Κάπα Νι Έψιλον

σκόρπιες σημειώσεις από την εκδήλωση για τα 40χρονα από το 1ο Συνέδριο της ΚΝΕ, στο κλειστό του Σπόρτιγκ

Μια εκδήλωση που είχε εύλογα, λόγω του επετειακού χαρακτήρα, κάπως ρετρό χρώμα, ασορτί και με τη μεγάλη φωτογραφία που δέσποζε στον έναν τοίχο του κλειστού, με την πρωταθλήτρια ομάδα του γυναικείου μπάσκετ του Σπόρτινγκ και την Άννυ Κωνσταντινίδου, που ήταν κάτι σαν το θηλυκό Γκάλη της εποχής.

Αλλά ο κομμουνισμός είναι η νιότη του κόσμου, γιατί η ΚΝΕ είναι η μόνη πολιτική νεολαία που μπορεί να γεμίσει ασφυκτικά, με τους φίλους και τα μέλη της, ένα κλειστό που άλλοι πολιτικοί χώροι δυσκολεύονται να το κάνουν με το σύνολο του έμψυχου δυναμικού τους, ακόμα κι αν είχαν ολομέλεια.

Κι ίσως έχει έρθει ο καιρός να δοκιμάσουμε κάποιο μεγαλύτερο χώρο, όπως το 76', όπου παράλληλα με τις εργασίες του Συνεδρίου είχαμε και την κεντρική εκδήλωση στο γήπεδο του Πανιώνιου, στη Νέα Σμύρνη. Και όχι, δεν εννοώ το κλειστό στην Αρτάκης, που είναι πιο κλουβί κι από του Σπόρτινγκ.

Λένε πως όταν ο Έντι Τζόνσον ήρθε στην Ελλάδα να παίξει για τον Ολυμπιακό κι έδωσε τον πρώτο αγώνα του για το Κύπελλο εναντίον του Παναθηναϊκού σε αυτό το κλειστό, νόμιζε πως του κάνουν πλάκα και πως αυτό ήταν απλώς το βοηθητικό-προπονητικό. Και εμείς, κατ' αντιστοιχία, προπονούμαστε για τη μέρα που θα είμαστε (ξανά) σε θέση να γεμίσουμε το ΟΑΚΑ (το αφήνω επίτηδες αδιευκρίνιστο να αιωρείται, κλειστό ή ανοιχτό) ή το Καλλιμάρμαρο, όπως στα πρώτα χρόνια μετά την απελευθέρωση, επί Ζαχαριάδη. Αρκεί να μη μας φάει η προπόνηση και καούμε στο ζέσταμα.

Το Σάββατο, μπορεί να μην είχαμε τόσο σπουδαίες ηγετικές φυσιογνωμίες (αυτές θα τις αναδείξουν μονάχα οι πιο ενδιαφέροντες καιροί), αλλά ήταν, δίχως άλλο, συγκινητικό να βλέπεις ένα μέλος από το 'Ταμπούρι', το πρώτο συγκρότημα της οργάνωσης, να δίνει το “παρών” και να δείχνει την ιστορική συνέχεια με τα νέα παιδιά, στα οποία παρέδωσε τη σκυτάλη. Ενώ σε μια σειρά κάθονταν το παρελθόν και το παρόν (το μέλλον ήταν κάπου εκεί, στις εξέδρες) της οργάνωσης, με όλους τους γραμματείς της ΚΝΕ, σε χρονολογική κατάταξη, από το Γόντικα ως τον Αμπατιέλο.

Όλοι; Όχι. Γιατί ο ανυπότακτος Γράψας (δε θα υπακούσω) έχει αφήσει τα εγκόσμια και δε θα μπορούσε να είναι εκεί, όπως και να έχει, από αντικειμενική άποψη, και είναι ζήτημα αν θα μπορούσε από υποκειμενική, και αν θα είχε επουλωθεί το τραύμα του 89'. Όπως δεν ήταν και ο Θεοδωρικάκος, που είχε έρθει όμως, μαζί με άλλους καλεσμένους, στην πρώτη ανοιχτή μέρα του 19ου Συνεδρίου.

Ένα κενό από τη διπλή κρίση του 89'-91' και άλλες μαζικές διαρροές από κάποια άτομα που βρέθηκαν κατά λάθος στην οργάνωση ή στο τιμόνι της ως στελέχη, ακόμα κι επειδή ήταν μόδα κάποια περίοδο, θυμίζοντας λίγο μια παλιότερη διαφήμιση: και η Δήμητρα Παπαδοπούλου; Και ο Γιώργος Κύρτσος; Και η Όλγα Τρέμη; Και η Αντιγόνη Λυμπεράκη (κατά δήλωσή της τουλάχιστον); Και η κε του μπλοκ; Όλοι τους σπούδασαν στο μεγάλο σχολείο της ΚΝΕ, και κατά κανόνα, πέρασαν και δεν ακούμπησαν. Σε βαθμό που να απορείς σήμερα αν τους έχει μείνει κάτι λίγο από εκείνα τα χρόνια και πώς φτύνουν έτσι το παρελθόν τους, που δεν παύει να είναι κομμάτι του εαυτού τους, σε κάθε περίπτωση.

Νάτη πάλι η παρελθοντολογία και το ρετρό χρώμα, που ρέπει βασικά προς το δίπολο άσπρο-μαύρο, σαν τη βασική αντίθεση της κοινωνίας: εργασία-κεφάλαιο. Και έρχεται μετά ο άλλος και σου λέει: μην τα βλέπετε όμως όλα άσπρο-μαύρο σε αυτή τη ζωή. Και υπομένει μαζοχιστικά, σαν την πρωταγωνίστρια από τις πενήντα αποχρώσεις του γκρι, την ίδια ιστορία, με αναπαλαιωμένα υλικά και τις πενήντα αποχρώσεις του ΠΑΣΟΚ. Παίρνοντας διαρκώς για φωτεινή ελπίδα μες στο τούνελ, όσους του τάζουν εύκολες λύσεις και πράσινα άλογα, για να ξεχωρίσουν από το μαύρο μνημονιακό μέτωπο και να μετατραπούν σύντομα και διαλεκτικά στο “αντίθετό” τους, δηλ σε αυτό που έβριζαν.

Γιατί η μόνη αλήθεια γράφεται με κόκκινο, σαν το στιλό που διορθώνει τα λάθη και λοιπές ανορθογραφίες, αλλά δεν κουνάει αφ' υψηλού στους μαθητές το δάχτυλο, σαν τον καθ(οδ)ηγητή μας στο Λύκειο.

Το ρετρό δε μυρίζει απαραίτητα μούχλα. Σκέψου πόση ζωντάνια και συναίσθημα είχαν εξάλλου τα πλάνα από το 1ο συνέδριο, με τη γεμάτη κερκίδα και τα φωτεινά πρόσωπα με τα μαύρα γένια (όλα διαλεκτικά είναι) που φώναζαν ρυθμικά: Κάπα-Νι-Έψιλον, και δονούσαν το στάδιο. Κι είναι κρίμα που το δεκάλεπτο ιστορικό βιντεάκι της εκδήλωσης δεν είχε περισσότερα τέτοια ντοκουμέντα και πλάνα αρχείου, που εφόσον υπάρχουν, δεν πρέπει να μείνουν αναξιοποίητα.

Κι ήταν λογικός αυτός ο ενθουσιασμός, ακόμα και αυτό το ξερό σύνθημα “ζήτω το 1ο Συνέδριο”, γιατί οι σφοι που έβγαιναν από μακρόχρονη παρανομία και μια διαλυτική διάσπαση, έστηναν ταμπούρι (μόνο τυχαίο δεν ήταν το όνομα του συγκροτήματος) κι έβλεπαν να στήνεται απ' την αρχή στα πόδια της μια γερή, μαζική οργάνωση, να παίρνει σάρκα και οστά, να φυτρώνει στην Αθήνα μες στο κέντρο ένα καινούριο δέντρο και να πιάνει γερές ρίζες, ισχυρούς δεσμούς με το λαό. Να γίνεται αειθαλές, παντός καιρού, να μη λυγάει μηδέ όσο στην κακοκαιριά λυγάει το κυπαρίσσι, να ανθίζει και να δίνει συνεχώς νέους καρπούς. Με κόκκινα φύλλα και ολόγλυκα μήλα, που έμειναν συνεπή στο χρώμα και τις ιδέες τους, χωρίς να σαπίσουν ποτέ, παρά τις κάμπιες που τρύπωσαν κατά καιρούς μέσα τους και τα κατέτρωγαν έσωθεν, προτού ανοίξουν φτερά για να εξαργυρώσουν το κομματικό τους παρελθόν στην αγορά εργασίας. Τότε που ο Οδηγητής στο εξώφυλλο πήγε να μιμηθεί το φαγωμένο μήλο της Apple και μια σειρά σφοι έρρεπαν προς το προπατορικό αμάρτημα του οπορτουνισμού, που δεν είναι παρά η επιρροή της αστικής τάξης στο οργανωμένο, εργατικό κίνημα.

Οι εποχές σήμερα έχουν αλλάξει, αλλά εάν κάτι παρέμεινε το ίδιο μες στο πέρασμα των χρόνων, δεν είναι οι “κυκλικές, ανά εικοσαετία κρίσεις” ή “το σταλινικό, συγκεντρωτικό μοντέλο”, όπως έχουν αποφανθεί κατά καιρούς διάφοροι κουκουεδολόγοι. Αλλά αυτός ο ενθουσιασμός, το φιλότιμο και η ανιδιοτελής προσφορά, οι ιδέες και το πολιτικό στίγμα που τα εμπνέουν. Και η διαρκής επιβεβαίωση στην πράξη πως ο κομμουνισμός είναι η νιότη του κόσμου, κι όχι μια ρετρό ιστορία, που επιχειρεί να νεκραναστήσει το παρελθόν και περιμένει στην Κόκκινη Μηλιά το μαρμαρωμένο βασιλιά.

Η διεθνής

Η χτεσινή διεθνιστική αντιιμπεριαλιστική εκδήλωση στο Σπόρτινγκ ήταν από εκείνες τις σπάνιες περιπτώσεις, που συγκεντρώνουν ευρύτερο ενδιαφέρον και κόσμο που συρρέει να τις παρακολουθήσει οικειοθελώς και όχι από (υπο)χρέωση. Όσοι ήταν χρεωμένοι εξάλλου, πήγαν με μισή καρδιά στην Ομόνοια (η άλλη μισή στο Σπόρτινγκ βρίσκεται) από την οποία πέρασαν για λίγο κι οι ξένοι καλεσμένοι, μαζί με τον Ελισαίο, και πήραν μια γεύση. Ενώ στο τέλος της πορείας κάποιοι σφοι έτρεχαν να προλάβουν οτιδήποτε και αν σώζεται. Εξάλλου τον Τιούλκιν μια φορά θα τον δεις από κοντά, ενώ από προαπαιτούμενα, άλλο τίποτα, ούτε μάθημα στα ΤΕΙ να ήμασταν. Το χτεσινό αποτέλεσμα, σε αυτό το κόμμα που στα δυο είχε σχιστεί, ήταν να μην είναι τόσο μαζική η πορεία με αντίστοιχα πρόσφατα καλέσματα, αλλά να αποφευχθεί το αδιαχώρητο στο κλειστό του Σπόρτινγκ, που ήταν απλώς κατάμεστο, με λίγο κόσμο απέξω (να συμβολίζει την επαναστατική συνείδηση).

Η κε του μπλοκ αδυνατούσε αντικειμενικά να δώσει προσωπικά το «παρών», αλλά οι κεραίες της έπιασαν και μετέφεραν διάφορα ενδιαφέροντα στιγμιότυπα. Τις διεθνιστικές νότες που έπαιζαν από τα μεγάφωνα και τα πανό με τα συνθήματα, που ήταν γραμμένα σε διάφορες γλώσσες: ελληνικά, αγγλικά, τούρκικα, αραβικά και ρώσικα. Από τις οποίες, ένα μέρος του κοινού καταλάβαινε αρκετά καλά την τελευταία κι έτσι χειροκροτούσε, χωρίς να περιμένει τη μετάφραση στην ομιλία του Τιούλκιν (όπου, παρεμπιπτόντως, είναι ζήτημα αν χανόταν-αλλοιωνόταν κάτι κατά τη μεταφορά ή αν όντως ο σφος μίλησε για «κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης»!). Ενώ μια ηλικιωμένη σφισσα, τον έπιασε στο τέλος του λόγου του και μιλούσαν μαζί, προφανώς στη μητρική του(ς) γλώσσα.

Από την ομιλία του ΓΓ κράτησα τις συχνές αναφορές στο στόχο της αποδέσμευσης από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, ΝΑΤΟ και ΕΕ. Ότι απέφυγε να κάνει κάποια αναφορά στην κυβέρνηση Άσαντ, όπου συμμετέχει το Συριακό ΚΚ. Κι ότι χρησιμοποίησε, για τους ίδιους προφανώς λόγους, εναλλακτικές διατυπώσεις για τη Ρωσία (πχ μονοπωλιακά συμφέροντα, ανερχόμενη αστική τάξη, στρατιωτική ανάμειξη, άλλες ισχυρές δυνάμεις –όπως η Ρωσία, η Κίνα και οι σύμμαχοί τους) ή πιο γενικές αναφορές (ιμπεριαλιστικοί σχεδιασμοί, αντιθέσεις, κτλ), χωρίς να τη χαρακτηρίζει ευθέως ιμπεριαλιστική και να τη βάζει στο ίδιο τσουβάλι με τον ευρωνατοϊκό ιμπεριαλισμό.

Στα ίδια πλαίσια, ο Τιούλκιν μίλησε για ρωσικό καπιταλισμό κι είπε ότι η διαμόρφωση του ιμπεριαλισμού στη Ρωσία προχωρά (αλλά προφανώς δεν έχει ολοκληρωθεί)! Ενώ το ΚΕΚΡ υποστηρίζει κριτικά και βάση της συγκεκριμένης ανάλυσης της κατάστασης, τη στρατιωτική βοήθεια της Ρωσίας στη Συρία, προειδοποιώντας όμως ταυτόχρονα τους Σύριους σφους ότι η ρωσική αστική τάξη μπορεί να τους προδώσει, όπως ήδη (διαφαίνεται να) κάνει και στην Ουκρανία, με τους λαούς του Ντονμπάς –εκεί που ο Πούτιν αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι ο Ποροσένκο κι οι δολοφόνοι του ηττώνται από τους ανθρακωρύχους και από τους οδηγούς τρακτέρ, που αποτελούν την (προλεταριακή) βάση της ένοπλης αντίστασης. Άφησε βέβαια μια μικρή σπόντα, για τις δύο παρεκκλίσεις στο κομμουνιστικό κίνημα (η υποστήριξη των αστικών αρχών της χώρας τους και η καταδίκη κάθε πράξης αστικών δυνάμεων, ακόμα και της βοήθειάς τους στο Ντονμπάς). Αλλά αμέσως μετά ευχαρίστησε το ΚΚΕ για τη συνεπή, διεθνιστική του στάση στην Ουκρανία, που οδήγησε στις διώξεις τριών στελεχών του (την απαγόρευση εισόδου στην Ουκρανία από την κυβέρνηση Ποροσένκο). Ενώ τόνισε εμφατικά τη σύνδεση της αντιιμπεριαλιστικής πάλης με τον αγώνα ενάντια στον οπορτουνισμό και το ρόλο του Σύριζα (που γνωρίζετε καλά πώς τραγουδάει).

Από τους υπόλοιπους κράτησα: τον ενθουσιασμό και τη συγκίνηση του Σύριου, που αποτυπωνόταν και σε κάποιες φράσεις του «ένδοξο ΚΚΕ, ένδοξη Ελλάδα, μεγαλοπρεπής εκδήλωση».  Την αναφορά του στην αξιοποίηση των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων και της ρώσικης επέμβασης, που δεν είναι βέβαια η ΕΣΣΔ, αλλά... Τα αιχμηρά βέλη του προς την «ιμπεριαλιστική, σιωνιστική επίθεση» που θέλει να αφανίσει την Παλαιστίνη, τη λιβανέζικη και την ιρακινή αντίσταση. Τη λυρική διατύπωση για την Τουρκία, που είναι ένα μολυσμένο νύχι του ΝΑΤΟ. Την ειλικρινή συγνώμη και την ντροπή που ζήτησε ο Τούρκος σφος για το ρόλο που παίζει η χώρα του στη Συρία. Το κλείσιμό του στα ελληνικά «ζήτω το ΚΚΕ, ζήτω ο διεθνισμός, ζήτω ο αγώνας του λαού της Συρίας».

Το ζεστό, αυθόρμητο χειροκρότημα του κοινού σε πολλά σημεία της εκδήλωσης. Και τον ύμνο της Διεθνούς, με σφιγμένες γροθιές (δεξιές κι αριστερές αν ενδιαφέρεστε για τέτοιες γεωγραφικές έννοιες) στο τέλος –που μου θύμισε μια πολύ ευχάριστη τούρκικη κωμωδία, με πολιτικές προεκτάσεις, και έδωσε την ιδέα για τον τίτλο του σημερινού κειμένου. Γιατί αυτό είναι που εξηγεί σε τελική ανάλυση τον ενθουσιασμό και το κλίμα που επικρατούσε χτες στο κλειστό του Σπόρτινγκ παρά τις διαφορετικές αντιλήψεις και τις δυσκολίες που παρουσιάζει ένα εγχείρημα συνεργασίας και συντονισμού των κομμουνιστικών κομμάτων, που δεν έχουν υποστείλει την κόκκινη σημαία του αγώνα και της επαναστατικής πάλης.

Κι αυτό είναι που μένει κι ως επιμύθιο-παρακαταθήκη για τη συνέχεια. Κάποιοι θα πουν ότι μαζευτήκαμε χτες, για να ανταλλάξουμε απόψεις και να συμφωνήσουμε πως διαφωνούμε. Αλλά δεν είναι τόσο απλό. Οι κομμουνιστές συζητούν ανοιχτά, χωρίς να ρίχνουν κάτω από το χαλί τις διαφορές τους, ούτε όμως και να τις υψώνουν σαν τείχος ανάμεσά τους, που να εμποδίζει το συντονισμό και την κοινή, αντιιμπεριαλιστική πάλη. Χωρίς να καταλύουν τους συντροφικούς δεσμούς που τους ενώνουν, προς πείσμα όσων επιμένουν να ανακαλύπτουν «σφοδρή ιδεολογική σύγκρουση», κτλ. Και διεξάγουν δημόσια αυτή τη διαπάλη, θυμίζοντας κάτι που σημείωσε στον καιρό του ο Ένγκελς, για τη δύναμη του κόμματος που οργανώνει μια τέτοια συζήτηση, χωρίς να δίνει όπλα στη φαρέτρα του αντιπάλου, που περιμένουν στη γωνία για να τις αξιοποιήσουν. Κάθε άλλο στην πραγματικότητα…

Ο νέος είναι ωραίος

Την ώρα που άλλοι γεμίζουν προεκλογικά κοτζάμ διαμερίσματα, με την ουρά να φτάνει ως την τουαλέτα, το κκε πάει και στριμώχνεται σε στάδια και κλειστά γυμναστήρια.

Εμείς με τα στάδια κι εσείς με τη θεωρία των σταδίων.

Ρήξη με την εε, ρήξη με την ευρωζώνη (αυτό πάλι τι να σημαίνει;), ρήξη με το μνημόνιο, σταδιακή απαγκίστρωση-κατάργηση, σταδιακό σκίσιμό του, σελίδα-σελίδα, σταδιακή ρήξη ή ενσωμάτωση (το δίλημμα των καιρών μας) ή εναλλακτικά ρήξη και ενσωμάτωση μαζί, σαν τον μπιτσάκη τα τελευταία χρόνια.

Κι όταν οι άλλοι πηγαίνουν για την κεντρική τους συγκέντρωση, λίγες μέρες πριν γίνουν εξουσία, σε ένα κλειστό μεσαίας χωρητικότητας, όπως του ταεκβοντό στο φάληρο, γιατί ούτως ή άλλως δε θα μάζευαν και περισσότερους, το κκε αδυνατεί να καταλάβει ότι ζούμε ημέρες του 81’, όπως λέει η αυριανή –και ο κρεμαστινός τρολάροντας- και απομονώνεται σεχταριστικά στο σύνταγμα, για να κάνει επίδειξη δύναμης και να αποδείξει πως την έχει μεγαλύτερη (τη δύναμη στους δρόμους). Κουκουέ κι ας μην πηδήξω-κυβερνήσω ποτέ, που λεν κι οι παοκτζήδες.

Πώς να μην αγανακτεί λοιπόν στη διακομματική ο –όνομα και πράγμα- πουλάκης (που αντικειμενικά, στο δρόμο την έχει πολύ μικρότερη), και να μην χύνει.. χολή απέναντι στο κόμμα, που τόλμησε να βάλει συγκέντρωση την ίδια μέρα; Όπως ακριβώς δηλ είχε γίνει και το 14’, σε πολύ μικρότερη απόσταση, χωρίς να ενοχληθεί τότε κανείς. Ναι αλλά τότε δεν ήξερε κανείς τον πουλάκη, ενώ τώρα τον προβάλλουν τόσα μμε και του φουσκώνουν τη διάμετρο και το διαμέτρημα, σε βαθμό που να σε κάνουν να αναρωτιέσαι τι διάολο κονέ ή μάνατζερ έχει ο τύπος.

Είδηση λοιπόν δεν είναι πως το κκε γέμισε ένα στάδιο, πόσο μάλλον το κλειστό του σπόρτινγκ. Αλλά ότι το γέμισε μόνο με νεολαίους, μαθητές, σπουδαστές κι εργαζόμενους. Και μάλιστα τόσο νεολαίους, που να κάνουν όσους έχουν πατήσει τα πρώτα –άντα (καλή ώρα) να αισθάνονται σχεδόν υπερήλικες χτες. Αλλά το κόμμα είναι η καλύτερη επιλογή για να ξανανιώσεις, γιατί σου λέει πως με βάση τις διεργασίες στην κοινωνία και τις αλλαγές στον τρόπο ζωής μας, η νεολαία περιλαμβάνει ως κατηγορία και όσους είναι μέχρι 40 χρονών. Χώρια που ο κομμουνισμός είναι η νιότη του κόσμου.

Εκτός κι αν μπλέξεις στα δίχτυα της οργανωμένης πάλης και ασπρίσουν οι τρίχες σου πριν την ώρα τους. Όπως του σοφιανού, που έμεινε ως ο ασπρομάλλης γραμματέας της κνε, αλλά δεν ήταν τόσο μεγάλος όσο φαινόταν, ούτε σαν κάτι 50χρονους επικεφαλής νεολαίας στον υπαρκτό που γνωρίσαμε κι αγαπήσαμε. Πώς να μην ασπρίσεις όμως (απ’ τους σοβάδες), όταν πέφτει ο ουρανός (όπου εφόδευες) στο κεφάλι σου και τραβάς όλο το λούκι της ανασυγκρότησης;

Τότε που ο σάπιος κόσμος, εκεί που σάπιζε, ξανατονώθηκε (κι οι εξεγέρσεις μας ήταν εν γένει εκτός του κλίματος). Κι έκτοτε μας πλασάρουν ως φρέσκα και καινοτόμα όλα τα σάπια ιδεολογήματα της άρχουσας τάξης με καινούριο «επαναστατικό» περιτύλιγμα, μέχρι που να φθαρούν από την πολυχρησία και να αντικατασταθούν από νεότερα πολιτικά προϊόντα. Σαν τον τρέντι νεολαίο (όχι ρήγα φεραίο, αλλά κάποτε κνίτη) αλέξη, με τον πιο γηραλέο, νυσταλέο, νοικοκυραίο πολιτικό λόγο που αντικατοπτρίζεται και στη νερόβραστη, αργόσυρτη εκφορά του. Και δεν ξέρω αν είναι ιδέα μου, αλλά όσο γερνάει ο ηγέτης, φουσκώνουν τα μάγουλά του κι αρχίζει να θυμίζει κάπως τον κουφοντίνα (που κι αυτός δε θα ήταν, υπό προϋποθέσεις, αρνητικός σε μια αριστερή κυβέρνηση, για να μην ξεχνιόμαστε).

Κι όλα αυτά στην άχλη των μύθων που κουβαλά αυτό το γήπεδο. Από την ιδρυτική εκδήλωση της ανταρσυα, που μπορεί στο προσεχές μέλλον να εξελιχθεί στο νέο σύριζα στη θέση του νέου πασόκ· και το πρόσφατο συναυλιακό αφιέρωμα του κόμματος στον καζαντζίδη, που μάζεψε αρκετούς πιστούς του, νέους του 60’ που θυμήθηκαν τα νιάτα τους και μεράκλωσαν: γεια σου ρε στελλάραααα… Ως τα καλάθια του μίτσελ ουίγκινς και το 42-40 των αιωνίων στο κύπελλο. Αν και το σκούρο καφέ χρώμα του παρκέ δεν ήταν τόσο ζεστό σαν του μπόστον γκάρντεν και του παλαβέρντε, όπως λέει η ρένα (δουρου-τι) και όπως θα θυμούνται ίσως οι όχι και τόσο νέοι σφοι αναγνώστες.

Αν και στην εποχή μας, με το σάπιο κόσμο να σαπίζει ραγδαία και να αποσυνθέτει τα νιάτα μας, που δε λιώνουν καν στη βιοπάλη, αλλά στην ανεργία, την ευελφάλεια και τη γλύκα της ημιαπασχόλησης, δεν χρειάζονται ιδιαίτερα περίπλοκα επιχειρήματα παρά μόνο η εξής απλή –στα όρια της αντιδιαλεκτικής- σύγκριση-σκέψη: αν ήμασταν στη σοβιετία, θα είχαμε σίγουρη και σταθερή δουλειά, εξασφαλισμένο μέλλον με προοπτικές, για να χτίσουμε τη ζωή μας, να φτιάξουμε οικογένειες, κτλ. Ενώ τώρα;

Αλλά αυτά δεν πιάνουν τον παλμό του σύγχρονου νέου, όπως το κάνουν τα σποτάκια του σύριζα για τη νεολαία.

-Θα αλλάξω χώρα. –Εγώ θα αλλάξω την χώρα. Και μετά στον τοίχο μου λουλούδια.

{Να το πάρουν γραμμή στο ικεα δηλ και να βγάλουν δικό τους παρόμοιο. –Θα αλλάξω κόμμα. Εγώ όμως θα αλλάξω το κόμμα}

Ή το άλλο σποτάκι της νεολαίας σύριζα για όσα πετυχαίνει κάθε νέος στις επαγγελματικές συνεντεύξεις. Που είναι πολύ καλή ιδέα, αλλά αδυνατώ να πιάσω το νόημα στο τέλος. Θα τραγουδήσουμε και θα αλλάξουν (πλευρό) οι στυγνοί εργοδότες καπιταλιστές; Θα φοβηθούν το σύριζα κι ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός; Θα αλλάξει κάτι στον ιδιωτικό τομέα με την κυβέρνηση της «αριστεράς»;

Όπως επίσης και ο κλασικός διαχωρισμός που κάνουν σε κάθε αναμέτρηση με τη βασική αντίθεση του ελληνικού καπιταλιστικού σχηματισμού, μεταξύ νεολαίας και γερουσίας («σε αυτές τις εκλογές κλειδώστε τον παππού στο σπίτι»).

Από το λόγο του γγ, που άρχισε επτά νταν, χωρίς να αφήσει ούτε ένα ακαδημαϊκό πεντάλεπτο περιθώριο στους αργοπορημένους, η κε του μπλοκ (κι όλο το γήπεδο νομίζω) ξεχώρισε: την ατάκα για τον τσίπρα που «τρολάρει» και δεν απαντάει τίποτα -την οποία μπορεί να μην έγραψε μόνος του ο κούτσι, γιατί αμέσως παρακάτω έλεγε κάτι για σχολειά, με τον τόνο στο άλφα, που παραπέμπει στη γενιά της μεταπολίτευσης και παλιότερες λαϊκές-κομματικές γλωσσικές φόρμες. Τη μπηχτή για τον.. ακομμάτιστο «πρύτανη του εκπα, φορτσάκη» (δε μας σταματάς)· και προς στιγμήν, στο ε…(κπα) νόμισα πως θα πει όντως «του αίσχους» και θα συνέχιζε το σύνθημα, γιατί είναι τέτοιος, όταν πρόκειται για συνθήματα.

Την αναφορά στο ισπανικό podemos, που –το ομολογώ αβασάνιστα- όταν ακούω να το μεταφέρουν ως «ποντέμος» στα ελληνικά, θυμάμαι συνειρμικά τον ένα και μοναδικό ευγένιο γκέραρντ να μιλάει για το.. ποντόσφαιρο. Την προτροπή του γγ στο τέλος να πιάσει ο καθένας μας, τελευταία στιγμή, το σόι του (παππούδες, ξαδέλφια, κτλ) και αν είναι στην επαρχία, να τους πάρουμε τηλέφωνο. Και το αυθόρμητο «ανκόρ» που κάνει σε κάθε προεκλογική του ομιλία, με το κλείσιμο να κρατά κάνα δίλεπτο κατά μέσο όρο.

Από τα υπόλοιπα στεκόμαστε στα εξής:

-στη διακριτική παρουσία αρβανιτάκη και μανουσογιαννάκη στον πάγκο του αγωνιστικού χώρου –αν και ο θεσμός του αναπληρωματικού μέλους, πγ ή της κε, δεν υπάρχει πλέον, απ’ όσο ξέρω δηλ, για να έχει κι ωραία σημειολογία η εικόνα.

-τον μεταλλά που αναδείχτηκε από το ριάλιτι «the voice» -γιατί εκεί μας έχουν καταντήσει οι αλήτες, αν θες να φτιάξεις όνομα και να γίνεις γνωστός στο πανελλήνιο- και την πολύ καλή ανακοίνωση στήριξης προς το κόμμα, που έβγαλε. Αν και σήμερα ο ρίζος έχει και μία της ηρώς (άντε να μην το πούμε "ηρούς") μουκίου, που τα επισκιάζει όλα.

-και ότι έπαιξε άσιμος σε δική μας κεντρική εκδήλωση, με τους κολεκτίβα να διασκευάζουν-επανεκτελούν το μηχανισμό (με πείσανε να γίνω ρεβιζιονιστής) και να το αφιερώνουν σε όσους γλείφονται από τώρα με την εξουσία.

Γιατί όπως θα έλεγε κι ο χικμέτ, τους χειρότερους πασόκους δεν τους έχουμε δει ακόμα. Αλλά για αυτά θα πούμε περισσότερα μες στη βδομάδα.

Χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνά

Το συλλαλητήριο της 1^ης νοέμβρη ενόχλησε πολλούς και για διάφορους (συγκλίνοντες) λόγους. Κάποιοι το έδειξαν με την πολύ εύγλωττη σιωπή τους και το νόμο της ομερτά που σκέπασε την ειδησεογραφική κάλυψή του, ενώ άλλοι με την ανούσια φλυαρία τους, που τους αφαίρεσε το ενωτικό φύλλο συκής, σε ένα ομολογουμένως απολαυστικό πολιτικό στριπτίζ, που έδειξε γυμνή την αλήθεια για τις πραγματικές τους διαθέσεις.

Μια αρκετά διασκεδαστική προσπάθεια ήταν αυτή του κάσδαγλη στο εναλλακτικό press project, όπου έγραψε αυτό το κείμενο για το «πολύ μεγάλο αλλά τόσο μοναχικό» σαββατιάτικο συλλαλητήριο, γιατί όλοι προφανώς νιώθουμε μοναξιά μέσα στο πλήθος, μακριά από τις μικρές αλλά (γι’ αυτό ακριβώς) τόσο συντροφικές και παρεΐστικες πορείες που διοργανώνει ο παρδαλός, ενωτικός χυλός. Ψάρεψε όμως ακόμα ένα λαβράκι στο κλείσιμο, όπου το έμπειρο δημοσιογραφικό του μάτι διέκρινε ότι ίσως κάτι να αλλάζει στην τακτική του κκε, εν όψει της συνέχειας και της απεργίας στα τέλη του μήνα. Ε ναι λοιπόν, γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε, το παμε κάνει ριζική στροφή 360 μοιρών και θα δώσει όλες του τις δυνάμεις για την επιτυχία της απεργιακής μάχης, όπως έκανε κάθε φορά άλλωστε (κι όπως δεν κάνει ποτέ η γσεε που πλέον κηρύσσει απλώς τις απεργίες, εθιμοτυπικά ή κατόπιν πίεσης, χωρίς να τις κυνηγάει καν).

Κανείς όμως δεν έφτασε στα απάτητα ύψη του ικεα, που δεν μπορούσε να πει κάτι για αυτό καθαυτό το συλλαλητήριο και τον όγκο του, οπότε το έψαξε από δω, το έφερε κι από εκεί, εγώ ξανά στο τίποτα, στο γενικά εσύ, στο γενικάάά (άρθρα δίχως νόημα, άρθρα χωρίς σκοπό) και βρήκε πως έφταιγε το σύνθημα που καπέλωσε τους εργάτες που συμμετείχαν σε ένα συλλαλητήριο με καθαρά οικονομικά αιτήματα και αιχμές (ανεργία, ανασφάλιστη εργασία, να μη ζήσουμε με ψίχουλα, κτλ). Και ναι, το μαξιμαλιστικό αυτό σύνθημα που κατάφερε όλα τα παραπάνω είναι που δίνει και τον τίτλο της σημερινής ανάρτησης: χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά.

Αν βρέθηκες κι εσύ το σάββατο στο σύνταγμα σφε αναγνώστη κι απορούσες γιατί βλέπεις τόσες σφιχτές κι αγανακτισμένες καπελωμένες φάτσες, τώρα ξέρεις. Δεν ήταν η κούραση από το πολύωρο ταξίδι κι όσα άλλα σκέφτηκες για να τη δικαιολογήσεις. Φταίει το σύνθημα.

Λοιπόν θα μπορούσα ειλικρινά να καταλάβω πολλά σημεία κριτικής που αφορούν το σύνθημα. Πχ πως το έχουμε ακούσει τόσες φορές αυτά τα τελευταία χρόνια, που δια της συχνής επανάληψης έχουμε πάθει ανοσία στο ερέθισμα κι είναι πολύ δύσκολο να ξανανιώσει κανείς τη μαγεία της πρώτης φοράς –όπως με κάποια τραγούδια που μας κολλάνε και θέλουμε να τα ακούμε συνέχεια, μέχρι να τα βαρεθούμε. Ή πως νοσταλγεί κάποιος τις μέρες που είχε πρωτακούσει το σύνθημα και το πολιτικό κλίμα της άνοιξης του 10’ –σε εποχές πιο ηρωικές και όχι τόσο πένθιμες.

Προσωπικά το ‘χα πρωτακούσει το μάη στη συγκέντρωση του σπόρτινγκ –όπου λίγους μήνες πριν είχε γίνει η ιδρυτική πράξη της ανταρσυα, στις στάχτες του δεκέμβρη (έτσι θέλησαν δηλ να το «πουλήσουν» προς τα έξω, γιατί το φλερτ είχε ξεκινήσει ήδη από τις εκλογές του 07’). Ενώ τώρα παρουσιάζει εικόνα αριστερής αποσύνθεσης και ίσως είναι προτιμότερο να διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη από το να φυτοζωεί (εκτός και αν αναγεννηθεί από τις στάχτες της ή από τις στάχτες του επόμενου δεκέμβρη), με «ξενιστές» που νιώθουν ξένα σώματα στις γραμμές της και κάνουν να φαίνεται αριστερίστικο το σεκ (!) της κριτικής στήριξης στο πασοκ του 93’ «χωρίς αυταπάτες» (αφού όλες τις έκαψες κι αυτοί αλήθεια τόσο τις ήθελαν).

Το πρωτάκουσα λοιπόν στο σπόρτινγκ που ξεχείλιζε από κόσμο κι από συναίσθημα, παρακολουθώντας την ομιλία του πρωτούλη (άρτι επανεκλεγμένου από το 10^ο συνέδριο της κνε) και μια μουσικοθεατρική παράσταση με την επιμέλεια του καζάκου και πολύ δυνατό φινάλε, όπου μια  σφισσα έβαλε το αυτί της στο έδαφος να ακούσεις τους παλμούς της γης, και το ένιωθες κι εσύ μαζί της το τράνταγμά της και πως «κάτι γίνεται. ΚΑΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ».

Βράζει και χύνεται, θα μας απαντούσε με τη στερνή του γνώση ο σημερινός μας εαυτός. Και δε θα ήταν ειρωνία αλλά κυριολεξία, με την έννοια ότι η οργή του κόσμου ήταν ένα καζάνι που έβραζε και ξεχείλιζε, αλλά ξεθύμανε σύντομα, επιστρέφοντας στην προηγούμενη παθητική του κατάσταση.

Το σύνθημα αυτό όμως ήρθε τότε να εκφράσει και να κορυφώσει το διάχυτο (ακόμα) ενθουσιασμό. Και δεν είναι τυχαίο πως το ζήλεψαν και το υιοθέτησαν άμεσα ένα σωρό ομάδες κι οργανώσεις της αναρχίας και του εξωκοινοβουλίου. Αλλά θα μου πεις, αυτό «πιστοποιεί» ότι είναι αριστερίστικο και μαξιμαλιστικό, ε; Δε θα το φώναζε ποτέ πχ κάποιος πιο δεξιός, σαν τον αλέξη τσίπρα –αν και βασικά και στη λαοκρατία θα πίστευε, εφόσον χρειαστεί. Καμία σχέση με το παλιό καλό πασόκ, που υιοθετούσε και αριστερίστικα συνθήματα ακόμα, για να μας υπερκεράσει σε (φραστικό) ριζοσπαστισμό. Τώρα όμως δεν υπήρχε τέτοια ανάγκη και το μόνο σημείο που δανείστηκε ο σύριζα, για να το διαστρεβλώσει και να το φέρει στα μέτρα του, ήταν αυτό για την κυβέρνηση του μετώπου, από το πρόγραμμα του 15^ου.

Είναι ζήτημα βέβαια ποιος ακριβώς σφύριξε στον τσίπρα και το λαφαζάνη αυτό το σημείο. Γιατί μπορεί το πρόγραμμα του κκε να είναι εύκολα προσβάσιμο στον καθένα, για να το διαβάσει και να το κριτικάρει αλλά εδώ ο σύριζα δεν παίρνει καλά-καλά στα σοβαρά ούτε καν το δικό του πρόγραμμα –που δεν είναι εξάλλου για άμεση εφαρμογή, από τις πρώτες εκατό μέρες. Και στο εσωτερικό του δεν έχουν ακριβώς προγραμματικές διαφορές ουσίας. Ακόμα και οι όποιες διαφωνίες-ενστάσεις της αριστερής πλατφόρμας, πχ για τις συνεργασίες, αντανακλούν μάλλον την αγωνία της για τους συσχετισμούς και τις βουλευτικές έδρες, που λιγοστεύουν επικίνδυνα, αν πρέπει να βολευτούν μαζί κι όλοι οι πασοκογενείς σύμμαχοι.

Παρεμπιπτόντως, να μην το ξεχάσω, γιατί έχουν περάσει κι αρκετές μέρες. Στη βιβλιοπαρουσίαση του πετρόπουλου για τον ζαχαριάδη, πρώτη μούρη ήταν ο πιλάφ αλλά κι ο μπαλάφ (του δεξιού σύριζα) που είναι γνωστό πόση αδυναμία τρέφουν στην πολιτική προσωπικότητα του μέντορά τους νίκου ζαχαριάδη.

Θα μπορούσε επίσης η κριτική να αφορά πχ τη μελοποίηση του συνθήματος. Θυμάμαι ήμασταν πριν δυο-τρία χρόνια στο πέραμα, στην έκθεση «άνθρωποι και σίδερο», όπου έβγαιναν με τη σειρά διάφοροι καλλιτέχνες, κι ένας απ’ αυτούς λάνσαρε το στίχο «χωρίς εσένα/γρανάζι κανένα/δε γυρνά» (με ελαφρώς παραλλαγμένο το σύνθημα). Στο καπάκι βγαίνει κι ο γ. σαρρής και λέει στον πρόλογό του πως έτυχε και αυτός να συνθέσει ένα τραγούδι με τον ίδιο τίτλο (μα κοίτα να δεις κάτι συμπτώσεις ε;) και κατέληξε να το τραγουδά μισό-μισό με τον κόσμο από κάτω, όπως στα οπαδικά πέταλα.

Μπορεί να πει λοιπόν πως δεν του άρεσε η μελοποίηση του σαρρή ή πως προτιμάει το «απολύομαι και τρελαίνομαι», το «νάι-νάι-νάι», το «είμαι ερωτευμένος με μια 16άρα», με το 15^ο, τη μύτη του επαμύτη β. παπακωνσταντίνου, που είναι πιο γαμψή κι ενωτική (πλατιά). Ή έστω ότι ξέρει ποιος έβγαλε το σύνθημα και του έχει άχτι ή δεν τον πολυσυμπαθεί για χι-ψι λόγους. Είναι κι αυτή μια κάποια άποψη που νιώθεται.

Όχι όμωως πως είναι μαξιμαλιστικό και τρομάζει τους εργάτες ή ότι δε βγήκε μέσα από τις γραμμές τους, γιατί γελάνε και τα τσιμέντα της πλατείας συντάγματος. Επειδή όμως τα συνθήματα (αν υποτεθεί δηλ πως αυτά από μόνα τους πείθουν ή απομακρύνουν τον κόσμο), τα πανό και (πολύ περισσότερο) οι ομιλίες ήταν πολύ προσεγμένες μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια και δεν έδωσαν το παραμικρό πάτημα για να πει ο καθένας τα δικά του –άσχετα που θα τα πει τελικά ούτως ή άλλως, γιατί μπορεί- χρειάστηκε να επιστρατευτεί η φαντασία, για να βρεθεί κάτι με το ζόρι και να επιβεβαιώσει αυτό που γράφτηκε πολύ εύστοχα (ως εξαίρεση στον κανόνα) στο τουίτερ από ένα σφο: της κοντής.. γιορτής (ας το πούμε έτσι), οι κνίτες της φταίγανε.

Ας πούμε εν κατακλείδι δυο λόγια και για αυτό καθαυτό το σύνθημα. Που δεν είναι μόνο πορωτικό για λίγους κι εκλεκτούς φανατικούς οπαδούς, αλλά συνολικά πολύ εύστοχο. Γιατί σπάει την ηττοπάθεια και το δέος του μέσου εργάτη μπροστά στον καπιταλιστή, που δεν αντιμετωπίζεται μόνο ως αφεντικό, αλλά ως ευεργέτης, τολμηρός και πετυχημένος επιχειρηματίας, ο εργο-δότης (γιατί ακόμα και η ετυμολογία των λέξεων έχει πολλές φορές ταξικό πρόσημο) που μας δίνει δουλειά για να ζήσουμε (κι όχι για να βγάλει κέρδος στις πλάτες μας). Δείχνει στον εργάτη πως δεν είναι απλά ένα ακόμα γρανάζι της μηχανής αλλά η δύναμη που κινεί όλα τα γρανάζια και παράγει τον πλούτο. Οι εργάτες μπορούν και επιβάλλεται να ζήσουν και να οργανώσουν την παραγωγή χωρίς αφεντικά, το αντίθετο όμως δεν μπορεί να συμβεί.

Κι έτσι οι ενωτικοί μινιμαλιστές που απορρίπτουν τα.. μαξιμαλιστικά συνθήματα που «τρομάζουν τον κόσμο», καταλήγουν να συμπίπτουν και να ταυτίζονται με όσους φοβούνται πραγματικά το περιεχόμενο του συνθήματος κι έναν κόσμο χωρίς αφεντικά. Κι αυτοί δεν είναι εργάτες, αλλά οι ίδιοι οι καπιταλιστές..

Για την ειρήνη

Λέγαμε τις προάλλες τι σημαίνει πασόκος, καλός άνθρωπος. Που είναι είδος υπό εξαφάνιση. Τέτοιοι ας πούμε είναι οι συγγραφείς των παιδικών βιβλίων της αλλαγής ή κι αυτοί που τους ανέθεσαν τη συγγραφή. Όχι όμως ο κούλογλου κι όσοι τον βάλαν στην ερτ. Σήμερα ο καλός πασόκος πρέπει να ‘χει αντισοβιετικές ευαισθησίες, πάει να πει (να ‘ναι) κακός άνθρωπος.


Ας δούμε ένα παράδειγμα από τη Γλώσσα μου της πρώτης δημοτικού, ένα μικρό διαμάντι που έπεσε άδικα στις μασέλες του εκσυγχρονισμού και των γκεσεμιών του που θέλαν να φάνε τα κονδύλια για συγγραφή νέων βιβλίων.
Στο πρώτο τεύχος μαθαίνουμε τα γράμματα και τους διφθόγγους.

Η παιδική χαρά γέμισε παιδιά
Ανεβαίνουν στις κούνιες
γυρίζουν πάνω στο μύλο,
παίζουν τρελά παιχνίδια.
Στο τέλος πάνε στα σπίτια τους
με κατακόκκινα μάγουλα

Κι αφού μάθαμε το δίψηφο φωνήεν αι ήρθε η σειρά του ει.

Να και ένα μωρό. Είναι η Ειρήνη. «Ανεβώ κούνια, ανεβώ κούνια», έλεγε. Η θεία της την ανεβάζει στην κούνια. Την κουνάει σιγά και λέει:
Πέρα πέρα, παραπέρα…
Κρατάμε την Ειρήνη, που είναι πρόσωπο-κλειδί για τη συνέχεια και περνάμε στο δεύτερο τεύχος.

Θυμάστε την Ειρήνη, το κοριτσάκι που έλεγε «ανεβώ κούνια»; (Φυσικά και τη θυμόμαστε πριν λίγο την αναφέραμε). Μεγάλωσε αρκετά από τότε και μιλάει όλο και πιο καθαρά. Χτες ήταν λίγο άρρωστη από γριπούλα. Καθόταν στο κρεβάτι κι έπαιζε με τα παιχνίδια της. Δίπλα της ήταν η γιαγιά και της κρατούσε συντροφιά.
«Ξέρεις πόσο σε αγαπώ γιαγιά;» είπε η Ειρήνη. «Τόοοσο!» και άνοιξε τα χεράκια της να δείξει.

Κάποια στιγμή ακούστηκε κόσμος πολύς να περνά στο δρόμο, κάτω από το παράθυρο. Φώναζαν όλοι μαζί πολύ δυνατά και ανάμεσα σ’ αυτά που έλεγαν ξεχώριζε περισσότερο η λέξη «ειρήνη».
Η ζωγραφιά δίπλα στο κείμενο δείχνει μια διαδήλωση. Τα πρωτάκια αφομοιώνουν πιο εύκολα τη γνώση με εικόνες.

«Εμένα φωνάζουν γιαγιά;» ρώτησε η Ειρήνη.
Η γιαγιά της της εξήγησε πως χιλιάδες άνθρωποι ζητούσαν να σταματήσουν οι πόλεμοι και να γίνει ειρήνη σε όλο τον κόσμο, για να ζουν όλοι αγαπημένοι και χαρούμενοι.
Η Ειρήνη χτύπησε παλαμάκια και είπε δυνατά:
«Εγώ είμαι Ειρήνη. Καθόλου πόλεμος».

Σήμερα οι γιαγιάδες τελούν υπό εξαφάνιση γιατί πώς να προλάβεις εγγόνια αν κάνεις παιδιά στα σαράντα; Το αυτό τελούν η ειρήνη και το κίνημα για αυτήν. Σε ευθεία αντίθεση με τον κοινωνικό πόλεμο και τους πασιφιστές που αρνούνται να τον δουν και να τον κάνουν. Ευτυχώς υπάρχουν κι οι γραφικοί που πάνε ενάντια στο ρεύμα.

Συνοδοιπόρος τους από τα μικράτα του ήταν κι ο απολίθωμας. Ο μη αστικός μύθος μας διηγείται ότι η πρώτη του πορεία ήταν έξι μηνών πάνω σε καροτσάκι, όπου συνάντησε τον φέρελπι κνίτη παναγιώτη φασούλα που ήταν μαθητής του θηλυκού του γονιού. Μετά δυστυχώς ο φασούλας έγινε ο ιούδας που ξέρουμε κι εγώ έμαθα να περπατάω.

Στην επόμενη σελίδα, εκτός από τα καλά της ειρήνης το πρωτάκι μαθαίνει και τι θα πει εργατιά.

Το τραγούδι ειρήνη,
Το παιχνίδι ειρήνη,
Το σχολειό ειρήνη,
Το αλφαβήτα ειρήνη
Και του κόσμου οι λαοί
να ’χουν όλοι τους φαϊ

Η καρδιά ειρήνη,
Η βραδιά ειρήνη,
Η εργατιά ειρήνη,
Τα παιδιά ειρήνη

Και του κόσμου οι λαοί
Να ‘χουν όλοι τους φαΐ

Τα σημερινά βιβλία δεν τα ξέρω, αλλά εμπιστεύομαι τη μπρέζνιεβα που λέει ότι δε δίνουν κανένα ερέθισμα για συζήτηση. Πέρα από τα κοινωνικά μηνύματα όμως, τα βιβλία εκείνα ήταν ούτως ή άλλως ιδιαίτερα. Για τα κείμενα, τη γλώσσα, την αισθητική τους, τις παιδικές ζωγραφιές τους. Και βασικά για τις παιδικές αναμνήσεις που μας άφησαν. Τα υπόλοιπα είναι πολιτικό άλλοθι για μια βουτιά στο παρελθόν. Όπως κι όλο το μπλοκ σε γενικές γραμμές δηλ.
Ας δούμε ένα ακόμα κείμενο.

Ο γκέκας
Ο γιος του γκέκα
Το παιδί του γιου του γκέκα
Ο ανιψιός του παιδιού του γκέκα
Ο ξάδερφος του ανιψιού του παιδιού του γκέκα
Ο θείος του ξαδέρφου του ανιψιού του παιδιού του γιου του γκέκα
Το γαϊδούρι του θείου του ξαδέρφου του ανιψιού του παιδιού του γιου του γκέκα
Το σαμάρι του γαϊδουριού του θείου του ξαδέρφου του ανιψιού του παιδιού του γιου του γκέκα
Το λουρί του σαμαριού του γαϊδουριού του θείου του ξαδέρφου του ανιψιού του παιδιού του γιου του γκέκα

(Λαϊκό παιχνίδι)

Ναι ρε, τα βιβλία της αλλαγής ήταν γεμάτα λαϊκή σοφία. Σαν σκηνές στο προσεχώς από τα δικά μας της λαϊκής εξουσίας. Κι η νοσταλγία για τη δεκαετία τους είναι κάτι παραπάνω από παιδικές αναμνήσεις.

2. Με ρωτούσε η μπρέζνιεβα πόσοι πηγαίνουν στο συνέδριο και της έλεγα υπάρχει ένα μέτρο για κάθε όβα κτλ.
-Και πώς βγαίνει αυτό το μέτρο; -Παίρνουν το σύνολο των μελών και διαιρούν με τις θέσεις στη μεγάλη αίθουσα μείον τους επίσημους (πολιτμπιρό) τα διαρκείας (κε) και τους φιλοξενούμενους (οργανώσεις του εξωτερικού).
Ε, πού να ξέρω ρε συ…

Όπως δεν ξέρω πώς βγαίνει ο αριθμός των μελών του κσ. Θέλουμε συμβούλιο μικρό, σφιχτό κι ευέλικτο με ιστορικές συνόδους κι ολομέλειες; Ή ένα πιο μεγάλο κι αντιπροσωπευτικό που όμως θα μαζεύεται σπάνια και θα λειτουργεί βασικά το γραφείο του; Το τελευταίο πιάνει σχεδόν κάθε συμβούλιο, απ’ το κεντρικό ως τα τομεακά κι είναι θέμα για συζήτηση.

Η αφίσα του σπόρτινγκ πήγαινε να βγάλει σασπένς (θα μιλήσει ο γγ της κνε, χωρίς όνομα) αλλά δε νομίζω να το ‘νιωσαν πολλοί. Η συναυλία όμως έβγαλε πολύ συναίσθημα ακόμα και σε μένα που είχα το μυαλό μου στον τελικό μπάσκετ και στη μπάρτσα. Τέτοιες στιγμές το κλειστό είχε να τις ζήσει απ’ τα χρόνια του μίτσελ ουίγκινς.

Σε κάποια στιγμή ο απολίθωμας άρπαξε μια κόκκινη σημαία και την κουνούσε ψηλά για δύο ολόκληρα τραγούδια. Εξαλλοσύνες που λέει κι ο τσίπρας. Το αυτό ισχύει και για τη στιλιστική επιλογή της συντρόφισσας γγ που φορούσε φούστα με σπορτέξ, αλλά μάλλον το κάνει γιατί έχει πρόβλημα.

Το μεγάλο πλεονέκτημα της παράστασης ήταν η συμμετοχή του θεατή στα πρότυπα του μπρεχτ. Η εξέδρα ήταν συνέχεια της χωρωδίας που κρατούσε κόκκινες σημαίες μαζί με λάβαρα του δσε και του παμε. Κι όταν άρχισαν να τα βροντάν ρυθμικά κάτω ένιωθες πράγματι πως κάτι κινείται.
Ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός στα καλύτερά του.

Ανάλογες στιγμές αλλά στο πιο άμαζο ζήσαμε με τον τζόνι κιου και στο ίλιον στο αφιέρωμα στην αντιφασιστική νίκη των λαών. Όπου ο μέσος όρος ήταν η γενιά απογόνων του εαμ και τον τόνο έδινε ένας παππούς που ξαναζούσε νοερά τη μάχη του στάλινγκραντ και φώναζε τα ονόματα που θυμόταν: τολμπούχιν, μαλινόφσκι, στάλιν. Και μια δική μου ειρωνικά υψωμένη γροθιά όταν έδειξε τον χρουτσ-χρουτς. Που επέζησε της πολιορκίας και της καταστροφής της πόλης κι έδειξε πως ρεβιζιονιστικό σκυλί ψόφο δεν έχει.

Μου είπε μετά κι ο τζόνι κιου πως την παρασκευή είδε κατ’ ουσίαν το ίδιο ντοκιμαντέρ με αλλαγμένα τα ονόματα και το ρόλο του στάλιν που στην χρουτσωφική εκδοχή είχε εξαφανιστεί. Αν βάλεις και την ξενέρωτη μεταγλώττιση στα αμερικάνικα, ήρθε κι έδεσε το γλυκό του ρεβιζιονισμού. Πώς να μη φτάσει στην ειρηνική συνύπαρξη όμως ένας ειρηνικός λαός που έχει την ίδια λέξη (μιρ) για να πει κόσμος και ειρήνη;

Στο φινάλε είχε το έλα να δεις του κλίμοφ, αλλά το είχαμε δει κι οι δύο. Κι ακόμη να βρω τι συμβολίζει εκείνος ο πελεκάνος που με ρώτησε η κρούπσκαγια.

Ο Σάββας ήταν κομμουνισταράς...

...και δεν κατέβηκε ποτέ με σεκ, αραν, αρας.

Για να διώξανε τον σάββα
κάποιο λάκκο έχει η φάβα

Ο χιλιοτραγουδισμένος σάββας, η λαϊκή μούσα, το αλάθητο ένστικτό της, όλοι οι οιωνοί έλεγαν πως το εεκ είχε δίκιο.
Αλλά ο ανταποκριτής μου είχε αισιόδοξες αυταπάτες για το σεκ.
Δεν ήταν, λέει, το ίδιο με αυτό που βρήκε μπαίνοντας στη σχολή προ πενταετίας. Που δεν έβαζε ούτε ξώφαλτσα ό,τι συνοψίζεται στο δικό μας νουδου, πασοκ, εε (που αν τη λέγαμε ακόμα εοκ, θα έκανε και ρίμα με το πασοκ).
Έχει καθαρά οπορτουνίστικο χαρακτήρα, αλλά απ' τη στιγμή που υπογράφει κείμενα με αυτή τη λογική, δε μπαίνει ζήτημα.

Εμένα πάλι όλα αυτά μου θυμίζουν σε ποδοσφαιρικούς όρους αυτό που λεγόταν για τη σούπερ λίγκα. Λυκοφιλία που θα έσπαγε στο πρώτο στραβό σφύριγμα. Λίγο χυδαίος παραλληλισμός, αλλά τα έχει αυτά το γήπεδο, δε φταίω εγώ.

Εδώ αντί για πέναλτι περιμένουμε ως κρας τεστ την πρώτη πορεία.
Ας πούμε την πρωτομαγιά. Πού θα γίνει ο ταξικός εορτασμός; Χωριστά όπως κάθε χρόνο, ή στα στέκια των καινούριων φίλων του σεκ; Οι οποίοι έχουν κάτι άλλους παλιούς φίλους και θα πουν να βρεθούν όλοι μαζί να μεγαλώσει η παρέα.
Σιγά μην απολέσει το σεκ το προνομιακό πεδίο παρέμβασής του στους τίμιους πασόκους εργάτες και στους πατέρες τους.

Δε γεννήθηκε ακόμα η οργάνωση που θα καπελώσει το σεκ.
Εδώ καπέλωσαν ολόκληρη γένοβα κατοχυρώνοντας το κοπιράιτ. Ακούς γένοβα κι αντί για τον τζουλιάνι σκέφτεσαι το σεκ και φρικάρεις...
Καπέλωσαν αντιπολεμικές εκδηλώσεις με το σηματάκι με τους πυραύλους που έχει μεγάλο σουξέ στους ανυποψίαστους.
Ψάρεψαν τόσο κόσμο με το απαγορευτικό με τη μουτσούνα του καραμανλή.
Δε μπήκαν στον συριζα, ακριβώς γιατί είδαν τον κίνδυνο να τους καπελώσουν άλλοι, εξίσου πεινασμένοι, αλλά πιο δυνατοί.
Και τώρα θα τους καπελώσει το ναρ;

Το ναρ έχει μάλλον ενδιάμεση κι εξαρτημένη θέση στο σύστημα της ιμπεριαλιστικής πολιτικής πυραμίδας στην χώρα μας.
Μπορεί να κάνει τον τοπικό ιμπεριαλιστή στα βαλκάνια του εξωκοινοβουλίου, έχει και την τεχνογνωσία (νόου χάου) από το παρελθόν του (ίδιοι και απαράλλαχτοι με μας τους αμετάλλαχτοι).
Αλλά το σεκ δεν είναι για τα δόντια του. Είναι σαν την τουρκία που και πιο γερές πλάτες έχει και πιο οργανωμένη είναι.

Η συγκόλληση του μεράντια είναι προδοτική. Κάτι σαν την ελληνοτουρκική φιλία. Μόνο ο σάββας με τη φουστανέλα του κρατάει ψηλά το φλάμπουρο της αντίστασης κι αρνείται να δώσει γη και νερό στους πέρσες σεκίτες.
Τους έχει ζήσει από παλιά και ξέρει.

Όμως εκτός από τις ιστορικές υπάρχουν και μυθολογικές προεκτάσεις.
Το σεκ έκλεψε την ωραία ελένη (αραν-αρας). Αλλά το ναρ αντί για μενέλαος πολιορκητής βρέθηκε ελεύθερος πολιορκημένος. Μάταια ο σάββας φώναζε σαν κασσάνδρα για το δούρειο ίππο.
Τώρα που έβαλαν τους σεκίτες μες στην τροία, το ζήτημα ποιος-ποιον μπαίνει άμεσα.

Μαζί με αυτό μπαίνουν άλλα δύο ζητήματα για την αντικαπιταλιστική συμμαχία. Το πρώτο το βάζει ο σάββας. Αρκεί το αντικαπιταλιστική, ή είναι βήμα πίσω ως όρος από το επαναστατική;
Με άλλα λόγια, αρκεί να χτυπάς χαρωπά τα ταμπούρλα σου και να φωνάζεις α-αντι-αντικαπιταλίστα για να είσαι πράγματι αντικαπιταλιστής κι επί της ουσίας;
Ποιος θα ορθώσει το ανάστημά του πλάι στον γίγαντα σάββα για να στηθεί επιτέλους η Συμμαχία σταματήστε το σεκ;

Το δεύτερο ζήτημα είναι ακόμα πιο σύνθετο. Κατά πόσο είναι πράγματι συμμαχία;
Από πότε θεωρείται ως τέτοια μια εκλογική συγκόλληση πριν τις ευρωεκλογές; Γιατί τέτοια είναι στην ουσία της.
Οι εκλογές του 2007 κι η λεηλασία των κινηματικών ψήφων από τον συριζα ήταν ιδιαίτερα διδακτικές για σεκ και ναρ. Δε θα αφήσουν να συμβεί το ίδιο με το δεκέμβρη. Τουλάχιστον όχι στον ίδιο βαθμό.
Και να φανταστείς ότι τη ρετσινιά του εκλογολάγνου μόνο εμείς την έχουμε...

Πόσο ειλικρινής είναι μια συμμαχία που επιδιώκεται εκ των υστέρων (μετά την αρπαγή της ελένης από τα αρπακτικά) και υστερόβουλα; Αν δεν ήταν στη μέση η ελένη, θα έμπαινε ποτέ ζήτημα;
Στα ελληνικά αυτό λέγεται καιροσκοπισμός και στην κομμουνιστική διάλεκτο κάπως αλλιώς (αλλά δε θα το ρίξω το επίπεδο).

Πόσο στέρεη είναι μια με το ζόρι παντρειά; Τον χαραλάμπη τον ρώτησε κανένας;
Η βία είναι η μαμή της ιστορίας (κι η ταξική πάλη η μαμά της, πατρός αγνώστου). Αλλά ο εκβιασμός είναι ο βιασμός της. Και της ιστορίας και των συμμάχων.

Ο -μη αστικός- μύθος λέει ότι κάποτε ρώτησαν έναν αρασίτη (ή μήπως αρανίτη;) ποιες είναι οι διαφορές που έχουν με την αραν (ή μήπως με την αρασ;), Κι ο αρανίτης (μπορεί και αρασίτης δεν παίρνω κι όρκο) απάντησε ότι οι άλλοι (όποιοι κι αν είναι αυτοί τέλος πάντων) συγκαλύπτουν τις αντιθέσεις, ενώ εμείς (που μπορεί να είμαστε κι οι άλλοι) όχι.
Δεν κατάλαβα πολύ καλά τι εννοούσε, ούτε καν πού ανήκει δε θυμάμαι καλά-καλά. Αλλά αν συμβαίνει κάπου αυτό που περιγράφει, αυτό ήταν στο σπόρτινγκ και στο νέο φορέα που γέννησε (προς το παρόν αβάπτιστος).
Κι η συγκάλυψη των αντιθέσεων ευνοεί πάντοτε τους δεξιούς. Και δεν είναι δύσκολο να τους βρούμε σε αυτή την περίπτωση.

Παράλληλα όμως υπάρχει κι η αντίθετη τάση (σε μια θαυμαστή διαλεκτική ενότητα των αντιθέτων που παλεύουν).
Άπαντες συμμετέχουν στο νέο φορέα με τη βεβαιότητα ότι θα πείσουν τους άλλους χωρίς να αφήνει κανείς περιθώριο να πειστεί ο ίδιος για κάτι διαφορετικό από αυτό που λέει. Τι είδους πρωτοπορία θα ήταν εξάλλου αν δεν το πίστευε αυτό;

Κατά βάθος οι σύμμαχοι είναι κάτι σαν χαϊλάντερ, που παλεύουν να επικρατήσουν (ηγεμονεύσουν θα λέγαμε στην αργκό μας, αλλά κάτι τέτοιο θα έριχνε κατακόρυφα το επίπεδο), στο τέλος όμως θα μείνει μόνο ένας.
Ένας, για να προσαρμοζόμαστε στον εχθρό. Που είναι κι αυτός ένας. Δηλ ο ιμπεριαλισμός (αν κι οι κακεντρεχείς λένε το κόμμα).

Μπολιασμένο με τέτοιο αγωνιστικό πνεύμα, το φοιτητικό κίνημα έδωσε τη λαογέννητη αυθόρμητη μορφή των συντονιστικών γενικών συνελεύσεων, όπου η λογική παραμένει η ίδια.
Δεκάωρα και δωδεκάωρα συντονιστικά μέχρι να εξαντληθεί ή να βαρεθεί ο αντίπαλος και να μείνουμε μόνοι μας στο τέλος για να ψηφίσουμε την απόφαση που θέλουμε.

Όπως και να 'χει το όλο εγχείρημα είναι πλήρες αντιφάσεων, όπως άλλωστε κάθε τι ζωντανό και πραγματικό.
Έχει μια βάση κι ένα κεκτημένο από το δεκέμβρη κι αυτό το κάνει από μια άποψη ελπιδοφόρο (κι ας μην είναι από εκεί που αντλώ την ελπίδα μου εγώ). Πιο πιθανό όμως είναι να αναδείξει όρια κι αντιθέσεις. Και στη γωνία ελλοχεύει πάντα η κρυφή γοητεία του κοινοβουλευτισμού. Ήδη πολλοί βάζουν με το μυαλό τους το στόχο στο μισό και το ένα τοις εκατό μετρώντας το όλο εγχείρημα προ παντός με κριτήρια εκλογικά.

O λένιν τελικά είχε δίκιο. Οι ενωμένες πολιτείες της αντικαπιταλιστικής αριστεράς είναι είτε αντιδραστικές είτε ουτοπικές, απραγματοποίητες.

Είναι μικρό το γήπεδο

Ο χώρος είναι διαλεκτικά δεμένος με τον χρόνο. Κι ο χρόνος δε φτάνει ποτέ όταν είναι να απαγγείλει το λόγο του ένας σάββας μιχαήλ. Που όταν τελειώνει το παραληρούν πλήθος από κάτω φωνάζει κι άλλο, κι άλλο. Κι ο σάββας ξαναβγαίνει, πιο πολύ για να χορτάσει ο ίδιος τον εαυτό του και μετά όλοι οι υπόλοιποι.
Πάντως το γήπεδο γέμισε ούτως ή άλλως. Το πρώτο στοίχημα κερδήθηκε. Για τα υπόλοιπα οι συσχετισμοί είναι αρνητικοί κι ο μπουκ πιασμένος από τους αστούς.

Δεν έχω προσωπική εικόνα, παρά μόνο την ανταπόκριση ενός νΚαπελεύθερου στην οποία και θα βασιστώ.
Καταρχήν του έκανε εντύπωση ότι η αρας (ή μήπως η αραν; πάντα τις μπερδεύω γαμώτο) ενώ συνήθως βγάζει πολλή φοιτητιά, παραδόξως υπερέβη τον εαυτό της κι έβαλε να μιλήσει ένας δικός της εργαζόμενος από το σωματείο του φυσικού αερίου.
Παραδέχτηκε ότι στο προεδρείο το κεντρικό μέλος ήταν ναρίτης (δεν είχα την παραμικρή αμφιβολία).
Και τόνισε ως πολύ θετική την κίνηση με τα 90 πρωτοβάθμια σωματεία που συγκροτήθηκαν βάση του κινήματος αλληλεγγύης στην κούνεβα. Που καλό θα ήταν να βγάλουν ένα και να μείνουν 89 για να υπάρχει συμβολισμός.

Θα συμφωνήσω μαζί του. Κι είμαι ο τελευταίος που θα μειώσει τη σημασία της.
Αλλά εφόσον υπάρχει όντως τέτοια κίνηση, έχω άλλες απαιτήσεις. Να πηγαίνουν στην περιφρούρηση της απεργίας τα ξημερώματα. Δε στέκει πλέον το επιχείρημα ότι δεν υπάρχουν δυνάμεις να το κάνουν.
Να κυνηγήσουν και να προκηρύξουν μόνοι τους μια απεργία, κατά προτίμηση διαρκείας. Τόσα χρόνια μας τη λένε ότι έχουμε τόσα εργατικά κέντρα, αλλά δεν το κάνουμε. Με ενενήντα σωματεία μπορούν να κάνουν πράξη αυτό που περίμεναν από άλλους.

Περιμένω ακόμα να μην πάνε μαζί με τη γσεε στον επόμενο γύρο του ασφαλιστικού, ούτε σε απόσταση εκατό μέτρων πιο εκεί.
Ο διαχωρισμός ήταν εύκολος σε κάποιες φάσεις, πχ στις εννιά δεκέμβρη που οι εργατοπατέρες υπάκουσαν στα αφεντικά τους και δεν ξεκίνησαν ποτέ την πορεία και μείναν μόνοι τους. Αλλά όχι αρκετός να αναιρέσει τη συμπόρευση -όπως το βλέπω εγώ τουλάχιστον.

Καλό θα είναι επίσης την επόμενη φορά να υπάρχει κόσμος άσχετος από αυτά τα σωματεία. Δέκα από το καθένα να μαζεύονταν θα ήταν μια χιλιάρα άτομα επιπλέον.
Αλλιώς καταλήγουμε στα κλασικά. Όπου παρευρίσκονται και χαιρετίζουν καμιά πενηνταριά φορείς και στο σύνολο είναι 25 άτομα.

Πάμε και στο αλατοπίπερο που έδωσε γεύση και χρώμα στην όλη φάση, τη διαφωνία του εεκ. Το οποίο λίγα πράγματα το χωρίζουν με το σεκ. Ένα γράμμα και μια άβυσσος.

Το σκηνικό μου θύμισε συνειρμικά κάτι που έλεγαν οι αστοί για τη σοβιετία. Ότι στα κλειστά συστήματα οι κρίσεις και οι συγκρούσεις εκδηλώνονται απότομα σαν εκρήξεις, εκεί που δεν το περιμένεις. Κι ας μην ήταν κεραυνός εν αιθρία η διάλυση για όσους έβλεπαν καλύτερα κάποια πράγματα τότε.
Για κάποιους ο συνειρμός είναι άστοχος, για μένα κολλάει γιατί το κλειστό έχει πολλές έννοιες και το μερα ποτέ δε λειτούργησε στην ουσία για να είναι ανοιχτό. Κάτι σαν τη σοβιετία στα τελευταία της δηλ.

Ο ανταποκριτής δε συμφωνεί με την κριτική και τις αιτιάσεις του σάββα (ένας είναι ο σάββας). "Ειδικά στο σημείο για την εε, δε λέγαμε κάτι πολύ διαφορετικό ως μερα από αυτά που βάζει το κοινό κείμενο"..
Τη διαφωνία την εστιάζει πιο πολύ στα διεθνή, όπου το εεκ νιώθει υπόλογο απέναντι στους συμμάχους του που είναι στα μαχαίρια με τους ομοϊδεάτες τους (τροτσκιστές γαρ) συμμάχους του σεκ.

Από μια άποψη έχει δίκιο. Οι ενδο-εξωκοινοβουλευτικές διαφωνίες σε οδηγούν σε παράνοια αν κάνεις το λάθος να τις παρακολουθήσεις ως το τέλος χωρίς να διαβάζεις πίσω από τις γραμμές.
Οποιαδήποτε διαφωνία δε μπορεί να μπει έτσι απλά. Θα 'ταν πολύ φτηνό. Κάθε διαφωνία πρέπει να τηρεί τους κανόνες και να πληροί προϋποθέσεις. Να βάζει ολοκληρωμένη πλατφόρμα με πέντε τουλάχιστον άξονες. Να θέτει εαυτήν πιο αριστερά στο αριστερόμετρο από αυτόν που κριτικάρει. Να κάνει ολοκληρωμένη διάγνωση προτείνοντας θεραπεία.

Όχι σαν τους συντρόφους από το κόμμα, που ψιλοδιαφωνούν με ένα θαυμαστικό, ένα κομμα (αλλά ουδέποτε με το κόμμα) και μια διατύπωση στη θέση 32.
Εδώ το διαλεκτικό προτσές λειτουργεί αντίστροφα. Ξεκινάμε από τη μικροδιαφωνία και καταλήγουμε σε ολόκληρο κείμενο όπου την αναλύουμε.

Έτσι έγινε και στο πρόσφατο σώμα του ναρ. Όπου κατέβηκαν δύο κείμενα με βαθιές διαφορές, όσες κι οι εικόνες στο παιχνίδι με τον καθρέφτη στα σταυρόλεξα.
Ο ανυποψίαστος κόσμος που τα διάβαζε έμενε με την απορία. Εκτός κι αν ήξερε το διακύβευμα (η συμμαχία με το σεκ στις ευρωεκλογές και γενικώς), ή είχε εμπειρία από καθρέφτες και σταυρόλεξα (κατά προτίμηση κρυπτογραφικά).

Έχει τη γοητεία της όμως η υπόθεση αν εντρυφήσει κανείς.
Μπορεί να γίνει ένας από τους λιγοστούς πλην εκλεκτούς που κατανοούν και γελάνε με τα υπονοούμενα του σαμαρά στο τελευταίο του βιβλίο για την αριστερά.
Και σε ένα ανώτερο επίπεδο, μετά από σκληρή τριβή, να βρίσκει ουσία στα κείμενα του χοτζέα. Αλλά και σε άλλους αποκρυφιστές επιγόνους του γκράμσι, οπαδούς της θεωρίας της πράξης και της πυθίας.

Με κάτι τέτοια ο εξωκοινοβουλευτικός διάλογος καταντάει μακράν ο πιο βαρετός, πιο πολύ κι απ' το δικό μας.
Εμείς βαριόμαστε συνήθως στην εισήγηση (και σε όσες τοποθετήσεις την αναπαράγουν). Αλλά μετά αποκτά ενδιαφέρον.
Σε αυτούς η κάθε τοποθέτηση είναι μια μικρή εισήγηση. Μικρή που λέει ο λόγος.

Σε κάθε διάλογο κατεβαίνει όλο το βαρύ πυροβολικό των πλατφόρμερς, ο καθένας με τη δική του. Όπου το πρώτο συνθετικό παραπέμπει στο πλατειάζω και το δεύτερο στον -απαραίτητο σε κάθε κομμουνιστή- φορμαλισμό.
Ένας πλατφόρμερ με δέκα σημεία, άλλος με δώδεκα, ο τρίτος τα συνθέτει και βγάζει εικοσιδύο, ο κεντριστής κοπτοράπτει και καταλήγει σε έντεκα.
Ανάλογα τι σύστημα θέλει να παίξει ο καθένας. Θυμάται κανείς άραγε πόσα ψηφίζονται στο τέλος; Κι αν ναι μπορεί να τα πει απ' έξω;

Απ' την άλλη όμως ο σάββας έχει δίκιο. Πάντα. Αλλά και ειδικά.
Το κοινό κείμενο μυρίζει συγκόλληση από μακριά. Και μόνο σαν όνομα παραπέμπει στο κοινό πόρισμα που κάναμε με τον κύρκο το δεκέμβρη του 88. Είκοσι χρόνια κι ένα μήνα μετά, ο σάββας (που τότε ζούσε την ψευδαίσθηση της αντιγραφειοκρατικής επανάστασης της περεστρόικα) επικαιροποιεί τα διδάγματα της εποχής και κρούει καμπανάκι κινδύνου για τους νέους τζανετάκηδες που έρχονται με τη μορφή ευρωβουλευτή.
Μονάχα αυτός κράτησε ψηλά τα λάβαρα της επανάστασης, του μέρα, της τρίτης διεθνούς του λένιν-στάλιν (ένα πρόσωπο).
Καλά και του τρότσκι, δε θα τα χαλάσουμε εκεί τώρα.

Κι εκτός από αυτό βάζει κι άλλα ζητήματα.
Όπως τη λεπτή ειρωνεία "εργατική εξουσία-δημοκρατία, στη γλώσσα του ναρ". Η οποία παρά τις αναρχικές παραφθορές της έχει πολλά κοινά με τη μητρική ινδο-ευρωπαϊκή, την οποία μιλάμε εμείς ακόμα. Η πιο παλιά γλώσσα, που έμεινε αναλλοίωτη στον χρόνο, μαζί με τα ποντιακά και τα euskadi των βάσκων.

Βάζει και το θέμα του καπελώματος του μερα από το ναρ που την απόφαση για τη συνεργασία με την εναντια τη δρομολόγησε στο σώμα του. Ερήμην του υπόλοιπου μερα που είχε βαθιά μεσάνυχτα.
Τα γονίδια του παρελθόντος είναι σαν τα διαμάντια. Παντοτινά. Κι άσε τον μπιτσάκη να ασχολείται με αυτά του μέλλοντος.

Ειδικά αυτή η έννοια της πλειοψηφίας του μερα με έκανε να νιώθω πως έμεινα χρόνια πίσω.
Τι ακριβώς μπορεί να σημαίνει;
Δημοκρατικός συγκεντρωτισμός δεν είναι, γιατί δεν επιβάλλει η πλειοψηφία τη γνώμη της στο σύνολο. Αλλά ούτε αρχή της ομοφωνίας είναι, γιατί δεν μπορεί να βάλει βέτο η μειοψηφία.
Όποιος έχει φώτα να δώσει σχετικά παρακαλείται να τα δώσει αφειδώλευτα. Χωρίς πλάκα...

(Συνεχίζεται...)