμό: «έχουμε κοινές αγωνίες και με τον κόσμο που θέλει να αποφύγει τα χειρότερα, συμμετέχοντας για να μη βγει ο Μπέος, με κριτική στήριξη στον Πατσιαντά, όπως και με τον κόσμο που δε θα συμμετάσχει στην κάλπη του δήμου, σε ένα πλαίσιο αναζήτησης πάντα μιας πραγματικής ανατρεπτικής φωνής». Πώς να μην είναι λοιπόν ευεπίφοροι στις πιέσεις του σύριζα και να μην πέσουν κάτω από τη μία ποσοστιαία μονάδα, στις ευρωεκλογές;

Το τελευταίο φύλλο του πριν μάλιστα, όπου και βρήκα τα παραπάνω, πανηγυρίζει συγκρατημένα για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στη θεσσαλονίκη για το νερό και το αποτέλεσμα στις σκουριές (δήμος αριστοτέλη), όπου ο αντίπαλος του πάχτα (και νέος δήμαρχος πλέον) είχε οριστεί, λέει, με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες του κινήματος (ε τότε αλλάζει το πράγμα).

Περνάμε τώρα και στο εντυπωσιακό 4Χ4, το απόλυτο που είχε δηλ η λασυ στην παρουσία της στο δεύτερο γύρο, που μου θύμισε συνειρμικά τα θρυλικά λάντα νίβα και –σε δεύτερη φάση- τη μαύρη διαφήμιση του τζανετάκου για τη φώφη γεννηματά, με το τζιπάκι και τα μικρού κυβισμού οχήματα –ντάξει τσιμπητέ, άραξε τα κυβικά σου. Με τη διαφορά βέβαια ότι εκείνος είχε πατώσει εκλογικά, ενώ για εμάς κάθε ανακοίνωση νέου αποτελέσματος είχε περισσότερη γλύκα από την προηγούμενη.

Το μικρό πέτρογκραντ της ελλάδας ξαναβάφτηκε κόκκινο, για δεύτερη σερί αναμέτρηση, με την επανεκλογή της απερχόμενης δημοτικής αρχής. Μπορεί να άλλαξε ο επικεφαλής του ψηφοδελτίου και να αντικαταστάθηκε ο κοτσαμπάς, που ήταν γνωστός και ιδιαίτερα δημοφιλής στο λαό, αλλά τα πεπραγμένα της διοίκησης (πχ η κίνηση με το δημοτικό γυμναστήριο και τη φτηνή άθληση για τον εργατόκοσμο της περιοχής) αντανακλούσαν στο σύνολο του συνδυασμού, δίνοντας τη νίκη στη λασυ.

Έτσι, στα δυτικά της αθήνας σχηματίζεται μαζί με το χαϊδάρι ένα κόκκινο τόξο (στο οποίο μερικοί προσπαθούν λάθρα και αυθαίρετα να χωρέσουν και το συριζαίο μπίρμπα από το αιγάλεω). Σε αυτήν την κόκκινη γραμμή στάθηκε κι ο (πολύ συμπαθής ως φυσιογνωμία) μιχάλης σελέκος, τονίζοντας τη συγκρότηση ενός πόλου αντίστασης στην τοπική διοίκηση (και κατ’ ευφημισμό αυτοδιοίκηση). Ας σημειωθεί και το ιστορικό 70% που συγκέντρωσε η λασυ στο β’ γύρο, που αποτελεί ποσοστό ρεκόρ στα χρονικά του δήμου.

Στην ικαρία πήγε να στηθεί εκ νέου, με επίσημο και κραυγαλέο τρόπο, η ανίερη συμμαχία του 10 –με συμμετοχή και μέρους του σύριζα, βεβαίως-βεβαίως- αλλά αυτή τη φορά έμειναν με την όρεξη κι η λασυ αποκατέστησε την (κόκκινη και εργατική) τάξη πραγμάτων στον ηρωικό βράχο, με μια μικρή σχετικά διαφορά εκατό ψήφων, για να καίει.. –κι αυτό παρά το ευρύ προβάδισμα του πρώτου γύρου, που αποδεικνύει με αδιάψευστο τρόπο το στήσιμο που λέγαμε.

Άφησα για το τέλος την πάτρα, στο τρίτο αστικό κέντρο της χώρας, όπου η μάχη κρίθηκε προτού καλά-καλά ξεκινήσει η βραδιά. Και η λασυ θα μπαίνει, για μια πενταετία τουλάχιστον, αγκάθι στο σχεδιασμό διάφορων επιχειρηματικών συμφερόντων που θέλουν να βάλουν στο χέρι το παραλιακό μέτωπο και άλλες περιοχές-φιλέτα στον αστικό ιστό της πάτρας. Σατιρίζοντας την κινδυνολογία –που έδωσε ρέστα αυτό το διάστημα- ο 2310 γράφει πως ο πελετίδης θα καταργήσει το καρναβάλι, υποχρεώνοντας όλους τους καρναβαλιστές να φοράνε μάσκες με την (ποντιακής και βαθιάς λαϊκής καταγωγής) μουτσούνα του. Κι αν το προχωρήσουμε ως σενάριο, μπορούμε να μοιράσουμε τέτοιες μάσκες σε όλους τους πατρινούς και να συνεχίσουμε το μύθο της ταινίας ‘V for Vendetta’ –που στην πραγματικότητα έχει καταφύγει στην πάτρα και χτες αναδείχτηκε δήμαρχος.

Remember, remember the 7th November

K for Κώστας Πελετίδης και for Κομμουνιστές

Δε θυμάμαι ακριβώς τι είχαμε κάνει στις ‘αυτοδιοικητικές’ εκλογές του 06’, πάντως πρέπει να γυρίσουμε πίσω στην εποχή του καποδίστρια (όχι προφανώς του κυβερνήτη· του προγράμματος), για να βρούμε ένα τόσο θετικό αποτέλεσμα στους δήμους για τις δυνάμεις και τους συνδυασμούς που στηρίζει το κόμμα. Κι αυτό δικαιολογεί με το παραπάνω το ολόψυχο πανηγύρι των συντρόφων, που κράτησε μέχρι τις πρώτες μεταμεσονύχτιες ώρες. Γιατί από σήμερα κιόλας ξεκινάνε τα δύσκολα στις περιοχές που εξέλεξαν κομμουνιστές δήμαρχους (ενάντια στη φτηνή προπαγάνδα πως το κκε δε θέλει πραγματικά να κερδίσει δήμους). Οι οποίοι θα έχουν απέναντί τους το αστικό κράτος και το ασφυκτικό πλαίσιο λειτουργίας των σημερινών δήμων και της τοπική διοίκησης. Έχουν όμως και ένα σπουδαίο εργαλείο, ένα σημαντικό όπλο που δε διαθέτει κανείς άλλος. Τη δύναμη του οργανωμένου λαϊκού παράγοντα και της παρέμβασής του. Κι αυτό ακριβώς το στοιχείο πρέπει να αξιοποιηθεί και να ενισχυθεί το επόμενο διάστημα.

Το Μάη θα 'μαστε καλά

Η παραπάνω ατάκα ανήκει στον άγγελο αναστασιάδη, που με τη βοήθεια του θεού και της παναγίας φαίνεται πως συμφώνησε να αναλάβει για τέταρτη φορά, αν δεν χάνω το μέτρημα, τον παοκ –χαράς ευαγγέλια για τον ρα και λοιπά αγγελόσκυλα. Την ίδια στιγμή: οι παοκτσήδες έκαναν συλλαλητήριο στην καμάρα για τα χρέη και το προπονητικό κέντρο της ομάδας τους· οι αρειανοί γκρίνιαζαν, γιατί δεν τους συνάντησε ο σαμαράς· οι παναθηναϊκοί έστειλαν στο δημοτικό συμβούλιο το παν.κι.· και οι ολυμπιακοί έβγαζαν πρώτο τον (α)μώραλη, που στο δεύτερο γύρο έχει απέναντι το μιχαλολιάκο των ρέιντζερς και τον κενταύρων, σε μια σχεδόν ενδομαφιόζικη κι ενδοχουντική αντιπαράθεση, όπως στις συμμορίες της νέας υόρκης· ενώ τα ξαδελφάκια τους στο βόλο έδωσαν ακόμα μεγαλύτερη διαφορά στον αχιλλέα μπέο του ολυμπιακού βόλου. Ο ολυμπιακός δηλ να κερδάει κι όλοι οι άλλοι…

Κι εσύ έψαχνες να βρεις ένα στήριγμα εκτός χώρας, στους παίκτες της μπεσίκτας και τοφόρο τιμής τους για τους νεκρούς ανθρακωρύχους στην πατρίδα τους, για να επιβεβαιώσεις τον χαμένο λαϊκό χαρακτήρα του αθλητισμού και τους πολύ δυνατούς συμβολισμούς που μπορεί να προσφέρει. Και εμείς σφε, με ποιον είμαστε σε βόλο και πειραιά στο δεύτερο γύρο; Ψηφίζουμε νίκη βόλου σε πρώτο και δεύτερο γύρο. Αλλά ο τρίτος με τα πλέι οφ είναι ο τελικός. Αν κι εμείς βλέπουμε κάθε αγώνα σαν τελικό, που συνδέεται με τη στρατηγική μας πρόταση.

Το φαινομενικά παράδοξο της υπόθεσης είναι πως ενώ ο βλαδίμηρος είχε μιλήσει για την αστική δημοκρατία ως το ιδανικό, το πιο ασφαλές σύστημα για την αστική τάξη και την εξουσία της, που την ασκεί έμμεσα, δια αντιπροσώπων, τα δεδομένα εσχάτως ανατρέπονται. Προκειμένου να συγκρατήσουν οι αστοί την «πολιτική κρίση» του συστήματος (ως απόρροια της οικονομικής), επαναφέρουν στο προσκήνιο τη φασιστική εφεδρεία ή βάζουν μπροστά προβεβλημένα στελέχη τους να αναλάβουν, χωρίς άλλη διαμεσολάβηση. Κι εδώ φαίνεται η χρεοκοπία ενός «πολιτικού λόγου» που στοχοποιεί τις ανίκανες ηγεσίες και την κακή διαχείριση, αφήνοντας στο περιθώριο την ταξική-κοινωνική ανάλυση και τον πυρήνα της εκμετάλλευσης. Μια μεγάλη αγανακτισμένη μερίδα κόσμου δείχνει πρόθυμη να κρεμάσεις τους τρακόσιους στο γουδί, θεωρεί όμως ευεργέτες κι επενδυτές τους μεγαλοεπιχειρηματίες και τους επικεφαλής μονοπωλιακών ομίλων.

Αυτό φάνηκε εν μέρει και στην περίπτωση του δημοψηφίσματος για το νερό, που απασχόλησε χτες τη συμβασιλεύουσα και το απαγόρευσε τυπικά η κυβέρνηση αλλά το αγκάλιασαν οι τοπικές δημοτικές αρχές, φτιάχνοντας ένα ωραίο τεχνητό δίλημμα, χωρίς ουσία. Γιατί το ζήτημα δεν είναι προφανώς να επιλέξουμε μεταξύ μιας ιδιωτικής εταιρίας ή μιας δημόσιας, που θα λειτουργεί στο υπάρχουν πλαίσιο με ιδιωτικο-οικονομικά κριτήρια κέρδους. Εξάλλου το χαρακτηριστικό γνώρισμα του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού (κμκ) είναι η σύμφυση κράτους και μονοπωλίων, όχι ο διαχωρισμός τους. Κι αυτή είναι κι η σύγχρονη τάση-μοντέλο «ανάπτυξης», με τα σδιτ και την από κοινού διαχείριση ενός οργανισμού, ώστε να παραμείνουν στο κράτος και να μην επιβαρύνουν τους ιδιώτες, αλλά τους φορολογούμενους, μια σειρά μη κερδοφόροι τομείς, όπως πχ η συντήρηση του δικτύου.

Έρχονται στο καπάκι και τα αποτελέσματα σε δήμο και περιφέρεια, η πρωτιά του.. πετυχημένου επιχειρηματία μπουτάρη κι ο δεύτερος γύρος με δυο πατενταρισμένους δεξιούς που ετοιμάζονται να διαλύσουν, μεταξύ άλλων, την κυριακάτικη αργία, και καταλαβαίνεις πως ζεις σε μια από τις χειρότερες, τις πιο αντιδραστικές ελληνικές γωνιές.

Χουντόπολις...

Στο επιβεβαιώνουν ακόμα και τα ονόματα των διαφόρων συνδυασμών και ψηφοδελτίων. Ο ιωαννίδηςπχ (λοιπόν, τρεις λέξεις, λοιπόν…) είναι επικεφαλής της κίνησης ‘πρωταθλήτρια περιφέρεια’ –και πάλι καλά που δεν την είπε αυτοκράτειρα ή κάτι παρόμοιο, να παραπέμπει συνειρμικά στον μπασκετικό άρη του 80’. Ενώ ο καλαφάτης ονόμασε τη δική του δημοτική κίνηση «εντάξει». Αλλά αν ήθελε να πάρει τις ψήφους των παοκτζήδων, έπρεπε να βάλει μπροστά στο όνομα δυο φορές και «ξέρω ‘γω»: παοκ, ξέρω ‘γω, ξέρω ‘γω, εντάξει...

Τι άλλο είδαμε κατά την χτεσινή ημέρα; Τον τσίπρα να σαλιώνει ένα ψηφοδέλτιο με αυτοκόλλητο, ίσως για να ρίξει γέφυρες στην τρίτη ηλικία, που μπορεί να βραχυκυκλώσει με το παραμικρό. Και για να δώσει σαφές μήνυμα πως (αν γίνει κυβέρνηση) αυτός θα βάζει σάλιο και θα μας πονάει λιγότερο. Τους οικολόγους πράσινους να συμβολίζονται με κίτρινο, γιατί το πράσινο το ‘χει καπαρωμένο το πασόκ, που δε στήριξη επισήμως κανέναν, γιατί αν το ‘κανε, δε θα τον ψήφιζε κανείς. Κάποιες γωνιές της ελλάδας να βάφονται άσπρες (πήξαμε στην ανεξαρτησία) σα να ήτανε χιονισμένες. Αλλά και ένα τσουμακί –όπως το λένε στο χωριό μου- χρώμα, που δεν κατάλαβα πολύ καλά τι ακριβώς συμβόλιζε.

Το βορίδη να ζορίζεται στην αρχή και να σου δίνει την εντύπωση πως θα ήθελε να έχει το ελεύθερο να αντιστρέψει εκείνο το αγαπημένο κλισέ επί αλλαγής και να μιλήσει για το «άθροισμα των μη δημοκρατικών δυνάμεων» μαζί με την χρυσή αυγή. Το μέγκα να θέλει να βγάλει ντε και καλά νδ και πασόκ τους μόνους κερδισμένους των εκλογών και να χρησιμοποιεί ως πρώτη γραμμή άμυνας ότι «και ο ολάντ βγαίνει τρίτος ή ο κάμερον πέμπτος στις αυτοδιοικητικές, αλλά αυτό δε θέτει ζήτημα σταθερότητας για την κυβέρνησή τους», για να φτάσουν αργότερα στην ταπεινότητα του σαμαρά στις δηλώσεις του, αν και δικαιολογούταν λέει να θριαμβολογήσει, γιατί αδιαμφισβήτητα θριάμβευσε. Μόνο για τοπικές συντεχνίες που δε μίλησαν δηλ, για τις τοπικές κοινωνίες που τόλμησαν να μην ψηφίσουν τους εκλεκτούς της κυβέρνησης.

Στο σκάι μάλιστα το πήγαν ακόμα παραπέρα κι όσο μιλούσε η βαλαβάνη, κάποιος αντικειμενικός δημοσιογράφος έγραψε σε ένα χαρτί το ποσοστό του σύριζα στην α’ αθηνών τον ιούνη του 12 –που ήταν μεγαλύτερο από αυτό που συγκέντρωσε ο γκάμπριελ- και το ‘δωσε στην κοσιώνη, που το σήκωσε και το έδειξε κατευθείαν στην κάμερα.

Πιο πριν βέβαια οι συριζαίοι είχαν προλάβει να κάνουν μια μοναδική επίδειξη έμφυτης πασοκικής αλαζονείας, πριν καν κληθούν να κυβερνήσουν ή να βεβαιωθούν έστω πρώτα για τα αποτελέσματα. Και δεν περιορίστηκαν να επισημάνουν πόσο αναξιόπιστες είναι οι στημένες δημοσκοπήσεις και τα ευρήματά τους, αλλά την έπεσαν κατευθείαν στους δικούς μας και επικεντρώθηκαν στο αγαπημένο τους θέμα: τη στάση του κκε στο δεύτερο γύρο. Με το βούτση να την πέφτει κατευθείαν στη λιάνα με εμπάθεια –πρόβα για την πίεση που μας περιμένει αυτή τη βδομάδα- και με τον τατσόπουλο να στενοχωριέται για τον αριστερό εμφύλιο... Και με το σοφιανό να λέει βραχνιασμένος λίγο μετά πως αυτές τις μέρες οι δημοσιογράφοι τον έχουν ρωτήσει πιο πολλές φορές τι θα κάνει στο δεύτερο γύρο παρά τι θα κάνει στον πρώτο!

Τι έκανε λοιπόν το κουκουέ στον πρώτο γύρο;

Αν πιστέψουμε το αντικειμενικό μέγκα (και κάποιες γνωστές ιστοσελίδες που θα σπεύσουν να ευθυγραμμιστούν με αυτό το συμπέρασμα) η λασυ κατέγραψε πτώση σε σχέση με τις αντίστοιχες εκλογές του 10’. Το 10’ όμως δεν είναι ίδιο με το 12’, πολύ περισσότερο με το 14’, για να κάνουμε ευθείες συγκρίσεις. Το κόμμα κατάφερε να επαναπατρίσει ένα μεγάλο αριθμό ψηφοφόρων και να προσεγγίσει τις 500 χιλιάδες πανελλαδικά στις περιφέρειες, παρά τη μεγάλη αποχή. Αυτό μεταφράζεται σε ένα ποσοστό που υπερβαίνει μάλλον το 9% κι αναδεικνύει μια σημαντική δυναμική.

Γενικώς το κόμμα του λαού χτες είχε παράλληλη πορεία με την ομάδα του λαού στο μπάσκετ: αφού πέρασε την πρώτη ψυχρολουσία με τα αναξιόπιστα έξιτ πολ, ανακτήσαμε σταδιακά παλμούς και στο τέλος έκανε την ανατροπή και πέτυχε ένα πολύ καλό αποτέλεσμα.

Παράλληλα το κκε είχε καλύτερα αποτελέσματα σε πολλές περιπτώσεις σε επίπεδο δήμων, όπου πήρε την πρώτη θέση στην πάτρα (αν και περιμέναμε αρχικά μεγαλύτερη διαφορά), το χαϊδάρι και την ικαρία (όπου ξεπέρασε το 44% και σε κάποια φάση φλέρταρε και με την εκλογή από τον πρώτο γύρο), ενώ μπαίνει στο δεύτερο γύρο και στην πετρούπολη, όπου μπορεί να επανεκλεγεί η παρούσα –ή μάλλον απερχόμενη- κόκκινη δημοτική αρχή. (Χώρια η καισαριανή κι η σέριφος, όπου χάσαμε για μια χούφτα ψήφους το δεύτερο γύρο και το δήμο αντίστοιχα).

Κι εδώ αντιστρέφεται, με πολύ διασκεδαστικούς όρους μάλιστα, αυτό το περιβόητο ερώτημα «τι θα κάνετε στο δεύτερο γύρο» προς τους κάθε λογής ενωτικούς αριστερούς, που το έχουν σαν καραμέλα, νομίζοντας πως έτσι μας στριμώχνουν. Κι αυτό γιατί σε όλες τις περιπτώσεις που η λασυ είναι στο β’ γύρο, ο σύριζα γίνεται κατά κάποιον τρόπο ρυθμιστής των εξελίξεων. Ή που θα αναγκαστούν να μας ψηφίσουν, για να φανούν συνεπείς με όσα λένε, ή που θα εκτεθούν ανεπανόρθωτα κι η κάλπη θα είναι αδιάψευστος μάρτυρας γι’ αυτό. Σε κάθε περίπτωση η κατάληξη θα είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Ή που θα δούνε τους δήμους να βάφονται κόκκινους και θα τρώνε τα καπέλα τους, σαν το ρόμπαξ, από το κακό τους, ή που θα φανούν τελείως ανακόλουθοι και θα γίνουν ρόμπαξ από την ανάποδη.

Οι άλλες δυνάμεις τώρα, προσπαθούν όλες σχεδόν να εφαρμόσουν τη λογική του αγγελάρα (με τη βοήθεια του θεού και της παναγίας) και του μισογεμάτου ποτηριού, να δείξουν πως το μάη (θα) είναι όντως καλά, παίρνοντας επιλεκτικά εκείνα τα παραδείγματα που επιβεβαιώνουν ένα προειλημμένο συμπέρασμα. Αυτή που σίγουρα βγαίνει κερδισμένη (κι από την εντατική -προσωρινά τουλάχιστον) είναι η ανταρσυα, σε παράλληλη σχεδόν πορεία με εμάς, που αποδεικνύεται καλή δεξαμενή ψήφων διαμαρτυρίας για δυσαρεστημένους συριζαίους και συγκεντρώνει πάνω από 120 χιλιάδες ψήφους και 2% στις περιφέρειες. Κρίμα μόνο που δε θα το χαρούν πολύ μάλλον αλλά μόνο για μια βδομάδα –{το ίδιο που κινδυνεύει να πάθει δηλ και η ατλέτικο, αν χάσει το σάββατο στον τελικό του τσου λου. Λες κι η ανταρσυα να είναι μια μικρή ατλέτικο, με ψυχή σιμεόνε και να μην το ξέρει; Και ποιος είναι στο ρόλο του ντιέγο κόστα, που πλακώνεται με όλους; Ή μάλλον, ποιος θα πρωτοείναι;}

Να δούμε κι εμείς τι θα κάνουμε δηλ. Γιατί ο σύριζα μπορεί να μην παίζει μεγάλη μπάλα, όπως λένε οι οπαδοί του, αλλά σίγουρα θα ασκήσει ασφυκτική πίεση εν όψει της δεύτερης κυριακής. Αλλά αυτά θα τα δούμε μες στη βδομάδα που άρχισε σήμερα ελπιδοφόρα.

Εκλογικά μαγειρέματα

Πολλές φορές η πολίτικη κουζίνα, αλλάζει τόνο και γίνεται πολιτική. Οι λαοπλάνοι σερβίρουν στους ψηφοφόρους τις ίδιες βρωμιές με πολλά μπαχάρια, για να τις καταπιούν αμάσητες, αλλά σε περίοδο κρίσης, ούτε αυτά τους περισσεύουν. Του υπόσχονται ένα διαφορετικό μίγμα πολιτικής, λες και είναι βάση για κέικ, όπως είχε πει κάποτε η αλέκα. Κι αυτός περιμένει με λαχτάρα να του ρίξουν μερικά ψίχουλα παραπάνω, αλλά μένει με την όρεξη, γιατί αυτοί που του αρπάζουν το φαΐ από το τραπέζι, κηρύσσουν τη λιτότητα. Και μας λένε πως πρέπει να κάνουμε αυστηρή δίαιτα, να σφίξουμε και άλλο το ζωνάρι, μπας και βγει ξίγκι από τη μύγα και τα ρετιρέ που έχουν ακόμα λίπος να κάψουν. Γιατί λέει το παρακάναμε στο μεγάλο φαγοπότι των προηγούμενων χρόνων κι οδηγούμαστε στην έξοδο του εστιατορίου της ενωμένης ευρώπης, όπου θα τρώγαμε λέει με χρυσά κουτάλια.

Πολλές φορές απ’ όλα αυτά που αυθορμήτως του υπαγορεύουν, το μυαλό του λαού γίνεται χυλός, αντιμνημονιακός αλλά ευρωπαϊστής, αντίφα με φασίζουσες αποχρώσεις. Και μπορώ να φανταστώ τα αστικά επιτελεία πάνω από το καζάνι στο οποίο βράζουμε όλοι να ανακατεύουν με την κουτάλα της εξουσίας, ενώ ρίχνουν το αντικούκου για την ταξική συνείδηση, όπως στο στρατό, έχοντας στο χέρι τον τσελεμεντέ του αναρχικού (τραπεζίτη και της άναρχης καπιταλιστικής παραγωγής) με συνταγές για τη διαχείριση της κρίσης.

58 αλά κρεμ, ποτάμι με μπόλικη σάλτσα και τηλεμαϊντανό, ελιές καλαμών ξιδάτες, που συμβολίζει το κυβερνητικό μπλοκ, τον μπένι της ελιάς, τον πρωθυπουργό καλαμών, και το εκλογικό αποτέλεσμα που θα τους ξινίσει. Μπένι στο φούρνο με πατάτες, μόνο που είναι κρέας ληγμένο και επικίνδυνο, που τα έχει φάει τα ψωμιά του (μαζί με τον αγλέουρα, το καταπέτασμα και τις κάλτσες του, όπως έλεγε κάποτε ο χαρούλης) και τώρα κηρύσσει τη λιτότητα, όπως λέει ο μπρεχτικός στίχος). Λαγός στιφάδο με πετραχήλια εντός της εε, τώρα που θα γίνει σεφ της κομισιόν ο αλέξης. Μέρκελ με τα κρεμμυδάκια και δάφνες από τον πρόσφατο θρίαμβο του τσίπρα στο ντιμπέιτ για την κομισιόν, κοκ.

Το βασικό για αυτούς βέβαια είναι να πείσουν το λαό να φάει όλο το φαΐ του με το φόβητρο κάποιου μπαμπούλα, πχ θα ‘ρθει ο κακός μετανάστης να σου φάει τη δουλειά, και τα διάφορα τρομοκρατικά διλήμματα. Νδ ή χάος, σύριζα ή μνημόνιο, ποτάμι ή γέφυρες, ελιά ή κώτσο βασιλιά, 10% πασόκ ή αποσταθεροποίηση της κυβέρνησης και του πλανήτη από την τροχιά του, 10% στο σταύρο, αλλιώς θα πάει σπίτι του, δηλ στην τηλεόραση, δημάρ ή πλαστελίνη για να δέσει καλά η επόμενη κυβέρνηση όποια κι αν είναι, πιτσίλκας ή βορεάδης, μία ή η άλλη φράγκο δύο, που λέγαν κι οι παλιοί.

Και το γλέντι καλά κρατεί για να δούμε ποιος θα βγει ο μάστερσεφ της τριπλής κάλπης. Αν και το μενού το ‘χουν προγραμματίσει πολύ καλά. Μετά από το αρνάκι του πάσχα, βάζουν τον κόσμο σε ένα παρατεταμένο εκλογικό λήθαργο, χωρίς όνειρα και απαιτήσεις, για να μην κουνηθεί φύλλο ως τον ιούνιο –ή και σε μεγαλύτερο χρονικό ορίζοντα, αν δρομολογηθούν κυβερνητικές εξελίξεις από την κάλπη. Μοίρασαν σε δύο πιάτα το κυρίως μενού, πρώτη και δεύτερη κυριακή, για να ελέγξουν πιο εύκολα την πελατεία. Και περιμένουν να δουν τώρα τι ψάρια έπιασαν.

Γνωρίζουν καλά πως πολλοί ετεροδημότες αδυνατούν αντικειμενικά να ταξιδέψουν δυο φορές εκεί που έχουν τα εκλογικά τους δικαιώματα, κάτι που μάλλον θα αυξήσει την αποχή στις ευρωεκλογές, κόβοντας το εκλογικό ρεύμα του σύριζα και τον ούριο άνεμο που τον οδηγεί στο μαξίμου. Έβαλαν κουτοπόνηρα και τις δημοτικές-περιφερειακές εκλογές μια βδομάδα πριν από τις ευρωεκλογές, γιατί πιστεύουν πως θα τα πάνε καλύτερα και θα διαμορφώσουν κλίμα εν όψει της δεύτερης κυριακής. Ο μηχανισμός του σύριζα είναι ακόμα αρκετά αδύναμος στην αυτοδιοίκηση –ή τοπική διοίκηση, όπως τη λέμε εμείς στια αναλύσεις μας- και δε διεκδικεί με αξιώσεις πολλές περιφέρειες, πέραν της αττικής ίσως –δεν είναι τυχαίο εξάλλου πως πολλά πρωτοκλασάτα στελέχη του αρνήθηκαν να εμπλακούν σε αυτές τις εκλογές, που τις θεωρούν καμένο χαρτί, περιμένοντας κάποιο άλλο πόστο στην κυβέρνηση που έρχεται.

Οι κάλπες πάντως είναι γκαστρωμένες και κανείς δε γνωρίζει τι ακριβώς θα βγάλουν. Πόσο μάλλον όταν δεν έχεις να κάνεις με κανονικούς γιατρούς και μαίες, αλλά με κομπογιαννίτες, που προσπαθούν να κρύψουν την αποτυχία τους ή τα μαγειρέματά τους πίσω από αναγωγές, αδιευκρίνιστες ψήφους, αναποφάσιστους της τελευταίας στιγμής, τον κόσμο που κλείνει στις δημοσκοπήσεις νευριασμένος το τηλέφωνο ή τις τρολάρει –και γιατί όχι. Το θέμα εξάλλου δεν είναι να βρεις μόνο το προφανές, αν θα είναι αγόρι ή κορίτσι κι αν θα βγει πρώτος ο σύριζα, αλλά πιο ειδικά ποσοτικά και ποιοτικά χαρακτηριστικά της κάλπης.

Προσωπικά λοιπόν έχω ακούσει και τα δύο βασικά σενάρια ως εκτιμήσεις. Το πρώτο είναι πως ο κυβερνητικός συνασπισμός καταρρέει κι απ’ αυτό θα ωφεληθεί ο σύριζα, προσεγγίζοντας το 30% και προκαλώντας ισχυρούς τριγμούς στην κυβέρνηση· κάτι που φαίνεται να ενισχύεται από τις απίθανες σπασμωδικές αντιδράσεις κυβερνητικών στελεχών και διεθνών θεσμών ή φορέων, που τα στηρίζουν και κλείνουν όλοι μαζί σε όλες τις πτώσεις την αποσταθεροποίηση. Και το δεύτερο πως η μπάλα της παρακμής παίρνει μάλλον και το σύριζα, που είναι ψόφιο άλογο και δεν τραβάει πολύ στην ανηφόρα, οπότε μόλις και ξεπερνά αγκομαχώντας το ποσοστό της νδ, χωρίς να συγκεντρώνουν μαζί και οι δύο πάνω από 50%. Αλλά αυτά θα τα εκτιμήσουμε καλύτερα και στην τελική ευθεία αυτής της βδομάδας

Και το κουκουέ κύριε;

Ακόμα κι αν κάνουμε αφαίρεση από όλα τα άλλα στοιχεία κι ασχοληθούμε μόνο με το ποσοτικό αποτέλεσμα, δεν είναι εύκολο να καθορίσουμε τα δεδομένα και το τι συνιστά επιτυχία. Υπάρχουν πχ σφοι που λένε πως θα είναι ευχαριστημένοι και με το 4,5% του ιουνίου συν μία ψήφο, άλλοι που βάζουν ψηλότερα τον πήχη κι άλλοι που μετράν τις ψήφους σε απόλυτο αριθμό, που ούτε αυτό είναι αξιόπιστο μέτρο, γιατί η αποχή θα αυξηθεί αντικειμενικά και μπορεί να μας πλήξει συγκριτικά λιγότερο, ανεβάζοντας τα ποσοστά μας, όχι όμως και τις ψήφους μας. Και στην τελική με τι ακριβώς συγκρίνουμε, για να θέσουμε έναν πήχη; Με τον ιούνη του 12’, με το μάη, που ήταν ίσως πιο αντιπροσωπευτικός ή με το μέσο όρο τους; με τις ευρωεκλογές του 09’ ή με το 11% παρά κάτι των περιφερειακών του 10’ (ο χτεσινοσημερινός ρίζος πάντως υπενθύμιζε τα ποσοστά μας ανά περιφέρεια από τον ιούνη του 12’); Και θα έχουμε ίδιο ή παραπλήσιο αποτέλεσμα τις δύο κυριακές;

Όχι απαραίτητα –όσο κι αν είναι ενιαίο το κριτήριο της ψήφου. Γιατί ο παφίλης πχ μπορεί να πιάσει ένα διψήφιο ποσοστό στην αττική, που αντιστοιχεί στο ¼ της επικράτειας και να επηρεάσει θετικά το γενικό σύνολο. Κι η αποχή ως αστάθμητος παράγοντας να παίξει κάποιο ρόλο και να αντισταθμίσει την πόλωση και τα εκβιαστικά διλήμματα ως ένα βαθμό, για να κρατήσει το κόμμα και το δεύτερο ευρωβουλευτή, που θα παιχτεί λογικά στα υπόλοιπα. Αλλά αυτά δε θα έχουν καμία σχεδόν αξία –ακόμα και από την καθαρά αριθμητική σκοπιά του πράγματος- αν δε συνδυαστούν με το πολιτικό κομμάτι, για να ατσαλώσουν ένα ταλαντευόμενο κομμάτι απέναντι στις κυβερνητικές σειρήνες του σύριζα πχ –σε περίπτωση που οδηγηθούμε σε εθνικές-βουλευτικές εκλογές.

Αυτά βέβαια θα έχουμε καιρό να τα δούμε και να τα εκτιμήσουμε πιο καθαρά μετά τα σημερινά αποτελέσματα, καθώς επίσης και τους δήμους, που η λασυ θα περάσει στο δεύτερο γύρο και θα τους διεκδικήσει σε μία εβδομάδα. Και κάτι μου λέει πως αυτοί δε θα είναι μόνο στην πάτρα και την ικαρία, όπου είναι και το πιο λογικό, αλλά και σε κάποιους δήμους της αττικής-αθήνας και μερικούς ακόμα από την επαρχία.

Για να δούμε…

Εκλογικά στιγμιότυπα

Φτάνοντας στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου αυτού του εκλογικού μάη (που ξεκίνησε με τα φιλικά προετοιμασίας στις φοιτητικές εκλογές) η κε του μπλοκ συγκεντρώνει και παρουσιάζει τα καλύτερα στιγμιότυπα και κάποια ενδιαφέροντα-ευτράπελα σκηνικά, που υπέπεσαν στην αντίληψή της, με τη βαθιά πεποίθηση πως η επόμενη εβδομάδα θα μας δώσει ακόμα περισσότερο υλικό.

Εν όψει την πρώτης κυριακής λοιπόν στη λδ του βορρά κορυφώσαμε με μια μικρή, «οικογενειακή» συγκέντρωση στο πάρκο του θεράποντα (στην κάτω τούμπα για τους μη παροικούντες τη νυφούλα του θερμαϊκού) κρατώντας μάλλον δυνάμεις για την άλλη εβδομάδα και την ομιλία του κουτσούμπα στην αριστοτέλους. Το προηγούμενο τριήμερο στο θεράποντα ήταν το πανηγύρι για τον τοπικό.. άη και εννοείται πως δεν έπεσε σταγόνα νερό. Εμείς όμως είχαμε κλείσει ραντεβού με τη βροχή, με τον ουρανό να αδειάζει στα κεφάλια μας ό,τι είχε και δεν είχε, για να ανοίξει τελείως αργότερα και μόνο ήλιο που δεν έβγαλε τελικά το βράδυ. Όπως θα ‘λεγε ο σύντροφος οβελίξ: τα πουλιά πετάνε χαμηλά αστερίξ, μάλλον θα ‘χει συγκέντρωση το κόμμα.

Στην αθήνα το πρόγραμμα έχει και δεύτερη συγκέντρωση στο πεδίο του άρεως την άλλη εβδομάδα. Και το ωραίο είναι πως με το που τελείωσε προχτές η πρώτη με την ομιλία του κούτσι, τα μεγάφωνα άρχισαν να καλούν τον κόσμο στη δεύτερη: «θα μιλήσει ο δημήτρης κουτσούμπας…», Ίσως τότε να ‘ρθουν κι αυτοί που τεμπέλιασαν την πέμπτη και να γεμίσει ακόμα περισσότερο το πεδίο.

Σε διάφορους σοσιαλ-μιντιάρχες (φέισμπουκ, τουίτερ, κτλ) έκανε τρομερή εντύπωση η συντρόφισσα που ανέβηκε προχτές στο βήμα και πετούσε κόκκινα λουλούδια στον κόσμο. Προφανώς περίμεναν κάτι σαν την αλέκα (που μια χαρά ήταν πάντως στα νιάτα της, όπως λέει ο σεχτάρ) ή τον κούτσι με κοτσίδες και περούκα, για να ικανοποιηθεί το κλασικό στερεότυπο που έχουν για εμάς. 

Οι όμορφες συντρόφισσες προκαλούν πάντα αίσθηση στην κοινή γνώμη και παρά τον ανίκητο σεξισμό (και τον ακόμα ισχυρότερο αντικομμουνισμό) που επικρατεί σε ένα κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, αυτές έχουν αρκετή απήχηση, γιατί κάθεται να τις ακούσει τουλάχιστον ο κόσμος, σε αντίθεση με πολλούς άλλους συντρόφους. Έτσι μια ωραία γυναικεία παρουσία αποδεικνύεται κάποιες φορές το καλύτερο εργαλείο για να σπάσουμε την κρούστα του αρνητισμού και της καχυποψίας στον κόσμο.

Βιβή Δάγκα, υποψήφια με τη Λασυ στο Δήμο Αιγάλεω

Δήμητρα Σταματέλου, υποψήφια με τη Λασυ στο Δήμο Λευκάδας

Στη δυτική μακεδονία μάλιστα, το κόμμα έκανε (όχι την έκπληξη, αλλά) τη διαφορά βάζοντας τέσσερις γυναίκες υποψήφιες στους δήμους-πρωτεύουσες των ισάριθμων νομών της περιφέρειας και τον 29χρονο(!) γιάννη βήττα υποψήφιο περιφερειάρχη. Αν κι η νεολαία είναι μια αρκετά διευρυμένη έννοια, ειδικά στις σημερινές συνθήκες. Γι’ αυτό κι η ειδική εκλογική έκδοση του οδηγητή περιλαμβάνει στους νέους σε ηλικία υποψήφιους ευρωβουλευτές του κουκουέ τον γκριζομάλλη κώστα παπαδάκη (39 ετών) και τη γενιά των σαράντα (καπέτη, ταβουλάρη, παναγιωτακοπούλου).

Εν παρόδω, στην χιουμοριστική στήλη της ίδιας έκδοσης βρίσκουμε δύο πολύ καλές ατάκες στο στιλ των περίφημων rise up stickers.

Βρέθηκε τρόπος για να πάρουμε το κοινωνικό μέρισμα: στις καινούριες φορολογικές δηλώσεις αντί για «φιλοξενούμενοι» δηλώνουμε «γηπεδούχοι»

Κι η δεύτερη για όσους έχουν προλάβει κι έχουν αναμνήσεις από τις τηλεοπτικές σειρές των τελών του ενενήντα.

Ο ριζοσπαστισμός του σύριζα είναι σαν τη νινέτα από τους δύο ξένους. Ακούς για αυτόν, αλλά δεν τον έχει δει κανείς.

Όσο κι αν ενοχλεί κάποιους, οι σύντροφοι από τη νεολαία με την αντίστοιχη χρέωση, «το ‘χουν».

Μια δόση σεξισμού πάντως είχε κι η πρόσφατη επίθεση του πάγκαλου στη ρένα δούρου που διάλεξε ωστόσο συνειδητά να παίξει με όρους φότοσοπ και αστικής διαφήμισης στην προεκλογική της αφίσα –που ‘ταν σα διαφήμιση κέντρου της παραλιακής. Όσο για το περίφημο ζήτα του ζορό (ή μήπως του βασιλικού και του λαμπράκη) στο σύνθημά της ‘αρχίΖουμε’, πάει γάντι με τη λογική του μασκοφόρου εκδικητή, που σώζει από τους κακούς τις λαϊκές μάζες, χωρίς αυτές να κουνήσουν το δαχτυλάκι τους, παρά μόνο για να βάλουν στην κάλπη το σωστό ψηφοδέλτιο.

Όπως έγραψε και κάποιος (στο ρίζο νομίζω· ή στην μπλογκόσφαιρα;), πρέπει να ζητήσει πνευματικά δικαιώματα από τη δούρου ο παναγιώτης ψωμιάδης, ο ζορό της καρδιάς μας, που κατεβαίνει ξανά υποψήφιος με την πατρί.δ.α του πολύδωρα και διαφήμισε το «πλούσιο αθλητικό έργο» της διοίκησής του στη νομαρχία, από την εφημερίδα «παλμός της θεσσαλονίκης», του –ενός και μοναδικού- πάνου τόκου. Ένα ευαγγέλιο του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου, περήφανο κι οικονομικά ανεξάρτητο –γιατί δε βρίσκει χρηματοδότες. Όπως γράφει στη δεύτερη σελίδα της, στη στήλη «τα ωραία του μανώλη», ο συνεργάτης της μανώλης μαστρομανώλης «προβολή καταστημάτων δεν υπάρχει εδώ, γιατί δε μας το ζήτησαν αυτό, όταν μας το ζητήσουν αυτό εδώ ήμαστε».

Αυτή φυσικά δεν είναι μόνη καλτ υποψηφιότητα σε αυτές τις αλλεπάλληλες εκλογικές μάχες. Αρκεί μια ματιά στις παρακάτω αφίσες, για να το διαπιστώσει κανείς και μόνος του.

Όπως όλα δείχνουν δεν πρόκειται για τρολιά, αλλά για πραγματικό υποψήφιο με το συνδυασμό του παχατουρίδη στο περιστέρι. Ακολουθώντας αυτό το σύνδεσμο μπορείτε να δείτε και μερικές ακόμα υποψηφιότητες, σε αντίστοιχο μήκος κύματος.

Εξίσου γραφική είναι και μια διαφήμιση του αρχιπασόκου δήμαρχου συκεών-νεάπολης σίμου δανιηλίδη, που προβάλλει το «πλούσιο κοινωνικό έργο» της διοίκησης και κάποια μαθήματα που διοργανώνει ο δήμος, θυμίζοντας περισσότερο διαφήμιση φροντιστηρίου: ιστορία, ξένες γλώσσες, ενισχυτική διδασκαλία.

Παρεμπιπτόντως, τα δικά μας σποτάκια φέτος εν όψει ευρωεκλογών, είναι πιστεύω τα καλύτερα που έχουμε βγάλει τα τελευταία χρόνια. Αλλά για αυτά περισσότερα σε επόμενη ανάρτηση.

Το κορυφαίο προλεκάλτ στιγμιότυπο της προεκλογικής περιόδου (και όχι μόνο) ήταν πάντως μια μεταμεσονύχτια εκπομπή του άλφα προχτές, που ξεπέρασε κάθε προσδοκία με την ταυτόχρονη παρουσία στο στούντιο εκπροσώπων από:

Το μλ-κκε, που προσπαθούσε να εξηγήσει στην ξανθιά παρουσιάστρια (νάτος ο σεξισμός) γιατί συνεργάζονται με διάφορες δυνάμεις στο κίνημα, αλλά όχι στις εκλογές.

Το εεκ, που διάβαζε κατ’ ουσίαν τις ανακοινώσεις του κόμματος, για να είναι εντός χρόνου και να μην ξεχάσει τίποτα από όσα έπρεπε.

Το σχέδιο βήτα που έλεγε τα δικά του για το ευρώ.

Την οακκε, που διόρθωσε την παρουσιάστρια για το γένος της οργάνωσης («η» και όχι «το» οακκε), εξήγησε γιατί δε συνεργάζονται με το «ψευτοκουκουέ», που είναι αντιβιομηχανικό κόμμα, τις αιτίες της κρίσης (το σαμποτάζ κι η πτώση των παραγωγικών δυνάμεων) και ξεδίπλωσε, όσο πρόλαβε, όλη την πολιτική τους πλατφόρμα για τον κίνδυνο εξ ανατολής και το ρωσοκινέζικο κεφάλαιο που κάνει κουμάντο στην χώρα.

Το ασκε, τον κολλάτο, την κίνηση αντίστασης (ένας γραφικός που θέλει να ξαναβάλουμε στην πόλη την ελληνική σημαία)

Και το κόμμα κυνηγών, που ζητάει να εκλέγεται με άμεση ψηφοφορία η κομισιόν και ανέφερε την χιτλερική νομοθεσία για τα δικαιώματα των ζώων, και κάτι σπισιστικής απόχρωσης παραλογισμούς για τις ευαισθησίες του σκουληκιού που δολώνεται.

Και το κοντέρ τερμάτισε…

Κι η ανταρσύα; Η ανταρσυα βάζει το κερασάκι στην τούρτα αυτής της ανάρτησης, με ένα τρικάκι που κυκλοφόρησε στη θεσσαλονίκη και είναι ίδιο, μα τον τουτατι και την μπελισάμα, με εκείνο που είχε στο σήμα του ο συνασπισμός (της αριστεράς και της προόδου), δίνοντας έναυσμα για μια σειρά συνειρμούς και συμβολισμούς.

 Ακόμα πιο ενδιαφέρουσα όμως ήταν μια συνέντευξη στο πριν του αλέν κριβίν, του γαλλικού αντικαπιταλιστικού κόμματος (npa) και τα σημεία όπου αναφέρεται στις σχέσεις του κόμματος με τις ελληνικές πολιτικές δυνάμεις.

Ήδη το ξεκαθάρισα: μπορεί να έχουμε κάποιες σχέσεις με κάποια τμήματα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ συμμετέχει στο ΚΕΑ με το οποίο διαφωνούμε. Υποστηρίζουμε πλήρως την ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Ναι αλλά…

Σήμερα υπάρχουν δυνάμεις στην Ευρώπη όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ενδεχομένως κάποιες μειοψηφικές δυνάμεις στον ΣΥΡΙΖΑ, με τις οποίες μπορούμε να οργανώσουμε κοινούς αγώνες στη βάση ενός προγράμματος πάλης με συγκεκριμένα αιτήματα. Με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, υπάρχει μια διαφορά που αποτελεί ακόμη και σε εμάς θέμα συζήτησης, η έξοδος από το ευρώ και ποια πολιτική πρέπει να ακολουθήσουμε όσον αφορά το ζήτημα του νομίσματος.

Με άλλα λόγια, σχηματικά μιλώντας, σε αυτό το ζήτημα είναι πιο δεξιοί κι από τον αλαβάνο. Για να μην πούμε τον κατσανέβα, τον καζάκη και ρίξουμε το επίπεδο.

Αντί επιλόγου, μια μουσική πρόταση που κολλούσε περισσότερο με το θέμα της προηγούμενης ανάρτησης, αλλά αν έμπαινε εκ των υστέρων, θα πήγαινε χαμένη.

Υστερόγραφο

Καλό βόλι σε όλους κι αύριο θα τα πούμε με την ανάλυση των αποτελεσμάτων.