Δελτίο Κομινφόρμ V

Επιλεκτικές ματιές στην επικαιρότητα των ημερών

Ο θάνατος ενός (ακόμα) πρόσφυγα στη Μόρια της Λέσβου (χωρίς άλλες λεπτομέρειες, καθώς είναι "άβατο") ξεγυμνώνει τις ευθύνες, την υποκρισία και τις "ευαισθησίες" της κυβέρνησης, που δε χρειάζεται καν φύλλα συκής, για να καλύψει τα μόρια και τη στάση της στο προσφυγικό. Εξάλλου είχε τοποθετηθεί δια στόματος Κυρίτση, λέγοντας ότι προσπαθεί για το καλύτερο και πετυχαίνει τα οκτώ στα δέκα, από αυτά που θέλει. Το υπόλοιπο 20% των προσφύγων μπορούν να αποδημήσουν εις Κύριον, με το χαμόγελο στα χείλη και τη χαρά πως είχαν την τύχη να τους περιθάλψει μια αριστερή κυβέρνηση, με ευαισθησίες, που έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε, κι όχι τίποτα ανάλγητοι νεοφιλελεύθεροι.
Πάνω-κάτω δηλ την ίδια χαρά που καλούνταν να νιώσουν στην πατρίδα τους, όταν-επειδή τους ξεπάστρευαν οι βόμβες του κουλ Ομπάμα κι όχι του μακελάρη Μπους.

* * *

Αν όντως τα ΝΕΑ οδεύουν προς αναστολή της λειτουργίας τους, τότε η προχτεσινή συνέντευξη του ΓΓ μπορεί να έχει κι ιστορικό χαρακτήρα, ως η τελευταία. Κι ίσως γίνεται ακόμα πιο ενδιαφέρουσα, αν συσχετίσει κανείς το όνομα του δημοσιογράφου του συγκροτήματος, με μια δική του παρέμβαση, σε έναν παλιότερο προσυνεδριακό διάλογο.
Επειδή όμως το παρελθόν δεν ορίζει τα στερνά, οι μισές ερωτήσεις της συνέντευξης κινήθηκαν στη γνωστή πεπατημένη: για το συνέδριο ως κλειστή κομματική διαδικασία, τους περιοριστικούς όρους του διαλόγου, το Κυπριακό και τις σχέσεις με το ΑΚΕΛ.

* * *

Μιας κι αναφέραμε τον προσυνεδριακό, αυτός του 20ού συνεχίζεται χωρίς εντάσεις κι απρόοπτα στις στήλες του Ρίζου. Έχει ουσία, θέαμα, ενδιαφέρουσες τοποθετήσεις -αλλά και το αντίθετό τους- και δευτερεύοντα σημεία, με κωμικές πτυχές. Αλλά η κε του μπλοκ έχει μια δυσκολία να αναφερθεί σε αυτά ή να απομονώσει κάποια σημεία, χωρίς να παρεξηγηθούν, έτσι ή αλλιώς, οι προθέσεις της. Πχ ένας 70χρονος σφος που ευχαριστεί το κόμμα γιατί του οφείλει το ευ ζην (δεν το γράφει έτσι, αλλά αυτό εννοεί) είναι μάλλον συγκινητική περίπτωση, κι ας μας φέρνει το χαμόγελο στα χείλη, με την όποια αυθεντική υπερβολή του.

Μπορείτε πάντως να αναζητήσετε μεταξύ πολλών άλλων την παρέμβαση του Καρδιτσιώτη dj, που περιλαμβάνει αρκετές γόνιμες αιχμές, και δείχνει αν μη τι άλλο πως ο διάλογος είναι ανοιχτός και δε στέλνει τις "δυσάρεστες κριτικές" στις σελίδες της ΚΟΜΕΠ, όπου μπορεί να τις διάβαζαν πολύ λιγότεροι.

Καθώς και την παρέμβαση της Τιτίκας Σαριγκούλη, που λέει πως οι καλές θέσεις κι επεξεργασίες δε φτάνουν, εφόσον ο προοδευτικός χώρος έχει γεμίσει με τα σκουλήκια του οπορτουνισμού και δεν τα έχουμε πατήσει. Και δε βάζουμε δίπλα στα πορτρέτα του Βελουχιώτη και του Σαράφη αυτό του Στάλιν, του μέγα καθαιρέτη του φασισμού, και δεν αναφερόμαστε στο σταλινισμό, ως συμπλήρωμα του μαρξισμού-λενινισμού.
Βάζει όμως κι ένα πολύ σοβαρό ζήτημα, για τη μετεξέλιξη του χαρακτήρα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, που ξεκίνησε ως ιμπεριαλιστικός αλλά μετατράπηκε σε αντιφασιστικό-απελευθερωτικό, με την εμπλοκή της ΕΣΣΔ και των εργατικών κινημάτων, όπως πρώτος είπε ο Στάλιν το 46 (;) (υποθέτω πως εννοεί νωρίτερα).

Συνεπώς, θα περιοριστώ σε δύο σημεία.
Το πρώτο είναι η διαπίστωση πως διάφοροι σφοι συγκλίνουν στις παρεμβάσεις τους σε ένα σημείο και βάζουν ως κρίσιμο ζήτημα την έλλειψη συντροφικότητας, που δεν είναι απλή φιλία-κολλητιλίκι, αλλά ανώτερος τύπος σχέσης μεταξύ των σφων. Κι η έλλειψή του συνέβαλε αρνητικά στην απομάκρυνση κάποιων σφων ή επιρροών από την οργανωμένη δράση, ιδίως στα χρόνια της κρίσης, ενώ η ύπαρξή του θα μπορούσε σαφώς να λειτουργήσει αποτρεπτικά.

Μια δεύτερη παρατήρηση είναι ότι κάποια στελέχη επιχειρούν στις παρεμβάσεις τους να συνοψίσουν την εμπειρία από το χώρο ευθύνης τους, δίνουν αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία -αναφέρω ενδεικτικά ως παράδειγμα μια παρέμβαση για τις διεθνείς σχέσεις και την Κούβα, για την οποία υπάρχει μια επίμαχη διατύπωση στις θέσεις της ΚΕ.
Αρκετές φορές ωστόσο, ρέπουν σε μια παρουσίαση που θα ταίριαζε περισσότερο στα πλαίσια ενός άρθρου στο Ρίζο, παρά σε έναν προσυνεδριακό διάλογο, όπου το νόημα είναι να γίνουν κριτικές επισημάνσεις, να ανοίξει κουβέντα και να εμπλουτιστεί ο προβληματισμός.

* * *

Στα αθλητικά, ο Κατίδης πήγε στη Γιάρο. Εννοούμε το γνωστό Κατίδη, με το ναζιστικό χαιρετισμό μετά από ένα γκολ στο ΟΑΚΑ, στην πιο μαύρη χρονιά της ΑΕΚ -όχι μόνο λόγω υποβιβασμού και Μελισσανίδη, αλλά κι ελέω Κατίδη.
Δεν εννοούμε όμως τη γνωστή Γιάρο. Δεν πρόκειται για το νησί που πέρασε στην ιστορία ως τόπος βασανιστηρίων κι εξορίας, αλλά για μια φινλανδική ομάδα, που γεννά ιντριγκαδόρικους συνειρμούς με το όνομά της.

Κι έτσι δεν υπάρχει εξιλέωση και μείναμε με μία μόνο φασιστική μετάνοια: αυτή του Άδωνη, που ανακάλυψε όψιμα πως υπάρχει τελικά ναζιστικό ολοκαύτωμα εναντίον των Εβραίων, τώρα που από φασίστας έγινε... (νεο)φιλελεύθερος, και οι Ισραηλινοί (κυβερνώντες) είναι φίλοι μας

Στην ίδια κατηγορία, θα χωρούσε μια αναφορά στο χτεσινό τελικό του Αυστραλιανού Όπεν, στις αναμετρήσεις Ναδάλ-Φέντερερ, που είναι ίσως ό,τι καλύτερο έχουμε παρακολουθήσει ποτέ στην ιστορία του τένις, εκ προοιμίου επικές, κάτι σαν τους πυγμαχικούς αγώνες του Ρόκι, αλλά αληθινές, όπου δεν υπάρχει νικητής κι ηττημένος (λατρεμένο κλισέ) στην πραγματικότητα, αλλά μόνο η δική τους μάχη με το χρόνο, που μας νικάει όλους στο τέλος.
Ας μείνουμε όμως σε αυτά τα λίγα για αρχή, χωρίς περαιτέρω ανάλυση (που θα έπρεπε υποχρεωτικά να συμπεριλάβει την απομυθοποίηση, τα αναβολικά, τους περίεργους τραυματισμούς, κτλ).

* * *

Στον επίλογο, με αφορμή τους καινούριους στίχους των Υπεραστικών -που τους παραθέτω παρακάτω και φαντάζομαι πως θα τους μελοποιήσουν κιόλας- επανέρχομαι ετεροχρονισμένα στο θέμα "αντίφα Τατιάνα", και σε μια πτυχή, που πέρασε μάλλον στα ψιλά, χωρίς να της δοθεί η απαραίτητη προσοχή. Αναφέρομαι στο διάλογο του δικηγόρου της Στεφανίδου με τον αστυνομικό διευθυντή του τοπικού τμήματος, που λίγη ώρα αργότερα είχε διαρρεύσει και δημοσιευτεί, με το νι και με το σίγμα, σε ιστότοπο των χρυσαυγιτών.
Αλλά εντάξει, είναι αυτός λόγος ανησυχίας για μια αριστερή κυβέρνηση;

Αυτό που έγινε θέμα, αντιθέτως, ήταν η εμφάνιση της Κανέλλη στην εκπομπή της Τατιάνας -καθώς υποστηρίζει οποιονδήποτε μπαίνει στο στόχαστρο των φασιστών- απλώς για την παρουσία της κι όχι για αυτά που είπε:
1. η  πρώτη ήττα θα ήταν να φοβηθούμε-σκιαχτούμε και να κάνουμε πίσω.
2. είναι ελεεινό που χρειάστηκε να γίνει πρώτα ένας φόνος για να αρχίσει να ασχολείται η επίσημη πολιτεία με το φασιστικό απόστημα -κάτι που έγινε και με την υπόθεση Σώρρα και τη δολοφονία μιας επιστήμονα.
3. να ακούτε τους κομμουνιστές, γιατί στην τελική αυτοί τσάκισαν τους φασίστες.

-Έχεις δίκιο Λιάνα μου, απαντάει η Τατιάνα.
Κι ενώ είσαι έτοιμος για το εγκεφαλικό, έρχεται η καρδιά στη θέση της, καταλαβαίνοντας πως εννοούσε το δεύτερο -κι όχι το τρίτο- σημείο.

Ακολουθούν οι στίχοι των Υπεραστικών

"Λαγός τη φτέρη έσειε"

Ο λαγός φόρεσε βάτες και οργάνωνε παράτες

για τους άρχοντες του δάσους, με τενόρους και κομπάρσους.

Ήταν κρίσιμη η ώρα, μην τα ζώα πάρουν φόρα

που οι αρχόντοι οι τζιτζιφρίγκοι ’βγάζαν απ’ τη μύγα ξίγκι,

των φτωχών η απαντοχή που δεν βάσταγε στη γη.

Ήταν άδειο το τσουκάλι, ’βγαίναν τ’ άλογα στην πάλη,

ξεσηκώναν τα υποζύγια να τελειώσουν τα μαρτύρια.

Ο λαγός φόρεσε φράκο, τα χαρτιά του έκανε πάκο

και πιστός στους χορτασμένους, κήρυττε στους πεινασμένους,

τρέμοντας ξεσηκωμό, του λαού τον γδικιωμό:

«Άστε τ’ άλογα να λένε. Για την πείνα οι ξένοι φταίνε

απ' το διπλανό το δάσος που ’ρχονται εδώ με θράσος.

Τούτοι παίρνουν τις δουλειές μας, ξαποσταίνουν στις σκιές μας

και θα φτιάξουν και φωλιά στη δική μας φυλλωσιά.

Την μπουκιά το φαγητό θα μας κόψουνε στα δυο».

Μια μαϊμού χειροκροτούσε κι ένα φίδι πώς κουνούσε

την ουρά με μαεστρία, των αρχόντων εφεδρεία.

Το πε, το πε ο παπαγάλος, «ο λαγός είναι μεγάλος»

και δυο σαύρες συμφωνούσαν σαν τους απεργούς μετρούσαν,

το ραπόρτο για να δώσουν, παραδάκι να τσεπώσουν.

Μα ο κυρ-Μέντιος παλικάρι, μ’ ένα κόκκινο φουλάρι,

άνεργος εδώ και μέρες πρόβαλε μέσα απ' τις φτέρες.

«Φυλλωσιά δεν μου χει μείνει, μου την πήρανε δυο σκύλοι

που εκτελούσανε κι αυτοί των αρχόντων διαταγή.

Τρεις κοριοί τους το ’χαν πει, πως κοιμόμουνα εκεί.

Ποιά δουλειά έχω να χάσω, που μ’ αφήσανε στον άσσο,

κι οι αρχόντοι στις σκιές μας να χωνεύουν τις τροφές μας.

Απ’ το διπλανό το δάσος, απ’ ανάγκη κι όχι θράσος

τα αδέρφια μας ζυγώνουν, όσοι απ' τη φωτιά γλυτώνουν,

το ψωμί λένε ψωμάκι, δεν κρατάνε από τζάκι.

Τη φωτιά βάλανε πάλι οι αρχόντοι οι μεγάλοι

που εδώ όπως και κει τρώνε όλο το φαϊ.

Των δασών οι πεινασμένοι να σταθούμε ενωμένοι,

μην ακούτε τον λαγό, των χορτάτων τον βαλτό,

δώστε μια για να του δίνουν, οι βαλτοί “λαγοί να γίνουν”».

Όλοι οι μέρμηγκες βουρκώσαν. Χρόνια στη δουλειά ματώσαν,

πρόσφυγες ήταν και ’κείνοι που στο δάσος είχαν μείνει.

Νεροκότσυφες κι αηδόνια, πελαργοί και χελιδόνια,

χήνες και νανογεράκια, μετανάστες με μεράκια,

τον κυρ-Μέντιο σαν ακούσαν, βάσανα εξιστορούσαν.

Άρχισε ο λαγός τους πήδους για το καθαρό του είδους,

και στου δάσους τα σοκάκια έσκουζε μ’ άλλα τσιράκια,

οι λαγοί οι εθνικιστές ήταν, λέει, «ακτιβιστές».

Στους χειμώνες και στα θέρη των αρχόντων μακρύ χέρι,
του ντουνιά όλη η σαβούρα δεν αρκούνταν στη μουρμούρα. 

Φόρεσε άγρια γκριμάτσα κι αμολήθηκε στην πιάτσα.

Να τρομάξει ήθελε πάλι όποιον σήκωνε κεφάλι.

«Λύκους», έλεγε, με πάθος, τα ζωάκια απ' τ' άλλο δάσος

που απ' τη φωτιά διωγμένα τρέχαν τώρα τρομαγμένα.

“Λύκοι”, “όρνια”, “αρπακτικά”, του λαγού τ’ αφεντικά.

Μπούκαρε και στα σχολεία, να μην πάρουν τα «θηρία»:

τόσα δα αλεπουδάκια, σκίουρους και ελαφάκια,

προσφυγόπουλα ζαρκάδια που της μάνας τους τα χάδια

είχαν χάσει τα καημένα, μόνα και κυνηγημένα.

Και έσκουζε χωρίς αιδώ, «έξω οι ξένοι από δω».

Ο λαγός κουνάει τη φτέρη, ποιο θα τον αρπάξει χέρι,

καθώς πάει νερό να πιει στων αρχόντων την αυλή;

Φτώχεια, πόλεμος, φοβέρα στων αρχόντων τη σκακιέρα,

των δασών οι κολασμένοι να σταθούμε ενωμένοι.

Μπρος της γης οι προλετάριοι μην τους κάνουμε τη χάρη.

υπεραστικοί

Γενάρης 2017

Καλωσορίζουμε τα προσφυγόπουλα στα σχολεία.

Δεν θα περάσει ο φασισμός. 

Κάποιο άγαλμα που με είδε

Ψηφίδες της επικαιρότητας, ατάκτως ερριμμένες

Νομίζω πως δύσκολα μπορεί να βρει κανείς πιο γελοίο και θλιβερό συνάμα θέαμα από τον Τσίπρα να μιλάει στα αγγλικά ενάντια στους yesmen των θεσμών-εταίρων. Τουλάχιστον έκοψε την αμερικάνικη προφορά που είχε με το μίστερ Πρ-ρ-ρ-εζιντεντ, προφανώς γιατί τον μπέρδευε και γελοιοποιούνταν περισσότερο.

Δύσκολα επίσης μπορεί να βρει κανείς κάτι πιο βαρετό κι ανούσιο από την εκλογολογία των ημερών, που τροφοδοτείται από το 500άρικο στους συνταξιούχους και το σκηνικό σύγκρουσης (προσοχή στα καλτσόν παιδιά) με τους δανειστές που στήνει ο Σύριζα τις τελευταίες μέρες. Που δεν είναι σίγουρο ότι θέλει να χάσει την κουτάλα της εξουσίας τόσο σύντομα, αλλά μπορεί να διαλέξει αναγκαστικά μια ηρωική έξοδο και μια διαχειρίσιμη ήττα, που θα του αφήνει την ελπίδα πως θα επανέλθει. Όπως δεν είναι πολύ σίγουρο ότι η ΝΔ βιάζεται τόσο πολύ για τις εκλογές και δεν προτιμά να αφήσει το Σύριζα να υπογράψει και το επόμενο μνημόνιο, πριν έρθει στα πράγματα να το διαχειριστεί.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι μετά τους υψηλούς τόνους και τις εκλογές (κάπου μες στο 17' πιθανότατα) θα ψηφίσουν μαζί τα επόμενα μνημόνια, για να γεφυρώσουν το ιδεολογικό χάσμα που τους χωρίζει.

Δύσκολα μπορεί να βρει κανείς πιο γελοίο πρωτάθλημα από τη Σούπερ Λίγκα, που μπορεί να κάνει ακόμα και τον Κούγια να ψηλώσει και να φαίνεται μάγκας κι άνθρωπος με ευαισθησίες, που δεν τον αφήνουν οι αρχές να περάσει το πανανθρώπινο μήνυμά του στις φανέλες της ΑΕΛ. Αυτός όμως δεν υπακούει και πηγαίνει κόντρα στην εξουσία. Η οποία είναι πάντως με το μέρος του, γιατί κάτι τέτοια είναι βούτυρο στο ψωμί των στελεχών της ΔΦΑ, που θέλουν κι αυτοί να δείξουν πόσο ευαίσθητοι κι αριστεροί είναι, κι ο υφυπουργός αθλητισμού δε θα μπορούσε να εξαιρείται από τον κανόνα.

Την ίδια μέρα, η ΑΕΚ φιλοξενούσε εκατοντάδες προσφυγόπουλα στο ΟΑΚΑ, δείχνοντας πως δεν ξεχνά τις προσφυγικές ρίζες της και το ξεριζωμό της από την πόλη της και το γήπεδό της. Μόνο που καμιά φορά είναι καλύτερο να μην έχεις δικό σου γήπεδο, παρά να χάνεις τις αξίες σου για να γίνεις πιόνι στις επιδιώξεις του κάθε Μελισσανίδη. Κι αυτό είναι το πιο σημαντικό που δεν πρέπει να ξεχνά ο οπαδός μιας ομάδας, που θέλει να λογίζεται εναλλακτικός και διαφορετικός από το χυλό.

Μιας και μιλάμε για ανθρωπιά (εντός ή εκτός εισαγωγικών). Δύσκολα θα βρει κανείς πιο γελοία και προκλητική κίνηση από την πρωτοβουλία μιας ΜΚΟ να χαρίσει χριστουγεννιάτικα δέντρα σε άστεγους πους ζουν στο κέντρο της πόλης. Πάλι καλά που δε στόλισαν και τους ίδιους, για να μη χαλάνε την ευαίσθητη αισθητική μας, που πληγώνεται από τέτοιες σκληρές εικόνες, που ποδοπατούν βάναυσα τις αρχές των Ατενίστας. Και αυτό θεωρείται δείγμα ανθρωπιάς! Φοβερά πράγματα...

Παραμένουμε στην κατηγορία "πρόσφυγες" και τη βραδινή πορεία των Σύριων του City Plaza στην Αχαρνών, για τη σφαγή των αμάχων στο Χαλέπι! Και τα βέλη της κριτικής δεν αφορούν προφανώς αυτούς, αλλά τους Έλληνες που τους κινητοποίησαν.

Δύσκολα θα βρει κανείς πιο γελοίο πολιτικό σκεπτικό από αυτό της... ροζ αναρχίας για τα διεθνή θέματα. Όπως λέει κι ο καλοφαγάς φίλος, οι θέσεις του "χώρου" είναι εγγύηση, για να υποστηρίξει κανείς το αντίθετο και να είναι μέσα δια του ετεροπροσδιορισμού.
Μόνο που σε αυτήν την περίπτωση, δεν είναι τόσο αθώα ή γελοία τα πράγματα, ιδίως όταν σπεύδουν να ευθυγραμμιστούν με την ευρωνατοϊκή προπαγάνδα και να την αναπαραγάγουν με τον πιο κωμικό, απολίτικο τρόπο, για τα αθώα γυναικόπαιδα που σφαγιάζονται, ενώ εμείς συνεχίζουμε αμέριμνοι τη ζωούλα μας -μέχρι πρότινος, δε συνέβαινε προφανώς κάτι τέτοιο κι έπαιζαν πχ μαξιλαροπόλεμο, με τους δυτικούς να τροφοδοτούν τους αντάρτες με πούπουλα από τη Λιμνούπολη του Disney.

Αλλά αυτοί που θα νικούσαν αδιαμφισβήτητα στο διαγωνισμό γελοιότητας είναι οι Συριζαίοι από το Ινστιτούτο Ρόζα Λούξεμπουργκ, που δεν τους έφτασε το σπίλωμα της Ρόζας και φωτογραφίστηκαν μπροστά στο άγαλμα-μνημείο του Μαρξ και του Ένγκελς, που όπως φαίνεται, έχουν μείνει αγάλματα με τη ροζ βλακεία που κυκλοφορεί ελεύθερη στον κόσμο και τους επικαλείται πότε-πότε, έτσι, για να περνάει η ώρα.

Το πιο σημαντικό δίδαγμα για τους Συριζαίους, άλλωστε, είναι να πηγαίνουν αποκλειστικά σε σκοπευτήρια, μνημεία κι αγάλματα, όπου δε διατρέχουν τον κίνδυνο να σηκωθούν από το μνήμα τους και να τους πάρουν στο κυνήγι.

Το μόνο στιγμιότυπο που μπορεί να τους ανταγωνιστεί και να διεκδικήσει την πρώτη θέση είναι η σύναξη του "παλιού καλού Σύριζα" και η ομάδα-όνειρο του οπορτουνισμού, στην παρουσίαση του βιβλίου της Βαλαβάνη "η ανατροπή μιας ανατροπής" (την ανατροπή, ω ανατροπή). Εκεί όπου ο πιο αριστερός -για να φανταστείς- είναι ο Πι-Πι (κανονικά θα ήταν η Ραχήλ, αλλά απουσίαζε κι οι φήμες λένε πως τελευταία τα έσπασαν με τη Ζωή).

Κι εναλλακτικά, ο Αλαβάνος που θυμίζει τον Μπέζο στους Απαράδεκτους, σε ρόλο Μεγα-Αλέκου να τραγουδάει:
θα εκδικηθώ, σαν τρελό φορτηγό
Την ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ, γιατί πιάσαμε πάτο
Έχω σχέδιο φευγάτο (Σχέδιο Β', το πιάσατε έτσι;)
δε θα κάνουν κουμάντο, θα το παίξω κομάντο
θα τους φάω το λαιμό

Κάτι παράξενα πράγματα

Εδώ και μερικές ημέρες συμβαίνουν κάτι παράξενα πράγματα, που είναι σχετικά δύσκολο να τα παρακολουθήσει κανείς και να συλλάβει όλες τις πτυχές τους, καθώς ένα μεγάλο μέρος τους εκτυλίσσεται διαδικτυακά, στα προφίλ διάφορων προσωπικών λογαριασμών σε ΜΚΔ (μέσα κοινωνικής δικτύωσης), πόσο μάλλον να τα μεταφέρει σε κάποιον τρίτο, ανυποψίαστο. Με κίνδυνο λοιπόν να παραλείπω ή να παρεξηγώ κάτι, σημειώνω τι περίπου έχω καταλάβει μέχρι τώρα, με κάθε επιφύλαξη.

Τις προάλλες μια ομάδα... (εδώ θα κολλούσε να πούμε οπορτουνιστών, κατά το αντιεξουσιαστών που λένε οι δημοσιογράφοι, αλλά ας πούμε) αλληλέγγυων κατέλαβε το Cit Plaza, ένα ξενοδοχείο στην Αχαρνών, για την εγκατάσταση προσφύγων, με τους οποίους είχαν επαφές. Εδώ και κάποιο καιρό το ξενοδοχείο δε βρισκόταν σε λειτουργία, αλλά ο χώρος όπου στεγαζόταν δεν ήταν εγκαταλειμμένος κι η ιδιοκτήτριά του ισχυρίζεται ότι προσπαθεί να το πουλήσει, για να γλιτώσει τη χρεοκοπία. Όταν εμφανίστηκε για να διαμαρτυρηθεί και να ζητήσει την αποχώρηση προσφύγων κι αλληλέγγυων, υπήρξε ένταση και φραστικό επεισόδιο (αν και υπάρχουν διάφορες αντικρουόμενες εκδοχές για τις λεπτομέρειες). Το θέμα σταδιακά πήρε διαστάσεις κι απασχόλησε τα ΜΜΕ, που αντιμετωπίζουν το θέμα με την ελαφρότητα τουιτερά ή και με μια σειρά τιτιβίσματα που σχολιάζουν το θέμα.

Ποια είναι όμως η ιδιαίτερη σημασία αυτής της υπόθεσης;
Καταρχάς, ενάντια στο γενικό κανόνα και το παράδειγμα άλλων αντίστοιχων καταλήψεων, οι συγκεκριμένοι αλληλέγγυοι δεν πήραν ένα κτίριο που ανήκει στο δημόσιο ή σε κάποιον άλλο φορέα που σχετίζεται μαζί του (Πανεπιστήμιο, Εκκλησία, κτλ), όπως πχ η κατάληψη για τη φιλοξενία προσφύγων στη Νοταρά, στα Εξάρχεια, αλλά κατέλαβαν έναν ιδιωτικό χώρο.

Δεύτερο και σημαντικότερο: κατά τα φαινόμενα, η συγκεκριμένη κίνηση δεν έχει απλά την ανοχή της κυβέρνησης, αλλά και μια υπόγεια στήριξη, αν όχι κάτι παραπάνω από αυτό. Η αστυνομία έχει εντολή να μην επέμβει, μολονότι έχει γίνει σχετική καταγγελία. Το Left προβάλλει ζεστά το θέμα, ενώ πολλοί Συριζαίοι (με πολιτικά ή χωρίς) δραστηριοποιούνται ενεργά μεταξύ των αλληλέγγυων. Οι οποίοι ήταν καλά διαβασμένοι, έδρασαν στοχευμένα κι ήξεραν πολύ καλά πού πήγαιναν (δεν πρέπει να είναι τυχαίο πως μια βδομάδα πριν μια ΜΚΟ είχε ζητήσει από την ιδιοκτήτρια για τον ίδιο λόγο το ξενοδοχείο της). Ενώ είχαν (εσωτερική;) πληροφόρηση ακόμα και για τα χρέη της Παπαχελά στο δημόσιο (σύμφωνα με την ίδια έχει απλήρωτο τον ΕΝΦΙΑ, όπως και πολύς κόσμος που αδυνατεί να τον πληρώσει), έλεγαν πως το ξενοδοχείο ανήκει για αυτό το λόγο στο ΙΚΑ και μετά ανακάλυψαν τα χρέη προς τους εργαζόμενους (βλέπε και παρακάτω).

Τι μέρος του λόγου είναι οι αλληλέγγυοι; Παλιοί και νυν συριζαίοι (με πολιτικά ή χωρίς), Αρανίτες από τη ΛαΕ του Λαφαζάνη (που 'χει διχαστεί για το θέμα) και Ροσινάντε, δηλ το τμήμα της αναρχίας που διατηρεί ανοιχτό δίαυλο (για να τεθεί κομψά) με το κυβερνών κόμμα. Και αυτή η σύνδεση είναι που κάνει ακόμα πιο περίεργες κάποιες... συμπτωματικές συμπτώσεις, που θα έλεγε κι ο Γιατζόγλου.

Τι μέρος του λόγου είναι η ιδιοκτήτρια; Μπερδεμένη, απογοητευμένη Συριζαία, που έφαγε την κατραπακιά μετά το δημοψήφισμα και της έγινε μάθημα, για να δέσει το γλυκό με την τελευταία εξέλιξη. Είναι γνωστή (διαδικτυακά και μη) σε αρκετές προσωπικότητες του ευρύτερου συριζογενούς κόσμου που την υπερασπίζονται στα ΜΚΔ, ενώ η ίδια έκανε διάφορες αναρτήσεις στο Facebook, προσπαθώντας να βρει το δίκιο της και να αντιμετωπίσει έναν επικοινωνιακό πόλεμο όπου βάλλεται πανταχόθεν, από αλληλέγγυους μέχρι φιλελέδες που διέδιδαν ψευδώς πως είχε πατήσει like σε αυτήν την κατάληψη, μέχρι που κατάλαβε ότι κινδυνεύει η περιουσία της. Κάπου το έχασε όμως (λογικά ως ένα βαθμό) και έκανε μερικά τραβηγμένα σχόλια. Ενώ αυτό που την καταδίκασε οριστικά κι ερέθισε τα εξεγερμένα, αλληλέγγυα πνεύματα φαίνεται να είναι η μετατόπισή της προς το ΚΚΕ (κόκκινο πανί στην κυριολεξία) κι ένα σχόλιό της για την εύστοχη (και προφητική στην περίπτωσή της) ομιλία του ΓΓ στη βουλή για τις ΜΚΟ και τους αλληλέγγυους: α ρε Κουτσούμπα τα έλεγες...

Ποιος άλλος εμπλέκεται σε αυτήν την... πολύκροτη υπόθεση;
Η δικηγόρος Λεγάκη, από το παλιό (κατά άλλους μεταμοντέρνο) Ναρ που γνωρίσαμε, εκπρόσωπος κάποιων εργαζόμενων, που δούλευαν στο City Plaza και διεκδικούν τα δεδουλευμένα που τους οφείλονται. Έχω πάντως την εντύπωση ότι η πλειοψηφία των υπαλλήλων έχει επαφή με το ΠΑΜΕ και τη θρυλική (λόγω ονόματος κι όχι μόνο) ΠΚΞ. Σε κάθε περίπτωση αυτός που χρωστάει λεφτά, είναι το αφεντικό που διεύθυνε το ξενοδοχείο κι όχι η ιδιοκτήτρια που το μίσθωνε, όπως αρχικά είχε διαδοθεί.

Ποιος άλλος; Εσχάτως οι φιλελέδες με την φιλελεύθερη προβιά, που ειρωνεύονται όσους αριστερούς θέλουν τους μετανάστες στην πατρίδα μας, μέχρι να λουστούν και οι ίδιοι τις συνέπειες. Το οποίο μοιάζει συγκλονιστικά με τη γνωστή χρυσαυγίτικη εξυπνάδα: όποιος θέλει ξένους, να τους πάρει στο σπίτι του. Αν και το καλύτερο θα ήταν να τους ανταλλάξουμε με τους σκατόψυχους Αίλειναιςς και το μισό εκατομμύριο ψηφοφόρων των νεοναζί.

Το νήμα περιπλέκεται σε ένα κουβάρι λεπτομέρειες και γίνεται δύσκολο να το ξετυλίξουμε και να κρατήσουμε την ουσία. Η οποία πάντως δεν είναι να πάρουμε το μέρος της μίας ή της άλλης πλευράς και να υπερασπιστούμε την (όποια) Αλίκη Παπαχελά, ή τους μικροαστούς και την ιδιοκτησία τους, αλλά να δούμε πίσω από την επιφάνεια, τι παιχνίδι παίζεται και πού το πάνε.

Έχουμε την περίπτωση μιας κατάληψης που δεν παίρνει ένα δημόσιο χώρο ή κτίριο, για να ασκήσει εμμέσως πίεση στην πολιτεία να αναλάβει τις ευθύνες της, αλλά απαλλοτριώνει έναν ιδιωτικό χώρο. Όχι όμως το Mirage πχ που βρίσκεται λίγο παραπέρα, ανήκει στην Εκκλησία και το διαχειριζόταν ο Δασκαλαντωνάκης. Κι η οποία επί της ουσίας (και πίσω από τις γραμμές των ανακοινώσεων) όχι μόνο δε στρέφεται κατά της κυβέρνησης για την εγκληματική της αμέλεια στο θέμα των προσφύγων, αλλά έχει την ανοχή και βασικά τη στήριξή της.

Παράλληλα ανοίγει το ζήτημα της ιδιοκτησίας (όχι μέσων παραγωγής, αλλά της ιδιοκτησίας γενικά) και μπαίνει αυτομάτως το ερώτημα, αν βρισκόμαστε σε προχωρημένη επαναστατική κατάσταση, για να αρχίσουμε τις απαλλοτριώσεις (επαναστατικώ δικαίω). Κι αν ναι, γιατί δεν ξεκινάμε από μερικά μονοπώλια και μπαίνουν στο στόχαστρο οι μικροαστοί; Εκτός κι αν είναι κάποιο (σατανικό σίγουρα) σχέδιο, να τους βοηθήσουμε να φαλιρίσουν μια ώρα αρχύτερα, για να αφήσουμε χωρίς κοινωνικούς συμμάχους την αστική τάξη και να την απομονώσουμε.

Πρώτα ήρθαν και απαλλοτρίωσαν το City Plaza. Δε μίλησαν, γιατί δεν πειράζαμε ούτε τρίχα από τη δική τους περιουσία.
Κι όταν ήρθε η δική τους ώρα, δεν είχε μείνει κανείς μικροαστός να διαμαρτυρηθεί και να το παίξει αγανακτισμένος πολίτης ενάντια στην παραβίαση της ιερής ιδιοκτησίας.

Κι όλα αυτά, όλως τυχαίως, λίγες μόνο μέρες μετά από τον (καθόλου ανεξήγητο πια) ντόρο που προκάλεσε το σχόλιο του Κουτσούμπα στη Βουλή για τις ΜΚΟ και τις κινηματικές μεταμφιέσεις τους. Και (κοίτα να δεις...) πάνω στην ώρα που η κυβέρνηση ετοιμάζεται να φέρει την ανατροπή της κοινωνικής ασφάλισης, πιέζεται να πάρει κι άλλα μέτρα, νιώθει στριμωγμένη, σκέφτεται τις εκλογές ως διέξοδο και αναζητά εναγωνίως αριστερά, εναλλακτικά λίφτινγκ στο γερασμένο αντιλαϊκό της προφίλ.

Αλλά όποιος τολμήσει να αναρωτηθεί τα αυτονόητα, είναι ενάντια στους πρόσφυγες, τους αλληλέγγυους, υπέρ των μικροαστών, της αστυνομικής επέμβασης και δε συμμαζεύεται. Το έχουμε ξαναδεί άλλωστε το έργο (και πολύ πρόσφατα μάλιστα) για να ξεχαστεί, έτσι απλά.

Κάτι παράξενα πράγματα, ε...;

Σοσιαλιστικός ρεαλισμός

Μα κάτι έχει αλλάξει, δεν το νιώθεις κι εσύ; Κάτι πηχτό στην ατμόσφαιρα, στην ψυχολογία του κόσμου, στα συνθήματα στους τοίχους...

Και δεν μπόρεσα να ανεβάσω (η ετε δεν είναι φίλη μας) κι ένα άλλο που λέει: να μου μιλάς, να ηρεμούν οι σκέψεις μου... Μα δεν είναι φανερή η αλλαγή που έφερε ο Σύριζα στη ζωή μας, σε όλους τους τομείς και μας έκανε πιο αισιόδοξους και ρομαντικούς;

Πέρυσι το χειμώνα, ένα σφος μας έλεγε για μια γνωστή του, που έκανε βόλτες πάνω-κάτω μες στο σπίτι και το γραφείο, γιατί δεν μπορούσε να χωρέσει τόση χαρά για το εκλογικό αποτέλεσμα. Έχουμε καιρό να τον δούμε όμως, και δεν ξέρω αν ξεθύμανε η χαρά της γνωστής του ή της έμεινε και γυρίζει ακόμα, σαν τρελό ηλεκτρόνιο.

Το ζητούμενο εξάλλου δεν είναι να κοροϊδέψουμε όσους περπατούσαν και πετούσαν στα σύννεφα, κι έγιναν viral σαν τους καμένους οπαδούς του ΓΑΠ, το 09'. Το ζήτημα είναι πώς να φερθείς, σε αυτούς και τις αυταπάτες τους, να μη γίνεις ο κακός σπασίκλας, που πάει και λέει στα μικρά παιδάκια ότι δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης κι ότι δε θα τους δωρίσει κανείς τίποτα, αν δεν παλέψουν να το κατακτήσουν. Κι αυτοί μετά, ενήλικες με πολιτική σκέψη νηπίου, αντί να δουν το φως το αληθινό, σε μισούν γιατί τους στέρησες τη ψεύτικη ελπίδα, τους πιάνουν οι εγωισμοί, δε θέλουν να σε αντικρίσουν, να ρίξουν τα μούτρα τους μπροστά σου, να παραδεχτούν πως γελάστηκαν. Στην καλύτερη, θα απογοητευτούν απλώς και θα ιδιωτεύσουν. Κι άντε να τους τραβήξεις ξανά από τον καναπέ και να τους σπάσεις τη βεβαιότητα πως τίποτα δε γίνεται...

Και τι να κάνεις δηλ; Να τους πεις πως πετάει ο γάιδαρος με το ζόρι, για να πας με τα νερά τους; Σαν κάτι εξωκοινοβούλιους, που μοιράζονταν τις ίδιες ψευδαισθήσεις; Ή σαν εκείνο το ανέκδοτο, για το γάιδαρο που δεν πετάει, απλώς κάνει μια-δυο απλωτές με τα φτερά του, έτσι να, και ύστερα πέφτει; Θέλει πειθώ και τέχνη παιδαγωγού η προσέγγισή τους, ένα καινούριο παιδαγωγικό ποίημα, αρκεί να μη φαίνεσαι υπεράνω, που κουνάει δασκαλίστικα το δάχτυλό του στα μαθητούδια. Και μην ξεχνάς πως γηράσκεις αεί διδασκόμενος, και η διδασκαλία είναι δρόμος διπλής κατεύθυνσης.

Βοηθάει βέβαια και η πραγματικότητα να διαλυθούν οι ψευδαισθήσεις. Κι ο κυνικός ρεαλισμός της (κατά τα άλλα ρομαντικής και ευαίσθητης) ΔΦΑ, που είναι σχεδόν σοσιαλιστικός, καθώς δείχνει την προοπτική για τη διέξοδο. Να γκρεμίσουμε την αστική εξουσία και το πολιτικό της προσωπικό, από όπου κι αν προέρχεται, κάθε απόχρωσης σκατόψυχος κρατούντες (σόρι skatopsyxe) που βλέπουν το προσφυγικό σαν ευκαιρία για μπίζνες. ΜΚΟ, θέσεις εργασίας, ελιγμοί για την αξιολόγηση, δύο ευρώ το μπουκαλάκι το νερό... και τώρα πρόσφυγες επενδυτές, επιχειρηματίες και start-up. Ζήσε το μύθο σου στην Ελλάδα, με μια αριστερή κυβέρνηση... ready business. Υπάρχει κι η σχετική τεχνογνωσία εξάλλου, από το 22' με την ΕΑΠ. (επιτροπή αποκατάστασης προσφύγων) και τις χρυσές δουλειές που άνοιξαν τότε οι επιτήδειοι.

Η κατάσταση με τους Σύριους πρόσφυγες (σόρι, αλλά δε μου κολλάει το "Σύρος- Σύροι", μου θυμίζει την Ερμούπολη) είναι αρκετά περίπλοκη, για να χωράει σε εύκολες αφαιρέσεις και απλοϊκά σχήματα. Το μεγαλύτερο ποσοστό τους φαίνεται να είναι 'αντικαθεστωτικοί', καθώς οι υπόλοιποι κατά κανόνα μένουν στη Συρία να πολεμήσουν. Είναι πιθανό κάποιοι από αυτούς να είναι σχετικά ευκατάστατοι -για τα δεδομένα των συμπατριωτών τους- και να διέθεταν το χρηματικό ποσό που ζητάνε οι έμποροι ψυχών, για να τους μεταφέρουν στην άλλη πλευρά του Αιγαίου. Πόσο αλλάζει όμως αυτό την ουσία του πράγματος; Και πόσο παράλογο είναι να κρατάει ένας πρόσφυγας ένα μικρό κομπόδεμα για ώρα ανάγκης, μέχρι να εγκατασταθεί κάπου και να προσπαθήσει να χτίσει απ' την αρχή μια νέα ζωή, ό,τι μπορεί να μεταφέρει για να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες και τα δεινά της περιπέτειάς του που ακόμα δεν τελείωσε (ίσα-ίσα, τώρα αρχίζει);

Ο πόλεμος ισοπεδώνει τα πάντα, ακόμα και τις κοινωνικές διακρίσεις, ως ένα βαθμό. Οι πρόσφυγες αυτοί δεν παύουν να είναι ξεριζωμένοι από τον τόπο τους, θύματα μιας ιμπεριαλιστικής επέμβασης, που διακηρύσσει την απελευθέρωσή τους. Κι έτσι 'αδιαφοροποίητη' είναι κι η δική μας αλληλεγγύη σε όσους καταφέρνουν να φτάσουν σε ελληνικό έδαφος. Ακόμα και σε όσους είναι δυτικόφιλοι και ονειρεύονται πως έρχονται στη γη της ελευθερίας, για να ζήσουν το ευρωπαϊκό όνειρο κι έχουν ήδη πάρει γεύση τι εστί ελευθερία στην ΕΕ, όσο παραμένουν εγκλωβισμένοι στα σύνορα.

Έρχεται λοιπόν ο Μάρδας και λέει για την αξιοποίηση των προσφύγων επενδυτών. Κι άντε τώρα να γυρίσει κανείς στο ροζ συννεφάκι του και να γράφει ρομαντικά συνθήματα στους τοίχους. Και τι να γράψει δηλαδή; Είστε τα χειρότερα τομάρια που έχει γνωρίσει ο τόπος; Γιατί, ψέματα θα 'ναι; Κι ως πότε παλικάρια, θα κρύβονται πίσω από τη σύγκριση με τους προηγούμενους; Τι χειρότερο θα έκανε ή θα έλεγε δηλ ο Σαμαράς κι η κουστωδία του, και δεν έχει γίνει τώρα;

Από μια άποψη πάντως δεν πρέπει να εξοργιζόμαστε αλλά να είμαστε ευγνώμονες στον υπουργό για τον κυνισμό και την ειλικρίνειά του. Καταδεικνύει κι αυτός μια πραγματικότητα, χωρίς φτιασίδια και περιττά στολίδια. Δεν υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα και δημοκρατικές γαρνιτούρες, μόνο κέρδη και επιχειρηματικά συμφέροντα. Δείχνει πόσο αριστερή είναι στην πραγματικότητα η κυβέρνηση και πόσο βάρβαρο το εκμεταλλευτικό σύστημα που υπηρετεί. Δείχνει πόσο αυστηρά κι αμείλικτα ταξική είναι η πραγματικότητα, πέρα από αταξικές θεωρήσεις και εθνικιστικά αφιόνια, που πιστεύουν ότι οι πρόσφυγες έρχονται να μας εξισλαμίσουν.

Η πραγματικότητα προσφέρει πλούσιο υλικό για όποιον θέλει να βγάλει συμπεράσματα και να μην κλαίει τη μοίρα του, ψάχνοντας το επόμενο ροζ συννεφάκι που θα τον ξεσηκώσει, εκλογικά και μόνο βεβαίως-βεβαίως. Η προοπτική υπάρχει, το θέμα είναι πόσοι θέλουν να τη δούνε και πόσοι κάνουν πως δεν τη βλέπουν, για να μη χρειαστεί να την ακολουθήσουν.

Hasta la Βικτώρια Siempre

Τούτες τις μέρες, που ο άνεμος μας κυνηγά -και τρέμεις κάθε που βλέπεις σύννεφα να μαζεύονται στον ουρανό, μη τυχόν ξεσπάσουν την οργή του πάνω στους πρόσφυγες και τις σκηνές τους- κάθε χρήστης του διαδικτύου πετυχαίνει στην καθημερινή του βόλτα μικρές προσωπικές ιστορίες επιβίωσης, τραγικές και συγκινητικές, ηρωικές και πένθιμες, που δεν είναι συνηθισμένες για να τις πεις καθημερινές, αλλά γίνονται σταδιακά κομμάτι και της δικής μας καθημερινότητας, στα χρόνια του ιμπεριαλισμού.

Κι είναι πολλοί σφοι που γίνονται ένα είδος αυτοσχέδιων ρεπόρτερ, θέλοντας να σπάσουν την απομόνωση των προσφύγων, το φράχτη της αδιαφορίας (αφού πέρασαν τους υπόλοιπους), να δουν από κοντά την κατάσταση, να δώσουν κουράγιο -που είναι κι αυτό είδος πρώτης ανάγκης-, να προσπαθήσουν να καταλάβουν, κι ας είναι αδύνατο να βάλεις τον εαυτό σου στη θέση κάποιου που ξεριζώθηκε από την πατρίδα του, είδε τους δικούς του να θαλασσοδέρνονται, να ξεκληρίζονται και να μην έχουν στον ήλιο μοίρα. Ούτε σπίτι, ούτε τροφή, παρά μόνο μια βουλιαγμένη ελπίδα που παλεύει να μείνει ζωντανή και τη δική μας αλληλεγγύη να ζεσταίνει την ψυχή τους.

Όσο υπάρχουν άνθρωποι... Άνθρωποι που σπεύδουν επί τόπου, επιδιώκουν την ανθρώπινη, προσωπική επαφή, κάποιοι ίσως και την προσωπική τους ανάδειξη, μια φωτογραφία για να μαζέψουν "λάικ" στο προφίλ τους, πειστήριο της μεγαλοψυχίας και της ευαισθησίας τους, αλλά δεν είναι αυτοί που δίνουν τον τόνο και θα μας απασχολήσουν εδώ. Είναι λεπτή η γραμμή εξάλλου και μπορεί να την περάσεις χωρίς να το θες, χωρίς καν να το καταλάβεις. Οι πρόσφυγες όμως δεν είναι πάπιες στο πάρκο, που τις ταΐζουμε, ούτε αξιοθέατο για να φωτογραφίζουμε και να εκθέτουμε τη δυστυχία τους. Και βασικά η κατάστασή τους δεν προσφέρεται για εύκολες, τηλεοπτικού τύπου συγκινήσεις, με την ελεγχόμενη λύτρωση στο φινάλε. Δεν μπορεί να υπάρξει κάθαρση και happy end, σε μια τραγωδία χωρίς τέλος, όσο δε χτυπάμε τη ρίζα του κακού.

Η γενική εικόνα που έχω σχηματίσει προσωπικά από τη Βικτώρια είναι κάπως διαφορετική, με πιο άγριες καταστάσεις. Μπορεί αυτό να έχει να κάνει με το συνωστισμό σε μια κατοικημένη περιοχή ή το ότι στην πλατεία στοιβάζονται Αφγανοί πρόσφυγες, που επισήμως δε θεωρούνται πρόσφυγες και δεν έχουν καν τα όποια δικαιώματα και τη μεταχείριση που απορρέει από την προσφυγική ιδιότητα. Ή ακόμα και με τη διαφορετική κουλτούρα των Σύριων, που είναι σχεδόν Ευρωπαίοι, κάτι όμως που ακούγεται εντελώς γελοίο, αν συνδεθεί με τις ευρωπαϊκές, ανθρωπιστικές αξίες που θριαμβεύουν σε αυτόν τον πόλεμο.

Αν κάποιος αλληλέγγυος μεταφέρει τρόφιμα με το αμάξι του και βγάλει αλάρμ, διπλοπαρκάροντας στην πλατεία, δεν προλαβαίνει καν να κάνει δύο βήματα ή να ανοίξει το πορτ-μπαγκάζ και αμέσως τον περικυκλώνουν απελπισμένες ψυχές, που "επιτίθενται" σαν αγέλη, αλλά κατά μόνας, ο σώζων εαυτόν σωθήτω, γιατί αλλιώς δε θα προλάβουν τίποτα και  θα μείνουν πεινασμένοι. Εμπιστεύονται κυρίως τα συσκευασμένα τρόφιμα, αλλά τελικά τα παίρνουν όλα, γιατί δεν έχουν την πολυτέλεια να επιλέξουν. Δρουν με το ένστικτο της επιβίωσης, σε συνθήκες αποκτήνωσης, για να μπορούμε μετά εμείς οι πολιτισμένοι να επιβεβαιώσουμε το έτοιμο συμπέρασμά μας: ότι είναι δηλ κτήνη απολίτιστα.

Αλλά τα πραγματικά κτήνη παραφυλάνε τις γωνίες. Είναι οι απαθείς εξωτερικοί παρατηρητές, που έχουν πάθει ανοσία στα ερεθίσματα, κι οι χρυσαυγίτες με πολιτικά (ως συνοδεία των ένστολων) που το παίζουν αγανακτισμένοι κάτοικοι της περιοχής, και την πέφτουν σε όσους φέρνουν κάτι από το υστέρημά τους, τους λένε ότι διαιωνίζουν αυτήν την κατάσταση. Ενώ το σωστό θα ήταν πχ να τους αφήναμε χωρίς τροφή, γιατί έτσι θα πέθαιναν μια ώρα αρχύτερα, κι ούτε καν νερό, για να μην πάνε στις τουαλέτες των μαγαζιών της πλατείας και τις βρωμίζουν.
Ούτε γη, ούτε νερό στους πρόσφυγες. Αυτά τα δίνουμε στους ιμπεριαλιστές, σε ντόπιους και ξένους κυρίαρχους.

Παρά τον καλπάζοντα φασισμό, υπάρχει ακόμα ανθρωπιά σε αυτό το λαό, που εκφράζεται με κάθε ευκαιρία. Υπάρχει ένα κύμα αυθόρμητης αλληλεγγύης, ευρεία απήχηση σε κάθε αντίστοιχο κάλεσμα -είτε είναι σχολεία, είτε σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων, σωματεία, λαϊκές επιτροπές, οτιδήποτε. Θα βρεθούν πάντα δυο-τρεις ηλίθιοι ή σκατόψυχοι να πουν μια αποστομωτική εξυπνάδα, του στιλ: γιατί δεν πάνε στις άλλες αραβικές χώρες (πχ στη Σαουδική Αραβία, που χρηματοδοτεί αδρά τον ISIS) και έρχονται εδώ, που θες να τους πεις: κι εσύ γιατί δεν πας στο διάολο; Αλλά δεν είναι αυτοί που δίνουν τον τόνο, δεν έχει χρυσαυγίτικη ψυχή ο λαός μας (που είναι πάντα ικανός για το καλύτερο και για το χειρότερο).

Και είναι αυτονόητο χρέος, συλλογικό και προσωπικό για τον καθένα ξεχωριστά, να δυναμώσουμε την αλληλεγγύη μας, με όσα λίγα μπορεί να δώσει ο καθένας, που θα είναι πάντα λίγα, αλλά πολλά για όποιον δεν έχει τίποτα. Αυτό περνάει μόνο από το δικό μας χέρι κι από κανέναν άλλο, κανέναν επίσημο που χτίζει τη φιλανθρωπική λεζάντα του, και προφανώς κανέναν επίσημο κρατικό φορέα, που νίπτει τας χείρας του, σαν Πόντιος Πιλάτος.

Του Πάνου Ζάχαρη

Η ΔΦΑ, ως απαραίτητο συμπλήρωμα του καλπάζοντα φασισμού, πάει να χτίσει το φιλολαϊκό της προφίλ στην πλάτη των προσφύγων, με τη λογική: οι άλλοι είναι ρατσιστές, ενώ εμείς ανθρωπιστές, που συγκινούμαστε, έχουμε αισθήματα και καλές προθέσεις. Άλλο αν αυτές δε μεταφράζονται στην παραμικρή πρακτική βοήθεια, στη στοιχειώδη οργάνωση της αλληλεγγύης κι αφήνουν άδειο γήπεδο στις ΜΚΟ για να αυγατίσουν τα κέρδη τους. Άλλο αν στο κοινό ανακοινωθέν με την αντιπολίτευση, υπάρχει η φράση "παράτυποι μετανάστες" και προβλέπονται κλειστά κέντρα φύλαξης.

Του Ιάκωβου Βάη, από το Ριζοσπάστη

Το θέμα είναι τι περνάει παραέξω, προς την κοινή γνώμη. Και ότι η ΔΦΑ ευελπιστεί να παίξει τους πρόσφυγες ως διαπραγματευτικό χαρτί, για να ελαφρύνει τη στάση των εταίρων και να φέρει με την τακτική του σαλαμιού, φέτα-φέτα κι όχι όλα μαζί, τα επόμενα αντιλαϊκά μέτρα, σε ένα πηγάδι χωρίς πάτο.

No pasaran

Τέτοια μέρα, συνήθως γράφονται σατιρικά, οσκαρικά κείμενα, με πολιτικά τιμώμενα πρόσωπα (η φετινή απονομή εξάλλου είχε θεωρητικά διάφορους συμβολισμούς κι αρκετά ελεγχόμενα πολιτικά μηνύματα).
Αλλά η Ελλάδα δεν ασχολείται πια με τέτοιες ευτελείς διακρίσεις, γιατί πάει να πάρει το Νόμπελ Ειρήνης. Μια υποψηφιότητα που ενισχύεται καθημερινά από διάφορα μικρά γεγονότα, όπως πχ τη φωτιά που έβαλαν άγνωστοι(;) στα Γιαννιτσά, στο στρατόπεδο που προοριζόταν για χώρος υποδοχής των προσφύγων. Πιθανότατα επειδή αντιδρούν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τις απάνθρωπες συνθήκες κράτησης -λέω εγώ. Πάλι καλά δηλαδή από μια άποψη. Θα μπορούσε να είναι χειρότερα και να καίγονται ζωντανοί άνθρωποι μες στο στρατόπεδο. Και να τους πουλάμε απέξω δύο ευρώ το μπουκαλάκι το νερό, για να σβήσουν με αυτό τη φωτιά.
Άραγε να υπάρχουν Νομπελικά βατόμουρα;

Αλλά αν υπήρχαν, θα είχαμε σκληρό ανταγωνισμό, πχ από τους Ελβετούς, που έθεσαν σε δημοψήφισμα την πρόταση να απελαύνεται όποιος πρόσφυγας - μετανάστης παρανομεί, ακόμα κι αν πρόκειται για μια απλή παραβίαση του ΚΟΚ (πχ να κατεβάσει ένα τρακτέρ στην πρωτεύουσα). Ή απ' τους Ολλανδούς, που ντύθηκαν χοιρινά, για να προκαλέσουν τους μουσουλμάνους πρόσφυγες και να επιβεβαιώσουν άθελά τους πως όλα τα ρατσιστικά γουρούνια έχουν την ίδια μούρη. Ενώ ακριβώς απέναντι, στην άλλη όχθη του καναλιού, διοργανωνόταν αντισυγκέντρωση, προσφέροντας ένα σχεδόν κινηματογραφικό συμβολισμό για το αγεφύρωτο χάσμα.

Του Πάνου Ζάχαρη

Αλλά το γουρούνι βρωμάει από το κεφάλι και τις κυβερνήσεις, που ενώνουν τις δυνάμεις του, για να φωνάξουν το δικό τους no pasaran στους πρόσφυγες και παράλληλα χρησιμοποιούν το προσφυγικό ως διαπραγματευτικό χαρτί για την ελάφρυνση του χρέους ή του μνημονιακού προγράμματος. Κάτι που περιλαμβάνεται προφανώς στις αξίες της Ενωμένης Ευρώπης, μη σου πως και της (ευτυχώς όχι ενωμένης) Αριστεράς. Θα ανοίξουν και νέες θέσεις εργασίας, λέει, αν κηρυχθεί η χώρα σε καθεστώς έκτακτης ανάγκης. Θύμισέ μου λίγο τι λέει για το κράτος έκτακτης ανάγκης ο ιδεολογικός πατέρας τους, ο Πουλαντζάς, να δω κάτι...

Η βασική διαφορά του Έλληνα που ψήφισε "όχι" στο δημοψήφισμα, για να έχει η συγκυβέρνηση ένα παραπάνω ατού, από τον Σύριο πρόσφυγα είναι ίσως διαφορά φάσης, χρονικής τάξης, μέχρι να έρθει και σε εμάς ο πόλεμος. Αλλά κι οι δύο μπορούν να γίνουν διαπραγματευτικό χαρτί ή να τυλιχτούν σε μια κόλλα (διαπραγματευτικό) χαρτί, για να γίνουν βορά των αρπακτικών.

Κάποιοι θέλουν να διώξουν τους πρόσφυγες, λες και η δυστυχία τους είναι κολλητική. Αλλά η μόνη κολλητική αρρώστια είναι ο ιμπεριαλισμός. Είναι θανάσιμη και δε μεταδίδεται από τους πρόσφυγες ή την ανθρώπινη επαφή, αλλά από την απάνθρωπη εκμετάλλευση (ανθρώπου από απάνθρωπο) και τα κεφάλαια, που υποδουλώνουν τη ζωντανή εργασία.

Υστερόγραφα

Δεν είναι πως μια εικόνα ισοδυναμεί πάντα με χίλιες λέξεις (αυτό το λένε συνήθως όσοι βαριούνται να γράψουν), αλλά τα παρακάτω σκίτσα καθιστούν περιττή τη δική μου φλυαρία. Κι η αλήθεια είναι πως η επικαιρότητα των ημερών έχει εμπνεύσει μερικά πολύ μεστά και δυνατά -από πολιτική άποψη πρωτίστως- σκίτσα στον Πάνο Ζάχαρη.
(Παρεμπιπτόντως, φέισμπουκ έχετε; Αν ναι, ακολουθήστε τον Πάνο, για να μην πέφτετε μόνο τυχαία πάνω στη δουλειά του -που δεν εξαντλείται στα σκίτσα. Και εάν πάλι δεν τον ακολουθείτε, τότε γιατί το έχετε και δεν το κλείνετε;)

Οι Νατοϊκοί δεν είναι απλώς ιεραπόστολοι της δημοκρατίας και του πολιτισμού*. Δεν εξανθρωπίζουν μόνο τα αλλόχρωμα δίποδα βάρβαρα ζώα που υποτάσσουν κι εξημερώνουν (άλλο αν αυτοί εξόπλισαν και δημιούργησαν τους τζιχαντιστές). Οι άνθρωποι είναι κομμουνιστές-αναρχικοί, που καταργούν σύνορα (με των λαών το αίμα να λειτουργεί ως μπλάνκο αυτή τη φορά), διαλύουν τα κράτη, κοκ. Πώς να μη γοητευτεί λοιπόν από αυτό το ριζοσπαστικό πνεύμα μια γνήσια, αριστερή κυβέρνηση σαν την ελληνική; Με τι καρδιά να αποχωρήσει από τη νατοϊκή λυκοσυμμαχία; (Λες σε αυτούς να αναφερόταν προφητικά ο Παλαμάς όταν ρίμαρε τους λύκους με τους μπολσεβίκους;)

(*θα έγραφα βαδίζοντας στα χνάρια του Μεγαλέξανδρου, αλλά εκεί θα κολλούσε και η φράση-θέση για τον πρώτο έλληνα ιμπεριαλιστή -ή μήπως ήταν η Αθήνα αυτή;- και ως αντίλογος η διαφορά του imperium από το μονοπώλιο. Αλλά φοβάμαι ότι μερικοί θα μπερδευτούν χειρότερα ή ανεπανόρθωτα. Εδώ δε βγάζουν άκρη για τα πιο σύγχρονα και τον ιμπεριαλισμό του Λένιν, πόσο μάλλον...

-Πρόσφατα το Ατέχνως φιλοξένησε αυτό το κείμενο, με τον πολύ εύστοχο τίτλο "οι κακοί είναι στη φυλακή", τόσο πετυχημένος που σχεδόν ζηλεύω-θυμώνω που δεν το σκέφτηκα προτού το διαβάσω.
Οι κακοί είναι στη φυλακή κι όσοι είναι εκτός τους κυνηγάει ο Λούκι-Λουκ. Εκτός κι αν έχουν δηλ κάποιο καλό δικηγόρο, σαν τον Κούγια (που είναι από μόνος του πειστήριο ενοχής) και την τυφλή, ανεξάρτητη δικαιοσύνη -που ξέρει όμως να μυρίζει το χρήμα, για να προσανατολιστεί σωστά και να ξεχωρίζει τους πλούσιους- να παίρνει το μέρος σου.

Για την ακρίβεια: οι κακοί γλιτώνουν σχεδόν πάντα τη φυλακή, αν μπορούν να εξαγοράσουν την ποινή τους ή την εύνοια των δικαστών. Εκτός κι αν πρέπει να βρεθεί κάποιος αποδιοπομπαίος τράγος να θυσιαστεί προσωρινά, για να εξιλεωθούν οι υπόλοιποι. Καλή ώρα όπως ο Ρουπακιάς, που έμεινε ελεύθερος με περιοριστικούς όρους, μέχρι να γίνει η δίκη του. Θα μας ταράξουν στη νομιμότητα...

Προχτές όμως είχαμε άλλη μια αστυνομική επιτυχία με τη σύλληψη μιας συμμορίας επαγγελματιών μπαχαλάκηδων. Οι πιο πολλοί δημοσιογράφοι στάθηκαν στη συμμετοχή τους σε αθλητικά επεισόδια, που μπορεί να παρουσιαστεί και ως προβοκάτσια εναντίον των αγαθών και τίμιων ΠΑΕ. Ελάχιστοι ήταν αυτοί που ξεχώρισαν τη συμμετοχή τους στην προβοκάτσια του Πολυτεχνείου, όταν ήθελαν να την πέσουν θεωρητικά στους Κνίτες, αλλά τους μπέρδεψαν με τους Εαακίτες και λοιπές δυνάμεις του εξωκοινοβουλίου, που βρήκαν στο δρόμο τους. Κι ακόμα λιγότεροι σκέφτηκαν να ρωτήσουν αν όλοι αυτοί λειτουργούσαν μόνοι τους ή είχαν κάποιον πίσω τους να τους πληρώνει και να τους συντονίζει.

Με τούτα και με εκείνα πάντως καθίσταται τραγικά επίκαιρη η προλεκάλτ ταινία χούλιγκανς (και ας έβγαλε από τις τάξεις της ένα χρυσαυγίτη Πετρόχειλο) με το κοινωνικό μήνυμα που έχει, στο πνεύμα της εποχής, για τους λόγους και τους παράγοντες που καλλιεργούν το χουλιγκανισμό. Αλλά και αυτή η παλιότερη ανάρτηση της ρένας δουρου-τι (όπως πρόλαβε να σημειώσει Ο 4.14, που είναι μία μέρα μπροστά από τις αναρτήσεις) με τίτλο: Μπόχουμ δέρνουμε;

Σε άλλα υστερόγραφα του δελτίου μας:
-δείτε εδώ μια ανάρτηση από το ιστολόγιο "σπασμένο παράθυρο" που έκανε τον κόπο να μαζέψει σε μια ανάρτηση όλο το συντροφικό μένος του ρ/σ στο Κόκκινο εναντίον του Πελετίδη (ούτε να τους πλήρωνε κάποιος).
-γελάστε άφοβα με τη διαδήλωση των Συριζαίων έξω από την πρεσβεία της Αυστρίας και με την έναρξη του συνεδρίου του Ποταμιού, που επιβεβαιώνει πως το τριώδιο άνοιξε.

-Επίλογος με τη συγκλονιστική φωτογραφία που κάνει σήμερα το γύρο του διαδικτύου. Έγραψα χτες ότι κάποιες σκηνές από τη μετακίνηση των προσφύγων είναι σχεδόν βιβλικές. Σήμερα οι αυτονόητοι συνειρμοί είναι με τα έπη και την Αινειάδα του Βιργίλιου, για τον πολεμιστή που κουβαλούσε στην πλάτη του το γέροντα πατέρα του, για να τον σώσει από τα ερείπια της Τροίας που καταστρεφόταν.

Άλαλα τα χείλη των ασεβών

Η φωτό είναι παρμένη από το προφίλ του φωτογράφου Γιάννη Μπεχράκη στο τουίτερ

Η γη της επαγγελίας

Τα τηλεοπτικά δελτία έκαναν μες στη βδομάδα είδηση την αισχροκέρδεια κάποιων εμπόρων-μαγαζατόρων, κατά μήκος της εθνικής οδού, που χρέωναν με δύο ευρώ ένα μπουκαλάκι νερό και με οκτώ ευρώ τη χρήση τουαλέτας στους πρόσφυγες. Η κοινή γνώμη είναι σοκαρισμένη με την κίνηση που δυσφημεί συνολικά την ελληνική υποψηφιότητα για το Νόμπελ Ειρήνης και τον αγαθό, επιχειρηματικό κλάδο. Το σωστό θα ήταν να δίνουν φτηνότερα (ή ακόμα και δωρεάν) το νερό, για να φουσκώσει η κύστη τους, και να χρεώνουν μετά περισσότερο την τουαλέτα. Κι αν κάποιοι αρνούνται να συμμορφωθούν και κάνουν την ανάγκη τους στο ύπαιθρο, να τους φωτογραφίζουμε και να τους διαπομπεύσουμε, για να επιβεβαιώσουμε αυτάρεσκα πως είναι "ζώα απολίτιστα", σε αντίθεση με εμάς τους Ευρωπαίους.

Κι αν οι Έλληνες φλερτάρουν με το Νόμπελ, τα κανάλια (που στηρίζουν, παρεμπιπτόντως, αυτήν την καμπάνια) βάζουν γερή υποψηφιότητα για το Πούλιτζερ, καθώς παίζουν πλάνα αρχείου με τρακτέρ στα μπλόκα, ενώ η είδηση αφορά το μπλόκο της αστυνομίας στις προσφυγικές μετακινήσεις. Τέτοια πλάνα βοηθάνε εξάλλου και τους αρνητικούς συνειρμούς για πρόσφυγες κι αγρότες, που είναι κοινωνικές ομάδες υψηλού κινδύνου κι ευθύνονται για μια σειρά στραβά, όπως η ανεργία κι η κρίση. Εξαιρούνται οι τσιφλικάδες της Μανωλάδας (και κάθε άλλης ματοβαμμένης ελληνικής γωνιάς), με το αναπτυξιακό τους όραμα.

Σε ένα άλλο τηλεοπτικό πάνελ, ο εκπρόσωπος των Ελλήνων Μικρασιατών (!) έλεγε πως οι δικοί μας πρόσφυγες το 22' επέστρεψαν στην πατρίδα τους και δεν επιβάρυναν άλλες χώρες. Και να τα λέει αυτά σε έναν Κούρδο πρόσφυγα, που δεν έχει δική του πατρίδα και το τουρκικό κράτος κυνηγάει το λαό του μέχρι τελικής εξόντωσης. Ενώ οι Σαουδάραβες πχ χρηματοδοτούν αδρά, συνεχώς και χωρίς προσχήματα τον ISIS, για να συνεχίσει το θεάρεστο έργο του κατά του Κουρδιστάν.

Υπάρχουν και χειρότερα, μα θα στα πω αργότερα.
Όπως ο απαράμιλλος δημοκρατικός-ανθρωπιστικός ζήλος της Αυστρίας, που αφενός ενδιαφέρεται για την οικονομική της διείσδυση στα Βαλκάνια (ου μην και για την αναβίωση της αυτοκρατορικής Αυστροουγγαρίας), αφετέρου έχει βγάλει ένα Χίτλερ (πάνω στα συντρίμμια του αυστομαρξισμού) κι έχει ένα μεγάλο κυβερνητικό συνασπισμό, αλλά πρώτο κόμμα (στην αντιπολίτευση) την ακροδεξιά, κάπου κοντά στο 30%, αν δεν απατώμαι.

Αυτή είναι η πιο συνεπής εκδοχής της ενωμένης ιμπεριαλιστικής Ευρώπης και των ιδανικών της, με τα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης να παραπέμπουν ευθέως στη ναζιστική Γερμανία, την πρώτη απόπειρα ευρωπαϊκής ενοποίησης, πρόδρομο της σημερινής ΕΕ και πρότυπό της σε μια σειρά τομείς (όπως στις εργασιακές σχέσεις). Κλειστά σύνορα, στρατόπεδα συγκέντρωσης (που βαφτίζονται hot-spots, για να πέφτουν καλύτερα στο αυτί), άγρια, απάνθρωπη εκμετάλλευση και πόλεμοι. Μια σκοτεινή ήπειρος από την οποία μοιάζει να πέρασε και να μην ακούμπησε ο Διαφωτισμός.
Αυτή είναι η μεγάλη ευρωπαϊκή ιδέα που αναφέρει συνεχώς και πίνει νερό στο όνομά της ο Έλληνας πρωθυπουργός της ΔΦΑ. Κι η Αυστρία δεν είναι η εξαίρεση στον κανόνα, αλλά η πιο υποδειγματική συνεπής εκδοχή του.

-Μα δε βλέπετε πως οι πρόσφυγες θέλουν να έρθουν σε αυτήν την Ευρώπη, που εσείς λοιδορείτε και κατακρίνετε;
Λέει ένα αήττητο επιχείρημα.
-Μα δε βλέπετε πως ΚΑΙ αυτή η Ευρώπη ματοκυλάει τους λαούς και ξεριζώνει τους πρόσφυγες από τις πατρίδες τους;

Κανείς φράχτης, καμία κλειστή συνοριακή γραμμή, κανένα αστυνομικό μπλόκο ή καυτό σημείο, ούτε καν το ανθρώπινο τείχος από τα πτώματα των προσφύγων που ξεβράζει καθημερινά το Αιγαίο (κι ίσως θα έπρεπε να αφήσει πίσω το μύθο του Αιγέα και να αλλάξει όνομα) δεν μπορεί να κρατήσει το προσφυγικό κύμα και της γης τους κολασμένους, που βλέπουν οτιδήποτε άλλο πέρα από την κόλαση του πολέμου, σαν παράδεισο.

Και προσφέρουν βιβλικές εικόνες, με τις μαζικές μετακινήσεις τους, καθώς ψάχνουν απεγνωσμένα και με κάθε κόστος το δρόμο για τη Γη της Επαγγελίας. Προτού καταλάβουν πως όλα όσα τους είχαν υποσχεθεί είναι ψεύτικα κι ότι ο απατηλός ευρωπαϊκό παράδεισος είναι αληθινός μόνο για τις ΜΚΟ, με τις χρυσοφόρες αγαθοεργίες και τον αγαθό, επιχειρηματικό κλάδο, που επενδύει στην ανθρώπινη δυστυχία κι αναπτύσσεται επί πτωμάτων.

Μπροστά σε αυτό το (θείο) δράμα, τα αυτονόητα είναι λιγοστά, σταγόνα στον ωκεανό. Χρειάζεται εγρήγορση, ένταση της αλληλεγγύης και πιο δυναμικές πρωτοβουλίες, όπως η πορεία στη Θεσσαλονίκη (όπου υπάρχει και το προηγούμενο με τις εκδηλώσεις αλληλεγγύης στους Αιγύπτιους αλιεργάτες της Νέας Μηχανιώνας), στην ευρύτερη περιοχή του (υπό δημιουργία) στρατοπέδου συγκέντρωσης στα Διαβατά, με σύνθημα: Έλληνες και ξένοι εργάτες ενωμένοι.

Πολύ ενδιαφέρον είναι κι αυτό το κάλεσμα που απευθύνουν σωματεία κι εργατικοί φορείς για το προσφυγικό και τις εγκληματικές ευθύνες της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, που ξεκινάει να περιφρουρεί από σήμερα το Αιγαίο, ενσαρκώνοντας στην κυριολεξία την παροιμία του θυμόσοφου λαού για το λύκο -ή μάλλον τη λυκοσυμμαχία- που θα φυλάει τα πρόβατα, για να μην πάθουν κανένα κακό...

Σημειώσεις για το προσφυγικό

Η Ενωμένη Ευρώπη κλείνει τα σύνορα, δείχνει το πραγματικό της πρόσωπο, καταργεί επιλεκτικά τις δικές της συνθήκες (Σένγκεν), δείχνει πόσο κάλπικες και ψευδεπίγραφες (για την ακρίβεια ταξικές) είναι οι περιβόητες ελευθερίες της.

Η Γερμανία δέχτηκε 1 εκ. Σύριους εξειδικευμένους εργάτες, επειδή τους χρειαζόταν κι ύστερα έκλεισε τη στρόφιγγα.

Η Τουρκία εκβιάζει και ζητάει χρήματα, για να επιτηρεί πιο αποτελεσματικά τη ροή των προσφύγων και την εκμετάλλευσή τους.

Η στάση των Σκανδιναβικών χωρών, με τις θεωρητικά ανοιχτές, ανεκτικές κοινωνίες, τις δημοκρατικές ευαισθησίες και το κοινωνικό κράτος, που στην πράξη μεταφράζεται ως κατάσχεση των χρυσαφικών των προσφύγων, το βάψιμο της πόρτας τους στα ναζιστικά πρότυπα και τόσα άλλα, ξεγυμνώνει με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο και το πολυδιαφημισμένο Σουηδικό μοντέλο.

Η Γιούνισεφ βγάζει ένα... συγκινητικό βίντεο, που προκαλεί κροκοδείλια δάκρυα στα παπαγαλάκια των καναλιών κι ευαισθητοποιεί τους κρατούντες.

Δίπλα στα καθημερινά ναυάγια στο Αιγαίο και τα πτώματα που ξεβράζει η θάλασσα στις ακτές, θα δει κανείς τα συντρίμια του ευρωπαϊκού, δημοκρατικού ιδεώδους, που επικαλείται ακόμα και σήμερα η (συγ)κυβέρνηση της ΔΦΑ.

Όλος ο εργαζόμενος λαός της χώρας, ντόπιοι και μετανάστες-πρόσφυγες, ζει σε ένα τεράστιο στρατόπεδο συγκέντρωσης επισφαλών, ανέργων, εκμεταλλευόμενων.

Ο πρόσφυγας εσύ είσαι ο επόμενος

Του φασισμού το θύμα εσύ είσαι το επόμενο

Σε πείσμα των διάφορων αταξικών αναλύσεων, ταξικό ζήτημα είναι ακόμα και το πού θα δημιουργηθούν τα λεγόμενα καυτά σημεία (hot spots) ή όπως αλλιώς ονομαστούν τα κέντρα υποδοχής. Φιλοξενούνται πχ στα υποβαθμισμένα Διαβατά, με τους καταυλισμούς των Ρομά και τις φυλακές, στο δρόμο προς τη βιομηχανική περιοχή της Σίνδου και όχι ανατολικά, στη Θέρμη, το Πανόραμα ή την Καλαμαριά, που το όνομά της είναι παραφθορά της φράσης "καλή μεριά" (της πόλης).

Η διαφορά των ανθρώπων της Λέσβου κι όχι μόνο, με τη συμπεριφορά των κατοίκων στα κατεξοχήν τουριστικά νησιά, σαν την Κω, μαρτυρά πολλά για τον τουρισμό και το εύκολο χρήμα, που εμποδίζει την ανάπτυξη οποιασδήποτε μορφής συνείδησης (έστω ανθρώπινης, δεν σου λέω πολιτικής). Και οι συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας αυτών των ανθρώπων σε κάνουν σχεδόν να εύχεσαι ενδόμυχα να ξεσπάσει κάποιος πόλεμος, για να τους δεις να γίνονται πρόσφυγες και να ζήσουν τη γλύκα από την ανάποδη.

Πολλοί από όσους μπαίνουν μπροστά στην καμπάνια για να δοθεί το (κατά παράδοση ματοβαμμένο από χέρια εγκληματιών που το πήρανε) Νόμπελ Ειρήνης στους Έλληνες νησιώτες, βάζουν ισχυρή υποψηφιότητα για Όσκαρ υποκρισίας. Σαν τους ακραιφνείς εθνικόφρονες που είδαν συνεργαστεί με τους ναζί, αλλά γίνονταν τιμητές των άλλων και τους ζητούσαν πιστοποιητικά φρονημάτων. Και σαν τους βολεμένους που έκρυψαν τη δική τους απραξία πίσω από την ηρωική αντίσταση κάποιων άλλων (στο Πολυτεχνείο) που ούτε ήρωες ένιωθαν, ούτε τέτοιες τιμές ήθελαν.

Η απουσία μιας στοιχειώδους κρατικής πρόνοιας δίνει πάτημα στην εμφάνιση πολλών ΜΚΟ και βασικά αετονύχηδων, που μυρίστηκαν ψητό κι έπεσαν σαν τα κοράκια. Κάτι που δεν αναφέρεται προφανώς σε όσους ευαισθητοποιήθηκαν ειλικρινά κι έσπευσαν εθελοντικά να προσφέρουν με όποιον τρόπο μπορούν να βοηθήσουν την κατάσταση.

Είναι εξίσου προφανές πως δεν καταβάλλεται καμία απολύτως προσπάθεια να συλληφθούν οι έμποροι ψυχών και οι επιτήδειοι που εκμεταλλεύονται τις (μικρές ή μεγαλύτερες) καθημερινές ανάγκες των προσφύγων, από τη φόρτιση του κινητού, που χρεώνεται με πέντε ευρώ ως τη μαζική μετακίνηση προς τα σύνορα, που πάει 30 ευρώ το κεφάλι.

Τα περιθώρια διαχείρισης σε αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο είναι ασφαλώς περιορισμένα. Ακόμα κι αυτό όμως, είναι ζήτημα πολιτικής βούλησης, που είναι σαφές πως δεν υπάρχει (κι είναι αυταπάτη να περιμένει κανείς κάτι διαφορετικό).

Παρά το αδιαμφισβήτητο και βεβαιωμένο σχέδιο μαζικής μετακίνησης Μουσουλμάνων με σκοπό την αλλοίωση του ελληνικού, ευρωπαϊκού, χριστιανικού (και δεν ξέρω αν ξεχνάω τίποτα) πληθυσμού, οι περισσότεροι πρόσφυγες παραμένουν εγκλωβισμένοι στη χώρα μας και θέλουν να φύγουν.

Ακόμα και στα πιο άμεσα, καθημερινά ζητήματα προβάλλει ως ανάγκη η ρήξη με την Ευρωπαϊκή Ένωση, κι εν προκειμένω με το Δουβλίνο ΙΙ. Δεν μπορεί να σταθεί κανένα ημίμετρο, η κλασική λογική των επιμέρους, να ξεκινήσουμε από κάτι μικρό, για να διορθώσουμε σταδιακά τη γενική εικόνα.

Κι αυτό δίνει την απάντηση και στα πιεστικά ερωτήματα "εσείς δηλ τι προτείνετε, τι διαφορετικό θα κάνατε;" που ζητούν άμεση απάντηση, εδώ και τώρα, στο πλαίσιο που δημιούργησε και συνεχίζει να οξύνει το πρόβλημα. Δεν έτυχε, πέτυχε.

Η κουβέντα πρέπει εκ των πραγμάτων να στραφεί στην αιτία. Τον πόλεμο, τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις (με τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης να κυμαίνεται από την ευμενή ουδετερότητα ως την ενεργό συμμετοχή). Κι οι διάφορες ασπιρίνες δεν πρόκειται να δώσουν ποτέ λύση, όσο δε χτυπάνε το εκμεταλλευτικό σύστημα που γεννάει τους πολέμους και την αδικία, όπως το σύννεφο τη βροχή. Καμιά φορά μπορεί να μη βρέξει, αλλά όσο συσσωρεύονται τα σύννεφα, η καταιγίδα θα έρθει σφοδρή, σα νομοτέλεια...

Και για να μην ξεχνιόμαστε

3 ημέρες για την κάθοδο των αγροτών στην Αθήνα

4 ημέρες για το πανελλαδικό συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ

Στον πάτο του Αιγαίου

Στο φράχτη του Έβρου, στον πάτο του Αιγαίου

Κείται η αξιοπρέπεια του κάθε Συριζαίου

Εις τον αφρό της θάλασσας, ο υπουργός κοιμάται

Παρακαλώ σας κύματα στον πάτο να τον πάτε (του Αιγαίου)

Αν τυχόν κάποιος αμφέβαλλε για τις ανθρωπιστικές ευαισθησίες της συγκυβέρνησης και του αστικού πολιτικού συστήματος εν γένει, δεν είχε παρά να παρακολουθήσει κάποια πολιτική συζήτηση αυτές τις μέρες, πχ στην ΕΡΤ, στις αρχές της βδομάδας, για να επιβεβαιώσει τις όποιες αμφιβολίες του. Αυτή τη φορά η υποκρισία χτύπησε κόκκινο, καθώς ο πόνος για τους πρόσφυγες μετακινήθηκε (σαν αυτά τα πονάκια που κάνουν δρομολόγια στον οργανισμό μας) προς την τσέπη, για να κρύψει την απεργοσπαστική του λύσσα πίσω από τις στοιβαγμένες ψυχές στα ακριτικά νησιά, που δεν μπορούν να μεταφερθούν λέει εξαιτίας των ανάλγητων απεργών. Αλλά όταν πήγε να απαντήσει ο Κατσώτης, που ήταν παρών στο πάνελ, ο Αλαφογιώργος βιάστηκε έμπειρα να το μαζέψει, γιατί θα βγαίναμε εκτός θέματος.

Τη στιγμή που κάποιοι λιώνουν τα παπούτσια τους, να τρέξουν για να οργανώσουν την απεργία στις 12 Νοέμβρη… Τη στιγμή που η κυβέρνηση τσακίζει ό,τι είχε απομείνει όρθιο στην κοινωνική ασφάλιση, για το καλό μας… Κι ενώ ετοιμάζεται να υποδεχτεί, με δόξα και τιμή (σαν την κυρία Κουκουβίκου, ένα πράγμα) τον Κέρι, δύο μόλις μέρες πριν την επέτειο του Πολυτεχνείου, έτσι για το συμβολικό του πράγματος, που διατρανώνει το περήφανο, αντιιμπεριαλιστικό της φρόνημα… Κι ενώ βάζει το δικό της Πάγκαλο, το Φίλη, να ενεργοποιήσει κάποια Ρεπούσικα, «προοδευτικά» αντανακλαστικά, για να περάσουν στα μουγκά τα μνημονιακά προαπαιτούμενα. Κι ενώ συνδέει αυτά τα προαπαιτούμενα με την αντιμετώπιση του προσφυγικού…

Κι ενώ οι κερδοσκόποι εκμεταλλεύονται την ανάγκη των προσφύγων και τους ξεζουμίζουν με ταρίφα μερικές δεκάδες ευρώ, για να τους οδηγήσουν στα σύνορα, κάνοντας τις μπίζνες τους ανενόχλητοι… Κι ενώ δεν έχει γίνει το παραμικρό για να γκρεμιστεί πχ το τείχος της αθλιότητας στον Έβρο –αλλά δεν πειράζει, θα τα αλλάξουν όλα μόλις γίνουν κυβέρνηση… Κι ενώ οι κομμουνιστές οργανώνουν την αλληλεγγύη –αλλά «βεβηλώνουν» τον ιερό βράχο, και μάλιστα για τους μετανάστες, ούτε καν για κάποιους έλληνες…

Η Αυγή πουλάει τρελίτσα κι ευαισθησία με ψαγμένα πρωτοσέλιδα, «γιατί αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα». Δε μαθαίνουμε βέβαια τι γίνεται με την ελπίδα (που ακόμα έρχεται και γενικώς υπάρχει) για τα άλλα μικρά παιδιά, που άφησαν μεσοπέλαγα την τελευταία τους πνοή, χωρίς να ξέρουν καν το γιατί.

Ο Σύριζα παρακολουθεί το συνεχιζόμενο έγκλημα και διαβουλεύεται με τους εταίρους του, για την πιο συμφέρουσα λύση.

Ο αστικός τύπος κάνει πρωτοσέλιδο τις γιαγιάδες της Λέσβου, που τάισαν χωρίς δεύτερη σκέψη ένα προσφυγόπουλο (κι όσο κι αν είναι επικίνδυνες κι άδικες αυτές οι γενικεύσεις, δεν πρέπει να είναι τυχαίο που βρέθηκαν σε ένα νησί με τις παραδόσεις της Λέσβου και όχι σε ένα τουριστικό νησί, σαν την Κω), και κάνει γαργάρα (με θαλασσινό νερό του Αιγαίου) όλα τα υπόλοιπα.

Αλλά το πιο βασικό είναι πως αποδεικνύεται περίτρανα, με τον πιο εκκωφαντικό και τραγικό τρόπο, η αλήθεια πως μια «αριστερή κυβέρνηση» είναι δεξιά σε όλα της, χωμένη ως τα νύχια στο βούρκο, δεν μπορεί να βρει ανέξοδες διεξόδους, για να μακιγιάρει την πραγματικότητα και να πουλήσει αγωνιστικό προφίλ, διασκεδάζοντας τις εντυπώσεις. Αν παλιότερα, που ήταν στην αντιπολίτευση, έβλεπε το μεταναστευτικό ως προνομιακό πεδίο, για να στριμώξει τον ακροδεξιό Σαμαρά, αν παλιότερα έδινε βάρος σε «δευτερεύοντα» σημεία που σχετίζονταν με το εποικοδόμημα, για να τονίσει τις διαφορές της με τη ΝΔ, σήμερα δυσκολεύεται να διαφοροποιηθεί έστω και σε αυτά τα «μικρά και δευτερεύοντα» από τη φασιστική πρακτική της. Και δείχνει από τι ταξικό υλικό είναι φτιαγμένη αυτή η «αριστερά» και τίνος συμφέροντα υπηρετεί.

Κι αναρωτιέσαι, αυτό που γίνεται στο Αιγαίο τούτες τις μέρες, πώς να λέγεται άραγε;

Είναι γενοκτονία; Κάθαρση; Δολοφονία; Ή μήπως απλά ιμπεριαλισμός, που περιλαμβάνει ό,τι πρέπει να ειπωθεί, με το όνομά του…;

Υγ: με αφορμή τα σημερινά καραγκιοζιλίκια του Τσίπρα και του Σουλτς στη Μυτιλήνη, το νησί του Go Back (μανταΜέρκελ), για να μην ξεχνιόμαστε.

Η μέρα των ζώων

Και τι σημαίνει που ήταν προχτές η μέρα των ζώων; Εμείς δεν περιμένουμε εξάλλου την 4^η Οκτωβρίου, μία φορά το χρόνο. Τη γιορτάζουμε κάθε μέρα, τιμώντας τους ανθρώπους σαν ζώα. Τους στοιβάζουμε σε ανοιχτούς σταύλους κι αν πέσει πολύ η θερμοκρασία, μπορεί να τους βάλουμε και παχνί σε μια φάτνη, για να συγκινηθούμε με τη θυσία τους. Τους δίνουμε ψίχουλα κι αποφάγια, για να τα έχουμε καλά με τη συνείδησή μας, κάνοντας την καλή πράξη της ημέρας. Γεμάτοι ευαισθησίες, τους ανοίγουμε την πόρτα, για να κοιμηθούν στην είσοδο της πολυκατοικίας, κουλουριασμένοι. Αλλά αν κάνουν πολύ θόρυβο και μας ενοχλήσουν, καλούμε τον μπόγια να έρθει να τους μαζέψει ή τους πετάμε με τις κλωτσιές.

Κι αν επιβεβαιώνουν κάτι όλα αυτά, είναι η δική μας ζωώδης ιδιότητα, όταν γινόμαστε λύκοι απέναντι στους άλλους. Αν υπάρχει κάτι το ζωώδες σε όλα αυτά, είναι η δική μας γαϊδουρινή αδιαφορία. Που δεν αλλάζει θεαματικά στην ουσία, ακόμα κι αν εκδηλώνεται ως ευαισθησία στο διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Τι μπορείς να κάνεις μόνος σου όμως; Περνάς μέσα από την πλατεία όπου κοιμούνται, για να τους δείξεις ότι δεν τους αποφεύγεις, λες κι είναι μιάσματα, δεν αποστρέφεις το βλέμμα σου, δε φοβάσαι μη τυχόν κολλήσεις καμιά αρρώστια ή την κακοτυχία και τα βάσανά τους. Αλλά δεν είναι αξιοθέατο, και εσύ δεν είσαι εκεί για να καταγράψεις απλώς τα γεγονότα (το ζήτημα δεν είναι να ερμηνεύσουμε την πραγματικότητα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αλλά να την αλλάξουμε). Τους βλέπεις μετά με τους μπόγους στην πλάτη, τα χαρτιά στο χέρι και την ψυχή στα πόδια να μπαίνουν στα λεωφορεία που πηγαίνουν για τα σύνορα και ανάβουν τις παλιές μηχανές τους, γεμίζοντας την ατμόσφαιρα της Αχαρνών με θόρυβο και καπνούς. Αλλά οι αναθυμιάσεις και η μυρωδιά ΚΤΕΛ δεν είναι το πιο αποπνικτικό σ’ αυτή την εικόνα.

Και το χειρότερο απ’ όλα είναι αυτή η ανθρώπινη (ή μήπως ζωώδης;) ικανότητα μας να συνηθίζουμε, να ξεχνάμε, να προσπερνάμε και να συνεχίζουμε με απάθεια. Αλλά αν θες να λέγεσαι άνθρωπος, δεν μπορείς να μένεις ασυγκίνητος. Και δε συγκινείσαι απλώς, βοηθάς στην πράξη. Και δεν το κάνεις ως μονάδα, αλλά συλλογικά και συνειδητά, που είναι και μια βασική ανθρώπινη ιδιότητα.

Γιατί δεν αρκεί να φωνάζουμε πως είμαστε όλοι μετανάστες.

Είμαστε όλοι ζώα, μέχρι αποδείξεως του εναντίου στην πράξη.

Κάτω από ξένη σημαία

Δυο στιγμιότυπα από την επικαιρότητα της τελευταίας εβδομάδας πιστοποίησαν με τον πιο εμφατικό τρόπο τις υποδείξεις των κλασικών του μαρξισμού για τη σημασία της ταξικής συνειδητοποίησης των προλετάριων όλου του κόσμου, της αυτοτέλειας της πάλης τους και των συμφερόντων τους, και για την αναγκαία προϋπόθεση να σταματήσουν να αγωνίζονται κάτω από ξένες σημαίες.

Οι Σύριοι πρόσφυγες στην Κεντρική Ευρώπη, ξεκίνησαν πεζοί μια μεγαλη πορεία από τη Βουδαπέστη στη Βιέννη, στην οποία κάποιοι εξ αυτών φαίνονταν να κρατάνε ένα λάβαρο της ΕΕ. Τη σημαία μια Ένωσης δηλαδή που, στην καλύτερη περίπτωση, νίπτει τας χείρας της σαν Πόντιος Πιλάτος για την ιμπεριαλιστική επέμβαση και το ματοκύλισμα στη χώρα τους, βλέποντας τους πρόσφυγες σαν «βόμβα» που δεν πρέπει να σκάσει στα χέρια της και προτιμά να απασφαλιστεί μεσοπέλαγα, για να καταλήξει αθόρυβα στο βυθό της θάλασσας –αρκεί να μην ξεβράζεται κάποιο ενοχλητικό πτώμα, για να χαλάει τη βιτρίνα και να θυμίζει την τραγωδία των 20 χιλιάδων ψυχών, που δεν κατάφεραν ποτέ να διασχίσουν τη Μεσόγειο.

Αυτοί που μπόρεσαν να διασωθούν και να περάσουν στην άλλη όχθη, από το θάνατο στη ζωή, ή μάλλον από ένα βίαιο, ακαριαίο τέλος σε έναν αργό, καθημερινό θάνατο, που μοιάζει με το μαρτύριο της σταγόνας, μας εκλιπαρούν για στήριξη και βοήθεια. Προσέρχονται με σύμβολα και σημαίες που μπορεί να κατευνάσουν και να εξευμενίσουν τους κυβερνώντες των χωρών, που τους «φιλοξενούν» -γιατί μόνο σε εισαγωγικά μπορεί να μπει η φιλοξενία, σε αυτή την περίπτωση. Κι είναι κάπως σαν τους αιχμάλωτους –γιατί μόνο η αιχμαλωσία περιγράφει πιστά αυτό που βιώνουν- που σηκώνουν λευκή σημαία, για να παραδοθούν, ζητώντας από τον κατακτητή να τους χαρίσει τουλάχιστον τη ζωή, τους ελάχιστους όρους για να εξασφαλίσουν την επιβίωσή τους, ακόμα και αν είναι σε στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Ας μην ξεχνάμε εξάλλου πως η πρώτη σύλληψη κι εφαρμογή της μεγάλης ευρωπαϊκής ιδέας, με μεσαιωνικούς όρους υποδούλωσης των λαών και των εργαζόμενων, έλαβε χώρα κάτω από την μπότα του χιτλερικού ναζισμού –όπως σημειώνει ο ιστορικός Γιώργος Μαργαρίτης. Και το πιο εκπληκτικό (πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο) σε αυτή την περίπτωση, δεν είναι η σύμπτωση της γερμανικής παρουσίας στο επίκεντρο του εγχειρήματος –για όσους ψοφάνε για ρηχά, θολά, αντιμνημονιακά μέτωπα- αλλά ότι κανείς σχεδόν (πλην Λακεδαιμονίων και των αδελφών κομμάτων) δε μιλά ενάντια στη μεγάλη ιδέα αυτού του εγχειρήματος και τους συγκεκριμένους όρους του, θεωρώντας το από ευλογία και μονόδρομο, μέχρι αντικειμενική πραγματικότητα που δεν μπορεί να αλλάξει κι είναι προτιμότερο να την αποδεχτούμε.

Στην ταξική πάλη όμως δεν υπάρχει καμία ταξική ανακωχή. Η λευκή σημαία (πόσο μάλλον η γαλάζια με τα αστεράκια της ΕΕ) σημαίνει άνευ όρων παράδοση κι υποταγή στο σφαγείο των λαών, ντόπιων και προσφύγων (και όσο περισσότερο στρέφονται οι μεν εναντίον των δε, τόσο το καλύτερο για τους σφαγείς).

Την ίδια στιγμή στην Ελλάδα, οι εργάτες του χρυσωρυχείου στις Σκουριές διαδήλωναν ουσιαστικά για τα συμφέροντα της εταιρίας τους, που τα συνέδεσαν με το δικό τους. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερο «χρυσωρυχείο» για τους καπιταλιστές από αυτήν την εθελοδουλία κάποιων εργατών, από την αδυναμία τους να ξεχωρίσουν ποιον έχουν απέναντί τους και για ποιο σκοπό πρέπει να παλέψουν.

Γι’ αυτό οι εργάτες της Ελντοράδο στοχοποίησαν την (ένα-δύο-τρία, γ...ται η) Ετ-3, χωρίς να καταλαβαίνουν πως η σημερινή της μορφή και τα χαρακτηριστικά που της έδωσε η «πρώτη φορά Αριστερά», δεν έχουν άμεση σχέση με την «αυτοδιαχειριζόμενη Ετ3», που κι αυτή δικό της μαγαζί ήταν (ή Syriza friendly τουλάχιστον), αλλά είχε κι ένα κινηματικό άλλοθι και κάλυπτε διαφορετικά το θέμα των Σκουριών.

Γι’ αυτό στοχοποιούν και το κίνημα κατοίκων και αλληλέγγυων που αντιτίθεται στην εξόρυξη, ενώ κάποιες μαρτυρίες (που πέρασαν όμως σε δεύτερο πλάνο) λένε πως στο περιθώριο της κινητοποίησης στη Δεθ, επιτέθηκαν και χτύπησαν με τραμπούκικο τρόπο στέλεχος του Ναρ, που τον ξεχώρισαν προφανώς ως πιο αναγνωρίσιμο.

Την άλλη βδομάδα παρεμπιπτόντως έχουμε τις κάλπες των εθνικών εκλογών, όπου τα πέντε μνημονιακά κόμματα (παλιά και νέα, γιατί υπάρχει κι αυτή η «διαφοροποίηση», που επιχειρείται να αναχθεί σε κυρίαρχη αντίθεση της πολιτικής σκηνής και να παρουσιαστεί ως το διακύβευμα των εκλογών) αναμένεται να συγκεντρώσουν το 70% του εκλογικού σώματος, αντιστρέφοντας πλήρως τους συσχετισμούς του 62% του Όχι στο δημοψήφισμα, με το όποιο, αντιφατικό, ταξικό του μήνυμα. Περίπου επτά στους δέκα δηλ, θα εμπιστευτούν πιθανότατα κόμματα που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο προωθούν την πιο βάρβαρη, αντιλαϊκή πολιτική, και τη βαφτίζουν «μονόδρομο χωρίς εναλλακτική», όπως έκαναν και τόσα χρόνια με τον... ευρωμουνόδρομο, όπως τον λέει κι ο Μπούτας.

Η εργατική τάξη λοιπόν πρέπει να σταματήσει να μπαίνει κάτω από ξένες σημαίες, εθνικά νομίσματα, αταξικά σχήματα, να γίνει τάξη δια εαυτήν, τάξη για τον εαυτό της και τα δικά της συμφέροντα. Και για αυτό δε φτάνει να μην εγκλωβιστεί στις κάλπες, δε φτάνει να κατεβάσει απλώς την οργή της στους δρόμους, αλλά να ξέρει τι θα την κάνει και πώς θα τη μετατρέψει σε υλική δύναμη, που θα αλλάξει τον κόσμο.