Χαμένη άνοιξη - Πρωτομαγιά παντός καιρού

Δηλαδή είναι φυσιολογικό να κάνουμε Πρωτομαγιά με τέτοιο καιρό;

Κάποτε περίμενες τον Μάη να φας τριφύλλι, να δείξεις το καινούριο μπλουζάκι ΚΘ και να καείς πρώτη φορά (αριστερά) μες στη χρονιά, γιατί αν δεν καώ εγώ, αν δεν καείς εσύ κτλ. Χτες όμως βλαστημούσες την ώρα που ανέβασες τα χειμωνιάτικα στο ντουλάπι ή που βαρέθηκες να τα κατεβάσεις ή που τραγουδούσες «δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα», και αν δεν το δαγκώσω εγώ, αν δεν το δαγκώσεις εσύ, ΚΚΕ δαγκωτό κτλ. Ευτυχώς που είμαστε παντός καιρού και έχουμε σπάσει τον πάγο, γιατί αλλιώς...

Κι αν όλα αυτά είναι η κλιματική αλλαγή που μας τιμωρεί; Κι αν τελικά είμαστε κι εμείς αρνητές της κλιματικής αλλαγή; Ανοησίες. Το βασικό είναι να μη γίνεται η κλιματική αλλαγή άλλοθι της εκάστοτε κυβέρνησης. Τα είπαν πολύ καλά και στην εκδήλωση του κόμματος για την αντιπυρική προστασία, ένας σμήναρχος ε.α. και ένας καθηγητής Δασολογίας -μεταξύ άλλων.

Ναι, η κλιματική κρίση είναι πραγματική. Ναι έχουμε πιο έντονα φαινόμενα, πιο συχνά και πιο απρόβλεπτα. Αλλά αυτό δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως άλλοθι για την απουσία σχεδιασμού. Όταν η πρόληψη απουσιάζει κι η καταστολή φορτώνεται σε λίγους, το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο.

Ισχυρίζονται προκλητικά ότι οι πυρκαγιές είναι πιο καταστροφικές, λόγω κλιματικών μεταβολών, όμως δεν παίρνουν κανένα ουσιαστικό πρόσθετο μέτρο, άρα ο ισχυρισμός αυτός είναι προσχηματικός.

Συμπέρασμα: αν θες να μείνουν όλα ίδια, πρέπει να αλλάξεις τα πάντα. Κι αν σε προβληματίζει η κλιματική αλλαγή, πρέπει βασικά να αλλάξουμε σύστημα.

Βασικά όλα αυτά είναι θεία Δίκη (σαν της ΧΑ και των Τεμπών) για όσους λιμπίστηκαν το τριημεράκι και ήθελαν να πιάσουν τον Μάη στας εξοχάς, ή το πρώτο μπάνιο της χρονιάς, και τελικά ψυχρολουσία και βουτιά του υδράργυρου ως τη Δευτέρα -ούτε υπολογισμένο να ’ταν. Κι επόμενο ρεπό του Πνεύματος (και αν), που είναι αργία, όχι απεργία. Για να μάθουν να μην έρχονται στην πορεία και να εύχονται «καλό μήνα», αγνοώντας το (άγιο) πνεύμα του, μέρα Μαγιού κτλ.

Κι αν σου λένε χρόνια πολλά; Μαζί τους και ζήτω η εργατική Πρωτομαγιά (δεν έχω κάνα πρόβλημα εγώ -που θα έλεγε και ο Κουτρουμπέσης). Να πάρουμε πίσω το αίμα μας και για όσα περνάμε κάθε Πάσχα, που δεν ξέρεις τι να πεις στο «Χριστός ανέστη» και απαντάς επίσης. Αρκεί να ξέρουν τι γιορτάζουμε. ΧΠ, συνάδελφε, με υγεία πάνω απ’ όλα, δηλαδή χωρίς εργατικά ατυχήματα που είναι εργοδοτικά εγκλήματα, και με γιατρούς που δεν κλαίνε από τα νεύρα τους και καταρρέουν λόγω υποστελέχωσης. Κι όχι μόνο ευχές, όπως στην αρχή του χρόνου -κι ας μπερδεύτηκε, δικαιολογημένα, ο Παλαιστίνιος σφος που μας είπε «καλή Πρωτοχρονιά» από μικροφώνου.

Κι αν σου φαίνεται περίεργο, Πρωτομαγιά με τέτοιο καιρό και μπαλακλάβες, υπάρχουν και χειρότερα -και θα στα πω ευθύς αμέσως. Εκτός κι αν δε σου φαίνεται περίεργο να θεσπίζουν 13ωρο και παιδική εργασία (στη Δανία, που θα γίνει Ελλάδα του Βορρά), ενώ 140 χρόνια πριν παλεύαμε για το 8ωρο. Και αν απορείς, δε θυμώνεις; Κι αν θυμώνεις, γιατί το αφήνεις να ξεθυμάνει και δε δίνεις τρόπο στην οργή. 

Αλλά αυτό σημαίνει ίσως πως εργαλειοποιείς το ταξικό σου μίσος. Κι οι ήρωες-θύματα του Σικάγο ήταν αναρχικοί, οπότε τους οικειοποιούμαστε, για να τους εργαλειοποιήσουμε -αν δεν το ήξερες. Και τους ΕΒΕδες τους στείλαμε εξορία στο άγαλμα του Καλλέργη που είναι εντυπωσιακό, το κρυφό μυστικό των Πετραλώνων, αλλά στην εποχή του δεν υπήρχε ΣΕΚΕ καλά-καλά, οπότε τον εργαλειοποιούμε ξεκάθαρα. Και η αφίσα με τους 200 ήταν ο ορισμός της εργαλειοποίησης, κυρία μου, καφενειακά μιλώντας.

 

Και η τραγουδάρα των Υπεραστικών, που κλείνει ένα ολόκληρο ιστορικό πλαίσιο σε λίγες αράδες, ρίχνει νερό στον μύλο της εργαλειοποίησης, με τον στίχο «ΕΑΜ και ΚΚΕ με τον λαό ματώνουν». Και το αγγλόγλωσσο των ΚΘ καταγγέλλει βέβαια τον Capitalism, αποσιωπά όμως πως το βασικό πρόβλημα της εποχής μας είναι η εργαλειοποίηση -τουλαζέισον, ρε! (Instrumentalization είναι -Πες το και έτσι!) Κι οι υπάλληλοι του KFC (της αλυσίδας με σήμα τον σωσία του Τρότσκι) έφτιαξαν το δικό τους συνδικάτο, που έχει πολύ ωραίο σήμα (χωρίς τον Λέοντα), σπάμε την άτιμη την αλυσίδα, και είναι πολύτιμο εργαλείο για να οργανώσουν τον αγώνα τους, συνεπώς εκ των πραγμάτων εργαλειοποίηση.

Κι αν τολμήσεις να πεις για τον ηρωικό αγώνα των Τούρκων ανθρακωρύχων, που έγραψαν συνθήματα-αιτήματα ακόμα και στην πλάτη τους και ήρθαν (από χιλιόμετρα μακριά), είδαν και νίκησαν, είναι μια ανέξοδη εργαλειοποίηση ενός μακρινού αγώνα, που δεν τον οργανώσαμε. Και αν τολμήσεις να πεις για τη Φλοτίλα και το πειρατικό ρεσάλτο του Ισραήλ, με τη συνενοχή της ελληνικής κυβέρνησης, και τις απαγωγές δύο ακτιβιστών, είναι και αυτό μια μορφή εργαλειοποίησης, γιατί δε συμμετείχαμε στον στολίσκο. Κι αν ποστάρεις φωτογραφία του νεκρού Παναγούλη (που τον σκότωσαν πριν 50 χρόνια) με φόντο τον περίλυπο Ρίτσο στην κηδεία του, είναι κατεξοχήν εργαλειοποίηση ενός ήρωα που ανήκε σε άλλο χώρο.

Αλλά όποιος ενδιαφέρεται, μπορεί να πάει την Τετάρτη στην εκδήλωση-συναυλία στο Πάρκο Ελευθερίας, όπου θα παρουσιαστεί μια συλλογική έκδοση για τον Αλέκο Παναγούλη, όπου γράφουν μεταξύ άλλων ο Νταλάρας (που θα τραγουδήσει κιόλας) και ο Γ. Μαργαρίτης. Ή απλώς να πάρει το καινούριο βιβλίο του Μαργαρίτη για το ΕΑΜ, που φιλοδοξεί να γίνει τριλογία, και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ειρήνη, με σήμα το περιστέρι. Σαν αυτά που μαζεύτηκαν να χειροκροτήσουν τους γραφειοκράτες στη συγκέντρωση της ΓΣΕΕ, μαζί με τη ΝεΑΡ και μερικά ακόμα χαζοπούλια, που πιάστηκαν από τη μύτη τους. 

Εν τω μεταξύ, χτες το ΟΠΕΝ του Σαββίδη έδειξε ένα (σχεδόν κατακόκκινο) ντοκιμαντέρ για τους 200 της Καισαριανής, δείγμα της ακτινοβολίας τους. Αλλά δεν είμαι βέβαιος αν αυτό θεωρείται εργαλειοποίηση, γιατί Ιβάν, Πούτιν και Θανάσης, που μιλάει και σε εκδηλώσεις του κινήματος, οπότε πρέπει να ρωτήσουμε σχετικά, για να μας πουν. 

Και η αλλεργία στον Μάη και το Κόμμα είναι ένα βίωμα, αλλά και κάτι σαν αυτοάνοσο, που πατά σε υπαρξιακές αγωνίες, την αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι και των στερεότυπων, αλλά τείνει στη γενίκευση, τη θεωρητικοποίηση και να κατασταλάξει σε έναν αγχογενή αντισταλινισμό, που αγνοεί ότι ο σφος με το μουστάκι δε θάφτηκε στα Ιεροσόλυμα για να αναστηθεί (και να τελειώσει τις δουλειές που άφησε μισές) με τις συνθήκες που τον γέννησαν, σε αντίθεση με τα αντισταλινικά ζόμπι που έχουν τον απέθαντο, σαν το σύστημα που τους γεννά -και δε μας συγχωρεί την επιθανάτια αγωνία του, τον περασμένο σύντομο εικοστό αιώνα.

Και όλα αυτά είναι μια μορφή ελεύθερων συνειρμών και φλυαρίας ίσως, για να καλύψει το κενό στο ρεπορτάζ της ημέρας. Γιατί ένας τίμιος ανταποκριτής στέκει ήσυχος σε μια γωνιά, δίπλα στην κολόνα, παρακολουθεί διακριτικά το πρόγραμμα και τις ομιλίες, καταγράφοντας φάτσες και εντυπώσεις. Αλλιώς μπλέκει σε πηγαδάκια για πηγάδες και άλλα συναφή και άμα δεν προσέξει το ’χασε.

Μπορεί να το ξαναβρεί, όμως, στο πλούσιο ρεπορτάζ του Ρίζου, με λεπτομέρειες που δεν πρόσεξες ή δεν μπορούσες να ξέρεις. Όπως η τρομερή ιστορική έκθεση στη Σαλούγκα για τα 90χρονα του Μάη του ’36. Η διεθνιστική νότα, με τον Μότσα από το Πακιστάν στην Πάτρα, τους Σουηδούς σφους από το μετρό της Στοκχόλμης ή τη σύσκεψη με Παλαιστίνιους για την επανένωση των οικογενειών τους. Ο συνωστισμός στις συγκεντρώσεις της ΓΣΕΕ, σε πόλεις με τρενάκια ψήφων και μεγάλη αύξηση ποσοστών της ΠΑΣΚΕ για το πρόσφατο συνέδριο (έφυγαν και τα περιστέρια, γιατί δεν είχαν ποιον να τα ταΐζει). Ή τέλος το όνομα της προέδρου του Σωματείου στα KFC, για να τρομάζουν οι εχθροί σε μια στιγμή παραφροσύνης παροξυσμού, και ας έχει άλλη ορθογραφία: Λυδία Παροξισμού!

Εν τω μεταξύ, την προηγούμενη μέρα στη Νομική, γινόταν πραγματική μάχη για μια θέση μακριά από τον ντάλα ήλιο, και οι σφοι έβγαλαν βερμούδες και κοντομάνικα -ΚΘ, Ζάχαρη αλλά και το οικολογικό πράσινο από ένα αθλητικό camp της Οργάνωσης, που δε μάσησε στις απειλές της Πρυτανείας (εμείς θα την κάνουμε την εκδήλωση, σι-χαμένη, α σι-χαμένη), που διέταξε λέει την εκκένωση του περιβάλλοντος χώρου (!!), ίσως για να απομονώσει τους σφους, αν και αυτό δεν έγινε άμεσα αντιληπτό στους παρευρισκόμενους. Και τέλος πάντων, αν ήθελαν οι σφοι να κάνουν κάποια εκδήλωση με δίκες -και την έγκριση της Πρυτανείας- ας ήταν για της Μόσχας. Αλλά ούτε τότε θα την ενέκριναν, αφού δεν μπορούν να ελέγξουν το περιεχόμενο...

Η Μάγδα δεν έδωσε το παρών, γιατί έπρεπε να είναι στην Καρδίτσα -και όχι επειδή την συνέλαβαν, όπως ήταν μια πρώτη, αυθόρμητη σκέψη, μεταξύ σοβαρού και αστείου. Έστειλε όμως γραπτό μήνυμα, από το οποίο ξεχώρισαν την αυθόρμητη αγάπη - εκτίμησή της για τον Θεοδωρόπουλο. Και τη φράση για την «άνοιξη που της έκλεψαν», με τη δολοφονία του Παύλου, που εκτός από ποιητική και ανθρώπινη, ήταν σχεδόν προφητική για τον καιρό, την ημέρα της Πρωτομαγιάς. 

Από την παρέμβαση του Θεοδωρόπουλου κράτησα τα εξής:

-τη σύγκριση δύο διαφορετικών κόσμων, με τους 200 που βάδισαν με χαμόγελο προς τον θάνατο, και τους ψοφοδεείς ναζί που απαρνούνταν πρόθυμα την ιδεολογία τους (εμείς ναζιστές;) για να γλιτώσουν τη φυλακή. Κι είναι τραγική ειρωνεία ότι ένας ναζί λογοτέχνης έλεγε πως «αν δεν υπερασπίζεσαι τις ιδέες σου, είτε αυτές δεν αξίζουν, είτε εσύ». 

-Τον προβληματισμό γύρω από τον ορισμό της εγκληματικής οργάνωσης και διάφορες σύνθετες παραμέτρους. Η διεθνής συνθήκη του Παλέρμο προβλέπει ότι η στοιχειοθέτηση της κατηγορίας περί Ε.Ο. προϋποθέτει να υπάρχει οικονομικό κίνητρο, είναι σαφές όμως ότι οι νεοναζιστικές γκρούπες, πέρα από την οργανική τους σύνδεση με επιχειρηματικά συμφέροντα, έχουν εγκληματική ιδεολογία και δράση, βάσει των αρχών και του προγράμματός τους. Παράλληλα, όμως, η βασική έγνοια των αστικών κρατών είναι να προσδιορίσουν ως εγκληματική κάθε επαναστατική, ριζοσπαστική οργάνωση, βάσει του τρομονόμου και πολιτικών κριτηρίων. Την ίδια στιγμή, ωστόσο, αρνούνται οποιαδήποτε πολιτική ιδιότητα στα μέλη τους που συλλαμβάνονται, αντιμετωπίζοντάς τα ως κοινούς τρομοκράτες ή κακοποιούς του ποινικού δικαίου.

-Όση ώρα μιλούσε για τη δράση της ΧΑ, βάσει σχεδίου, με ιδεολογικά κίνητρα και μίσος απέναντι σε όποιον δε συμφωνεί μαζί της (μετανάστες, κομμουνιστές, αντιφασίστες κτλ) ήταν αδύνατο να μη σκεφτείς συνειρμικά την Πρυτανεία του ΕΚΠΑ -και αν αφαιρούσουν προς στιγμήν, δε θα καταλάβαινες αμέσως για ποιον μιλούσε...

Από την παρέμβαση του Δαμιανού Μπαλασούλη, κράτησα: όσα είπε για την ακαταλληλότητα της αίθουσας, στην οποία δε χωράνε ούτε οι συγγενείς αλλά φροντίζουν να την γεμίζουν με δυνάμεις της ΟΠΚΕ. Τις προτεραιότητες των αρχών, που δεν κρατάνε ούτε τα προσχήματα. Φάνηκε από την πρώτη μέρα του εγκλήματος -όταν έφεραν αμαξοστοιχία για να μαζέψει και να μεταφέρει το φορτίο της εμπορικής, μη τυχόν και πάει χαμένο σαν τις 57 ψυχές των επιβατών- μέχρι και τις μέρες μας, με το εσπευσμένο κλείσιμο της ανακριτικής διαδικασίας και την απαγγελία κατηγοριών στον σταθμάρχη κι άλλα τρία πρόσωπα -αλλά σε κανένα πολιτικό στέλεχος ή άλλο υψηλά ιστάμενο. Για τη διαφθορά, που κάποια αφηγήματα την παρουσιάζουν ως αιτία και όχι ως αποτέλεσμα της άρρωστης αυτής κατάστασης. Και για το πλυντήριο στην ΕΕ, που ωστόσο είναι το καλύτερο άλλοθι για τις εγκληματικές παραλείψεις, σε πλήρη αντίθεση με την αποθέωση του ευρωπαϊκού κεκτημένου, των κοινοτικών οδηγιών κτλ.

Ως τελευταία εικόνα αυτής της κλεμμένης άνοιξης, κρατάμε την ηλικιωμένη σφισσα, που χώρεσε ακόμα και στα ρεπορτάζ των καναλιών, και ήταν από το πρωί στο Σύνταγμα, να καλύψει το κενό αυτών που δεν μπορούσαν να έρθουν, εννοώντας ασφαλώς τους 200 και όχι όσους πήγαν να πιάσουν τον Μάη ή τα υψηλά συμβολικά νοήματα του σοσιαλδημοκρατικού μανιφέστου του Τσίπρα. Και είναι κρίμα που δε ρώτησαν τη σφισσα να τους πει αν συμφωνεί με την πομπώδη διαπίστωση πως δεν είναι επίκαιρο πλέον το δίλημμα μεταρρύθμιση ή επανάσταση! Αριστερά του κέντρου, λέει...

Μετά την Πρωτομαγιά

Μερικά υστερόγραφα, στον απόηχο του τριημέρου, χωρίς ίχνος υστερίας μπροστά στη θύελλα που έρχεται (και κάποιοι την είπαν ελπίδα), μονάχα με μια μικρή καθυστέρηση του κινήματος, που έχει τα πάνω και τα κάτω του, μαζικοποιείται, αλλά ακόμα περνάει κάτω από τον πήχη των απαιτήσεων και της συγκυρίας.

Το τι ακριβώς έρχεται, μπορείτε να το δείτε συνοπτικά εδώ, στο πολύ κατατοπιστικό ρεπορτάζ του 902.
Άρθρο πρώτο: η βουλή καλείται να πάρει μέτρα για την περίοδο 2018-20, δηλ μετά τη λήξη του τρέχοντος προγράμματος, το 18', που σημαίνει με δυο λέξεις: τέταρτο μνημόνιο.
Άρθρο δεύτερο: δεν υπάρχει πάτος, τελευταία μέτρα, ξέφωτο κι ανάκαμψη για τον εργαζόμενο λαό. Η υπομονή -Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι- κι η προσμονή πως εφεξής θα στρώσουν τα πράγματα και θα ξανάρθουν οι παχιές αγελάδες, μετά τα επτά χρόνια μνημονιακής φαγούρας, είναι η χειρότερη αυταπάτη.

Αλίμονο επίσης σε όσους δίνουν βάση, πίστη κι ελπίδα, στους εμπόρους ελπίδας, στις δευτερεύουσες διαφοροποιήσεις στελεχών του κυβερνητικού λόχου, την ομάδα των 53 (όπου είναι κι ο Τσακαλώτος, που έκλεισε τη συμφωνία), το Φίλη, το Σκουρλέτη, τους βουλευτές που χρειάζονται μασάζ και μια υπουργική καρέκλα να καθίσουν, τους υπουργούς που απειλούσαν με παραίτηση αν πέσει κι άλλο το αφορολόγητο, ή πανηγύριζαν πως δε μειώνονται οι (κύριες) συντάξεις, ενώ τσάκιζαν τις επικουρικές, και τώρα που πέφτει τσεκούρι και στις κύριες, κάνουν την πάπια. Τον Τσίπρα, που έλεγε ότι δεν είναι πρωθυπουργός παντός καιρού, για να εφαρμόσει μνημόνια, και τώρα τα πλασάρει ως καλύτερα από τα προηγούμενα.
Αυτοί είναι οι πιο χυδαίοι κι οι πιο επικίνδυνοι, γιατί τα κάνουν υποτίθεται ενάντια στην ιδεολογία τους και με πόνο ψυχής.

Κράτησαν πάντως κάβα για μελλοντικές συμφωνίες (τα χειρότερα μνημόνια δεν τα έχουμε δει ακόμα), όπου μπορούν πχ να καταργήσουν το στερητικό άλφα από το "αφορολόγητο", αφού πλέον θα πληρώνουν φόρο κι οι συνταξιούχοι των 500 ευρώ. Να καταργήσουν την Κυριακή ως μέρα και αργία (ναι αλλά θεσπίσαμε την Πρωτομαγιά). Να καταργήσουν πχ τα Χριστούγεννα (ναι αλλά θα κρατήσουμε το Πάσχα, που είχαμε και ρεκόρ εξόδου) ή τις συμβάσεις γενικότερα, αφού έτσι και αλλιώς οι περισσότεροι νέοι δουλεύουν στη μαύρη, χωρίς καν ατομικές συμβάσεις.

Το συμπέρασμα από όλα αυτά πάντως είναι πως στην Ελλάδα δεν υπάρχει προστασία των συμφερόντων των επενδυτών.
Τάδε έφη Ιβάν Σαββίδης σε μια πολύ αποκαλυπτική συνέντευξη, όπου εξομολογήθηκε τον πολιτικό του έρωτα για τον Τσίπρα, που του θύμισε τον Πούτιν, καθώς αγόρευε στη Βουλή για τη ΣΕΚΑΠ -και το χάρισμα χρεών- καλώντας τους Έλληνες να κρατηθούν από αυτόν, γιατί είναι προϋπόθεση επιτυχίας για το μέλλον.

Επανέλαβε αρκετές φορές το συμπέρασμα πως "πολύ καλόπαιδο ο Κυριάκος", αλλά έχει πολύ καλή σχέση με τον Καραμανλή και φιλική σχέση με το Σημίτη. Διαπίστωσε ότι κάποιοι στη ΝΔ δεν έχουν ανδρισμό, αλλά αυτός είναι καθαρός Έλληνας, βάση DNA, και υπερασπίζεται κάθε συμπατριώτη του στο εξωτερικό.
Καθαρός Έλληνας, καθαρός άνδρας και πάνω απ' όλα με επίπεδο και καλλιέργεια.

Είπε ότι θα αγοράσει κάποιο κανάλι, ότι θα διαλέξει ανάμεσα στο ΔΟΛ και τον Πήγασο, ότι έχει ασχοληθεί στο παρελθόν με την πολιτική, και πως αν δώσει ποτέ συνέντευξη στα ελληνικά, αυτό θα σημαίνει την (επαν)έναρξη της πολιτικής τους καριέρας.
Καλώς ήρθε το ρούβλι κι ο (καθαρός) Έλληνας Μπερλουσκόνι...

Μαχητές...

Σε άλλα νέα από τον αστικό τύπο, το κερασάκι στην τούρτα ήρθε από την αντίστοιχη Εσπρέσο της Πάτρας (ο κόσμος της Πάτρας) με ένα καλτ δημοσίευμα, που λέει παραδόξως μια μεγάλη αλήθεια, βαφτίζοντας τον Πελετίδη και τους δημάρχους του "μαχητές" εναντίον των διάσημων (κυβέρνησης), που φτιάχνει τη λεζάντα της με εγκαίνια δρόμων που ξανακλείνουν, σε μια εθνική οδό-καρμανιόλα, που είναι πραγματικό survivor.

...εναντίον διάσημων για τρένο κι ανεργία

Η εφημερίδα ακολουθεί την τακτική που λέει "ό,τι δεν μπορείς να πολεμήσεις, αγάπησέ το" και αγκάλιασέ το, για να το ενσωματώσεις αρχικά και να το πνίξεις στην πορεία. Κι ο βασικός τρόπος του συστήματος να αγκαλιάζει και να καθιστά ακίνδυνα πρόσωπα και καταστάσεις, είναι το life-style. Δεν ξέρουν όμως με τι (κόμμα) και ποιον (δήμαρχο) έχουν μπλέξει.

Παρεμπιπτόντως, όσοι εντυπωσιάστηκαν πριν λίγες μέρες, με την προαναγγελία του γάμου γνωστής τηλεπαρουσιάστριας, στο Ρίζο, ας έχουν υπόψη πως το όργανο είναι μάλλον η πιο φτηνή επιλογή για όποιον παντρεύεται -αμέσως μετά την αθλητική Ώρα για Σπορ, αν δεν κάνω λάθος.

Με την ευκαιρία, όσοι σφοι αναγνώστες έχετε προφίλ στο τουίτερ, μπορείτε να ακολουθήσετε εδώ το λογαριασμό του Δήμου Πατρέων, πετυχαίνοντας με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια: ενημέρωση για διάφορες κινήσεις, πρωτοβουλίες και δραστηριότητες, που σπανίως σπάνε το τείχος αποκλεισμού των κυρίαρχων ΜΜΕ, για να δουν το φως της δημοσιότητας. Κι επίσης, ένα πολύ καλό παράδειγμα αξιοποίησης των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης και της σύγχρονης τεχνολογίας.

Αντί επιλόγου δύο φωτογραφικά στιγμιότυπα.

Το πρώτο από την πρωτομαγιάτικη πορεία στην Πάτρα, με τις άγριες κινηματικές διαθέσεις της φυλής των Λιλιπούα.

Και το δεύτερο από την πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση στην Καρδίτσα, με το Σαρλό στο φόντο, για τη σημειολογία του πράγματος, να υποδηλώνει πως ο ανθρωπάκος μένει πίσω να βλέπει παθητικά τις εξελίξεις, αντί να τις πάρει στα χέρια του.

Κι ας σημειωθεί πως αυτή είναι απλώς μια προφυλακή των ταξικών δυνάμεων στην πόλη και όχι ο κύριος όγκος τους (που ήταν και ένας βασικός λόγος αγωνίας του συναγωνιστή Οβελίξ, στο Αστερίξ Λεγεωνάριος, αν θυμάμαι καλά).

Το θαύμα της φύσης

Κάποιοι πήγαν να το πιάσουν στην εξοχή, πλέκοντας στεφάνια. Άλλοι ήρθαν στο Σύνταγμα με το ΠΑΜΕ και το είδαν από κοντά. Τέλος πάντων, αν όχι αυτό(ν), τη φανέλα του από τη μεγάλη ομάδα της Σοβιετικής Ένωσης.

Το θέμα είναι πως ο Άρβιντας, όπως και πολλοί από τους συμπατριώτες του (με τα επιβλητικά ονόματα -Σαρούνας, Γιόνας, Ντομάντας- που λατρεύει ο Sniper), εκτός από (εγχειρισμένο) θαύμα της φύσης, ήταν και ακραιφνής αντιδραστικός-αντισοβιετικός, με δηλώσεις του τύπου "ο κομμουνισμός κατέστρεψε την καριέρα μου..." (βλέπε και Τρίποντα της εποχής).

Οπότε γιατί ρε σφε να μη βάλεις το 11 του Τσατσένκο, που παραμένει μια σπάνια, ευγενική φυσιογνωμία;

Το βασικό είναι πως στις μέρες μας δεν υπάρχουν θαύματα -ούτε καν της φύσης- για όσους τα περιμένουν στον καναπέ ουρανοκατέβατα, δειλοί και άβουλοι αντάμα. Θαύματα μπορούν να κάνουν μόνο όσοι κατεβαίνουν στο δρόμο και διεκδικούν, συνειδητοποιώντας τη δύναμή τους -που δεν είναι μαγική, αλλά μπορεί να αλλάξει τον κόσμο ολόκληρο...

Αν ξυπνήσεις, μονομιάς, θα 'ρθει ανάποδα ο ντουνιάς. Αλλά αν κάθεσαι να βλέπεις Survivor, θα νομίζεις πως το λέει ο Σφακιανάκης ο φασίστας, και θα παλεύεις στα όρια της επιβίωσης, που δε θα γίνει ποτέ πραγματική ζωή.

Θαύματα κάνουν οι σύντροφοι που τρέχουν να ετοιμάσουν και να οργανώσουν την απεργία, κάνουν ζύμωση στον κόσμο και τον πείθουν να αφήσει τα πουρνάρια και να πιάσει την ταξική πάλη. Οι χιλιάδες κόσμου που γέμισαν χτες την πλατεία και δεν είχαν τελειωμό, δεν πολλαπλασιάζονταν σαν τα ψωμιά στο θαύμα του Ιησού. Ήταν καρπός αυτής της κοπιαστικής, προπαρασκευαστικής δουλειάς

Καρπός απαγορευμένος για τα περισσότερα ΜΜΕ που πρόβαλαν ελάχιστα πλάνα από τη συγκέντρωση του Συντάγματος και κατάφεραν να εξαφανίσουν ένα τόσο μαζικό πλήθος, για να δείξουν στη θέση του το γιουρούσι του Λαφαζανέικου στο Χίλτον για το θεαθήναι.

Ποιο ΠΑΜΕ; Ποια Άμστελ; Ποιος είπε πως τα κανάλια δεν μπορούν να κάνουν κι αυτά θαύματα...;

Τι άλλα θαυμαστά είχε η χτεσινή μέρα;

Είχε θαυμάσιο καιρό, που δεν είχε καμία σχέση με το "κόκκινη πόλη μες στο αγιάζι" που έπαιζαν τα μεγάφωνα -εκτός κι αν εξαιρέσεις το "κόκκινη πόλη" ή τέλος πάντων το κέντρο της. Άσε που μας λυπήθηκαν τα σύννεφα στη διαδρομή, μας σκέπασαν κι έσπασαν κάπως το πρώτο μαύρισμα-κάψιμο της χρονιάς. Ιδίως για όσους δεν είχαν προμηθευτεί τα καπελάκια του ΠΑΜΕ.

-Καλημέρα, καπελάκια θα πάρετε;

-Όχι, ευχαριστώ.

-Μα τόσες ώρες θα είμαστε στον ήλιο...

(Έντρομο βλέμμα κι αγωνία στη φωνή)

-Ξέρεις κάτι που δεν ξέρουμε;

Ο παραπάνω διάλογος είναι πραγματικός.

Αλλά σαν το καπέλωμα του κινήματος από το Λαφαζανέικο, που ζει με όρους θεάματος για 15 δεύτερα δημοσιότητας, δεν έχει...

Είχε επίσης (η χτεσινή μέρα) τη νιότη του κόσμου, πολύ μαζικά μπλοκ στο ΜΑΣ, μαθητές που έφτιαξαν άτυπες παιδικές χορωδίες για τα συνθήματα σε κάποιες λαϊκές επιτροπές, και πολλούς εκκολαπτόμενους πιονιέρους-νέους πρωτοπόρους, που ξεκίνησαν από τώρα την προθέρμανση για τα δύσκολα.

Είχε πάρα πολύ κόσμο στις προσυγκεντρώσεις, που μπήκαν ταυτόχρονα κι εντυπωσιακά στην πλατεία, σαν πλάνο από το Θίασο του Αγγελόπουλου (κι ένα μικρό τμήμα από τους σφους που ήρθαν από Ακαδημίας, πήρε σκηνοθετική εντολή για αναστροφή στο άλλο ρεύμα της Σοφίας).

Και να φανταστείς πως πολλοί είχαν κατέβει και στον Πειραιά, που είχε δική του συγκέντρωση.

Τι άλλο είδαμε;

Τον κλασικό Ποσαδίστα να μοιράζει την ανακοίνωση της οργάνωσης/του εαυτού του (το ίδιο είναι) όπου μιλάει μεταξύ άλλων για την "κρίση αναπροσανατολισμού" στα σοσιαλιστικά κόμματα και την "κρίση ανόδου" στα κομμουνιστικά, επαναστατικά, αριστερά κόμματα, όπως ο Σύριζα (που όμως τον κρατά πίσω η γραφειοκρατική ηγεσία του).

Και τη διανομή της Νέας Ικαρίας, που έκανε και πολύ καλή σκιά, για όσους Ικαριώτες τη χρειάζονταν.

Τα ειδικά μπλουζάκια πολλών σωματείων για την περίσταση (μέταλλο, χρηματοπιστωτικό) και τους εργαζόμενους στις ταχυμεταφορές με τα εργαλεία της δουλειάς τους (μηχανάκια): εγώ δε θέλω μεροκάματο.

Το πανό της συντεχνίας των επιπλοποιών (φαντάσου τι χαρά θα έκαναν, αν το έβλεπαν τα αστικά παπαγαλάκια, που χρεώνουν την κρίση στον κρατισμό και τις... συντεχνίες). Και ένα άλλο πανό, των συνταξιούχων στις τράπεζες, που έλεγε: πατριωτισμός το δίκιο του λαού κι όχι τα συμφέροντα του καπιταλισμού.

Τον χαιρετισμό του Παλαιστίνιου (ΚΚΕ ακμπάρ, ΠΑΜΕ ακμπάρ), αν και κάτι πρέπει να χάθηκε στη μετάφραση. Και μια ανακοίνωση για τους κλωστοϋφαντουργούς, που ήταν προσκεκλημένοι μιας ομοσπονδίας στο εξωτικό Κολόμπο.

Τινάξτε την μπάνκα, να γίνουμε Σρι Λάνκα!

Το κουτί του ΣΕΗ -που κλείνει φέτος 100 χρόνια, μαζί με την Οχτωβριανή- που κρατούσε ο Καραγιώργης, με βλοσυρό, θεατρικό βλέμμα. Και τα θεατρικά δρώμενα στην εξέδρα, που δυστυχώς λίγοι μπορούσαν να τα δουν -εδώ κολλάει το κλισέ "θα το δούμε το βράδυ στην τηλεόραση" ή τέλος πάντων στο portal. Όλοι είδαν όμως το χάρο με τα μάτια τους, να εφορμά με νύχια γαμψά, στο κλείσιμο του τελευταίου δρώμενου.

Με την ευκαιρία να ευχαριστήσω τη σφισσα που
μου έστειλε μερικές από τι φωτό που βλέπετε σήμερα

Τις κόκκινες σημαίες χωρίς διακριτικά κι υπογραφή, πλάι σε αυτές του ΠΑΜΕ, που όλοι γνώριζαν τη σημασία τους -όχι σαν αυτές όπου έσβηνε ντροπαλά η Αυγή το σφυροδρέπανο.

Και μια κόκκινη σημαία σε ένα μπαλκόνι στην Κηφισίας, στη διαδρομή, που τελικά ήταν της εταιρίας Camper -αλλά από μακριά σε ξεγελούσε.

Τους "διακριτικούς" ΜΑΤάδες μπροστά από την πρεσβεία, που είχαν πιάσει ο καθένας από ένα δεντράκι, υποθέτω για να βρούνε ίσκιο, κι όχι για καμουφλάζ, αν και δεν μπορεί να αποκλειστεί κι αυτό το ενδεχόμενο.

Τα τρικάκια των φασιστοειδών στα πέριξ της πλατείας: οι Έλληνες εργάτες έχουνε πατρίδα (για τους άλλους δεν το γνωρίζουμε).

Προφανώς και έχουν και την έχουν υπερασπιστεί, χωρίς να γίνουν δωσίλογοι (όπως οι πολιτικοί πρόγονοι των νεοναζί). Αλλά δεν ξεχνούν πως ανήκουν στο έθνος των εργαζομένων, μαζί με όλους τους μετανάστες κάθε εθνικότητας που ζουν και δουλεύουν στη χώρα μας.

Και φυσικά, το εντυπωσιακό φορτηγό των ΟΤΑ, που είχε πέντε επίπεδα μηνυμάτων και συνθημάτων (αντιπολεμικό, εργατικό, αντι-ΕΕ, κτλ).

Από τις ανταποκρίσεις του 902 από κάθε γωνιά της Ελλάδας, κράτησα στην Πάτρα, το αν μη τι άλλο αξιοσημείωτο όνομα του προέδρου του φοιτητικού συλλόγου των Νηπιαγωγών: Γκουτιέρεζ Λέστερ -πιο επικό κι από τον Ντρινκγουότερ της Λέστερ.

Υπάρχει και ένα προλεκάλτ δημοσίευμα στον τοπικό αστικό τύπο, αλλά ας το κρατήσουμε κάβα για το αυριανό σημείωμα.

Από το εξωτερικό, με τις μεγαλειώδεις πορείες, ξεχωρίζει η πρώτη πορεία στην Αβάνα μετά το θάνατο του Φιντέλ και (αυτά που σημείωσαν και σφοι σχολιαστές): η ογκώδης πορεία στη Μόσχα κι η επίθεση με μαχαίρι σε ηγετικό στέλεχος ενός εργατικού κόμματος στο Βέλγιο.

Στο εσωτερικό, θα χρειαζόταν να γίνει ίσως ένας άτυπος διαγωνισμός για τη μεγαλύτερη μουσμουλιά που ειπώθηκε ή γράφτηκε με αφορμή την Πρωτομαγιά. Αλλά αυτό έχει ζουμί κι είναι θέμα για άλλη, ξεχωριστή ανάρτηση...

Κι ο Μαρξ μαζί σας/μας...

Υγ: για το νέο τσεκούρι στις συντάξεις και λοιπά παραλειπόμενα του τριημέρου, καλώς εχόντων των πραγμάτων στο αυριανό σημείωμα

Πρώτη του Μάη και πώς...

...τους εργάτες ξεσηκώνεις



Κάθε χρόνο τέτοια μέρα, τα κόκκινα ιστολόγια συντονίζονται στον ίδιο παλμό -όχι πως τις άλλες μέρες είναι ασυντόνιστα- κι είναι σαν να τους/μας ανέθεσε κάποιος να γράψουμε το ίδιο θέμα στην Έκθεση: κόκκινη, ταξική, Πρωτομαγιά.

Κι αν όντως γράφαμε τελικά αυτό το θέμα, πχ για τη φορά που μας έχει χαραχτεί στη μνήμη, εγώ θα διάλεγα πιθανότατα τη χρονιά που είχα δώσει βιογραφικό στην οργάνωση -μία είναι η οργάνωση- πρωτοετής φοιτητής, είχα διαβάσει στον κυριακάτικο Ρίζο πρώτη φορά (αριστερά) τους στίχους του ύμνου της Διεθνούς, δι-εθνουσιάστηκα, και τους έγραψα με μαρκαδόρο στο πίσω μέρος μιας αφίσας, για να τους βάλω στον τοίχο της πολιτικά αποστειρωμένης τότε σχολής (τα ηρωικά και πένθιμα ΜΜΕ, στο κτίριο της παραλίας, που αργότερα έγινε κατάληψη και τώρα σκέτα ερείπια).
Ζητωκραυγές, θυελλώδικα χειροκροτήματα...

Γιατί όμως τέτοιο πάθος και τόση φόρτιση από όλους τους σφους;
Γιατί είναι η γιορτή της τάξης μας, και γιορτάζεται σε όλο τον κόσμο, με μαζικό κι εντυπωσιακό τρόπο. Γιατί τα συναισθήματα που παράγει δύσκολα ξεθωριάζουν, δεν τα πλακώνει η ρουτίνα και το τρέξιμο, η μιζέρια της καθημερινότητας. Και τέλος, γιατί είναι η πρώτη μέρα ενός μήνα, γεμάτου με επετείους και βαρύ ιστορικό φορτίο, του κόκκινου Μάη.



Η Πρωτομαγιά του Σικάγο, ο Μάης του 36' στη Θεσσαλονίκη, οι 200 της Καισαριανής, η κόκκινη σημαία στο Ράιχσταγκ (την τελευταία μέρα του Απρίλη) κι η αντιφασιστική νίκη των λαών, η ετήσια παρέλαση του κόκκινου στρατού. Και για άλλους ο Μάης του 68' κι ο Μαϊούνης, μαζί με τις πλατείες -κάθε γενιά έχει τις αναμνήσεις που τις αξίζουν. Η μεγάλη πορεία της 5ης Μάη κι η προβοκάτσια της Μαρφίν, το μαζικότατο πανελλαδικό συλλαλητήριο του κόμματος, δέκα μέρες μετά. Αλλά επίσης και η κρυάδα από τις εκλογές του 12'. Για άλλους το κορίτσι του Μάη, και οι επέτειοι διάφορων τελικών και αθλητικών τίτλων που άφησαν στην ιστορία τη φράση: το Μάη θα 'μαστε καλά...

Όσοι πάλι βλέπουν τη μέρα ως ευκαιρία για τριήμερο κι ετοιμάζονται να πιάσουν το Μάη στην εξοχή, ας ετοιμαστούν να μοιραστούν και την ήττα μας και να πιάσουν... -ας μην πω τι και γίνουμε κακοί. Αλλά όχι χαιρέκακοι, κουνώντας αφ' υψηλού το δάχτυλο, γιατί κι εμείς το μοιραζόμαστε μαζί τους και παίρνει ενάμισι ο καθένας μας...

Του Πάνου Ζάχαρη - Working Dead

Ο φετινός Μάης φέρνει μεταξύ άλλων:
-τα νέα μέτρα της κυβέρνησης, που κομπορρημονεί πως δεν πέφτει, γιατί δεν υπάρχει κόσμος στους δρόμους να τη ρίξει. Αλλά μπορεί να πέσει, μόλις τελειώσει τη βρώμικη δουλειά που έχει αναλάβει, όπως εκτιμά ο ΓΓ σε μια πρόσφατη συνέντευξή του, και κλείσει την αξιολόγηση, όπως κλίνουν σε όλες τις πτώσεις και τους τόνους τα κυβερνητικά παπαγαλάκια.

-φέρνει επίσης, μετά από αρκετό χρονικό διάστημα, γενική, πανελλαδική απεργία, που έχει ήδη προκηρυχτεί από τη ΓΣΕΕ -αυτό κι αν είναι έκπληξη- που αναμένεται να έχει φιλική συμμετοχή στους δρόμους σήμερα. Απεργία τη μέρα κατάθεσης των μέτρων, που θα κλείσουν την αξιολόγηση και το κεφάλαιο "εργατικά δικαιώματα".

-τις φοιτητικές εκλογές, που μπορεί να αναβληθούν -αν πέσουν πάνω στη μέρα της απεργίας- αλλά πλησιάζει μετά απειλητικά κι η εξεταστική του Ιουνίου.
-πιθανή όξυνση-κλιμάκωση της έντασης κι απρόβλεπτες εξελίξεις, στο διεθνές πεδίο.

Δεν ξέρω αν τα παραπάνω δεν είναι αρκετά για κάποιους και χρειάζονται ειδική πρόσκληση για να... ξεσηκωθούν, αλλά το καλύτερο κάλεσμα το έκανε ο ίδιος ο Τσίπρας με την αλαζονική ατάκα του για τον κόσμο που δεν αντιδρά και γιορτάζει το Πάσχα, συνεπώς τον στηρίζει. Όποιος λοιπόν θέλει να τον δικαιώσει, μπορεί να μείνει σπίτι του και να χαρεί την αργία που καθιέρωσε η κυβέρνηση, για να βοηθήσει όσους δεν τη βλέπουν ως απεργία να μη διεκδικήσουν ποτέ, τίποτα στη ζωής τους. Αλλά για όσους νιώθουν να θίγεται το φιλότιμο και η νοημοσύνη τους, ο δρόμος είναι μονόδρομος, χωρίς επιστροφή στον καναπέ (εκεί όπου προκαλούνται οι πραγματικές αγκυλώσεις από την απραξία και την πλύση εγκεφάλου της τηλεόρασης).

Μονόδρομος να κατέβουν σε μια συγκέντρωση-πορεία που στην Αθήνα θα καταλήξει στην πρεσβεία των ΗΠΑ, έχοντας κι αντι-ιμπεριαλιστικό, αντιπολεμικό μήνυμα και χαρακτήρα, με όσα συμβαίνουν στον πλανήτη και τη γειτονιά μας.



Ο φετινός Μάης φέρνει και κάτι ακόμα, κάτι καινούριο που έρχεται -και δεν είναι η ελπίδα- ένα νέο συλλογικό εγχείρημα. Θυμάμαι μια ταινία, όπου η πρωταγωνίστρια κρατούσε μια κάμερα και ρωτούσε τον κόσμο στο δρόμο, ψάχνοντας εναγώνια την απάντηση στο υπαρξιακό ερώτημα τι είναι συλλογικότητα, για να καταλήξει τελικά στην απάντηση πως είναι η ανάγκη μας να δώσουμε νόημα στη στιγμή που περνά και χάνεται.

Η δική μας ανάγκη θέλει να το καλύψει αυτό και να πάει ακόμα παραπέρα. Και δεν αναφέρεται προφανώς σε πολιτική συλλογικότητα, αλλά ένα νέο διαδικτυακό εγχείρημα, που θα εκτοξευτεί στον αέρα μες στις επόμενες μέρες.
Αναμείνατε στις οθόνες σας...

Dream of ΠΑΣΟΚification

Η τρίτη μέρα κατά τας γραφάς ξεκίνησε με την πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση στο Σύνταγμα, είχε πολύ κόσμο, όπως και οι προηγούμενες, άσπρα μπαλόνια (στην plaza del mayo) αλλά και μια συγκαλυμμένη βιασύνη (ακόμα και στη συναυλία στο τέλος κανείς δεν είπε πάνω από ένα τραγούδι), για να έχουν περισσότερη ώρα να ξεκουραστούν οι σύντροφοι. Γιατί η κούραση του τριημέρου άγγιζε επίπεδα φεστιβάλ, με τη διαφορά πως εκεί έχεις κίνητρο και λες να μην τελειώσει, ενώ εδώ μας τελειώνουν, και θες απλά να ξεσπάσεις τα νεύρα σου σε κάποιον Συριζαίο, να τον πλακώσεις στο ξύλο (χωρίς γιατί, το ξέρει μόνος του).

Βλέπαμε παρεμπιπτόντως στο ντοκιμαντέρ για τη σφαγή των ανθρακωρύχων στο Λάντλοου (ΗΠΑ, 1914, Λούης Τίκας) τους εργάτες που αποφάσιζαν να σκοτώσουν τους μπράβους και τα τσιράκια της εργοδοσίας και ο σύντροφος δίπλα μου ενθουσιάστηκε: μπράβο, αυτές είναι αποφάσεις σωματείων! Ανυπομονώντας να τις υλοποιήσει και με το δικό του. Η μέρα εκείνη δε θα αργήσει κυνηγημένο μου πουλί...

Από την κεντρική ομιλία του Πέρρου κράτησα το ξεκίνημα που θύμιζε Σικάγο (όχι δεν εννοώ αυτό) με τα τελευταία λόγια του εργάτη, πριν καταλήξει στην κρεμάλα και τη φράση για την απεργοσπασία που πήγε γόνατο από τους εργατοπατέρες, που τέτοιοι ήταν και τέτοιοι θα 'ναι.

Αλλά η είδηση της χρονιάς ήταν η (επαν)εμφάνιση της ΓΣΕΕ, που είχε χαθεί σαν τους αγνοούμενους στα αμπελαλέ, ετοίμαζε όμως αναιμικό come-back χτες. Μπορείτε να βοηθήσετε; Φυσικά μπορούσαν και το έκαναν, η ΛαΕ, άλλοι Συριζαίοι με πολιτικά κι ανάμεσά τους κάποιοι με το πανό: stop the coup, δηλ "σταματήστε το πραξικόπημα" -εναντίον τίνος; Που σε κάνει να θυμάσαι το αγνό κι άδολο τρολάρισμα στους Σεκίτες με τη Συμμαχία: Σταματήστε να κατέβω.

Τρίτη (ανεξάρτητη, ταξική ή άλλα συνώνυμα) πορεία με αναρχία κι εξωκοινοβούλιο, πιθανότατα δεν έγινε ποτέ. Αλλά όσοι λίγοι μαζεύτηκαν, περιφρούρησαν την απεργία στα μαγαζιά της Ερμού κι αυτό ήταν ίσως ό,τι καλύτερο έκαναν μες στο τριήμερο.

Για το απόγευμα υπήρχαν διάφορα (υποθετικά και μη) καλέσματα, από vegeterian μέχρι την Παναγιωταρέα στο τουίτερ και τους μένουμε Ευρώπη, που τους ανακάλυψαν κάποιοι Συριζαίοι, για να βρουν άλλοθι και να μην κατέβουν στο δρόμο (στις πλατείες βλέπεις ήταν αλλιώς). Δεν ξέρω πόσοι το έκαναν τελικά, αλλά ένας από αυτούς (Σιδερόπουλος) έφαγε και ξύλο. Και δεν ξέρω πόσοι καλούσαν πραγματικά, αλλά στην Αμαλίας βρέθηκαν οι γνωστές φυλές του αριστεροχωριού, που μαραζώνει όπως όλη η επαρχία, αλλά χτες είχε κάπως καλύτερη παρουσία, χωρίς να είναι ακριβώς αξιοπρεπής (πχ όπως οι συντάξεις των 380 ευρώ). Ενώ κάποιοι της ΛαΕ και της Ροσινάντε (ο οποίος καλούσε μεταξύ άλλων σε αγώνα για... την ισότητα!), πιθανότατα της κατάληψης του City Plaza, έφαγαν -λέει- ξύλο και χημικά, για να καταλήξουν κερατάδες και δαρμένοι, ένεκα της ψυχολογίας του απατημένου εραστή, μετά από το δημοψήφισμα.

Αλλά η πιο ενδιαφέρουσα συγκέντρωση-εκδήλωση στο ύψος της πλατείας ήταν μακράν αυτή που διοργάνωσαν οι ρωσόφωνοι Ουκρανοί εν όψει της σημερινής επετείου της Αντιφασιστικής Νίκης, με χορούς, χορωδία, επαναστατικά τραγούδια, πλακάτ με ήρωες και συγγενείς, και ένα βιβλίο για τους Έλληνες που πολέμησαν στο μεγάλο πατριωτικό πόλεμο. Να βλέπεις τις κόκκινες σημαίες με το σφυροδρέπανο, φόντο τη Βουλή και ηχητικό φόντο τραγούδια για το Στάλιν! Αξία ανεκτίμητη...

Σοβιετία γίναμε!

Η δική μας συγκέντρωση ήταν μία από τα ίδια. Μαζική και με παλμό, η μόνη που έσωζε βασικά τα προσχήματα για το μαζικό κίνημα. Προβλέψιμα πράγματα...

Οι τρεις προσυγκεντρώσεις (εκτός κι αν ξεχνάω καμιά) ενώθηκαν σταδιακά σε ένα μεγάλο φιδάκι, που ξεδιπλώθηκε από τη Φιλελλήνων στο Σύνταγμα, παρέμεινε συγκροτημένο, όταν έπεσαν τα πρώτα μπαμ-μπουμ (και κουμπουριές) και διαλύθηκε αυτοβούλως (κι όχι γιατί το διέλυσαν) προς το μετρό της Ακρόπολης. Η τελική αίσθηση είναι ότι παίξαμε μπάλα μόνοι μας -κινηματικά μιλώντας- και μένει η απορία αν έπρεπε να ανεβάσουμε το τέμπο, αν και το θέαμα ήταν χορταστικό, σε κάθε περίπτωση. Ο συσχετισμός δύναμης όμως δεν είναι τέτοιος -ακόμα- για να κυνηγήσουμε με αξιώσεις μια στρατηγική νίκη.

Την ίδια στιγμή, στο κτίριο της Βουλής, η συγκίνησε χτύπησε στο κόκκινο, όχι από τα δακρυγόνα, αλλά γιατί οι υπουργοί κι ο ΠτΒ θυμόντουσαν ένας-ένας τις αριστερές του καταβολές. Ο Βούτσης την ιστορία του "κκε εσωτερικού" (ελπίδα τώρα όλου του λαού), ο Παππάς την κηδεία του Παλαμά και το Σικελιανό κι ο (ταξικός κομμουνιστής; εε.. όχι, αποστάτης του κομμουνισμού; μμ... ούτε. Α ναι, αποστάτης της τάξης του, κομμουνιστής) Κατρούγκαλος το Ζαχαριάδη και τον αληθινό Παλαμά.

Και μετά φτιάξαμε καινούριο συκώτι με το αστείο του για το Califonication των Red Hot Chili Peppers και το σεφερλίδικο (Dream of) Πασοκification. Που είναι να μην ταυτιστείς με τη ΝΔ, όπως το αυθεντικό ΠαΣοΚ, αλλά να συνεργαστείς με την αριστερά, όπως το ΠαΣοΚ της Πορτογαλίας. Για τέτοιο αγεφύρωτο χάσμα μιλάμε...

Αντί επιλόγου για τα της Πρωτομαγιάς, πατήστε αυτόν το σύνδεσμο για να δείτε το κουράγιο και τις θαυμαστές δυνάμεις ενός μεγάλου συντρόφου (σε ηλικία, αλλά όχι μόνο) από τα καταπράσινα Χανιά (πολιτικά μιλώντας). Την πηγή του Pasocification. Αλλά και τους ηρωικούς Γαλάτες που συνεχίζουν να αντιστέκονται.

Ούτε βήμα πίσω

Στον απόηχο της πρωτομαγιάς, θα καταπιαστούμε με την αφίσα-κάλεσμα του βασικού κυβερνητικού εταίρου (σύριζα) και το σύνθημα: ούτε βήμα πίσω - δεν εκβιαζόμαστε. Το οποίο με μια πρώτη ματιά φαίνεται σαφές και εύληπτο, αλλά είναι ζήτημα σε ποιον απευθύνεται και αν τελικά επιχειρεί να κλείσει το εσωτερικό μέτωπο, παρά κάτι άλλο. Δεν πιστεύω να πιστεύει κανείς εξάλλου –ούτε ο πιο φανατικός εθελότυφλος συριζαίος- πως η εθνικά περήφανη ελληνική κυβέρνηση απευθύνεται με αυτό το ύφος και με αυτή τη διατύπωση στους εταίρους της. Κι ήταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός που είπε την περασμένη βδομάδα πως σε μια διαπραγμάτευση περιλαμβάνει πάντα συμβιβασμούς κι υποχωρήσεις. Οπότε ήδη η διακήρυξη «ούτε βήμα πίσω» γίνεται όπισθεν με ελαφρά πηδηματάκια, αν όχι με άλματα, και το σύνθημα περιορίζεται μάλλον για εσωτερική κατανάλωση.

Αλλά ας ξεκινήσουμε τη σημειολογική μας ανάλυση από τον εκβιασμό, που έχει χρησιμοποιηθεί κατά καιρούς σε διάφορα πολιτικά συμφραζόμενα και με αρκετά διασκεδαστικούς τρόπους. Όλοι θυμούνται τη σπαρταριστή «απειλή» του γαπ για το περίστροφο που θα άφηνε πάνω στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης, πριν αναγκαστεί (;) να καταφύγει στο δντ. Περισσεύει να ρωτήσουμε λοιπόν ποιος έστρεψε σε ποιον το περιβόητο περίστροφο.

Μέχρι πρότινος απαντιόταν συχνά στο χώρο του εξωκοινοβουλίου κι ο όρος «μαζικός, λαϊκός εκβιασμός», που θα ανάγκαζε θεωρητικά με όρους κινήματος μια ευάλωτη, αστική κυβέρνηση να εφαρμόσει επιμέρους αιτήματα –αν όχι το σύνολο- από το μεταβατικό πρόγραμμα (πχ της ανταρσυα) που θα επέφερε αποφασιστικά ρήγματα στην αστική εξουσία.

Θεωρητικά πάντα, αυτή η ανάλυση θα ήταν άκρως επίκαιρη σήμερα με την κυβερνητική ανέλιξη του σύριζα, που διατηρεί κάποιες κινηματικές αναφορές και θα καθίστατο ευεπίφορος σε αυτές τις πιέσεις. Αλλά ακόμα κι οι πιο αθεράπευτοι ρομαντικοί συριζόφιλοι αρχίζουν να συνειδητοποιούν με επώδυνο τρόπο πως αυτή η «κυβέρνηση της αριστεράς» δε δίνει ακριβώς νέες δυνατότητες για το κίνημα και την προώθηση των θέσεών του, αλλά έρχεται μάλλον ως καρπός κι επιστέγασμα της ήττας του και της υποχώρησής του.

Το ζήτημα βέβαια είναι γιατί ένα κίνημα ζωντανό κι οργανωμένο, που έχει τη δύναμη να επιβάλει στις κυβερνήσεις αυτές να προχωρούν για λογαριασμό του σε αποφασιστικά ρήγματα της δικής τους εξουσίας δε διανύει την τυπική απόσταση που το χωρίζει από το να πάρει την εξουσία στα χέρια του. Κι η απάντηση είναι αρκετά απλή: γιατί στην πραγματικότητα δε διαθέτει καμία τέτοια δύναμη. Ο εκβιασμός –που εμπεριέχει το βιασμό- γίνεται πάντα από την πλευρά του ισχυρού, οπότε ο αδύναμος πρέπει να χαλαρώσει για να τον απολαύσει. Οι διάφορες εκβιαστικές εκδοχές από τη θέση του αδύναμου θυμίζουν –όπως έχουμε πει και παλιότερα στο μπλοκ- το μικρό πέπε από το αστερίξ στην ισπανία, που κρατούσε την αναπνοή του μέχρι να του γίνει το χατίρι. Με τη διαφορά πως στην προκείμενη, άλλοι μας κρατάνε τη μύτη κι εμείς παρηγοριόμαστε πως τους εκβιάζουμε ή τέλος πάντων πως δεν εκβιαζόμαστε και δεν κάνουμε βήμα πίσω.

Όλα αυτά βέβαια δεν απαιτούν απλά βήματα, αλλά άλματα λογικής για να τα χάψει κανείς και να πειστεί πως η συγκυβέρνηση σανελ ήταν ένα μικρό βήμα για την ελλάδα κι ένα μεγάλο για την αλλαγή της ευρώπης –ου μην και του κόσμου ολάκερου- σε σοσιαλιστική κατεύθυνση. Κάπως έτσι τα ‘λεγε εξάλλου ενθουσιασμένη κι η φυλλάδα του συγκροτήματος, λίγο πριν τις εκλογές, δίνοντας βηματισμό με το βηματοδότη της στο νέο κυβερνητικό σχήμα. Κι είναι ζήτημα για το ικανότατο επικοινωνιακό επιτελείο του σύριζα, πώς θα παρουσιάσει την οπισθοδρόμηση της επικείμενης συμφωνίας. Θα μπορούσε να είναι πχ ένα βήμα πίσω για να πάρουμε φόρα προς τα μπρος. Ή ένα βήμα μπρος (στις εκλογές) δυο βήματα πίσω, γιατί έτσι το είπε ο λένιν (το πούλημα τρέλας με τσιτάτα βλαδίμηρου είναι πολύ της μόδας εσχάτως).

Το ζήτημα βέβαια δεν είναι οι υποκειμενικές προθέσεις αλλά η αντικειμενική πραγματικότητα. Κι είναι αντικειμενικό ότι αν δεν προχωρήσεις μπροστά, αναγκαστικά θα πισωγυρίσεις, όπως ένας βράχος στο μέσο μιας πλαγιάς, που δεν μπορεί να μείνει ακίνητος. Και το πιο βασικό δεν είναι το αν θα πάμε μπροστά ή πίσω –που έχει σαφώς και αυτό τη σημασία του- ή το αν μπορεί να γίνει με μικρά σταθερά βήματα ή άλματα, αλλά το ότι δεν είμαστε στη σωστή κατεύθυνση.

Αν υπάρχει λοιπόν κάτι που σώζει το σύριζα είναι η σύγκριση με τους προηγούμενους κι η λογική ότι «χειρότερα δε γίνεται», που την ενισχύουν κάτι άθλιοι τύποι σαν το σταύρο θεοδωράκη. Που μετά το πολυτεχνείο που έγινε σύμβολο κατά του κομματισμού, έπιασε στο στόμα του και την πρωτομαγιά ως σύμβολο κατά του λαϊκισμού. Και δεν μπορείς παρά να σκέφτεσαι τα τελευταία λόγια ενός από τους αναρχικούς πρωτεργάτες της απεργίας του σικάγο, που είπε: αφήστε το λαό να μιλήσει!!

Υγ: δεν πιάνουμε καν τον.. αθώο δανεισμό της εντολής του στάλιν στον πόλεμο κατά των ναζί. Ξέρεις, εκεί που πολεμούσαν μεταξύ τους δύο... ολοκληρωτισμοί, όπως θα μας βεβαίωνε και ο πρωθυπουργός.

Τα άσπρα φανελάκια

Αναδημοσίευση από το Ατέχνως

Η οδηγία ήταν σαφής. Όπως περίπου σαφές ήταν, χωρίς να λέγεται, πως θα αγνοηθεί. Τους δινόταν όμως για να τηρηθεί το εθιμοτυπικό της υπόθεσης.
Η ενδεδειγμένη περιβολή είναι ανοιχτόχρωμο, λευκό κατά προτίμηση, πανωφόρι ή μπλούζα, με σκουρόχρωμο παντελόνι ή φούστα, αν κι ο αέρας δεν την καθιστούσε πολύ ασφαλή επιλογή –εξαρτάται και από ποια σκοπιά το βλέπεις, βέβαια.

Άσπρο-μπλε. Σαν παραστάτες στα χρώματα της ελληνικής σημαίας. Να νιώσουν λίγη αναδρομική χαρά κι όσοι δεν είχαν κάνει σημαιοφόροι στα νιάτα τους, να καμαρώσουν. Ή μάλλον να τους καμαρώσουν οι επισκέπτες, γιατί για αυτούς έρχονταν, βλέπεις, από την άλλη άκρη του κόσμου καμιά φορά, κι αν δεν τους έβλεπαν ντυμένους ομοιόμορφα, θα απογοητεύονταν.

Άνοιξε και αυτός τη ντουλάπα του για το τυπικό της υπόθεσης, να δει τι είχε γλιτώσει από τον χρόνο και βασικά από τη μάνα του, που έπαιρνε πρωτοβουλίες και πετούσε πότε-πότε, χωρίς να ρωτήσει, διάφορα κομμάτια από το παρελθόν του. Η τελευταία φορά που θυμάται να φοράει άσπρο μακό, ήταν στο γυμνάσιο, όταν ήταν ακόμα της μόδας. Και αν τον χωρούσαν σήμερα, θα είχε να επιδείξει μια πλούσια γκαρνταρόμπα με ροζ πάνθηρα, το σνούπι, τον γκάρφιλντ και τα άλλα παιδιά, που δε συγκινούν τόσο τα σημερινά παιδιά και κατέληξαν κι αυτά στα σκουπίδια, μαζί με τις αναμνήσεις του. Πάντα πίστευε, κατά βάθος, πως οι ήρωες και τα παιδικά προγράμματα της γενιάς του δεν είχαν καμία σχέση με τις χαζομάρες που βλέπουν οι σύγχρονοι μπόμπιρες, που πλέον κανείς δεν τους λέει «μπόμπιρες». Όπως κανείς δε λέει πια «κούτσικο», που τον φώναζε η γιαγιά του, που πέθανε πολλά χρόνια πριν, όταν ακόμα ήταν της μόδας τα άσπρα μακό της Μινέρβα, με το ασορτί από κάτω.

Οι πρώτες έρευνές του σκόνταψαν σε κάτι εφηβικές τρέλες. Ένα μπλουζάκι της Φόρμουλα 1, δώρο με ένα περιοδικό, κι ένα άλλο αναμνηστικό της Σουπρολίγκα, διοργάνωσης εφάμιλλης του Milko Cup, που δε θυμόταν κανείς, από τον καιρό του μεγάλου σχίσματος στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Τα κοίταξε νοσταλγικά και αναρωτήθηκε τι του φαινόταν πιο μακρινό. Η εποχή που τον χωρούσαν ή που ασχολούνταν φανατικά με τη φόρμουλα κι έβαζε ξυπνητήρι αξημέρωτα, για να προλάβει ζωντανά το Γκραν-πρι Αυστραλίας.

Συνέχισε την κατάδυση στη ντουλάπα, με το ιώδιο να του τρυπά τα ρουθούνια, καθώς έβρισκε σουβενίρ περασμένων χρόνων, από θερινές αποβάσεις σε νησιά του Αιγαίου. Που δεν ήταν και τόσο πολλά, γιατί οι γονείς του είχαν ανήσυχο πνεύμα μεγάλου εξερευνητή, και κατέληγαν δέκα χρόνια σερί στη Θάσο, από την οποία είχε ήδη δύο φανελάκια και δεν χρειάζονταν περισσότερα.
Άφησε στην άκρη τη μάσκα με τον αναπνευστήρα, που φορούσε νοερά, για να συνεχίσει τη βουτιά στα παιδικά του –κι όχι μόνο- χρόνια.

Αλλάζουμε κατηγορία: πολιτική. Ψάρεψε ένα καταχωνιασμένο μπλουζάκι του ΤΚΡ, που είχε ξεβάψει με τα χρόνια, αλλά φαινόταν ακόμα το σήμα του, με το σφυρί και το γρανάζι (χωρίς εσένα δε γυρνά), ενώ από την άκρη έσταζαν, νοερά πάντα, κόκκινες σταγόνες από κάποια ματοβαμμένη διαδήλωση στην πλατεία Ταξίμ.

Χάιδεψε τρυφερά μία φανέλα που μύριζε ακόμα δακρυγόνα, αλλά δεν ήταν για αυτό που δάκρυσε, καθώς αντίκριζε έναν χάρτη της «γειτονιάς» μας κι από κάτω το σύνθημα: έξω το ΝΑΤΟ από τα Βαλκάνια.
Έκλεισε τον κύκλο των χαμένων φανελών με το μπλουζάκι της Δράσης 2003 με τη γροθιά, από τη σύνοδο κορυφής στη Θεσσαλονίκη, όπου είχε πάει να κλείσει η φωνή του δυο φορές, μία από τα χημικά κι άλλη μία από την υγρασία του Σέιχ-Σου.

Αλλά ο κύκλος ποτέ δεν κλείνει, γιατί είναι σπείρα διαλεκτική.Πήρε το μάτι του στην κρεμάστρα, φρεσκοπλυμένο, σιδερωμένο κι αφόρετο, το άσπρο μπλουζάκι από τα γενέθλια του ΠΑΜΕ, που έκλεισε τα δεκάξι και μπορεί πια να (μας) οδηγήσει σε άλλες πολιτείες, αταξικές –αν το θες. Ενώ στην πίσω πλευρά είχε ένα σύνθημα για την Πρωτομαγιά, που στη δουλειά τους είπαν πως δεν είναι αργία, ούτε απεργία, αλλά ρεπό, που το έπαιρναν όλοι υποχρεωτικά, ξοδεύοντας μια μέρα!

Αυτό ήταν το μόνο φανελάκι που του έκανε, που ερχόταν στα μέτρα του και δεν προσπαθούσε να το φέρει αυτό στα δικά του –κι ας αρνούνταν, για πολλά χρόνια, να το δοκιμάσει, χωρίς λόγο, έτσι από πείσμα.

Κι αν το φορούσε τελικά και στη δουλειά του την άλλη μέρα; Λες…;

Πρώτη του Μάη και πώς

Μια νύχτα μαγική…

αλλά όχι στάσου, ήτανε μέρα ακόμη. Μία από αυτές που σημαδεύουν το ημερολόγιο στην καρδιά σου και συνεγείρουν ακόμα το συναίσθημα. Κι αν τυχόν είσαι στην πάτρα, μπορείς να καταλάβεις καλύτερα πόσο ιδιαίτερη είναι, γιατί από την παραμονή παίζουν δικά μας τραγούδια από τα μεγάφωνα του δήμου. Θυμάσαι στις εθνικές γιορτές με τα σημαιοστολισμένα μπαλκόνια, που λες πως θα ‘ρθει η πρωτομαγιά και θα εκδικηθείς με μια κόκκινη σημαία στο μπαλκόνι σου; Ε σκέψου κάτι παρόμοιο αλλά σε κλίμακα πόλης. Και να απορούν κάποιοι ανυποψίαστοι υπεραστικοί τι έχει γίνει και τι γιορτάζουμε.

Αν και χτες είχαν και τη βοήθεια της google, που μας ενημέρωνε για την επέτειο με ένα γραφικό που έμοιαζε με σήμα του μπομπ του μάστορα κι αναπαρήγαγε το στερεότυπο για την παλιά εργατική τάξη και το κλασικό προλεταριάτο.

…σαν την αργεντινή…

Το πρώτο που σημείωσα ήταν ένα μπλουζάκι ενός σφου, που έγραφε class war, ταξική πάλη –πόλεμος για την ακρίβεια. Ο βλαδίμηρος έγραφε πως η βασική συνεισφορά του μαρξ δεν είναι η ανακάλυψη της ταξικής πάλης –που την αναγνωρίζουν ακόμα κι αστοί αναλυτές- αλλά η επισήμανση πως οδηγεί υποχρεωτικά στη δικτατορία του προλεταριάτου. Σήμερα όμως, όποιος μιλάει για ταξική πάλη, είναι περίπου σεσημασμένος κομμουνιστής, καθώς οι κρατούντες τη θεωρούν ντεμοντέ ή την έχουν καταργήσει ή (στην αριστερή τους εκδοχή) λένε πως αναβάλλεται σε περιόδους κρίσης.

Καλή ώρα σαν το βαρουφάκη, που διαδήλωσε με ένα ρεσιτάλ σεμνότητας κι αρνήθηκε να κάνει δηλώσεις (ουάου) για να μην κλέψει, λέει, την παράσταση από το… εργατικό κοινό -sic-! Μήπως το λέει έτσι, επειδή την κρίσιμη ώρα θα καταφύγει στο λαϊκό παράγοντα και τη βοήθεια του κοινού; Όχι. Μάλλον το λέει γιατί όσο η εργατική τάξη παραμένει παθητικός θεατής των εξελίξεων, θα είναι απλώς «κοινό» κι όχι τάξη για τον εαυτό της. Αν είναι πάντως να επισκιάζει και την πρωτομαγιά η βαρουφακιάδα, χίλιες φορές καλύτερα τα διαχρονικά ρεπορτάζ για τους γνωστούς-άγνωστους μπαχαλάκηδες και το εθιμοτυπικό νταβαντούρι στα εξάρχεια.

Να δούμε… να δούμε στο…

Από τα άλλα στιγμιότυπα της ημέρας ξεχωρίζουν:

-η αρκετά πρωινή δική μας συγκέντρωση (πορεία έκαναν μόνο οι προσυγκεντρώσεις) που τελείωσε την ώρα που άλλοι ξυπνούσαν για να παν στις δικές του συγκεντρώσεις. Πολύ πιο ξεκούραστα από εκείνη τη χροιά που η πορεία ξεκίνησε από το πεδίο του άρεως, για να καταλήξει στην ισραηλινή πρεσβεία.

-Μπορεί χτες να μην κυκλοφορούσε ρίζος, αλλά οι σφοι είχαν φρέσκο οδηγητή μαΐου και το τριπλό cd του παμε, που αν κρατούσε κανείς στατιστικά, μπορεί να γινόταν και πλατινένιο. Και καπελάκι παμε, που δε συγκρίνεται όμως με το μεγάλο κυβερνητικό καπέλωμα της πρωτομαγιάτικης πορείας στα κανάλια από το υπουργικό συμβούλιο και τον τηλεαστέρα του.

-η διεθνιστική νότα από διάφορους γάλλους, με συνθήματα αλληλεγγύης στον ελληνικό λαό. Οι οποίοι ήταν είτε χύμα –και διάχυτοι σε όλες τις πορείες- είτε του mjc (κίνημα νέων κομμουνιστών) είτε της (πιο ρεφορμιστικής κι από τη cgt) φορς ουβριέρ, που μας δίνει τα αρχικά fo, όπως στα φο μπιζού και σε κάθε τι φο, δηλ ψεύτικο. Και η παρουσία μιας παρέας κούρδων ή τούρκων με μια κόκκινη σημαία που απεικόνιζε τον ήρωά τους, ιμπραήμ καραπακάι ή κάπως έτσι. Αργότερα μάθαμε και για τη ματοβαμμένη πρωτομαγιά των συμπατριωτών (;) τους στην πλατεία ταξίμ.

Η παρουσία με διακριτό μπλοκ εργαζομένων στα μικέλ, κάτεργο στο οποίο απαγορεύεται από την εργοδοσία η σύσταση σωματείου. Των εργαζομένων στην κόκα-κόλα, που ο αντιπρόσωπός τους σε μια αποστροφή της ομιλίας του, είπε ότι δε θα είχαν αντέξει τόσους μήνες χωρίς το παμε και τη στήριξή του –κι ας στέλνουν παντού, σε όλες τις συγκεντρώσεις, τους δικούς τους και τα μπαλόνια τους.

Και ο υπέροχος εισοδισμός της τροτσκιστικής ομάδας ελλάδας (σπαρτακιστές) που πουλούσε τις ανακοινώσεις της προς είκοσι λεπτά, βάζοντας μπροστά το προεκλογικό υλικό της, με το σύνθημα «ψήφο στο κκε, καμία ψήφο στο σύριζα», για να προκαταλάβουν θετικά το… κοινό τους –όπως θα έλεγε κι ο βαρουφάκης. Είναι οι ίδιοι που ένα χρόνο πριν καλούσαν τον κόσμο να ψηφίσει κουκουέ στις ευρωεκλογές, αλλά όχι τον ντουνιαδάκη.

Κάτι αντίστοιχο πρέπει να είχαμε και στη λδ του βορρά με τη συμπαθή κακκε και το σύνηθες μονομελές κλιμάκιό της.

Η ωραία γενική «του σικάγου» σε κάποιο υλικό της πορείας μας. Παλιότερα μάλιστα πρέπει να το έλεγαν και «τσικάγο» οι δικοί μας. Εχθρός του καλού είναι το καλύτερο και του καλύτερου το (προλε)καλτ.

ποιος θα πρωτομπεί (ναι αλλά πού;)

 Η αφίσα μιας διάσπασης της δακε με τον χάρτη της ελλάδας, που «όσο κι αν τη ματώνουνε, εμείς δε γονατίζουμε». Το σύνθημα-στόχο προς διεκδίκηση της γσεε για ανάπτυξη! Και την αφίσα-κάλεσμα του σύριζα, που είναι μια ομορφιά αλλά πιθανότατα χρήζει ξεχωριστής ανάλυσης-ανάρτησης.

Το αξιολύπητο θέαμα στη συγκέντρωση της γσεε (πώς να χάσεις τριήμερο με τόσο ωραίο καιρό), που δε θα έκλεινε καλά-καλά το δρόμο χωρίς κάποια ενιαιομετωπικά, τροτσκιστικά σωσίβια.

Κλαυθμώνος 10 πμ. Η πλατεία ήταν γεμάτη...

Πρώτη μαΐου

και στην κλαυθμώνος

τρεις και ο κούκος, η ντροπή των εργατών

Πολύ καλύτερη εικόνα είχε η συγκέντρωση του μουσείου. Ενώ ενδιάμεσα μπήκαν σφήνα κάποια μεμονωμένα μπλοκ (πχ της μαρς) που αγωνιούσαν να παίξουν το ρόλο της συγκολλητικής ουσίας και να ενώσουν τις πορείες, δύο σε ένα, vidal sasoon.

Σάββας με καπελάκι, αλλά χωρίς καπέλωμα

Αλλά η συμμετοχή γενικά ήταν κάπως μειωμένη σε σχέση με τα τελευταία χρόνια. Και αυτό δείχνει μια γενικότερη κατάσταση, που θα μας προβληματίσει πιο αναλυτικά σε κάποιο άλλο κείμενο.

Να δούμε, να δούμε…

α ναι, να δούμε στο ελικόπτερο ποιος θα πρωτομπεί.

Ελικόπτερο; Ένα βουητό σκέπασε τις φωνές μας, καθώς πετούσε πάνω από τα κεφάλια μας ένα ελικόπτερο της αστυνομίας.

Τι έγινε ρε παιδιά; Τι κάνει η αριστερή κυβέρνηση; Και ποιος θα μπει τελικά στο ελικόπτερο; (ΟΥΣΤ).

Πρωτομαγιά

"Ο Γιώργης ο «Σίσυφος»"
Στίχοι - Μουσική: Υπεραστικοί
Ενορχήστρωση - Κιθάρα - Τζουράς: Αντώνης Σιδερίδης
Κοντραμπάσο - Λαούτο: Κώστας Σταυρόπουλος
Βιολί: Χρήστος Δαλιάνης
Ηχοληψία-Μίξη: Γιωργής Νταβαρίνος
Video Editing: Κώστας Revolted

Ο Γιώργης ο «Σίσυφος»

Πες μου, ρε Γιώργη, τι 'ναι αυτό στην πλάτη σου,

πες μου, αδερφέ μου, κι άσε το γινάτι σου.

Πάνω σου πέφτει, πλάκωσε το σώμα σου,

Γιώργη, αδερφέ μου, και κοιτώ το πτώμα σου.

Στα δύσκολα που περπατώ, ανήφορο ανεβαίνω,

χρονάκια αμέτρητα μετρώ στο βάσανο που φέρνω.

Απ' τ' άγριο το χάραμα μέχρι να πέσει ο ήλιος,

βαραίνει απά στην πλάτη μου, πώς να βαδίσω ίσιος;

Ώχου, ρε Γιώργη, βάσανο, αδερφάκι μου

και σου μιλάω, ίδιο το μεράκι μου.

Μας έχουν ρίξει μέσα στ' άγρια κύματα

και 'μεις μετράμε μόνο τα χτυπήματα.

Μέρα και νύχτα αγκομαχώ, το βάρος φορτωμένος

και 'κει που λέω πως τέλειωσε απ' την αρχή ο καημένος.

Απ' την κορφή τ' ανήφορου για τα ριζά μας σπρώχνουν,

ετούτο το μαρτύριο για τους εργάτες το 'χουν.

Γιώργη, αδερφέ μου, τι έχουμε να χάσουμε;

Μες στον νταλκά μας κοίτα μη γεράσουμε.

Γιώργη, στο λέω, στέγνωσε το δάκρυ μου,

γίνηκε σπίθα τώρα μες στη στάχτη μου.

Χωρίς εσένα και εμέ, γρανάζι δεν γυρίζει,

ο αφέντης που φορτώθηκες απ' το αίμα σου κερδίζει.

Χωρίς εμένα και εσέ, γρανάζι δεν γυρνάει,

τ' αφεντικό που κουβαλώ στο διάβολο να πάει.

Είναι το βάρος του σκουριά, κροτάλισμα αλυσίδας,

στην πλάτη τον σηκώνουμε, χωρίς το χάδι ελπίδας.

Όταν διψάμε, ξεδιψά, πεινάμε όταν χορταίνει,

ανάσα αν βρούμε, ασφυκτιά, σαν σηκωθούμε τρέμει.

υπεραστικοί

Εργατική Πρωτομαγιά 2015

Μέρα Μαγιού

Την πρωτομαγιά άλλοι τρέχουν να πιάσουν μια (ακόμα) χαμένη άνοιξη που δεν τους αγγίζει, με πικ-νικ, μπάρμπεκιου κι άλλα πατροπαράδοτα έθιμα· εάν δε δουλεύουν δηλ, γιατί η μέρα δεν ανήκει στις επίσημα αναγνωρισμένες αλλά στις κατ’ έθιμο αργίες, που είναι λέει στη διακριτική ευχέρεια του «εργοδότη» να σου τις δώσει –ένα από τα πολλά παράπλευρα καλούδια του μνημονίου. Και άλλοι τρέχουμε στους δρόμους, με τρία κόκκινα γράμματα, να βρούμε την χαμένη συνείδηση της τάξης μας. Κάποιοι θυμούνται τον Αιρτον Σένα, που πριν από είκοσι χρόνια πήρε αντί για την καταραμένη στροφή την ευθεία οδό για το πάντοκ της ιστορίας. Κι άλλοι πάλι σκεφτόμαστε το Γιάννη Ρίτσο, που γεννήθηκε τέτοια μέρα, 105 χρόνια πριν κι έφυγε Νοέμβρη του 90’ –υποψιασμένος για αυτά που θα ακολουθούσαν, αλλά χωρίς να προλάβει να δει το τέλος (της ιστορίας)- συνδέοντας το όνομά του με τον επιτάφιο και το Μάη της Θεσσαλονίκης, τον κόκκινο Μάη του Σικάγο και της αντιφασιστικής νίκης των λαών.

Και το ‘χε καμάρι που ‘χε γεννηθεί τέτοια μέρα, για αυτό και δε δέχτηκε να μετατοπίσει χρονικά τα γενέθλιά του με την υιοθέτηση του καινούριου ημερολογίου και τα γιόρταζε πάντα πρωτομαγιά. Πώς να μη μας πούνε μετά δηλ παλαιοημερολογίτες κομμουνιστές, σφε, οι ρεβιζιονιστές της νέας τάξης πραγμάτων που γιόρταζαν την πτώση του υπαρκτού;

Όλα αυτά τα ακούσαμε χτες στην εκδήλωση της σπουδάζουσας της Πάτρας –που έχει μια σταθερή δυναμική τα τελευταία χρόνια κι η Πανσπουδαστική κοντράρει σχεδόν στα ίσια τη ΔΑΠ, απειλώντας να την εκθρονίσει φέτος υπό προϋποθέσεις. Και τα ακούσαμε από την κόρη του μεγάλου ποιητή, την Έρη Ρίτσου, που είναι φέτος στο ευρωψηφοδέλτιο του κόμματος. Και η οποία μεγάλωσε όπως λέγαμε σε μια οικογένεια, όπου ο πατέρας της ήταν περήφανα γεννημένος την εργατική πρωτομαγιά, η μάνα της η Φαλίτσα είχε γενέθλια ανήμερα της επετείου της οκτωβριανής επανάστασης (7 Νοέμβρη), ενώ η ίδια ήταν γεννημένη την επάρατο 4^η Αυγούστου, με τη δικτατορία του μεταξά.

Η 'Ερη Ρίτσου κέρδισε από το πρώτο λεπτό, όχι μόνο εμένα, αλλά και όσους άλλους βρέθηκαν στο αμφιθέατρο της πρυτανείας και γοητεύτηκαν από το λόγο, τον τρόπο της και το περιεχόμενο όσων έλεγε. Και λέω από το πρώτο λεπτό, γιατί ανέβηκε στο βήμα, χωρίς να έχει καν γραπτές σημειώσεις, πήρε το μικρόφωνο στα χέρια, για να μην το έχει «έτσι παλουκωμένο» και την εγκλωβίσει, και ήθελε να (μπορούσε να) υπάρχει κι ένα ακόμα μικρόφωνο στο ακροατήριο, για να υπάρχει άμεση, ζωντανή επαφή, για να σπάσει το από καθέδρας και να βάλει στην εξίσωση το κοινό, με ενεργό ρόλο, περίπου σαν μπρεχτικό θεατρικό έργο με αποστασιοποίηση. Για ν’ ακολουθήσει ένας προφορικός χείμαρρος που είναι δύσκολο να συμπυκνωθεί στις όχθες ενός κειμένου, χωρίς να χαθεί κάτι από την ορμή και τη δροσιά του, ή από τα μέρη που πρόλαβε να περάσει.

Όπως την πολιτική ταυτότητα του πατέρα της και την προσπάθεια που κάνουν πολλοί να τον βάλουν σε ένα χειρουργικό τραπέζι, για να κρατήσουν τα κομμάτια που θέλουν και να πετάξουν ό,τι δεν τους συμφέρει. Αλλά δεν πρέπει να τσιμπάμε, γιατί τα «τρία κόκκινα γράμματα» του ποιητή, μιλάνε από μόνα τους και εννοούν ΚΚΕ, όχι BBQ για το μπαρμπεκιού πχ –για να θυμηθούμε και αυτούς που θέλουν να πιάσουν διαφορετικά το Μάη.

Πρέπει αντιθέτως να πλατύνουμε την έννοια του κομμουνιστή, που παλεύει κάθε μέρα με τον εαυτό του. Και το βασικό του γνώρισμα δεν είναι ο αφηρημένος ουμανισμός, αλλά μια διαρκής διαδικασία γίγνεσθαι, διαμόρφωσης, που τίποτα δεν της είναι ξένο· ούτε ο έρωτας, ούτε το πάθος, ούτε βέβαια οι υπαρξιακές αναζητήσεις –γιατί αν δεν αναρωτηθεί ο κομμουνιστής «ποιος είμαι» και «τι θέλω», ποιος θα το κάνει αλήθεια;

Κι ο Ρίτσος ακριβώς επειδή είναι κομμουνιστής, έχει ανησυχίες και γράφει ποιήματα σαν τον Ορέστη και την Ισμήνη, όπου σκάβει τα θεμέλια της ηρωίδας Αντιγόνης με τα πρέπει, ανατρέπει τα αρχαία πρότυπα και κάνει πολλούς να αναρωτηθούν αν είναι όντως κομμουνιστής αυτός που τα γράφει. Οι άνθρωποι όμως δεν είναι ρομποτάκια, αλλά πολύπλευρες προσωπικότητες που ενσωματώνουν πολλά στοιχεία στην πολιτισμική τους ταυτότητα. Ο Ρίτσος πχ, αν και άθεος, έχει έντονα παιδικά βιώματα από την ορθόδοξη παράδοση κι αντλεί στοιχεία από αυτήν, ενώ στις δύσκολες στιγμές βρίσκει πάντα καταφύγιο στη δημοτική παράδοση και τον δεκαπεντασύλλαβο.

Ο προβληματισμός του δε σταματά πχ στα «Επικαιρικά» και την πρακτική του συμβολή στο κίνημα, αλλά καλύπτει όλο το ανθρώπινο φάσμα –«ψωμί και τριαντάφυλλα», όπως έλεγε ένα παλιό σύνθημα. Κι ο λυρισμός του όμως, πχ για «το κυκλάμινο στη σχισμάδα του βράχου» δεν εστιάζει απλά σε ένα ωραίο λουλουδάκι, όπως σημειώνουν μερικά εγχειρίδια, αλλά στην αγάπη και τον αγώνα για τη ζωή. Ο επιτάφιος δεν είναι ένας μοιρολατρικός θρήνος της μάνας για το χαμό του γιου της, καθώς τελικά παίρνει το όπλο του και τη θέση του στη μάχη. Κι εδώ φαίνεται η δύναμη της μελοποίησης, που ‘ναι ευχή και κατάρα από μια άποψη, γιατί βάζει την ποίηση σε πολλά σπίτια, όπου δε θα έμπαινε αλλιώς, αλλά ύστερα πολλοί νομίζουν λανθασμένα πως γνωρίζουν ολόκληρο το έργο, χωρίς να μπούνε στον κόπο να το διαβάσουν ως το τέλος. Αλλά κι αυτός ο χριστιανός άφησε οκτώ χιλιάδες έργο πίσω του και είναι πρακτικά αδύνατο να έχεις συνολική εικόνα, οπότε είναι προτιμότερο να μελετήσεις κάποια επιλεγμένα έργα στο σύνολό τους, παρά να διαβάσει λίγο απ’ όλα και να μην κατέχεις τίποτα.

Όταν της μετέφεραν την άποψη (μιας εκπαιδευτικού νομίζω), ότι ο ρίτσος στην «τέταρτη διάσταση» απορρίπτει και αποκηρύσσει την ιδεολογία του, αρχικά κρατήθηκε να μην κάνει μια παλινδρομική χειρονομία –γιατί είναι κι υποψήφια ευρωβουλευτής και τώρα μετράνε αυτά- αλλά μετά δεν άντεξε κι είπε πως αυτά είναι «παπαριές», με το συμπάθιο –άντε να το πω πιο.. καλλιτεχνικά, ανοησία. Κι όταν της μετέφεραν κάτι άλλο αντίστοιχο, που το ‘πε κάποια που δήλωνε αριστερή, απάντησε πως κι αυτή μπορεί να δηλώσει δίμετρη, ξανθιά Σουηδή αλλά αυτό δε σημαίνει κάτι. Παλιά δήλωναν σοσιαλιστές, σου λέει. Κι αυτή θυμάται κάτι πράσινους, γυαλιστερούς πασόκους να φωνάζουν χαρούμενοι επί Ανδρέα «ο αγώνας τώρα δικαιώνεται» και εμάς να απαντάμε: ο αγώνας πάντα συνεχίζεται. Γιατί είναι μια συνεχής διαδικασία, που μπορεί να μη φέρνει πάντα άμεσα αποτελέσματα, ως προς τους στόχους που βάζουμε, αλλά είναι απαραίτητη για να πάμε ένα βήμα μπροστά ή να μην πισωγυρίσουμε.

Κι η στρατευμένη τέχνη; Μα ως ένα βαθμό κάθε στάση είναι πολιτική και στρατευμένη. Το απολιτίκ δεν υφίσταται ούτε στη ζωή –γιατί εσύ γλυκιά μου, μπορεί να σιχαίνεσαι τους πολιτικούς, αλλά κυβέρνηση θα βγει ούτως ή άλλως και θα μας τη φορέσει σε όλους ανεξαιρέτως- ούτε προφανώς και στην τέχνη –γιατί αν κάποιος θέλει να μας δείξει πόσο ευαίσθητη ψυχή είναι, επειδή του αρέσουν ο ήλιος και τα φεγγάρια, την ίδια στιγμή μένει εντελώς αναίσθητος με αυτόν που δεν έχει να φάει δίπλα του· κι όταν εμείς του δείχνουμε τα γήινα, τη φτώχεια και την αδικία, αυτός είχε μείνει να κοιτάζει το φεγγάρι.

Είπε πολλά ακόμα.

Για τη σονάτα του σεληνόφωτος και μια λανθασμένη εκτίμηση του λίνου πολίτη (που ήταν μεγάλη μορφή, αλλά δεν ήταν ‘ειδικός ριτσολόγος’)· και για τη «γαλλίδα κυρά-Nίτσα» που πήγε υποτίθεται στον Αραγκόν και του ‘πε τάχα: ξέρεις Λουί, δεν είναι έτσι που το κατάλαβες το ποίημα.

Για το πρόβλημα κατανόησης του λαού με τον ποιητή, που δεν πρέπει ωστόσο να κάνει εκπτώσεις στο έργο του, αλλά να του δώσει τα φώτα του, για να γίνει εγγράμματος. Για τους πολλούς τρόπους που υπάρχουν να κρατήσεις τα παιδιά του λαού αμόρφωτα –κι ένας εγγυημένος είναι, όπως τώρα, να τα βομβαρδίσεις με ασύνδετες πληροφορίες, για μη συγκρατήσουν τίποτα.

Για το όργανο της λέξης, που χωρίς αυτό χάνεται κι η σκέψη. Και για κάτι 15χρονα που πέτυχε στις συγκοινωνίες και σχολίαζαν –τρόπος του λέγειν- μια ωραία κοπέλα που είχαν δει. Και δεν έλεγαν για τις καμπύλες της και πόσο κούκλα ήταν, αλλά σε κάθε τρεις λέξεις, οι δύο ήταν: μαλάκα, γκόμενα – λέξη, μαλάκα, γκόμενα – λέξη…

Και να φανταστείς πως δε μίλησε πολλή ώρα, γιατί έβλεπε πως είχαμε αρχίσει να πεινάμε. Ήταν όμως αρκετή για να μας κερδίσει και να διαπιστώσουμε πως η Έρη Ρίτσου δεν έχει μείνει αρνητικά προσκολλημένη στη σκιά του πατέρα της, ούτε χρησιμοποιεί το όνομά του για να αναδειχθεί, αλλά φέρει κάτι από την ποιητική του αύρα –αν και αυτή ασχολήθηκε με πεζογραφία, γιατί η φλέβα ήταν μεγάλη και στέρεψε στον πατέρα, χωρίς να πάει παρακάτω. Και πως δεν έρχεται στο ψηφοδέλτιο του κκε για να του δώσει απλώς ένα άλλοθι συνεργασίας με κόσμο πέρα από τη στενή του επιρροή, αλλά για να μεταφέρει αυτή τη δροσερή αύρα.

Αν λοιπόν βρείτε την ευκαιρία τις επόμενες μέρες, σε κάποια εκδήλωση, να τη δείτε από κοντά και να έρθετε σε επαφή μαζί της, μην την αφήσετε να πάει χαμένη.

Τώρα είναι καιρός

Τι σημαίνει πρακτικά η φράση «κόμμα παντός καιρού»;
Έχεις όλο τον χρόνο να το σκεφτείς και να το φιλοσοφήσεις στην πορεία της πρωτομαγιάς (όπου άλλοι τιμάν το σικάγο και τους διακόσιους της καισαριανής, κι άλλοι την εξοχή, τον άιρτον σένα, ή στην καλύτερη τον αλέκο παναγούλη), καθώς στέκεσαι μες στο λιοπύρι και λιώνεις για μια θέση στον ήλιο –που αυτή τη φορά υπάρχει για όλους. Κι έχεις την ευκαιρία να συγκεντρωθείς για να βγάλεις το νόμο του μέρφι σχετικά με τις πορείες και τις καιρικές συνθήκες, που λέει περίπου τα εξής:

Εάν τη μέρα της πορείας, ή του φεστιβάλ, υπάρχει στον ορίζοντα ένα μοναχικό, ακίνδυνο συννεφάκι, αυτό θα φωνάξει μες σε λίγα λεπτά τους φίλους του και θα γίνει απειλητικό. Και αν τελικά δε βρέξει, θα έχει τρομάξει τον πολύ κόσμο να μην έρθει. Εάν πάλι βρέξει, τότε θα φυσάει ταυτόχρονα, για να έρχεται το νερό απ’ όλες τις κατευθύνσεις και να μην χρησιμεύουν σε τίποτα απολύτως οι ομπρέλες, εκτός από το να σου προβάλλουν αντίσταση, ενώ περπατάς –όταν δεν αχρηστεύονται εξ αρχής στον άνεμο που τις λυγίζει. Έτσι γυρίζεις σπίτι και νιώθεις την ανάγκη να σε πάρεις και να σε απλώσεις με μανταλάκια, μαζί με τα υπόλοιπα ρούχα που στεγνώνουν.
Ενώ όταν έχει ζέστη, ο κόσμος κρύβεται σε όποια σκιά βρει και ξαφνικά γίνεται διπλάσιος, μόλις τελειώνει η συγκέντρωση κι αρχίζει η πορεία. Εκεί που ο ιδρώτας γίνεται ένα με τη λαϊκή οργή και ξεχύνεται σαν ποτάμι χειμαρρώδες, που δε γυρίζει πίσω πια.

Και αν χιονίζει, και αν βρέχει, και αν φυσάει, πάλι ο σύντροφος αντέχει. Σαν το αγριολούλουδο, που περιμένει, ακόμα τούτη η άνοιξη, να ανθίσουν οι καρποί του. Πριν τις εκλογές είχε προειδοποιήσει το λαό πως έρχεται θύελλα και πως για να γυρίσει ο ήλιος, θέλει δουλειά πολλή, γιατί η έφοδος προς τον ουρανό δε θα ‘ναι ένας απλός περίπατος στη λιακάδα. Αλλά αυτός μας περνά για μετεωρολόγους κι αναρωτιέται γιατί δε βάζουμε κάνα ωραίο κοριτσάκι με μίνι φούστα να τα πει, αντί για την αλέκα και τον κουτσούμπα, για να βελτιωθούμε επικοινωνιακά. Ενώ αυτά που του λέμε είναι πολύ βαριά και μακροσκελή για τις αντοχές του και του φαίνονται σαν τα δελτία καιρού του αρναούτογλου στην ετ3 και τους λόγους του φιντέλ στον οηε.

Γι’ αυτό αναπολεί τον πράσινο ήλιο της αλλαγής, που μας κατάκλεψε τα συνθήματα και τη βάση των παλιών εαμιτών. Και σήμερα ψηφίζει όσους του υπόσχονται μια σύντομη και εύκολη επιστροφή στο καλοκαίρι των αναμνήσεών του, προ κρίσης. Καταλαβαίνει πολλές φορές πως τον ταΐζουν με ψεύτικα μεγάλα λόγια, αλλά υποκύπτει στα ψευτοδιλήμματα και συμβιβάζεται μοιρολατρικά με τη λογική «στην αναβροχιά, καλό είν’ και το χαλάζι». Ενώ παράλληλα χάφτει αμάσητους τους αστικούς μύθους που του σερβίρουν για το κόμμα –απ’ τις μετοχές στο γερμανό, μέχρι τα κότερα του χαρίλαου. Αλλά καθαρός ουρανός, αστραπές δε φοβάται..

Το κόμμα κουβαλά συλλογικά τις καλύτερες παραδόσεις των σοβιετικών, που έχουν ατσαλωθεί στο λιοπύρι της ταξικής πάλης, της επανάστασης και του πολέμου. Αλλά μετά έζησαν την φρούδα άνοιξη της πράγας, το σύντομο καλοκαίρι όπου έτρωγαν απ’ τα έτοιμα υποτιμώντας την υποδιαίρεση Ι, το μελαγχολικό φθινόπωρο της μπρεζνιεφικής εποχής και τη βαρυχειμωνιά της αντεπανάστασης, όπου σκορπίσαμε στους πέντε ανέμους της αλλαγής και της περεστρόικα. Δεν πρόσεξαν τα συννεφάκια –που συμβόλιζαν τις μη ανταγωνιστικές αντιθέσεις, όπως έλεγαν οι κινέζοι- και τα άφησαν να συσσωρευτούν και να ξεσπάσουν σε καταιγίδα.

Ο καιρός εξάλλου είναι μια βασική παράμετρος της παραγωγής, που δεν είναι εύκολο να προβλεφθεί και να συνυπολογιστεί στον κεντρικό σχεδιασμό, δυσκολεύοντας έτσι την πλήρη κοινωνικοποίηση του αγροτικού τομέα –μέχρι να περάσουμε απ’ τη γεωπονία στην υδροπονία κι αεροπονία. Οι σοβιετικοί βέβαια είχαν μετρήσει βήματα σε αυτό τον τομέα και μπορούσαν να διαλύσουν τα σύννεφα για να μη βρέξει τη μέρα των μεγάλων παρελάσεων ή κατά την διάρκεια των ολυμπιακών αγώνων της μόσχας. Τα άφησαν όμως να μαζεύονται σε άλλους νευραλγικής σημασίας τομείς, όπου δεν αρκούσε ένας βομβαρδισμός και μια τεχνητή βροχή, για να τα διαλύσουν.

Σε ένα πρόσφατο φύλλο του πριν ο συντάκτης του αναρωτιόταν αθώα: «κόμμα παντός καιρού ή μήπως εκτός καιρού;» υπονοώντας σαφώς το δεύτερο. Τον κακό του τον καιρό. Αλλά αν το πνεύμα των καιρών είναι να μη μιλάμε για τη δικτατορία του προλεταριάτου και για τη θετική πείρα του υπαρκτού και των επαναστάσεων του εικοστού αιώνα· ή αν επιτάσσει να προβάλλουμε εύκολες, μεσοβέζικες λύσεις εδώ και τώρα, αντί να «τα παραπέμπουμε όλα στην δευτέρα παρουσία του σοσιαλισμού»· αν με άλλα λόγια το πνεύμα της εποχής είναι η υποταγή σε πτυχές της αντεπανάστασης και στην πίεση για ενσωμάτωση… τότε είναι τιμή για ένα κόμμα να είναι «εν γένει εκτός τουκλίματος». Και να το θεωρούν άκαιρο, εκτός τόπου και χρόνου, ενώ μιλάει για το σοσιαλισμό, που είναι πιο επίκαιρος από ποτέ στις μέρες μας.

Σήμερα λοιπόν καλούμαστε να ανακαλύψουμε αν υπάρχει ζωή μετά το σοβιετικό ήλιο που έδυσε και φώτιζε σα φάρος τις επαναστατικές προσπάθειες σ’ όλο τον κόσμο, χωρίς να νοσταλγούμε ρομαντικά τον παλιό καλό καιρό. Οι μεταμοντέρνοι καιροί που ζούμε δεν είναι μενετοί για τους επαναστάτες, που αντιμετωπίζουν ακραία καιρικά φαινόμενα αντεπανάστασης. Αλλά ο βρεγμένος των ανατροπών, τη βροχή δε φοβάται. Μπορεί οι συνθήκες να μη φαντάζουν ακόμα ώριμες, αλλά ξέρουμε ότι καιρός φέρνει τα λάχανα, καιρός τα κακοπούλια. Ξέρουμε δηλ πως θα γυρίσει ο τροχός της ιστορίας, για να κυβερνήσει κι ο φτωχός. Και θα ‘ρθουν καιροί ευτυχισμένοι, σκλάβοι δε θα είναι πλέον οι λαοί.

Σήμερα ο καπιταλισμός φανερώνει σε κάθε πτυχή της καθημερινής ζωής τη σαπίλα του. Η αστική τάξη λυσσομανάει εν μέσω κρίσης, για να διαφυλάξει τα κέρδη της. Κι ο κόσμος γυρίζει την πλάτη και φτύνει το πολιτικό σύστημα, που νομίζει πως ψιχαλίζει. Σήμερα έχει έρθει η ώρα να σπάσουμε το απόστημα της εκμετάλλευσης και να κάνουμε το άλμα στο βασίλειο της ελευθερίας.

Τώρα είναι καιρός…