Γιάννη μου το καντήλι σου

Μπράβο ρε Γιάννη, τους τα ’πες κατάμουτρα! Είχαν φύγει, βέβαια, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τα καμώματά σου, αλλά δεν έχει σημασία. Επιτέλους, κάποιος έπρεπε να το κάνει. Άντε γιατί...

Τους έτριξες τα δόντια -έτσι θέλουν. Και τους τα ’πες έξω από τα δόντια (που έτριζαν), για τα ολοκληρωτικά καθεστώτα που στήριζαν. Εκεί δεν είχαν δημοκρατία και η θητεία τους στην εξουσία ήταν ισόβια. Όχι σαν εσένα στη ΓΣΕΕ που δεν έχεις κλείσει ούτε 30 χρόνια πρόεδρος. Τα (αυταρχικά) καθεστώτα πέφτουνε αλλά ο Γιάννης μένει! Γιατί ο Γιάννης είναι ηγέτης λαοπρόβλητος, σύμβολο της δημοκρατίας, η Μελίνα και η Αλίκη της ΓΣΕΕ. Τράβα μπρος και μη σε μέλλει...

Αυτοί, Γιάννη, δε θέλουν ελεύθερες εκλογές αλλά να βγαίνουν με σταλινικά ποσοστά, 99,9%. Ενώ εσύ είσαι προσεκτικός στις νοθείες, τόσα Σωματεία-σφραγίδες και αντιπρόσωποι-μποτ και ούτε το 50% δεν έπιασες. Τόσο δημοκράτης μάγειρας! Παναγκόπ-Παναντόπ-Πραξικόπ...

Αυτοί, Γιάννη μου, θέλουν να υπάρχει μόνο ένα κόμμα και να κυνηγούν τους αντιφρονούντες. Όχι όπως η πολυφωνία στη ΓΣΕΕ, όπου τα βρίσκετε γαλαζοπράσινοι με ροζ κόκκους -σαν απορρυπαντικό του συστήματος-, φιλελεύθεροι ακροκεντρώοι και όλοι μαζί νομιμοποιείτε τη νοθεία. Έχεις ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, ροζ Αριστερούς, ΠΑΣΚΕ Εσωτερικού, Πασόκους να ντουφεκάν Πασόκους, να βγάζουν στη φόρα μίζες, σκάνδαλα και στο τέλος να είστε όλοι μαζί μια αγκαλιά (με την κυβέρνηση). Γι’ αυτό η αστική δημοκρατία είναι ο βασιλιάς των σπορ πολιτευμάτων, γιατί σου δίνει τη χαρά της επιλογής και την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να νικήσει κάποτε ο αδύνατος, με τον σταυρό στο χέρι. 

Εκεί που λες είχαν άγρια καταστολή για να προστατεύει την εξουσία. Ενώ εσύ, Γιάννη μου, κυκλοφορείς ανενόχλητος στους δρόμους, στις διαδηλώσεις, απολαμβάνεις την επαφή με τη λαϊκή βάση, την αυθόρμητη αγάπη της, και δε χρειάζεσαι τα ΜΑΤ για να κάνεις συνέδριο. Κολυμπάς στις μάζες και βγαίνεις στον αφρό σαν ναυαγοσώστης ή έστω ταξικό ναυάγιο, το ίδιο είναι.

Άσε που σε αυτές τις χώρες ήταν άθεοι και αντίχριστοι. Ενώ εσύ έκανες το θαύμα του Ιησού, πολλαπλασιάζοντας τις έδρες σαν ψάρια, χωρίς να έχεις καν αληθινούς συνέδρους. Άξιος, άξιος -για το χρίσμα! Τον Ιησού ή τον Γιάννη να καλούνταν να διαλέξει ο λαός, πάλι εσένα θα έβγαζε, από τον πρώτο γύρο.

Άσε που εκεί κυνηγούσαν τους Εβραίους και τους ομοφυλόφιλους. Να μας πουν πχ πόσοι Εβραίοι ζούνε στην Κούβα; Ελάχιστοι -τυχαίο και αυτό; Ενώ εσύ, Γιάννη, δεν έπεσες ποτέ στην παγίδα του αντισημιτισμού -πάντα σημιτικός και με τις γενοκτονίες, στη σωστή πλευρά των εγκλημάτων. Έδινες και κάνα ψιλό στο ΣΕΚ για ημερίδες-εκδηλώσεις, μην έρχονται τζάμπα τα παιδιά ως χειροκροτητές στις απεργίες -και ας έχεις κάτι χρόνια να πατήσεις σε τέτοια συγκέντρωση. Δείχνεις όμως βαθιά ενσυναίσθηση και ευαισθητοποίηση για τα δικαιώματα της κοινότητας. Σεξισμός και διακρίσεις δεν υπάρχουν πουθενά πια, όλοι τρέμουν τις παρεμβάσεις σου και κανείς π... εεε, κανείς εργοδότης δεν τολμά να σου κουνηθεί εσένα.

Θυμήθηκες και τα νιάτα σου, τα χρόνια της ηρωικής Μεταπολίτευσης, και τα «Αυτόνομα Συνδικάτα» -το τυράκι που τσίμπησε το εξωκοινοβούλιο της εποχής, πριν τους καταπιεί το ΠΑΣΟΚ. Τους είπες και «ιμάντες μεταβίβασης» της κομματικής γραμμής! Πσσς... (εργατοπα)Τέρας μόρφωσης είσαι Γιάνναρε! Κι αν ήσουν στο 10ο Συνέδριο των Μπολσεβίκων, θα τους την έβγαινες από αριστερά, Εργατική Αντιπολίτευση με Σλιάπνικοφ και Κολοντάι, με σύνθημα την αυτοδιαχείριση.

Κι ας σε λένε ιμάντα μεταβίβασης της κυβερνητικής πολιτικής, μη μασάς Γιάνναρε! Πού να ξέρουν οι μίζεροι και αδαείς πως υπέγραψες στα μουλωχτά συμφωνία με τον ΣΕΒ, για να πιάσεις στον ύπνο τα μεγάλα συμφέροντα που σε πολεμούν -μαζί και τον πρόεδρο του ΣΕΒ, με τους αντικαθεστωτικούς του αγώνες που άφησαν εποχή. Σε καθυβρίζουν, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι! Μακάριοι όσοι δε γνωρίζουν τους αγώνες και τις θυσίες σου.

Τώρα που είπαμε Μακάριος, μέχρι και αυτός αναγκάστηκε να παραιτηθεί, Γιάννη μου. Εσένα όμως δεν ιδρώνει το αυτί σου με μίζες, σκάνδαλα και αποκαλύψεις. Απλώς σε ζηλεύουν για τις επιτυχίες σου, λες. Έπρεπε να προσθέσεις και ότι είσαι ωραίος, Γιάννη, όπως ο Λαζαρίδης. Τίποτα δεν έχεις να ζηλέψεις από αυτόν, ούτε καν στον αντικομμουνισμό του. 

Εσύ, Γιάννη, δεν είσαι με τους μουλάδες αλλά με τη σωστή πλευρά της Ιστορίας, τις αναπτυγμένες δημοκρατίες της Δύσης. Με το εμπάργκο που δολοφονεί, τις απαγωγές ηγετών, τους βομβαρδισμούς σχολείων, τις επεμβάσεις, τους πολέμους. Με την εργασία για τα 13χρονα παιδιά -να γίνουμε επιτέλους Δανία του Νότου-, όταν δεν καταλήγουν σε πάρτι για παιδόφιλους. Η σεξεργασία απελευθερώνει, Γιάννη. Όχι σαν κάτι κράτη-φυλακές, που ήταν γεμάτα περιορισμούς και απαγορεύσεις για το επιχειρηματικό δαιμόνιο. 

Βρήκες, όμως, και νέες προκλήσεις για τη διοίκησή σου. Να κάνουν λες τα Συνδικάτα στροφή στη νεολαία -κάπως σαν τους μπαρμπάδες στα Πασχαλινά τραπέζια. Δίνεις πρώτος το κατάλληλο μήνυμα, με πρόσωπα νέα, άφθαρτα και ελπιδοφόρα, όπως ο Γιάννης ο Παναγόπουλος, που είναι αγέραστος, σαν το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι. Είτε αυτόν βάλεις πρόεδρο, είτε μια κορνίζα, τους ίδιους αγώνες θα οργανώσουν.

Έπιασες στο στόμα σου και τους 200 της Καισαριανής, τρομάρα σου. Που δεν ήταν λες κομμουνιστές αλλά πατριώτες, γιατί κάποιους θα τους σκότωνε η ΟΠΛΑ. Για τους κατακτητές κουβέντα, Γιάννη μου. Τους έβγαλες (έναν ντενεκέ) λάδι, όπως κάνεις τώρα με την κυβέρνηση. Άλλοι είναι οι εχθροί του κινήματος, για σένα, και μόνο για αυτούς είπες στην ομιλία σου.

Καλά κάνεις, όμως, και μας θυμίζεις την ΟΠΛΑ. Έχουμε γίνει τελείως φλώροι, ούτε έναν σμυβολικό καφέ στα μούτρα δε ρίχνουμε πια, ούτε έναν μνημονιακό τόμο στη Βουλή, σκουριάσαμε εντελώς. 

Να προσέχεις, Γιάννη, τα καντήλια στον δρόμο -όπου δεν πατάς ποτέ. Και βασικά το δικό σου καντήλι ως πρόεδρος. Τώρα μπορεί να νιώθεις παντοδύναμος και να αυξάνεις τα συνδικαλο-μποτ που σε ψήφισαν. Αλλά ξέρεις πως το λάδι του λιγοστεύει επικίνδυνα, για σένα και τους ομοίους σου. 

Όλη την ουσία την συμπύκνωσε με θαυμαστό τρόπο εκείνος ο σύνεδρος της ΔΑΚΕ, που είπε πως σε όλα τα βρίσκετε -εξαιρώντας το ΠΑΜΕ. Τα υπόλοιπα είναι άλλα λόγια να αγαπιέστε, να συνδιοικείτε και να τα βρίσκετε με τον ΣΕΒ. Αλλά οι μέρες της αφθονίας σας είναι μετρημένες. Και τα καλύτερα έρχονται... 

Υστερόγραφο

Μπαλάντα στον Γιάννη Π.

Πέταξες ψηλά κι ας λεν σε ρίξαν

Γιάννη δε σε χωράει όλη η γη

(...)

Γιάννη σε θυμάμαι, δε στο κρύβω

μαζί με ζήλια ίσως και θυμό

κινήσαμε παρέα μα σε λίγο

έφυγες εσύ κι έμεινα εγώ

Το Παναγκόπ

Κοίτα να δεις τώρα τι είπαν για τον πρόεδρα. Ότι καταχράστηκε, λέει, χρήματα. Δηλαδή, κάπου έλεος, κανείς σεβασμός. Στο τέλος θα τον πουν και εργατοπατέρα. Ρε άντε, πηγαίνετε από εδώ...

Λίγες περιγραφές είναι πιο εύστοχες από τον χαρακτηρισμό «συνδικαλιστική μαφία» για την ηγετική κλίκα της ΓΣΕΕ. Τηρουμένων των αναλογιών, η αποκαθήλωση του Παναγόπουλου επειδή καταχράστηκε ευρωπαϊκά κονδύλια -κάτι που δεν αφορά το βασικό του πεδίο δράσης ως εργατοπατήρ- είναι κάπως σαν τη σύλληψη του Αλ Καπόνε για λόγους φοροδιαφυγής.

Όπα, μισό λεπτό. Υπάρχουν τρεις ενστάσεις.
Να τις ακούσουμε.
-Συγκρίνεις τον Παναγόπουλο με τους μαφιόζους; Τι υπονοείς δηλαδή; Μίλα καθαρά κε του μπλοκ.
Τώρα που διασαφηνίστηκε, ας δούμε και τις επόμενες.

Μα ο Παναγόπουλος δεν έχει καταδικαστεί, ούτε καν συλληφθεί για την ακρίβεια. Παρακάμπτουμε δηλαδή το τεκμήριο αθωότητας;

Αυτό μπορούμε να το ρωτήσουμε σε όσους δέσμευσαν τους τραπεζικούς του λογαριασμούς. Ή στους... συντρόφους του στο ΠΑΣΟΚ που τον έθεσαν εκτός κινήματος, με συνοπτικές διαδικασίες, αντί να του συμπαρασταθούν σε μια δύσκολη στιγμή, στην οποία μπορεί να είχε βρεθεί ο καθένας τους.
Ο αναμάρτητος Πασόκος πρώτος τον λίθο βαλέτω.

Βασικά το τεκμήριο αθωότητας το χάνεις από τη στιγμή που είσαι στέλεχος του ΠΑΣΟΚ -και ας έχει μείνει τόσα χρόνια μακριά από την κουτάλα της εξουσίας. Αν φτάσουν στο σημείο να σε διαγράφουν κιόλας, για να μην κολλήσουν τη δική σου ρετσινιά, είσαι χαμένος από χέρι και απλώς σε αφήνουν να βουλιάξεις μόνος σου.

Και για τι άλλο να τον διέγραφαν δηλαδή; Επειδή στηρίζει ανοιχτά τη ΝΔ, πχ για τις συλλογικές συμβάσεις; Και το ΠΑΣΟΚ στη Βουλή το ίδιο ακριβώς κάνει.
Από την άλλη η ΝΔ έχει ενσωματώσει το μισό εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ, ενώ σε κάποιους κλάδους στηρίζει περίπου ανοιχτά την ΠΑΣΚΕ αντί της ΔΑΚΕ, πχ στο ΥΠΠΟ, με τον αμαρτωλό Τσακοπιάκο και τα δικά του αντίστοιχα έργα -εντάξει τώρα, καταχράστηκε μερικά εκατομμυριάκια.
Μαζί σου η τύχη κληρώνει...

Και η τελευταία ένσταση;
Μα, δεν είχαμε κάποια αποκαθήλωση του Παναγόπουλου -από τη ΓΣΕΕ τουλάχιστον.

Ασφαλώς όχι. Ο Παναγόπουλος είναι θεσμός, ανώτερος από ΠτΔ, διακοσμητικά αξιώματα και άλλες εφήμερες θέσεις σε αυτόν τον μάταιο κόσμο. Αέρας είναι η ζωή σε έγχρωμο μπαλόνι, όπως τραγουδούσαν στο «Κλεφτρόνι και Τζέντλεμαν». Οι κυβερνήσεις πέφτουνε, αλλά ο Ψάλτης Παναγόπουλος μένει. Είναι καθεστώς, ενεστώς, πανάρχαιο παρελθόν και μέλλον, έξω από τον χρόνο.

Θυμάται κανείς πώς ήταν ο κόσμος πριν τον Παναγόπουλο πρόεδρα; Ένας άλλος κόσμος (που ήταν εφικτός). Δεν είχαμε μνημόνια. Ο Γιώργος ο Πετρόπουλος ήταν στον Ριζοσπάστη και ο Γιώργος ο Μπαρτζώκας στην Ολύμπια (Λάρισας). Η Ολύμπια Λιουμπλιάνας δεν είχε συγχωνευτεί με την Τσεντεβίτα. Και ο Γιώργος ο Βασιλακόπουλος ήταν πρόεδρος της ΕΟΚ -που δεν ήταν ίδιο συνδικάτο με το ΝΑΤΟ. Αλλά ακόμα και αυτός εξέπεσε από τη θέση του. Ο Γιάννης ο Παναγκόπ όχι.

Αυτό όμως μπορεί να αλλάξει. Δεν ήταν τυχαία η καταγγελία, ούτε αυτός που την έκανε. Πριν τα σπάσουν -συμβαίνουν και στις καλύτερες φαμίλιες της Σικελίας-, ο Καραγεωργόπουλος προαλειφόταν για διάδοχος. Ύστερα βγήκαν τα μαχαίρια (μεταφορικά μιλάμε, οι Μαφίες στις μέρες μας καθαρίζουν με πιστόλια) και τέθηκε στο περιθώριο. Αλλά δεν είχε πει την τελευταία του λέξη. Τέτοιοι αγωνιστές με ιδανικά δεν παραιτούνται ποτέ από τον αγώνα.

Μια ματιά στο βιογραφικό του Γιάννη Παναγκόπ μας δείχνει την «αδιάληπτη -sic- αγωνιστική του πορεία». Οι αγώνες του ξεκίνησαν το ’74, είναι συνομήλικοι της Μεταπολίτευσης, συμμετείχε όμως «ως δημοκράτης» και στην πτώση της Χούντας. Ενίσχυσε την ενότητα, τους θεσμούς της αγοράς εργασίας, αντιμετώπισε με αλλεπάλληλες κινητοποιήσεις την ανεργία και τα Μνημόνια, έκανε προσφυγές στα διεθνή όργανα, δρομολόγησε νέες δομές έρευνας και κατάρτισης (είναι και μαρτυριάρης...). Κι αν ψάχνετε για κάποιο φωτογραφικό ντοκουμέντο από αυτήν την πλούσια αγωνιστική πορεία, θα βρείτε μόνο μια εικόνα του από κάποιο Συνέδριο της ΓΣΕΕ, με φόντο τις σημαίες του ΠΑΜΕ. Ό,τι πιο κοντινό έχει ζήσει ποτέ σε εργατικούς αγώνες, ο Παναγκόπ.

Ένσταση πάνω στην ένσταση: Πόσοι αγανακτισμένοι από την επανεκλογή του Κουτσούμπα αγανάκτησαν με την 20ετή θητεία του Παναγόπουλου, που έχει καρφωθεί με ταβανόπροκες στην καρέκλα του για να μην την χάσει; Να μια ωραία εισαγωγή στη θεωρία των συνόλων και τον κόσμο των φανταστικών (ανύπαρκτων) μεγεθών, σαν τους τίμιους Πασόκους και τους εισβολείς-πρόσφυγες.

Είναι πραγματικά δύσκολο να επιλέξεις την καλύτερη αντίδραση στην αποκαθήλωση του Παναγόπουλου -θα γινόταν και ωραίος πίνακας για ντεκόρ, στα γραφεία της Πατησίων. Έχουμε όμως δύο πολύ δυνατά φαβορί. Αυτούς που στήριζαν τη διοίκηση του Παναγόπουλου και τώρα ξιφουλκούν εναντίον του -λες και εκλεγόταν μόνος του ή φύτρωσε στην καρέκλα, σαν αγριόχορτο. Και αυτούς που πήραν μια βαθιά ανάσα αξιοπρέπειας -για να αντέξουν τη σαπίλα- και θυμήθηκαν το τροπάρι «ούτε ΠΑΜΕ, ούτε ΓΣΕΕ» -ο τόνος στη λήγουσα, Παμέ, για να βγαίνει η ρίμα και το μέτρο. Όπου δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις με το περιεχόμενο ή τον τόνο. Σε κάθε περίπτωση, η γελοιότητα δίνει τον τόνο. Άλλη μια βαθιά ανάσα και συνεχίζουμε...

-.-

Σε άλλα νέα. Ο δημοσιογράφος Μάριος Διονέλλης καταγγέλλει την απόλυσή του από την Εφημερίδα των Συντακτών. Ένα ιδιαίτερο παράσημο στη διαδρομή του, καθώς ο βασικός λόγος ήταν το ελάττωμά του να λέει ανοιχτά την άποψή του. Πχ για την «απροκάλυπτη (σε σημείο αναξιοπρέπειας) στήριξη της εφημερίδας προς τον Αλέξη Τσίπρα», και μια συνέντευξη-πλυντήριο του Εξάρχου του «Άκτορα». Εντάξει, ο έρωτας της ΕφΣυν για τον Τσίπρα δεν είναι καινούριος, ούτε κρύβεται. Το νεότερο στοιχείο είναι η μηδενική ανοχή της καλής εφημερίδας στην αντίθετη άποψη.

Κοίτα να δεις τώρα... Γίνονται απολύσεις στην ΕΦΣΥΝ; Μα ναι, αφού δεν είναι πια νησίδα αυτοδιαχείρισης, την αγόρασε ο Μελισσανίδης. Δε θα συνέχιζε, όμως, την ίδια συνταγή της ανεξάρτητης, μαχόμενης δημοσιογραφίας -έστω με κάποιους εργοδοτικούς περιορισμούς; Του πολυφωνικού τραγουδιού -αρκεί να τραγουδάς για τον σκοπό του αφεντικού; Και της παλιάς γραμμής της αυτο-διαχείρισης (του συστήματος);

Ανοίγω μια παρένθεση, για να εκτονώσω μια σειρά πειρασμούς. Τον πειρασμό να σχολιάσω τα όρια της «αυτοδιαχείρισης» -ιδίως στα ΜΜΕ. Ή αυτούς που εγκαλούσαν το αναγνωστικό κοινό για την αποτυχία του εγχειρήματος (με τον ίδιο ζήλο που εγκαλούσαν κάποτε το εκλογικό σώμα για τα αδιέξοδα του ΣΥΡΙΖΑ). Ή πόσο δημοκρατικά είναι τα ΜΜΕ -ακόμα και τα «εναλλακτικά»- στις μέρες μας. Και πόσο αριστερό-ελπιδοφόρο είναι το εγχείρημα του Αλέξη, προτού καν ξεκινήσει...

Αλλά ο πιο μεγάλος πειρασμός για σχολιασμό είναι ένα άλλο σημείο από το κείμενο του Διονέλλη. Οι «συμβουλές» που του έδωσε ο πολιτικός αρχισυντάκτης της εφημερίδας, Γιώργος Πετρόπουλος: να κοιτά τη δουλειά του και να γράφει για τον ΟΠΕΚΕΠΕ (με ειρωνεία και υποτίμηση). Και ότι το ίδιο άτομο έκοψε το ρεπορτάζ του Διονέλλη για την πηγή των νομιμοποιημένων αρχαίων ευρημάτων της οικογένειας Μητσοτάκη!

Βρέθηκαν, είναι η αλήθεια, κάποιοι να με προειδοποιήσουν, να προσέχω με ποιους μαλώνω γιατί, όπως ακούγεται, ο Πρόεδρος έχει «αυτιά και μάτια» παντού μέσα στην εφημερίδα... Και σήμερα αποδεικνύεται πως είχαν δίκιο, καταλήγει ο δημοσιογράφος.

Κοίτα να δεις! Γίνονται τέτοια πράγματα στην «Εφημερίδα των Συντακτών»; Την εφημερίδα της (κεντρο)Αριστεράς, που σηκώνει το λάβαρο της σκληρής αντιπολίτευσης και του ανένδοτου αγώνα για να φύγει το σόι και το καθεστώς του; Και πώς εξηγούνται όλα αυτά; Έχουμε τακτική διείσδυση από πράκτορες της 5ης Φάλαγγας -που έχουν για ξεκάρφωμα τις σημαίες του ηρωικού (1)5ου Συντάγματος; Ή μήπως θα βρούμε την απάντηση, ακολουθώντας το αγγλοσαξονικό ρητό, δηλαδή τα χρήματα και τον εργοδότη; Και δεν εννοώ τον Μελισσανίδη...

Ο συνήθως λαλίστατος Πετρόπ, που δεν αφήνει να πέσει τίποτα κάτω, έδωσε μια ολοκληρωμένη ΜΗ-απάντηση στον τοίχο του. Όπου λέει σε μια έκλαμψη αυτογνωσίας πως ξέρει τι σημαίνει να είσαι απολυμένος αλλά αυτό δε δίνει σε κανέναν το δικαίωμα να προσπαθεί να σπιλώσει και να συκοφαντήσει τους άλλους.
Μας αφήνει όμως τελικά με την απορία. Τι είναι πιο αστείο; Ότι έχει πείσει την αυλή του πως είναι κομμουνιστής; Ή ότι έχει πείσει τους αναγνώστες της ΕφΣυν πως είναι μπροστάρης στον αγώνα να πέσει το Μητσοτάκ και η πολιτική του;

-.-

Κι ένα υστερόγραφο για την Καρυστιανού. 

Που κάποιοι την αποθέωναν, σαν πρόσωπο, και τώρα την σταυρώνουν -πολιτικά-, γιατί αγνοούσαν πως κάθε τι προσωπικό είναι και πολιτικό. Ακόμα και το πολιτικό προσωπικό της τάξης που μας κυβερνά. Και τώρα την χρειάζονται σαν μέτρο σύγκρισης, απλώς για να την κατακεραυνώνουν, δείχνοντας πόσο αριστεροί είναι οι ίδιοι, παρά την πολλοστή πτώση τους από το ροζ συννεφάκι.

Όσο για την Καρυστιανού, μια μάνα που παλεύει να δικαιωθεί το παιδί της, και μιλάει για τα δικαιώματα του εμβρύου, αλλά θεωρεί εισβολείς «της γης τους κολασμένους» και τις εγκύους που απέβαλαν εξαιτίας της επαναπροώθησης, ίσως πρέπει να αλλάξουμε κάπως την αρχή της Διεθνούς. Να το κάνουμε πχ «εμπρός της γης οι εισβολείς», που κάνει και ρίμα.

Αλλά ο φασίζων μισανθρωπισμός δεν προσφέρεται για χαβαλέ. Ίσως σε κάποια άλλη ανάρτηση, με άλλο ύφος.

Τροπάρια για φονιάδες και εργατοπατέρες

Το βασικό σχέδιο-προσδοκία της κυβέρνησης για το μεγάλο φουσκωμένο ποτάμι της λαϊκής οργής είναι πως αυτό διανύει τα στάδια του πένθους, μετά το έγκλημα στα Τέμπη, και ότι σύντομα θα περάσει από το στάδιο της οργής σε αυτό της αποδοχής, με τελικό προορισμό τις κάλπες, για να επιστρέψουμε ομαλά στο γνώριμο, πένθιμο σκηνικό της καταθλιπτικής κανονικότητας.

Αλλά όσο το ποτάμι αυτό ρέει στους δρόμους, διαψεύδει τις μεγάλες προσδοκίες της και αρνείται να μπει στις κοίτες που του όρισαν, τόσο αυτή πενθεί για τη χαμένη συναίνεση των υπηκόων της. Και αν η βελόνα της έχει κολλήσει στο στάδιο της οργής, με χημικά, γερανούς και άγρια καταστολή στους διαδηλωτές, όλο αυτό δεν κρύβει τελικά κάποιο πένθος αλλά τον φόβο μιας θρασύδειλης εξουσίας, που διψάει για αίμα -αρκεί να μην είναι το δικό της. Η βία παραμένει άλλωστε το μοναδικό απαράβατο «κρατικό μονοπώλιο» στην παρούσα φάση της καπιταλιστικής ανάπτυξης.

Χτες μπορεί να μην είδαμε στον δρόμο τον απίστευτο όγκο μαθητών, που έκαναν τη διαφορά στις 8 Μάρτη, μπορεί κάποιοι τελικά να φοβήθηκαν ή να μην τους έπαιρνε η τσέπη τους να απεργήσουν δεύτερη φορά μες σε έναν μήνα. Αλλά οι δρόμοι έγραψαν πάλι τη δική τους ιστορία. Και η πορεία του ΠΑΜΕ περνούσε επί τρία τέταρτα μπροστά από το Σύνταγμα.

Οπότε τίθεται το ερώτημα. Τι είναι άραγε πιο αστείο: Οι χαλαρές εκτιμήσεις της ΕΛ.ΑΣ. για μόνο 20 χιλιάδες άτομα ή η λάθος εκτίμηση της πολιτικής της ηγεσίας πως η ωμή καταστολή θα τρομάξει τον κόσμο και θα ξεφουσκώσει την οργή του, ενώ στην πράξη πετυχαίνει το ακριβώς αντίθετο;

Ίσως το μόνο πιο αστείο να είναι η δήλωση του Θεοδωρικάκου για τους αστυνομικούς που προστατεύουν τους διαδηλωτές και αυτή είναι η βασική τους αποστολή. Τόση προστασία, Τάκη μου, ούτε νταβατζήδες να ήταν. Και ποιος μπορεί να ορκιστεί ότι δεν είναι, άλλωστε...

Γιατί να κωλώσει, όμως, ο Τάκης; Βλέπει έναν άλλο υπουργό να λέει χωρίς ντροπή ότι είναι ντροπή να βάζουμε θέμα ασφάλειας για τις μεταφορές -και να θεωρείται ευαίσθητος γιατί παραιτήθηκε... Και να τον καλύπτει ένας τρίτος συνάδελφός του, γιατί θα ήταν «ανεύθυνο» να παραδέχεται ένας υπουργός πως υπάρχει όντως πρόβλημα...
Γιατί δηλαδή να μην κάνει ρελάνς ο Τάκης -πρώην στέλεχος του Συνασπισμού, για να μην ξεχνιόμαστε- και να μην πει και αυτός τη μουσμουλιά του για τους προστάτες μας;

Τα πρόσφατα ανδραγαθήματα των μπουμπουκιών της ΕΛ.ΑΣ. περιλαμβάνουν συνοπτικά:
-Έναν γερανό που ζήλεψε τη δόξα των τρίκυκλων και του Γκοτζαμάνη, και όποιον πάρει ο χάρος, με ζιγκ-ζαγκ μες στο πλήθος. Έναν νταή Μπαλούρδο να δείχνει πόσο μάτσο άνδρας μπάτσος είναι σε μια κοπέλα με την ασπίδα του. Έναν ένστολο μπαχαλάκια να σπάει στην ψύχρα ένα αμάξι, για να το χρεωθούν οι «ταραξίες». Το χαφιεδότσουρμο με τις κουκούλες, πίσω από τα ΜΑΤ στη Θεσσαλονίκη -που δεν είναι καν είδηση αλλά είναι πάντα ενδιαφέρον όταν δένει με αδιάψευστα τεκμήρια. Και το εν ψυχρώ χτύπημα της διαδήλωσης στο Σύνταγμα, βάσει σχεδίου, χωρίς να έχει συμβεί το παραμικρό. Ποιος είπε, εξάλλου, πως νοιάζονται για τα προσχήματα;

Βασικά αυτό είναι υλικό για να γράψει κανείς δίσκο, πχ τη συνέχεια από τα «Τροπάρια για Φονιάδες» του Μικρούτσικου (Ανδρέα, ψήνεσαι για ένα κύκνειο άσμα;). Για τους ένστολους, αφιονισμένους μπάχαλους, πάλι, είναι απλά μια μέρα στη δουλειά -στην κυριολεξία.

Αν στην περίπτωση του ΟΣΕ έβλεπαν όλοι οι ιθύνοντες το θανατηφόρο δυστύχημα να έρχεται αλλά δεν έκαναν απολύτως τίποτα για να το αποτρέψουν, στο μέτωπο της καταστολής, μοιάζει να είναι θέμα χρόνου να θρηνήσουμε θύματα και αυτό το γνωρίζει καλά η πολιτική ηγεσία τους. Δεν είναι, όμως, πολύ σαφές αν ενδιαφέρεται να το αποτρέψει ή αν -αντιθέτως- το επιδιώκει.

Κι αν κάποιος πιστεύει ότι η κυβέρνηση πληρώνει παθογένειες και αμαρτίες χρόνων, χωρίς να έχει την αποκλειστική ευθύνη για αυτές, βασικά το ξέσπασμα της οργής δεν αφορά μόνο όσα αμέλησε να κάνει για να αποτρέψει το έγκλημα στα Τέμπη, αλλά όσα έκανε εκ των υστέρων για να το «διαχειριστεί».

Χτύπησε στυγνά και επανειλημμένα τα παιδιά που διαμαρτύρονταν στον δρόμο. Φρόντισε να τα φορτώσει όλα στον «μοιραίο σταθμάρχη». Μετά στους συνδικαλιστές και στην έλλειψη αξιολόγησης. Ξέπλυνε καλά τις ευθύνες του Καραμανλή και τον έβαλε εκ νέου υποψήφιο. Πήγε σαν τον λύκο στην αναμπουμπούλα να περάσει και την ιδιωτικοποίηση του νερού. Ζήτησε ονόματα απεργών, για να τους φακελώσει και να τους τρομοκρατήσει. Κυνήγησε διοικητικά τους μαθητές που βγήκαν μπροστά.
Πού να μην υπολόγιζε δηλαδή προεκλογικά και το πολιτικό κόστος...

Το ζήτημα είναι ως πότε θα δρουν ασύδοτα, νιώθοντας πως έχουν το ακαταλόγιστο. Ιδίως στο κομμάτι της ανεξέλεγκτης κρατικής βίας. Ως πότε θα νιώθει ελεύθερος ο εκάστοτε Τάκης να κυκλοφορεί χαλαρός στη Βουλή, να χαριεντίζεται με συναδέλφους και να κάνει τον πολιτικό συνήγορο της κρατικής καφρίλας; Το ζητούμενο δεν είναι να νιώσουμε εμείς μια προσωρινή ηθική ικανοποίηση (και να χαρεί ο «αριστεριστής» που μπορεί να κρύβουμε μέσα μας) κάνοντάς τους να τρομάξουμε. Αλλά να καταλάβουν -όπως είχε πει και ο Παφίλης κάποτε στη Βουλή- πως το ξύλο έχει δύο άκρες και μπορεί να τους γυρίσει μπούμερανγκ.

-.-

Τελικά το πιο αστείο, σε αυτή την ιστορία, αν και παίζει εκτός συναγωνισμού, είναι ο θίασος της ΓΣΕΕ. Ο καλύτερος φίλος της -εκάστοτε- κυβέρνησης, που θεωρητικά καλούσε σε συγκέντρωση στο Σύνταγμα. Αλλά αν πήγαινες την καθορισμένη ώρα, θα έβλεπες μόνο τη νεολαία ΣΥΡΙΖΑ (αλίμονο), το μπλοκ του ΑΚΕΠ, μια σημαία με σταυρό στα ασπρόμαυρα και έναν φωτορεπόρτερ που αναρωτιόταν αν αυτοί ειναι αναρχικοί. Δεν ήταν ούτε καν το ΣΕΚ που ονειρεύεται το Ενιαίο Μέτωπο και γίνεται παραδοσιακά ο χειροκροτητής της ΓΣΕΕ, αλλά αυτή τη φορά προτίμησε τη συγκέντρωση της ΑΔΕΔΥ στην Κλαυθμώνος.

Ο Παναγόπουλος και το παρεάκι του όμως, πουθενά. Και τρεις ώρες να περνούσε η πορεία του ΠΑΜΕ από το Σύνταγμα, δε θα είχε καμία ελπίδα να πετύχει στα πέριξ τους εργατοπατέρες, που δεν είχαν στήσει καν μια κερκίδα για την υποτιθέμενη συγκέντρωση, στην οποία καλούσε η αφίσα τους, με εμφανείς επιρροές από την Ιωάννα της Λοραίνης: Εσείς ακούτε τις φωνές ή είστε τίποτα βολεμένοι αστοί, που ρουφάτε αίμα εργατικό;

Μπορεί οι δυνάμεις καταστολής να μην προστατεύουν ακριβώς τους εργαζόμενους, προστατεύουν όμως -και πολύ αποτελεσματικά μάλιστα- τους εργατοπατέρες. Το έκαναν με μεγάλη επιτυχία πριν από τρία χρόνια στην εργατούπολη του Καβουριού, και έκτοτε η ΓΣΕΕ κάνει ό,τι μπορεί για να ξεπληρώσει τα γραμμάτια στους προστάτες της. Κρύφτηκε για μια διετία πίσω από το πρόσχημα της πανδημίας, έλειπε στις 8 Μάρτη γιατί ετοίμαζε -λέει- το Συνέδριό της και χτες εφάρμοσε για πολλοστή φορά το πρωτοπόρο σύστημα της τηλε-απεργίας (!), όπου ο δήθεν απεργός κρατά τη γραμμή «μένουμε σπίτι» και αγωνίζεται από εκεί υπεύθυνα, χωρίς να ταλαιπωρεί τους συμπολίτες του στον δρόμο.

Εντάξει, προκήρυξαν 24ωρη απεργία, έβγαλαν και αφίσα, τι άλλο περιμένατε; Να τρέξουν κιόλας για την επιτυχία της και να δηλώσουν «παρών»; Πόσος μαξιμαλισμός πια; Έχουν άλλωστε εσωτερικά θέματα και βαριά σεκλέτια να λύσουν, μετά τις καταγγελίες της ΔΑΚΕ του Κουτσιούκη για τη συμμαχία που έσπασε. Τέτοιος πόνος και λυγμός, που συγκίνησε ακόμα και τον Τασιούλα του ΠΑΜΕ που τους αφιέρωνε από το βήμα καψουροτράγουδα, για να τα βρούνε.

Όλα τα έδωσα για σένα, τίποτα δεν κράτησα
Γιατί εσένα στη ζωή μου, μόνο εσένα αγάπησα

Και στο τέλος να τραγουδάνε:

Θα προχωράμε μαζί,
κάνε κουράγιο γιατί
Έχει ανηφόρα μπροστά...

Όποιος αγαπά καταλαβαίνει... (μετά το 8.44.00)

Η γραφειοκρατική κλίκα απέδειξε για άλλη μια φορά πως δεν έχει καμία απολύτως επίδραση στο ζωντανό κίνημα και είναι εντελώς περιττή η ύπαρξή της για τις απεργίες και τους μεγάλους αγώνες της τάξης μας. Η υπαρξιακή αγωνία της, όμως, δεν είναι ότι έχει χάσει κάθε χρηστική αξία για τους εργαζόμενους. Αλλά ότι είναι εντελώς άχρηστη και περιττή για τα αφεντικά της. Δεν τους χρησιμεύει ούτε καν ως κοινωνικός εταίρος σε έναν στημένο διάλογο με προκαθορισμένους όρους, αφού ακόμα και οι αυξήσεις-ψίχουλα στους μισθούς ανακοινώνονται πλέον απευθείας από την κυβέρνηση, χωρίς το θέατρο των σκληρών, πολύωρων διαπραγματεύσεων. Μη σου τύχει...

Και τώρα τι μέλλει γενέσθαι; Η επόμενη μέρα περιλαμβάνει νέες κινητοποιήσεις, ένα μέτωπο αιχμής ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού, που συνδέεται άμεσα με το εγκληματικό ξεπούλημα του ΟΣΕ, και πολλά κρίσιμα και ενδιαφέροντα ερωτήματα. Αλλά αυτά, καλώς εχόντων, σε επόμενη ανάρτηση.

Υστερόγραφο:

Αν ποτέ βγει τελικά ο δίσκος που λέγαμε (Τροπάρια για Φονιάδες ΙΙ), μπορεί να πει ως bonus track το νέο κομμάτι των ΚΘ για το έγκλημα στα Τέμπη. Και αν θεωρούσαν παράσημο για την μπάντα να ακούγονται τα τραγούδια της από τα μεγάφωνα στις συγκεντρώσεις, τώρα το πήγαν και ένα βήμα πιο πέρα, κάνοντας πρεμιέρα σε απεργιακή συγκέντρωση, για ένα επίκαιρο τραγούδι που σε λίγες ώρες ήταν στα χείλη όλων.

Πάντα τέτοια...

Το αυθόρμητο όπως ακριβώς το θέλουμε

 Μια βασική δυσκολία στην αποτίμηση της χτεσινής 8ης Μάρτη ήταν να υπολογίσει κανείς το μέγεθος της διαδήλωσης στο κέντρο της Αθήνας (και όχι μόνο). Όχι γιατί είχαμε χρόνια να δούμε τέτοια πλήθη και ξεχάσαμε πώς να τα υπολογίζουμε χοντρικά, αλλά γιατί ήταν εξαιρετικά δύσκολο να μετακινηθείς από το ένα μπλοκ στο άλλο (λόγω της πυκνότητας στα Προπύλαια) και να πιάσεις τη συγκέντρωση από την αρχή ως το τέλος. Και ίσως ο πιο εύκολος τρόπος είναι να πάρεις τη φαιδρή εκτίμηση που δίνει η Αστυνομία για 30 χιλιάδες κόσμου και να την διπλασιάσεις -αν θες να είσαι μετριοπαθής.

Θα σας γκρεμίσουμε...

Χτες, βασικά, ακούγοντας ακόμα και απολιτίκ γλάστρες στο ραδιόφωνο να σχολιάζουν πως «η ταλαιπωρία σήμερα είναι για καλό σκοπό», ένιωθες να μπαίνει εμφατικά «Χι» στο κλισέ του αγανακτισμένου πολίτη και ντυνόσουν για λίγο αγανακτισμένος διαδηλωτής, για να καλύψεις το κενό.
Φέρε μικρόφωνο να στα πω...

Παστωθήκαμε στον ηλεκτρικό για να έρθουμε. Οι πιτσιρικάδες άκουγαν τραπ, φώναζαν συνθήματα μες στον συρμό, κανόνιζαν ποιος θα κατέβει Βικτώρια και ποιος Θησείο, για να μοιραστούμε. Μαρτύριο σκέτο...
(...)
Είμαστε καρφωμένοι στο ίδιο σημείο, εδώ και δυόμισι ώρες, εγκλωβισμένοι σαν το φιδάκι στα παλιά κινητά. Περιμένουμε να ξεκινήσει η πορεία, αλλά δεν έχουν πού να πάνε τα μπλοκ, όλοι οι δρόμοι φρακαρισμένοι είναι, λες και παίζουμε σε μποτιλιάρισμα στη Λουτετία του Αστερίξ. «Και να πάω πού ρε μπάρμπα...»
(...)

Δεν υπάρχουν καν μεγάφωνα να ακούσουμε τι λένε στα Προπύλαια. Δεν υπάρχει ένας υπεύθυνος να μας πει τι θα γίνει, πού θα πάμε, πότε περίπου θα ξεκινήσουμε, ποιος περιφρουρεί τη Βουλή. Δεν υπάρχει κράτος. Αντιθεσμοί έστω...
(...)
Έχει πάει κοντά 4 και δεν έχουμε καν πλησιάσει το Σύνταγμα. Μόνο την Ομόνοια περικυκλώσαμε από τη Σωκράτους και τώρα στρίβουμε από την Πειραιώς, για να κατέβουν τα μπλοκ μπροστά που έφαγαν χημικά. Πάλι τσάρκα στο Μεταξουργείο θα κάνουμε. Δε βγαίνει τίποτα με τις πορείες...

Ουρές, ορθοστασία, ταλαιπωρία σκέτη... Είναι κατάσταση αυτή; Να οργανωθούμε λίγο...

Η βασική αντίφαση που καθόριζε το προτσές της χτεσινής διαδήλωσης ήταν απλή: ενώ γνώριζες πολύ καλά -ή αντιλαμβανόσουν έμμεσα- ότι λαμβάνει χώρα κάτι μεγαλειώδες σε όλη την Ελλάδα, η προσωπική σου μαρτυρία μπορεί να 'ταν ελάχιστα ηρωική, χωρίς τίποτα μεγαλειώδες. Να ήσουν πχ ακινητοποιημένος για ώρες στην Πανεπιστημίου, σε σημείο που δεν έφτανε καν ο ήχος από τη μικροφωνική στα Προπύλαια, για να πάρεις λίγο κλίμα και να νιώσεις πολιτικό ζώο. Περίμενες μιλώντας με κόσμο γύρω σου, βλέποντας ροή ειδήσεων και φωτογραφιών στο κινητό, ενώ αναρωτιόσουν ποια είναι η δική σου συμμετοχή στο θαύμα της φύσης κοινωνίας που ξεσηκώνεται.

Και όμως, αυτό ακριβώς ήταν ίσως η καλύτερη πιστοποίηση του όγκου της διαδήλωσης και του ιστορικού χαρακτήρα της. Ότι δεν έφτανε το εμπειρικό κριτήριο ενός ατόμου, για να την αγκαλιάσει ολόκληρη και να βγάλει συμπέρασμα. Ακόμα και εδώ, η μόνη λύση ήταν συλλογική...

Ήταν σίγουρα -και με διαφορά- η μεγαλύτερη διαδήλωση της τελευταίας δεκαετίας -δηλαδή από το ’13, που σε κάνει να συνειδητοποιείς πώς περνάει ο χρόνος, και ας μην είναι ιστορικά συμπυκνωμένος. Πολύ κοντά στις τεράστιες διαδηλώσεις της διετίας 2010-12: την 5η Μάη του ’10, με το πρώτο μνημόνιο, τον Ιούνιο του ’11 με το Μεσοπρόθεσμο, την 19η Οκτώβρη (στη 48ωρη απεργία, μια μέρα πριν τη δολοφονία του Κοτζαρίδη) και τη 12η Φλεβάρη του 2012. Και ανά περιπτώσεις, ακόμα μεγαλύτερη. Σε πολλές πόλεις της επαρχίας, κατέβηκε το μισό εκλογικό σώμα (και βάλε), ενώ τα μπλοκ των μαθητών ξεπερνούσαν ακόμα και τις μέρες του Αλέξη, με τις κινητοποιήσεις για τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου.
Δεν είναι κλισέ, ούτε υπερβολή. Η χτεσινή λαοθάλασσα στους δρόμους έγραψε ιστορία!

Αυτό που τονίζει λίγο παραπάνω την αξία της χτεσινής ημέρας, είναι με τι όρους και απέναντι σε ποιους κατάφερε ο κόσμος αυτόν τον μικρό άθλο. Νικώντας τον φόβο και τα γνωστά καθάρματα, που δουλεύουν πάντα μαζί σαν συμμορία.

-Το όργιο καταστολής του Θεοδωρικάκου, που πίστευε ότι η βία θα τρομάξει τους πιτσιρικάδες και ότι αν κλείσει τους μισούς σταθμούς του Μετρό στο ιστορικό κέντρο, θα ανακόψει το φουσκωμένο ποτάμι της λαϊκής οργής.

-Την προπαγάνδα των καναλιών, που ξαναπιάνουν ιστορικό χαμηλό αξιοπιστίας (όπως πριν από δέκα χρόνια) και αλλάζουν σταδιακά τροπάρι, καλοπιάνοντας πλέον τα παιδιά που διαμαρτύρονται και αγανακτούν -περίπου όπως έκαναν στις Πλατείες.

-Την ανυπαρξία της ΓΣΕΕ του χομπίστα Παναγόπουλου, που... συνεδριάζει και δεν μπορεί να κηρύξει μια απεργία. Χωρίς ντροπή. Διακοπή για μουσική αφιέρωση.

(Ας σημειωθεί παρενθετικά πως σήμερα, με το συνέδριο της ΓΣΕΕ, κλείνει ένας κύκλος που άνοιξε με τη διεξαγωγή του προηγούμενου στο Καβούρι, υπό την υψηλή προστασία των ΜΑΤ και της κυβέρνησης. Η κλίκα του Παναγόπουλου ξεπλήρωσε με το παραπάνω τη χάρη στον πολιτικό ευεργέτη της, κάνοντας ό,τι μπορούσε για να μην κουνηθεί φύλλο -εντός και εκτός πανδημίας.

Το ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι αυτή τη φορά, κάποιοι εργατοπατέρες -που είναι της ίδιας παράταξης και του ίδιου φυράματος- προχώρησαν σε μια σειρά Εργατικά Κέντρα στην προκήρυξη απεργίας. Είτε επειδή πιέστηκαν από τα γεγονότα, είτε επειδή ελίχθηκαν έξυπνα. Η ειδοποιός διαφορά είναι πως η ηγεσία της ΓΣΕΕ είναι ένα σάπιο προϊόν καλπονοθευτικών μηχανισμών, που δεν έχει καμία επαφή με την κοινωνία ούτε επηρεάζεται από τις διεργασίες που συντελούνται σε αυτήν -γι’ αυτό και ο Παναγόπουλος έχει μείνει αμετακίνητος στην καρέκλα του).

Ο εργαζόμενος λαός όμως μπορεί χωρίς αυτούς και βασικά ενάντια σε αυτούς. Και αυτό ήταν το πλέον σημαντικό ποιοτικό στοιχείο που ανέδειξε η 8η Μάρτη.

Αυτός ο κόσμος, που μέχρι χτες έμοιαζε υπνωτισμένος και διαχειρίσιμος, δεν τσίμπησε το αφήγημα του ανθρώπινου λάθους και αναγνωρίζει πως μιλάμε για κρατική δολοφονία. Δε μάσησε στον φόβο και στην οργανωμένη επιχείρηση τρομοκράτησής του, ούτε λούφαξε στη γωνία. Δεν εμπιστεύεται τη ροζ συμπολίτευση και τη λογική «μετά θα λογαριαστούμε», ούτε άλλα συνένοχα κόμματα. Δε φαίνεται να ξεθυμαίνει ή να εκτονώνει την οργή του με μούντζες και τηλεδιαγγέλματα. Δεν είναι "πάμε και όπου βγει..." Αντιθέτως, εξοργίζεται με τον εμπαιγμό και μοιάζει ανεξέλεγκτος, όσο η αντίδρασή του δεν καναλιζάρεται στις γνωστές βαλβίδες ασφαλείας του συστήματος.

Οπότε το σύστημα περνάει στη δεύτερη γραμμή άμυνας. Μετά το «ό,τι κινείται - καταστέλλεται», περνάει στη λογική «ό,τι δεν ελέγχουμε, το καταστέλλουμε πλαγίως, δια των επαίνων και του καλοπιάσματος»...

Οι αναλυτές των συστημικών ΜΜΕ φοβούνται την «αντισυστημική ψήφο» αυτού του οργισμένου πλήθους, υπονοώντας πως ο μηδενισμός του πολιτικού συστήματος μπορεί να οδηγήσει στην ανάκαμψη των νεοναζί -που είναι βέβαια δικό τους δημιούργημα. Δεν τους έχουν πιάσει όψιμες «Antifa» ανησυχίες, απλώς κρύβουν τους πραγματικούς τους φόβους για το κίνημα και τις προοπτικές του, μετά τους χοντροκομμένους χειρισμούς της κυβέρνησης (που της γύρισαν μπούμερανγκ και τώρα επιχειρεί να τους διασκεδάσει με την τακτική του δακρυσμένου κροκόδειλου, με τον πλέον άγαρμπο τρόπο). Και πασχίζουν να το θέσουν άμεσα υπό έλεγχο, με μεσοπρόθεσμο ορίζοντα το Πάσχα ή -το αργότερο- τις επερχόμενες εκλογές, όποτε και αν γίνουν αυτές τελικά.

Θερίζουν οι αλλεργίες την Άνοιξη. pic.twitter.com/jiKapuzfXg

— ELLINOFRENEIA (@Ellinofreneia) March 9, 2023

Αλλά εδώ δεν έχουμε την επανάληψη των Πλατειών ως φάρσα. Αυτοί οι διαδηλωτές είναι οργισμένοι αλλά δεν είναι «αγανακτίστας». Είναι κόσμος που κατέβηκε σε απεργία, μαθητές που κατέβηκαν μαζικά με τις τάξεις τους. (Και) Αυθόρμητα και οργανωμένα. Κόσμος που κατέβηκε χωρίς να τον βρούμε -δεν υπήρχε άλλωστε τόσος χρόνος για μεγάλη προετοιμασία της απεργίας- αλλά ίσως να τον είχαμε βρει κάπου, κάποτε, να είχε έρθει σε επαφή με κάποιες βασικές έννοιες. Κόσμος που είναι δεκτικός, μας ακούει προσεκτικά και υιοθετεί τα δικά μας συνθήματα στην παρούσα φάση.

Με άλλα λόγια, είναι ένα μαζικό, αυθόρμητο στοιχείο, που δεν έρχεται ποτέ «κατά παραγγελία» τη στιγμή που το θέλεις, αλλά έχει όλα τα χαρακτηριστικά που θέλουμε -ούτε παραγγελιά να 'ταν. Που δεν είναι δικό μας, «ιδιοκτησία» μας, αλλά βάζει στον δρόμο τη λογική που θέλουμε και ένα σωστό κριτήριο, ακόμα και αν δεν είναι κατασταλαγμένο. Που το θέλουμε όπως ακριβώς είναι, όχι για να το φέρουμε στα μέτρα μας, αλλά για να ποτίσει τον αγώνα με στοιχεία που μπορεί να μην είχε μέχρι τώρα, και να εμπλουτίσει τις μορφές του.

Είναι το περιβόητο αυθόρμητο, για το οποίο δεν υπάρχει καμία εγγύηση πως θα επιδείξεις σωστά αντανακλαστικά, για να πιάσεις τον παλμό του και τις αγωνίες του. Το αυθόρμητο που πρέπει να μάθουμε να το αφουγκραζόμαστε, να ενισχύουμε τους δεσμούς μας, να μάθουμε να δουλεύουμε μαζί του, να το βοηθάμε να προχωρά αλλά κυρίως να μαθαίνουμε από την επαφή μαζί του.

Κανείς δεν παραγνωρίζει τις αντιφάσεις του ή τις θολές αντιλήψεις που μπορεί να έχει αυτός ο κόσμος, κανείς δεν ονειρεύεται εφόδους στα χειμερινά ανάκτορα και άλλες ενδιαφέρουσες διαδικασίες. Κανείς δεν ξέρει πόσο ψηλά είναι το ταβάνι του και πού μπορεί να φτάσει -αυτό όμως εξαρτάται και από τη δική μας δράση ως ένα βαθμό. Μπορεί να έχει φτάσει ήδη στην κορύφωσή του και να σβήσει σιγά-σιγά ή -από την άλλη- να αποκτήσει άλλη δυναμική στην πορεία. 

Το βασικό είναι ότι υπάρχει, αναπτύσσεται και αλλάζει το καταθλιπτικό σκηνικό των πολλών τελευταίων χρόνων. Το ακόμα πιο βασικό είναι να βρει συνέχεια στον δρόμο και να μην το αφήσουμε βορά στα κανάλια τους -είτε τηλεοπτικά, είτε κανάλια εκτόνωσης της οργής, που έχουν χίλιες μορφές και πρόσωπα.

Η πιο δυνατή εικόνα-υπόσχεση των ημερών ήταν αυτός ο χείμαρρος παιδιών που βγήκαν στον δρόμο. Και δεν είναι ένα τυπικό κλισέ για τον επίλογο, αλλά επειδή πρέπει να γίνει ο ποταμός που θα τους πάρει και θα τους σηκώσει.

Η συνέχεια κάθε άλλο παρά επί της οθόνης...

Ταξικός εμφύλιος

Χτες βράδυ στον Ενικό, η Φώφη είπε σε κάποιο σημείο πως η καταστροφή των μεσαίων στρωμάτων, στην οποία οδηγεί η κυβερνητική πολιτική, οξύνει την κοινωνική πόλωση και εντείνει τους φόβους της για έναν πιθανό ταξικό εμφύλιο!

Στην εποχή μας βέβαια, ένας εμφύλιος μόνο ταξικό περιεχόμενο θα μπορούσε να έχει, κι ας φροντίζουν επιμελώς να το κρύβουν πχ με ατάκες του τύπου "έλληνας να ντουφεκάει έλληνα" και με "ψαγμένες αναλύσεις" για την (αγροτική) ταξική σύνθεση του ΔΣΕ.

Από τη διατύπωση της Φώφης πάντως (ταξικός εμφύλιος), θα μπορούσε να παρανοήσει κανείς και να καταλάβει μια διαμάχη εντός των ορίων της ίδιας τάξης, πχ της εργατικής, που παραμένει διαιρεμένη και αφήνει την πάλη των τάξεων ιστορικά αδικαίωτη. Ή το σύνθημα της Κομιντέρν "τάξη εναντίον τάξης", από τη λεγόμενη τρίτη περίοδο, γιατί η Φώφη στο ΠαΣοΚ τον έζησε από πρώτο χέρι και το σιχάθηκε.

Μια τέτοια σιχαμερή περίπτωση (πάλαι ποτέ) σοσιαλφασισμού είναι οι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ και το πρόσφατο συνέδριό της, που διοργανώθηκε στη Ρόδο, γιατί όσο πιο εξωτικό μέρος κι όσο πιο μακριά από μεγάλα αστικά κέντρα, με οργανωμένες, εργατικές δυνάμεις, τόσο πιο άνετα νιώθουν να νοθεύσουν και να μαγειρέψουν το αποτέλεσμα.

Χρειάζεται εξάλλου κάτι ταιριαστό με τους εξωτικούς κλάδους και τα σωματεία που εκπροσωπούνται. Ο συμπαθής κλάδος χορευτών οριεντάλ (που δυσκολεύομαι να καταλάβω τι ειδικά αιτήματα έχει σε σχέση με άλλους χορευτές), δύο-τρία διαφορετικά σωματεία εργαζομένων σε γραφεία κηδειών, που συμπυκνώνουν διαλεκτικά την ενότητα μες στη διαφορά, και φυσικά το ανθηρό κι αναπτυσσόμενο επάγγελμα του μέλλοντος: θυρωρός. Που όταν ήμασταν στο δημοτικό (25 χρόνια πριν δηλ κι όχι τώρα, που έχει εξαφανιστεί τελείως) και παίζαμε όνομα-ζώο-πράγμα από θήτα, βασικά ντρεπόμασταν να το βάλουμε στο επάγγελμα κι ερχόταν στις προτιμήσεις λίγο πίσω από το "θηριοδαμαστής", που παίζει να είναι συγκριτικά πιο μαζικός κλάδος.

Αν ασχοληθεί κανείς λίγο με τα του συνεδρίου, μπορεί να βγάλει πολλά σπαρταριστά λαβράκια -και κάποια εξ αυτών πολιτικής φύσης. Πχ για τις παλινωδίες των Λαφαζανικών, που η αταλάντευτη αντιμνημονιακή τους γραμμή δεν τους αποτρέπει από το να κατέβουν στο ΜΕΤΑ, μαζί με τους παλιούς(;) συντρόφους τους Συριζαίους και το Φωτόπουλο. Ενώ η Ανταρσυα πήρε τους "συνεπείς λαφαζανικούς" και γιόρτασε τη δική της εκλογική άνοδο.

Μικρή άνοδο κατέγραψαν κι οι δικές μας δυνάμεις, ανακτώντας τη δεύτερη θέση από τη ΔΑΚΕ. Αλλά αυτό είναι το λιγότερο σημαντικό. Η ουσία είναι αν υπάρχει λόγος και κάποιο νόημα σε όλη αυτή τη διαδικασία και την έμμεση 'νομιμοποίησή' της, σε αυτό το κουφάρι της ανύπαρκτης και ανυπόληπτης ΓΣΕΕ και τα εργατοπατερικά ζόμπι που νεκρανασταίνονται μόνο για να στήσουν το μηχανισμό επανεκλογής τους και ξαναπέφτουν σε χειμερία νάρκη. Το πρόβλημα είναι πως το τελευταίο διάστημα δεν έχει κουνηθεί φύλλο για το ασφαλιστικό-λαιμητόμο, που έρχεται, κι έχουν απομείνει μόνο οι ταξικές δυνάμεις να ζυμώνουν και να προετοιμάζουν την πρόταση για 48ωρη απεργία.

Οι συσχετισμοί στο εργατικό κίνημα δεν έχουν προφανώς καμία σχέση με την αποτύπωσή τους στο συνέδριο-παρωδία, ούτε πρόκειται να αλλάξουν μέσα από αυτό. Έτσι μπαίνει το ζήτημα τι νόημα έχει να διαιωνίζεται αυτή η κατάσταση, κι αν πρέπει να πιέσουμε τα πράγματα σε μια ουσιαστική ρήξη, που θα οδηγήσει σε κάτι διαφορετικό (και βασικά υπαρκτό, λειτουργικό).

Την ίδια στιγμή βέβαια, τα εξεγερμένα Εξάρχεια αντιλαμβάνονται πως οι συνθήκες είναι υπερώριμες πια, το ποτήρι με το νερό περιμένει να απλώσουμε το χέρι μας να το πιάσουμε για να ξεδιψάσουμε κι η επαναστατική κατάσταση είναι εκεί έξω, τόσο πηχτή, που μπορείς σχεδόν να την αγγίξεις. Οπότε προχώρησαν το περασμένο Σάββατο σε μια ένοπλη διαδήλωση στην πλατεία, που μπορεί να οδηγήσει σε πιο ενδιαφέρουσες διαδικασίες, νέο Δεκέμβρη και δε συμμαζεύεται.

Αν δεν ήταν ύποπτο κι επικίνδυνο, το πράγμα θα ήταν σχεδόν αστείο, σαν πάρτυ μασκέ με θέμα "ένοπλη εξέγερση". Αλλά αυτά δεν πάνε ακριβώς αντιπαραθετικά, όπως κι η συνειδητή προβοκάτσια δεν αποκλείει την αγνή κι άδολη ηλιθιότητα, που την υπηρετεί, πιστεύοντας ότι ενσαρκώνει το φόβο και τον τρόμο της Φώφης και του αστικού πολιτικού συστήματος.

Το πιο ωραίο στον καπιταλισμό είναι ότι έχεις ελευθερία επιλογών, ακόμα και για τον τρόπο που θα αντισταθείς. Θέλεις υπεύθυνη, συνδικαλιστική δράση, που δε θα αμφισβητεί την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας ("ναι" στο δημοψήφισμα), με κάποιες εθιμοτυπικές απεργίες το χρόνο; Πάρε ΓΣΕΕ. Θες κάτι πιο έντονο και ριζοσπαστικό, που να συγκρούεται φαντασιακά και να καλύπτει τα πιο άγρια κι επαναστατικά σου ένστικτα; Μια διονυσιακή εκτόνωση, με όρους κοινωνίας του θεάματος; Έχουμε κι από αυτό.

Οτιδήποτε μπορεί να λειτουργήσει ως αντιπερισπασμός και να σε αφήσει θεατή στον πραγματικό, κοινωνικό πόλεμο...

Ενημερωτικό δελτίο

Σήμερα η κε του μπλοκ συγκεντρώνει σε ένα μικρό ενημερωτικό δελτίο διάφορες μικρές ή μεγαλύτερες ειδήσεις που έμειναν στη σκιά του προχτεσινού επεισοδίου και της πολεμικής εστίας στη Μέση Ανατολή (σύντομα και στη γειτονιά σας).

Στη ΝΔ έχουν βγει τα μεγάλα μαχαίρια (θα έλεγα «συντροφικά», αλλά είναι δεξιοί, με έναν εστέτ χαρακτήρα και την αστική ευγένεια του Βαγγέλα). Τα ΜΜΕ την παρουσιάζουν στα πρόθυρα της διάλυσης-διάσπασης κι αναρωτιέται κανείς αν όλα αυτά παν να γίνουν εξαιτίας ενός εκλογικού φιάσκο ή είναι οι συνήθεις, δραματικές υπερβολές των καναλιών, που έχουν πάρει πατριωτικά τις εξελίξεις, σαν εσωκομματική τους υπόθεση. Εξάλλου η ΝΔ δεν είναι σαν το ΠαΣοΚ για να διαλυθεί ή να περάσει κάποιο είδος (Πασο)κλιμακτήριου, με διαφορά φάσης κι ενός μνημονίου. Αφενός γιατί οι δεξιοί είναι παραδοσιακοί, συντηρητικοί και δεν αλλάζουν εύκολα πολιτική στέγη. Αφετέρου γιατί θα έπρεπε να είχε φτιαχτεί κάτι άλλο για να τους στεγάσει, εφόσον δηλ διαλυόταν όντως το σπίτι τους. Αλλά δε φαίνεται κάτι τέτοιο στον ορίζοντα.

Σε τελική ανάλυση, είναι άλλο πράγμα να ακολουθεί ένα κόμμα τον κύκλο του στο διπολικό σύστημα, και να περιμένει να ξανάρθει η σειρά του, για να δει τον αντίπαλο να βυθίζεται σε κρίση, κι άλλο να τον κλείνει και να ψάχνουμε τη διάδοχη κατάσταση. Αλλά στο τέλος της ημέρας, το ερώτημα παραμένει: το φιάσκο της ΝΔ οφείλεται στο ότι είναι απλοί και άδολοι ηλίθιοι, που απέτυχαν λόγω ιδεολογικής πίστης στην ιδιωτική πρωτοβουλία ή κρύβεται κάτι άλλο πίσω από την αναβολή; Και ποιος ωφελείται απ’ αυτήν;

Την ίδια στιγμή, ο Έλληνας πρωθυπουργός εγγυάται τη διεθνή ασφάλεια με την πολιτική του και τις προσωπικές του ενέργειες, και επισκέπτεται το φιλειρηνικό κράτος του Ισραήλ, για να ενισχύσει τους δεσμούς των αστικών τάξεων των δύο χωρών, κλείνοντας μια σειρά συμφωνίες. Μετά το προσκύνημα στο Μουσείο του Ολοκαυτώματος, θα επισκεφτεί και την Παλαιστίνη, γιατί οι μπίζνες-μπίζνες κι η φιγούρα-φιγούρα. Κι ένας καλός αριστερός δεν τα μπερδεύει ποτέ αυτά, απλώς τα πλασάρει όλα μαζί στην κοινή γνώμη, για να καλύψουν τα μπαχαρικά τη δυσοσμία.

Εν τω μεταξύ, πίσω στα πάτρια εδάφη, έχουν μείνει άγρυπνοι, πιστοί φύλακες της πατρίδας, δύο πολιτικοί τιτάνες, που η εικόνα τους μας κατακλύζει ασφάλεια κι ηρεμία.

Σε (ακόμα) πιο αριστερά νέα, η συνδιάσκεψη της ΛαΕ πέρασε (και δεν ακούμπησε) μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά ο Αλέκος Αλαβάνος κατάφερε να βρει τα λεπτά που του αναλογούν, με την ατάκα ότι ο Τσίπρας πρέπει να φύγει με πίσσα και πούπουλα από την Ελλάδα. Φαντάσου δηλ Αλέκο, πόσο παραδειγματικά πρέπει να τιμωρηθεί αυτός που μας το φόρτωσε στο σβέρκο και τον ανέδειξε, ε; Αναρωτιέμαι ποιος καιροσκόπος, αριβίστας μπορεί να ήταν. Μήπως εσύ ξέρεις κάτι Αλέκο;

Μα δε θυμάσαι, μου λες ότι λυπάσαι, δε θυμάσαι…

Φαντάζομαι εν τω μεταξύ και την πινακίδα στα σύνορα, έξω από την πόλη, όπως στο Λούκι Λουκ.

Ξένε, μπαίνεις σε μια περήφανη πόλη-φάντασμα, που δεν ανέχεται κατοχή και τρόικα. Αλλά εάν είσαι έτοιμος να επενδύσεις σε δραχμές για την παραγωγική μας ανασυγκρότηση, είσαι καλοδεχούμενος.

Και ω ξειν αγγέλειν Λακεδαιμονίοις ότι φτιάξαμε το Λαϊκό Μέτωπο της εποχής μας, χωρίς αυτούς.

Και για να μη μείνουμε χωρίς καμία διεθνή αναφορά στο δελτίο μας, να τι έλεγε το πανό που κρέμασαν οι οπαδοί του ΠΑΟΚ (Ιβάν Σαββίδη) στο χτεσινό παιχνίδι της ομάδας τους με τη ρώσικη Ζενίτ (πάντα Λένινγκραντ στις καρδιές μας).

Κατά τα άλλα, η βόμβα που έσκασε στα άδεια γραφεία του ΣΕΒ, το βράδυ της Δευτέρας, μπορεί να έκανε κάποιους να χαρούν (ενδόμυχα ή μη) σε συμβολικό επίπεδο, αλλά δεν παύει να είναι ξένη ως μέθοδος και πρακτική στο λαϊκό κίνημα, που δεν υπηρετεί, αντικειμενικά, κανένα κινηματικό σκοπό.

Κι αν έμπαινε στα γραφεία της εργοδοτικής ΓΣΕΕ; Πολύ περισσότερο τότε (θα περιτύλιγε με το φωτοστέφανο του «κυνηγημένου» τους παντελώς χρεοκοπημένους εργατοπατέρες). Άλλωστε γιατί χρειάζεται μια βόμβα για να σκοτώσει-ταρακουνήσει ένα πτώμα;

Το οποίο (κι όμως) κινείται! Κήρυξε μάλιστα νέα 24ωρη απεργία για την επόμενη βδομάδα. Κι αν απ’ τη μια απέδωσε καρπούς η πίεση των ταξικών δυνάμεων, που είχαν προαναγγείλει νέα γενική απεργία ήδη από την επομένη της 12ης Νοέμβρη, από την άλλη μένουν πια πολύ λίγες μέρες για την οργάνωση και την προετοιμασία της, σε βαθμό που να υποψιάζεσαι πως μπορεί να την όρισαν τόσο νωρίς γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, και όχι με λογική κλιμάκωσης.

Κλείνουμε το δελτίο με ένα κάπως σουρεάλ υστερόγραφο, που δεν ξέρω από πού να το πιάσω. Ο δήμος Πατρέων επέβαλε μια μικρή αύξηση στα δημοτικά τέλη των κατοίκων μιας περιοχής κοντά στο Ρίο, που πριν ανήκε σε άλλο δήμο. Τα δεδομένα, όπως τα καταλαβαίνω, έχουν ως εξής: στην περιοχή αυτοί κατοικούν κυρίως εύπορες οικογένειες, οι οποίες μέχρι τώρα πλήρωναν ένα πολύ μικρό ποσό. Αυτό στο οποίο έχουν δίκιο από τη δική τους πλευρά είναι ότι οι περιοχές αυτές βρίσκονται εκτός σχεδίου πόλης, χωρίς αποχέτευση και μια σειρά άλλα προβλήματα (τα οποία όμως πολύ δύσκολα θα μπορούσε να χρεώσει κανείς σε αυτή τη διοίκηση). Σε κάθε περίπτωση, το ωραίο της υπόθεσης είναι ο τρόπος που επέλεξαν να διαμαρτυρηθούν, με επιστολή τους στον Κουτσούμπα (!), για να το ρωτήσουν αν αυτή είναι αριστερή πολιτική κι αν καλύπτει το ΚΚΕ αυτή τη «φορμπηχτική» λογική…

Κι άλαλα τα χείλη της κε του μπλοκ!

Είστε η ντροπή όλων των εργατών…

…πράσινα τσιράκια των εργοδοτών

Ούτε η καταρρακτώδης βροχή δεν μπορεί να ξεπλύνει τη ντροπή των ζαχαρένιων εργατοπατέρων της γσεε (που προτίμησαν τη ζαχαρένια τους, από το να βγουν να διαδηλώσουν στη βροχή) και να σταθεί άλλοθι για τη ματαίωση της χτεσινής τους πορείας. Ούτως ή άλλως το μόνο που έκαναν μέχρι τώρα ήταν να παίρνουν απλώς την απόφαση για την κήρυξη απεργίας –και αυτό υπό την πίεση του παμε και των εργατικών κέντρων που έπαιρναν αντίστοιχες αποφάσεις. Ποτέ δεν την κυνηγούσαν, δεν  την προετοίμαζαν, δεν την περιφρουρούσαν, δεν έκαναν κάτι συμβολικό έστω που να αποδεικνύει ότι ίδρωνε το αυτί τους για την επιτυχία της. Το μόνο που είχαν κάνει μετά από μια επίθεση στον ηγέτη παναγόπουλο με γιαούρτια και κλοτσοπατινάδα, ήταν να βάλουν φουσκωτούς να φυλάνε την εξέδρα γύρω του. Αν λοιπόν δεν μπορούν καν να πραγματοποιήσουν μια πορεία, η παρουσία τους γίνεται διακοσμητικού χαρακτήρα και κινδυνεύουν να πάψουν να είναι χρήσιμοι για το σύστημα.

Αλλά αν ο δικός τους ρόλος και η ξετσιπωσιά τους είναι γνωστά εδώ και καιρό, το ερώτημα είναι τι ρόλο βαράνε δίπλα τους άλλες δυνάμεις ως συνοδοιπόροι και χειροκροτητές του παναγόπουλου, αντί να τους απομονώσουν και να τους απομονομιμοποιήσουν πλήρως, για να μην έχουν πουθενά μούτρα (και κόσμο) να βγούνε στο δρόμο και να το παίξουν κινηματικοί. Τι άλλο χρειάζονται ως έναυσμα κι ως αφορμή μετά κι από το χτεσινό, για να αλλάξουν ρότα και τακτική; Εκτός κι αν κάποιοι εξ αυτών φιλοδοξούν να αντικαταστήσουν την πασκε ή να εγκολπώσουν στις τάξεις τους το μηχανισμό της.

Στα χανιά τώρα, η πορεία μας ήταν σαν το προεκλογικό διαφημιστικό του κόμματος: έρχεται θύελλα. Βροχή κι ομπρέλες στην αρχή, αλλά όταν πιαστήκαμε αλυσίδες, σταμάτησε να βρέχει και σε κάποια φάση βγήκε και ήλιος, όπως στα τροπικά κλίματα. Παρά τις περίεργες καιρικές συνθήκες ο κόσμος ήταν περισσότερος απ’ ό, τι συνήθως –ίσως να ήμασταν περισσότεροι κι από την πορεία του εργατικού κέντρου· που είχε δέκα εργατοπατέρες στην κεφαλή, είκοσι εκπαιδευτικούς ακριβώς πίσω, φοιτητές της εαακ, σπουδαστές του τει με πλαίσιο της πασπ (που λέει ότι δεν είναι πασόκ) και μετά οι οργανώσεις (μ-λ, ανταρσύα και σύριζα).

Γενικώς τα χανιά είναι από τα σπάνια μέρη που αν δεν έχουν καλό καιρό, μπορεί και να μαζευτούν περισσότεροι, γιατί αποθαρρύνονται από τις άλλες βασικές τους επιλογές (θάλασσα, εκδρομή, καφέ στο λιμάνι). Έτσι όταν η κεφαλή της πορείας έμπαινε στην πλατεία δικαστηρίων για να καταλήξει, οι τελευταίοι διαδηλωτές ήταν… μερικά μέτρα πιο πίσω, γιατί εδώ τα μεγέθη είναι τελείως διαφορετικά για να εντυπωσιάσουν τους πρωτευουσιάνους συντρόφους. Στην ουρά παρεμπιπτόντως είχαμε και μια μικρή αυτοκινητοπομπή με αγροκτηνοτρόφους της πασυς (sic), όπως την είπε στη ρύμη του λόγου κι ένας από τους ομιλητές της συγκέντρωσης.

Αυτός που τα είπε πολύ καλά πάντως ήταν ο πέρρος στην χτεσινή ελληνοφρένεια. Δεν είχε βέβαια απέναντι κάποιον δύσκολο συνομιλητή που τον ζόρισε με τις ερωτήσεις του (καλαμούκης). Αλλά για αυτό ακριβώς μπόρεσε να αναπτύξει απερίσκεπτος τη σκέψη του και να απαντήσει εύστοχα κι επί της ουσίας τα ερωτήματα που τέθηκαν –κι ας μην ήταν ιδιαίτερα εχθρικά- χωρίς πολλά κλισέ και ξύλινο λόγο. Αξίζει τον κόπο κατά τη γνώμη μου να ακολουθήσετε εδώ το σύνδεσμο της χτεσινής εκπομπής και να πατήσετε να ακούσετε τον πέρρο από το 7.50 κι έπειτα.

Όπως είπε βέβαια ο πέρρος, μπορεί να ήταν μαζική η πορεία αλλά εμείς δεν μπορούμε να είμαστε ευχαριστημένοι. Και το μείζον ζήτημα κατά τη δική μου αντίληψη είναι πώς θα αντιμετωπίσουμε τη φθίνουσα συμμετοχή ενός ταλαντευόμενου κόσμου, με τον οποίο δεν έχουμε αναπτύξει σταθερούς, που φαίνεται να κουράστηκε και να απογοητεύτηκε. Πέρσι τέτοιες μέρες για παράδειγμα, είχαμε τη μεγάλη 48ωρη πανεργατική απεργία, που χτυπήθηκε σε όλο το μήκος της με χημικά για να σπάσουν τα μπλοκ του παμε, που ήταν τα πιο μαζικά και έδιναν τον τόνο κείνη τη μέρα. Φέτος, μετά από μια γεμάτη κινηματική τριετία, είναι η πρώτη χρονιά που, παρά τα διάφορα επιμέρους μέτωπα (όπως το κλείσιμο της ερτ, η επιστράτευση των εκπαιδευτικών, κτλ) δεν είχαμε ένα μεγάλο απεργιακό σταθμό, που να αγκαλιάσει όλους τους κλάδους –ενώ κι οι πανεργατικές απεργίες ήταν συγκριτικά μειωμένες.

Η περιβόητη δέσμευση του σαμαρά πχ για δωρεάν ασύρματο δίκτυο, ηχεί ως θρασύτατη πρόκληση, που δε θα τολμούσε ίσως να την εκστομίσει πριν από δυο χρόνια. Το κάνει τώρα, γιατί νιώθει να έχει το ελεύθερο να προβαίνει ατιμώρητος σε τέτοιες προκλήσεις, βλέπει πως δε δέχεται ως κυβέρνηση ιδιαίτερη πίεση και αρχίζει να πιστεύει πως μπορεί να εξαντλήσει την τετραετία (μαζί με το λαό), με το σύριζα να ακολουθεί τη γνωστή τακτική του ώριμου φρούτου, ως υπεύθυνο αστικό αντιπολιτευτικό κόμμα.

Συνεπώς η χτεσινή δεν ήταν μια απεργία σαν τις άλλες, όπως έγραψε κι ο πρωτούλης στο ρίζο. Πολύ περισσότερο δεν νοείται ως σταθμός, με την έννοια πως μπορούμε να μείνουμε σε αυτό. Το βασικό ζητούμενο είναι ο σχεδιασμός από εδώ και πέρα, για να υπάρξει άμεση συνέχεια, να ανακόψουμε την κινηματική νηνεμία του τελευταίου διαστήματος και να μην αρχίσουμε από τώρα (ή μάλλον μετά το πολυτεχνείο) να σκεφτόμαστε τα χριστούγεννα (μαζί με τα τζάμπο) και την χρονιά που έρχεται.

Υστερόγραφα

Χτες ο κόσμος είχε να ξεπεράσει κι ένα επιπλέον εμπόδιο, με την καλλιεργούμενη τρομοκρατία από οθόνης, που έχει περάσει πλέον σε νέα επίπεδα αμερικάνικων προδιαγραφών, με την ελας να δίνει η ίδια στη δημοσιότητα τη σκηνή της δολοφονίας και στα κανάλια τις πρώτες ύλες της τρομοϋστερίας, χωρίς κουκίδες, απαγορευτικά, προειδοποιήσεις κι άλλα τέτοια συντηρητικά ταμπού. Κι αναρωτιέται κανείς: αν το κράτος κι οι μηχανισμοί του δεν έχουν τον παραμικρό ενδοιασμό να σκηνοθετήσει το κλίμα του εμφυλίου και της απειλής των άκρων, τι είναι αυτό που θα την εμπόδιζε να έχει και ρόλο πρωταγωνιστή, στο εκτελεστικό κομμάτι;

Δεύτερο: τα παραπάνω είχαν γραφτεί πριν από την εισβολή των ματ στο ραδιομέγαρο της ερτ, που βαφτίζεται εκκένωση, λες και μιλάμε για βουλωμένη τουαλέτα, για να μας δείξουν ποια είναι η ταξική γνώμη που έχουν για τους εργαζόμενους. Δυστυχώς η κυβέρνηση δεν είχε την υπομονή να περιμένει άλλες δέκα μέρες, την επέτειο του πολυτεχνείου, για να ‘ναι πιο προφανείς οι συνειρμοί. Από σήμερα όμως η ελληνική δημοκρατία μπορεί να ανασάνει ανακουφισμένη δια την τάξιν που επιβλήθηκε και μας έσωσε από τα δύο άκρα. Δεν ακούσατε ποιες ήταν οι τελευταίες λέξεις του δημοσιογράφου στο πρόγραμμα της ερα, λίγο πριν κλείσουν τα μικρόφωνα; Ψυχή βαθιά… Φως φανάρι, πως τα άκρα το πάνε για εμφύλιο..

Ευτυχώς που σήμερα έχει καλύτερο καιρό και θα μπορέσει να δώσει το απόγευμα το παρών κι η γσεε του παναγόπουλου –λέμε τώρα…