Σεξ κι επανάσταση

(Ανάρτηση αυστηρώς ακατάλληλη για δογματικούς, μικρά παιδιά και νέους πρωτοπόρους.
Παρακαλείστε πριν ξεκινήστε την ανάγνωση, να αποβάλετε τα ταμπού σας και να πάρετε τις απαραίτητες προφυλάξεις).

Το 1917 μας είπαν πρόωρους. Αυτοί που κάναν τη ζώνη αγνότητας του συστήματος μας κατηγόρησαν για βιασμό της ιστορίας.
Το παιδί που βγήκε δεν το αναγνώρισαν. Εξ αρχής το θεώρησαν θνησιγενές. Μετά που έζησε το βγάλαν προβληματικό. Κι όταν τελικά πέθανε (για την ακρίβεια το σκότωσαν κι ας λεν πως αυτοκτόνησε από μόνο του) βγήκαν στους δρόμους και πανηγύριζαν.

Πρωτότοκο παιδί στην ελλάδα είναι το κόμμα, μετά όμως προκύψαν καμιά δεκαριά εξώγαμα. Κάποια από αυτά προσπάθησαν να μας φάνε την προίκα, αλλά δεν τα κατάφεραν.
Σήμερα γίνεται λόγος για συνεργασία κι ενότητα, αλλά στο κόμμα σιχαινόμαστε τις αιμομιξίες.

Τα άλλα αδερφάκια, μας τη λέγαν που η μαμά πατρίδα δεν έκανε εξωσωματική στην ελλάδα το 45. Αλλά και για εκεί που έκανε τη βρίζουν, λεν πως δεν ήταν σοσιαλισμός.
Η διαφορά λέει, είναι πως εδώ είχαμε σπερματοδότη, ενώ εκεί που πήγε όχι.
Το ωραίο είναι ότι τα περισσότερα αδερφάκια μας τότε ούτε καν υπήρχαν.
Μια φορά, με εξωσωματική ή χωρίς, εμάς το παιδιά του σωλήνα μας έμεινε ως όρος. Εγώ το παίρνω ως χαϊδευτικό.

Μετά το 20ό συνέδριο η σοβιετική τεχνολογία εφηύρε την καισαρική και το ειρηνικό πέρασμα που μας απαλλάσσει από τους πόνους του τοκετού που αναλύει ο λένιν.
Η καινοτομία ωστόσο απέτυχε παταγωδώς. Η παραδοσιακή μέθοδος με τη μαμή της ιστορίας παραμένει αξεπέραστη.

Κάθε παιδί έχει τη δική του χάρη.
Ο εαακίτης είναι ο ομάρ που τον ερωτεύτηκε το αυθόρμητο (κι ακηδεμόνευτο) διαβάζοντας άρλεκιν. Σκληρός, μοιραίος, χτυπάει το χέρι στο τραπέζι κι ερεθίζει τα πλήθη με επαναστατικά προστυχόλογα.
Στον αντίποδα εμείς, νοικοκυραίοι διαδηλωτές, οργανωμένα, με πρόγραμμα (επαναστατικό) και τάξη (εργατική). Προφίλ οικογενειάρχη με σπίτι, γυναικόπαιδα και μια βιβλιοθήκη με τα άπαντα του λένιν (έτσι να υπάρχουν) και πολιτικά άρλεκιν της χρυσής μπρεζνιεφικής εποχής.

Κάθε αδερφάκι έχει διαμορφώσει δική του αντίληψη για το σεξ και την επικείμενη επανάσταση.
Εμείς το πηγαίνουμε λίγο πλατωνικά. Στόχος μας είναι μια ώριμη σχέση με διάρκεια και χαρακτηριστικά.
Οι αριστεριστές είναι του ενός κινήματος και των one night stands. Ξεκινάν με αυτό και στην πορεία λέει θα καταλάβουν αν έχει ελπίδες για κάτι παραπάνω το πράγμα. Αν δε δοκιμάσεις πώς θα ξέρεις;

Ο σύριζα είναι υπέρ του σεξ, αλλά κι υπέρ της παρθενιάς, γιατί δεν αντέχει το αίμα.
Οι σεκίτες θέλουν παρτούζα χωρίς φυλετικές διακρίσεις. Τα δικά τους φετίχ είναι οι σφυρίχτρες και τα πλακάτ στην τσάντα.
Τα μ-λ απορρίπτουν τα προτάγματα. Ο πραγματικός έρωτας είναι απραγματοποίητος στον καπιταλισμό.
Αρκεί λοιπόν ένα κορίτσι κι ένα αγόρι, ενώ ως μίνιμουμ συμφωνίας μπαίνει το φλερτ, βαριά-βαριά το φιλί.

Τους αναρχικούς τους ενδιαφέρει μόνο να γαμήσουν τους μπάτσους και το κράτος. Όπως γράφει κι ένα σύνθημα στην χανθ: μπάτσοι-δολοφόνοι άντε γαμηθείτε (χωρίς παρεξήγηση).
Η παρένθεση είναι του συνθήματος, όχι δικιά μου.
Διασταύρωση μπάτσου με μπάχαλο είναι τρελός συνδυασμός παρμένος από αρκά (ξυπνάς μέσα μου το ζώο) που μας δίνει κουκουλοφόρους, προβοκάτσιες και ξένα κέντρα...

Η βασική αντίθεση είναι ανάμεσα σε μας και την παιδική αρρώστεια.
Κλείνουμε αγωνιστικά ραντεβού το ένα πίσω απ' τ' άλλο, μπας και βγάλουμε γκόμενα την επανάσταση, αλλά εις μάτην. Περιμένουμε να ωριμάσουν οι συνθήκες και να 'ρθουν οι γόνιμες μέρες, αλλά κάθε φορά πέφτουμε σε περίοδο, μη προεπαναστατική. Κι αφού φτιάξουμε κατάσταση, περιμένουμε ξάπλα με τα πόδια ανοιχτά, μπας και περάσει κανείς και μας την κάνει [την επανάσταση].

Εμείς είμαστε του ψησίματος και τρώμε της ώρας. Οι αριστεριστές, ανυπόμονοι ως συνήθως, προτιμάν το σούσι.
Αυτοί μας τη λένε ότι έχουμε κλιμακτήριο, ότι θα μείνουμε γεροντοκόρες, χωρίς χαρά στα σκέλια. Κι ότι με τις αποστειρωμένες πορείες μας δε θα πιάσουμε ποτέ παιδί.
Εμείς τους τη λέμε που δεν παίρνουν προφυλάξεις και περιφρούρηση.
Χάνεις όλη την χαρά έτσι, απαντάν.
Γι' αυτό κόλλησαν όμως όλες τις μεταδοτικές ασθένειες των αναρχικών. Δεν τους έφτανε η παιδική η δική τους, γύρευαν κι άλλες.
Αυτά παθαίνεις άμα απορρίπτεις σκουφιά και καπέλα, αλλά ανέχεσαι τις κουκούλες.

Στα αρχεία του περισσού κρατούνται μυστικές οι στατιστικές από τα πληρεξούσια των εκλογοαπολογιστικών.
Τα 65% από τις συντρόφισσες παραδέχονται ότι είχαν ερωτική φαντασίωση με τον πρώτο τους γραμματέα. Οι μισές εξ αυτών την πραγματοποίησαν. 3% επί του συνόλου μες στα γραφεία ενώ το 5% στο πίσω κάθισμα ενός λάντα.
Στην ίδια έρευνα πιο σέξι κομμουνιστές αναδεικνύονται ο νίκος μπογιόπουλος, ο μάκης πέτσας (τα στοιχεία είναι από το 2007) κι ο ιωσήφ στάλιν.

Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει η ερώτηση σχετικά με τα ερωτικά φετίχ που αναστατώνουν σεξουαλικά τους συντρόφους και τις συντρόφισσες. Ανάμεσα στις πιο δημοφιλείς απαντήσεις βρίσκουμε και τις εξής (η σειρά είναι τυχαία):
κουπόνια, εξορμήσεις σε σχολεία, αφισοκόλληση (εξ ου και η στάση αφισοκολλητό), τα γιγαντοπανό, εκλογές, σωματείο οικοδόμων, η σοβιετική ένωση, ο ύμνος της CCCP, το μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά, η σβετλάνα μπογίνσκαγια, η πρωτομαγιά, το αμερικάνικο προξενείο/πρεσβεία, το όργανο, το όργανο στην κωλότσεπη, τα άρθρα του μαΐλη, η στήλη του μπογιόπουλου, οι επιστολές του ρούση στον προσυνεδριακό, τα άπαντα του στάλιν, τα κοντόξυλα, τα κράνη, η καθοδήγηση, οι αλυσίδες στην πορεία το καλοκαίρι, ο ντουντουκιέρης, διήμερα και φεστιβάλ, βιογραφικά, διαγραφές, η κούβα, τα κούβα πάρτι, τα ρεμπέτικα πάρτι, οι εισηγήσεις στις (κ)οβες, οι αριστεριστές, το σπίτι του λαού που είναι επιβλητικό και άλλα πολλά.
Τελευταίες σε προτίμηση έρχονται οι απαντήσεις κίνημα, γενική συνέλευση και επανάσταση.

Αντίστοιχες έρευνες για τους υπόλοιπους χώρους δυστυχώς δεν υπάρχουν.
Κατά γενική ομολογία πάντως, το πιο δημοφιλές αφροδισιακό στον χώρο των αριστεριστών είναι η κατάληψη.
Τα πιο γνωστά φετίχ των αναρχικών είναι τα σπρέι πιπεριού με αρωματικά και αφροδισιακά έλαια και οι σεξοβόμβες μολότοφ...

Είναι πιο ευχάριστο και πιο χρήσιμο να πραγματώνεις την πείρα της επανάστασης και του έρωτα, παρά να γράφεις για αυτήν.
Οπότε όποιος έχει δυνατότητα να κάνει έρωτα ας την αξιοποιήσει. Γιατί για επανάσταση δεν το κόβω για τώρα στα κοντά.
Αύριο πάλι για αυτήν θα γράφουμε...

(Αποσπάσματα από το μεγάλο ανέκδοτο έργο του θεωρητικού της επανάστασης βλαντιμίρ ιλίτς)

Βίτσι-Χριστίνα-Μπαρτσελόνα

Για τον εμφύλιο υπάρχουν δύο βεβαιότητες.
α. δεν είναι σωστός ο όρος εμφύλιος. Αποσιωπά το ρόλο αμερικάνων κι άγγλων.
β. δεν προσφέρεται για αστεία και χαβαλέ.
(Έχω και μια τρίτη βεβαιότητα ότι αυτό το παρά πόδας βασικά δεν το εννοούσαμε, αλλά δεν τη βγάζω παραέξω).

Οι βεβαιότητες όμως είναι σαν τις ατσάλινες νομοτέλειες. Υπάρχουν για να κλονίζονται.
Γιατί αυτό που προσφέρεται για πολύ γέλιο είναι κάτι απόλυτα καλτ ελληνικές ταινίες για τον εμφύλιο (κρατάμε τον όρο για να συνεννοούμαστε) γυρισμένες από μοναρχοφασιστική (sic) σκοπιά.
Όπως το αριστούργημα Γράμμος.

Τι να πρωτοθυμηθώ ψυχή μου. Ακολουθεί ένα μικρό ανθολόγιο.

Τα δεκεμβριανά δεν ξεκίνησαν από την πορεία του εαμ και τους πυροβολισμούς των άγγλων.
Οι εαμίτες γυρίζουν αγρίμια από τα βουνά (το ακούμε πεντ-έξι φορές για να το εμπεδώσουμε). Σκοτώνουν, τρομοκρατούν παντού επικρατεί ερυθρισμός (sic). Είναι φανερό πως το πράγμα πάει για αιματοχυσία. Σπέρνουν τον πανικό φωνάζοντας παντού με χωνιά για το εαμ. Μπορεί να κοροϊδεύετε τώρα γιατί δεν το έχετε ζήσει, αλλά είναι γνωστό πως τα χωνιά είναι ο απόλυτος τρόμος.
Όλα αυτά ταράζουν τους υπόλοιπους καλοκάγαθους έλληνες. Όπως τον πατριώτη ταγματασφαλίτη που βλέπουμε στην πρώτη σκηνή να σώζει με κίνδυνο της ζωής του έναν εαμίτη από τα χέρια των γερμανών.

Για να δέσει το γλυκό χρειάζεται μια μορφή σαν τον καπετάν νικόλα. Που πάλεψε με το εαμ, το έζησε από μέσα και μας σιχάθηκε. Τα βροντάει και σηκώνεται να φύγει, αλλά τον πυροβολάμε πισώπλατα. Αυτή ήταν η μοίρα των έντιμων εαμιτών. Γιατί υπήρχαν και τέτοιοι σύμφωνα με την ταινία (πάλι καλά που γλίτωσε τη λογοκρισία).

Πριν τον σκοτώσουν, ο καπετάν νικόλας συναντά έναν άλλο πατριώτη ταγματασφαλίτη που κρατάμε αιχμάλωτο. Τον αναγνωρίζει γιατί παλιά ο πατέρας του δούλευε στα χωράφια του. Κι ενώ περιμένεις να τον σκοτώσει για να βγει ταξικό μήνυμα, τον αφήνει να φύγει. Το παίρνουν χαμπάρι οι δικοί μας και τον κατηγορούν για προδοσία. Αλλά ο καπετάνιος φουντώνει και πετάει τη θρυλική ατάκα:
-Φράξια ο καπετάν νικόλας; (!!)
Αφού δεν ξέρεις ρε φίλε τι σημαίνει, τι το βάζεις; Άστο καλύτερα.

Σε αυτό το σημείο κάνει την εμφάνισή του ο άρης βελουχιώτης! Που εκπροσωπεί τα αγρίμια που πιστεύουν ότι η συμφωνία της βάρκιζας είναι φιάσκο και ξαναβγαίνουν στο βουνό -μόνο εκεί μπορούν να ζουν τα αγρίμια. Και φωνάζει φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους στους οποίους περιλαμβάνει και τα κέρατα την ηγεσία, που πήρε έξι υπουργεία και μας πούλησε.
Κάτι που μας δείχνει ότι η αρχική μορφή του γνωστού συνθήματος ήταν τρία χρόνια αντίσταση αγώνας και θυσία και όλα τα πουλησατε για έξι υπουργεία.

Πιο μετά ο άρης κάνει λόγο και για 200 χιλιάδες στρατό απ' έξω που είναι έτοιμοι να μπουν την κατάλληλη στιγμή.
Να λοιπόν, οι σοβιετικοί δε μας πρόδωσαν. Είχαν έτοιμο 200 χιλιάδες στρατό να στείλουν. Η βάρκιζα ήταν απλώς ένας ελιγμός. Οι αντισοβιετικοί μύθοι καταρρρέουν.

Η ταινία μας δείχνει τον άρη λίγο μετά το λιτόχωρο. Το ότι το λιτόχωρο έγινε μάρτη του 46 ενώ ο άρης πέθανε ιούνη του 45 είναι λεπτομέρεια. Όπως λεπτομέρεια είναι ότι στην ταινία ο άρης αυτοκτόνησε με χειροβομβίδα -κι ενώ τον καλούσαν ευγενικά να παραδοθεί.
Και τα κομμένα κεφάλια του άρη και του τζαβέλλα; Κομμουνιστική προπαγάνδα. Εξάλλου μετά την χειροβομβίδα πώς να είχε απομείνει το κεφάλι;

Το αγρίμι-πρωταγωνιστής της ταινίας φτάνει προς το τέλος του εμφυλίου να δικάζει τον εθνικόφρονα αδερφό του που κατηγορείται για δράση κατά του κκε. Υπογράφει με πόνο ψυχής και τρεμάμενο χέρι την απόφαση, αλλά οι τύψεις δεν τον αφήνουν σε ησυχία. Μες στο μυαλό του ακούει τις φωνές της μάνας του και του αδερφού του να τον φωνάζουν κάιν και φονιά. Κι εμείς τις ακούμε μαζί του καμιά εικοσαριά φορές για να το εμπεδώσουμε. Ούτε σουξέ του καρβέλα να 'τανε.

Αυτό εν παρόδω μου θυμίζει μία από τις αντιφάσεις της παλαιάς διαθήκης. Αφού όλοι είμαστε γόνοι του αδάμ και της εύας στην αρχή δεν υπήρχε αιμομιξία; Αλλά ακόμα κι αν το προσπεράσουμε αυτό, ο κάιν με τον άβελ μετά πώς έκαναν παιδιά; Με την χάρη του θεού; Αλλά ακόμα κι αν ήταν αιμομίκτες ομοφυλόφιλοι που τεκνοποιούσαν με τη θεία χάρη το πράγμα πάλι χωλαίνει γιατί ο κάιν τον σκότωσε τον άβελ (μήπως επειδή τον απατούσε;). Άρα δε μπορεί να έκανε μαζί του το παιδί. Τι μας μένει λοιπόν; Να έκανε τα παιδιά του με την εύα. Άρα καραμπινάτη αιμομιξία που έξηγεί πώς υπάρχει τόση καθυστέρηση σε αυτό τον κόσμο και βγαίνουν τέτοιες ταινίες.
Πάντως οι γνώστες του χώρου με ενημέρωσαν ότι το πρόβλημα λύνεται με την εμφάνιση από το πουθενά μιας άσχετης κοπέλας. Και κάπως έτσι εξηγείται στην παλαιά διαθήκη και η εμφάνιση των μαύρων.

Επιστροφή στο βουνό και στο επαναστατικό λαϊκό δικαστήριο. Με συνοπτικές διαδικασίες κι ενώ τα αγρίμια που παρακολουθούν τη δίκη φωνάζουν συνέχεια θάνατος, θάνατος βγαίνει η ετυμηγορία. Έχει προηγηθεί μια φοβερή απολογία του κατηγορούμενου που μετατρέπεται σε κατήγορος των ερυθρών, μπροστά στην οποία η απολογία του μπελογιάννη και των συντρόφων του ωχριά.

Ο λαϊκός επίτροπος ανακοινώνει την απόφαση και ρωτάει αν έχει να προσθέσει κανείς κάτι.
Εγώ, ακούγεται η φωνή της μαυροφορεμένης μάνας!! Κι ακολουθεί ένας δεκάρικος μελό λόγος.
Μα πώς βρέθηκε πάνω στα βουνά; Είχε ξεμείνει από την αποστολή του οηε; Τι γινόταν εκεί, μπάτε σκύλοι αλέστε ήμασταν;
Κι ύστερα μας έφταιγε το στιλέτο του τίτο...

Το τέλος το ξέρετε. Κι από την άλλη πάλι όχι.
Ο γράμμος πέφτει, αλλά χωρίς πολλούς σκοτωμούς -πέρα απ' τα δύο αδέλφια. Οι δυο στρατοί συμφιλιώνονται, πετάν τα όπλα και δίνουν τα χέρια αδελφωμένοι.
Ε, ναι τους αντάρτες του δσε τους περίμενε γενική αμνηστία και ζωή χαρισάμενη. Τι είχαν να χάσουν αν παραδίδονταν;

Εμένα πάντως η ταινία με απογοήτευσε. Δεν είχε ούτε έναν εαμοβούλγαρο σλάβο για να δείξει ποιοι πραγματικά ήμασταν.

Υστερόγραφα:
1.υπάρχει μία ακόμη κορυφαία σκηνή από άλλη ταινία που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο με το νίκο γαλανό αντάρτη του ελας να κρατάει υπό την απειλή όπλου καμιά δεκαριά εθνικόφρονες. Το απλό κι αυτονόητο θα ήταν να τους γαζώσει, αλλά η ταινία είναι καλτ κι έχει άποψη. Έτσι, αφού τους βάζει ο γαλανός να τραγουδάν όλοι μαζί τον ύμνο του ελας, τους αφήνει πίσω του, απασφαλίζει μια χειροβομβίδα, την πετάει και πριν φύγει φωνάζει: μέρι κρίστμας...
Χωρίς χο-χο-χο.

Όποιος έχει πληροφορίες για την ταινία ή γνωρίζει κάποιο τρόπο να τη βρούμε παρακαλείται να δώσει τα φώτα του.

2.γιατί δε βγαίνουν γαμώτο τέτοιες ταινίες σήμερα;
3.πέρα από κομμουνιστές λάτρεις του καλτ υπάρχει κανείς άλλος που να τις βλέπει;