Δεν είμαστε καλά

αθλητική επισκόπηση της εβδομάδας

Γι' αυτό είναι ο βασιλιάς των σπορ το ποδόσφαιρο, ακούς να λένε συχνά-πυκνά. Αν και ο στίβος είναι ο βασιλιάς των ολυμπιακών αγώνων -και ο υγρός στίβος αντιβασιλέας (sic). Κι εμείς; Δεν είμαστε από θέση αρχής κατά των βασιλιάδων;

Μπορεί όλα αυτά να μην έχουν την παραμικρή σημασία, αλλά είναι απείρως πιο ενδιαφέροντα από την πολιτική επικαιρότητα (βάλε μερικές ντουζίνες εισαγωγικά στο καθένα) των ημερών, τα ντιμπέι (που λέει μια ερυθρόλευκη ψυχή), τα δέματα με τις βόμβες και τη συσσωρευμένη βλακεία που μας βομβαρδίζει από οθόνης και μας δένει χειροπόδαρα το μυαλό (φτηνούτσικο λογοπαίγνιο).

Το κοινωνικό προτσές στην Ελλάδα είναι ένα παιχνίδι, όπου παίζει 11 εκατομμύρια κόσμος (και παραπάνω άμα συνυπολογίσεις τους αναπληρωματικούς και τους μετανάστες) και στο τέλος νικάν (σχεδόν) πάντα οι αστοί.
Η Ελλάδα είναι μια όμορφη χώρα με ένα λαό που προτιμά να βλέπει survivor, χαβαλεδιάζοντας με έναν πρώην ποδοσφαιριστή (που ήταν πρώην προτού τελειώσει τυπικά την καριέρα του) παρά τσου-λου και το ιστορικό Μπάρτσα-Παρί.

Το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι ένα σύντομο ανέκδοτο, όπου η κλήρωση των ημιτελικών του Κυπέλλου με την εμπορική τετράδα (ΠΟΚ και ΠΑΟΚ, ένα γράμμα αλλάζει μόνο) αναβλήθηκε λόγω τηλεφωνήματος για τοποθέτηση βόμβας (χωρίς να αναλάβει την πολιτική ευθύνη κάποιο στέλεχος της ΝΔ, αυτή τη φορά), και βασικά για να μην επισκιάσει την κλήρωση των προημιτελικών του Τσου-Λου, την ίδια μέρα. Όπου η Ρεάλ είχε δύσκολο ζευγάρωμα για πρώτη φορά μετά από τρία χρόνια (οι φούρνοι που γκρεμίστηκαν στο ενδιάμεσο είναι σαφώς περισσότεροι).

Το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα μπορεί να συνοψιστεί σε μια φράση από την περιβόητη συνέντευξη του Αλεξανδρή -που τον μάθαμε Αλέκο, θυμίζοντας λίγο τον Αλεξανδράκη, αλλά τον φωνάζουν Αλέξη, που ταιριάζει περισσότερο και στο συμβολισμό του πράγματος) για τον πρωταθλητισμό και τις πάση θυσία νίκες, για τις οποίες θα μπορούσε να πει ψέματα και στο παιδί του. Ή το αμίμητο "εντάξει, εγώ πέφτω, εσύ πρέπει να το δώσεις;" προς τους διαιτητές και τα πέναλτι που κέρδιζε.
Η νίκη με κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο, που βάζει πάνω από όλα (θέαμα, αξίες, ευ αγωνίζεσθαι) το αποτέλεσμα, είναι ο κανόνας στο σύγχρονο, εμπορευματοποιημένο αθλητισμό, και αυτό φυσικά δεν περιορίζεται στα ελληνικά σύνορα.



Ο Αλεξανδρής καταφέρνει όμως να συμπυκνώσει σε μια συνέντευξη το φαινόμενο ΠαΣοΚ και τη λογική του νεοέλληνα (που είναι κάτι ευρύτερο από τη λογική του γάβρου ή του μέσου οπαδού). Το "εγώ πέφτω, εσύ γιατί το δίνεις;" κυκλοφορεί στην κοινωνία σε διάφορες παραλλαγές και μπορεί να σημαίνει τα πάντα και τα αντίθετά τους. Πχ, εντάξει εγώ παρανομώ, αλλά εσύ γιατί το σφυρίζεις και δεν κάνεις τα στραβά μάτια;

Ο Αλεξανδρής λέει πολλά, ενδιαφέροντα και μη. Καταφέρνει πάντως να είναι τίμιος και ειλικρινής Πασόκος, σε αντίθεση με πολλούς επικριτές του, που πέφτουν από τα σύννεφα με όσα λέει και περιμένουν να πάρουν πέναλτι.
Αλλά και η (αστική) υποκρισία ΠαΣοΚ είναι. Όπως και η ντεμέκ αντιπολίτευση του ΠαΣοΚ, που είναι κι αυτή αθάνατη πασοκιά, όπως η κριτική των σοκαρισμένων στον Αλεξανδρή.

Εν τω μεταξύ, ένας άλλος Αλέξης ετοιμάζεται να συνδέσει το όνομά του με το γήπεδο της ΑΕΚ και του ΠΑΟ, (αν και το πιο σωστό θα ήταν να τις αναφέρουμε ως ΠΑΕ και να μιλάμε για τα γήπεδα του Αλαφούζου και του Μελισσανίδη). Έχει έτσι την ευκαιρία να αποτινάξει τις... αντιπολιτευτικές εξαλλοσύνες του πρόσφατου παρελθόντος και να διασκεδάσει τις εντυπώσεις από τους κορμοράνους του Βοτανικού -αν δεν κάνω λάθος, αυτοί που ανέδειξαν την ιστορία τότε δεν έχουν απομακρυνθεί πολιτικά από το Σύριζα.

Στη μία περίπτωση, είναι ενδιαφέρον πως τα σχέδια της κυβέρνησης για το Γουδί και τη Λεωφόρο "διέρρευσαν" και δημοσιεύτηκαν στις εφημερίδας του Μπόμπολα, Έθνος και Goal News, (με ένα πρωτοσέλιδο που παρέπεμπε ευθέως στο "λεφτά υπάρχουν").

Κάπως αλλιώς ήθελαν να το πουν, αλλά...

Ας μην ξεχνάμε βέβαια το σανό πως ο Σύριζα χτυπάνε τα συμφέροντα, για αυτό τον χτυπάνε κανάλια, μεγαλοεκδότες, μονοπώλια, κοκ.

Στην άλλη περίπτωση, η κυβέρνηση θεωρεί πιο βολικό να φορτώσει τις ευθύνες στον "αδιάλλακτο δήμαρχο" που πήγε με τη ΛαΕ και θέτει απλώς κάποιες προϋποθέσεις, χωρίς να αντιτίθεται από θέση αρχής στην κατασκευή του γηπέδου. Αλλά το παιχνίδι χοντραίνει με το στρατό του Μελισσανίδη να στοχοποιεί με τραμπούκικες μεθόδους μια κατάληψη και γενικώς οποιονδήποτε δεν ευθυγραμμίζεται με το αφεντικό (του ΟΠΑΠ μεταξύ άλλων, που ο Σύριζα θα τον επανακρατικ... όχι, δεν μπορώ να το γράψω χωρίς να με πιάσουν τα γέλια) και δεν προσκυνά τον "τίγρη" και το όραμα για την Αγιασοφιά.

Οι περισσότεροι ΑΕΚτζήδες τσιμπάνε το τυράκι και συμμετείχαν μαζικά στο συλλαλητήριο, για να περάσει το σχέδιο του Μελισσανίδη για την κατασκευή του γηπέδου. Η αστυνομία έκλεισε το δρόμο στους αναρχικούς, που οργάνωσαν δική τους συγκέντρωση από το κέντρο, αλλά τους εμπόδισαν να φτάσουν στη Φιλαδέλφεια. Και η Κόντρα κλιμακώνεται, με ορισμένα παράπλευρα φαιδρά επεισόδια, όπως την ντεμέκ ιδεολογική ανακοίνωση της Ορίτζιναλ -που πρέπει να ανέβηκε και στο Ιντιμίντια για λίγη ώρα- για τους αντιεξουσιαστές που δεν πρέπει να γίνονται κολαούζοι της εξουσίας και του δημάρχου -ενώ προφανώς δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα να είναι τσιράκια ενός μεγαλοκαπιταλιστή. Και με την "Ώρα για Σπορ" να κάνει το άσπρο-μαύρο, επιχειρώντας να στήσει ένα ψεύτικο σκηνικό τρομοκράτησης των αθώων πολιτών που θέλουν το γήπεδο από τους κακούς κουκουλοφόρους.

Η προσφυγιά διώκεται παντού

Σε κάθε περίπτωση, είναι εντυπωσιακό πόσο βαθιά έχει εμποτιστεί η λεγόμενη κοινή γνώμη (μια κοινή, μια πόρνη) από τα κυρίαρχα ιδεολογήματα, που εκφράζονται ανάγλυφα στο γηπεδικό ζήτημα κάθε ΠΑΕ.

Πώς έχουν τα πράγματα;
Οι μεγαλοκαπιταλιστές περιμένουν ζεστό κρατικό παραδάκι και καταπάτηση κάθε περιβαλλοντικού κανόνα, για να κατασκευαστούν τα γήπεδα κι οι παράπλευρες επιχειρηματικές δραστηριότητες, που θα εκτοξεύσουν τα κέρδη τους, ενώ χρησιμοποιούν τους οπαδούς ως μοχλό πίεσης για τα ιδιωτικά τους συμφέροντα.

Πώς παρουσιάζονται στην πράξη;
Οι καπιταλιστές έχουν τολμηρά σχέδια για επενδύσεις, που θα φέρουν θέσεις εργασίας κι ανάπτυξη, αλλά βρίσκουν μια σειρά γραφειοκρατικά εμπόδια από τον αρτηριοσκληρωτικό κρατικό μηχανισμό (που δε βγάζει τσακ-μπαμ τις άδειες) από αντίπαλα συμφέροντα (δηλ καπιταλιστές ανταγωνιστές) και τους πληρωμένους υπαλλήλους τους, που εξυπηρετούν κάποιες συντεχνίες.
Ακόμα κι η ευθυγράμμιση του Σύριζα με τα σχέδια των ΠΑΕ ερμηνεύεται ως προεκλογικό τρικ (που δεν αποκλείεται όντως να είναι) κι όχι ως πλήρες ξεπούλημα και ξεμασκάρεμα.

Και τα μυαλά στα κάγκελα...

Υγ: σήμερα πέθανε κι ο ιστορικός εκδότης της εφημερίδας "Φως των Σπορ", Θ. Νικολαΐδης. Από τη στιγμή που δεν υπάρχει ουσιαστικά Αθλητική Ηχώ, πρόκειται για την παλιότερη ελληνική αθλητική εφημερίδα, που αρνείται πεισματικά να προσαρμοστεί στο ταμπλόιντ σχήμα, τα αισθητικά δεδομένα και τις αλλαγές στο σύγχρονο Τύπο (κάτι που γίνεται αντιληπτό με μια απλή ματιά στο πρωτοσέλιδο, που χρειάζεσαι πέντε λεπτά για να το διαβάσεις ολόκληρο) και πολύ καλά κάνει.

Το Φως είναι ίσως η μοναδική εφημερίδα που αντιστέκεται με αξιοπρέπεια στη δημοσιογραφία του διαδικτύου και του copy-paste (που είναι καταδικαστική για τον Τύπο που αργοπεθαίνει ούτως ή άλλως). Και προπαντός είναι εφημερίδα που ποτέ δεν έκρυψε την ταυτότητά της και δεν πούλησε "αντικειμενικότητα" και "ουδετερότητα", αλλά απέχει έτη φωτός (των σπορ) από τη νοοτροπία του νεο-γάβρου (κατά το νεοέλληνας) και δεν προσβάλλει τον αναγνώστη της, ανεξάρτητα από οπαδικές προτιμήσεις (ακόμα κι όταν είχε Νικολακόπουλο και Γαβαθιώτη στις τάξεις της).

Φυσάει ΚΟΝΤΡΑ

Για την ακρίβεια, κοντρα-ρεβολούτσιγια, όπως θα έλεγαν οι Ρώσοι σύντροφοι και δεν ξέρω πώς είναι στα αλβανικά, για να πιάσουμε και τους χοτζικούς αναγνώστες.

Βασιλική δεν έπρεπε το Γιώτη να αγαπήσεις
Μόν' έπρεπε Βασιλική να τον απαρατήσεις
(...)
Και στο Κατίν, κατήντησες εκεί να ξεψυχήσεις

Χτες η κε του μπλοκ βρέθηκε με μια παρέα σφων στη συναυλία των Υπεραστικών για τα 20χρονα της ΚΟΝΤΡΑ, όπου βάση συσχετισμών μέχρι και εισοδισμό μπορούσαμε να κάνουμε -αν η ΚΟΝΤΡΑ ήταν οργάνωση κι όχι εφημερίδα. Κατά μία έννοια, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήμασταν περαστικοί από εκεί. Κι αυτό ήταν το πρώτο όνομα των Υπεραστικών, που οφείλει τη μετεξέλιξή του στο "σπασμένο τηλέφωνο" και σε μια δύσκολη τηλεφωνική συνεννόηση -παρακαλώ πατήστε το μηδέν- κι ας μην ήταν υπεραστική. Αλλά τους άρεσε τελικά η λανθάνουσα γλώσσα, γιατί είχε και πολιτικό υπονοούμενο, κι έτσι κράτησαν την καινούρια εκδοχή.

Τα καλά νέα για την μπάντα είναι α) πως έχουν μεταφραστεί στα γερμανικά οι στίχοι από το γνωστό τραγούδι τους "του Αδόλφου τα εγγόνια" (η σαβούρα του ντουνιά -που δεν έχω ιδέα πώς μπορεί να αποδίδεται, εκτός κι αν μείνουμε απλά με το "die Welt") και β) πως έχει ενισχύσει τη σύνθεσή της με μπασίστα και μπουζούκι -αν και τα περισσότερα μέλη βρίσκονται μεταξύ... δουλειάς κι ανεργίας, και ο συγχρονισμός για τις πρόβες δεν είναι πάντα εύκολος.
Τα κακά νέα ήταν πως όλοι αυτοί μαζί σήμαιναν μείον ένα τραπέζι για τους θεατές στο μικρό χώρο της "Κόντρα". Κι ήταν μια γενναία απόφαση να αφήσεις τη θέση σου, για να φτάσεις στο μπαρ -αλλά εντάξει, όχι τόσο γενναία όσο πχ στο Φεστιβάλ.

Έτσι στριμώχτηκε λίγο κι η μπάντα -που είναι  όμως συνηθισμένη απ' αυτά. Ο καλλίφωνος Πάρης, που είναι ο άνθρωπος ορχήστρα. Ο αδερφός του Κωστής, η κόκκινη φωνή της μπάντας, που βγάζει στίχους στο λεπτό -αλλά όχι αβασάνιστα- και έχει εξαιρετικά ερευνητικά ενδιαφέροντα, που θα μας απασχολήσουν σε επόμενη ανάρτηση. Οι δύο κρουστοί. Οι δύο καινούριες προσθήκες. Και φυσικά ο Παύλος, που συγκροτεί μόνος του ένα παυλαϊκό μέτωπο και όσο έχει φωνή θα μας τραγουδάει, αλλά συνήθως βάζει τόση ψυχή, που η φωνή του στερεύει πρόωρα.
Τελεία και παύλα, Παύλο είσαι τάβλα.

Κι ο οποίος έφερνε σαν αρχάγγελος (εν όψει της μεθαυριανής τους γιορτής) ή άγγελος, εξάγγελος (που ήταν το εναρκτήριο τραγούδι του προγράμματος) το χαρμόσυνο νέο για τον κρίκο (ή μήπως κρίνο;) του μεταβατικού προγράμματος -που κυοφορεί τη νέα κοινωνία χωρίς κοιλοπονήματα και περιττά αίματα. Και για το 4ο Συνέδριο του Ναρ, που θα γίνει μερικούς μήνες μετά από αυτό της νΚα και πάντως μες στο 17', τρεισίμισι με τέσσερα χρόνια μετά από το 3ο Συνέδριο, σπάζοντας από την ανάποδη κάθε προηγούμενο ρεκόρ παραβίασης του καταστατικού, που προβλέπει τη διεξαγωγή συνεδρίου τουλάχιστον κάθε τρία χρόνια (τα προηγούμενα συνέδρια είχαν χρονική απόσταση επτά κι οκτώ χρόνων μεταξύ τους).

Αφού δεν είχε νέα ευχάριστα να πει, καλύτερα να μη μας πει κανένα.

Αυτή τη φορά δεν υπήρχαν ιδεολογικές μπηχτές από τους οικοδεσπότες (Παύλο), παρά μόνο κάποιες πολιτικές διαφωνίες για τους στίχους:
-Με καθοδήγηση λαμπρή του αρχηγού μας Βελουχιώτη...
-Ζαχαριάδη
Ή αργότερα, στο "δεν πα να μας χτυπάν..."
-Να βάλουμε μπροστά (τη μαύρη και) την κόκκινη σημαία.
Αλλά για τον Μπεζαντάκο δε μίλησαν (δεν ήταν Μπεζαντάκοι).
Ζήτω το κόμμα μας το εργατικό. (Ο Κόρμπιν; Μήπως το ΣΕΚ;).
Ε ναι, αλλά τι να πουν όμως; Ζήτω η εφημερίδα μας η εργατική (που παραπέμπει στο "Αλληλεγγύη);
Ή για τα έξι μαυροκόκκινα γράμματα;

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί, κρατούσαν Τσίπρα οι οχτροί
Κι εσείς φωνάζατε "ζήτω και γεια" την πρώτη μέρα (Παύλο)

Τι καινούριο υπήρχε και τι έλειπε από τη φετινή γιορτή της Κόντρας; Δεν ήταν ο Τσιγαρίδας, αλλά μια μικρή πιονέρισσα κοντά στα δέκα ως πόλος έλξης, που έφυγε σχετικά γρήγορα. Είχαν πατατάκια και σύστημα refill, όπου σου ξαναγέμιζαν συνεχώς το πιάτο, για να δοκιμάσουν τις αντοχές σου στη γουρουνιά. Απαγγελίες ποιημάτων (Χικμέτ, Λειβαδίτης, Μαγιακόφσκι) από Κοντρίτες, που όμως φέτος δεν τραγούδησαν στο μικρόφωνο. Και τον κλασικό λόγο του Γιώτη, που μίλησε για τις τρεις επετείους-γεγονότα των ημερών: τον πρώτο ανασχηματισμό αριστερής κυβέρνησης, που άφησε έξω τη σφισσα Τζάκρη. Τα γενέθλια της Κόντρας. Και την Οχτωβριανή Επανάσταση, που είναι το σημαντικότερο γεγονός της ιστορίας (ξέχασε τα γενέθλια του Τρότσκι και τις αναδομήσεις του Ανδρέα, στα χρόνια της Αλλαγής).
Έβγαλε όμως μια νότα απαισιοδοξίας, γιατί από το 74' που θυμάται τον εαυτό του στο κίνημα, πρώτη φορά (αριστερά) είναι τόσο ζοφερή κατάσταση. Φυσάει κόντρα...

Πώς έγινε με τούτον τον αιώνα και γύρισε καπάκι η ζωή

Κι ο Παύλος πριν τραγουδήσει τα αντάρτικα, για να ξεσηκωθεί (ή μήπως να εκτονωθεί;) το κοινό, έλεγε πως θα κριθούμε όλοι μας, αν είμαστε αντάξιοι της ιστορίας και στο ύψος των απαιτήσεων.

Όπως κι αν είναι η φωνή μου, όσα κι αν έχει στραβά...

Στο τέλος της συναυλίας έμεινε να εκκρεμεί μια αδιέξοδη συζήτηση με τον Quinto να υπερασπίζεται το Σύμφωνο Σοφούλη-Σκλάβαινα
Ο αντιφασισμός δεν έρχεται απ' το μέλλον καινούριο τάχα κάτι να μας φέρει

Φεύγοντας από την Αγαθουπόλεως, πετύχαμε μια αφίσα της ΔΕΑ για το διεθνές τριήμερο της ΔΕΑ (RProject), με όλο τον "καλό τον κόσμο" της ΛαΕ και των δυνητικών συμμάχων της, από Ανταρσυα και τους Anticapitalistas Podemos (!) μέχρι το Γρανάζι της Κύπρου και το Χαρίση της ΠΟΕ-ΟΤΑ. Δεν το παρακολούθησα για να έχω ολοκληρωμένη άποψη, αλλά ομολογώ πως μου έφερε συνειρμικά στο νου "το τραγούδι του Κουρδιστάν" όπως έλεγε ένας Υπερστικός, καθώς κούρδιζε το όργανό του, που είχε λασκάρει...

Φωτιά στα Σαββατόβραδα

Είκοσι χρόνια έχουνε περάσει
Μα οι συνθήκες δεν έχουν ωριμάσει
Το κόμμα νέου τύπου για να γίνει
Κι ούτε ρουθούνι αστού να μην τους μείνει

Για την ακρίβεια (που καλπάζει στις μέρες μας, και χωρίς ΑΤΑ), η Κόντρα έκλεισε τα 19 της χρόνια και τα γιόρτασε το Σάββατο στα γραφεία της, σε έναν ωραίο και ζεστό χώρο, με συναυλία των Υπεραστικών.

Έχουν κλείσει όμως είκοσι και βάλε χρόνια από τότε που η ΜαΛεΠ (μαρξιστική-λενινιστική επιθεώρηση) έριχνε στο εξώφυλλο του τελευταίου της τεύχους το σύνθημα για τη συγκρότηση του κόμματος της εργατικής τάξης. Κι αφού μπήκε και διακηρύχτηκε δημόσια ο στόχος, η ΣΑΚΕ -η μοναδική στα χρονικά οργάνωση που έχει στο όνομά της τον όρο "συνεπής", που αντιστοιχεί στο Σίγμα από το αρκτικόλεξό της, μετεξελίχθηκε στην εφημερίδα που γνωρίζουμε σήμερα (αν και κάποιοι αγνοούσαν την ύπαρξή της, μέχρι να εμφανιστεί στα σχόλια ο Κίντο.

Τι εστί λοιπόν Κόντρα;
Καταρχάς είναι μία από τις λίγες, τίμιες περιπτώσεις που μπορούν να δικαιολογήσουν ακόμα τον πολιτικό χαρακτηρισμό των "αριστεριστών", μετά από τη δεξιά μετάλλαξη σύσσωμου σχεδόν του εξωκοινοβουλίου. Δε συμμετέχουν στις εκλογές, θα έλεγα από θέση αρχής -αν και προσπαθούν να το στηρίξουν σε συγκεκριμένη ανάλυση- και τείνουν να φετιχοποιήσουν τη (λαϊκή αντι)βία, στηρίζοντας κριτικά κάθε ένοπλη ομάδα του χώρου της ατομικής τρομοκρατίας, από τις πιο σοβαρές περιπτώσεις των περασμένων δεκαετιών*, μέχρι και τους πυρήνες συνωμοσίας της φωτιάς.

Ο αστυφύλακας ταυτότητα ζητάει
Μα εγώ την ψάχνω απ' τα δεκαεννιά

Σε αυτή τη βάση, το ιδεολογικό τους υπόβαθρο είναι κάπως μπερδεμένο, ακόμα και για τους πιο μυημένους, που καταλήγουν να τους χαρακτηρίζουν αναρχοσταλινικούς (που μοιάζει αντίφαση εν τοις όροις), αν και θα ήταν πιο ακριβές το "αναρχομαοϊκοί" (γιατί είναι παρακλάδι του μ-λ ρεύματος) ή ακόμα καλύτερα το "αναρχότζες" (αν και δε νομίζω να δέχονταν τίποτα λιγότερο από το "κομμουνιστές"). Κι ας είναι κι αυτοί κάπως μπερδεμένοι, ανάμεσα στο μαύρο και το κόκκινο (που έχει εκλείψει τα τελευταία χρόνια από το φύλλο της εφημερίδας, γιατί οι τριχρωμίες έχουν φτάσει σε απαγορευτικά επίπεδα).

Gallo rojo es valiente, pero el negro es traicionero

Υψώνουν λοιπόν (τη μαύρη και) την κόκκινη σημαία, όπως ο Άσιμος, και κινδυνεύουν να την πατήσουν όπως ο μαύρος γάτος με το χαφιεδότσουρμο (που αποτελεί τον εθνικό κορμό): τους είδε μαύρους, νόμιζε με φίλους πως θα κάνει. Γιατί ο κόκκινος πετεινός είναι γενναίος, αλλά ο μαύρος είναι προδότης.
Κι αυτό το τραγούδι, που μιλάει για τον ισπανικό εμφύλιο, το πήρε ο Αργύρης Κουνάδης μες στη χούντα και του φόρεσε στίχους για τον Μπελογιάννη, για να το πει σε πρώτη εκτέλεση η τρΕλενίτσα η Βιτάλη και ζωντανά, σαράντα χρόνια αργότερα, μια Κοντρίτισσα, επί της υποδοχής. Ενώ μια μεγαλύτερη σε ηλικία (και όχι μόνο) ερμηνεύτρια μας τραγούδησε α καπέλα για το Ζαχαριάδη: το μπουντρούμι δεν το λυγά.
Το πρώτο τραγούδι για τον Μπελογιάννη (Άι γαρούφαλό μου) μπορεί να το ακούσει κανείς και στην παράσταση της θεατρικής ομάδας Ανοικείωση, που ανεβάζει Μπρεχτ στο χώρο της Κόντρα (τα ντουφέκια της κυρίας Καράρ), μαζί με ένα καυστικό σχόλιο του Γκράμσι (που ήταν κομμουνιστής και όχι Συριζαίος ρεβιζιονιστής) ενάντια στον αδιάφορο.

Μαύρος γάτος, κόκκινος γάτος, το ζήτημα είναι να αγωνίζεται και να μην έχει αυταπάτες για ειρηνική συνύπαρξη με τα σκυλιά. Κι η μαυροκόκκινη Κοντρα είναι από τις λιγοστές συνεπείς περιπτώσεις, που δεν παρασύρθηκαν από την Πρώτη Φορά Αριστερά (Παύλο) και από το πανηγυρικό κλίμα για το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα (Παύλο, λέμε) ή από διάφορα μεταβατικά προγράμματα (Βουρνούπαυλε).

Η Κόντρα είναι πιθανότατα το πιο ενδιαφέρον έντυπο που μπορεί να βρει κανείς στον ευρύτερο μαυρο-κόκκινο, εξωκοινοβουλευτικό χώρο, με ένα ιδιαίτερο στιλ, χωρίς αστικές ευγένειες (υπάρχει πχ η στήλη "η παπάρα της εβδομάδας", όπου κερδίζει συνήθως η δήλωση κάποιου κυβερνητικού στελέχους), με ρέοντα, εκλαϊκευτικό λόγο, που πολλοί θα ζήλευαν, αποκαλύψεις και διάφορα μέτωπα (πχ με το Μελισσανίδη και το γήπεδο στη Νέα Φιλαδέλφεια), ενδιαφέρουσες, οικονομικές αναλύσεις και ψαγμένες κινηματογραφικές κριτικές. Ένα στιλ που θυμίζει κάπως, κατά τη γνώμη μου, τον παλιό (καλό) Φίλαθλο από τον αθλητικό τύπο. Και αντί για τον Αποδυτηριάκια στην τελευταία σελίδα, που τον έγραφαν από κοινού ή εναλλάξ ο Καραγιαννίδης με τον Καίσαρη, έχει το δίδυμο Γιώτη-Λιόντου (που μπορεί να γράφουν και μόνοι τους όλη την εφημερίδα) και τη στήλη Βαθύ Κόκκινο, από την οποία δανείστηκε αργότερα το όνομά της κι η γνωστή ιστοσελίδα.

Βασιλική δεν έπρεπε το Γιώτη να αγαπήσεις
Μόν' έπρεπε Βασιλική να τον απαρατήσεις

Εν πάση περιπτώσει, όπως έλεγε κι ο Τρας, πριν θυμηθούν το κοινό τους παρελθόν κι αρχίσουν να του την πέφτουν προσωπικά κι εμπαθώς, όταν δε μιλάνε για το ΚΚΕ (που το αναφέρουν πάντα ως Περισσό) καλά τα λένε (συνήθως).
Υπάρχει και μια ιστορία (που θα ταίριαζε κανονικά στο τρίτο μέρος του αφιερώματος του Λαϊκού Στρώματος για τον Αριστερισμό, αλλά δεν πρόκειται ποτέ να στρωθεί για να το γράψει, οπότε...) για τα πρώτα χρόνια κυκλοφορίας της εφημερίδας, που την προπαγάνδιζαν με συνθήματα στους τοίχους "Κόντρα κάθε Σάββατο", για να πάει ένα λαγωνικό που έκανε ρεπορτάζ για κόντρες και μηχανόβιους και να σταθεί αγανακτισμένη μπροστά σε έναν τέτοιο τοίχο, γιατί οι αθεόφοβοι κλείνουν πλέον ραντεβού θανάτου και μέσω συνθημάτων στους τοίχους!
Κι οι τοίχοι έχουν φωνή άλλωστε, όπως λέγεται και μια στήλη της εφημερίδας, άλλο αν κάποια έλλογα πλάσματα είναι ντιπ ντουβάρια και μας αφήνουν άφωνους.

Αν δεν κινδύνευε να ξεχειλώσει σε έκταση το κείμενο, θα έπρεπε να συμπεριλάβει μια παράγραφο και για την αειθαλή μπάντα των Υπεραστικών και την αφιλοκερδή παρουσία τους σε μια σειρά κινηματικούς σταθμούς. Αλλά θα κρατήσουμε καβάτζα την αναφορά, για να ξεδιπλωθεί το σχετικό εγκώμιο με κάποια άλλη αφορμή, που θα μας δοθεί, οπωσδήποτε, και για να συνεχίσουμε την ανταπόκριση από τη βραδιά.

Η οποία είχε μεταξύ άλλων, καλεσμένο το (σοβαρά άρρωστο) Χρήστο Τσιγαρίδα, *για να πιάσουμε εδώ το νήμα από έναν αστερίσκο που εκκρεμούσε από πάνω για τις πιο σοβαρές περιπτώσεις συγκρότησης του λεγόμενου "αντάρτικου πόλης" που επιχείρησε τουλάχιστον να μαζικοποιηθεί, πριν σκοντάψει στα γνωστά αδιέξοδα του χώρου και των μεθόδων του. Κι ενώ καθόμασταν δίπλα στον Τσιγαρίδα, που είναι αρκετά σεμνή και συμπαθητική μορφή, ανεξαρτήτως άλλων διαφωνιών, ήταν αδύνατο να αποφύγω το συνειρμό και να μην παίζω από μέσα μου τη φωνή του Γιώργου Σαρρή σε μια παλιά επιτυχία του, από την εποχή των Ζιγκ-Ζαγκ.
Ήρεμα-ήρεμα, δεν είμαι τρομοκράτης...

Είχε επίσης φτηνά ποτά (χωρίς το βλάκα δημιουργό τους) και μοχίτο με 3 ευρώ, αλλά με το ρούμι των αντικαθεστωτικών (Μπακάρντι) -αν και αυτά είναι ψιλά γράμματα μάλλον για το χώρο που κάνει λόγ ήδη από το 60' για χώρες του παλινορθωμένου καπιταλισμού. Είχε φωτορυθμικά (Αμέρικαν μπαρ το κάναμε) κι εντυπωσιακό φινάλε κατά τις 2μιση, που είχε τελειώσει η συναυλία κι είχε σπάσει ο κόσμος, με Άντζελα Δημητρίου (γιατί τέτοιοι είναι κατά βάθος) και το άσμα που δίνει και τον τίτλο στη σημερινή ανάρτηση. Είχε μικρά διαγγέλματα του Γιωτη, να καλησπερίζει με το "συντρόφισσες και σύντροφοι" και να αναρωτιέται αν τήρησε έτσι το αντισεξιστικό πρωτόκολλο της ριζοσπαστικής αριστεράς. Και να μιλάει περισσότερο (όχι για τα δικά τους γενέθλια, αλλά) για μια άλλη επέτειο, 7 του Νοέμβρη, και τον μπολσεβικισμό της εποχής μας (και όχι, δεν εννοούσε τα γενέθλια του Τρότσκι). Είχε απαγγελίες και μπρεχτική αποστασιοποίηση, με την κατάργηση των ορίων μεταξύ (μουσικής) σκηνής και κοινού, με την εναλλαγή ρόλων.

Είχε μια ωραία στιγμή με τους Υπεραστικούς να τελειώνουν το "μπήκαν στην πόλη οι οχτροί" και να λέει ο Κωστής πως θα συνεχίσουν στο δεύτερο μέρος με (πιο) πολιτικά τραγούδια (!) κι ενώ μας είχε εξάψει τη φαντασία, το επόμενο τελικά ήταν Μάλαμας.
Κι είχε τον Παύλο, που κάθε δοξαριά της λύρας του είναι ένα μεταβατικό καρφί στην καρδιά του συστήματος και που κάνει δημόσια πια την αυτοκριτική του για το Σύριζα, να ξεχνάει, όλως παραδόξως το τέλος του Μπεζαντάκου και να μην το λέει ολόκληρο.
Ζήτω το κόμμα μας το εργατικό... το εργατικό...
Μα ποιο να λέει άραγε; Ποιο να λέει;

Κορομηλιές

Μπορεί να ακούγεται γραφικό και μονότονο να μιλάει κανείς συνεχώς για «διεργασίες στο αστικό πολιτικό σκηνικό», αλλά είναι ακριβές και μερικά πράγματα δεν μπορείς να μην τα πεις με το όνομά τους, όπως τον ιμπεριαλισμό και τις κορομηλιές στο χωριό ενός Παναγιώτη, από την ιστορία του Παφίλη για ένα αχτίφ με το Λουλέ –εξ ου και ο τίτλος της ανάρτησης. Το ερώτημα βέβαια είναι γιατί να θεωρούμε βαρετή τη λέξη και όχι την έννοια που περιγράφει και τη διαδικασία που επιχειρεί να τραβήξει το ενδιαφέρον μας, με τα ίδια, μπαγιάτικα υλικά.

Ξεκινάμε λοιπόν τη γεωγραφική περιήγηση από τα δεξιά του χάρτη.

Στη Νδ οι υποψήφιοι πρόεδροι ακονίζουν τα μαχαίρια τους κι ετοιμάζονται να δείξουν την αστική τους ευγένεια (Αστερίξ, να τους δείξω κι εγώ πόσο ευγενικός είμαι;). Και δεν είναι τυχαίο πως κάποιοι ουδέτεροι, που μαζεύουν πόντους για τη συνέχεια, συνιστούν ψυχραιμία, προκειμένου να μη γελοιοποιηθεί η παράταξη. Αλλά πόσο μακριά είναι το όριο της ξεφτίλας, όταν έχουν δηλωθεί ήδη καμιά εικοσαριά υποψηφιότητες, και μία απ’ αυτές είναι του Βασίλη Κικίλια, στη λογική του νέου κι άφθαρτου προσώπου, που όμως δεν εξέφραζε το «νέο», ούτε καν ως φέρελπις παίκτης στον Πανιώνιο (πριν μεταγραφεί στην Αεκ); Αυτό είναι το φαινόμενο... (έλα ντε, πώς λέγεται;) όπου βλέπει κανείς πχ ότι ο Σαμαράς διετέλεσε πρωθυπουργός και μάλιστα με τη μεγαλύτερη θητεία της τελευταίας 10ετίας(!) ή ότι ακόμα κι ο Λεβέντης πέτυχε τελικά να μπει στη Βουλή, και σου λέει γιατί όχι κι εγώ;

Παρεμπιπτόντως, η τηλεοπτική εμφάνιση του τελευταίου στο Χατζηνικολάου, μες στη βδομάδα, φαντάζομαι να απέδειξε σε κάποια ζώα που δε μας πίστευαν πως περισσότερο από έναν ημίτρελο, γραφικό (που έχει σαφώς και τέτοια στοιχεία, όπως αποδεικνύεται κι από πρόσφατα βιντεάκια) κατάφεραν να βγάλουν στη βουλή έναν (ακόμα) αντιδραστικό και πούρο μνημονιακό πολιτικό. Να τον χαιρόμαστε.

Όσο για το πολιτικό παιχνίδι εξουσίας στη Νδ και τους κομματάρχες που προσπαθούν να το ελέγξουν, παρά την αδιαμφισβήτητη (αστική) ευγένεια της τάξης που υπηρετούν, θυμίζουν περισσότερο τους ευγενείς φεουδάρχες του Μεσαίωνα. Θα έρθουν προσωρινά σε κάποιο συβιβασμό, για να εκλέξουν ένα βασιλιά, ο οποίος όμως θα είναι πάντα υπό αίρεση κι υπό τον έλεγχό τους –πχ όπως τότε στο δημοψήφισμα, που η Ντόρα πήρε το Σαμαρά τηλέφωνο για να του υποδείξει ευγενικά να πάρει τον πούλο.

Τη σκυτάλη από τη Νδ παραλαμβάνει το Ποτάμι, που κανονικά, αντί για συνέδριο, πρέπει να το σκεφτεί και να διοργανώσει ένα τηλεπαιχνίδι-ριάλιτι με ψηφοφορίες και την αμεσοδημοκρατική συμμετοχή των τηλεθεατών-ψηφοφόρων του. Αν και η μόδα των ριάλιτι σόου (όπως και του Ποταμιού άλλωστε) φαίνεται πως έχει περάσει κι έτσι το όλο εγχείρημα οδεύει προς... καληνύχτα-καληνύχτα. Από εκεί που προαλειφόταν ως εκείνος ο πολιτικός φορέας που θα στέγαζε το «κίνημα» «Μένουμε Ευρώπη», τώρα βλέπει την πλάτη ακόμα και του νεκραναστημένου Πασοκ, στα μαγειρέματα για τη συγκρότηση του τρίτου, κεντροαριστερού πόλου. Ο Σταύρος μπορεί να διαθέτει την τεχνογνωσία από το μαγαζί-εστιατόριό του, αλλά η Φώφη εμπνέει περισσότερο τη μέση ελληνίδα νοικοκυριά, γιατί μοιάζει με μία απ’ αυτές.

Η αναβίωση των χουντικών μαθητικών γιορτών για τη ναυμαχία της Σαλαμίνας με πρωταγωνιστή τον Καμμένο, που συγκυβερνά με τη δεύτερη φορά «Αριστερά» δεν περιλαμβάνονται ακριβώς στην κατηγορία των διεργασιών και δεν είναι καθόλου εύκολο να τις κατατάξει κανείς στο αριστερο-δεξιόμετρο, αλλά δε γίνεται να τις προσπεράσει ασχολίαστες –κι ας μην ξέρει από πού να τις πιάσει και πού να σταματήσει.

Ο Καμμένος φαίνεται να περπατά πάνω σε κόκκινο χαλί και να προσκυνά τη θάλασσα! Κι ευτυχώς δηλ, που ανήκουμε στην πλευρά των νικητών της μάχης, γιατί αλλιώς μπορεί να διέταζε να τη μαστιγώσουν για παραδειγματισμό, όπως έκανε ο Δαρείος, μετά από την καταστροφή του στόλου του στη χερσόνησο του Άθω (το σημερινό άγιο όρος). Εκεί μπορεί να κολλούσαν κι οι παπάδες, δένοντας το γνωστό αντιδραστικό «αφήγημα» του τρισχιλιετούς, ελληνοχριστιανικού πολιτισμού. Υπήρχαν όμως πολλές ακόμα αφορμές να τραβήξει κανείς τα μαλλιά του, από ιστορικής άποψης.

Πχ οι Καμμένες δηλώσεις για την πρώτη συμμαχική νίκη στα ιστορικά χρονικά εναντίον ενός κοινού εχθρού, που δεν έχουν την παραμικρή υπαρκτή βάση, πχ τον ιντριγκαδόρικο παραλληλισμό της μεταγενέστερης Αθηναϊκής Συμμαχίας με το Νατο.

Όσο για το ιστορικό τουρλουμπούκι με τις σημαίες (κι ανάμεσά τους αυτή της Κούβας) θυμίζει λίγο τα μεθυσμένα σενάρια (της τηλεοπτικής μεταφοράς) του Ηρακλή στο Σταρ.

Μετά  την απόκρουση της επίθεσης στον κόλπο των Χοίρων, οι αντάρτες του Γκράνμα κατέληξαν στον Περσικό κόλπο, όπου ξεκίνησαν οι Περσικοί πόλεμοι, με τον κορμοράνο που έγινε σήμα-κατατεθέν και τη Σαλαμίνα που έγινε το αρχαίο νησί της επανάστασης, με τη γνωστή ναυμαχία για την υπεράσπισή της, ενώ ο Ξέρξης έβλεπε την ήττα του από το όρος Αιγάλεω, λέγοντας: μόνο αυτό κι οι Ολυμπιακοί (αγώνες) να κερδάνε μέσα στο Λονδίνο, κι όλοι οι άλλοι να πάνε να...

Την ίδια στιγμή, η δεύτερη φορά «αριστερά» και η περιφέρεια της Δούρου ετοιμάζουν τον εορτασμό για την απελευθέρωση της Αθήνας από τους γερμανούς, χωρίς επικίνδυνες αναφορές στο Εαμ, που ήταν η καρδιά της αντίστασης. Μία που απαγόρεψαν στον Ελας, μετά την Καζέρτα, να μπει στην πρωτεύουσα και μία τώρα που εξορίζουν το... όλον Εαμ από τις τιμητικές εκδηλώσεις.

Το μόνο που έλειπε απ’ όλο αυτό το κιτς ήταν η Ραχήλ Μακρή, που δήλωσε μετριόφρονα (στην κινηματική εφημερίδα «Φρέντο») πως αποχωρεί από την πολιτική, γιατί «αυτός ο κόσμος φαίνεται δεν άξιζε τον αγώνα μου». Ναι, αλλά από την άλλη, η απουσία αγώνων κι η κινηματική καθίζηση άξιζαν ακριβώς μια τέτοια Ραχήλ, που να πλασάρεται μάλιστα κι ως αριστερή.

Παράλληλα, αίσθηση προκαλεί στους κύκλους της ΛαΕ και της Ανταρσυα, η περιεκτική, λιτή ανακοίνωση της Αρας για τις εκλογές, με μόλις 9 χιλιάδες λέξεις –και αν πήγαινε με βάση τον αριθμό των μελών κάθε χώρου, η κετουκε θα έπρεπε αναλογικά να απαντήσει με μια αντίστοιχη, τρίτομη έκδοση.

Ομολογώ πως δεν είχα κουράγιο να τη διαβάσω ολόκληρη κι έχασα κάθε κουράγιο μετά την αναφορά στο Κκε ως «μικροαστικού» από μια οργάνωση με πλατιά εργατική βάση, σαν την Αρας. Λάτρεψα όμως το ακαταμάχητο επιχείρημα της επίρριψης ευθυνών στην Ανταρσυα για τη μη κοινή εκλογική κάθοδο με τη ΛαΕ και τη μη είσοδο της τελευταίας στη Βουλή. Να στο γράφει αυτό κάποιος παλιός Συνασπισμένος που ήταν συνηθισμένος σε αντίστοιχες ενισχυτικές ενώσεις από το εξωκοινοβούλιο, όταν βρίσκονταν κοντά στο όριο του 3%, το καταλαβαίνεις. Να στο γράφει όμως κάποιος που ήταν μαζί σου τόσο καιρό, στην ίδια ακριβώς θέση που είσαι τώρα, ξεπερνάει κάθε λογική.

Κλείνουμε με την ευχάριστη είδηση της προαναγγελίας (;) συγκρότησης –ή μάλλον την εμφατική επισήμανση της αναγκαιότητας συγκρότησης- ενός νέου, πραγματικού ΚΚ ως ώριμο τέκνο της οργής και των υπολειμμάτων του «εργατικού αγώνα». Που με κάνει να θυμάμαι πάντα το Λαϊκό Στρώμα, να ειρωνεύεται με αγάπη το εξωκοινοβούλιο και αυτά τα τόσο πρωτότυπα τσιτάτα του: όχι άλλη μία Αριστερά, αλλά... μια άλλη Αριστερά. Ααα!

Μπορούν πάντως να απευθυνθούν για συμβουλές στον Κοντρίτη Quinto, που ίσως να θυμάται τη Σακε και την τελευταία ΜαΛΕπ να διακηρύσσει στον τίτλο της την αναγκαιότητα δημιουργίας του «κόμματος της εργατικής τάξης». Στο καπάκι, η οργάνωση διαλύθηκε και κατέληξε στη σημερινή της μορφή ως εφημερίδα Κόντρα. Σήμερα ευτυχώς υπάρχει το διαδίκτυο και οι ιστοσελίδες, που δεν κοστίζουν και τόσο πολύ...

Οι τοίχοι έχουν φωνή

Μία βόλτα κατά μήκος του τελευταίου κομματιού της αγίου δημητρίου, από το ύψος της ευαγγελίστριας ως την τριανδρία, μπορεί να προσφέρει υλικό για διάφορες σκέψεις και συνειρμούς στο διαβάτη, με αφορμή τα συνθήματα που είναι γραμμένα στους τοίχους του αχέπα, του καυτατζογλείου και του αριστοτελείου. Άσε που αν έχει βρέξει κιόλας, μπορεί να μυρίσει καλοκαίρι με μπουγέλα, καθώς περνάνε με ταχύτητα τα αυτοκίνητα και σε κάνουν μούσκεμα, τινάζοντας νερά από τις λακκούβες και τα βουλωμένα φρεάτια. Που μπορείς να το κάνεις και μόνος σου αν πατήσεις σε μια πλάκα-ζονκ, που δεν είναι στέρεα τοποθετημένη και σε πιτσιλάει ευχάριστα, μουσκεύοντάς σε ως την κάλτσα. Κι εσύ έφαγες τα παιδικά σου χρόνια, παίζοντας με μπουγελόφατσες ή νεροπίστολα. Ερασιτέχνες…

Ναι, αλλά μη μου μιλάς για καλοκαίρια, για ακρογιαλιές και αστέρια. Και επίσης «μη μου μιλάς για κλούβια ιδανικά», όπως λέει ένα βαρύ αναρχικό σύνθημα με σπρέι από το οποίο ξεκινά η συνειρμική μας περιήγηση. Επειδή βέβαια ποτέ κανείς δε θα ‘ρθει να σου πει: «έλα να σου μιλήσω για κλούβια ιδανικά», το σύνθημα προϋποθέτει πως κάποιος κρίνει με βάση κάποιους κανόνες τι είναι και τι δεν είναι σάπιο –κάτι που ακούγεται ήδη κάπως εξουσιαστικό για την αξιολογική κλίμακα του αναρχικού συνθηματογράφου. Ακόμα και αν συμφωνούσαμε όμως πως μοιραζόμαστε τα ίδια ιδανικά μαζί του, δηλ μια αταξική κοινωνία χωρίς κράτος κι εκμετάλλευση, πρέπει να μιλήσουμε –όχι θεωρητικά αλλά πολύ πρακτικά- για το πώς θα φτάσουμε ως εκεί. Αλλιώς το σύνθημα παραμένει πουκάμισο αδειανό και το ιδανικό μας κλούβιο.

Η κεφαλαιογράμματη γραφή βέβαια (ΜΗ ΜΟΥ ΜΙΛΑΣ ΓΙΑ ΚΛΟΥΒΙΑ ΙΔΑΝΙΚΑ) επιτρέπει ένα λογοπαίγνιο, όπου βρίσκεται και το ζουμί της υπόθεσης, με τα κλούβια ιδανικά και τα κλουβιά που φυλακίζουν την ελεύθερη σκέψη, ως βασικό σύμβολο του αστικού κόσμου. Οι μόνες αξίες αυτής της κοινωνίας, είναι οι φυλακές υψίστης ασφαλείας, όπως λέει ένα σύνθημα από την απέναντι όχθη, στον τοίχο του καυταντζογλείου. Γιατί χωρίς κράτος δεν υπάρχουν κρατήσεις ούτε κρατούμενοι (ένα το κρατούμενο). Η φυλακή όμως είναι λίγο σχετική έννοια, καθώς μπορείς πολύ εύκολα να εγκλωβιστείς μόνος σου σε φαντασιακές νησίδες και μικρόκοσμους, για να αποφύγεις τη μίζερη πραγματικότητα που απορρίπτεις. Και το χειρότερο είναι πως πολλές φορές επιλέγουμε οικειοθελώς τη… θαλπωρή της φυλακής, φροντίζοντας να κάνουμε όσο το δυνατόν πιο βολικό και ευχάριστο το κλουβί μας, σε βαθμό που να δυσκολευόμαστε να το εγκαταλείψουμε, εφόσον τεθεί τέτοιο ζήτημα. Αγάπα το κελί σου και τρώγε το φαΐ σου, όπως έλεγαν παλιότερα και οι βετεράνοι κομμουνιστές κρατούμενοι, σε πολύ διαφορετικά συμφραζόμενα βέβαια. Όλοι οι άλλοι, που μένουμε ελεύθεροι, δεν έχουμε να χάσουμε παρά μόνο τις αλυσίδες μας. Έλα όμως που είναι επίχρυσες, για να μας χρυσώνουν το χάπι, και δεν είναι πάντα εύκολο να τις αποχωριστούμε.

Παρακάτω συναντάς και το φαΐ που συμπληρώνει το κελί, σε ένα ακόμα αγωνιστικό σύνθημα, με μια άμεση διεκδίκηση, που δε συνιστά ακριβώς διεκδίκηση, αλλά κάτι μεταξύ «μπριτς-κοκό» και «νια-νια-νια». Και πάει περίπου ως εξής: όλοι θα τρώμε στη λέσχη του απθ, άνεργοι, φοιτήτριες και άλλοι από αλλού –ή κάτι παρόμοιο. Κανείς προφανώς δεν χλευάζει την ανάγκη σίτισης των λαϊκών στρωμάτων, που όσο πάει, δυσκολεύει και περισσότερο. Ούτε πρόκειται να σταθώ στο αν διεκδικεί να πετύχει μια συλλογική κατάκτηση ή να περάσει με τσαμπουκά (που το βαφτίζουμε «με όρους κινήματος» κάτι για τον εαυτό του. Στέκομαι όμως στην παιδιάστικη διατύπωση (που μπορεί να αντανακλά αντιστοίχως και το επίπεδο σκέψης). Κι εγώ είχα σκεφτεί, θυμάμαι, σε μια τάξη του δημοτικού κάτι στιχάκια για τις γιορτές, του στιλ «τι ωραία, τι καλά, πορτοκαλάδες και γλυκά», αλλά δεν ήμουν τόσο περήφανος, που να τα γράψω σε κάποιον τοίχο, για να τα μάθουν και άλλοι. Και αν το πρώτο σύνθημα έμοιαζε κάπως βαρύθυμο, «μην του μιλάτε του παιδιού», αυτό μαπίνει στην κατηγορία «μη μιλάς άλλο για αγάπη, η αγάπη είναι παντού (και θα τρώμε όλοι πάντα, κει στη λέσχη του απουθού»).

Λίγο παραπέρα είναι το ιστορικό εγκαταλειμμένο κτίριο (αν είχε ποτέ δηλ κάποια αξία χρήσης) απέναντι από το ιβανώφειο (που έγινε το φεστιβάλ της αραν). Εκεί που κάποτε είχαν γράψει κάποια συμπαθή μουλάρια προεκλογικά αντι-ιμπεριαλιστικά συνθήματα κατά της εοκ-εε και από κάτω την υπογραφή τους και το σήμα τους, με το έναστρο σφυροδρέπανο. Πήγαν όμως τα δικά μας συνεργεία με τον ασβέστη κι έξυσαν από τη φωτογραφία το αστεράκι και την παρένθεση, αφήνοντας άθικτο το «κουκουέ» και όλο το υπόλοιπο σύνθημα (που σήμερα θα ήθελε συμπλήρωμα, «με λαϊκή εξουσία»), σα να ήτανε δικό μας. Κι άντε να σε καταγγείλει δηλ το μου-λου για σταλινικές μεθόδους… Κοιτάς λοιπόν το κτίριο και σχεδόν συγκινείσαι βλέποντας να έχει μείνει ακόμα μισοσβησμένο το σύνθημα, να θυμίζει παλιές, μη ένδοξες, αντεπαναστατικές εποχές.

Μετά την κομμουνιστική παρένθεση, επιστρέφεις στη γνώριμη μαυρίλα, που τη σπάει μόνο μία «μπλε αυτονομία» κι ένα άλλο χαριτωμένο, που λέει «ηρακλής και fuck the police». Έξω από το στάδιο, οι αναρχικοί έχουν γράψει συνθήματα για τους απεργούς πείνας και τα αιτήματά τους για τους φυλακισμένους συντρόφους τους –σχετικά με τις συνθήκες κράτησης ή την αποφυλάκισή τους. Κι είναι ενδιαφέρον πώς θα καταφέρει ο σύριζα (ένα κόμμα που πάει με όλα, και με τον αστυφύλακα και με τον χωροφύλακα) να ξεπεράσει αυτόν το σκόπελο και τι θα κατάληξη θα έχει το θέμα τώρα που δεν είναι στα πράγματα μια δεξιά ανάλγητη (αλλά μια «ευαίσθητη, αριστερή») κυβέρνηση.

Και έτσι, με τη σκέψη σου να ταξιδεύει παράλληλα με εσένα, φτάνει στον προορισμό σου, πριν καλά-καλά το καταλάβεις.

Ο τίτλος και το περιεχόμενο της σημερινής ανάρτησης είναι εμπνευσμένα από την ομώνυμη στήλη στην προτελευταία σελίδα της εφημερίδας κόντρα, που μπορεί να μας πλήγωσε όταν αύξησε την τιμή της σε1 ευρώ κι αργότερα σε ένα 1,30, όταν σταμάτησε την κυκλοφορία της εκτός αθηνών ή όταν άλλαξε τη γραμματοσειρά της, και μπορεί να έχει εμφανή εμπάθεια όταν μιλάει πχ για το κόμμα ή την εικοστή οκτώβρη, αλλά παραμένει τουλάχιστον πιστή στο «μέτωπο της ελάχιστης κοινής λογικής» ενάντια στη φιλοκυβερνητική υστερία των ημερών και διαθέτει τον πιο γλαφυρό και ρέοντα λόγο από κάθε άλλο αντίστοιχο έντυπο, διατηρώντας το μαχητικό της χαρακτήρα και πάνω απ’ όλα την πλάκα της –λέγοντας παντού και πάντα πχ τον υπουργό οικονομικών μπαρουφάκη ή καθιερώνοντας στήλες όπως «η παπάρα της εβδομάδας».

Ουκρανία κι αντιφασιστική εξέγερση

Τα κείμενα που στάθηκαν αφορμή για τη σημερινή ανάρτηση είναι τα εξής τρία: το κείμενο του κ. γούση στο πριν της 12^ης οκτώβρη «οι εξεγερμένοι του ντονμπάς και οι αριστεροί του σωλήνα», η απάντηση του ΕΒ (ελισαίου βαγενά) στο ριζοσπάστη της 18^ης οκτώβρη με το κείμενό του «για τις εξελίξεις στην ανατολική ουκρανία» και η ανταπάντηση των τριών μελών του ναρ και της ελληνικής αποστολής του στο αντιφασιστικό καραβάνι αλληλεγγύης στην ανατολική ουκρανία. Καλό είναι σφε αναγνώστη πριν προχωρήσεις στο ζουμί της ανάρτησης, να επισκεφτείς τους παραπάνω συνδέσμους (στο βουνό) για να έχεις μια σφαιρική εικόνα επί της ουσίας.

Ας κάνουμε καταρχάς μια μικρή ανακεφαλαίωση. Ποια είναι η θέση του κκε για τα τεκταινόμενα στην ουκρανία; Την επαναλαμβάνει ο βαγενάς στο κείμενό του: το κκε καταδίκασε από την πρώτη στιγμή την «επέμβαση των ΗΠΑ και της ΕΕ στην Ουκρανία, στο έδαφος του καπιταλισμού και του ισχυρού ανταγωνισμού των παραπάνω δυνάμεων με τη Ρωσία». Η εκτίμηση του κόμματος είναι πολύ προσεκτικά ζυγισμένη και διατυπωμένη, ώστε να μην πέσει ούτε στη λούμπα των ίσων αποστάσεων ούτε και στην παγίδα να επιλέξει ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο για να συνταχθεί. Έτσι βέβαια καταφέρνει να ερεθίσει όσους κρύβονται πίσω από εύκολες μονοδιάστατες απαντήσεις, ή παρερμηνεύουν σκόπιμα τις θέσεις του κκε, για να το εγκαλέσουν –είτε ως «ρωσόδουλο», κατά την προσφιλή έκφραση της οακκε, επειδή δεν ευθυγραμμίζεται με τη δυτική προπαγάνδα, είτε από την άλλη γιατί τηρεί υποτίθεται στάση ίσων αποστάσεων.

Ποια είναι η δράση που έχει αναπτύξει το κκε για το ουκρανικό ζήτημα; Απαντά και σε αυτό πολύ συγκεκριμένα το κείμενο του ριζοσπάστη. Διοργανώσαμε παραστάσεις στην ουκρανική πρεσβεία, μαζικές διαδηλώσεις έξω απ' αυτήν, καυτηριάσαμε τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης, ιδιαίτερα την περίοδο που είχε την Προεδρία της ΕΕ, καταθέσαμε σχετικές Ερωτήσεις στο Ευρωκοινοβούλιο αποκαλύπτοντας τον βρώμικο ρόλο της ΕΕ στις εξελίξεις κ.ά.

Πρόσφατα διοργανώσαμε Ευρωπαϊκή Συνάντηση ΚΚ, όπου το ζήτημα της Ουκρανίας και των εξελίξεων σ' αυτήν ήταν ένα από τα σημαντικότερα.

Θα μπορούσε άραγε το κκε να αναλάβει περισσότερες πρωτοβουλίες αυτό το διάστημα; Ενδεχομένως· αλλά δεν είμαι σε θέση να το κρίνω, χωρίς να γνωρίζω κάποια συγκεκριμένα στοιχεία. Τι επαφές-συζητήσεις έχουμε με κομμουνιστικές κινήσεις (πέρα από το κκ ουκρανίας) στις περιοχές του ντονέτσκ και του λουγκάνσκ και ποια είναι η δική τους εκτίμηση; Ποια ήταν η εξέλιξη-κατάληξη των επαφών που είχαμε με την κίνηση μπορότμπα; Πώς βλέπουμε τις δυνάμεις που παίρνουν μέρος στο αντιφασιστικό καραβάνι (όπου συμμετέχει προφανώς και το αδελφό κεκρ) με πρωτοβουλία της μπάντας μπασότι –σημείο των καιρών και δείγμα του μεγάλου πολιτικού κενού που υπάρχει σε διεθνή κλίμακα, ιδίως στο κομμουνιστικό κίνημα; Τι πρωτοβουλίες μπορεί συντονισμένης, πανευρωπαϊκής δράσης μπορεί να αναλάβει η (σαφώς αδύναμη ακόμα) πρωτοβουλία κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων και πώς θα μπορούσαν αυτές να ξεφύγουν από το καθαρά συμβολικό επίπεδο της διαμαρτυρίας και να ασκήσει πολιτική πίεση, πετυχαίνοντας και κάποια απτά αποτελέσματα;

Προσωπικά θεωρώ θεμιτή και θα άκουγα/διάβαζα προσεκτικά μια κριτική που θα θεωρούσε ελλιπή ή αναντίστοιχο της συγκυρίας τον παραπάνω απολογισμό δράσης ή θα είχε κάποια διαφορετική εκτίμηση για τη συγκεκριμένη κατάσταση, τη διάταξη δυνάμεων, το διακύβευμα, κτλ. Θα φρόντιζα επίσης να δέσω την όποια κριτική προσέγγιση με μια γενικότερη ανησυχία για τα αντιιμπεριαλιστικά αντανακλαστικά και την πορεία του μαζικού λαϊκού κινήματος. Οι αντιδράσεις στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις των τελευταίων χρόνων (συρία, λιβύη, ουκρναία, κ.α) δεν αντέχουν σε καμία σύγκριση με τις μαζικότατες κινητοποιήσεις πριν από δέκα και δεκαπέντε χρόνια για το ιράκ, το αφγανιστάν και τη γιουγκοσλαβία. Μία εικόνα που γίνεται ακόμα πιο ανησυχητικά αν συνυπολογίσουμε την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων και το αυξημένο ενδεχόμενο μιας γενικευμένης πολεμικής σύγκρουσης στη σημερινή συγκυρία.

Αντ’ αυτού η κριτική του πριν επιλέγει να διαστρεβλώσει την προσέγγιση του κκε και να στήσει ένα σκιάχτρο για να ξιφουλκήσει εναντίον του, στηλιτεύοντας τις ίσες αποστάσεις του κκε. Ενώ εκφράζει ειλικρινή ανησυχία για το ότι «εγκαταλείπονται αντιιμπεριαλιστικές παραδόσεις δεκαετιών» και την εκτίμηση πως ο συντάκτης του ρίζου θέλει «να προλάβει εξελίξεις στο ΚΚΕ».

Ποιος έχασε την ειλικρίνεια, για να τη βρουν αυτοί –θα πει κανείς; Που για τις ανάγκες του κειμένου μπορεί να γίνει: ποιος έχασε τον αντι-ιμπεριαλισμό για να τον βρουν στο πριν; Τον έχασε το κκε και τον βρήκε το ναρ, μας απαντάνε οι συντάκτες του.

Μπορεί βέβαια το ναρ να ανακαλύπτει εσχάτως πολλά καινούρια πράγματα μαζί με το εθνικό ζήτημα που τίθεται με νέο τρόπο στις μέρες μας, αλλά το αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο είναι ακόμα σχετικά άγνωστο σπορ για τα μέλη του, κάτι που αποτυπώνεται με γλώσσα λανθάνουσα και στον αδόκιμο νεολογισμό «ενδοαντιιμπεριαλιστική σύγκρουση» (που υπήρχε προφανώς στο πρωτότυπο, αλλά «ξύθηκε» από την ηλεκτρονική εκδοχή του κειμένου. Και) που σημειώνει εύστοχα ο βαγενάς, όχι ως απλό φιλολογικό σχόλιο, αλλά ως μπηχτή με πολιτική προέκταση. Δεν είναι τόσο μακρινή εξάλλου η εποχή των νατοϊκών βομβαρδισμών στη γιουγκοσλαβία και των (αρχικά) ίσων αποστάσεων από «το σφαγέα μιλόσεβιτς», για να έχει ατονήσει η μνήμη.

Οι εκτιμήσεις των μελών του ρεύματος για όσα είδαν στη διάρκεια της αποστολής τους καταγράφονται πληρέστερα σε άλλα κείμενά τους και σε αυτή την τηλεοπτική εμφάνισή τους στην «αυτοδιαχειριζόμενη ετ3». Τα συγκεκριμένα κείμενά τους ωστόσο δε φαίνεται να ενδιαφέρονται τόσο να πείσουν για την αλήθεια τους, καθώς βάζουν άλλες πολιτικές προτεραιότητες. Η ουσία της κριτικής τους είναι πως το κκε υποτιμά το λαϊκό παράγοντα, τις διεργασίες και τη δυναμική τους, την εσωτερική διαπάλη στο κίνημα αντίστασης των πολιτοφυλακών και το αντιφατικό εγχείρημα των λδ (λαϊκών δημοκρατιών) της ανατολικής ουκρανίας.

Στην πράξη απευθύνονται μάλλον σε όσους δεν έχουν ή δε θέλουν να διαβάσουν το κείμενο του ριζοσπάστη, όπου ο βαγενάς αναφέρει επί λέξει: «Σημειώσαμε πως στην Ανατολική Ουκρανία, στις γραμμές των πολιτοφυλάκων, πολεμούν διαφορετικές δυνάμεις, πολεμά κόσμος διαφορετικός και με διαφορετικά κίνητρα. Μεταξύ αυτών που πολεμούν εκεί βρίσκονται και κομμουνιστές, όπως κι εθνικιστές και πως διεξάγεται διαπάλη για τον έλεγχο της κατάστασης. Τονίσαμε πως θα πρέπει η εργατική τάξη της Ουκρανίας να καθορίσει τη δική της αυτοτελή στρατηγική, με στόχο την ανατροπή του καπιταλισμού».

Η παραπάνω κατηγορία βέβαια μπορεί πολύ εύκολα να αντιστραφεί ενάντια στο ναρ και το μετωπικό του σχήμα, που φαίνεται συνήθως να υπερτιμά ή να εξιδανικεύει αντίστοιχες καταστάσεις. Παρά τις συνεχείς διαβεβαιώσεις των συντακτών του πως δε θέλουν να ωραιοποιήσουν την εικόνα και να υποτιμήσουν τη διαπάλη και τις αντιφάσεις στην ανατολική ουκρανία, επιμένουν εμμονικά σχεδόν να κάνουν λόγο για «γνήσια, λαϊκή αντιφασιστική εξέγερση» (σε αντίθεση προφανώς με τις γιαλαντζί), αγνοώντας επιλεκτικά όσα στοιχεία διαψεύδουν φανερά το παραπάνω σχήμα: τις ανοιχτά φασιστικές ομάδες που δρουν σε αυτό το ένοπλο κίνημα, τις καθαρά αντιδραστικές τοποθετήσεις αξιωματούχων των ‘λαϊκών δημοκρατιών’, τις επισημάνσεις του κεκρ για την πορεία των εθνικοποιήσεων, που έχουν μείνει στα χαρτιά. Παραθέτω συμπληρωματικά σε όσα αναφέρει το άρθρο του βαγενά ένα σύνδεσμο με εξίσου ενδιαφέροντα στοιχεία από το τελευταίο φύλλο της «κόντρα».

Η συγκεκριμένη εκτίμηση μιας (ομολογουμένως αντιφατικής) κατάστασης είναι από τα πιο δύσκολα πρακτικά καθήκοντα, που απαιτεί οξυμένο πολιτικό κριτήριο. Έχουμε όμως λόγους να δυσπιστούμε απέναντι στο πολιτικό κριτήριο του συγκεκριμένου χώρου (και των μετωπικών του συμμάχων). Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που ένα άλλο μέλος του ρεύματος, ο έγκριτος πι-πι, επέστρεφε από τη λιβύη ενθουσιασμένος με τα «επαναστατικά - εξεγερσιακά» χαρακτηριστικά της αραβικής άνοιξης, επεξηγώντας μάλιστα τη ριζοσπαστική σημειολογία των συμβόλων της, πχ της καινούριας λιβυκής σημαίας (ναρ-ιμπεριαλισμός 1-0). Τον ίδιο πολιτικό ενθουσιασμό επέδειξε σύσσωμο σχεδόν το ρεύμα για τις πλατείες των αγανακτισμένων στην ελλάδα και παγκοσμίως, τις.. ελπιδοφόρες διεργασίες και τη διαπάλη της άνω και της κάτω πλατείας –που είχε καταργήσει από την πρώτη μέρα τα κόμματα και κάπου στην πορεία κατάργησε και το χρήμα! Συγγενείς του πολιτικά χώροι είχαν επιδείξει ανάλογα αντανακλαστικά στο αργεντινάσο ή το δεκέμβρη του 08’ (όπου κατά το σάββα υπήρχε επαναστατική κατάσταση) ή στην περίπτωση του ουκρανικού μεϊντάν με την ξεκάθαρη φασιστική ηγεμονία. Το κίνημα είναι το παν, ο τελικός σκοπός δεν είναι τίποτα.

Το σκάλωμα που στοιχειώνει πολλές αντίστοιχες εκτιμήσεις του χώρου είναι ένα τσιτάτο του λένιν για αυτούς που δε θα δουν ποτέ μια πραγματική επανάσταση, εφόσον περιμένουν να τη βρούνε σε καθαρή μορφή, από εδώ το στρατόπεδο της επανάστασης κι από εκεί οι αντίπαλοι –ή αλλιώς, από εδώ η γυναίκα μου κι από εδώ το αίσθημά μου, όπως λέει κι ο αοιδός. Συνεπώς δεν μπορούμε να κοιτάμε στα δόντια κάθε μαζικό, αγωνιστικό σκίρτημα, με κριτήρια πολιτικής-ταξικής καθαρότητας, για να το απορρίψουμε και να νιώσουμε δικαιωμένοι από την αποτυχία του, γιατί «εμείς τα λέγαμε».

Ταυτόχρονα όμως είναι πολιτικά λάθος κι ανέντιμο να επιχειρεί να κρύψει κανείς τις δικές του πολιτικές αντιφάσεις πίσω από τις αντιφάσεις του κινήματος και τη γενική επίκλησή τους, να πηγαίνει όπου φυσάει ο άνεμος και να βαυκαλίζεται πως εφοδεύει προς τον ουρανό, να μην προβληματίζεται για τον τρόπο και τα αποτελέσματα της παρέμβασης των κομμουνιστών στο μαζικό κίνημα –χωρίς να κρύβουν τη διέξοδο, το στρατηγικό στόχο, πόσο μάλλον την ταυτότητά τους.

Σε κάθε περίπτωση, η ουσία των κειμένων, όπως την αντιλαμβάνομαι τουλάχιστον, δε βρίσκεται στην τάδε ή τη δείνα διαφορετική εκτίμηση, αλλά στη μόλις συγκαλυμμένη προσπάθεια του ρεύματος να αντλήσει πολιτική υπεραξία από τη συμμετοχή του στο καραβάνι έναντι της.. «επίσημης αριστεράς», κρατώντας μάλιστα ίσες αποστάσεις (και σε αυτό και σε άλλα ζητήματα) μεταξύ του κκε και του κυβερνητικού κρετινισμού του σύριζα, που τάσσεται ανερυθρίαστα στο πλευρό των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών της εε.

Κι αυτό μολονότι δεν έχουν καταφέρει, όπως ομολογούν κι οι ίδιοι, να πείσουν καν τους συμμάχους τους στο μετωπικό τους σχήμα (ανταρσυα) για το δίκιο τους και τη διαμόρφωση μιας κοινής αντίληψης-πολιτικής γραμμής, αφού λύσουν πρώτα με το σεκ τις.. ενδοαντιιμπιεραλιστικές αντιθέσεις τους..

Κι αυτό το στοιχείο είναι που καθιστά κατά τη γνώμη μου, ανεξαρτήτως προθέσεων, τα παραπάνω κείμενα ένα από τα χειρότερα δείγματα μικροκομματικής λογικής στις μέρες μας.

Σχετικά με τον χαρακτήρα της επανάστασης στην Ελλάδα

Άρτι αφιχθείσα από τις διακοπές της, η κε του μπλοκ αναβάλλει για λίγο ακόμα τα κείμενα επικαιρότητας, μέχρι να φύγει κι η ραστώνη του δεκαπενταύγουστου, και ολοκληρώνει την τριλογία των αναρτήσεων για το νίκο ζαχαριάδη με ένα ακόμα δικό του κείμενο, σχετικά με τον χαρακτήρα της επικείμενης επανάστασης στην ελλάδα. Το κείμενο αυτό, γραμμένο το μάη του 1962 (το τελευταίο γραπτό του ζαχαριάδη πριν από την εξορία του στο σοργκούτ) αποτελεί ξεχωριστό κεφάλαιο στη μπροσούρα του «προβλήματα της κρίσης του κκε» -θυμίζω ότι μπορείτε να τη βρείτε και να τη διαβάσετε σε ηλεκτρονική μορφή πατώντας εδώ.

Εστιάζοντας στην εκτίμηση του χαρακτήρα της επανάστασης, την περιβόητη αλλαγή (που μας ταλαιπωρούσε από τότε) και τη σύνδεση με τον αγώνα για δημοκρατία, η ανάλυση του ζαχαριάδη είναι διεισδυτική, ζωντανή, πρωτότυπη και δύσκολα θα μπορούσε να μεταφερθεί αυτούσια και να κατηγοριοποιηθεί στις σημερινές συνθήκες με βάση τα έτοιμα καλούπια της σύγχρονης συζήτησης-διαπάλης. Ωστόσο προσφέρεται σε αρκετά σημεία για συνειρμούς και επίκαιρες προεκτάσεις στην εποχή μας.

Μερικές παρατηρήσεις

1) Η οππορτουνιστική φραξιονιστική ομάδα Παρτσαλίδη-Κολιγιάννη και Σία ξεφεύγει απ’ το σχήμα του 1934 προς τα πίσω, παραγνωρίζοντας τις τεράστιες μεταβολές που έγιναν στην Ελλάδα και το συσχετισμό των κοινωνικών δυνάμεων σ’ αφτή, στη λαϊκο-απελεθυερωτική, δημοκρατική επανάσταση 1941-1949.

2) Η ομάδα καθορίζει την επανάσταση σαν αντιιμπεριαλιστική δημοκρατική και παρασιωπά το προτσές και τους ρυθμούς της μετεξέλιξης σε σοσιαλιστική.

3) Η 6^η Ολομέλεια του 1934 καθόρισε τον χαρακτήρα της επανάστασης στην Ελλάδα αστικοδημοκρατική με λίγο-πολύ γρήγορο πέρασμα στο σοσιαλισμό.

4)Κυριολεχτικό πελάγωμα επικρατεί στον καθορισμό της δημοκρατικής αφτής επανάστασης που ονομάζεται και ριζική δημοκρατική αλλαγή και εθνική δημοκρατική αλλαγή. Λόγου χάρη το «Πρόγραμμα» στην «Εισαγωγή» του λέει: «Η εθνική δημοκρατική αλλαγή μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο με την πάλη του ίδιου του λαού κάτω από την ηγεσία της εργατικής τάξης και του κόμματός της του ΚΚΕ».

Όμως το κεφάλαιο «οι δυνάμεις της αλλαγής και το πατριωτικό μέτωπο» αρχίζει έτσι: «Η εθνική δημοκρατική αλλαγή δεν είναι έργο μιας τάξης ή ενός κόμματος αλλά έργο όλων των κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων και όλων των κομμάτων που είναι υπέρ της αλλαγής αφτής».

Εδώ δεν πρόκειται για το ποιο είναι σωστό για το ότι δε μπορούμε να μοιράσουμε σε δυο γαϊδούρια άχυρα.

Το βασικό στην οππορτουνιστική διατύπωση της δημοκρατικής αλλαγής είναι ότι σ’ αφτή θα πάρει μέρος και η εθνική αστική τάξη, που όπως επανειλημμένα διατύπωσαν ηγετικά στελέχη της οππορτουνιστικής φραξιονιστικής ομάδας για πολιτικό εκφραστή θα έχει και τις πολιτικές δυνάμεις του Κέντρου! Είναι το ίδιο Κέντρο της προσκόλλησής του στο ΝΑΤΟ και στον αντικομμουνισμό.

Συνεργασία μαζί πάντα πρέπει να επιδιώκουμε, χωρίς νάχουμε όμως ούτε οππορτουνιστικές αφταπάτες.

Πλέρια σύγχυση στις γραμμές της ομάδας επικρατεί και στο ζήτημα της σχέσης ανάμεσα σε «μια μερικότερη αλλαγή, με μια άμεση στροφή πορείας» (Κολιγιάννης) και την εθνική δημοκρατική αλλαγή. Ο ίδιος ο Κολιγιάννης στο λόγο του στο 22^ο συνέδριο του ΚΚΣΕ συνταφτίζει τις δύο αφτές δημοκρατικές αλλαγές –μερική και εθνική. Να τι λέει: Στις εκλογές της 29 του Οχτώβρη 1961 οι συνεπείς δημοκρατικές και προοδεφτικές δυνάμεις ενώθηκαν σε κοινό εκλογικό συνασπισμό, το ΠΑΜΕ για να βάλουν τέλος στη διακυβέρνηση των αντιδραστικών δεξιών και να φέρουν στην εξουσία δημοκρατική κυβέρνηση που θα πραγματοποιήσει στροφή στην όλη πορεία και εξέλιξη της χώρας». (Πράβντα, 25.10.61. Υπογράμμιση Ν. Ζαχαριάδη).

Τι έχουμε λοιπόν εδώ μερική, εθνική ή κάποια άλλη διάμεση αλλαγή;!!!

Ο Παρτσαλίδης σε άρθρο του που μετέδωσε η «Φωνή της αλήθειας» στις 26 Γενάρη 1962 διαπιστώνει ότι αν είχαμε στις εκλογές ενότητα με το Κέντρο θα εξασφαλίζαμε μεγάλη πλειοψηφία στη βουλή και θα πραγματοποιούνταν η δημοκρατική αλλαγή!

Βλέπουμε λοιπόν ότι η οππορτουνιστική σύγχυση και το πελάγωμα είναι πλέριο. Θα μπορούσαν να αναφερθούν πάρα πολλά στοιχεία που το αποδείχνουν αφτό τετραγωνικά. Μα δεν χρειάζεται να φας όλη τη σούπα για να καταλάβεις ότι ξίνισε. Και μάλιστα όσο απλώνουμε προς τους συμμάχους και συνεργάτες τόσο η ξινίλα αφτή χτυπά και πιο δυνατά στη μύτη.

Ακριβώς μέσα σ’ αφτή τη σύγχυση αλωνίζει απλόχερα ο οππορτουνισμός χαντακώνοντας το ζήτημα της επανάστασης στην Ελλάδα. Λ.χ. δεν ξεκαθαρίζει ποια θα είναι η μορφή της πρώτης εξέλιξης στην εθνική δημοκρατική αλλαγή.

Γεγονός είναι ότι στην Ελλάδα επιβάλλεται και είναι δυνατή μια στροφή προς τα αριστερά μια εκδημοκράτιση στη ζωή της χώρας. (Γενική αμνηστία, αποκατάσταση δημοκρατικών ελευθεριών, πολιτική ειρήνης και συνδετερότητας κτλ). Λ.χ. πολλά ΚΚ στη δύση (Γαλλίας-Ιταλίας) βάζουν την άμεση αυτή επιδίωξη συνδέοντάς την με την παραπέρα γενικότερη μεταβολή: Κάθε δημοκρατική κατάχτηση μας πλησιάζει στο σοσιαλισμό.

Στην Ελλάδα πρέπει να πάμε όχι προς τα πίσω απ’ το σχήμα του 1934, μα προς τα μπρος δηλ προς τη λαϊκή δημοκρατία που είναι η μόνη για την πατρίδα μας κοινωνική-επαναστατική διέξοδος.

Το πρόβλημα της λαϊκής δημοκρατίας στην Ελλάδα είναι ώριμο. Αφτό δείχνει η αλλαγή στο συσχετισμό των ταξικών δυνάμεων που έγινε από το 1934 και δω, αλλαγή που κατά το Λένιν παίζει αποφασιστικό ρόλο στον καθορισμό του χαραχτήρα της επανάστασης. Η λαϊκο-δημοκρατική επανάσταση στην Ελλάδα θα είναι σοσιαλιστική, λύνοντας συνάμα και όλα τα άλυτα εθνικοδημοκρατικά καθήκοντα: ξενική εξάρτηση, αγροτικό κλπ.

Η λύση αφτή βρίσκεται σε πλέρια αρμονία με τη διακήρυξη της Μόσχας των κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων του Νοέμβρη 1957.

Και για να τελειώσουμε το κεφάλαιο αφτό, ο Λένιν γράφει: «Οι πολιτικοί μετασχηματισμοί προς πραγματική δημοκρατική κατέφθυνση και πολύ περισσότερο οι πολιτικές επαναστάσεις σε καμιά περίπτωση, ποτέ και σε οποιεσδήποτε συνθήκες δεν μπορούν ούτε να σπάσουν ούτε να αδυνατίσουν το ζήτημα της σοσιαλιστικής επανάστασης. Αντίθετα αυτοί πάντα την προσεγγίζουν, απλώνουν γι’ αφτήν τη βάση, τραβάν στη σοσιαλιστική πάλη καινούρια στρώματα της μικροαστικής τάξης και των μισοπρολεταριακών μαζών». (Πλέρια συλλογή έργων, τόμος 26, σελ. 351-2).

Ώστε τα πράγματα είναι πεντακάθαρα: και οι ντόπιες και οι διεθνείς και ιδιαίτερα οι βαλκανικές συνθήκες καθορίζουν το χαρακτήρα της επικείμενης κοινωνικής επαναστατικής αλλαγής στην Ελλάδα σαν λαϊκό-δημοκρατικό, σοσιαλιστικό στην άμεση συνέχειά του. Προς τον σκοπό αφτό οδηγεί η αδιάκοπη πάλη του λαού, εξωκοινοβουλεφτική-κοινοβουλεφτική για δημοκρατικές αλλαγές και καταχτήσεις. Στην πάλη αφτή η εργατιά με το αγωνιστικό της παράδειγμα καταχτά την ηγεμονία και συσπειρώνει την πλειοψηφία των εργαζόμενων τάξεων, πρώτ’ απ’ όλα της αγροτιάς, και τις οδηγάει με την καθοδήγηση του ΚΚΕ προς τη λαϊκο-δημοκρατική αλλαγή.

Ο φραξιονισμός-οππορτουνισμός και δω μας έσπρωξε πίσω. Και με την ανάθεση στο Κέντρο του εκπρόσωπου της εθνικής αστικής τάξης πού και ποιο είναι το πρόγραμμα της εθνικής αστικής τάξης, όπως ισχυρίζεται ο Παρτσαλίδης και ποιος το πρόβαλε και με τη ρεβιζιονιστική σημαία του ειρηνικού περάσματος στην επανάσταση στις σημερινές συνθήκες του αντιδραστικού αποχαλινισμού παράδωσε την πρωτοβουλία στο Κέντρο και έδεσε το ΚΚΕ στην ουρά του λαϊκού κινήματος. Ο φραξιονισμό-οππορτουνισμός ουσιαστικά παραιτήθηκε από τον ανεξάρτητο ρόλο του ΚΚΕ και στην πράξη εφαρμόζει αφτό που κατηγορούσε τον Βαφειάδη.

Ο Παρτσαλίδης σε μετεκλογικά γραφτά του από τη «Φωνή της αλήθειας» παραδέχεται ότι την πρωτοβουλία της αντικαραμανλικής πάλης την πήρε το Κέντρο, δηλαδή η «εθνική αστική τάξη»! Αυτό δείχνουν και τα γεγονότα: κινητοποιήσεις κάνει ο Παπαπνδρέου και μεις τον χειροκροτάμε.

Αν έτσι θα πάμε δε θα ξεκολλήσουμε ποτέ από την ουρά. Η κατάσταση είναι τέτοια στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια που διψά την αποφασιστική προβολή των δημοκρατικών προβλημάτων και καθηκόντων, που μέσα στην πάλη, λαϊκή-μαζική, εξωκοινοβουλφτική-κοινοβουλεφτική θα συγκεντρώνει όλο και πιο πλατιές μάζες και που θα σηκώνει τον αγώνα όλο και πιο ψηλά, μέχρι τις λαϊκές διαδηλώσεις και τις μαχητικές πολιτικές απεργίες, μέχρι τη συναδέλφωση λαού και στρατού, ως και τη γενική πολιτική απεργία. Θα πρέπει το ίδιο αποφασιστικά να προβάλουμε και τη λαϊκή-δημοκρατική αλλαγή, σαν αλλαγή προοδεφτικής πορεία για την Ελλάδα.

Η φραξιονιστική-οππορτουνιστική ομάδα, στα πλαίσια της πολιτικής του εξεβμενισμού της αντίδρασης μπαστάρδεψε και έκρυψε την επαναστατική κληρονομιά του λαϊκού κινήματος στην Ελλάδα. Δεν είναι τυχαίο ότι στο «Πρόγραμμα» της λεγόμενης 6^ης ολομέλειας του 1956 κρύφτηκε ολότελα το σοσιαλιστικό πρόσωπο του ΚΚΕ και του κινήματος και προβλήθηκε σαν πανάκεια το ειρηνικό πέρασμα στη δημοκρατική αλλαγή, πέρασμα μπασταρδεμένο, ρεβιζιονιστικά, αντιλενινιστικά.

Ενώ οι Διακηρύξεις των κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων τονίζουν ότι το ειρηνικό πέρασμα θάνε αποτέλεσμα της ολόπλευρης πάλης, οι δικοί μας οππορτουνιστές-αναθεωρητές πρόβαλαν τη θέση ότι «συσπείρωση και συνεργασία» (με το Κέντρο απ’ τα πάνω) αποτελούν την πρώτη προϋπόθεση για να γίνει η «εθνική και δημοκρατική αλλαγή ειρηνικά»

Οι Διακηρύξεις των κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων λένε ότι: «Προϋπόθεση για το ειρηνικό πέρασμα είναι οι κυρίαρχες τάξεις να μην καταφύγουν στη βία». Οι δικοί μας οππορτουνιστές ενώ ξελαρυγγιάζονται για τον τρομοκρατικό αφηνιασμό της αντίδρασης ( ο Δημητρίου στη συνέντευξή του στη «Φιλολογική εφημερίδα» της Μόσχας, έφτασε στο σημείο να πει ότι ο Καραμανλής τον κάθε εκλογέα ουσιαστικά τον έστησε στην μπούκα του τουφεκιού) δεν ξεχνούν ούτε λεφτό το βιολί τους για το ειρηνικό πέρασμα με τις σημερινές ελληνικές συνθήκες.

Γίνεται φανερό ότι έτσι μακριά δε θα πάμε, δε θα ξεκολλήσουμε ποτέ απ’ τον οππορτουνιστικό βάλτο. Κατά συνέπεια το πρώτο συμπέρασμα και δω είναι: Χειρουργικό ξερίζωμα, αποκατάσταση του μαρξισμού-λενινισμού στο ΚΚΕ.

-.-

Στο επόμενο κεφάλαιο ο ζαχαριάδης παραθέτει ένα κομματικό ντοκουμέντο από μια απόφαση του πγ της κε του κκε, στα τέλη του 55', για να κάνει ο αναγνώστης τις απαραίτητες συγκρίσεις με τη δουλειά της «τυχοδιωκτικής» και «σεχταριστικής» παλιάς καθοδήγησης του ΚΚΕ. Αλλά αυτό ξεφεύγει από τα όρια της παρούσας ανάρτησης.

Υστερόγραφο:

Έχω την εντύπωση πως με βάση την παραπάνω ανάλυση η σακε εκτιμούσε πως η επανάσταση που έρχεται θα είναι λαϊκοδημοκρατική-σοσιαλιστική, στο συνέδριό της όπου διακήρυσσε επίσης την ανάγκη συγκρότησης (και στο λέτσοβο) ενός νέου προλεταριακού κόμματος –προτού μετεξελιχθεί σε εφημερίδα (κόντρα) και οδηγηθεί ουσιαστικά στην αυτοδιάλυση (!). Αλλά για αυτά ο καταλληλότερος να μιλήσει είναι ένας άλλος ρεντ μπλόγκερ..

Τα προλεγόμενα στις δίκες της Μόσχας

Συνεχίζουμε σε ρυθμούς μαυσωλείου και κορυφώνουμε με τις δίκες της μόσχας, σε δύο συνέχειες.


Γύρω από τις δίκες της μόσχας αναπτύχθηκε πλούσια φιλολογία από τη μεριά των κάθε είδους απολογητών του ιμπεριαλισμού και του ρεβιζιονισμού. Ήταν κι αυτή μια από τις εκδηλώσεις του αντισταλινικού φαινόμενου που είναι ακριβώς η εκστρατεία της παγκόσμιας ιμπεριαλιστικής αστικής τάξης ενάντια στον κομμουνισμό και που πήρε νέα ορμή μετά την προδοσία του χρουτσωφισμού.

Με τη συκοφαντία και το ψέμα γύρω από τις δίκες της μόσχας, όπως σε όλο τον κόσμο έτσι και στην ελλάδα, οι αντιδραστικοί καλαμαράδες προσπάθησαν να στηρίξουν το δεσποτισμό και τη γραφειοκρατία του στάλιν! Αυτοί όμως οι «νηφάλιοι» και «αντικειμενικοί» μελετητές που δήθεν θέλουν να σώσουν τον κομμουνισμό απ’ τον «σταλινισμό»(!) δεν τόλμησαν ποτέ να παρουσιάσουν στο λαό μας τα ντοκουμέντα από τις δίκες της μόσχας. Δε λυπόταν τα χρήματα για να πλημμυρίσουν τα βιβλιοπωλεία με τα έργα των ελενστάιν, μπετελέμ, γκαρωντύ κι άλλων αρουραίων. Έκρυβαν όμως τα ντοκουμέντα απ’ τις δίκες των τροτσκιστών, ζηνοβιεφικών και μπουχαριανικών. Και τα έκρυβαν για να μπορούν έτσι εκ του ασφαλούς να αποδείχνουν την επικράτηση του σταλινισμού.

Ήρθε ο καιρός που ο ελληνικός λαός, οι προλετάριοι και οι επαναστάτες μπορούν να μάθουν την αλήθεια γύρω απ’ την υπόθεση αυτή. να μάθουν ποιοι είναι αυτοί που δικάστηκαν στη μόσχα, γιατί δικάστηκαν και γιατί καταδικάστηκαν και να βγάλουν τα συμπεράσματά τους γι’ αυτούς όλους που με σατανική υποκρισία υπερασπίζουν τους δολοφόνους του κίροφ.

Δεν χρειάζεται εμείς να γράψουμε περισσότερα. Φτάνουν τα ντοκουμέντα αυτού του έργου για να δώσουν ένα γερό χαστούκι στους τροτσκιστές και να στερήσουν απ’ τους προστάτες τους, τους ιμπεριαλιστές και τους ρεβιζιονιστές ένα χαράκωμα ενάντια στον μπολσεβικισμό.

Ωραία. Ποιοι είμαστε εμείς όμως;
Η κεντρική επιτροπή της σακε (αχά!) παραδίνει στην προοδευτική κοινή γνώμη τον πρώτο τόμο των πραχτικών των δικών της μόσχας που καλύπτει τη δίκη των συνωμοτών του τροτσκιστο-ζηνοβιεφικού κέντρου που διεξάχτηκε απ’ τις 19 μέχρι τις 24 αυγούστου του 1936.

Φλεβάρης 1981, η κεντρική επιτροπή της σακε

Αυτό τον φλεβάρη λοιπόν συμπληρώνονται τριάντα χρόνια από αυτή την έκδοση, πενήντα πέντε από το εικοστό συνέδριο και τη μυστική έκθεση του χρουτσώφ που «αναψηλάφισε» τις δίκες εκ των υστέρων και δύο εβδομάδες από το αφιέρωμα της ελευθεροτυπίας με ιστορικούς κουκουέδες συνεργαζόμενους –όχι απαραίτητα φιλοσταλινικούς. Σήμερα επίσης κλείνει ένας χρόνος από το τρίτο συνέδριο της νΚα και 115 από τη γέννηση του ζντάνοφ (άσχετο).

Ίσως κάποιοι περιμένουν την εκτίμηση της κε του μπλοκ για το ποιόν του αφιερώματος. Αυτή θα ξεγλιστρήσει όμως, με μια διπλωματική απάντηση: «ενδιαφέρον». Και πιο ενδιαφέρον απ’ όλα ήταν το τελευταίο κεφάλαιο «τεκμήρια» -με αποσπάσματα από τα πρακτικά των δικών και διάφορα έγγραφα. Με το οποίο και θα ασχοληθούμε σε αυτή την ανάρτηση, μένοντας πιστοί στα ντοκουμέντα και στις κεντριστικές αρχές μας. Ερμηνείες επί της ουσίας στο δεύτερο μέρος.

Σε μια πρώτη ανάγνωση των πρακτικών, αυτό που ξεχωρίζει είναι οι εντυπωσιακές ομολογίες των κατηγορούμενων κι η παντελής έλλειψη προθυμίας να υπερασπίσουν τον εαυτό τους.

Μρατσκόφσκι: Απέρχομαι σαν προδότης του κόμματός μου, σαν προδότης που πρέπει να εκτελεστεί. Το μόνο που ζητώ είναι να γίνει πιστευτό αυτό που είπα, ότι κατά την ανάκριση ξέρασα όλο τον εμετό.

Ο εβντοκίμοφ το προχωρά περισσότερο:
Η σύγκριση ανάμεσα σε εμάς και τους φασίστες είναι εις βάρος μας. Οι φασίστες γράφουν ανοιχτά κι έντιμα τα συνθήματά τους: θάνατος στον κομμουνισμό. Εμείς είχαμε συνέχεια στα χείλη μας: "ζήτω ο κομμουνισμός", ενώ με τις πράξεις μας πολεμούσαμε ύπουλα το σοσιαλισμό στην εσσδ.

Ο ζηνόβιεφ παραδέχεται πως, ο προβληματικός μπολσεβικισμός μου μεταλλάχθηκε σε αντιμπολσεβικισμό και μέσω του τροτσκισμού κατέληξα στο φασισμό. Ο τροτσκισμός είναι μια παραλλαγή του φασισμού και ο ζινοβιεφισμός μια παραλλαγή του τροτσκισμού.

Λίγο παρακάτω ομολογεί: συναντήθηκα με τον σμιρνόφ που με κατηγόρησε εδώ ότι λέω συχνά ψεύδη. Μα, συχνά έλεγα ψέματα. Άρχισα να το κάνω από τη στιγμή που ξεκίνησα να πολεμώ το κόμμα των μπολσεβίκων. Στο βαθμό που κι ο σμιρνόφ πήρε το δρόμο της πάλης ενάντια στο κόμμα, επίσης λέει ψέματα. Η διαφορά μας βρίσκεται στο γεγονός ότι εγώ αποφάσισα σταθερά κι αμετάκλητα να πω αυτή την ύστατη στιγμή την αλήθεια, ενώ αυτός φαίνεται να έχει πάρει άλλη απόφαση.

Ο κάμενεφ αναγνωρίζει ότι η προλεταριακή επανάσταση μας έδωσε τόσο χρόνο για τον πολιτικό μας αγώνα όσο καμία άλλη επανάσταση δεν έδωσε στους εχθρούς της. Επανεντάχθηκα τρεις φορές στο κόμμα (…). Δύο φορές μου χαρίστηκε η ζωή. Αλλά όπως υπάρχει σε όλα ένα όριο, υπάρχει όριο και στη μεγαλοψυχία του προλεταριάτου κι αυτό το όριο το έχουμε υπερβεί.

Στις ερωτήσεις που του κάνει ο εισαγγελέας βισίνσκι, αυτός απλώς εγκρίνει κι επαυξάνει.
Βισίνσκι: Παραδέχεστε λοιπόν ότι είχατε ένα τόσο τερατώδες σχέδιο;
Κάμενεφ: Ναι, υπήρχε ένα τόσο τερατώδες σχέδιο.

Βισίνσκι: Τι ορισμό θα δίνατε στα άρθρα και τις δηλώσεις που γράψατε το 1933, εκφράζοντας τη νομιμοφροσύνη σας στο κόμμα; Εξαπάτηση;
Κάμενεφ: Όχι χειρότερα.
Βισίνσκι: Δολιότητα;
Κ: Χειρότερα.
Β: Χειρότερα από εξαπάτηση, χειρότερα από δολιότητα. Μήπως η λέξη είναι «προδοσία»;
Κ: Τη βρήκατε.

Διάλογοι σαν κι αυτόν παραπάνω θυμίζουν μάλλον κακόγουστη θεατρική παράσταση. Πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτήν έχει ο –παλιός μενσεβίκος- βισίνσκι, που υποκαθιστά τους δικαστές και αγορεύει επί μακρόν.

Δεν τους κατηγορώ μόνο εγώ! Δίπλα μου σύντροφοι δικαστές αισθάνομαι να βρίσκονται τα θύματα αυτών των εγκληματιών, ανάπηροι, με πατερίτσες, μισοπεθαμένοι κι ίσως χωρίς καθόλου πόδια όπως... (σσ: αναφέρει συγκεκριμένα ονόματα)… Βρίσκονται εδώ δίπλα μου, δείχνοντας στο εδώλιο των κατηγορουμένων με τα φοβερά τους χέρια, σαπισμένα μέσα στους τάφους που εσείς τους στείλατε. Δεν σας κρύβω ότι όταν διάβαζα το υλικό της υπόθεσης, όταν ξεφύλλιζα τα έγγραφα κι άκουγα τις καταθέσεις, μου φάνηκε πως άκουγα τον κρότο των εκτροχιασμένων βαγονιών και το βογκητό των βαριά πληγωμένων στρατιωτών (σσ: η υπόθεση αναφερόταν σε σιδηροδρομικό σαμποτάζ κι εκτροχιασμό τρένου).

Ο Ράντεκ μένει πιστός στο ρόλου του, αλλά στον τελευταίο λόγο του προειδοποιεί το σκηνοθέτη για μια λεπτομέρεια.
Σε αυτό το σημείο θα μπορούσα να ολοκληρώσω το λόγο μου αν δε θεωρούσα σκόπιμο να απορρίψω κάποια μερική εκτίμηση για τη δίκη. Η δίκη απέδειξε δύο σημαντικά πράγματα. Τη σύμπλεξη των αντεπαναστατικών οργανώσεων με όλες τις επαναστατικές δυνάμεις μες στην χώρα. Έχει όμως και μια δεύτερη πελώρια σημασία. Έδειξε το εργαστήριο ετοιμασίας του πολέμου κι ότι η τροτσκιστική οργάνωση είναι πράκτορας των δυνάμεων εκείνων που προετοιμάζουν το νέο παγκόσμιο πόλεμο.

Γι’ αυτό το δεύτερο γεγονός τι αποδείξεις υπάρχουν; Οι καταθέσεις δύο ανθρώπων. Η δικιά μου, που λάμβανα τις εντολές και τις επιστολές του τρότσκι (τις οποίες δυστυχώς έκαψα) και του πιατακόφ, που συζήτησε με τον τρότσκι. Όλες οι άλλες ομολογίες στηρίζονται στις δικές μας καταθέσεις. Εάν έχετε να κάνετε με καθαρά ποινικούς κατηγορούμενους, με χαφιέδες, τότε πού μπορείτε να στηρίξετε τη βεβαιότητά σας ότι όλα όσα είπαμε είναι αλήθεια, ατράνταχτη αλήθεια;

Στα παρασκήνια, ο σύντροφος με το μουστάκι –που βρίσκεται σε διακοπές- αλληλογραφεί με τους συνεργάτες του. Ο γιεζόφ κι ο καγκάνοβιτς θεωρούν ότι είναι καλό που ο σμιρνόφ αντιστέκεται λίγο. Ενώ ο στάλιν δίνει γραπτές οδηγίες για τις λεπτομέρειες της υπόθεσης.
Το κείμενο της καταδικαστικής απόφασης στην ουσία του είναι σωστό, αλλά χρειάζεται στιλιστική επεξεργασία. Να επιτραπεί έφεση δεν χρειάζεται, αλλά να γράψουμε γι’ αυτό στην απόφαση δεν είναι έξυπνο.

Ένα άλλο σημείο που ίσως ξενίσει αρκετούς, είναι η στάση της ηγετικής ομάδας απέναντι στους αυτόχειρες (τόμσκι και λομινάτζε) που κατά πάσα πιθανότητα αυτοκτόνησαν για να αποφύγουν την ανάκριση και το κατηγορητήριο. Οι συνεργάτες του στάλιν τον ενημερώνουν:

Σήμερα αυτοκτόνησε ο τόμσκι. Άφησε επιστολή στο όνομά τους στην οποία προσπαθεί να αποδείξει την αθωότητά του. Χτες τους παραδέχτηκε τους συναντήσεις του με τον ζινόβιεφ και τον κάμενεφ. Δεν έχουμε καμία αμφιβολία ότι ο τόμσκι, τους κι ο λομινάτζε, γνωρίζοντας ότι πλέον δεν είναι δυνατόν να κρύψει τους δεσμούς του με τη ζινοβιεφική-τροτσκιστική συμμορία, αποφάσισε με την αυτοκτονία του να κρύψει τα ίχνη.

Ανάμεσα στους αποστολείς της επιστολής είναι κι ο ορτζονικίτζε που πέθανε μερικούς μήνες αργότερα και σύμφωνα με την χρουτσωφική εκδοχή των πραγμάτων αυτοκτόνησε –πιθανότατα για τους ίδιους λόγους. Ενώ η επίσημη εκδοχή της εποχής αναφέρει ως αιτία θανάτου: καρδιακή προσβολή.

Στην ολομέλεια του κόμματος των μπολσεβίκων το δεκέμβρη του 36' (που κρατήθηκε μυστική από τον τύπο) ο στάλιν αναφέρεται στην περίπτωση του λομινάτζε.
Ο λομινάτζε αυτοκτόνησε. Με αυτό τον τρόπο ήθελε να πει ότι έχει δίκιο, ότι κακώς τον ανακρίνουν και τον υποπτεύονται. Και τι αποδείχτηκε; Ότι ήταν σε κοινό μπλοκ με αυτούς τους ανθρώπους. Γι’ αυτό αυτοκτόνησε, για να μπερδέψει τα ίχνη.
Αυτή η πολιτική δολοφονία αποτελεί μέσο των πρώην αντιπολιτευόμενων, των εχθρών του κόμματος, να μπερδέψουν το κόμμα, να αμβλύνουν την επαγρύπνησή του, τελευταία φορά, προ του θανάτου, να το εξαπατήσουν με την αυτοκτονία τους και να το φέρουν σε δύσκολη θέση. Ορίστε ένα από τα πιο εύκολα μέσα, με τα οποία προ του θανάτου, φεύγοντας από αυτόν τον κόσμο, μπορεί κάποιος να φτύσει το κόμμα, να κοροϊδέψει το κόμμα.

Στην ίδια ολομέλεια ο στάλιν λέει μεταξύ άλλων:
Καταλήξαμε στο συμπέρασμα: δεν πρέπει να πιστεύουμε τα λόγια των πρώην αντιπολιτευόμενων (φωνές από την αίθουσα: σωστά, σωστά!). Δεν πρέπει να είμαστε αφελείς. Ο λένιν δίδασκε ότι το να είσαι στην πολιτική αφελής σημαίνει να είσαι εγκληματίας. Δε θέλουμε να είμαστε εγκληματίες.
Για αυτό καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι δεν πρέπει να πιστεύουμε τα λόγια ούτε ενός πρώην αντιπολιτευόμενου. Αποδείχτηκε στην πράξη ότι η ειλικρίνεια είναι έννοια σχετική.

Η καμπάνα χτυπάει για τον μπουχάριν, που δεν είχε συλληφθεί ακόμα, αλλά έβλεπε ότι ερχόταν η σειρά του και ζητούσε από τους συντρόφους του να εμπιστευτούν την ειλικρίνειά του.

Την τελευταία μέρα της ολομέλειας, στέλνει στο στάλιν και τα μέλη της κεντρικής επιτροπής μια επιστολή, όπου απαντάει σε όσα του προσάπτουν. Την ουσία της θα την πιάσουμε στο δεύτερο μέρος, εδώ θα εστιάσουμε σε ένα σημείο με καλτ διατύπωση.

Μπορεί κάποιος να επαναλαμβάνει απλώς κάποιες θέσεις του 1928-29; Φυσικά μια τέτοια υπόθεση δεν αντέχει σε καμία κριτική. Αλλά αντιφάσκει και με τα άμεσα γεγονότα. Όσον αφορά τους τροτσκιστές, αυτοί έχουν τον τύπο τους, αποφάσεις, ακόμη και τη δική τους έτσι επονομαζόμενη, συγγνώμη για την έκφραση, IV διεθνή. (!!!) Λίγο πιο κάτω βεβαιώνει τα μέλη της κε ότι στην πραγματικότητα δεν έχω ούτε ένα μόριο διαφωνίας με την κομματική γραμμή.

Εδώ κλείνει το πρώτο μέρος. Στο δεύτερο και τελευταίο θα επιχειρήσουμε να μπούμε στην ουσία του πράγματος για το –συμπαθάτε με- τροτκιστικοζηνοβιεφικό κέντρο και τις δίκες της μόσχας.

I 'm back

Οι προβληματισμοί συνεχίζουν να πέφτουν βροχή. Σα σφαίρες.

Πώς δημιουργείται τελικά κομμουνιστική συνείδηση στην εργατική τάξη;
Έρχεται απ' έξω, όπως γράφει ο λένιν; Ντελίβερι μαζί με τις πίτσες και το ιντίλκα που παραγγείλαμε;
Γιατί όμως να μην εμπιστευόμαστε περισσότερο τις μάζες ότι μπορούν να μαγειρέψουν και μόνες τους;
Τα καμένα μπιφτέκια του προλεταριάτου, ιστορικά, είναι απείρως πιο γόνιμα από το καλύτερο σουβλάκι μιας κεντρικής επιτροπής. Κι από τα ντολμαδάκια επίσης.
Αρκεί να μην αλείφουν βιτάμ στο ψωμί της αντίδρασης. Είναι ανθυγιεινό κι αντεδείκνυται.

Ποιο θα είναι το επόμενο χτύπημα μετά το περιβόητο διήγημα και την ραγδαία αύξηση της κυκλοφορίας του κυριακάτικου ρίζου;
Έπεσε στο τραπέζι μια ιδέα να κάνουμε σαν πανσπουδαστική προβολή το munich που είναι κι επίκαιρο.
Να αναδείξουμε ότι το πρόβλημα δεν είναι ο πράκτορας της μοσάντ, αλλά συνολικό και συγκεκριμένο.

Κάποιος σύντροφος μου είπε για το διήγημα ότι αυτόν δεν τον πείραξε, το εξέλαβε ως ειρωνεία.
Ρε σύντροφε, παραέξω λέγε ό,τι θες, έτσι κι αλλιώς γραφικούς μας λένε. Κι εγώ τα ίδια κάνω, ακόμα και τώρα. Αλλά μεταξύ μας, γιατί;
Το μόνο βέβαιο είναι ότι κάποιος μας κάνει πλάκα. Και με το διήγημα και με άλλα.
Πιο παλιά κοιτούσα στα γραφεία σε ένα πορτρέτο το σύντροφο με το μουστάκι. Και μου γελούσε ειρωνικά, είμαι σίγουρος. Το διασκεδάζει ο μπαγάσας από κει κάτω που μας βλέπει...

Τώρα που είπα μοσάντ. Στο αμέρικα γιατί έχουν και FBI και CIA; Για να σπάσει το κρατικό μονοπώλιο;
Άμα λειτουργεί ο ανταγωνισμός, πέφτουν και οι τιμές. Ειδικά η αξία της ανθρώπινης ζωής βρίσκεται στο ναδίρ.
Όσοι ζουν στο πετσί τους το αμερικάνικο όνειρο, λεφτά για κατανάλωση μπορεί να μην έχουν, αναλώσιμοι μια φορά είναι. Το καλό να λέγεται.

Πάμε τώρα και στα πιο σοβαρά των ημερών.
Στο θέμα της κονσταντίνας κούνεβα. Όπου τα καλύτερα αντανακλαστικά τα έδειξαν οι αναρχικοί κι ο κούλογλου. Το κόμμα και το εξεγερμένο εξωκοινοβούλιο, έμειναν στο ίδιο έργο θεατές.
Ειδικά το δεύτερο, δεν έπιασε ούτε το νήμα της παλαιστίνης, ούτε αυτό της κυριακάτικης αργίας. Η εξέγερση αναβλήθηκε.
Τα χριστούγεννα είναι σαν τον ρόκι. Στο τέλος πάντα νικάνε.

Γιατί δεν έγινε και με την κούνεβα ό,τι έγινε με τον αλέξη;
Επειδή ο ένας ήταν μαθητής και η άλλη εργάτρια;
Επειδή δεν πέθανε η κούνεβα; Η απόπειρα δολοφονίας δε μετράει;
Επειδή τον αλέξη τον σκότωσαν μπάτσοι του κράτους, ενώ στην κονσταντίνα επιτέθηκαν ανεπίσημοι μπάτσοι, τραμπούκοι της εργοδοσίας, σε έμμισθη μαφιόζικη αποστολή;
Τελικά ποιον μισούμε περισσότερο; Τον μπάτσο ή τον καπιταλιστή;
Ποιος είναι ο εχθρός μας;

Βαρέθηκα αυτές τις μέρες να βλέπω μπλοκ να ενημερώνουν για το λογαριασμό στην τράπεζα ή να παραπέμπουν στο βιντεάκι του κούλογλου. Και να βαυκαλιζόμαστε ότι κάναμε έτσι το αγωνιστικό μας καθήκον.
Όπως βαυκαλίζομαι ότι το έκανα εγώ κράζοντας αυτούς που το κάνουν. Και μένουν σε αυτό.

Για την παλαιστίνη αντίθετα, τα καλύτερα αντανακλαστικά τα έδειξε το κόμμα, μακράν. Αλλά εγώ θα περάσω στις ενστάσεις, που είναι το αλατοπίπερο της ζωής.

Πώς ερμηνεύουμε τελικά την τυφλή βία;
Τη γεννάει η προβοκάτσια, ή η φτώχεια κι η λαϊκή οργή;
Γιατί αν είναι το δεύτερο, φταίμε εμείς που έχασε τα ταξικά γυαλιά της και μένει τυφλή.
Δεν είναι πάντα καταδικαστέα, γενικά κι αφηρημένα.

Κάπου εκεί οι νηφάλιες σκέψεις σταματάνε.
Οι αναρχικοί μας λένε για τους κουκουλοφόρους της χαμάς που κρύβουν το πρόσωπό τους. Κι αφού συγκρίνουν μήλα και πορτοκάλια χωρίς αναλογίες, εμείς τους λέμε να ζωστούν πυρομαχικά και να ξεκινήσουν επιθέσεις.

Φαντάζομαι την ιδεολογική ζύμωση στο αφγανιστάν των 80'ς.
Οι σοβιετικοί ιεραπόστολοι να εξηγούν στις γυναίκες με τις μπούρκες ότι αν τρέμουν από οργή για την αδικία είναι συντρόφισσές τους κι ότι ο λαός δεν θεωρεί τιμή του να συναναστρέφεται με μπουρκοφόρους.
Κι αυτές να απαντάν ότι τη γκούγκλαραν τη φράση στο κοράνι, αλλά δε βρήκαν πουθενά τέτοια λόγια του γκεβάρα. Βρήκαν όμως ότι ο τσε έλεγε πως το υλικό κίνητρο και το κέρδος λειτουργούν σαν μοχλός του καπιταλισμού.
Οπότε σταματούσε η κουβέντα και ξεκινούσε εδε με έκτακτο σοβιετοδικείο για τους πρωταίτιους της ανταρσίας.

Πέρα από αυτό όλοι γνωρίζουμε για τον αποκλεισμό της γάζας και τις τραγικές ελλείψεις σε είδη πρώτης ανάγκης. Οι σύντροφοι άραβες έχουν αδιάβροχα αυτιά που δεν ιδρώνουν. Και στη διεθνή κοινότητα βρήκαμε επιτέλους σαν τον άσιμο ένα παπάκι να μας κάνει πα, να μας κάνει πα-πα-πα. Και δε μας καίγεται καρφί...

Η μόνη διέξοδος για τη γάζα είναι η θάλασσα. Αλλά τα καθίκια από το κράτος του ισραήλ την έκοψαν κι αυτήν, χωρίς να τηρούν ούτε τα προσχήματα. Όπως με το πλοίο dignity τις προάλλες που το διεμβόλισαν σε διεθνή χωρικά ύδατα για να μη φτάσει στον προορισμό του.

Αυτό που δεν είναι ευρύτερα γνωστό είναι ότι υπήρξαν κι άλλες τέτοιες αποστολές μες στο 2008 και μάλιστα με ελληνικά μέλη. Οι αποστολές αυτές είχαν αποταθεί σε όλα τα ελληνικά κόμματα, αλλά ανταπόκριση δεν υπήρξε.
Τελικά στη δεύτερη εξ αυτών βρέθηκε μάλλον από σπόντα ο κουράκης, ο οποίος και την ακολούθησε μέχρι τέλους, ενώ στην επιστροφή βρέθηκαν διάφοροι μαϊντανοί για να εισπράξουν πολιτική υπεραξία εκ του ασφαλούς.

Αυτές τις μέρες βρίσκεται σε εξέλιξη η τέταρτη κατά σειρά αποστολή στην οποία συμμετέχουν διεθνείς προσωπικότητες κι επίσης η σακοράφα με τον δρίτσα.
Στόχος της είναι να δώσει κάποια ανθρωπιστική βοήθεια, κυρίως όμως έχει συμβολική σημασία. Να σπάσει την απομόνωση της γάζας, να δείξει στους παλαιστίνιους ότι δεν είναι μόνοι τους, ότι ο αγώνας τους έχει διεθνή απήχηση.

Και τώρα το κρίσιμο ερώτημα: με ποιο σκεπτικό δε στηρίξαμε εμείς αυτή την κίνηση;
Όποιος γνωρίζει το παραμικρό ας το μοιραστεί μαζί μας, για να ξέρω κι εγώ τι να απαντάω σε όσους μας διαβάζουν.

Κερασάκι στην τριλογία είναι οι σφαίρες εναντίον των μπάτσων.
Δεν υπάρχει στοιχειωδώς σοβαρός χώρος που να μην το χαρακτήρισε τρελή προβοκάτσια. Από βαλτούς ή από χρήσιμους ηλίθιους, μικρή σημασία έχει. Φάνηκε η σημασία της και στις συνελεύσεις που έγιναν. Οι διαθέσεις του κόσμου αντιστράφηκαν πλήρως.

Όλοι έβγαλαν το κκε που κρύβουν μέσα τους κι έκαναν λόγο για προβοκάτσια που μέχρι τότε ήταν απαγορευμένη λέξη.
Το κόμμα είναι σαν την ήβη. Όλοι έχουμε λίγο μέσα μας.
Όλοι; Όχι. Το μικρό γαλατικό χωριό της κόντρα παρά το ρεπό δυο εβδομάδων μες στις γιορτές, θα συνεχίσει να αντιστέκεται στην προβοκατορολογία των ημερών.
Είναι και η μόνη εφημερίδα που στήριξε ενεργά τις αποστολές στη γάζα με ρεπορτάζ στον ιστότοπό της ακόμα και τις μέρες που δεν κυκλοφορούσε.

Πάνω που πηγαίναμε να βρούμε αυτό που μας ενώνει έρχεται η συντρόφισσα λιάνα. Που νοιάζεται για το ηθικό των μπάτσων και ρίχνει το δικό μου στα τάρταρα.
Η πιάτσα λέει ότι αυτή έγραψε το διήγημα. Άλλοι λένε ότι είναι ο άνθρωπος του δολ μες στο κόμμα.
Κι οι πιο προχώ ότι είναι βαλτή απ' το δολ και μας εκθέτει επίτηδες.
Κι ύστερα λένε ότι δεν έχουμε φαντασία.

Οι άλλοι είχαν σύνθημα η φαντασία στην εξουσία. Αλλά το είχαν βάλει στρεβλά με το κεφάλι κάτω.
Εμείς το βάζουμε σωστά, μαρξιστικά: η εξουσία στην φαντασία.
Όχι παίζουμε...