Οι τρεις ταφές του αριστεροχωρίου

Τρίτο και τελευταίο μέρος της τριλογίας του Μελκιάδες Εστράδα-αριστεροχώρι.

Ξέχασα να γράψω για το 5ο Συνέδριο του ΝΑΡ πως οι θέσεις ψηφίστηκαν από το 71%, αλλά δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω από τι σκοπιά διαφώνησε το υπόλοιπο 29%, αν είναι ενιαία και ομαδοποιημένη η στάση του, αν απηχεί έναν γενικότερο προβληματισμό-ξενέρωμα ή αν κυμαίνεται σε φυσιολογικές για το χώρο επίπεδα, μακριά από τις ομοφωνίες των νεκροταφείων -που ταιριάζουν μακάβρια και με τον τίτλο της ανάρτησης.

Σημειώνω επίσης τις αντιδράσεις κάποιων αιώνιων (μετα)φοιτητών για τις εξελίξεις στα ΕΑΑΚ, που ρωτούσες να μάθεις τι γίνεται, ξαφνικά δήλωναν πολύ μεγάλοι για να έχουν επαφή και να γνωρίζουν ή υποβάθμιζαν το ζήτημα, γιατί «και πέρσι ήταν ξεχωριστή η καταγραφή» κτλ, που προσωπικά τις θεωρώ ό,τι πιο κοντινό στο αστεριξικό μοτίβο για την Αλεζία, που προφανώς έγινε και πώς να το αρνηθείς, αλλά χμφ, χμ, τι γυρεύετε και τα σκαλίζετε, και τέλος πάντων τι την θέλετε εσείς αυτήν την Αλεζία, ε;

Είχαμε μείνει όμως στο σημείο όπου με επιτυχία ολοκληρώθηκαν οι εργασίες του συνεδρίου, το οποίο είναι αβάσταχτο κλισέ, κάτι σαν το «ανταμώσαμε και τραγουδήσαμε» για Φεστιβάλ και διήμερα, αλλά λιγότερο διασκεδαστικό -αν δεν το ζεις απέξω-, για αυτό ανταμώνουν ίσως κάθε 5-6 χρόνια, βάσει διασταλτικής ερμηνείας του καταστατικού τους.
Ή σα να λες με επιτυχία σηκώθηκα σήμερα από το κρεβάτι, βούρτσισα τα δόντια μου και σημάδεψα τη λεκάνη -που δεν είναι και αυτονόητο αν δεν τα πας καλά με το πρωινό ξύπνημα-, γιατί το παν στη ζωή είναι να έχεις στόχους.
Ή ένα είδος οργουελικής, διπλής γλώσσας, που βασικά εννοεί: οριακά αποφεύχθηκαν τα παρατράγουδα στις εργασίες του συνεδρίου, παρά τα προγνωστικά περί του αντιθέτου. Αλλά αν έχεις σαν μέτρο σύγκρισης το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, η επιτυχία και η ομόνοια είναι δεδομένες.

Φαντάσου εν τω μεταξύ μια ανακοίνωση απ’ το Γραφείο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ που θα έλεγε τα εξής: με φαντεζί λάμψη, γκλάμουρ και επικοινωνιακό πάταγο ολοκληρώθηκε η συνεδριακή performance του president Στέφανου. Διαβάστηκαν μικρά αποσπάσματα πολιτικού λόγου από ότο-κιου, ενώ ξεσηκώθηκαν θυελλώδη χειροκροτήματα και αυθόρμητες ουρανομήκεις επιδοκιμασίες από τους συνεδριακούς θαυμαστές του προέδρου. Κατά τη διάρκεια του συνεδρίου, είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε υψηλής αισθητικής θέατρο του παραλόγου, με τη συντρόφισσα Γεροβασίλη στο ρόλο του βαρίδιου, ενώ το plot-twist στη λήξη συνάντησε διθυραμβική υποδοχή από κριτικούς στο X. Για τις ανάγκες του συνεδρίου χρησιμοποιήθηκαν ζωντανοί, ομιλούντες κομπάρσοι, που γιούχαραν κατά παραγγελία, με σύστημα εξειδικευμένης τηλεδιοίκησης, ενώ πολλαπλασιάστηκαν με εφέ τεχνητής νοημοσύνης, για να συγκροτηθούν σε συνεδριακό όχλο. Σημειώνεται πως κανείς σύνεδρος της αντιπολίτευσης δε βασανίστηκε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων.

Ή ακόμα καλύτερα, μια αντίστοιχη ανακοίνωση το ’91, μετά το 13ο Συνέδριο του ΚΚΕ, που μεταδιδόταν ζωντανά και από την τηλεοπτική συχνότητα του 902. «Με επιτυχία ολοκληρώθηκαν οι επεισοδιακές εργασίες του συνεδρίου, που σηματοδοτεί μια νέα πορεία για το Κόμμα, τονίζοντας την ενότητα στους κόλπους του και την ιστορική του συνέχεια». Που θα ήταν και απολύτως ακριβές, ως προς την επιτυχία τουλάχιστον, με την χιτσκοκική, γκρανκινιολική, θριλερική εκλογή της Αλέκας αντί του Δραγασάκη και το ανανεωτικό του σινάφι (57-53).

Κι αν όλα αυτά φαντάζουν χαζομάρες, ας κρατήσουμε τη συνείδηση της αναγκαιότητας (που είναι η ελευθερία για εμάς) να βρούμε άλλες πιο ζωντανές φράσεις για να περιγράφουν τέτοιες -ελπίζουμε πάντοτε ζωντανές- διαδικασίες. Γιατί αν ένα κλισέ δεν είναι παρά το κουρασμένο μυαλό που βαριέται να σκεφτεί και ψάχνει καταφύγιο στα έτοιμα, τότε είναι μεγάλο πρόβλημα αν αποτυπώνει όσα γίνονται σε ένα συνέδριο. Και όλα αυτά δεν αφορούν προφανώς μόνο το ρεύμα και το δικό του συνέδριο.

Ναι αλλά τι είναι και τι θέλει ένα -οποιοδήποτε- Συνέδριο; Δεν πρέπει να γίνει απλώς επειδή πρέπει, για να (μην) τηρηθεί το καταστατικό και να βγει η υποχρέωση. Δεν πρέπει να έχει ίχνη ρουτίνας και αγγαρείας, στημένες διαδικασίες ή μέλη που νιώθουν πως δεν τα αγγίζει και δεν τα αφορά άμεσα. Θεωρητικά το συνέδριο είναι εργαλείο και οδηγός για δράση, που εξοπλίζει όσους μελετούν τα υλικά του, αναλύει την πείρα, συγκεντρώνει ερμηνείες και συμπεράσματα, τα εμπλουτίζει στην πορεία, γειώνεται στα προβλήματα αιχμής, επεξεργάζεται λύσεις, τακτικά ζητήματα, τη σύνδεσή τους με τον στρατηγικό στόχο, δίνει απαντήσεις -αλλά τις ψάχνει κιόλας, χωρίς να τις έχει έτοιμες.

Η κε του μπλοκ δεν είναι καθόλου σίγουρη πως τα έχουμε όλα λυμένα. Πώς γίνεται ένα συνέδριο, τι ακριβώς ψηφίζεται -οι θέσεις, η εισήγηση που γίνεται στην αρχή του;- πώς γίνεται η συζήτηση, οι προσθήκες, οι παρατηρήσεις, πώς αλλάζει μια θέση αν δε συγκεντρώνει την πλειοψηφία του σώματος, πώς εκφράζει κάποιος μια επιμέρους διαφωνία -με αρνητική ψήφο, με επιμέρους ψήφισμα στο επίμαχο σημείο; Ή και για συνολικά ζητήματα: γιατί τα Συνέδρια της Κομιντέρν κρατούσαν μερικές βδομάδες; Γιατί οι μπολσεβίκοι φρόντιζαν να κάνουν Συνέδριο κάθε χρόνο; Γιατί παλιά υπήρχαν διάφορες θεματικές εισηγήσεις και επιμερισμός δουλειάς στα πρόσωπα που θα τις παρουσίαζαν;

Δεν εννοώ πως η λύση είναι να αντιγράψουμε μιμητικά ό,τι γινόταν τότε -ακόμα και αν το θέλαμε, ίσως να μην υπήρχε η πρακτική δυνατότητα πχ για ένα πολυβδόμαδο συνέδριο. Λέω όμως πως πρέπει να προβληματιστούν όλοι -και ίδως το οργανωτικό δυναμικό κάθε κόμματος - οργάνωσης, να πιάσει ξανά αυτά τα ερωτήματα -και όχι μόνο-, να δώσει πιο ουσιαστικές απαντήσεις στο ερώτημα: τι σηματοδοτεί και ποιον αφορά ένα συνέδριο.

-Τούτων λεχθέντων και -ας πούμε- αναλυθέντων, μπορεί να γίνει καλύτερα κατανοητό και ένα σκηνικό από το ΣΜΤ, που δείχνει κάποιες αντιφάσεις και περιορισμούς του χώρου.

Εκεί η Αριστερή Παρέμβαση κατέβασε ένα ψήφισμα για την τεκνοθεσία και τον γάμο των ομοφύλων, όπου έκανε μια προσπάθεια να βάλει κάποιους άξονες από τη δική της σκοπιά και ίσως μπορούσε να προβληματίσει έναν κόσμο που αμφιταλαντευόταν. Κάποιοι από το δεξιό αριστεροχώρι, όμως, πρότειναν να βγει η παράγραφος για τις παρένθετες μητέρες και την εμπορευματοποίηση του γυναικείου σώματος και να μπει ένα επιπλέον σημείο που να περιγράφει πώς η κυβέρνηση έλαβε τη σχετική νομοθετική πρωτοβουλία, κατόπιν πίεσης του κινήματος... Η παράταξη το δέχτηκε, για να μη χάσει τους συμμάχους στην ψηφοφορία και διευκόλυνε όσους είχαν ενστάσεις να αποφασίσουν τι θα ψηφίσουν. Το βασικό πρόβλημα στην πολιτική αντιπαράθεση είναι η κριτική των αντιπάλων. Όχι γιατί υπάρχει, αλλά γιατί τείνει συχνά σε ανόητα και απλοϊκά σχήματα, που καθηλώνουν σε αντίστοιχο επίπεδο και τον προβληματισμό.

-Μας λείπει ένας επίλογος και ένα τελικό συμπέρασμα της τριλογίας, για να δικαιολογηθεί και ο τίτλος της ανάρτησης.

Το Αριστερό Ρεύμα είναι ένας άταφος πολιτικός νεκρός, που έχει δώσει ήδη τα οργανικά συστατικά του σε άλλους χώρους, που ετοιμάζονται να ακολουθήσουν την πορεία του. Οι διαδικασίες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχουν νεκρώσει, και ας έχει μείνει ως «εκλογική φανέλα» -γιατί τις εκλογές πολλοί εμίσησαν, μα τα κουκιά ουδείς. Κι αν συνεχίσει έτσι δυναμικά ο περφόρμερ Στέφανος, μπορεί να δούμε και το όνομα του ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες νεκρολογίες -όπου μέχρι πρότινος ήταν το ΠΑΣΟΚ, που αναστήθηκε από το χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Και η Νέα Αριστερά μπορεί να μη μακροημερεύσει μετά τις εκλογές, αλλά θα αφήσει πίσω της καλτ στιγμές και βίντεο στο τικ-τοκ, με χαρούμενες, θλιβερές ιδέες και ερωτήσεις του στιλ.
-Τι ζώο θα ήταν η Νέα Αριστερά; (επιεικώς χαμαιλέοντας).
-Ποιο τραγούδι θα ήταν η Νέα Αριστερά; (Το ζάρι, ως γενικός αχταρμάς, τα ναυάγια του Σφακιανάκη ως περιεχόμενο και πιθανή κατάληξη ή ακόμα καλύτερα το «άλλος για Χίο τράβηξε, πήγε και άλλος για Μυτιλήνη»).
Και είναι κρίμα να μη συνεχίσει με νέα ευφάνταστα ερωτήματα, του στιλ: τι φαγητό θα ήταν η Νέα Αριστερά; (Μάλλον κάτι χίπστερ, που δεν τρώγεται).

@neaaristera Αν η Νέα Αριστερά ήταν ζώο, ποιο θα ήταν; 🦁🐯🐱🦦 #ΗΠολιτικήΕπιστρέφει #ΝέαΑριστερά #Ελπίδα ♬ πρωτότυπος ήχος - NeaAristera

Αλλά τα ανακυκλώσιμα υλικά δεν πάνε ποτέ χαμένα. Και ο χώρος θα δίνει πάντα νέα και ελπιδοφόρα θνησιγενή μορφώματα. Ίσως όταν βγει ανακοίνωση για την τακτική της Αναμέτρησης στις εκλογές και ευοδωθεί το φλερτ του χώρου με το ΜεΡΑ του Βαρουφάκη, να πούμε και περισσότερα. Αλλά όσοι ετοιμάζονται να ράψουν κοστούμια για τη Βουλή, ας έχουν έτοιμη την επόμενη νεκρολογία για το επόμενο νέο μόρφωμα.

Ακολουθούν δυο εκτενή υστερόγραφα που τα πλασάρω εδώ σαν τροπολογίες σε άσχετο νομοσχέδιο, γιατί δε χώρεσαν αλλού και δεν υπήρχε λόγος να μπουν μόνα τους σε ξεχωριστό κείμενο.

-Ήταν γλυκός άνθρωπος ο Δημήτρης Φύσσας; Όσοι τον γνώρισαν λένε πως ναι -και δεν έχω λόγο να αμφιβάλλω. Υποψιάζομαι επίσης ότι είχε μια αξιοζήλευτη βιβλιοθήκη, με σπάνια κομμάτια που είχε αρχίσει να τα εκποιεί ή να τα χαρίζει και κάπως έτσι βρήκα κάτι σπάνιους τόμους με Οδηγητές και Πανσπουδαστικές της Μεταπολίτευσης, σε ένα παλαιοπωλείο στη Θεμιστοκλέους, που όμως έκλεισε -και έχασα τα ίχνη του ρέκτη συλλέκτη, που άνοιγε πάντα τις πρώτες... απογευματινές ώρες και άφηνε τη γάτα του να σεργιανίζει και να ξαπλώνει ανάμεσα στους τόμους.

Λένε πως ήξερε να ξετρυπώνει ωραία στέκια και λαϊκά ταβερνάκια. Και εικάζω πως ήταν γενικώς ερανιστής τρομερών στοιχείων και ερευνητής πεδίων, είτε με μεγάλο ενδιαφέρον -όπως τα παλιά λησμονημένα σινεμά της πόλης- είτε επιεικώς περίεργα -όπως τα τσοντοσινεμά που έπαιζαν πορνό. Αλλά όσο συγκεκριμένη ανάλυση της εποχής και της κατάστασης και αν κάνω, όσο και αν γνωρίζω πως η κοινωνία εναποθέτει τα αγοράκια και τη σεξουαλική τους μόρφωση στο πορνό, αδυνατώ να συμμεριστώ τη νοσταλγική λατρεία κάποιων μπαρμπάδων γι’ αυτά τα σινεμά ή για τους οίκους ανοχής, όπου κάποια ιερόδουλη με υπομονή και κατανόηση τους «έκανε άντρες». Μη βροντοχτυπάς τη χούφτα...

Αλλά το πιο ακατανόητο για μένα είναι η επιλεκτική μνήμη, για να δικαιώσουμε το «ο νεκρός δεδικαίωται» και να αφήσουμε απέξω το πιο γνωστό έργο του Δ. Φύσσα: «πλατεία Λένιν, πρώην Συντάγματος». Όπου δε βγάζει απλά τη χολή του αλλαξοπιστήσαντα γενίτσαρου, δε δίνει απλώς μια -ας την πούμε- λογοτεχνική εκδοχή της θεωρίας των δύο άκρων -γιατί και οι κομμουνιστές μια χούντα θα έφτιαχναν- αλλά φανερώνει την εμπάθειά του απέναντι σε ιστορικές μορφές, όπως ο Χαρίλαος και ο Ρίτσος, που τον παρουσιάζει σαν ποιητή της πεντάρας, πρόθυμο να ντύσει με στίχους χωρίς έμπνευση τα πιο γκρίζα και άχαρα γεγονότα.

Και τέλος πάντων, όποιος τον εκθειάζει και για αυτό το έργο του, έχει καλώς, γιατί διατηρεί μια συνέπεια. Οι υπόλοιποι όμως, που κλείνουν τα μάτια τους στις εμμονές του με το αντικομμουνιστικό άρωμα, ας διαβάσουν απλά το βιβλίο εναλλακτικής ιστορίας του Αλεξάτου, που απαντά εν πολλοίς στο λιβελογράφημα του Φύσσα. Καθώς και την κριτική της κε του μπλοκ στο συγκεκριμένο βιβλίο -από μια άλλη σκοπιά, που ενοχλείται από κάποιες εμμονές, αλλά σίγουρα δεν το βάζει απέναντι, όπως τον μακαρίτη.

-Ένας φίλος είπε ότι του έλειψαν λίγα ντεσού από τη μέρα της απεργίας, σαν ανταπόκριση. Ναι αλλά και τι να πούμε; Ας δούμε μερικά βασικά, έστω και με κάποιες επαναλήψεις. Είδαμε τα ορφανά της ΓΣΕΕ -που δεν καλούσε πουθενά-, συριζοπαράγοντες, το αιώνιο ΣΕΚ να διαδηλώνει ενάντια στο έγκλημα στον ΟΣΕ -ναι αλλά για την ΟΣΕ δε λένε τίποτα. Λαός πολύς, κάνουν κίνηση τα μπλοκ προς την Αγίας Σοφίας, αλλά έρχονται οι άλλοι από Καμάρα και κάνουμε ελιγμό στην Εγνατία από την ανάποδη, μισή ώρα περίπου ψάχναμε να βρούμε πού είναι η ουρά, για να βρει ο σφος το καλύτερο εναέριο πλάνο για το drone.

Με τούτα και με εκείνα, η πορεία έγινε περίπου ενιαία, κατά μήκος της Εγνατίας και της Μοναστηρίου, πήγε προς τον ΟΣΕ -πρώην ΣΕΚ-, έκανε τον κύκλο προς το Υπουργείο μέσω Ξηροκρήνης, ενώ με το Λαϊκό Στρώμα μετρούσαμε πόσοι γύροι χρειάζονται να αναπληρώσουν τις χαμένες δυνάμεις -ο τρίτος είναι ο τελικός. Αρχίζουν οι κουπουριές, πιο πολύ ακούγαμε παρά τις μυρίζαμε, κάναμε αλυσίδες και ύστερα ακριβώς πίσω μας άρχισαν συνθήματα: το αίμα κυλάει, εκδίκηση ζητάει. Νιώθεις σαν τον Μπέζο στο Φρικ-Άουτ, που πήγε με καμουφλάζ στην κατάληψη του Ζαραλίκου: ποιο αίμα, τι λένε οι κύριοι; Και λίγο σαν λεγεωνάριος σε ρωμαϊκό ελιγμό από Αστερίξ.
-Μα δεν είναι η αλυσίδα του ΠΑΜΕ εδώ;
-Μα όχι, είναι η χελώνα του Σκιπίωνα.
-Μα ναι σας λέω, είναι η αλυσίδα...

Και ύστερα σημάναμε υποχώρηση αηδιασμένοι, στα σενά κάτω από την Αγίου Δημητρίου, αλλά τους βρίσκαμε πάλι μπροστά μας.
-Αστερίξ, να τους δείξω πόσο ευγενικός μπορώ να γίνω;
-Όχι Οβελίξ, σκάσε και προχώρα. Διαλυόμαστε συγκροτημένα.
Αλλά μια κουβέντα είναι αυτό και είναι αντίφαση εν τοις όροις, που θα έλεγε ο Ευτύχης -και ας μη βρήκε ευτυχία στις πιο πρόσφατες αναζητήσεις του, στους κόλπους της ενσωμάτωσης.

Αλλά το βασικό ήταν ο κόσμος, ο παλμός, η οργή, η μαζικότητα. Το μήνυμα πως δε θα ξεμπερδέψουν μαζί μας τόσο εύκολα, αν ποντάρουν στη λήθη, για να στεριώσει το μπάζωμα και η συγκάλυψη.

Το λεπτό σιγής και πιο πριν, οι τρεις εργαζόμενες στα σύγχρονα κάτεργα των τηλεφωνικών κέντρων ήταν από τις πιο δυνατές στιγμές της μέρας. Αλλά την πιο ξεχωριστή, συγκινητική σχεδόν) ομιλία από τον χώρο την έκανε τελικά χτες ένας συνάδελφός τους στο ΣΕΦ. Που μέχρι ένα μήνα πριν, δεν είχε απεργήσει ποτέ στη ζωή του, αλλά έκανε εντατικά, ταχύρρυθμα μαθήματα στο σχολείο του δρόμου και της ταξικής πάλης, για να φτάσει μες σε τόσο λίγο καιρό, να αρθρώνει άπταιστο ταξικό λόγο και να καλεί σε συμπόρευση με το ΚΚΕ, το μόνο κόμμα που είδε να συμπαραστέκεται στον αγώνα τους έμπρακτα.

 

Και αυτό βασικά πρέπει να το κάνουν όλοι, κάθε εργαζόμενος. Όχι απαραίτητα να συμπορευτούν και να ψηφίσουν το ΚΚΕ -αυτό από μόνο του δε λέει πολλά, σε τελική ανάλυση. Αλλά να βγάλουν πολιτικά συμπεράσματα από την πείρα που αποκτούν μες σε έναν αγώνα. Εις οιωνός άριστος, αμύνεσθαι περί τάξης και όχι περί πάρτης.

Δε μας παίζεις ρε Νταλάρα;

Είναι μεγάλη κουβέντα ποιος και με τι κριτήρια πρέπει να έρχεται στο Φεστιβάλ. Αλλά έχει νόημα με καλοπροαίρετα άτομα, που δεν είναι έτοιμα να δουν το Νταλάρα για να χάσουν το δάσος και το χαρακτήρα της Κόκκινης Πολιτείας που στήνεται κάθε χρόνο.

Αναδημοσίευση από την Κατιούσα

Ας διευκρινιστεί εξ αρχής, για να μην παρεξηγηθεί στη συνέχεια. Το κείμενο που θα διαβάσετε (αν φτάσετε ως το τέλος) δεν προσπαθεί να δικαιολογήσει τίποτα εν είδει στείρας απολογητικής, αλλά να εκφράσει μερικές σκέψεις, προσωπικές και υποκειμενικές προφανώς.

Χτες άρχισε ξαφνικά να γίνεται ένας μικρός χαμός στο μικρόκοσμο των αριστερών social media, γιατί ανάμεσα στα καλλιτεχνικά ονόματα που θα παραστούν στο φετινό Φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητή είναι και αυτό του Γιώργου Νταράλα, που το έκανε Νταλάρας για λόγους ευφωνίας, αλλά αυτό να ‘ταν το πρόβλημα στη δική του περίπτωση.

Το παράδοξο είναι πως τα περισσότερα ονόματα που θα πάρουν μέρος στις εκδηλώσεις του κεντρικού Φεστιβάλ της Αθήνας έχουν ανακοινωθεί εδώ κι ένα μήνα περίπου, αλλά ο ντόρος γίνεται αναδρομικά, πιθανότατα γιατί τώρα το έβαλε κάποια σελίδα και άρχισε να διαδίδεται -έγινε viral, όπως λέμε- στο ευρύτερο αριστεροχώρι. Έτσι λοιπόν, οι αντιδράσεις μοιάζουν σχεδόν κατευθυνόμενες, χωρίς να είναι απαραίτητα, λες και “πήραν γραμμή” να εκδηλωθούν τώρα. Τα ‘χει όμως αυτά το ίντερνετ κι η διάδοση πληροφοριών απ’ το διαδίκτυο. Το πρόβλημα δεν είναι αυτό, αλλά πως όσοι έμαθαν και σχολίασαν όψιμα την είδηση, δεν πήραν μόνο την πληροφορία, αλλά και την αξιολόγησή της, έτοιμη, πακεταρισμένη, για να τους διαμορφώσει εξ αρχής γνώμη, ενεργοποιώντας εξαρτημένα αντανακλαστικά.

Αυτός ο ντόρος ξεσηκώνεται προβλέψιμα κάθε χρόνο σχεδόν, για διαφορετικά ονόματα κάθε φορά, και είναι πλέον κάτι σα θεσμός, κομμάτι της φεστιβαλικής παράδοσης: φεστιβάλ χωρίς γκρίνια δε γίνεται. Παρακάτω προσπαθώ να πιάσω μερικά ζητήματα, όπως τα αντιλαμβάνομαι, χωρίς να διεκδικώ δάφνες αντικειμενικότητας -την προσωπική μου γνώμη εκφράζω.

Μήπως το Φεστιβάλ κάνει εκπτώσεις και τα θυσιάζει όλα στο βωμό της εμπορικότητας και της εισπρακτικής επιτυχίας του;
Όχι. Ο Νταλάρας κάνει σίγουρα γκελ, στις παλιότερες γενιές κυρίως, αλλά δεν είναι το όνομα-κράχτης που θα φέρει κόσμο. Ίσα-ίσα, που μπορεί να διώξει και μερικούς, για ευνόητους λόγους.

Γιατί έρχεται λοιπόν ο Νταλάρας;
Φέτος συμπληρώνονται 35 χρόνια από το θάνατο του Λοΐζου κι ογδόντα χρόνια από τη γέννησή του. Κατά συνέπεια -υποθέτω πως- θα υπάρξει κάποιο σχετικό αφιέρωμα στο Φεστιβάλ. Στις 7 του Σεπτέμβρη στο Θέατρο Πέτρας, λίγα χιλιόμετρα πέρα απ’ το Πάρκο Τρίτση και μερικές μέρες πριν το Φεστιβάλ, θα γίνει συναυλία προς τιμήν του Λοΐζου, όπου θα τραγουδήσουν οι: Γιώργος Νταλάρας, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Μίλτος Πασχαλίδης. Με αλφαβητική σειρά -γιατί όλα μπορούν να παρεξηγηθούν.

Κατά “σατανική σύμπτωση” είναι οι ίδιοι που θα τραγουδήσουν την τρίτη και τελευταία μέρα του Φεστιβάλ. Η απλή λογική λέει πως θα επαναλάβουν το ίδιο συναυλιακό πρόγραμμα, ενταγμένο στο πλαίσιο σχετικού αφιερώματος στο Μάνο Λοΐζο. Δεν το ξέρω, δεν το λέω ως “πληροφόρηση εκ των έσω”, απλώς το συμπεραίνω κι από άλλες χρονιές. Δεν πρόκειται να έρθει δηλαδή ο Νταλάρας να κάνει μια συναυλία, γενικά κι αόριστα, με “τραγούδια του που αγαπήσαμε”. Θα είναι ενταγμένος στο ίδιο συναυλιακό σχήμα, ενισχυμένο από τη Φαραντούρη, που και αυτή έχει συνδεθεί με το Λοΐζο. Αυτή είναι συνήθης πρακτική, που επαναλαμβάνεται σε κάθε Φεστιβάλ. Σε ένα παρόμοιο σχήμα είχε έρθει πχ πρόπερυσι κι η Βιτάλη (μαζί με τη Γλυκερία) και μας είπε κάποια “χαριτωμένα” υπέρ του Τσίπρα και του Σύριζα, που τους υποστηρίζει. Και έκτοτε δεν ξανάρθε.

Το Φεστιβάλ δεν καλεί γενικά καλλιτέχνες-ονόματα, για να μας πουν τα δικά τους και να τραβήξουν κόσμο. Τους καλεί πολλές φορές σε συγκεκριμένο πλαίσιο, όπως πριν από μερικά χρόνια, με το Λουκιανό Κηλαηδόνη που είχε έρθει μια χρονιά να πει τραγούδια από τους πρώτους του δίσκους, τα “Μικροαστικά” και τα “Απλά Μαθήματα Πολιτικής Οικονομίας”. Σημασία δε έχει μόνο ποιος έρχεται, αλλά με τι όρους το κάνει και τι πρόκειται να μας πει. Κι αυτό ισχύει ακόμα και για την περιβόητη συμμετοχή των Goin’ Through, πριν μερικά χρόνια, που αποδείχτηκε άστοχη επιλογή, όχι όμως για όσα είπαν και έκαναν στη σκηνή του Φεστιβάλ. Αυτό ισχύει και για πολλούς ακόμα καλλιτέχνες, που προσωπικά δε μου κάθονται πολύ καλά (ονόματα δε λέμε, υπολήψεις δε θίγουμε), αλλά στη συνέχεια έμαθα πως είχαν έρθει αφιλοκερδώς και τους εκτίμησα (γι’ αυτό συγκεκριμένα, όχι γενικά).

–Γιατί λοιπόν δεν ανακοινώνεται ότι ο Νταλάρας θα έρθει στα πλαίσια ενός αφιερώματος;
Υποθέτω και πάλι, για εμπορικούς λόγους. Που δεν έχουν να κάνουν με τη διοργανωτική επιτροπή του Φεστιβάλ, αλλά με τις άλλες συναυλίες και τη δική τους εισπρακτική επιτυχία. Γιατί αν μπορείς να έρθεις στο Φεστιβάλ και να ακούσεις με αμελητέο αντίτιμο το ίδιο (πάνω-κάτω) πρόγραμμα, γιατί να σκάσεις ένα σωρό λεφτά στην “κανονική” συναυλία, αφού έχεις τέτοια εναλλακτική; Αυτός είναι νομίζω ο λόγος που μερικές χρονιές, στις προαναγγελίες του φεστιβαλικού προγράμματος υπάρχουν κάποιες “τρύπες”, με τον αινιγματικό τίτλο “μεγάλη συναυλία”, όπου το όνομα ανακοινώνεται τελικά στη συνέχεια, λίγες μέρες πριν το Φεστιβάλ. Δεν υπάρχει κενό που καλύπτεται την τελευταία στιγμή, ο λόγος μάλλον είναι ο ίδιος που αναλύω και παραπάνω.

Κι αυτό είναι σοβαρή, επαρκής δικαιολογία;
Αυτό είναι η σοβαρή, αληθινή εξήγηση, η ερμηνεία. Μετά, μπορούμε να την κρίνουμε και να την συζητήσουμε.

Ο Νταλάρας είχε έρθει και στο Φεστιβάλ του 98′, τελευταία φορά, αν δεν κάνω λάθος, όταν ήταν ακόμα 4ήμερες οι εκδηλώσεις και γίνονταν στα Ιλίσια, στην Πανεπιστημιούπολη. Αλλά τότε δεν είχε γίνει αντίστοιχος ντόρος. Δεν το λέω ως επιχείρημα, απλή διαπίστωση κάνω.

Ο Νταλάρας ήταν διαχρονικά Πασόκος, κάτι που ίσχυε από αρκετά παλιά και δεν περιμέναμε το μνημόνιο και τη σχετική τοποθέτησή του, για να το μάθουμε. Όσοι διαβάζουν τακτικά το Ριζοσπάστη, έστω κι από το διαδίκτυο, θα θυμούνται πχ την κριτική που του έκανε η στήλη “Αποκαλυπτικά”, όταν έκανε φιλάνθρωπες δωρεάν συναυλίες για να χαρεί ο λαός εν μέσω κρίσης, κι ερμήνευε τη θέληση του κόσμου, που δεν είχε ψηφίσει το “ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο”. Σημείωνε λοιπόν, μεταξύ άλλων, ο Ριζοσπάστης το Φλεβάρη του 12′.


Ο Γ. Νταλάρας σερβίρει τη στοίχισή του με την αντιλαϊκή πολιτική, πασπαλισμένη με μπόλικο στυγνό αντικομμουνισμό. Οσες υποκριτικές φιέστες στο όνομα του λαού κι αν διοργανώσει θα είναι στάχτη στα μάτια, αφού ο ίδιος είναι ταγμένος με την πολιτική που καταδικάζει τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα στη φτώχεια και την εξαθλίωση.

Ο Νταλάρας είναι μια συμβιβασμένη φωνή του συστήματος. Αλλά αν θέσουμε πολύ αυστηρά κριτήρια, δε θα βρούμε πολλούς ‘καθαρούς’ καλλιτέχνες, αφού όλοι σχεδόν αναγκάζονται να κάνουν μικρούς ή μεγαλύτερους συμβιβασμούς για να επιπλεύσουν στο χώρο. Κάποιοι είχαν γίνει υπουργοί (χωρίς προφανώς αυτό να κρίνει συνολικά το έργο τους) και κάποιοι άλλοι είχαν τραγουδήσει παλιότερα σε “λευκές νύχτες” ή σε εκδηλώσεις πολυεθνικών εταιριών, για τους Ολυμπιακούς της Αθήνας. Και το χειρότερο είναι ότι τελικά όλα αυτά δεν ήταν υποχρεωτικές επιλογές, για να βγουν τα προς το ζην.

Θέλω να πω ότι το πολιτικό μας κριτήριο για τους καλλιτέχνες δεν μπορεί να είναι το ίδιο αυστηρό με το καθαρά πολιτικό μας κριτήριο. Και δεν είναι τόσο σαφές πού μπαίνει το όριο στους συμβιβασμούς, πότε η ποσότητα οδηγεί σε διαφορετική ποιότητα. Πιθανότατα το όριο είναι ο ίδιος ο Νταλάρας. Συμβαίνει όμως να έχει τραγουδήσει μερικά φοβερά κι ανεπανάληπτα πολιτικά τραγούδια, που άφησαν εποχή κι έχουν συνδεθεί αντικειμενικά με τη φωνή του. Είτε πρόκειται για την Τσιμινιέρα και το Λοΐζο, είτε για το Μικρούτσικο και (πχ μεταξύ άλλων) το Ανεμολόγιο. Κι ας του αξίζει του ίδιου να εισπράξει από την εξέδρα βροχή δεκάρικα.

Έχω και μία ακόμα σχετική ένσταση. Δεν ξέρω αν δικαιούνται να μιλάνε για αυτό όσοι ποστάρουν τον ξεπουλημένο Τζιμάκο (όχι άλλο Νταλάρα, Πάριο κι Αλεξίου), τον τρομπαδούρο γελωτοποιό του συστήματος, για να τη βγουν “από τα αριστερά”. Δε μας χέζεις ρε Τζιμάκο;
Αυτοί που λένε πως το Φεστιβάλ ξεπλένει ένα μνημονιακό καλλιτέχνη, ενώ ξέπλεναν το Σύριζα ως κυβέρνηση και έπαιρναν μαζί του “ανάσες αξιοπρέπειας” αντί να κρατάνε τη μύτη τους από την μπόχα του ευρωμονόδρομου που ποτέ δεν έπαψε να πρεσβεύει.
Όσοι κράζουν τη Φαραντούρη, που πήγε στο “Όλοι μαζί μπορούμε”, αλλά κλείνουν τα μάτια τους (αντί για τη μύτη τους) στον “προοδευτικό κι εναλλακτικό” Χαρούλη, που τραγούδησε στην ίδια φιέστα, και πηγαίνουν μαζικά, χωρίς τύψεις, στις συναυλίες του.
Με δυο λόγια, όσοι έχουν δυο μέτρα και σταθμά, ανάλογα με την περίσταση, την περίπτωση του καλλιτέχνη και βασικά το Φεστιβάλ που τραγουδά και την πολιτική νεολαία που το διοργανώνει.
Αλλά αυτό, απλώς παρεμπιπτόντως, χωρίς να αφορά την ουσία του θέματος.

Εσύ δηλαδή δεν έχεις πρόβλημα με το Νταλάρα;
Για να το θέσω απλά: θα προτιμούσα να μην είναι, αλλά δε με χαλάει που είναι. Αν με αρρωσταίνει η παρουσία του, έχω άπειρες επιλογές για να δω και να μη με απασχολήσει ποτέ. Προσωπικά όμως θα πάω να τον ακούσω, ακόμα κι από περιέργεια, λόγω του ντόρου που έχει γίνει. Κι αν τυχόν πει καμιά μουσμουλιά (που δεν το πιστεύω, γιατί ξέρει από “τακτ” ο καλός δημοσιοσχετίστας, Νταλάρας), να του ρίξουμε γιούχα και ντομάτες, όλοι μαζί, οργανωμένα. Ή και προληπτικά, που λέει ο λόγος, από την Πέμπτη, στην παράσταση του Ζαραλίκου. Ο οποίος είχε σατιρίσει κάποτε πολύ εύστοχα και το Μικρούτσικο (που έπαιζε την ίδια μέρα στο Φεστιβάλ):
–Όλο “επτά σε παίρνει αριστερά”, κι όλο ΠΑΣΟΚ είναι…

–Μα δεν καταλαβαίνεις πως η παρουσία του Νταλάρα ενοχλεί και συντρόφους σου, Κουκουέδες;
Μα ναι, ασφαλώς. Με αυτούς όμως θα είχα πολύ διαφορετική βάση συζήτησης. Γιατί ξέρουν πολύ καλά τι είναι το Φεστιβάλ και δεν προσπαθούν να το στρεβλώσουν ή να το κρύψουν πίσω από έναν Νταλάρα. Το Φεστιβάλ είναι μια ανεπανάληπτη εμπειρία, κάτι μοναδικό στο είδος του, μια Πολιτεία που την θάβουν τα πληθωρικά και πολυφωνικά ΜΜΕ, μια εναλλακτική πρόταση με πλούτο ιδεών, εκδηλώσεων, συζητήσεων, μηνυμάτων. Είναι ανοιχτό, πιο μαζικό από οτιδήποτε έχουμε δει οι περισσότεροι στη ζωή μας (εκτός κι αν κάποιος έχει πάει στην πορεία της Πρωτομαγιάς στην Αβάνα ή στην κηδεία του Φιντέλ). Μαζικό άνοιγμα στη νεολαία, στον κόσμο που πρέπει να σηκωθεί από τους καναπέδες του και όχι σε πολιτικές γκρούπες (γιατί κάποιοι έτσι καταλαβαίνουν και μετράνε το άνοιγμα).

Είναι πολύ μεγάλη κουβέντα ποιος και με τι κριτήρια πρέπει να έρχεται στο Φεστιβάλ. Και πολύ ενδιαφέρουσα επίσης. Αλλά χρειάζεται γνώση κάποιων δεδομένων -που εγώ τουλάχιστον δεν την έχω- πριν πετάξουμε το μακρύ και το κοντό μας. Και προπαντός, καλή προαίρεση, από άτομα που δεν είναι πρόθυμα κι έτοιμα από καιρό να σβήσουν όλα τα παραπάνω ή να τα κάνουν γαργάρα, με αφορμή ένα πουκάμισο αδειανό, έναν Νταλάρα. Χρειάζεται κουβέντα με άτομα που τα καταλαβαίνουν όλα αυτά και νιώθουν την ανάγκη να τα προφυλάξουν, να τα κρατήσουν μακριά από τον (κάθε) Νταλάρα. Αυτή είναι η διαφορά, και με αυτούς μπορεί να γίνει συζήτηση. Και ποιος σου λέει ότι δε γίνεται, στην τελική…;

Συγκοινωνούντα δοχεία

Η αρχική σκέψη της κε του μπλοκ ήταν να κάνει μια τρικολόρ ανάρτηση, στα χρωματικά πλαίσια της γαλλικής σημαίας, με αφορμή τις χτεσινές εκλογές στη χώρα που (θα μπορούσε να αποκαλείται κι ως αυτή που) πρακτικά γέννησε τον κομμουνισμό. Αλλά η ζωή είναι αυτό που συμβαίνει γύρω μας, όσο εμείς φτιάχνουμε πλάνα και κεντρικό σχεδιασμό της παραγωγής. Συνεπώς περιορίζομαι σε μερικές πρόχειρες σημειώσεις για το φετινό γαλλικό Απρίλη, ο οποίος δεν είναι κινηματικός, αλλά εκλογικός. Παραλίγο να βγάλει όμως τον "κομμουνιστή" Μελανσόν στο δεύτερο γύρο και να κάνει κάποιους στην Ελλάδα να ονειρεύονται μια ροζ άνοιξη, ξεπλυμένη σαν τη συνέπεια του ΓΚΚ ή τα ρούχα της Μάνου και του Μηλιώκα.

Αντ' αυτού τελικά, έχουμε το δίπολο ενός Ποταμίσιου και μιας εκδοχής της "σοβαρής χρυσής αυγής" αλά γαλλικά, βγαλμένο κατευθείαν από τα όνειρα και τα τηλεοπτικά πάνελ του ΣΚΑΪ. Αλλά και από τους χειρότερους εφιάλτες του Λαϊκού Στρώματος, που αφού θέσει το υπαρξιακό ψευτοδίλημμα "εμείς με ποιον είμαστε;", συνεχίζει ακάθεκτος με το "ποιον στηρίζουμε στο β' γύρο" -πριν τον τρίτο που θα είναι ο τελικός. Σκοντάφτει όμως στο δίλημμα Ποτάμι-Χρυσή Αυγή, πατάει επανεκκίνηση και μπλοκάρει ξανά στο ίδιο σημείο, χωρίς να μπορεί να διαλέξει: ποτάμι ή χρυσή αυγή...; ποτάμι ή χρυσή αυγή;
(-Σπανακόρυζο, που θα έλεγε κι ο Βαϊμάκης στο ραδιοφωνικό Fight-Club).

Το πλέον αστείο στη φαιδρή πολιτική αντιπαράθεση που απασχολεί τον τόπο, αλλά είναι εκτός χρόνου και τόπου, και ψάχνει άλλους τόπους μακρινούς, όπως η Βενεζουέλα, για να βρει λόγους ύπαρξης και να συνεχίσει να αναπτύσσεται. είναι πως οι δύο πόλοι του ελληνικού δικομματισμού (Σύριζα-ΝΔ) πανηγυρίζουν αμφότεροι για το αποτέλεσμα των γαλλικών εκλογών, αν και κανείς από τους υποψήφιους που υποστήριζαν δεν πέρασε στον τελικό.

Ο Σύριζα πανηγυρίζει για το αυξημένο ποσοστό του Μελανσόν, καταπίνοντας αμάσητη τη σπόντα του τελευταίου για τον Αλέξη (εγώ δεν είμαι Τσίπρας, για να διαπραγματεύομαι 17 ώρες με αυτούς που με προσβάλλουν), για να στηρίξει το παραμύθι μιας Ευρώπης που αλλάζει. Με εκλογές. Παίζει λοιπόν το ρόλο της απομονωμένης εκλογικής πρωτοπορίας -κάτι σαν τους μπολσεβίκους το 17' ένα πράμα- που έσπασε πρώτος τον αδύναμο κρίκο της νεοφιλελεύθερης αλυσίδας, παίρνοντας στα χέρια του την κυβερνητική εξουσία, και περιμένει με αγωνία να εξαπλωθεί η εκλογική επανάσταση στην Ευρώπη, γιατί αλλιώς θα υποχρεωθεί σε αναδίπλωση κι επώδυνους συμβιβασμούς, όπως το Μπρεστ-Λιτόφσκ και το τρίτο-τέταρτο μνημόνιο (της πρωτοδεύτερης φοράς αριστερά).

Κάπου διάβασα μάλιστα πως ο Λένιν έλεγε για τον Τρότσκι ότι έπρεπε να πάει οπωσδήποτε, ακόμα και με τα σώβρακα, να υπογράψει την εκβιαστική συμφωνία με τους Γερμανούς, που απαιτούσαν να τηρηθεί το πρωτόκολλο και να φοράνε γραβάτες οι αντιπρόσωποι. Μία ακόμα νίκη του Σύριζα, που αφενός έσπασε το πρωτόκολλο κι έστειλε τον Τσίπρα χωρίς γραβάτα στη διαπραγμάτευση, αφετέρου κατάφερε να του πάρουν και τα σώβρακα.

Ποιος; Οι κακοί Γερμανοί -που κατά βάθος είναι φίλοι μας κι εταίροι. Έχουν όμως και εσωτερικούς συνεργάτες, δωσίλογους, γερμανοτσολιάδες, που στήνουν εμφύλιο -χωρίς όμως τα οξυμένα μέσα της Βενεζουέλας- για να ρίξουν την αριστερή κυβέρνηση. Και πανηγυρίζουν για τις εκλογικές ήττες των πιθανών συμμάχων του Σύριζα, και την... καταδίκη του λαϊκισμού. Ενώ άμα πεις πχ ακροαριστερό το Μελανσόν (ο ίδιος το ξέρει άραγε;) και παίζεις με τη θεωρία των δύο άκρων, είσαι άριστο υπόδειγμα υπεύθυνης, σοβαρής πολιτικής.

Και τα συγκοινωνούντα πολιτικά δοχεία συνεχίζουν να μπλέκουν τα υγρά, τους σωλήνες και γενικώς τα μπούτια τους.
Ο Μελανσόν καλλιεργεί έναν πατριωτικό λόγο με ευρωσκεπτικιστικό πασπάλισμα, φλερτάροντας με ιδέες της Λεπέν, για να της αφαιρέσει ζωτικό χώρο κι εκλογική πελατεία. Και το ακρο-ακροαριστερό ΝΑΚ (νέο αντικαπιταλιστικό κόμμα) αρνείται να καταδικάσει τους βομβαρδισμούς στη Συρία κατά του "δικτάτορα Άσαντ".
Οι αστοί τρομάξανε, λέμε, με τόσους ακρο-αριστερούς.

Οι ΑΝΕΛ του Καμμένου, μετά τον Τραμπ, φλερτάρουν πολιτικά με τη Λεπέν, αλλά συγκυβερνούν με τον Έλληνα Μελανσόν, και το κόμμα που στήριζε τον Ομπάμα -και τη Χίλαρι. Και τώρα σπεύδει να πει πως το βασικό είναι να καταψηφιστεί η Λεπέν στο δεύτερο γύρο, όπως έσπευσε να το κάνει κι ο γγ του Γαλλικού ΚΚ, δίνοντας ουσιαστικά το σύνθημα για στήριξη στο Μακρόν.

Οι θιασώτες της θεωρίας της εξάρτησης σκέφτονται πως ο Μελανσόν έχει δίκιο όταν λέει "εγώ δεν είμαι Τσίπρας να διαπραγματεύομαι με τους υβριστές μου", γιατί η Γαλλία είναι τελείως διαφορετικό μέγεθος από τον "ψωραλέο ελληνικό καπιταλισμό" κι ο λόγος της έχει άλλη βαρύτητα. Αν είναι έτσι όμως, γιατί να κατηγορούμε τον Τσίπρα για υποτέλεια, και να μη δεχτούμε ότι έφτασε μέχρι εκεί που μπορούσε και τον έπαιρνε;

Το ελληνικό αριστεροχώρι διδάσκεται από τις αυταπάτες του και τις επαναλαμβάνει κάθε φορά με ακόμα καλύτερο τρόπο. Η τουιτερική βάση κρατάει αποστάσεις ακόμα κι από το ΝΑΚ για τη θέση του στο Συριακό κι αρνείται κάθε οργανική σχέση με αυτό. Αλλά οι ηγεσίες συντάσσονται ανοιχτά με το Μελανσόν. Κι αν αυτό ήταν λίγο-πολύ αναμενόμενο για τους Λαφαζανικούς, και ίσως πίστευε κανείς πως αυτή θα ήταν μια βασική διαφοροποίησή τους (μετά από πολύ καιρό) από την Ανταρσυα, ήρθαν οι χτεσινές ήξεις-αφήξεις της.. ηγεσίας του Πριν -sic- που έπαθε ΛαΕ, να κρατήσει ανοιχτό το ερώτημα.

Ακολουθήστε τους παρακάτω συνδέσμους και βγάλτε μόνοι σας συμπεράσματα (μπόνους ένα κείμενο για τη βρετανική κυβέρνηση, που λέει Brexit και το εννοεί, χωρίς να το παίρνει πίσω).
Φιλίπ Πουτού: Στα κινήματα η ελπίδα για ανατροπή

Μελανσόν, αριστερή «σφήνα» σε ένα αντιδραστικό σκηνικό

Στην Αγγλία όταν λένε Brexit εννοούν Brexit! Κι όποιος αντέξει…
Η κριτική στο ΚΚΕ μετεξελίσσεται ευέλικτα σαν το φίδι με το δηλητήριο. Κι ενώ παλιά, που ο κατήφορος του ιστορικού ΓΚΚ το είχε φέρει στα όρια της κοινοβουλευτικής επιβίωσης, η βασική αιχμή της ήτανε για τη χρεοκοπία του κομμουνισμού, που καταρρέει παντού, "πού εφαρμόστηκαν και πέτυχαν αυτά που λέτε;" κτλ, τώρα που ο Μελανσόν έφτασε μια ανάσα πριν από το 20% και το δεύτερο γύρο, το ρεπερτόριο άλλαξε και εστιάζει στο σεχταρισμό του ΚΚΕ, που δε στηρίζει τα άλλα ΚΚ, και βασικά την κυβέρνηση της ΔΦΑ.

Κι έτσι επιστρέφουμε στο αρχικό, υπαρξιακό ερώτημα: εμείς με ποιον είμαστε; Γιατί η εργατική τάξη δεν είναι με τον εαυτό της, για να γίνει τάξη δι' εαυτήν (από καθ' εαυτήν που είναι τώρα); Πότε θα γίνει ο πόλος που στηρίζουμε (με τις οργανώσεις, τα διαμερίσματα και τις λίγες, σκόρπιες δυνάμεις του) πραγματικός πόλος για τη συσπείρωση κι ανασυγκρότηση των κομμουνιστών; Πότε θα σηκώσει κεφάλι το ταξικό κίνημα στην πατρίδα της κομμούνας (και του κομμουνισμού, όπως είπαμε πριν); Ως πότε κομμουνάροι θα ζούμε στα στενά (της Μάγχης και της καπιταλιστικής στενωπού, που μικραίνει το μπόι των ονείρων μας);

Τα λέει πολύ καλά κι ένας κομμουνάρος εδώ (αλιευμένο από το blog του Ζούκοφ).

Κουτάκια... Κουτάκια...

Το οποίο πάει στη μουσική του Parole-Parole (λόγια-λόγια...).
Και μπορεί να συνδεθεί με το μεγάλο (κι ας έχει μαδριλένικη ψυχή και παρελθόν) Ίκερ Κασίγιας, που δεν έχει την παραμικρή επαφή-σύνδεση με το κίνημα, παρά μόνο εν αγνοία του, μιας και το επίθετό του, μεταφρασμένο, σημαίνει αυτό ακριβώς: κουτάκια, σαν αυτά που μπαίνουν στη σκέψη μας και τη δράση μας. Ξέρεις όμως, σφε αναγνώστη, πόσοι μικροί Ίκερ κυκλοφορούν πολλές φορές και ανάμεσά μας; Και δεν εννοώ μόνο στην πράξη -όπου η ρουτίνα και η τυποποίηση είναι εν μέρει λογικές κι αναπόφευκτες. Αλλά για λογικά -ή μάλλον ευλογοφανή- σχήματα, που σε ζωγραφίζουν παύλα-τελεία και φέρνουν το ερώτημα στα μέτρα τους. Όπως ακριβώς στις δημοσκοπικές έρευνες και  τα στημένα δημοψηφίσματα.

Έχουμε και λέμε:
-Το ΚΚΕ δεν είναι υπέρ της αριστερής κυβέρνησης, άρα θέλει να έρθει ο Κούλης στα πράγματα. Η λογική του αριστερού ψάλτη, αλά Σύριζα.
Αυτό το πιστεύουν και το διαδίδουν κυρίως έμμισθα τρολ, όπου η ταρίφα του πεντακοσάρικου διαμορφώνει συνειδήσεις κι αντίστοιχα φτηνά επιχειρήματα. Ό,τι πληρώσεις παίρνεις.

-Το ΚΚΕ είναι με την κρατική-δημόσια ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, συνεπώς υποστηρίζει τον κρατισμό. (Με το ίδιο σκεπτικό, οι αναρχικοί είναι σαν τους φιλελεύθερους, που θεωρητικά θέλουν "λιγότερο κράτος" για να μην μπλέκεται στα πόδια της "ελεύθερης αγοράς".
Εδώ φτάνουμε τα επίπεδα σκέψης του Αρκά και της θεωρίας των δύο άκρων. Που κυκλοφορεί όμως σε διάφορες παραλλαγές.
Πχ, οι φασίστες είναι κατά της αστικής (κοινοβουλευτικής) δημοκρατίας, όπως ακριβώς και οι κομμουνιστές, άρα μπαίνουν στο ίδιο πολιτικό τσουβάλι.

-Το ΚΚΕ αρνήθηκε να συνταχθεί με το "ΟΧΙ" (μέχρι τέλους) στο δημοψήφισμα, άρα πριμοδότησε ουσιαστικά το στρατόπεδο του "ΝΑΙ" και των "μένουμε Ευρώπη". Κι αν επικρατούσε οριακά το Ναι, κι έλειπαν οι δικές του ψήφοι από το Όχι, τότε θα έπρεπε να σβήσει από τον πολιτικό χάρτη.
Αυτό το τελευταίο εκφράζεται μάλλον ως μύχιος πόθος, παρά ως πολιτική εκτίμηση ή προειδοποίηση.

Πάμε όμως και σε πιο φρέσκα κουλούρια.
-Το ΚΚΕ δε θεωρεί σοσιαλιστική τη ΛΔ της Κορέας ή ασκεί κριτική στην οικογενειοκρατία, την ιδεολογία του Τζου-τσε (ή όπως αλλιώς λέγεται) κι άλλα τινά που τα θεωρεί ξένα με το σοσιαλσιτικό ιδεώδες.
Ακλόνητο συμπέρασμα: το ΚΚΕ συντάσσεται βασικά με την τρομολαγνική υστερία των δυτικών ΜΜΕ και τις αιχμές του ευρωνατοϊκού ιμπεριαλισμού.
Σχόλιο: αν τελικά ο Κιμ πατήσει ποτέ το κουμπί, θα επιβιώσουν μόνο οι κατσαρίδες κι η αντι-ΚΚΕ βλακεία, που είναι αήττητη.

-Το ΚΚΕ είναι κατά του ευρωσκεπτικισμού, άρα είναι υπέρ της παραμονής στην ευρωζώνη και θεωρεί πως αν φύγουμε από αυτήν, θα είναι καταστροφικό για τα φτωχά, λαϊκά στρώματα.
Αυτή είναι μια κορυφαία σκέψη, που μπορεί να τη βρει κανείς σε διάφορες παραλλαγές.

α) η αστική, φιλελέ εκδοχή -τύπου Κοττάκη- που επιχειρεί να φέρει τις θέσεις του ΚΚΕ στα μέτρα της και να τις αξιοποιήσει για τους δικούς της σκοπούς: παρά τις στρατηγικές διαφωνίες μας, το ΚΚΕ είναι ένα υπεύθυνο, σοβαρό κόμμα και γι' αυτό απορρίπτει την έξοδο από το ευρώ ως καταστροφική.

β) η κυβερνητική παραλλαγή, που θέλει να αξιοποιήσει τις θέσεις του ΚΚΕ, για να βγάλει λάδι το Σύριζα, την ευρωλαγνεία του και τη συνολική του στάση.
Χαρακτηριστικό είναι ένα κεντρικό άρθρο της κυβερνητικής ΕφΣυν για το "ρεαλισμό του ΚΚΕ". Κι ένα ξεκάρφωτο εγκώμιο του Καρτερού της Αυγής για το κόμμα, λίγες μόλις μέρες μετά την χυδαία, κομπλεξική επίθεσή του στο Μαργαρίτη.

γ) η προπαγάνδα της ΛαΕ, που ηγεμονεύει στο αριστεροχώρι και το σέρνει πίσω της σε μαγικά, ρωσόφιλα μονοπάτια, με τεχνικίστικες αναλύσεις για το νόμισμα, την ευρωζώνη και την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Θέσεις τόσο ρηχές και αστικές, εμποτισμένες με φτηνή αντικουκουεδίλα (οκτώ κόμματα-μία πολιτική, στη βουλή για το ευρώ), που και να θες να τις περάσεις για αντι-ΕΕ κι αντικαπιταλιστικές ή απλά ριζοσπαστικές, δε σου αφήνουν περιθώρια παρερμηνείας. Είναι το σχέδιο Βήτα της αστικής τάξης.

δ) το εξωκοινοβούλιο -αριστερά της ΛαΕ- που ξεπλένει τον ευρωσκεπτικισμό του Λαφαζάνη, ενθουσιάζεται με την ευκαιρία του Brexit και συντάσσεται ολόπλευρα με τον κρίκο του εθνικού νομίσματος. Θα μου πεις, αυτοί βάζουν και το αντι-ΕΕ σκέλος -που λένε πως το απεμπολεί ως θέση το ΚΚΕ. Αλλά αν η αποδέσμευση μπαίνει ως αυτόνομος κρίκος-σκαλοπάτι, ανεξάρτητα από το στρατηγικό στόχο, γιατί να μην μπει και το νομισματικό Grexit ως προκαταρκτικός πλην αυτόνομος κρίκος για την αποδέσμευση; Κι ύστερα κάτι άλλο ως κρικάκι, για να δέσει ο κρίκος του νομίσματος;
Εξάλλου, αν παίζεις στα δάχτυλα την τακτική, γίνεσαι ειδικός στο piercing, τους κρίκους του Λούνα Παρκ, κοκ.

Όλα τα σφυριά βαράνε στην ίδια κατεύθυνση. Ή όπως λέει κι ένα αναρχικό σύνθημα, όλα τα καθάρματα δουλεύουνε μαζί. Και το πιο ωραίο είναι πως παραπέμπουν ο ένας στον άλλο (πχ ΛαΕ, Ανταρσυα και συνοδοιπόροι στον Κοττάκη) για να αποδείξουν το αληθές του πολιτικού λόγου τους.
Ρωτήστε και το φίλο μου τον ψεύτη.

Η λαθροχειρία βέβαια είναι πολύ χοντρή για να περάσει αμάσητη. Εμπεδώνεται όμως ως δεδομένη αλήθεια δια της επανάληψης ενός χοντροκομμένου ψέματος. Κι αν κάποιος μπει στη διαδικασία να ελέγξει την αξιοπιστία της, τόσο το χειρότερο για τα γεγονότα και το πραγματικό κείμενο της εισήγησης της απερχόμενης ΚΕ, που λέει:

Από τη μετάβαση, είτε σ’ ένα "διπλό νόμισμα" (ένα για την εσωτερική κυκλοφορία και ένα για τις διεθνείς συναλλαγές) και -στη συνέχεια- σ’ ένα αμιγώς εθνικό νόμισμα είτε στη σύνδεση με οποιαδήποτε μορφή με νόμισμα άλλης ισχυρής καπιταλιστικής δύναμης, μεγάλος χαμένος θα είναι και πάλι ο λαός, κάτι που ισχύει φυσικά και στην περίπτωση της υπογραφής μιας νέας δανειακής Συμφωνίας-Μνημονίου με σκληρά αντιλαϊκά μέτρα.

Δηλαδή: είτε εντός ευρώ με μνημόνια, είτε με διπλό νόμισμα, είτε με εθνικό νόμισμα... ο λαός είναι που θα κληθεί να πληρώσει το λογαριασμό. Υπάρχει άραγε σοβαρή και τεκμηριωμένη αντίρρηση επ' αυτού;

-Και γιατί αφιερώνει η εισήγηση τόσο μεγάλο χώρο στο ένα από τα δύο ενδεχόμενα, αυτό της εξόδου από το ευρώ;
Κουτάκι: συνεπώς το αξιολογεί ως πιο σοβαρό ή χειρότερο.
Συμπέρασμα: το ΚΚΕ θεωρεί καταστροφική την έξοδο από το ευρώ, εφόσον δε συνοδεύεται με επαναστατικό πέρασμα στο σοσιαλισμό.

Απάντηση στο αρχικό ερώτημα: γιατί το μνημόνιο είναι η πραγματικότητα που ζούμε τώρα. Δε χρειάζεται ειδική περιγραφή κι ανάλυση, πέραν της σημείωσης πως η παραμονή στην ΕΕ σημαίνει μνημόνια διαρκείας, μέχρι να σβήσει ο ήλιος του ΠαΣοΚ (και των γενόσημών του) και οι αυταπάτες περί έντιμης διαπραγμάτευσης, κοκ.
Κι επειδή ο ευρωσκεπτικισμός σήμερα γίνεται το βασικό ανάχωμα στη ριζοσπαστικοποίηση ανήσυχων συνειδήσεων, που εγκλωβίζονται στο θέμα του νομίσματος, όσο κι αν κάποιοι επιμένουν να το φαντασιώνονται ως κρίσιμο κρίκο.

-Κουτάκι: αν η αποδέσμευση από την ΕΕ δεν μπαίνει ως άμεσος στόχος προς υλοποίηση, αυτόνομα και σε διαφορετικό χρόνο από το στρατηγικό στόχο, τότε μετατίθεται για τις σοσιαλιστικές καλένδες.
Απάντηση: η στρατηγική πρόταση του ΚΚΕ δεν είναι για τη Δευτέρα Παρουσία αλλά για το σήμερα.

Επιπλέον, η εισήγηση σημειώνει καθαρά.

Ο ελληνικός λαός μπορεί και πρέπει να επιλέξει ο ίδιος -με τη θέληση και τη δράση του- την έξοδο από την ΕΕ, να βάλει αυτό τον στόχο στην προμετωπίδα των συνθημάτων του, να οργανώσει την πάλη του με τέτοιο τρόπο ώστε να διεκδικήσει ταυτόχρονα τα "κλειδιά" της οικονομίας και το πέρασμα της εξουσίας στα δικά του χέρια.

 Όπως σημειώνει κι ένας σφος σχολιαστής, αυτό το ταυτόχρονα έχει κυρίως πολιτική έννοια, χωρίς να αναιρεί, κατά τη γνώμη μου, τη χρονική διάσταση, που κι αυτή έχει πολιτικό περιεχόμενο. Αλλά περισσότερα επ' αυτού, πιθανότατα στο αυριανό σημείωμα.

Οι διεργασίες στο αριστεροχώρι

Ο τίτλος είναι λίγο παραπλανητικός, αλλά προτιμήθηκε για την κλασικότητά του. Δεν πρόκειται να εξετάσουμε τις πενήντα αποχρώσεις του ροζ (αριστεροχώρι), που τα 'βαψε μαύρα μετά το δημοψήφισμα, και τα τεκταινόμενα στο χώρο, αλλά κάποια χαρακτηριστικά σημεία και την τάση που διαμορφώνεται. Που εφόσον προέρχεται από τα κάτω κι αριστερά, δεν μπορεί παρά να κατευθύνεται προς τα πάνω (κυβερνητισμός) και δεξιά, με το μεταβατικό πρόγραμμα -αντί της στρατηγικής- στο τιμόνι.

Αφορμή για το σημείωμα είναι η πρόσφατη δημοσκόπηση, που δίνει αθροιστικά στο αριστεροχώρι -το χώρο-χωριό μεταξύ ΚΚΕ και Σύριζα- ένα 6%, κατά προσέγγιση. Που όσο φουσκωμένο κι αν είναι (πχ με την αναγωγή στα έγκυρα), όσο κι αν μαδηθεί προεκλογικά από την πίεση του Σύριζα, μπορεί να κρατήσει το μισό ποσοστό και να μπει στη Βουλή, αρκεί να πάψουν να είναι σκορποχώρι οι δυνάμεις του και να συγκροτήσουν το ενωμένο αριστεροχώρι.

Πόσο πιθανό είναι όμως αυτό, αφού η Ζωή τα έσπασε με το Unfollow, έβαλε στο στόχαστρο Π. Σωτήρη και (τη) Δ. Κουτσούμπα, και τους προσγείωσε στην πραγματικότητα -για το πρόσωπό της; Ή όταν η ΛαΕ θυμίζει ριάλιτι, όπου κάθε τόσο βγάζει κάποια ομάδα ανακοίνωση αποχώρησης και έτσι μαθαίνουμε την ύπαρξή της, που την αγνοούσαμε ως τότε -πχ η Εργατική Απάντηση;

Κι αν συμφωνούν όλες οι ανακοινώσεις σε κάτι δεν είναι (μόνο) στην πολιτική ανάλυση για το χαρακτήρα της ΛαΕ, που δεν έχει αλλάξει και θα μπορούσαν να τον εκτιμήσει εξ αρχής. Αλλά στη διαφωνία-καταγγελία του μέτρου για λήψη αποφάσεων με απλή πλειοψηφία, που σημαίνει πρακτικά ότι το πάλαι ποτέ αριστερό ρεύμα του Σύριζα μπορεί να περνάει ό,τι θέλει, χωρίς να υπολογίζει τους πολιτικούς συνεταίρους του.

Μένει λοιπόν η Ανταρσυα, που θεωρητικά θα αποκτούσε μεγαλύτερη συνοχή μετά την αποκόλληση των οργανώσεων (Αραν, Αρας) που ήθελαν παναριστερό μέτωπο και βασικά συνεργασία με τη ΛαΕ -για να καταλήξουν όντως σε αυτή. Αλλά όσο πλησιάζουν οι εκλογές, θα συνεχίσει να την απασχολεί το ίδιο "σταυρικό ζήτημα" για την εκλογική κάθοδο και την ευκαιρία εισόδου στη βουλή -αρκεί αυτή τη φορά να γίνει καλύτερη συνεννόηση για τη μοιρασιά και τον τίτλο του ψηφοδελτίου.

Με αυτήν την έννοια πρέπει, νομίζω, να δούμε και το νέο κάλεσμα της Ανταρσυα για συνεργασία και συμπόρευση των αντι-ΕΕ δυνάμεων, αλλά και όσων αντιτίθενται σε μια (φιλολαϊκή τάχα) διαχείριση του συστήματος, που θα μπορούσε -ως διατύπωση- να κλείνει το μάτι στη ΛαΕ, και βασικά αφήνει τους πάντες ικανοποιημένους: και τους μετωπικούς και όσους πιστεύουν πως η ΛαΕ αποκλείεται αυτομάτως από το κάλεσμα, ως μη (συνεπής ή σκέτο) αντι-ΕΕ δύναμη.

Και ποιες είναι τότε οι δυνάμεις εκτός Ανταρσυα -ή εκτός της ΔιΕΕξόδου, όπου είναι ο Κορδάτος, ο Εργατικός Αγώνας κι άλλες προσωπικότητες του χώρου; Μήπως το ΚΚΕ; Όσο κι αν ένας σφος και φίλος, ειδικός περί αριστερισμού (δε λέμε ονόματα, αλλά φωτογραφίζουμε) λέει μεταξύ χαλαρού και αστείου πως οι Ναρίτες πηγαίνουν με τον έναν και με τον άλλον, για να ξεπεράσουν εμάς και τη δική μας άρνηση (φτύσιμο) για συνεργασία (με τους αλή-με τους αλήτες που γυρνάς...), στην πραγματικότητα, οι υπαρκτές πολιτικές φιλίες είναι αυτές που μας καθορίζουν και χαρακτηρίζουν: δείξε μου τον πολιτικό σου φίλο, να σου πω ποιος είσαι.

Κι εδώ μπαίνει μια χρόνια αδυναμία-παθογένεια του αριστερισμού, που μπορεί να έχει οργανικά συνδεμένους μαχαλάδες, με παρόμοια πολιτική αντίληψη -παρά τις διαβαθμίσεις- αποχρώσεις και κοινή πορεία-όσμωση σε διάφορους μαζικούς χώρους (από το φοιτητικό μέχρι κοινά ψηφοδέλτια σε σωματεία), αλλά αποτελείται συνάμα από δέκα χωριά (αριστερο)χωριάτες, που διατηρούν δικές τους αντιλήψεις-μαγαζάκια, και ενώνονται συγκυριακά από τα πάνω και για τις εκλογές, που είναι πάντα κομβικός σταθμός για την όποια ενότητα (και την όποια καμπάνια υπέρ αυτής), ανοίγοντας την ίδια συζήτηση από την αρχή

Κι αυτό δεν ισχύει μόνο για τα μετωπικά σχήματα του μέλλοντος, που συζητιούνται και ζυμώνονται, αλλά και για τα ήδη υπάρχοντα -πχ την Ανταρσυα, που δεν έχει κατακτήσει πλήρη ενότητα σε διάφορα κινηματικά μέτωπα (που λογικά θα έπρεπε να προηγούνται του εκλογικού) κι έχει διάφορες τοπικές οργανώσεις ανενεργές, χωρίς ουσιαστική λειτουργία και δράση.

Αυτό δείχνει και τα όρια της αντιπαράθεσης που αποκτήθηκε στο πρόσφατο συνέδριο της νΚΑ (εισήγηση, αντι-εισήγηση, και... πλούτος ιδεών κι απόψεων, που συγκεράστηκαν σε ένα τούτι-φρούτι κράμα) και θα συνεχιστεί λογικά στο επικείμενο συνέδριο του Ναρ -όπως αλλιώς κι αν λέγεται μετά από αυτό.

Από τη μια πλευρά μια... "αντι-σεχταριστική αγωνία" του 'εδώ και τώρα', γιατί "μια ζωή την έχουμε..." (κι αν δεν κυβερνήσουμε, πώς θα γίνουμε ήρωες να παραγοντίσουμε). Φλογεροί ρήτορες που νιώθεις πως γράφουν, όπως ακριβώς μιλάνε,με μια ντουντούκα αντί για στιλό (ή πληκτρολόγιο) στο χέρι, να φωνάζουν παθιασμένα: εμπρός για την παναριστερά, για την είσοδο στη βουλή, για την (εργατική) κυβέρνηση!
Κι η προβολή του (εκλογικού) μετώπου που τραβάει μπροστά το κόμμα-ρεύμα (κι όχι αντίστροφα).
Ενώ ο αντίλογος είναι το ήδη κεκτημένο. Η Ανταρσυα, το μεταβατικό, δηλ όσα κάνουν μέχρι τώρα, αλλά καλύτερα, περισσότερα, πιο αποτελεσματικά.

Το ερώτημα είναι αν σε ΄λα αυτά υπάρχει κάποιος σοβαρός (ή έστω έντιμος) πυρήνας, που θα διαχωρίσει τη θέση του, βάζοντας πχ ως κόκκινη γραμμή τη συνεργασία με τη ΛαΕ. Δεν ξέρω όμως αν έχει νόημα κι ενδιαφέρον η (εργατική) απάντηση. Τι λες κι εσύ, ειδικέ;

Ζουλώντας

Έχω την εντύπωση πως το ζάπινγκ, στην αρχική του σημασία, είναι κάτι σαν ζούληγμα, ελαφρύ χτύπημα, πχ στα κουμπιά του τηλεχειριστήριου, που οι παλιότεροι έμαθαν να το λένε κομπιούτερ, αλλά στο σπίτι ο Άβερελ το έλεγε συχνά μαραφέτι ή "χαϊδευτικά" παπάρι.

-Φέρε μου λίγο το μαραφέτι...

Ρόμβοι, τρίγωνα, εκ διαμέτρου αξιοθαύμαστα πράγματα, που θα έλεγε κι ο Τραμπάκουλας, στην πιο απολαυστική αποτύπωση της αμηχανίας του μέσου Έλληνα από την επαρχία, μπροστά στο τρένο της ΕΤΕ, που γίνεται προέκταση του χεριού του.

Ζουλώντας λοιπόν χτες τα κουμπιά, έπεσα πάνω σε διάφορα πράγματα, που τα καταγράφω εδώ, εν είδει ημερολογίου, με μικρά ή μεγαλύτερα σχολιάκια.

-Μια συνέντευξη περιβόλι του Αρτέμη Σώρρα, που δίνει μπόλικη τροφή για γέλιο ή προβληματισμό για τον κόσμο που έχει πείσει και το "πού οδεύουμε κύριοι (στο αεροδρόμιο, αυτό είναι γνωστό από την άλλη ταινία του Χάρρυ Κλυνν). Αλλά δεν είναι καθόλου βέβαιο πως τον ζημιώνει και δεν του κάνει δωρεάν διαφήμιση, έστω και αρνητική, για να μπει στη βουλή, ως αντισυστημικός ηγέτης, που τον "χτυπάνε τα κανάλια" (ο Σύριζα έχει κάνει κυβερνητική καριέρα, με αυτό το κόλπο).

Μένω παρόλα αυτά με την απορία τι δικαιολογεί τόση ενασχόληση με μια τόσο φαιδρή περίπτωση κι έναν τρίτης διαλογής απατεώνα. Είναι η δολοφονία της άτυχης επιστήμονα από τον ψεκασμένο, που έδωσε έκταση στο θέμα ή παίζει άραγε ρόλο και η αντίδραση του ιερατείου που βλέπει πως χάνει την ψεκασμένη πελατεία της κι αποκτά έναν επικίνδυνο ανταγωνιστή;

Έχω εν τω μεταξύ πρόσφατο ένα βιβλίο για το βίο και την πολιτεία του Λαυρεντιάδη με τις φούσκες του, και κάποιοι συνειρμοί-συγκρίσεις μου έρχονται αναπόφευκτα. Τι δικαιολογεί όμως διαφορετικά μέτρα και σταθμά για τις δύο περιπτώσεις; Το μέγεθος της απάτης; Τα εμπλεκόμενα συμφέροντα; Ο συγχρωτισμός του... μεγιστάνα με την πολιτεία κι επίσημους φορείς, που στο πρόσφατο παρελθόν τον βράβευαν ως επιχειρηματία της χρονιάς και φαινόμενο; Ή οι μπίζνες του Λαυρεντιάδη με την εκκλησία, που του εξασφαλίζουν τουλάχιστον καλή υστεροφημία -αν όχι απυρόβλητο;

-Μια εκπομπή του ΣΚΑΪ για τους φακέλους της ασφάλειας για διάφορους αγωνιστές ή πολιτικούς αντιπάλους του κράτους. Το ανεκτίμητο πλάνο με το Γόντικα, τη Σία Κοσιώνη κι ανάμεσά τους, το Βλαδίμηρο να τους χωρίζει, σε μια σκυφτή στάση, σα να προσπαθούσε να ακούσει τι λένε.

Το κλασικό ερώτημα αν έπρεπε να καούν-καταστραφούν το 89' οι φάκελοι, και το μεγάλης ιστορικής αξίας υλικό που περιείχαν (το οποίο όμως απαντάται με διαφορετικά κριτήρια σε κάθε εποχή). Τη σημείωση του Γόντικα, που δικαιολογούσε μάλλον το μέτρο, γιατί δε θα ήθελε πχ να εκτεθούν όσοι πολιτικοί κρατούμενοι λύγισαν και δεν μπόρεσαν να αντέξουν στα βασανιστήρια της χούντας.

Όσο για το φακέλωμα ως θεσμό στην εποχή μας, υπάρχει πια σε κάθε μας κίνηση, ο κόσμος είναι πολύ πιο εξοικειωμένος με την ιδέα και τα ηλεκτρονικά αρχεία δεν μπορούν να καούν -ακόμα κι αν διαγραφούν, μπορούν να ανακτηθούν.

Παρόλα αυτά κάποιοι επιμένουν να σοκάρονται (άραγε να υπάρχει κροκοδείλιο σοκ, κατά τα δάκρυα;) με την πρακτική εφαρμογή του Μεγάλου Αδελφού και τις αποκαλύψεις πχ του Σνόουντεν (αλλά αυτό είναι το θέμα μιας επόμενης ανάρτησης).

Μα εκπομπή για φακέλους και να μην είναι εκεί ο Παπαχελάς;

-Την είδηση για τα άρματα μάχης που δίνουν οι ΗΠΑ στους Κούρδους, για να τους εξοπλίσουν, θεωρητικά ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος, και πρακτικά ως μοχλός πίεσης κατά του Ερντογάν. Μια στοιχειώδης απόδειξη για τη συνέχεια του αμερικάνικου αστικού κράτους και της εξωτερικής του πολιτικής, που καθορίζεται από πανίσχυρα συμφέροντα κι όχι από κάποιους ημίτρελους (ως τέτοιο εξάλλου επιχειρεί η αστική ιστοριογραφία να πλασάρει εκ των υστέρων και το Χίτλερ. Πολύ βολική εξήγηση, που αποκρύπτει ποιος και γιατί τον ενίσχυσε).

Την ίδια στιγμή, υπάρχει μια έντονη επικοινωνιακή επίθεση κατά της Σούζαν Σάραντον, επειδή "δε σκέφτηκε με το αιδοίο της", όπως είχε δηλώσει η ίδια, για να ψηφίσει τη Χίλαρι, κρατώντας έτσι μια στάση, που είναι η αμερικάνικη εκδοχή του "τι Πλαστήρας, τι Παπάγος". Συμπέρασμα: ακόμα κι αν δεν υπάρχει ΚΚΕ, καλό είναι να το εφεύρουμε...

-Τα καυστικά σχόλια-τρολάρισμα για την επικείμενη συγκρότηση ελληνικής διαστημικής υπηρεσίας: ένα μεγάλο βήμα για την αριστερά, ένα απόλυτο τίποτα για την ανθρωπότητα.

Μια ΔΦΑ που αντιμετωπίζει ως εξωγήινους όσους μιλάνε πχ για έξοδο απ' την ΕΕ, κοινωνικοποίηση μονοπωλίων, λαϊκή εξουσία, κτλ. Κι ως ένα είδος Ε.Τ. τους πρόσφυγες, που βιάζεται να τους στείλει σπίτι τους και κάνει ό,τι μπορεί (δηλ τη ζωή τους κόλαση) για να το νοσταλγήσουν.

-Ε.Τ. go home...

Έτσι λοιπόν μπορεί να ανακαλύψουμε τελικά τους εξωγήινους του Σώρρα, που βοήθησαν το στρατό του Αλέξανδρου (γιου του Διός) να κερδίσει με τριάντα χιλιάδες πολεμιστές, τόσες μάχες εναντίον στρατών με πολλαπλάσια αριθμητική δύναμη.

Ας προσέξει ωστόσο η ΔΦΑ, για να μην την πατήσει σαν τους Σοβιετικούς τη δεκαετία με τις βάτες, που έμπλεξαν στην κούρσα των εξοπλισμών και τον πόλεμο των άστρων, εξαντλώντας την οικονομία τους και τη δυναμική του υπαρκτού σοσιαλισμού. Χρειάζεται προσοχή κι επιφυλακή, ενάντια στα μέσα και τις μεθόδους που μεταχειρίζεται ο ιμπεριαλισμός, για να χτυπήσει το σοσιαλισμό του 21ου αιώνα...

-Μια δημοσκόπηση στον ΑΝΤ-1 και την κρίσιμη παρατήρηση για το αριστεροχώρι, που καλύπτει το χώρο μεταξύ ΚΚΕ και Σύριζα, και κινείται αθροιστικά (στις δημοσκοπήσεις) κοντά στο 6%, ωστόσο πληρώνει τον κατακερματισμό του. Ε πόσο πιο σαφώς να το υποδείξουν πια...

Κι όσο για αυτούς που ξορκίζουν το ενδεχόμενο, είναι σίγουροι πως δεν εμφιλοχωρούν στις γραμμές τους τέτοιες απόψεις; Κι οι παρεμβάσεις στο πρόσφατο παρεμβάσεις της νΚΑ, που βοούσαν περί του αντιθέτου -για να μείνουμε μόνο σε όσα έγιναν μες στο 17'; Το κάλεσμα συνεργασίας της Ανταρσυα, στις αντι-ΕΕ δυνάμεις; Ο σαφής διαχωρισμός στις διατυπώσεις της Παντιέρα για τη Ζωή και τη ΛαΕ;

-Δεν είδα, συνειδητά, την Αγορά του Αυγερόπουλου, που κάποτε έκανε πιο σοβαρές δουλειές και ξεχώριζε από το ρηχό "εναλλακτικό" του Κούλογλου (ακόμα και του Χατζηστεφάνου, κατά τη δική μου γνώμη) αλλά προφανώς λύγισε στη συριζαϊκή λαίλαπα. Και το πιο απογοητευτικό είναι ο χρόνος που ξόδεψε για την έρευνά του, για να φτάσει σε τόσο απλοϊκά μηνύματα.

Αντανακλαστικά

Ενημερωτικό δελτίο με διάφορα μικρά νέα που απασχόλησαν την επικαιρότητα τις τελευταίες μέρες, αναδεικνύοντας διάφορα αντανακλαστικά, υγιή και παβλοφικά, που βγήκαν ή δε βγήκαν στην επιφάνεια, ανάλογα με την περίσταση.

Όπως πχ στο γήπεδο Καραϊσκάκη, όπου την Πέμπτη, εκτός από τους φασίστες του ΑΠΟΕΛ, βρέθηκαν κι ελλαδίτικα δίποδα, όπως η κόρη του Μιχαλολιάκου κι ο Καιάδας. Αλλά δε βρέθηκε κάποιος να τους αποδοκιμάσει και να σώσει την τιμή μιας κερκίδας, που κρύβεται πίσω από το φύλλο συκής του No Politica. Και το ξεχνάει βολικά, πχ όταν κάποιοι χάκαραν την ιστοσελίδα ενός οπαδικού συνδέσμου, ώστε να εμφανίζει στην αρχική τον Παύλο Φύσσα -που στην τελική, πέραν των άλλων ήταν γάβρος. Τα κεφάλια του συνδέσμου όμως ένιωσαν την ανάγκη να απολογηθούν -σε ποιον άραγε- για το ατυχές περιστατικό.

Κι από το ορεκτικό περνάμε στο κυρίως πιάτο και τη ΔΦΑ, που ως αντιπολίτευση φώναζε "κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη" και τώρα ξεκινά με κυβερνητικό ρεαλισμό τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας. Πχ όπως την περασμένη Τετάρτη στη Θεσσαλονίκη και την περίπτωση ενός ανάπηρου με υπεργολάβου με αυτιστικό παιδί, που υποθήκευσε το σπίτι του, αλλά δεν τον πλήρωσε ποτέ η ΕΡΤ! Στη συγκέντρωση αλληλεγγύης στα δικαστήρια, που απέτρεψε τον πλειστηριασμό και συγκρούστηκε με τα ΜΑΤ, υπήρχε καμιά εκατοστή κόσμος, με το κάλεσμα της Ανταρσυα, το γνωστό καπελωτικό πανό της ΛαΕ (που δεν απασχόλησε κανέναν), διάφορους φορείς και καμιά 15αριά Παμίτες, χωρίς ανοιχτό κάλεσμα, που δεν πήραν μέρος στη σύγκρουση.
Μέχρι εδώ όλα καλά, απλά και κατανοητά.

Από εδώ και πέρα δεν ψάχνουμε να βρούμε τα γεγονότα (που στην ουσία είναι απλά η αφορμή και τίποτα άλλο) αλλά την πηγή της παρερμηνείας. Ποιος, πώς και γιατί ξεκίνησε το κύμα οργής ενάντια στο ΚΚΕ, το ΠΑΜΕ και τη στάση τους. Όπως και να 'χει το βασικό είναι να κατευθυνθεί η οργή προς τα εκεί κι όχι προς τη ΔΦΑ, που φώναζε "κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη" και τώρα δίνει το πράσινο φως για τους πλειστηριασμούς.

Κι εδώ υπάρχουν δύο βασικές γραμμές άμυνας.
Η πρώτη, χυδαία, δεν ενδιαφέρεται καν για τα γεγονότα, αλλά για τη χυδαιότητα ως τέχνη. Το ΠΑΜΕ/ΚΚΕ δεν ήρθε ποτέ και πουθενά και πρέπει να λογοδοτήσει για αυτήν την απουσία του. Η Ένωση Δικαίων μάλιστα το πήγε ακόμα παραπέρα, με μια ανακοίνωση-μαργαριτάρι, όπου εγκαλεί τους ιδιοκτήτες του ΚΚΕ (δηλ την ηγεσία του) και το δημοσίευμα (βλ. δεύτερη γραμμή άμυνας) που παρουσιάζει ως συμμετέχοντες, αυτούς που έλειπαν επιδεικτικά. (Η Ένωση των Δικαίων νομίζω πως "έχει ιδιοκτήτη" τον Πατέλη και δεν είμαι καθόλου σίγουρος αν έχει διακριτή παρουσία στο Βορρά, αλλά δε θα έπαιρνα κι όρκο για έναν τόσο ρευστό χυλό).

Καθώς το ψέμα έχει μια ακαταμάχητη γοητεία, διαδόθηκε ταχύτατα. Κι όσο πιο μακριά από τα γεγονότα ήταν κανείς, τόσο πιο παθιασμένα το πίστευε και υποστήριζε (γιατί όσοι ήταν όντως εκεί, δε θα μπορούσαν να το κάνουν και δύσκολα δε θα αναγνώριζαν συγκεκριμένες φυσιογνωμίες, όπως τον πρόεδρο του Συνδικάτου Οικοδόμων).

Η δεύτερη γραμμή άμυνας βασίστηκε στο δημοσίευμα του 902, ου βγήκε αργά το βράδυ και δεν ανέφερε την παρουσία του εξωκοινοβουλίου και των άλλων φορέων. Δεν το λέω ως υπερασπιστική γραμμή, αλλά έτσι λειτουργεί το portal, πολλές φορές. Δεν ανεβάζει πάντα άμεσα τα θέματα -χωρίς αυτό να υποδηλώνει διεργασίες ή κάποια άλλη σκοπιμότητα. Κι όσο για την αναφορά στους Παμίτες, αυτούς ξέρει, με αυτούς επικοινώνησε, για αυτούς έγραψε, εφόσον δεν ήταν εκεί για να καταγράψει τους υπόλοιπους -και δε νομίζω πως το έκανε για να τους καπελώσει.

Σε κάθε περίπτωση, όποιος δεν έχει social media, μπορεί να μην πήρε χαμπάρι απ' όσα συμβαίνουν σε ένα διαδικτυακό μικρόκοσμο και να ζει ευτυχισμένος. Εάν όμως έχει κάποια επαφή, θα έμενε με την εντύπωση πως το ΠΑΜΕ και οι λαϊκές επιτροπές κατάφεραν (με μαγικό τρόπο) να καπελώσουν μια κινητοποίηση στην οποία δε βρέθηκαν καν. Και με την απορία για τα δυο μέτρα και σταθμά του αριστεροχωρίου, που αν δεν πας κάπου το θεωρεί προδοσία κι αν τελικά πας, το θεωρεί καπέλωμα. Αν δεν αναφέρεις την παρουσία του είναι κάτι σαν το... "σταλινικό" ξύσιμο της φωτογραφίας. Αλλά όταν δεν αναφέρουν αυτοί τη δική σου παρουσία, σου ζητάνε και τα ρέστα, γιατί δεν ήσουν εκεί που ήσουν...

Είναι το άκρο άωτο της τραγικής ειρωνείας βέβαια να ανοίγει αυτό το θέμα ένας χώρος που πάσχει από κινηματική κατάθλιψη μετά από το δημοψήφισμα και είναι ωσεί παρών σε μια σειρά κορυφαίες μάχες (από την ψήφιση του μνημονίου μέχρι το ασφαλιστικό). Το πιο σημαντικό ωστόσο είναι ποιον ακριβώς βολεύει η καλλιέργεια τέτοιων αντανακλαστικών -ή ποιος ωφελείται, με νομικούς όρους. Κι η απάντηση δεν είναι πολύ δύσκολο να δοθεί...

-Καισαριανή
Τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί όμως με τα λυσσασμένα πασοκικά αντανακλαστικά των Συριζαίων που καταλήγουν πάντα στο αβάσταχτο κλισέ περί "αριστερού ψάλτη της δεξιάς" και τον μπαμπούλα της ΝΔ "α ρε Σαμαράς που σας χρειάζεται", που είναι κάτι σαν το "Παπαδόπουλο που χρειάζεστε..." από την ανάποδη.

Αφορμή είναι η σημερινή εκδήλωση για την παραχώρηση του Σκοπευτηρίου στο Δήμο Καισαριανής, που είναι κατάκτηση του λαού της και των δημοτών, όχι κάποια ευγενική κυβερνητική χορηγία. Κι η απόφαση του Σταμέλου να μην παρευρεθεί στην εκδήλωση (που πάρθηκε με ευρεία πλειοψηφία από το δημοτικό συμβούλιο και τη σύμφωνη γνώμη τριών από τους τέσσερις συμβούλους της παράταξης που πρόσκειται στο Σύριζα), για να μη νομιμοποιήσει μια κυβερνητική παράτα, σε μια βδομάδα που η ΔΦΑ ξεπούλησε ό,τι είχε απομείνει όρθιο (πχ στις ΔΕΚΟ).

Το Μαξίμου έκρινε εξ ιδίων τα αλλότρια κι έκανε λόγο για "πολιτική σκοπιμότητα", αφού πρώτα το θέμα είχε κάνει το γύρο του διαδικτύου και την ανάγκασε να πάρει θέση. Την ίδια γραμμή πήραν και τα διάφορα συριζοτρόλ του διαδικτύου (έμμισθα και μη), που βγαίνουν κερδισμένα από την υπόθεση ακόμα κι αν θολώσουν απλώς τα νερά και δημιουργήσουν στο κοινό την εντύπωση ενός "αριστερού εμφύλιου" για την κληρονομιά της αντίστασης.

Αλλά αν πανικοβάλλονται και πρασινίζουν (δηλ πασοκίζουν) τόσο από το κακό τους, με μια απλή, συμβολική πράξη, φαντάσου πώς θα κάνουν αν βρεθούν αντιμέτωποι με ένα μαζικό λαϊκό κίνημα που θα έχει τη δύναμη να τους γκρεμίσει...

Τα ορφανά του ΣΥΡΙΖΑ

Η επέτειος του δημοψηφίσματος ήταν μια καλή ευκαιρία για "αριστερή μελαγχολία" (αν δεν πετάξεις ένα τσιτάτο του Μπένζαμιν, μην περιμένεις να κερδίσεις το ευρύτερο αριστεροχώρι), αναμνήσεις για την... προδομένη επαναστατική κατάσταση, προτεινόμενη βιβλιογραφία, αρθρογραφία, θυμωμένες ανακοινώσεις, κτλ. Κι αν δεν ήταν τόσο σοβαρά τα πράγματα και δεν επηρέαζαν άμεσα τη ζωή μας, θα συνέθεταν ένα διασκεδαστικό και διδακτικό ποτ-πουρί (κάτι σαν το μάθε παίζοντας. Άλλο τώρα αν κάποιοι δε μαθαίνουν ποτέ από τα λάθη τους και συνεχίζουν να παιδιαρίζουν, χωρίς όμως αριστερισμούς και τις παιδικές αρρώστιες του παρελθόντος, απλά και ξεδιάντροπα δεξιά).

Ξεκινάμε από την Κόκκινη Ορχήστρα, που προσωπικά τη "γνώρισα" το 09', από ένα κείμενό της με τον πομπώδη τίτλο "το ΚΚΕ βρήκε τα λεφτά", που αναφερόταν στο χρέος και κατέληγε στην ανάγκη να προβληθεί το αίτημα της παύσης πληρωμών. Όταν βέβαια στη συνέχεια, διαμορφώθηκε και διατυπώθηκε ο στόχος της διαγραφής του χρέους, ο αρθρογράφος επέμενε πως η παύση πληρωμών είναι τακτικά προτιμότερη, με ένα σκεπτικό που ομολογώ πως δε θυμάμαι, γιατί δε μου φάνηκε πολύ λογικό, για να το απομνημονεύσω.

Η συγκεκριμένη ομάδα (και βασικά ο αρθρογράφος της) λοιπόν έβγαλε ένα επετειακό κείμενο, που αποδομούσε πολύ εύστοχα τόσο το Σύριζα, όσο και την επιλογή του όψιμου διαχωρισμού της ΛΑΕ. Κι είχε τόσο εύστοχα επιχειρήματα, που σχεδόν σε παρέσερνε, κι αν δεν ήξερε κανείς την πολιτική της διαδρομή, θα αδυνατούσε να πιστέψει ότι η παρέα αυτή στήριξε (χωρίς αυταπάτες που θα έλεγε και το τρομερό ΣΕΚ) το Σύριζα στις εκλογές του Γενάρη του 15'. Όλοι βέβαια έχουν δικαίωμα στην αυτοκριτική. Αρκεί να την κάνει εμπράκτως και να μη λέει ό,τι ακριβώς με πριν, όπως η συριζόφιλη ορχήστρα.

Η οποία έχει μερικές ενδιαφέρουσες και διασκεδαστικές αναλύσεις, με ακριβείς υπολογισμούς πλήθους, πολύ πιο μετριοπαθείς από εκείνα τα φουσκωμένα ποτάμια που φαντασιώνονται κάποιοι, θεωρώντας παρόλα αυτά πως αποτελούν την κρίσιμη μάζα, για να γίνει το επαναστατικό άλμα (πόσοι παραπάνω περιμένουμε να κατέβουν πια στο δρόμο;), αρκεί να υπάρχει το κατάλληλο σχέδιο της πρωτοπορίας. Κι ενώ υποψιάζεται την άμεση σχέση αυτού του σχεδίου με τον μπλανκισμό, ξεπετώντας στα βιαστικά την κατηγορία αυτή, θα περίμενε κανείς πως στη συνέχεια θα μας ανέλυε αυτό το μεγαλοφυές επιτελικό σχέδιο, που θα μας έδινε την εξουσία. Αλλά αυτό δε γίνεται τελικά ποτέ κι έτσι ο αναγνώστης μένει με την απορία για την εναλλακτική στην ανεπάρκεια όλων των άλλων.

Στο ίδιο μήκος κύματος, ενορχηστρώνεται κι η λεγόμενη κομμουνιστική τάση (στο αριστεροχώρι ό,τι δηλώσεις είσαι, όπως ο Σύριζα βαφτίστηκε ελπίδα), που της πήρε μόλις ένα Σύριζα, μια ΠΦΑ και μια συνδιάσκεψη της ΛαΕ -ή έστω το μοίρασμα των θέσεων- για να καταλάβει πως η δεύτερη (η ΛΑΕ) είναι μια παραλλαγή του πρώτου (του Σύριζα) και να αποχωρήσει, καταγγέλλοντας το αυτονόητο. Το ωραίο της υπόθεσης είναι πως το έκανε με μια ανακοίνωση, όπου εκθείαζε τη θετική, προγραμματική στροφή του ΚΚΕ, που απάλειψε τη λογική των σταδίων από τις επεξεργασίες του. Και να σου το λέει αυτό μια.. τάση, που είχε γαντζωθεί από την αυταπάτη του κυβερνητικού κρίκου, βασικά όμως για να βγάλει φλας προς την ("πιο συνεπή και μαχόμενη από τη ΛαΕ") Ανταρσυα, με την οποία πιθανότατα θα συνεργαστεί.

Τελευταίος σταθμός (του καπιταλισμού, όπως έλεγε μια... αρχαία μετάφραση της μπροσούρας του Λένιν) το ρεύμα που γνωρίσαμε (νέο, αριστερό) και η ανακοίνωσή του για τον ταξικό πόλεμο των δέκα ημερών, που παραπέμπει ταπεινά στις δέκα ημέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο (ας ηρεμήσουμε), τον εμφύλιο πόλεμο και τη Βάρκιζα που υπογράφτηκε στο τέλος (ποιος το περίμενε). Και την 11η μέρα τι έγινε και στράβωσε τελικά το πράγμα; Ε μα αυτό πια ήταν γνωστό ήδη από την πρώτη μέρα. Φταίει το ΚΚΕ...

Πέρα από το συνήθη χαρτοπόλεμο, είναι της μόδας αυτόν τον καιρό και τα βιβλία (μέχρι πρότινος) στελεχών του Σύριζα, που εξηγούν όχι μόνο τι πήγε στραβά, αλλά και από πόσο νωρίς είχαν καταλάβει πού πάει το πράγμα. Τι είχαν καταλάβει; Είχαν διαβλέψει να λες καλύτερα; Δηλ τι διαβλέψει, που είχαν προβλέψει προφητικά, ήδη πριν από τις εκλογές του 15' και το Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Μόνο που όλα αυτά θα είχαν μεγαλύτερη αξία αν τα έλεγαν εκγαίρως, τότε δηλ που υποτίθεται πως τα είχαν καταλάβει και τους ήταν ήδη γνωστά, αλλά έβγαιναν προεκλογικά στα τηλεοπτικά πάνελ και υπερασπίζονταν με πάθος το Σύριζα, χυδαιολογώντας κατά κανόνα εναντίον των εκπροσώπων του ΚΚΕ.

Το βασικό πρόβλημα πάντως σε όλα αυτά δεν είναι η υποκρισία και η μνήμη χρυσόψαρου στην οποία ποντάρουν οι διάφοροι εναλλακτικοί Συριζαίοι (Πασόκοι με πολιτικά, όπως έλεγε μια ψυχή), αλλά η παντελής έλλειψη ουσιαστικής αυτοκριτικής. Η οποία εγγυάται (αντί για αυτούς) πως την επόμενη φορά που θα έρθει το νέο ΠαΣοΚ, ο επόμενος Σύριζα, ο διάδοχος της ΛαΕ, αυτοί θα είναι εκεί να μιλάνε για τη χρυσή ευκαιρία που προβάλλει στο προσκήνιο, το ιστορικό λάθος του ΚΚΕ που την αγνοεί σεχταριστικά, και θα είναι έτοιμοι να ξανακυλήσουν το βράχο του Σίσυφου.

Και φτου κι από την αρχή...

Και που λες Βρετανία...

Δεν υπάρχει λόγος να παραμείνουμε, εφόσον δεν ξέρουμε πού πάμε και καθόμαστε στο πίσω κάθισμα...

Αυτή ήταν η δήλωση κάποιου ευρωσκεπτικιστή (νομίζω του Φάρατζ, αλλά είδα φευγαλέα το πλάνο και δεν παίρνω και όρκο) και είναι πολύ χαρακτηριστική του 'διακυβεύματος' που θα έλεγε στα καθ' ημάς κι ένας... αριστερός ευρωσκεπτικιστής, δηλ ένας δεξιός Εαακίτης, από Αράν ή Αρας -γιατί πώς αλλιώς μπορείς να χαρακτηρίσεις πολιτικά κάποιον που βάζει ως στόχο πάλης μόνο -ή κυρίαρχα- την έξοδο από την ευρωζώνη και μετά βλέπουμε, ώσπου να ωριμάσουν οι συνθήκες, ή κάποιος εγχώριος Φάρατζ, για να το θέσουμε σε δημοψήφισμα;

Αν όμως καθόταν στο μπροστινό κάθισμα, έστω και σαν συνοδηγός του γαλλογερμανικού άξονα, δηλ της Γερμανίας; Ή αν ήξεραν από πριν τον προορισμό (-Πού πάμε σύντροφε; -Στο αεροδρόμιο...); Και αν τελικά (κι αρχικά μπορώ να σου πω) το δημοψήφισμα δεν ήταν παρά ένα διαπραγματευτικό χαρτί, που κρατάνε στα χέρια τους οι Βρετανοί, για να παζαρέψουν αυτούς ακριβώς τους όρους και τη θέση τους στο ευρωπαϊκό όχημα -που είναι προφανώς γερμανικό, με ένα κομμάτι γαλλικής τεχνογνωσίας;

Αν όλα αυτά σας θυμίζουν κάτι από τα δικά μας τα περυσινά και την αιτιολόγηση της επιλογής του δημοψηφίσματος από τον Τσίπρα (το χαρτί που έπαιξε η κυβέρνηση στις περίφημες 17 ώρες) καλώς το κάνουν. Με τη διαφορά ότι άλλο διαπραγματευτικό βάρος έχει ως παίκτης το ελληνικό κράτος κι άλλο ο βρετανικός λέοντας, έστω και ξεδοντιασμένος, έστω και αν δεν είναι σε θέση να διεκδικήσει προφανώς τη μερίδα του λέοντος για την αστική τάξη του.

Δεν είναι όμως μια χρυσή ευκαιρία αποσταθεροποίησης, που θα πυροδοτήσει μια κρίση ντόμινο, για να καταρρεύσει σαν (χάρτινος) πύργος του Τζένγκα το οικοδόμημα της ΕΕ και μετά έχω φέρει για να παίξουμε Ταμπού (που είναι η ιερή αγελάδα της ΕΕ) και Τρίβιαλ, αν και ταιριάζει καλύτερα το Ρισκ και το Στρατέγκο στην κοφτερή, γεωστρατηγική μας θωριά.

Το ζήτημα όμςω είναι δούμε τη συγκεκριμένη κατάσταση κι όχι τις αφηρημένες επιθυμίες μας. Θέλω να πω ότι το ζήτημα δεν μπαίνει γενικά, ιδεολογιο-πολιτικά, αν δηλ μπορεί να γίνει ή όχι κρίκος ένα πιθανό Brexit και πώς τοποθετούμαστε απέναντι σε αυτό ή αν απαρνούμαστε συνολικά τους κρίκους και τα υποτάσσουμε όλα στο μεγάλο επαναστατικό άλμα ή κατά άλλους στη Δευτέρα Παρουσία (λες και πίστεψαν ποτέ στην πρώτη οι Φαρισαίοι). Η ανάλυσή μας οφείλει να είναι συγκεκριμένη και να διαβλέψει πως είτε βγει το BRexit είτε το BRemain, όχι απλά δε θα αλλάξει χέρια η εξουσία και δε θα κλονιστεί στο παραμικρό (που είναι σωστό) αλλά ότι βασικά δε θα υπάρξει καμία αλλαγή ούτε ως προς το ειδικό ζήτημα, δηλαδή δε θα υπάρξει κανένα BRexit, τουλάχιστον άμεσα, με τα υπάρχοντα δεδομένα. Γιατί η ψήφος και το αποτέλεσμα έχουν απλώς συμβουλευτικό κι όχι δεσμευτικό χαρακτήρα και γιατί καμιά πολιτική δύναμη της Βρετανίας δε σκοπεύει να αξιοποιήσει το αποτέλεσμα προς αυτήν την κατεύθυνση, παρά μόνο ως μοχλό πίεσης, για να αποσπάσεις κάποιες υποχωρήσεις. Δεν ξέρω αν αυτό επιβεβαιώνει θεωρητικά το σχήμα της αλληλεξάρτησης, αλλά κατά τη γνώμη μου, κανείς στρατηγικός παίκτης δεν επιδιώκει αυτή τη στιγμή το BRexit. Ακόμα και οι ΗΠΑ, που είναι προνομιακός εταίρος-καθοδηγητής της Βρετανίας, την προτιμά ασφαλώς εντός ΕΕ, για να (προσπαθήσει να) ελέγξει καταστάσεις κι όχι αποσπασμένη εκτός παιχνιδιού.

Συμπερασματικά, αυτό που γίνεται σήμερα δεν είναι η έξοδος ή η παραμονή της Βρετανίας στην ΕΕ. Το να πιστεύει κανείς το αντίθετο, είναι σα να πιστεύει πως στο δικό μας περυσινό δημοψήφισμα, αυτό που κρινόταν ήταν αν θα έχουμε συμφωνία ή όχι (δηλ GRexit) κι όχι οι όροι με τους οποίους θα έκλεινε αυτή η τελευταία. Οι αστοί δεν έχουν πιεστεί/υποχρεωθεί να κάνουν αυτό το δημοψήφισμα και δεν πρόκειται να μας χαρίσουν το όπλο που θα ακυρώσει μια στρατηγική τους επιλογή. Ακόμα κι αν γινόταν κάτι τέτοιο όμως, θα έγραφαν πολύ απλά το δημοψήφισμα και το αποτέλεσμά του στα κατάστιχά τους, όπως έκαναν δηλ πολλές φορές μέχρι σήμερα, για την επικύρωση κάποιας συνθήκης (Ευρωσύνταγμα, Μάαστριχτ) όπου ήταν συνταγματικά υποχρεωμένοι να καταφύγουν στη λαϊκή ετυμηγορία.

Υπάρχουν δυο ακόμα παράμετροι.
Η πρώτη είναι η ταξική λύσσα με την οποία υπερασπίζεται το BRemain ένα μεγάλο τμήμα της βρετανικής (και όχι μόνο) αστικής τάξης, σε βαθμό που κάποιες επιχειρήσεις να αφήνουν στην άκρη τα προσχήματα και να υποδεικνύουν στους υπαλλήλους τους ποια είναι η πολιτική της εταιρίας και η επιθυμητή εξέλιξη που εξυπηρετεί τα συμφέροντά της (χωρίς βέβαια να προσπαθούν να επηρεάσουν στο παραμικρό -αλίμονο!- την κρίση του προσωπικού, απλώς κουβέντα να γίνεται, δεν μπορεί να μιλάμε συνέχεια για τον καιρό, σαν νερόβραστοι Άγγλοι). Το μόνο που δεν έχει γίνει ακόμα, είναι ξέρω εγώ στην ανάκρουση των εθνικών ύμνων πριν από του αγώνες του EURO, εκεί που ακούγεται από τα μεγάφωνα η έκκληση να σηκωθούν για τον ύμνο της πρώτης ομάδας και να παραμείνουν όρθιοι για αυτόν τη δεύτερης, να πουν κάτι σαν: ladies and gentlemen, please BRemain standing for the national anthem of...

Απ' όσο ξέρω πάντως, κανείς δεν αμφισβητεί πως η πλειοψηφία της αστικής τάξης έχει ταχθεί υπέρ της παραμονής, κι ένα μειοψηφικό κομμάτι υποστηρίζει την έξοδο-αποχώρηση, ενώ ένα τρίτο ταλαντεύεται, όπως δείχνει πχ η στάση του Μέρντοχ που μοίρασε τα κουκιά και τις εφημερίδες του, σαν τους (λέμε τώρα) ταλαντευόμενους Εαμίτες παππούδες, που ψήφιζαν ΚΚΕ, αλλά έβγαζαν τους συγγενείς τους να ψηφίσουν ΠαΣοΚ, για να μη βγει η (μπλε) Δεξιά.

Θέλω να υπενθυμίσω όμως πως αντίστοιχα λυσσαλέα ήταν κι η αντίδραση της δικής μας αστικής τάξης στο περυσινό δημοψήφισμα, χωρίς αυτό να καθορίζει το χαρακτήρα του ή να αλλάζει κάτι ως προς την ουσία. Δεν είναι ο ετεροκαθορισμός από τον αντίπαλο που καθορίζει τη δική μας στάση, ούτε αποτελεί πάντα ασφαλές κριτήριο για την εκτίμηση των γεγονότων ο γνωστός τακτικός κανόνας που λέει: ό,τι δε συμφέρει τον αντίπαλό μου, είναι προς το δικό μου συμφέρον.

Δεύτερη και τελευταία παράμετρος, το Lexit,  που στηρίζουν το νέο ΚΚΒ και άλλες δυνάμεις, επιχειρώντας να οριοθετήσουν σαφώς τη δική τους διακριτή λογική από τον ακροδεξιό εθνικιστή Φάρατζ και τους ομοίους του. Κάποιοι αριστεροχωριανοί θέλουν να χρησιμοποιήσουν αυτήν την τακτική επιλογή ενάντια στο "κοντόφθαλμο και σεχταριστικό ΚΚΕ που παραμένει στην καθαρότητα του 'ούτε-ούτε' κι εξισώνει τους δύο πόλους". Εγώ δε νομίζω ότι χρειάζεται να το παίξουμε έξυπνοι και να υποδείξουμε στους Βρετανούς συντρόφους τι στάση θα κρατήσουν. Κι έχω την εντύπωση πως ανεξάρτητα αν συμφωνεί κανείς ή όχι τηρούν μια στάση που νιώθεται (όπως λέει κι ο ποιητής).

Αυτό που δεν έχω καταλάβει είναι ποια ακριβώς δικαίωση νιώθουν οι διάφοροι αριστεροχωριάτες για τους Βρετανούς και ποιες αναλογίες βρήκαν με τη δική τους στάση. Εκτός κι αν θεωρούν πως το ΚΚΒ έκανε πχ προεκλογική λεζάντα στον αντίστοιχο Βρετανό Τσίπρα και χειροκρότησε, έτσι για την ξεφτίλα του πράγματος, τον αντίστοιχο Βρετανό Καμμένο (δηλ το Φάρατζ) ή έκανε κοινές συγκεντρώσεις, στοιχιζόμενο άκριτα στην ίδια καμπάνια, τη μεγαλειώδη συγκέντρωση του ΟΧΙ και δε συμμαζεύεται.

Κλείνοντας, το ψευτοδίλημμα άραγε θα το λέγαμε false dilema (isn't it?) ή μήπως υπάρχει άλλη φράση που να το αποδίδει καλύτερα;

Μια σούμα για την κρίση

Στα προηγούμενα μέρη παρουσιάσαμε σε τρεις συνέχειες, με εκτενή αποσπάσματα από το βιβλίο του Σακελλαρόπουλου για την κρίση και την κοινωνική διαστρωμάτωση στην Ελλάδα, τα βασικά σημεία ενός (ευρύτατα διαδεδομένου στο ελληνικό αριστεροχώρι) ερμηνευτικού σχήματος της καπιταλιστικής κρίσης σε παγκόσμια, ευρωπαϊκή και ελλαδική κλίμακα. Η συγκεκριμένη προσέγγιση επιλέχτηκε γιατί αποτελεί μια τυπική και συνοπτική εκδοχή μιας αντίληψης που υπάρχει σε διάφορες μικροπαραλλαγές, που παρουσιάζουν κάποια βασικά κοινά γνωρίσματα.

-Ο κομβικός ρόλος της κρίσης του 73'
Κατά το Μαυρουδέα, κάθε μεγάλη οικονομική κρίση σηματοδοτεί μια νέα περίοδο και μια δομική αλλαγή στην αρχιτεκτονική του καπιταλιστικού συστήματος. Έτσι, η κρίση του 29' άνοιξε το δρόμο στο new deal και τον κεϊνσιανισμό, (ο οποίος όμως επικράτησε μόνο μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και την καταστροφή-απαξίωση μεγάλης μερίδας κεφαλαίου, στη βάση της ανοικοδόμησης), ενώ η πετρελαϊκή κρίση της δεκαετίας του 70' καθόρισε την "αλλαγή υποδείγματος" και την επικράτηση του νεοφιλελεύθερου μοντέλου. Αντιστοίχως, περιμένουμε να διαφανούν τα χαρακτηριστικά της νέας περιόδου, που σηματοδότησε η κρίση του 08', μετά την "εξάντληση του προηγούμενου μοντέλου συσσώρευσης".

Σε κάθε περίπτωση, αν αληθεύει ότι ο παγκόσμιος καπιταλισμός δεν κατάφερε ποτέ να ξεπεράσει πλήρως την κρίση του 73' και να αναχαιτίσει την πτωτική τάση του μέσου ποσοστού κέρδους, παρά την ενισχυτική ένεση που του έδωσαν οι ανατροπές της διετίας 89-91, επιβεβαιώνεται ταυτόχρονα κι η εκτίμηση πως η αστική τάξη διεθνώς έχει την τάση να αμβλύνει τις συνέπειες της κρίσης, αναβάλλοντας χρονικά την εκδήλωσή τους, που μετατοπίζεται χρονικά προς τα πίσω. Το μόνο που καταφέρνει έτσι, όμως, είναι μια παροδική και αναιμική περίοδος ανάκαμψης, που τη διαδέχεται μια νέα, σφοδρότερη κρίση, με εντονότερες, οξυμένες αντιφάσεις, που σωρεύονται διαρκώς στο καζάνι που σιγοβράζει κι απειλούν να τινάξουν το καπάκι και να εκραγούν, με απρόβλεπτες συνέπειες.

-Τραπεζικό σύστημα
Η θεωρία της χρηματιστικοποίησης, που δείχνει τα αδιέξοδα του καπιταλιστικού συστήματος και της εναγώνιας προσπάθειάς του να ανιστρέψει τις συνέπειες της πτωτικής τάσης του μέσου ποσοστού κέρδους δεν ερμηνεύεται ως επιβεβαίωση της σύμφυσης του χρηματιστικού και του βιομηχανικού κεφαλαίου, που περιλαμβάνει ο Λένιν στα βασικά χαρακτηριστικά του ιμπεριαλισμού, αλλά ως μια υπέρβασή του, με την καθολική επικράτηση του τραπεζικού τομέα. Δημιουργεί συνεπώς το έδαφος για την εισδοχή από την πίσω πόρτα του ιδεολογήματος του καζινοκαπιταλισμού -που αναπτύσσεται εις βάρος της... πραγματικής παραγωγής. Ενώ στην πιο ριζοσπαστική εκδοχή του, καταλήγει στο (μεταβατικό) στόχο της κρατικοποίησης των τραπεζών, θεωρώντας ουσιαστικά πως μπορεί η καρδιά του συστήματος, δηλ οι τράπεζες, να χτυπάνε φιλολαϊκά σε ένα ξένο, αντιλαϊκό σώμα. Μεταβατικό υβρίδιο-Φρανκεστάιν.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό.

-Κρίση ανταγωνιστικότητας
Η καπιταλιστική κρίση λοιπόν, στα καθ' ημάς, δεν ερμηνεύεται μαρξιστικά ως κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων (κι όχι υπερπαραγωγής προϊόντων, που ακούγεται συχνά) που δεν μπορούν να επενδυθούν, εξασφαλίζοντας το μέγιστο κέρδος, στα πλαίσια της διευρυμένης αναπαραγωγής, ούτε καν ως τέτοια που εκδηλώνεται όμως ως κρίση χρέους (ένα άλλο "αγαπημένο" ιδεολόγημα για το αριστεροχώρι) αλλά ως κρίση ανταγωνιστικότητας για την περίπτωση της Ελλάδας.

Κατά τη γνώμη μου, αυτό είναι ακριβώς το ίδιο, με το ότι μια μικρή επιχείρηση έκλεισε μες στην κρίση, γιατί δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί τα μονοπώλια στον κλάδο της. Αυτό όμως δε μας λέει απολύτως τίποτα για το χαρακτήρα και τα αίτια της κρίσης.

Επιπλέον, αυτή ακριβώς η ανάλυση δείχνει τα αδιέξοδα και τις αντιφάσεις του όποιου μεταβατικού σχεδίου-προγράμματος. Εφόσον αυτό το τελευταίο προετοιμάζει θεωρητικά το επαναστατικό άλμα στις σημερινές συνθήκες και πάντα εντός των πλαισίων του καπιταλισμού, ακολουθώντας λοιπόν υποχρεωτικά τους δικούς του νόμους, πώς ακριβώς σκοπεύει αυτή η μεταβατική διαδικασία να αντιμετωπίσει το ζήτημα της μειωμένης ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας; Αγνοούν μήπως οι διάφοροι αναλυτές ότι ο βασικός (αν όχι μοναδικός) τρόπος να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου είναι να μειώσει το κόστος παραγωγής, δηλ την αξία της εργατικής δύναμης, δηλ τους μισθούς και τα μεροκάματα; Και μήπως τελικά καταλήγουν έτσι, σε αυτό ακριβώς που ισχυρίζονται πως αποφεύγουν;

Η αναφορά στα προβλήματα ανταγωνιστικότητας του ελληνικού καπιταλισμού σε καμία περίπτωση δε θα πρέπει να εκληφθεί ως κάποιου είδους επιθυμία από μέρους μας για ύπαρξη ενός ιδιαίτερα ανταγωνιστικού ελληνικού καπιταλισμού. Ο σκοπός είναι η περιγραφή κι η ανάλυσης μιας οικονομικοκοινωνικής πραγματικότητας. Από εκεί και πέρα, από τη σκοπιά των συμφερόντων των κυριαρχούμενων τάξεων, το ζήτημα σε τακτικό επίπεδο είναι η μείωση του βαθμού εκμετάλλευσης της ζωντανής εργασίας από το κεφάλαιο, και σε στρατηγικό η κατάργηση του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής.

Κλείνοντας για τη μελέτη του Σακελλαρόπουλου, θα έλεγα πως περιλαμβάνει μερικά άλλα, πολύ πιο ενδιαφέροντα κεφάλαια στα επόμενα μέρη, όπου εξετάζει την ταξική σύνθεση της ελληνικής κοινωνίας, απαντά σε αστικά ιδεολογήματα κι αποδεικνύει στατιστικά την αύξηση της εργατικής τάξης, αφού πρώτα ασχοληθεί με το μαρξιστικό ορισμό των τάξεων γενικά.

Κλείνοντας παράλληλα αυτό το σημείωμα, θα επαναλάβω κάτι που έγραψε ο Σεχτάρ σε ένα σχόλιό του: ότι πρέπει να τολμάμε να αναπτύσσουμε τη θεωρία μας, παίρνοντας τα ρίσκα που συνεπάγεται μια τόσο δύσκολη προσπάθεια (αναθεώρηση) και να επιχειρήσουμε να εξηγήσουμε τα νέα φαινόμενα, που δεν καλύπτονται από το θεωρητικό κεκτημένο.

Αυτό κατά τη γνώμη μου σημαίνει μεταξύ άλλων να μελετήσουμε ξανά και πολύ, να διερευνήσουμε πώς, πότε, με ποιους υλικούς όρους μια οικονομική κρίση μπορεί να μετατραπεί σε επαναστατική, σε ευκαιρία από τη δική μας σκοπιά. Να βρίσκουμε την ουσία μες στο χαμό και να μη συγχέουμε σκόπιμα τα πιο απλά πράγματα, ιδίως σε μια περίοδο που η κρίση τα απλουστεύει, οι αντιθέσεις οξύνονται στο έπακρο και τείνουν να εμφανιστούν στην πιο καθαρή μορφή. Και παράλληλα να έχουμε την ικανότητα να μιλάμε συγκεκριμένα, να εκλαϊκεύουμε σύνθετες, δυσνόητες οικονομικές έντονες, τάσεις, φαινόμενα.

Love will tear us apart

Αγάπη μόνο. Και ΠαΣοΚ, της εποχής μας (και του μέλλοντός μας). Κι αριστερή ενότητα. Όχι η ΑΡΕΝ που ενώθηκε εις σάρκα μία με τα/την ΕΑΑΚ στα πανεπιστήμια κι έλειπαν από την απεργία, γιατί ήταν στο ταξίδι του μέλιτος (όπως γράφει εύστοχα ο Οδηγητής). Αλλά το ίδιο ακριβώς σε πιο μεγάλη κλίμακα και στο γενικό, πολιτικό κάδρο. (Κι ύστερα σου λέει, δε θα υπακούσω, και πως η νεολαία είναι εξ ορισμού ανήσυχη κι ανυπότακτη. Να είχαμε να λέγαμε...).

Το γνωστό μας αριστεροχώρι. Που αφού πρώτα ψήθηκε κι ατσαλώθηκε σε κορυφαίες κινηματικές μάχες (ο εξεγερμένος Δεκέμβρης του 08' κι ο αγανακτισμένος Μαϊούνης των πλατειών, που ήταν ο πρόδρομος της επανάστασης, με τον ίδιο τρόπο που το επαναστατικό 1905 κι η ματωμένη Κυριακή προετοίμασαν τον κόκκινο Οκτώβρη και το 1917), κατέκτησε την πολιτική εξουσία στις εκλογές και πρόλαβε να ζήσει τη δική του προδομένη επανάσταση, ένα προδομένο τίποτα, αυτοί ξανά στο τίποτα, στο γενικά εμείς. Αλλά δεν πειράζει, γιατί η αγάπη, το ΠαΣοΚ (όπως κι αν λέγεται, απ' όπου και αν προέρχεται) κι η αριστερή ενότητα θα μας ξεσκίσουν ξανά.

Το αριστεροχώρι κι η (πολλοστή) εκκωφαντική του απουσία. Σαν τους Απόντες του Γραμματικού, που λακίζουν ένας-ένας με τον τρόπο του, τους σημαδεύει το τραγούδι των Joy Division κι η διάλυση της παρέας, καθώς προδίδουν τον εαυτό τους, ή πέφτουν σε αξεδιάλυτα αδιέξοδα, μένοντας πιστοί σε αυτόν. Και δυσκολεύονται να καταλάβουν πια τι σημαίνει δεξιά κι αριστερά. Ξέρουν μονάχα πως οι καλύτεροι δεν πιστεύουν σε τίποτα πια, κι οι χειρότεροι είναι διψασμένοι για νίκες.

Αλλά εντάξει μωρέ, γιατί να κατέβεις στο δρόμο στην τελική; Στο κάτω-κάτω της γραφής, ούτε πίνω, ούτε καπνίζω, ούτε με τον καφέ έχω καλή σχέση. Τι έχω να φοβηθώ δηλ;
Γι' αυτό σου λέω, αγάπη μόνο. Ας πετάξουμε και λίγο Φλωράκη, λόγω της ημέρας, σαν τον Δραμινό Συριζαίο, με το μπλουζάκι των Joy Division, γιατί κατά βάθος είμαστε αριστεροί κι αντιφασίστες, με ευαισθησίες. Και τα άλλα που λένε για νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη, είναι ασήμαντα. Μήπως κι οι Joy Division δεν άλλαξαν για να γίνουν New Order και όργανα της νέας τάξης πραγμάτων;

Καληνύχτα λοιπόν αριστεροχώρι. Καληνύχτα Παρασκευούλα. Κι άνοιξε του κουτιού τα παραμύθια, να (να-νου, να-νου) νανουριστείς με πρόσφατα περασμένα μεγαλεία, που επινόησες σαν καταφύγιο, για τέτοιες δύσκολες στιγμές. Μείνε να κοιτάς το Λαφαζάνη να δρα με όρους κοινωνίας θεάματος, σαν τα ανήλικα παιδιά του λυκείου, με την κρίση ταυτότητας, που ψάχνουν να τη βρουν φωνάζοντας, ξεσπώντας, προσπαθώντας να τραβήξουν την προσοχή των άλλων, για να δηλώσουν "παρών", για να αποδείξουν στους εαυτούς τους ότι υπάρχουν, γράφοντας το όνομά τους στο θρανίο, σε έναν τοίχο με σπρέι, ή στο περιστύλιο της βουλής με ένα πανό.

Τι άλλο μας έμεινε από αυτό το διήμερο;
Η αφωνία των Συριζαίων, που είναι πολιτικά παχύδερμα και τα ψηφίζουν όλα αμάσητα. Κι όπως λέει ο γγ είναι άπαιχτοι, θεομπαίχτες, ακόμα και όταν (υποτίθεται πως) διαφοροποιούνται με κάτι γελοίες ανακοινώσεις, που δε λένε απολύτως τίποτα, εν είδει αυτοκριτικής έστω. Κι η υποκρισία των ΜΜΕ, που αγανακτούν με το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό του ΚΚΕ, που καταπατά βάναυσα (υποτίθεται) την προσωπική άποψη του καθενός. Αλλά τρώνε αμάσητα κι ως απόλυτα φυσικές τις διαγραφές των βουλευτών που παρεκκλίνουν από τη γενική γραμμή και τολμούν να εκφέρουν διαφορετική γνώμη, ή την αξίωση της κυβέρνησης να παραιτηθούν, για να μην εμποδίσουν το έργο της.

Η ατάκα του γγ για τη Γιουροβίζιον και οι κλισέ, παγερές κι ανέμπνευστες λεζάντες (memes) για το ΚΚΕ και τον ευρωμονόδρομο, που κυκλοφόρησαν. Κι ύστερα σου λέει ότι οι Κουκουέδες δεν έχουν χιούμορ.
Κι η ειλικρινής απορία της Αλέκας προς τους υπουργούς της κυβέρνησης, που έχουν γράψει κάποια σοβαρά έργα, με επιστημονικές αξιώσεις, όσο και να διαφωνεί κανείς με την προσέγγισή τους. Πώς μπορούν λοιπόν να γίνονται ρεζίλι και να λένε τέτοιες ανοησίες περί ανάπτυξης; Δηλ τα πιστεύουν οι ίδιοι αυτά που λένε;

Και το κλασικό ερώτημα: τι μέλλει γενέσθαι. Γιατί η διασκέδαση με το αριστεροχώρι, είναι για να περνάει ο καιρός ευχάριστα. Αλλά αν ήταν έτσι, μπορούσαμε να παίζουμε απλά και με τις τάπες των βαρελιών.

Περπατάμε παράλληλα

Είναι φορές που συνειδητοποιεί κανείς πως ο κόσμος γύρω μας, όπου συναντιόμαστε, αλληλεπιδρούμε (;) για λίγο και μετά συνεχίζουμε τις πορείες μας, δεν είναι παρά μια διαγαλαξιακή πύλη - σύνδεσμος, όπου συμβαίνει αυτό ακριβώς: ερχόμαστε στιγμιαία σε επαφή, μπλέκουμε σε παράλληλους μονολόγους και συνεχίζει ο καθένας μας (το κάθε άτομο, ο κάθε χώρος) στον (μικρο)κοσμο του, διατηρώντας τη γνώμη του, τις συνήθειές του και το δικό του τρόπο πρόσληψης της πραγματικότητας.

Που για εμάς είναι μία, αντικειμενική, γνώσιμη και μπορούμε να την αλλάξουμε. Αλλά πώς να αλλάξεις και το παράλληλο σύμπαν του άλλου, το συννεφάκι πάνω στο οποίο ζει και θολώνει την εικόνα του για τον πραγματικό κόσμο (αλλά δε φεύγει ούτε με κατοστάρικο, όπως στην ταινία με τη Βλαχοπούλου);

Ένα παράλληλο σύμπαν όπου έχουμε μια αριστερή κυβέρνηση, γεμάτη μπολσεβίκους, που απαγγέλλουν Μπρεχτ, μνημονεύουν το Λένιν, το ΕΑΜ, τον (αληθινό) Παλαμά και σου σηκώνουν την τρίχα κάγκελο, σαν την υψωμένη σημαία στο Ράιχσταγκ. Μέχρι να τους ακούσεις να αναφέρουν την 9η Μάη (της Αντιφασισικής Νίκης των Λαών) ως ημέρα της Ενωμένης Ευρώπης, και να έρθει η τρίχα στα ίσια της.

Ένα σύμπαν όπου οι συντάξεις προστατεύονται, μαζί με τους αδύνατους, οι εισφορές μειώνονται, το αφορολόγητο πέφτει αλλά δε χτυπά κανέναν, ο κόφτης μας βάζει στην αφρόκρεμα των χωρών που τον έχουν και το κατεστημένο είναι όλη μέρα στους δρόμους και αντιδρά ενάντια στην ταξική πολιτική που το εξοντώνει.

Όπου οι εταίροι είναι φίλοι μας κι εμείς εταίρες τους, κι οι Συριζαίοι πανηγυρίζουν την επικείμενη συμφωνία για το διακανονισμό-απομείωση-επιμήκυνση (ή άλλα συνώνυμα) του χρέους. Φεύγει το χρέος που μένει που φεύγει, που διογκώνεται, θεριεύει και τον κόσμο κυριεύει.

Σε ένα άλλο παράλληλο σύμπαν, ο εξωκοινοβουλευτικός χυλός δεν πιάστηκε στον ύπνο από τον αιφνιδιασμό της ΔΦΑ, οι Σεκίτες πετάνε από νίκη σε νίκη, τα μπλοκ του αριστεροχωρίου ήταν τόσο μαζικά, που έδωσαν τον τόνο στο απεργιακό τριήμερο (και τις τρεις μέρες), οι πλατείες ήταν κάτι σαν επαναστατική κατάσταση με σοβιέτ ανώνυμων-ακομμάτιστων, κι άλλα τέτοια εμψυχωτικά, που τα έχει για ψωμοτύρι-ον ο χώρος. Υπάρχουν βέβαια και αντιφάσεις, που κινούν την πραγματικότητα και μπορούν να δικαιολογήσουν τα πάντα (γι' αυτό υπάρχει η διαλεκτική άλλωστε), αλλά προφανώς δεν είναι ικανές να σταθούν εμπόδιο στις επαναστατικές ιδεοληψίες. Και δεν υπάρχει κάστρο άπαρτο για τους κατά φαντασίαν μπολσεβίκους.

Προκύπτει εύλογα, βέβαια, το ερώτημα: αφού έχουμε τόσο καλή κυβέρνηση, τόσο δυνατό κίνημα και σχεδόν επαναστατική κατάσταση, όπου κι οι πάνω θέλουν κι οι κάτω μπορούν τα πάντα (χωρίς να κατέβουν καν μαζικά στο δρόμο), τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε; Γιατί μετράμε απλώς τα απανωτά χαστούκια που τρώμε, γκολ αυτοί-σέντρα εμείς (άντε γεια που λέει κι ο πασοκοχούλιγκαν Λοβέρδος);

Μα... οι αντιφάσεις σύντροφε. Δεν υπάρχει πρόβλημα άλυτο για τις αντιφάσεις...

Σε ένα παράλληλο σύμπαν επίσης, το σκορποαριστεροχώρι είχε σοβαρή κι υπεύθυνη περιφρούρηση που δεν άφησε τους μπάχαλους να παίξουν το γνωστό κλεφτοπόλεμο με τα ματ, για να διαλύσουν τη διαδήλωση. Και η αποκάλυψη του κουκουλοφόρου στο παρακάτω βίντεο, δεν είναι μια συνεννόηση μεταξύ συναδέλφων, αλλά η τυχαία κίνηση ενός τυχαίου αναρχικού. Μπορεί πχ να ήθελε να ξύσει το αυτί του, βρε αδερφέ.

Όσο για εμάς, μοιάζει η αλήθεια μας πελώριο ψέμα, σαν παράλληλη πραγματικότητα δίπλα σε όσους ζουν στον κόσμο τους και βρίσκουν ένα λόγο να μην κατέβουν στις διαδηλώσεις, για να πιάσουν το Μάη εναλλακτικά σε μπαράκια, συναυλίες, τον Μπαντιού, το Burger Festival, σπίτι τους ή και κάπου αλλού. Η ζωή και η ταξική πάλη συνεχίζεται χωρίς να κοιτάζει τη δική τους μελαγχολία που ντύνεται εναλλακτικά, για να ξεγελάσει πρωτίστως τον εαυτό της και να βρει κάποιον τρόπο να αποδράσει απ' την πραγματικότητα. Βασικά η δική τους μελαγχολία προχωρά, χωρίς να κοιτά την πραγματική ζωή. Κι άντε να βρεις τρόπους, μεταφυσικούς, ψυχοθεραπευτικούς, οτιδήποτε, για να τη σπάσεις.

Το πρόβλημα δεν είναι αν θα μπορούσε να γίνει κάτι παραπάνω (αυτό θα μπορούσαμε να το συζητήσουμε). Ούτε αν πιάστηκε στον ύπνο κι αιφνιδιάστηκε το αριστεροχώρι (το οποίο περπατάει παράλληλα κι όλα είναι ακατάλληλα για να σμίξουν οι δρόμοι μας, όσο κι αν συναντιόμαστε τυχαία και συνυπάρχουμε καμιά φορά, καλή ώρα όπως το Σαββατοκύριακο, στο Σύνταγμα) από τον αιφνιδιασμό της κυβέρνησης που έδρασε στη ζούλα σαν κλέφτης, για να συνεχίσουν απρόσκοπτα οι νοικοκυραίοι τον ύπνο τους ή το νουί ντεμπού τους. Το αριστεροχώρι όμως, ακριβώς λόγω της ξακουστής μηδαμινής οργάνωσής του, άγεται και φέρεται σαν φύλλο στον αέρα από το "αυθόρμητο", αντανακλώντας εν μέρει τις διαθέσεις του. Κι αυτό ακριβώς δείχνει η αναιμική του παρουσία μες στο τριήμερο.

Το πρόβλημα αυτή τη φορά (περισσότερο από κάθε άλλη) δεν ήμασταν εμείς, αλλά ο κόσμος που αναζητά πάντα το παραμύθι, είτε στην πραγματικότητα (αριστερή κυβέρνηση, σκίσιμο μνημονίων), είτε για να αποδράσει από αυτήν. Επειδή όμως δεν μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο (λαό) και να πάρουμε άλλον στη θέση του, το ζητούμενο είναι πώς να αλλάξουμε τον κόσμο (δηλ το λαό) και τις διαθέσεις του, για να μπορέσουμε να αλλάξουμε τον (πραγματικό) κόσμο γύρω μας. Για να κάνουμε την έφοδο στον ουρανό και το πέρασμα στο γαλαξία της πραγματικής ιστορίας του ανθρώπου.

Αποκάλυψη - τη δεύτερη μέρα κατά τας γραφάς

Δεν υπήρξε κάτι καινούριο που δεν το ξέραμε, αλλά από μια άποψη, η χτεσινή ημέρα ήταν άκρως αποκαλυπτική, τουλάχιστον για όσους μπορούν ή βασικά θέλουν να δουν κάποια πράγματα.

Η κυβέρνηση άφησε στην άκρη τις κλάψες, άλλα θέλω κι άλλα κάνω πώς να σου το πω, κι εξηγεί (το κατά κοινή ομολογία γενικό συμπέρασμα των ημερών) πόσο γαμάτη είναι, τα συγκριτικά πλεονεκτήματα των δικών της μέτρων, την αναγκαία μεταρρύθμιση -sic- στο ασφαλιστικό που έπρεπε να έχει γίνει εδώ και χρόνια, και ότι διαθέτουμε το πιο υψηλό αφορολόγητο στην Ευρώπη.
Άρα δεν πειράζει που έπεσε κάτω από εννιά χιλιάρικα και πρακτικά θα πληρώνουν φόρο κι όσοι παίρνουν το βασικό μισθό. Ούτε συντρέχει κανείς λόγος παραίτησης για τον Τσακαλώτο (ποιος έχασε την τσίπα, για να τη βρει αυτός).

Ο οποίος Τσακαλώτος, αν κατάλαβα καλά, κάλεσε ΝΔ-ΠαΣοΚ να βοηθήσουν να διώξουν το ΔΝΤ (πιο πολλοί μνημονιακοί, για να μην έχουμε μνημόνιο, είναι καθαρή διαλεκτική αυτά) κι είπε ότι ο Σόιμπλε τον προστατεύει από Βρούτση και Λοβέρδο. Άντε να ξεμπλέξουν τα μνημονιακά μπούτια τους και να βρουν ποιοι είναι μαζί και ποιος (εχθρός λαός) απέναντι.

Οι Συριζαίοι κατακτούν εντυπωσιακά επίπεδα γελοιότητας, σε βαθμό που να τους τρολάρει πχ ο Πασοκόγαβρος Λοβέρδος (άντε γεια) ή ακόμα κι η Ανίτα Πάνια. Είμαστε λίγο πριν το τέλος, το γεια σας, το να χαιρετήσουμε, που λέει κι η παρουσιάστρια. Κι είναι τόσο παρατράγουδα, με τόσο θράσος, που όπως λέει ένας σφος, δεν είναι μακριά η μέρα που θα τους πάρει με τις πέτρες ο κόσμος και θα πέσει ξύλο. Το πρόβλημα είναι ότι τους περισσότερους δεν τους (ανα)γνωρίζει φυσιογνωμικά. Κι αν δεν ήταν ο Τσίπρας, μπορεί να μην τους ήξερε ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας που δεν έχουν (θυρωρό δεν έχουν, για πολυκατοικία δεν ξέρω).

Αλλά όπως είπε στη Βουλή κι η Αλέκα, δίνοντας την ατάκα της ημέρας: κι όταν ήσασταν στο 4%, τα ίδια κάνατε, δε μεταλλαχτήκατε, απλώς τώρα αποκαλυφτήκατε.

Την ίδια στιγμή, μια βουλευτίνα του Λεβέντη πήρε φόρα και ανέβηκε στο προεδρείο αντί στο βήμα της Βουλής, ίσως για να προτείνει οικουμενικό προεδρείο, πατριαρχείο ή κάτι αντίστοιχα καίριο και ριζοσπαστικό. Ενώ το κοινοβουλευτικό ιδεώδες θριαμβεύει με 50 τροπολογίες της κυβέρνησης, που ούτε ο Χρυσοχοΐδης δε θα προλάβαινε να διαβάσει. Και η παράσταση συνεχίζεται με αντεγκλήσεις που κόβουν κυριολεκτικά την ανάσα (με τη συστημική μπόχα) κι απαντήσεις "επί προσωπικού", αντί να απαντήσουν στο λαό που διαδηλώνει -όπως είπε και πάλι η Αλέκα, πριν έρθει να μας συναντήσει (και να πάρει κι έναν Οδηγητή από μια σφισσα).

Ο οποίος λαός που διαδήλωνε ήταν πραγματικά πολύς, αισθητά περισσότερος από χτες, θυμίζοντας τις μεγάλες διαδηλώσεις του 12'. Γεμάτη, με πυκνό σχηματισμό, η μισή Ομόνοια, η Αθηνάς ως και τα γραφεία του ΗΣΑΠ πριν το Δημαρχείο, η Σταδίου ως τη Σανταρόζα. Καταλαβαίνεις πως μια συγκέντρωση είναι μεγάλη, όταν ξεπερνά τις προσδοκίες των διοργανωτών και τα μεγάφωνα δε φτάνουν για να καλύψουν όλο το μήκος της και να ακουστούν παντού οι ομιλίες.

Κι είναι κρίμα για όσους έχασαν την ομιλία του Μπούτα, που παραδίδει από την εξέδρα μαθήματα ντοπιολαλιάς και λαογραφίας, με τους θεουμπαίχτες, μια κυρία (της κυβέρνησης υποθέτω) που να φάει αυτή τα ντουβάρια που μας λέει, και τη φράση: γλιτώσαμε από την αρκούδα (αφορολόγητο) για να πέσουν στο λύκο (του ασφαλιστικού).

Στα περισσότερα χέρια κυκλοφορούσε ο απεργιακός Ρίζος, με όλες τις ειδήσεις της πρώτης μέρας της 48ωρης και μεταξύ άλλων το μέτωπο της καταστολής και της εργοδοτικής τρομοκρατίας, με το λοκ-άουτ που ήταν η απάντηση της εργοδοσίας, όπου συμμετείχαν μαζικά οι εργαζόμενοι.

Η πορεία κινήθηκε από Σταδίου και πέρασε από τη Φιλελλήνων στην Αμαλίας, για να μπει η κεφαλή της στο ύψος της πλατείας. Εκεί όπου η χτεσινή ιστορία επαναλήφθηκε σα φαρσοκωμωδία, με το αριστεροχώρι να αποδεικνύεται σκορποχώρι και να μην μπορεί να μαζέψει ούτε τα κομμάτια του, καταφέρνοντας κάτι μοναδικό: να είναι ακόμα λιγότεροι από χτες. Μια (τραγική) εικόνα, (ούτε) χίλιοι άνθρωποι. Που μάλλον ακόμα να ξεπεράσουν τη μεταδημοψηφισματική τους κατάθλιψη και προτίμησαν να παν να ακούσουν τον Μπαντιού στη Νομική ή στο Burger Festival. Παρεμπιπτόντως, το B-Fest (Α.Κ) θα έχει, λέει, ζωντανή σύνδεση με τον τύπο που έκανε τις διαρροές των wiki-leaks, θεωρώντας τον, ξέρω 'γω, ένα είδος αντιεξουσιαστή. Το ασφαλιστικό όμως μια φορά, δεν είναι θέμα που τραβάει το χώρο, για να τον αποπροσανατολίσει από τις προτεραιότητές του (πχ προσφυγικό).
Άντε γαμήσου εργατιά, που τραγουδάει και μια ψυχή.

Με τούτα και με εκείνα, το σκορποχώρι άνοιξε φυσιολογικά προς τις άκρες για να περάσουμε, με εξαίρεση τη Λαφαζανική ενότητα, που έμεινε στο οδόστρωμα με το πανό της γυρισμένο προς την άλλη πλευρά (Πανεπιστημίου), ίσως για να τραβήξουν φωτογραφίες με φόντο το δικό μας κόσμο και να χαίρονται για τη μαζικότητά τους. Έτσι λοιπόν συνυπήρξαμε ειρηνικά για κάνα μισάωρο και βάλε, με τις περιφρουρήσεις να στήνουν τη δική τους άμιλλα (ή rap-battle, όπως είπε η Ρένα Δουρου-τι) με συνθήματα, ποιος θα καλύψει ποιον.

Το σημαντικότερο όμως είναι ότι οι σημαιοφόροι της Ανταρσυα ήταν το άνω όριο του πλήθους προς τον Άγνωστο Στρατιώτη, κοιτώντας προς το μέρος μας κι έχοντας πλάτη προς τη Βουλή. Άρα; Άρα; Φως φανάρι πως την περιφρουρούσαν, για να μη γίνει έφοδος από τον οργισμένο λαό. Κι αν το ψάξει κανείς, θα βρει και σχετικά φωτογραφικά ντοκουμέντα, που το αποδεικνύουν.

Σήμερα έχουμε διπλό κάλεσμα, με σπαστό ωράριο. Σε λίγη ώρα η πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση που μεταφέρθηκε και το απόγευμα η συγκέντρωση ενάντια στην ψήφιση του νόμου-λαιμητόμου. Αν ήταν αλλιώς τα πράγματα, θα φοβόμουν μια επανάληψη της οργανωμένης προβοκάτσιας στις 12 Φλεβάρη του 12', όταν δε μας άφησαν καν να προσεγγίσουμε την πλατεία και μετέφεραν τα επεισόδια ως την Ομόνοια, για να σιγουρέψουν ότι θα διαλυθούμε. Με βάση τα χτεσινά όμως, το ερώτημα είναι αν θα υπάρχει τελικά κανείς άλλος, πλην Λακεδαιμονίων...