Δελτίο Κομινφόρμ 8

Κυριακάτικο σημειωματάριο

-Η πολιτική απόφαση του 20ού Συνεδρίου δε βάζει προφανώς κάτι καινούριο πολιτικά -σε σχέση με την εισήγηση και το κλείσιμο της απερχόμενης ΚΕ- αλλά είναι σημαντικό κείμενο που συνοψίζει την ουσία, την πολιτική ανάλυση του κόμματος, τις δραστηριότητες και τα καθήκοντα μέχρι το επόμενο συνέδριο.

Συνίσταται ιδιαίτερη ανάγνωση στο υποκεφάλαιο για την πάλη ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, την εκτίμηση πως ένας πιθανός πόλεμος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας θα είναι ιμπεριαλιστικός και από τις δύο πλευρές (ασχέτως ποιος επιτέθηκε πρώτος), αλλά και τον αγώνα ενάντια σε κάθε αλλαγή συνόρων, σε μια πιθανή εισβολή-κατοχή.

Όπως επίσης και στο υποκεφάλαιο για την αποδέσμευση της Ελλάδας από την ΕΕ και τις εκτιμήσεις για τον αστικό ευρωσκεπτικισμό.
Η πάλη για την αποδέσμευση πρέπει να μπει στην προμετωπίδα των λαϊκών αγώνων, διεκδικώντας ταυτόχρονα τα κλειδιά της οικονομίας και την εξουσία.
Η καπιταλιστική Ελλάδα με εθνικό νόμισμα δε συνιστά ρήξη με το σύστημα, προς όφελος του λαού.
Αν επιλεγεί ένα τέτοιο ενδεχόμενο από την αστική τάξη, το ΚΚΕ θα παλέψει με συγκεκριμένη γραμμή.
Το λαϊκό κίνημα πρέπει να αξιοποιήσει τις όποιες αντιθέσεις και να βαθύνει τα πιθανά ρήγματα.

Όποιος είναι καλοπροαίρετος, καταλαβαίνει καθαρά και ξάστερα.
Όποιος δε θέλει να ζυμώσει το στόχο της αποδέσμευσης από την ΕΕ, σε άμεση σύνδεση με την πάλη ενάντια στο κεφάλαιο και την αστική εξουσία, κοσκινίζει τα συνεδριακά ντοκουμέντα δέκα μέρες -που δε συγκλόνισαν τον κόσμο- μετά το συνέδριο κι ανακαλύπτει ασάφειες -ενώ κατάπινε αμάσητες τις δημιουργικές ασάφειες του Βαρουφάκη και το 70% του μνημονίου που είναι καλό και θα έπρεπε να το ψηφίσουμε κι από μόνοι μας.

-Η απάντηση του Μαργαρίτη στην Αυγή και τον (χαρές που) Καρτερό είναι απολαυστικό κείμενο -όπως άλλωστε και το αρχικό για τον Τσίπρα- με λεπτή πλην άκρως πολιτική ειρωνεία (υποθέτω πως σας είναι γνωστό το έντυπο "Πολίτης"). Ο Μαργαρίτης προκαλεί την εφημερίδα ή τον αρθρογράφο να υποδείξουν συγκεκριμένα τα σημεία που στοιχειοθετούν τις κατηγορίες τους (αμοραλισμός, καριερισμός, χρυσαυγίτικο υβρεολόγιο, κοκ) ή αλλιώς να παραδεχτούν ότι είναι ανακριβή.

Ο Καρτερός πουλάει τρέλα ζητώντας... "συγνώμη για την αντιγραφή" αυτούσιων φράσεων από το αρχικό κείμενο του Μαργαρίτη για τον Τσίπρα και τη φιέστα της Αμαλιάδας. Αλλά κάνει γαργάρα, γλου-γλου όλα τα υπόλοιπα που πρόσθεσε ο ίδιος, ή μάλλον κάνει την πάπια, και βασικά μια κότα λιράτη, που αποφεύγει την ουσία. Αν και από όλα τα πετούμενα, ίσως να του ταίριαζε καλύτερα το μαύρο κοράκι (με νύχια γαμψά), που γαβγίζει σαν κυβερνητικό μαντρόσκυλο κι εξαπέλυσε χυδαία επίθεση εναντίον ενός ιστορικού που σηκώνει το κύριο βάρος της ιστορικής αλήθειας -κυρίως για τη δεκαετία του 40'- και της υπεράσπισής της απέναντι στο ρεύμα Καλύβα-Μαραντζίδη, αλλά και λοιπούς παραχαράκτες, διαφόρων πολιτικών αποχρώσεων -καλή ώρα.

Εκτός από την αποσιώπηση των χλευαστικών σημείων που πρόσθεσε από μόνος του ο Καρτερός και φανερώνουν βαθιά κομπλεξικό άτομο με απωθημένα απέναντι στο Μαργαρίτη, η πολιτική βρωμιά δεν περιορίζεται σε μεμονωμένα πρόσωπα, αλλά αντανακλά συνολικά την κυβερνητική φυλλάδα της Αυγής. Η οποία είχε στη διάθεσή της -μια βδομάδα σχεδόν- την απάντηση του Μαργαρίτη και δεν τη δημοσίευσε παρά μόνο το απόγευμα του Σαββάτου στην ιστοσελίδα της (εκτός κι αν υπάρχει και στα σαββατοκυριακάτικα φύλλα της έντυπης έκδοσης). Όταν δηλ κυκλοφόρησαν στο κέντρο της Αθήνας οι κυριακάτικες εφημερίδες, είδαν τα περιεχόμενα του Ρίζου με την επιστολή που δε δημοσίευαν επί μία βδομάδα, κι έσπευσαν να προλάβουν, για να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις...

-Ο Κουτσούμπας δανείστηκε στίχους της Μποφίλιου σε μια συνέντευξή του στις "Αληθινές Ειδήσεις", για να απαντήσει σε ερώτηση σχετικά με το ενδεχόμενο εκλογών.
Στις ειδήσεις είπαν πάλι για εκλογές
Και γελάνε με μας δώδεκα φυλές

Φαντάσου πχ να τον ρωτούσαν για την επανάσταση που έρχεται και τις προοπτικές της, για να τους απαντήσει: έρχονται οι μέρες του φωτός...
Και κάπου εκεί εξαντλούνται οι γνώσεις μου για τα τραγούδια της Μποφίλιου, και τα λογοπαίγνια που θα μπορούσα να σκεφτώ.
Υπάρχει και το "σε έχω βρει και σε χάνω", αλλά αυτό θα ταίριαζε καλύτερα για κάποιο αδικαίωτο -ακόμα- πολιτικό φλερτ, όπως της Ανταρσυα με τη ΛαΕ και τον ευρωσκεπτικισμό.

Αύριο το βράδυ, ο ΓΓ δίνει συνέντευξη στην ΕΡΤ -που έδωσε ρέστα τις τελευταίες μέρες- και τον Πάνο Χαρίτο (που στη νιότη του έδειχνε πως θα γινόταν άλλος), στην πρώτη τηλεοπτική εμφάνισή του μετά το συνέδριο. Θα έχει αν μη τι άλλο ενδιαφέρον...

-Την περασμένη βδομάδα, η δημόσια τηλεόραση -υπό αριστερή διοίκηση- έθαψε το 20ό συνέδριο του κόμματος.
Μες στη βδομάδα κατάφερε να βαφτίσει το απογευματινό συλλαλητήριο της Πέμπτης, όπου καλούσε η ΑΔΕΔΥ (με πιο αγωνιστικά ένσημα από τη ΓΣΕΕ), η ΛαΕ κι η Ανταρσυα (ή μάλλον ο συντονισμός για την πρωτοβουλία πρωτοβάθμιων) κινητοποιήσεις του ΠΑΜΕ!

Δεν ξέρω τι έκανε την Παρασκευή, που είχε όντως συλλαλητήριο το ΠΑΜΕ στην Ομόνοια (και σε όλες τις πόλεις της χώρας). Σίγουρα όμως θα ήταν λίγο δύσκολο να το μπερδέψει με τη μαζικότατη ανταπόκριση μερικών δεκάδων ατόμων στο παλλαϊκό κάλεσμα της Πέμπτης. Όχι σας τους άλλους, τους σεχταριστές, που είναι μερικές χιλιάδες και απομονώνονται.

Σήμερα ολοκληρώνεται και η παγκόσμια ημέρα δράσης για την υπεράσπιση των ΒΑΕ, που όπως έγραφαν κάποια πλακάτ στο συλλαλητήριο διαρκεί από 3-9 Απρίλη. Πού να δεις, σφε αναγνώστη, και στην επαναστατική κατάσταση, όταν κάθε μέρα θα μετράει σα μήνας, συμπυκνώνοντας πλούσια πολιτικά γεγονότα...

-Από τις τελευταίες κυκλοφορίες στο χώρο του βιβλίου, ξεχωρίζει η επανέκδοση του χρονικού του Μάη του 36' της Θεσσαλονίκης, που έγραψε ο Θέμης Κορνάρος. Καθώς κι η έκδοση της ΣΕ για τα 50χρονα από την επιβολή της δικτατορίας, με την επιμέλεια του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ, που θα παρουσιαστεί στην έδρα της κετουκε στον Περισσό, ανήμερα της μαύρης επετείου.

Η σημασία της έκδοσης έγκειται στα εξής: συνδέεται με τη μελέτη της αντίστοιχης περιόδου στα πλαίσια της συγγραφής του δοκιμίου (καθώς τα χρόνια της μεταπολίτευσης, ως το 91', εξετάζονται ξεχωριστά), έχει ενδιαφέρουσες θεματικές, κείμενα και ντοκουμέντα, και καταπιάνεται με μια ιστορική περίοδο, που δεν έχει φωτιστεί ιδιαίτερα από το κόμμα, με ολοκληρωμένες επεξεργασίες και προσεγγίσεις.

Από άλλους εκδοτικούς οίκους, ξεχωρίζω μια έκδοση των redmarks (που κάνουν λογοπαίγνιο και με το Μαρξ) της ΔΕΑ και τη βιογραφία του Κάρολου από τον Φραντς Μέρινγκ, συντρόφου της Ρόζας και του Κ. Λίμπκνεχτ, που πέθανε δύο βδομάδες μετά τη στυγερή δολοφονία τους από τους σοσιαλδημοκράτες.

-Το ιστορικό αρχείο της κετουκε εμπλουτίζεται διαρκώς εν όψει των 100χρονων του κόμματος.
Μέχρι κι ο Μητοτάκης προσκόμισε ένα έγγραφο από την Αντίσταση στην Κρήτη, για να παίξει το δικό του πολιτικό παιχνίδι με τους κατάλληλους συμβολισμούς (εθνικής συνεννόησης, κτλ). Κρίμα μόνο που δε βγήκε τελικά καμιά φωτογραφία με τον Κυριάκο και φόντο το Λένιν στα γραφεία του κόμματος στη Βουλή (όπου έγινε η συνάντηση με τον ΓΓ) για να γίνει και το σχετικό τρολάρισμα.

-Σχετικά με ένα δευτερεύον "προσωπικό" επεισόδιο των ημερών (πάτε στο σύνδεσμο, στο τελευταίο τρίλεπτο του αρχείου), το συμπέρασμα είναι πως όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα, τον τρώνει οι κότες. Και δεν εννοώ προφανώς τώρα που πέφτουν οι όποιες γέφυρες, αλλά το αμέσως προηγούμενο διάστημα, τις 'λάθος πορείες' και τις επαφές με τα καβαλημένα ξεφτιλισμένα "εγώ", τους διάφορους επαγγελματίες κουκουεδολόγους, κτλ.

Αν δεν πιάνετε τα φωτογραφικά υπονοούμενα, δεν υπάρχει λόγος να εμβαθύνετε. Μπορείτε να συνταχθείτε με το ειλικρινές "δεν κατάλαβα τίποτα" που λέει ο Κοττάκης στο τέλος.

Υστερόγραφο

Έλαβα και προωθώ μερικούς συνδέσμους και μια ανακοίνωση για τις τελευταίες εξελίξεις στο ΕΚ Κοζάνης.
Tα στελέχη της ΔΑΚΕ έχουν χάσει την ψυχραιμία τους, κι όχι μόνο!

Το Σωματείο Ιδιωτικών Υπαλλήλων Νομού Κοζάνης καταγγέλλει του τραμπουκισμούς της παράταξης της ΔΑΚΕ στο Εργατικό Κέντρο Ν Κοζάνης.

Για τις πρακτικές της ΔΑΚΕ τις επόμενες μέρες του Συνεδρίου του Εργατικού Κέντρου Κοζάνης

ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ, το τελευταίο διάστημα, έχουν επιδοθεί, συνειδητά, σε ένα αισχρό αγώνα…

Εντάσεις στις εργασίες του ΕΚ Κοζάνης

Ακολουθεί η ανακοίνωση της Ταξικής Ενότητας, που καταλήγει με τη φράση: έχουμε μπροστά μας αγώνες που πρέπει να δοθούν και όχι να προδοθούν...

ΑΠΟΚΡΟΥΣΤΗΚΕ Η ΕΦΟΡΜΗΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟΥ -ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΟ ΕΚΦΥΛΙΣΜΟ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ Ν. ΚΟΖΑΝΗΣ

Εδώ και δύο μήνες εκδηλώθηκε η, από πριν σχεδιασμένη, προσπάθεια για την ολοκληρωτική κυριαρχία της ΔΑΚΕ στο Συνέδριο και συνεπώς στη νέα Διοίκηση του Εργατικού Κέντρου Ν. Κοζάνης (ΕΚΝΚ). Τα πρώτα σημάδια φάνηκαν στα τέλη Γενάρη του 2017 όταν το σωματείο στο οποίο «μετακόμισε» ο πρόεδρος του ΕΚΝΚ παρουσίασε αύξηση ψηφισάντων 683% σε σχέση με το 2014 και 13 αντιπροσώπους. Τον αντισυνδικαλιστικό κατήφορο της ΔΑΚΕ ακολούθησαν τόσο η διάσπασή της (ΑΚΕ), όσο και η ΠΑΣΚΕ, στήνοντας ένα μήνα πριν την διεξαγωγή του συνεδρίου τρία νέα σωματεία με τις επωνυμίες «Σωματείο Υπαλλήλων Ιδιωτικού Δικαίου και Ανέργων Περ. Εν. Κοζάνης», «Σωματείο Εργαζομένων η ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ Παράρτημα Κοζάνης» και το σωματείο με τον περίεργο τίτλο «Οργάνωση πολιτών ανέργων και επισφαλώς εν γένει εργαζομένων Περ. Εν. Κοζάνης», όπου αθροιστικά εμφανίζουν να ψήφισαν 1.903 που μεταφράζεται σε 39 αντιπροσώπους. Ανέστησαν το ανενεργό «Σωματείο Μαγείρων, Σερβιτόρων κλπ» (6 αντιπρόσωποι) και πέτυχαν αύξηση «μόνο» 220% στο «Σωματείο Τεχνικών Υπαλλήλων Ελλάδας, παράρτημα Κοζάνης» (6 αντιπρόσωποι).

Προσπαθώντας η κάθε μια απ’ αυτές (ΔΑΚΕ, ΑΚΕ, ΠΑΣΚΕ) να εξασφαλίσουν το προβάδισμα έναντι των άλλων που θα τους εξασφάλιζε την πρωτιά και την καρέκλα, έκαναν πληθώρα αντικαταστατικών, παράνομων και αντισυνδικαλιστικών πράξεων.

Με την εφόρμησή τους οι παρατάξεις ΔΑΚΕ, ΑΚΕ, ΠΑΣΚΕ επιχείρησαν να νομιμοποιήσουν επιπλέον 66 αντιπροσώπους στο 35^ο Συνέδριο του ΕΚΝΚ ^[1].

Το Διοικητικό Συμβούλιο του ΕΚΝΚ στις 23/03 και 30/03 δεν έκανε δεκτή την εγγραφή αυτών των νέων σωματείων και δεν νομιμοποίησε τους αντιπροσώπους των σωματείων ήδη μελών του ΕΚΝΚ που παρουσίασαν ξαφνική, εξωφρενική και εξωπραγματική αύξηση των ψηφισάντων αναντίστοιχη με την αδράνεια και ολοκληρωτική απουσία τους από το εργατικό κίνημα και γενικότερα το δημόσιο χώρο. Στο 35^ο Συνέδριο παρ’ ότι ΔΑΚΕ και ΠΑΣΚΕ, αφού πρώτα «τα βρήκαν», προσπάθησαν με αιφνιδιασμό στην έναρξη του Συνεδρίου να πραγματοποιήσουν αντιδημοκρατική εκτροπή, το σώμα των αντιπροσώπων του Συνεδρίου την απέτρεψε, στις ψηφοφορίες επικύρωσε τις αποφάσεις των συνεδριάσεων του ΔΣ της 23/03 και 30/03 και με αδιαμφισβήτητη πλειοψηφία απέρριψε όλον αυτόν τον «στρατό» των 66 αντιπροσώπων.

Αφού οι αποφάσεις του Συνεδρίου, του ανώτατου σώματος των αντιπροσώπων των σωματείων, δεν άρεσαν σε ΔΑΚΕ, ΑΚΕ, ΠΑΣΚΕ από την επόμενη κιόλας μέρα ξεκίνησαν έναν αγώνα δρόμου για να τις προσβάλλουν δικαστικά καταθέτοντας αιτήσεις ασφαλιστικών μέτρων και ζητώντας η κάθε μια την νομιμοποίηση των αντιπροσώπων τους. Τελικά όλες οι αιτήσεις τους απορρίφθηκαν από το δικαστήριο την Παρασκευή κι έτσι την Κυριακή 09/04/2017 από τις 9:00 πμ μέχρι 19:00 μμ θα γίνουν οι εκλογές για νέο ΔΣ και αντιπροσώπους για ΓΣΕΕ με βάση τις αποφάσεις του 35^ου Συνεδρίου.

Η ΤΑΞική ΕΝότητα με την ακλόνητη στάση της αποτέλεσε τον σταθερό κορμό της αποτροπής και της ανάσχεσης αυτής της εφόρμησης, τόσο στο ΔΣ και στο Συνέδριο όσο και στο δικαστήριο, υπερασπιζόμενη τις αποφάσεις του ΔΣ και του Συνεδρίου.

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες, εργαζόμενοι, άνεργοι, νέοι

Αυτή η προσπάθεια απέτυχε! Για να αποτύχουν και οι επόμενες χρειάζεται η αποφασιστική ενίσχυση της ΤΑΞικής ΕΝότητας στο νέο ΔΣ, η αύξηση της συμμετοχής των εργαζομένων στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα και ιδιαίτερα στα ταξικά προσανατολισμένα σωματεία, το τσάκισμα του εργοδοτικού-κυβερνητικού συνδικαλισμού και η απομόνωση των βαρώνων της «εργατικής αριστοκρατίας».

Έχουμε αγώνες μπροστά μας που πρέπει να δοθούν κι όχι να προδοθούν!

1^{[ ]} Για να γίνει κατανοητό το μέγεθος της «εφόρμησης», το 66 αντιστοιχεί στο 70% των 95 αντιπροσώπων του 35^ου Συνεδρίου!!!

Εσύ δρεπάνι πάρε τους το σκαλπ...

…κι εσύ σφύρο πας για τρίτο γύρο

Η προκήρυξη της ανάληψης για την πολιτική ευθύνη της δολοφονίας των χρυσαυγιτών ήρθε μόλις μία μέρα πριν την επέτειο του πολυτεχνείου, μη τυχόν και ξεστρατίσει κανενός η σκέψη και δεν πάει κατευθείαν ο νους του να κάνει τη σύνδεση. Και αν είχαν λίγο χιούμορ τα παιδιά θα μπορούσαν να ονομάσουν τη δική τους οργάνωση 16νοέμβρη για να δέσει το γλυκό.

Το κείμενο ήταν κάπως πιο προσεγμένο από τα αντίστοιχα της σέχτας –όπου έμπαζε ακόμα και το όνομα της οργάνωσης. Μπορεί αυτή τη φορά να είχαν καλύτερη μέθοδο «αντιγραφής-επικόλλησης» από το διαδίκτυο· ή να έβαλαν μια τάξη ασφαλίτες να γράψουν έκθεση ιδεών και να βράβευσαν την καλύτερη με δημοσίευση. Αλλά πέρα από τον ιδεολογικό αχταρμά –για να χωρέσει στο μίγμα όλο το αριστερό άκρο- τους προδίδουν κάποια σημεία με γραφικές διατυπώσεις του στιλ: «να τους ανοίγει τα κεφάλια με σφυρί, να τους κόβει προς παραδειγματισμό το χέρι με δρεπάνι».
Που εμένα προσωπικά μου θύμισε εκείνο το παλιό σύνθημα των αρειανών: εσύ γιαννάκη παρ’ τους τα μυαλά κι εσύ γκάλη παρ’ τους το κεφάλι. Εξ ου και η εισαγωγή του κειμένου με το σχετικό τίτλο (που έχουμε πόσα χρόνια να δούμε στο αλεξάνδρειο).

Κατά τα άλλα η χτεσινή μέρα σημαδεύτηκε από τη γυμνή διαμαρτυρία δυο διαδηλωτών μπροστά σε αστυνομικούς. Όταν λέμε γυμνή εννοούμε κυρίως από στόχευση και πολιτικό περιεχόμενο. Γιατί πιο πολύ και από το να δείξει πως ο βασιλιάς και οι σημερινοί κρατούντες είναι γυμνοί ή να παραπέμψει συμβολικά στα γυμνά στήθη των φοιτητών του πολυτεχνείου μπροστά στα τανκς της χούντας, αυτό που κατέδειξε ήταν η ιδεολογική γύμνια μιας ελαφριάς μερίδας του κινήματος, που βαδίζει ξυπόλητη στα αγκάθια. Τουλάχιστον δε ντύθηκε με τη σοβαροφάνεια άλλων πολιτικών λύσεων και προτάσεων, που είναι εξίσου κενές πλην βαρύγδουπες και γεμίζουν άσκοπα την επικαιρότητα.

Τα ρούχα μου παλιώσανε και πέφτουν σαν χρεοκοπημένες κυβερνήσεις.

Μα οι κυβερνήσεις μένουνε –μαζί με το χρέος- και το ηθικό μας πέφτει.

Αυτά δεν τα γράφω ως κάποια αφ’ υψηλού θεώρηση για την «άμαθη πλέμπα». Είναι ζήτημα εξάλλου αν και τα δικά μας ρούχα είναι επαρκή για αυτές τις συνθήκες. Μπορεί να γινόμαστε κόμμα παντός καιρού αλλά είναι κάποιες μέρες που δεν ξέρεις τι να φορέσεις με τέτοιο παλιόκαιρο κι αν τελικά θα αρέσεις στον κόσμο που σε βρίσκει ξεπερασμένο κι εκτός μόδας. Γιατί δηλ, τι έχουν τα ταγάρια και τα αμπέχονά μας;

Άλλο αυτό όμως και άλλο να κάνεις πολιτικό γυμνισμό από άποψη και να τον ανάγεις σε ιδεολογία, πιστεύοντας πως οτιδήποτε άλλο είναι αφύσικο και σκλαβώνει τον άνθρωπο στον ‘πολιτισμό ως πηγή δυστυχίας’.

Μιας και μιλήσαμε για πολιτισμό (και δυστυχία) ο χτεσινός ρίζος είχε τη διακήρυξη της κετουκε για τα 95χρονα που σηματοδοτεί μια γεμάτη πενταετία μέχρι τα εκατόχρονα του κουκουέ. Του πιο νέου κόμματος, που πρεσβεύει τη νιότη του κόσμου, το σοσιαλισμό-κομμουνισμό. Και κάνει κάλεσμα σε νέους καλλιτέχνες κι επιστήμονες να εμπνευστούν από την επέτειο και να συμβάλουν στον εορτασμό της με τις δημιουργίες τους.

Ιδού η ρόδος για τη γενιά μας να κάνει το άλμα και να φτάσει τους κολοσσούς των χρόνων της μεταπολίτευσης –και προγενέστερων- που παραμένουν αξεπέραστοι. Κι αυτό το βλέπει κανείς –ή μάλλον το ακούει- με εκκωφαντικό τρόπο στα μεγάφωνα των συγκεντρώσεών μας, είτε παίζουν τα ίδια και τα ίδια από το ένδοξο παρελθόν, είτε βάζουν άλλα πιο σύγχρονα που δε συγκινούν κανένα. Και να πεις πως δεν προσφέρεται η εποχή μας για εμπνεύσεις…

Εμπρός για της γενιάς μας τα πολυτεχνεία, σε κάθε επίπεδο. Για να μην χρειαστεί στο ιωβηλαίο να καταφύγουμε σε «πεπατημένες λύσεις» όπως φέτος, με τη συναυλία στο σεφ και το αφιέρωμα στο έργο του θεοδωράκη. Ο οποίος με τη διαδρομή του σε αναγκάζει να δοκιμάσεις κάπως την πίστη σου στο μαρξισμό κι όσα ήξερες για τη διαλεκτική ενότητα του έργου με το δημιουργό και να πας τελικά με την εκδοχή της σχετικής αυτονόμησης του πρώτου από τον δεύτερο, για να μην πέσεις σε τοίχο αδιέξοδο.

Κι ίσως κάποτε «αξιωθούμε» κι εμείς να ζήσουμε στιγμές ανάλογες με τη μαγεία και τον ηλεκτρισμό της πρώτης επετείου του πολυτεχνείου. Τη μέρα που οι κρατούντες προγραμμάτισαν εκλογές, για να σκεπάσουν με τη γιορτή της δημοκρατίας το κίνημα και τον κόσμο που έβγαινε στους δρόμους. Το πολυτεχνείο όμως δεν ήταν γιορτή –κι οπωσδήποτε όχι γιορτή της αστικής δημοκρατίας. Η πορεία μεταφέρθηκε μία εβδομάδα μετά και είχε εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου, από το πολυτεχνείο ως το σύνταγμα, σε πυκνές γραμμές. Με το ρίτσο να απαγγέλλει στίχους του και το κοινό να φλέγεται, να χειροκροτεί, να απογειώνεται.



Και το ερώτημα είναι ποιος θα τα δείχνει όλα αυτά στη μικρή οθόνη, τώρα που δεν υπάρχει ερτ και το πολύτιμο αρχείο της. Η οποία θυμήθηκε μέσα στο τριήμερο τις «αγωνιστικές της καταβολές» κι εξέπεμψε ένα πολύ καλό πρόγραμμα με συνεχή ενημέρωση από τις συγκεντρώσεις. Αυτά όμως έχουν μεγαλύτερη αξία όταν γίνονται εγκαίρως κατ’ επιλογήν κι όχι κατ’ ανάγκη εκ των υστέρων –γιατί τότε είναι πολύ αργά.

Κατεβαίνεις λοιπόν στην πορεία του πολυτεχνείου και ψάχνεις το συναίσθημα που είχε περιγράψει ο σαββόπουλος: η συγκέντρωση ανάβει κι όλα είναι συνειδητά. Αλλά πώς να το βρεις σε μια πόλη που νομίζει ότι έχει λυμένα τα προβλήματά της, σαν τα χανιά καλή ώρα..
Αποφεύγεις λοιπόν όσους φαντασιώνονται πως το ξαναζούν εδώ και τώρα (βοήθειάάάάάά τους) –και η ραχήλ στα κάγκελα, μαζί με τα μυαλά. Και καταλαβαίνεις πως πρέπει να το ξαναβρούμε μόνοι μας. Να ξεκινήσουμε από τα αυτονόητα, να ανακαλύψουμε τη φωτιά, για να κρατήσουμε τη φλόγα ζωντανή. Να κομίσουμε γλαύκας εις αθήνας, γιατί πήξαμε στους μπούφους και τις κουτοπόνηρες αλεπούδες.

Αγώνας-γνώση-τόλμη και αντοχή, όπως λέει ένα καινούριο σύνθημα της οργάνωσης. Κι ας θυμίζει λίγο ένα παλιό παρατσούκλι του βουρνούκιου από τους υπεραστικούς: «επιμονή, μυαλό και τόλμη», από το οποίο δικαιολογούσε κυρίως το πρώτο στα σχόλιά του –αλλά δεν πειράζει γιατί σήμερα γιορτάζει και αμαρτίαν ουκ έχει.

Η δική μας ερυθρόδερμη φυλή λοιπόν –περικυκλωμένη από μια άγρια καπιταλιστική δύση- αντιστέκεται στο μεθοδευμένο εκφυλισμό του πολυτεχνείου και των αγώνων. Και είναι από σπάνιο υλικό, που παίρνει τις καλύτερες παραδόσεις της ανθρωπότητας και ατσαλώνεται απ’ τις συνθήκες. Δεν ξεγελιέται από χάντρες και καθρεφτάκια, ούτε μπλέκει σε «ενδοαριστερό εμφύλιο» -γιατί όπως και με τον ελληνικό εμφύλιο, το ζήτημα ήταν ταξικό, όχι από πού κατάγεται ο καθένας.

Και ποια είναι αυτή η περίφημη φυλή των λακεδαιμονίων;

Είμαστε η κόκκινη φυλή των κούτσι (από το όνομα του νέου γγ) ενώ παλιότερα λεγόμασταν η φυλή των αλεκούτσι, με καταγωγή τη (γουινέα) παπαούα.

Δεν είμαστε ζουλού, δεν είμαστε παπούα, είμαστε η άγρια φυλή των παπαούα.

Υστερόγραφο

Ένα άλλο φετινό σύνθημα ξεκινούσε κάπως έτσι: «εμπρός λαέ άλλαξε σελίδα...». Η οποία μοιάζει να ‘χει κολλήσει όπως σε εκείνα τα παλιά βιβλία που ήταν κολλημένα και χρειάζονταν «σταλινικές μέθοδες» με χαρτοκόπτη. Αν και το βασικό πρόβλημα είναι πως ο λαός έχει κολλήσει στην ίδια σελίδα, επειδή δεν του αρέσει τόσο το διάβασμα, μόνο να του διαβάζουν παραμυθάκια για να αποκοιμάται ήσυχα η ταξική του συνείδηση. Εδώ δεν μπορεί καλά-καλά να βγάλει ένα κεφάλαιο, πόσο μάλλον το Κεφάλαιο του κάρολου ή έστω το κεφάλαιο για την υπεραξία.
Μπορεί ο κάρολος να αφιέρωσε το «Κεφάλαιο» στην εργατική τάξη, αλλά αυτή πολύ δύσκολα θα αφιερώσει στο τέλος μιας δύσκολης μέρας της τον χρόνο και τον κόπο που απαιτείται για την ανάγνωσή του. Και το πιο πιθανό είναι να τον καταβάλλει η κούραση προτού καν προλάβει να γυρίσει σελίδα.

Κι έτσι ανοίγουμε ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο με τα συνθήματα του πολυτεχνείου. Αλλά αυτό θα το δούμε σε επόμενη ανάρτηση.

Είστε η ντροπή όλων των εργατών…

…πράσινα τσιράκια των εργοδοτών

Ούτε η καταρρακτώδης βροχή δεν μπορεί να ξεπλύνει τη ντροπή των ζαχαρένιων εργατοπατέρων της γσεε (που προτίμησαν τη ζαχαρένια τους, από το να βγουν να διαδηλώσουν στη βροχή) και να σταθεί άλλοθι για τη ματαίωση της χτεσινής τους πορείας. Ούτως ή άλλως το μόνο που έκαναν μέχρι τώρα ήταν να παίρνουν απλώς την απόφαση για την κήρυξη απεργίας –και αυτό υπό την πίεση του παμε και των εργατικών κέντρων που έπαιρναν αντίστοιχες αποφάσεις. Ποτέ δεν την κυνηγούσαν, δεν  την προετοίμαζαν, δεν την περιφρουρούσαν, δεν έκαναν κάτι συμβολικό έστω που να αποδεικνύει ότι ίδρωνε το αυτί τους για την επιτυχία της. Το μόνο που είχαν κάνει μετά από μια επίθεση στον ηγέτη παναγόπουλο με γιαούρτια και κλοτσοπατινάδα, ήταν να βάλουν φουσκωτούς να φυλάνε την εξέδρα γύρω του. Αν λοιπόν δεν μπορούν καν να πραγματοποιήσουν μια πορεία, η παρουσία τους γίνεται διακοσμητικού χαρακτήρα και κινδυνεύουν να πάψουν να είναι χρήσιμοι για το σύστημα.

Αλλά αν ο δικός τους ρόλος και η ξετσιπωσιά τους είναι γνωστά εδώ και καιρό, το ερώτημα είναι τι ρόλο βαράνε δίπλα τους άλλες δυνάμεις ως συνοδοιπόροι και χειροκροτητές του παναγόπουλου, αντί να τους απομονώσουν και να τους απομονομιμοποιήσουν πλήρως, για να μην έχουν πουθενά μούτρα (και κόσμο) να βγούνε στο δρόμο και να το παίξουν κινηματικοί. Τι άλλο χρειάζονται ως έναυσμα κι ως αφορμή μετά κι από το χτεσινό, για να αλλάξουν ρότα και τακτική; Εκτός κι αν κάποιοι εξ αυτών φιλοδοξούν να αντικαταστήσουν την πασκε ή να εγκολπώσουν στις τάξεις τους το μηχανισμό της.

Στα χανιά τώρα, η πορεία μας ήταν σαν το προεκλογικό διαφημιστικό του κόμματος: έρχεται θύελλα. Βροχή κι ομπρέλες στην αρχή, αλλά όταν πιαστήκαμε αλυσίδες, σταμάτησε να βρέχει και σε κάποια φάση βγήκε και ήλιος, όπως στα τροπικά κλίματα. Παρά τις περίεργες καιρικές συνθήκες ο κόσμος ήταν περισσότερος απ’ ό, τι συνήθως –ίσως να ήμασταν περισσότεροι κι από την πορεία του εργατικού κέντρου· που είχε δέκα εργατοπατέρες στην κεφαλή, είκοσι εκπαιδευτικούς ακριβώς πίσω, φοιτητές της εαακ, σπουδαστές του τει με πλαίσιο της πασπ (που λέει ότι δεν είναι πασόκ) και μετά οι οργανώσεις (μ-λ, ανταρσύα και σύριζα).

Γενικώς τα χανιά είναι από τα σπάνια μέρη που αν δεν έχουν καλό καιρό, μπορεί και να μαζευτούν περισσότεροι, γιατί αποθαρρύνονται από τις άλλες βασικές τους επιλογές (θάλασσα, εκδρομή, καφέ στο λιμάνι). Έτσι όταν η κεφαλή της πορείας έμπαινε στην πλατεία δικαστηρίων για να καταλήξει, οι τελευταίοι διαδηλωτές ήταν… μερικά μέτρα πιο πίσω, γιατί εδώ τα μεγέθη είναι τελείως διαφορετικά για να εντυπωσιάσουν τους πρωτευουσιάνους συντρόφους. Στην ουρά παρεμπιπτόντως είχαμε και μια μικρή αυτοκινητοπομπή με αγροκτηνοτρόφους της πασυς (sic), όπως την είπε στη ρύμη του λόγου κι ένας από τους ομιλητές της συγκέντρωσης.

Αυτός που τα είπε πολύ καλά πάντως ήταν ο πέρρος στην χτεσινή ελληνοφρένεια. Δεν είχε βέβαια απέναντι κάποιον δύσκολο συνομιλητή που τον ζόρισε με τις ερωτήσεις του (καλαμούκης). Αλλά για αυτό ακριβώς μπόρεσε να αναπτύξει απερίσκεπτος τη σκέψη του και να απαντήσει εύστοχα κι επί της ουσίας τα ερωτήματα που τέθηκαν –κι ας μην ήταν ιδιαίτερα εχθρικά- χωρίς πολλά κλισέ και ξύλινο λόγο. Αξίζει τον κόπο κατά τη γνώμη μου να ακολουθήσετε εδώ το σύνδεσμο της χτεσινής εκπομπής και να πατήσετε να ακούσετε τον πέρρο από το 7.50 κι έπειτα.

Όπως είπε βέβαια ο πέρρος, μπορεί να ήταν μαζική η πορεία αλλά εμείς δεν μπορούμε να είμαστε ευχαριστημένοι. Και το μείζον ζήτημα κατά τη δική μου αντίληψη είναι πώς θα αντιμετωπίσουμε τη φθίνουσα συμμετοχή ενός ταλαντευόμενου κόσμου, με τον οποίο δεν έχουμε αναπτύξει σταθερούς, που φαίνεται να κουράστηκε και να απογοητεύτηκε. Πέρσι τέτοιες μέρες για παράδειγμα, είχαμε τη μεγάλη 48ωρη πανεργατική απεργία, που χτυπήθηκε σε όλο το μήκος της με χημικά για να σπάσουν τα μπλοκ του παμε, που ήταν τα πιο μαζικά και έδιναν τον τόνο κείνη τη μέρα. Φέτος, μετά από μια γεμάτη κινηματική τριετία, είναι η πρώτη χρονιά που, παρά τα διάφορα επιμέρους μέτωπα (όπως το κλείσιμο της ερτ, η επιστράτευση των εκπαιδευτικών, κτλ) δεν είχαμε ένα μεγάλο απεργιακό σταθμό, που να αγκαλιάσει όλους τους κλάδους –ενώ κι οι πανεργατικές απεργίες ήταν συγκριτικά μειωμένες.

Η περιβόητη δέσμευση του σαμαρά πχ για δωρεάν ασύρματο δίκτυο, ηχεί ως θρασύτατη πρόκληση, που δε θα τολμούσε ίσως να την εκστομίσει πριν από δυο χρόνια. Το κάνει τώρα, γιατί νιώθει να έχει το ελεύθερο να προβαίνει ατιμώρητος σε τέτοιες προκλήσεις, βλέπει πως δε δέχεται ως κυβέρνηση ιδιαίτερη πίεση και αρχίζει να πιστεύει πως μπορεί να εξαντλήσει την τετραετία (μαζί με το λαό), με το σύριζα να ακολουθεί τη γνωστή τακτική του ώριμου φρούτου, ως υπεύθυνο αστικό αντιπολιτευτικό κόμμα.

Συνεπώς η χτεσινή δεν ήταν μια απεργία σαν τις άλλες, όπως έγραψε κι ο πρωτούλης στο ρίζο. Πολύ περισσότερο δεν νοείται ως σταθμός, με την έννοια πως μπορούμε να μείνουμε σε αυτό. Το βασικό ζητούμενο είναι ο σχεδιασμός από εδώ και πέρα, για να υπάρξει άμεση συνέχεια, να ανακόψουμε την κινηματική νηνεμία του τελευταίου διαστήματος και να μην αρχίσουμε από τώρα (ή μάλλον μετά το πολυτεχνείο) να σκεφτόμαστε τα χριστούγεννα (μαζί με τα τζάμπο) και την χρονιά που έρχεται.

Υστερόγραφα

Χτες ο κόσμος είχε να ξεπεράσει κι ένα επιπλέον εμπόδιο, με την καλλιεργούμενη τρομοκρατία από οθόνης, που έχει περάσει πλέον σε νέα επίπεδα αμερικάνικων προδιαγραφών, με την ελας να δίνει η ίδια στη δημοσιότητα τη σκηνή της δολοφονίας και στα κανάλια τις πρώτες ύλες της τρομοϋστερίας, χωρίς κουκίδες, απαγορευτικά, προειδοποιήσεις κι άλλα τέτοια συντηρητικά ταμπού. Κι αναρωτιέται κανείς: αν το κράτος κι οι μηχανισμοί του δεν έχουν τον παραμικρό ενδοιασμό να σκηνοθετήσει το κλίμα του εμφυλίου και της απειλής των άκρων, τι είναι αυτό που θα την εμπόδιζε να έχει και ρόλο πρωταγωνιστή, στο εκτελεστικό κομμάτι;

Δεύτερο: τα παραπάνω είχαν γραφτεί πριν από την εισβολή των ματ στο ραδιομέγαρο της ερτ, που βαφτίζεται εκκένωση, λες και μιλάμε για βουλωμένη τουαλέτα, για να μας δείξουν ποια είναι η ταξική γνώμη που έχουν για τους εργαζόμενους. Δυστυχώς η κυβέρνηση δεν είχε την υπομονή να περιμένει άλλες δέκα μέρες, την επέτειο του πολυτεχνείου, για να ‘ναι πιο προφανείς οι συνειρμοί. Από σήμερα όμως η ελληνική δημοκρατία μπορεί να ανασάνει ανακουφισμένη δια την τάξιν που επιβλήθηκε και μας έσωσε από τα δύο άκρα. Δεν ακούσατε ποιες ήταν οι τελευταίες λέξεις του δημοσιογράφου στο πρόγραμμα της ερα, λίγο πριν κλείσουν τα μικρόφωνα; Ψυχή βαθιά… Φως φανάρι, πως τα άκρα το πάνε για εμφύλιο..

Ευτυχώς που σήμερα έχει καλύτερο καιρό και θα μπορέσει να δώσει το απόγευμα το παρών κι η γσεε του παναγόπουλου –λέμε τώρα…

Απολιθωμένες Αμπελοφιλοσοφίες στον Κόκκινο Πλανήτη 09

Η ένατη ραδιοφωνική απόπειρα της επίλεκτης ομάδας red bloggers ασχολείται με την επικαιρότητα και το μείζον θέμα της ερτ ως καταλύτη των πολιτικών εξελίξεων, δοκιμάζει τη γλύκα του ανασχηματισμού στο εσωτερικό της, συγκινείται με το ρετρό του αλέξη στο ρόλο του παιδιού της αλλαγής, καταπιάνεται με τον αγγελικά πλασμένο και μαγικό κόσμο της δημοσιογραφίας, καθώς και με τις σιωνιστικές συνωμοσίες της νερίτ, για να καταλήξει με το… σταλινικό παραλήρημα του ιβάν σαββίδη και με ένα δραματικό κάλεσμα προς τη λαϊκή βάση του παοκ να βγάλει πολιτικά συμπεράσματα.
Σε αυτό μπορεί να τους βοηθήσει και το νέο πόνημα του κώστα γκόντζου, πολέμιου της παναθη-λαϊκής συμμαχίας, που τα βάζει με τον κουτσούμπα και τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό. Έξω οι τσάτσοι του βαρδινογιάννη, ζήτω η αντικειμενική ενημέρωση του αλαφούζου και των μέσων του.

Περιμένουμε τις παρατηρήσεις και την κριτική σας επί του περιεχομένου στα σχόλια.

Χωρίς ΕΤ-1 γρανάζι δε γυρνά

(εντάξει, πρόλαβαν να το σκεφτούν και να το γράψουν άλλοι το σύνθημα του τίτλου, αλλά νομίζω πως δεν υπάρχουν πνευματικά δικαιώματα σε τέτοιες περιπτώσεις).

Την κυριακή το απόγευμα στη λδ του βορρά ήταν η ώρα του παιδιού. Εν αρχή στο πάρκο απέναντι από την ετ3. Προσπερνούσες στην είσοδο τους πορτιέρηδες απ’ το ξεκίνημα, που σου άπλωναν στο πρόσωπο την εφημερίδα τους σαν ένταλμα σύλληψης και έβρισκες πιο κάτω, προς τις κούνιες, την ανοιχτή συνέλευση, όπου είχε μετακινηθεί προς άγρα σκιάς. Πρόλαβα τρεις ομιλητές που άρχισαν όλοι λέγοντας πως θα σταθούν σε πιο πρακτικά ζητήματα. Και δεν έχω πρόθεση να αμφισβητήσω ή να ειρωνευτώ τις προθέσεις τους, αλλά είναι ζήτημα αν κατάφεραν να περάσουν ποτέ στο πεδίο της πράξης, γιατί σε τέτοια οργανωτικά ζητήματα, όπου ακούς πολλούς συντρόφους, αργεί να ξημερώσει, ιδίως όταν μιλάμε για εξωκοινοβούλιο κι αντάριζα. Αν τα παιδιά έμεναν μόνα τους να παίζουν, θα ξαναζούσαν τη φαντασίωση της κάτω βουλής και του λευκού πύργου, που είναι ο πιο γρήγορος δρόμος προς τον εκφυλισμό, για ένα και βασικό λόγο: πως είναι η πλέον αυτοαναφορική διαδικασία ατομικής εκτόνωσης κι ικανοποίησης ιδεολογικών φετίχ, η οποία μιλά εξ ονόματος του συνόλου, χωρίς ποτέ να γίνεται συλλογική επί της ουσίας.

Προχωρώντας προς το δημαρχείο και τον χώρο της προσυγκέντρωσής μας, πέτυχα ένα λεφούσι από άλλα παιδιά, μικρότερης ηλικίας, που γιόρταζαν μαζί με τους γονείς τους τη μέρα του πατέρα. Κι έβαζαν τα κεφάλια τους σε μια χάρτινη φιγούρα με ένα σχέδιο και τη λεζάντα: όταν μεγαλώσω, θέλω να γίνω δυνατός κι έξυπνος σαν τον μπαμπά μου. Και μια άλλη παραδίπλα για τα κοριτσάκια, όπου άλλαζαν μόνο τα γένη στη λεζάντα. Αλλά αν οι διοργανωτές είχαν σκεφτεί οικονομικά και κινηματικά, θα είχαν φτιάξει μόνο ένα και θα συμπλήρωναν τη λεζάντα. Θέλω να γίνω δυνατός-ή κι έξυπνος-η, σαν τον/την μπαμπά μου –γιατί ως γνωστόν, στη λογική του χώρου, το φύλο αποτελεί κοινωνική κατασκευή, βεβαίως-βεβαίως. Αλλά αν το ‘χαν φτιάξει άλλες συνιστώσες του χώρου, θα έλεγε: όταν μεγαλώσω, θέλω να γίνω δυνατός σαν το κουκουέ. Και αν αφορούσε εμάς το πράγμα, θα διοργανώναμε τη μέρα του πατερούλη και θα βάζαμε τη φιγούρα του συντρόφου με το μουστάκι, για να βγάζουμε συλλεκτικές φωτογραφίες.

Επόμενος σταθμός η έκθεση βιβλίου κι η παρουσίαση του βιβλίου του γκίντερ για την εξέγερση του σπάρτακου, από τον τηλέμαχο λουγγή. Που είχε προλάβει να γνωρίσει το συγγραφέα, όταν ήταν νέος και είναι –κατά δήλωσή του- τσιτατολόγος, γιατί «έχω κάνει πολλά χρόνια και με τους κλασικούς»! Ο βυζαντινολόγος λουγγής δεν ασχολήθηκε με τις βυζαντινολογίες του κινήματος, αλλά με το θέμα της δουλοκτησίας, κάνοντας αρκετούς παραλληλισμούς (χωρίς να έχει πάντα πολύ αυστηρό ειρμό, γι’ αυτό και μας ρωτούσε διαρκώς αν τον παρακολουθούμε) και προεκτάσεις στον χρόνο –μολονότι στην ιστορία επαναλαμβάνονται μόνο οι εξωτερικές μορφές κι όχι η ίδια η ιστορία.

Αναφέρθηκε μεταξύ άλλων: στην κρίση της δουλοκτητικής κοινωνίας και τις κρίσεις εν γένει, που ναι μεν διαρκούσαν περισσότερα χρόνια τότε, αλλά παραδοσιακά οδηγούν την εκάστοτε άρχουσα τάξη στην εξαθλίωση των κατώτερων στρωμάτων και σε αντιπαραγωγικές επενδύσεις κεφαλαίων –μπορεί να μην υπήρχαν τράπεζες στην ελβετία, αλλά έφτιαχναν βίλες, θέρμες, πολυτελή λουτρά, κτλ. Στις εξπανσιονιστικές (sic) τάσεις της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας –θυμίζοντάς μας πως ένας είναι ο εχθρός, ο εξπανσιονισμός. Στους τίμιους ρεφορμιστές της εποχής, τους γράκχους, που προσπάθησαν να επιβάλλουν κάποιες φιλολαϊκές μεταρρυθμίσεις , αλλά βρήκαν τραγικό θάνατο σε ενέδρα από πληρωμένους μπράβους και το λούμπεν προλεταριάτο που τρεφόταν με άρτο και θεάματα. Ενώ ανέφερε 4-5 φορές και την αδυναμία σύναψης μιας Λαϊκής Συμμαχίας των δούλων με τα κατώτερα λαϊκά στρώματα. Κι όταν επεκτάθηκε στα αίτια της ήττας και συμπεριέλαβε την έλλειψη ωρίμανσης του υποκειμενικού παράγοντα (καθώς οι δούλοι δεν αποτελούσαν πλειοψηφία στον ιταλικό χώρο), περίμενα συνειρμικά να σημειώσει και την καθοριστική σημασία ενός ισχυρού κκ ως συνειδητής πρωτοπορίας.
Κι αν όλα αυτά σου φαίνονται (και είναι) κάπως τραβηγμένα σφε αναγνώστη, πρέπει να σκεφτείς πως οι διάφορες μορφές δουλείας (και δουλοπαροικίας) παρέμειναν στο ιστορικό προσκήνιο μέχρι και τον εικοστό αιώνα, για να εξαφανιστούν οριστικά μόνο με την οκτωβριανή επανάσταση που έβαλε στο στόχαστρό της και τη μισθωτή δουλεία.

Φεύγοντας από τον χώρο της έκθεσης μαζί με άλλους συντρόφους πού ήταν «χρεωμένοι» εκεί –γιατί το παμε είναι τόσο διασπαστικό, που διασπά ακόμα και τις δικές του δυνάμεις, σύντροφε παπαδημούλη- πετύχαμε την πορεία, που είχε ξεκινήσει ήδη από την ετ3. Κι ακολούθησε ένας ιδιότυπος τηλε-μαραθώνιος στους δρόμους της πόλης, για να επιστρέψουμε στο ίδιο σημείο, και να δώσουμε τη σκυτάλη στους μουσικούς που θα έδιναν συναυλία. Κι εκεί υπήρχε πολύς φρέσκος κόσμος, που προτίμησε να μην ιδρώσει με άσκοπες βόλτες στο κέντρο, αλλά να δώσει κατευθείαν το παρών στη στρατού για το μουσικό πρόγραμμα –που θα ολοκλήρωνε ιδανικά μια ωραία μέρα τους στην παραλία για μπάνιο.

Αλλά η αναδυόμενη μπόχα δεν ερχόταν από αυτούς, ούτε από το δικό μας μπάνιο στον ιδρώτα –ούτε καν απ’ τον παρακείμενο θερμαϊκό. Ερχόταν απ’ τα δελτία ειδήσεων των ιδιωτικών καναλιών που έσπαγαν στην ψύχρα την απεργία, για να σπάσουν τα νεύρα του κόσμου με την αντικειμενική τους ενημέρωση και να βοηθήσουν το σαμαρά να σπάσει αυγά και να κάνει ομελέτα με τα τσόφλια του σάπιου κατεστημένου (που σπάει κι αυτό από στιγμή σε στιγμή). Και φυσικά για να δώσουν γραμμή πως οι εκλογές πρέπει να αποφευχθούν πάση θυσία. Είπαν και ελάλησαν.

Ευτυχώς στην αστική δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Αν κάποιος καναλάρχης θέλει να σπάσει την «απεργιακή ομερτά», μπορεί να πάρει άδεια για πεντάλεπτο απεργιακό δελτίο και να το βγάλει κανονικά, με ωριαία σχεδόν διάρκεια. Και στο καπάκι να βγάλει πχ τον τράγκα με ένα καυτό απεργιακό θέμα για τα πραγματικά αίτια του θανάτου του χριστόδουλου, με την πολύτιμη συμβολή της δήμητρας λιάνη. Κι εάν κάποιος πολιτικός αρχηγός της συμπολίτευσης θέλει να αποφύγει τις εκλογές χωρίς να γίνει ρεζίλι, μπορεί να περιμένει το συμβούλιο της επικρατείας να τον βγάλει από τη δύσκολη θέση και να το παίζει εκ του ασφαλούς υπεύθυνη κι αγωνιστική δύναμη, που ξέρει από μεταρρυθμίσεις.

Και από την άλλη όμως. Αν θες να στήσεις προ-εκλογικού χαρακτήρα φιέστα, χωρίς να χάσεις την καλή έξωθεν μαρτυρία του ενωτικού αγωνιστή, μπορείς να ρίξεις το ανάθεμα στο διασπαστικό παμε, που βάζει συγκέντρωση στην αγία παρασκευή, αντί να ‘ρθει στο σύνταγμα να γίνει χειροκροτητής του πρωθυπουργήσιμου αλέξη. Κι αν είσαι συνδικαλιστής του ίδιου χώρου και κατά βάθος θες να σπάσει η απεργία, για να δείξουν τα κανάλια τη φιέστα του αρχηγού, αλλά να κρατήσεις το φιλεργατικό προφίλ και να μη σε πουν απεργοσπάστη, μοιράζεις τα κουκιά στην εσηεα, ένας υπέρ, ένας κατά και δεν επιβάλλεις κυρώσεις στους απεργοσπάστες που δυστυχώς σε παράκουσαν –εσύ όμως είχες όλη την καλή θέληση. Να σημειωθεί στα πρακτικά.

Κι έτσι όλοι μαζί είναι μια ωραία δημοκρατική ατμόσφαιρα, που εξέρχεται σταδιακά από το αδιέξοδο, όχι ακριβώς αλώβητη, αλλά φιλοδοξώντας να κλείσει γρήγορα κι ομαλά το όποιο ρήγμα άνοιξε. Κι εναπόκειται σε εμάς να το κρατήσουμε ανοιχτό και να το βαθύνουμε.

Νίκη στην Απερ-τρία

Μικρά παραλειπόμενα των τελευταίων ημερών

Ο άνθρωπος διαφέρει από τα ζώα γιατί εργάζεται κι έχει συνείδηση. Κι όπως συμπληρώνει ο ψάλτης σε μια ταινία του διαλιανίδη από την χρυσή δεκαετία, ο άνθρωπος εργάζεται κι ασφαλίζεται στο ίκα. Κανένα ζώο δε θα δεχόταν να ασφαλιστεί στο ικα. Το θέμα είναι βέβαια πως τα ζώα μπορεί να μην αναπτύσσουν (ταξική) συνείδηση, αλλά έχουνε τουλάχιστον το ένστικτο της επιβίωσης και παλεύουν για να υπερασπιστούν τη ζωή τους. Ενώ ο αποχαυνωμένος τηλεθεατής έχει απολέσει προ πολλού το πρώτο και (μολονότι βρίσκεται στο όριο της επιβίωσης) δε διαθέτει ούτε το δεύτερο, παραμένοντας απαθής στον καναπέ του.

Πρώτα ήρθαν οι καπιταλιστές και μου έριξαν στο μισό το μισθό μου, για να βγούμε από την κρίση. Δεν αντέδρασα γιατί είχα τηλεόραση, που μου το επιβεβαίωσε. Ύστερα ήρθε η κυβέρνηση, που με ξεζούμισε με φόρους και χαράτσια, για να δούμε φως στο τούνελ. Δεν αντέδρασα γιατί είχα ακόμα τηλεόραση και μπορούσα να δω τη νικολούλη. Μετά ήρθαν οι τράπεζες να μου πάρουν το σπίτι –πριν τις προλάβει η ευδαπ- και τα σώβρακα. Μία από τα ίδια. Και όταν τελικά έπεσε μαύρο στην οθόνη, κατάλαβα πως δεν είχε μείνει τίποτα άλλο πια να μου πάρουν. Αλλά δε βαριέσαι, υπάρχει και το διαδίκτυο.

Το ευχάριστο είναι ότι υπάρχει κι ένα κομμάτι που προβληματίζεται κι αντιδρά, με διαδηλώσεις και ανοιχτές συνελεύσεις που τις πραγματοποιούν άνθρωποι ελεύθεροι κι ονειρευόμενοι –ενίοτε ίσως και ονειροπαρμένοι. Το πιο σημαντικό είναι πως δεν υπάρχει καμία αναφορά σε εργατική τάξη και άλλες τέτοιες κοινωνικές κατασκευές που χωρίζουν τεχνητά τους (ελεύθερους, ονειρευόμενους) ανθρώπους. Ενώ παράλληλα πληροφορούμαστε πως δε συμμετείχαν οι φίλοι μας τα ζώα, που έχουν τουλάχιστον ένστικτο επιβίωσης, μακριά από τον πολιτισμό και τις κοινωνικές κατασκευές που καταπολεμάνε και καταστρέφουν τα φυσικά μας ένστικτα. Πλάσματα του θεού είμαστε όλοι, είτε τον ονομάζουμε απλά θεό είτε το βαφτίζουμε μητέρα φύση –που τα πάντα εν σοφία εποίησε- κι επιδιώκουμε την επιστροφή μας σε αυτήν και τις βασικές αρχές Της.

Μια πρώτη γενική εκτίμηση για το κίνημα αλληλεγγύης στην ερτ είναι πως θυμίζει πολύ τις πλατείες, με τη διαφορά πως βασίζεται σε έναν εργατικό αγώνα (όχι όμως του χαρκοβίτη), που δεν είναι φοβικός απέναντι στα σωματεία και τα πολιτικά κόμματα. Με άλλα λόγια θυμίζει πολύ τις πλατείες, με τη διαφορά πως δεν έχει καμία απολύτως σχέση με αυτές. Η όποια σύνδεση γίνεται βάση με το κοινό στοιχείο της παρδαλής ποικιλώνυμης σύνθεσης του συγκεντρωμένου πλήθους και σταματά εκεί. Αλλά παραμένει εν μέρει στο μυαλό του χύμα κόσμου, που έχει (διαπαιδαγωγηθεί και) συνηθίσει να είναι χύμα και να μην οργανώνει την πάλη του.

Ο κόσμος που συγκεντρώνεται έχει ανάγκη να ξεσπάσει, να γιορτάσει, να ξεμιζεριάσει· έχει ανάγκη να κάνει χαβαλέ, να αμπελοφιλοσοφήσει, ή να ψάξει στο κτίριο της ετ3 την εμμανουέλα αγγουράκη, που έφτασε να εμπνεύσει και θεατρικό με τίτλο γιατί τον έκανα τάρανδο. Είναι πρόθυμος να κατέβει στην ερτ, στις πλατείες, ακόμα και να ψηφίσει κάτι για να τα αλλάξει όλα. Αλλά δεν είναι έτοιμος να απεργήσει και να χαλάσει την ζαχαρένια του. Μεταφέρει στον αγώνα τα κουσούρια του καναπέ του, όπως όλοι μας σε ένα βαθμό, και τείνει στις εύκολες πολιτικές λύσεις που υπόσχονται επιστροφή στη χαμένη ζαχαρένια του πρόσφατου παρελθόντος. Κι η βασική ευθύνη γι’ αυτό δε βαραίνει φυσικά τον κόσμο, αλλά τις «χύμα οργανώσεις» που τον διαπαιδαγωγούν βαυκαλιζόμενες πως συνδέονται με το αυθόρμητο.

Εν τω μεταξύ πολλοί αναρωτιούνται αθώα γιατί να απεργούν τώρα οι δημοσιογράφοι. Και λένε πως όταν υπάρχει ένα τόσο σημαντικό ζήτημα, πρέπει να μπορούν να ενημερώσουν τον κόσμο, να είναι ελεύθεροι να φωνάξουν, αντί να φιμώνονται. Ενώ οι πιο… αθώοι προσθέτουν πως έτσι εξυπηρετούν το παιχνίδι και τους σκοπούς της κυβέρνησης.

Αλλά αν κάποιος εκδότης ή καναλάρχης καίγεται να ενημερώσει τον κόσμο για τον αγώνα της ερτ, έχει λαμπρό πεδίο δόξας μπροστά του. Μπορεί να πάρει σχετική άδεια απ’ την εσηεα ή όποια άλλη ένωση και να βγάλει απεργιακό πρόγραμμα ή ειδικό φύλλο. Που θα είναι όντως απεργιακό και όχι απεργοσπαστικό, σαν των αστικών φυλλάδων που κυκλοφόρησαν χτες προβάλλοντας τη προπαγάνδα της κυβέρνησης.

Αλλιώς είναι χίλιες φορές καλύτερο να συνεχίσει η απεργία των δημοσιογράφων –και μόνο για τα παράπλευρα οφέλη της. Δεν είναι μόνο η ερτ που διανύει τις καλύτερες μέρες της από την ίδρυσή της, με τους δημοσιογράφους να νιώθουν για πρώτη φορά ελεύθεροι να πουν αυτό που σκέφτονται –με ό,τι αντιφάσεις κι αν έχει αυτό- και την ετ3 να προβάλλει πραγματικά απεργιακό πρόγραμμα με τους εργατικούς αγώνες της περιοχής. Είναι ότι ακόμα κι αυτά τα ιδιωτικά κανάλια γίνονται σχετικά πιο συμπαθή όταν δεν έχουν δελτία ειδήσεων για να χύσουν δηλητήριο στις συνειδήσεις του κόσμου και χολή εναντίον όσων αγωνίζονται.

Κάποτε το κρατικό μονοπώλιο της είδησης φίμωνε κάθε αντίθετη φωνή στην κυβερνητική προπαγάνδα, που δεν έπειθε κανένα αλλά ήταν η μόνη που μπορούσε να ακουστεί. Σήμερα το ιδιωτικό μονοπώλιο των πλουραλιστικών μμε είναι πιο εκλεπτυσμένο -και γι’ αυτό πιο αποτελεσματικό- αλλά απείρως πιο χυδαία κυβερνητικό και συστημικό· καθιστώντας τον απόγονο της υενεδ το μόνο ραδιοτηλεοπτικό μέσο σχετικά μεγάλης απήχησης όπου μπορείς να δεις και να ακούσεις κάτι διαφορετικό.

Ο σαμαράς πάντως εξαργύρωσε το δωράκι που έκανε στον αλαφούζο –τον τρίτο τελικό πακέτο με το κύπελλο συνομοσπονδιών- με ένα γραπτό διάγγελμα στην καθημερινή, για να μας πει πως η ερτ βρισκόταν συνεχώς σε απεργία. Αυτός αντιθέτως προτίμησε το έντυπο ενός δημοκρατικού ομίλου, όπου οκτώ παχυλά αμειβόμενα στελέχη του διαγράφτηκαν από την εσηεα για απεργοσπασία. Κι αφού είναι πιασμένο από άλλους στο διαδίκτυο το όνομα της νεριτ, μπορεί να δανειστεί προσωρινά και την ιστοσελίδα του σκάι. Κρίμα όμως που δε σκέφτηκαν να κυκλοφορήσουν μαζί με το άρθρο κι ένα αυτόγραφο του πρωθυπουργού, για να γίνει το φύλλο ανάρπαστο από το φιλελεύθερο αναγνωστικό κοινό της εφημερίδας. Μα τι σόι δεξιοί είναι αυτοί, χωρίς επιχειρηματικό μνημ… εε δαιμόνιο;

Σε κάθε περίπτωση ο λαός πρέπει να διδάσκεται από τον εχθρό του και να δει πως δεν υπάρχει διέξοδος, χωρίς σύγκρουση. Ή όπως λέει κι ο σαμαράς, αν δε σπάσεις αυγά δεν κάνεις ομελέτα. Καλ-ομελέτα κι έρχεται αντώνη.

Τις επόμενες μέρες θα συναντηθούν κι οι κυβερνητικές εταίρες, οπότε θα αρχίσει να ξεκαθαρίζει λίγο το πολιτικό τοπίο. Μέχρι τότε πολλοί σκέφτονται τα πιθανά σενάρια και προσπαθούν να καταλάβουν τι βρίσκεται πίσω από την επιφάνεια των γεγονότων. Προσπαθεί ο σαμαράς να ρεφάρει από το θέμα της δέπα; Κάνει επίδειξη ισχύος δίνοντας εξετάσεις στους καπιταλιστές; Ετοιμάζει συμπληρωματικό ρόλο για τους ναζί της χρυσής αυγής στην κυβέρνηση; Ή μήπως προωθείται νέο κυβερνητικό σχήμα με πυρήνα το σύριζα; Και πώς εξηγείται η στάση της ebu και άλλων αξιωματούχων ανά την ευρώπη; Τι σχεδιασμοί συγκρούονται σε αυτό το πεδίο;

Ο λαός όμως πρέπει να κάψει τα σενάρια που του πλασάρουν και να πάρει την κατάσταση στα χέρια του. Έχοντας καθαρό σε κάθε περίπτωση αυτό που μας λέει ο στίχος του ποιητή, πως ο πόλεμος και η ειρήνη τους μοιάζουν σα δυο σταγόνες νερό. Και το ίδιο ακριβώς ισχύει και για το δίπολο (αστική) δημοκρατία-δικτατορία (του κεφαλαίου), με την πρώτη να αποτελεί μόνο το πολιτικό περίβλημα της δεύτερης. Η δημοκρατία κι η δικτατορία τους είναι αδελφάκια –όχι δίδυμα, αλλά- σιαμαία, τα οποία αλληλοσυμπληρώνονται.

Θεματική εκπομπή για την ΕΡΤ

Δεν χρειάζονται εισαγωγές αυτήν την φορά.

Η εκπομπή είναι θεματική, μιλάμε για την ΕΡΤ και καταθέτουμε τις απόψεις μας για το πώςς, το γιατί και το επειδή ... και περιμένουμε τις δικές σας σκέψεις, ώστε να ολοκληρώσουμε την εικόνα των πρώτων ημερών.

Η καλύτερη γυψοκρατία που είχαμε ποτέ

Μετά την περιγραφή των γεγονότων, περνάμε και στην ερμηνεία τους. Αυτό που παρακολουθούμε να εξελίσσεται το τελευταίο διάστημα είναι μια επίδειξη πυγμής μιας πυγμαίας κυβέρνησης, που επιχειρεί να διασκεδάσει το δικό της το φόβο και των αφεντικών της, πίσω από μικρά «δυναμικά» πραξικοπήματα. Σαν το μαντρόσκυλο του συστήματος που γαβγίζει για να εκτονώσει το φόβο του και σε παίρνει στο κατόπι, όσο το τρέμεις και δεν του επιτίθεσαι.

Του Κώστα Ρουγγέρη από το blog Πλάκα Κάνεις

Αλλά αυτές οι αποφάσεις δεν είναι κινήσεις πανικού. Είναι καλά μελετημένες και υπολογισμένες ως προς τις συνέπειες και τις αντιστάσεις που θα προκαλέσουν.

Η τρικομματική θα μπορούσε να περάσει το ωράριο των καθηγητών μες στο κατακαλόκαιρο, χωρίς να υπάρχει δυνατότητα για σοβαρή αντίδραση από την πλευρά των εκπαιδευτικών. Επέλεξε να το κάνει δια πυρός και σιδήρου, γιατί ήξερε πως δε θα χρειαζόταν τίποτα από τα δύο (έχοντας απέναντί της αυτή την ηγεσία της ολμε) και θα πουλούσε ανέξοδα το προφίλ του «σκληρού του μπραχάμι», που δε φοβάται να «σπάσει αυγά», μέχρι να ‘ρθει η ώρα να τα φάει –και δεν εννοώ δια της κατάποσης.

Ο σαμαράς θα μπορούσε να περάσει ένα «σχέδιο εξυγίανσης» της ερτ με μειώσεις μισθών και προσωπικού και την πλήρη έγκριση ή συγκατάθεση πασοκ-δημαρ που τώρα χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για την πτώση του σήματος. Αλλά επέλεξε να εκθέσει τις κυβερνητικές του εταίρες και να τις εκβιάσει με εκλογές (ρίξτε με αν τολμάτε), γιατί εκτιμά πως θα βγει κερδισμένος ακόμα και σε αυτό το ενδεχόμενο. Και μπορεί ο καλός φώτης να εύχεται στους δικούς του καλό αγώνα (εκλογικό προφανώς, γιατί τι άλλο αγώνα θα μπορούσε να κάνει η δημαρ;) αλλά ξέρει πως βρίσκεται κοντά στο εκλογικό όριο επιβίωσης κι αν χρεωθεί τις εκλογές –αυτός ή ο βενιζέλος- θα ισοδυναμούσε με πολιτική αυτοκτονία. Μόνο αν ενωθούν στο νέο σοσιαλδημοκρατικό πόλο θα ένιωθαν άνετοι πως περνάνε στην… πρώτη κατανομή. Αλλά δεν είναι έτοιμοι ακόμα γι’ αυτό το βήμα.

Η νδ έκανε από αστική σκοπιά κίνηση ματ σε επικοινωνιακό επίπεδο –τόσο που δεν χρειάστηκε καν να καταφύγει ακόμα στα αυθεντικά ματ και την επέμβασή τους. Γιατί η επανάσταση μπορεί να μην παίξει στην τηλεόραση (revolution will not be televised) όπως λέει και το τραγούδι, αλλά η (αντ)«επανάσταση» τύπου συνταγματαρχών, μπορεί κάλλιστα να καταγραφεί στις κάμερες. Και η εικόνα θα δημιουργούσε πολύ ισχυρούς συνειρμούς, με άλλα καθεστώτα του παρελθόντος, που ασκούσαν βία, λογοκρισία και έβγαζαν αλαζονικά διαγγέλματα γεμάτα χολή και ταξικό μίσος για τον εργαζόμενο λαό. Καμία σχέση δηλ με το σήμερα και την καλύτερη γυψοκρατία που είχε ποτέ ο τόπος. Η οποία δεν χρειάζεται καν την κρατική τηλεόραση για τις ανάγκες της προπαγάνδας της, όταν έχει στη διάθεσή της το μέγκα, το σκάι και τ’ άλλα παιδιά. Η σύμφυση της πολιτικής εξουσίας με το μεγάλο κεφάλαιο στα πλαίσια του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού έχει προχωρήσει σε βαθμό που καθιστά σχεδόν περιττή την ερτ, τη νεριτ κι όποιον άλλο τυχόν διάδοχο φορέα.

Ο σαμαράς υπολογίζει στα συντηρητικά αντανακλαστικά της τηλεοπτικής μάζας –που μπορείς να τα πεις σχεδόν υγιή, όταν εμφανίζεται ο βαθύς πασόκος μποτώνης και η βάλια πετούρη να λέει ότι η ερτ κατάφερε να ενώσει την ευρύτερη αριστερά από το κκε μέχρι το πασόκ. Ο σαμαράς ποντάρει στον κοινωνικό αυτοματισμό για να φανεί πως τα βάζει με το κρατικό κατεστημένο (sic) –κάτι σαν κράτος vs κράτος, με τον αντώνη στο ρόλο του ντάστιν χόφμαν- και να υπερσκελίσει εκλογικά την χρυσή αυγή (που τι παραπάνω θα έκανε δηλ αν ήταν στη θέση του;) πιστεύοντας πως αποκομίζει πολλαπλά οφέλη: εάν περάσει το σχέδιο διάλυσης της ερτ, θα εφαρμόσει την ίδια συνταγή και σε άλλες εταιρείες του δημοσίου. Και αν τον ρίξουν, (θεωρεί πως) θα βγει ενισχυμένος εκλογικά, για να περάσει ακόμα πιο σκληρά μέτρα –που θα χρειαστεί να πάρει στο προσεχές μέλλον.

Τι είναι όμως ο κοινωνικός αυτοματισμός; Είναι η λογική που συνοψίζεται στη γνωστή φράση για την κατσίκα του γείτονα. Η τηλεοπτική κοινή γνώμη που δεν έχει δική της γνώμη και αναπαράγει «αυθόρμητα» αυτή των αστικών μέσων, εκλογικεύοντας εσωτερικά το φασιστικό λόγο των τηλε-αναλυτών. Η «σιωπηρή πλειοψηφία» των κυρ-παντελήδων που θορυβεί με δανεικά επιχειρήματα στα social media ενάντια στον εαυτό της και τους ομοίους της –και το τραγικό είναι να τη βλέπεις να βρίσκει έδαφος και στους ίδιους τους δημόσιους υπαλλήλους, που βρίσκονται στο στόχαστρό της. Η λούμπεν (μη) συνείδηση του ιδιώτη (με την αρχαία ελληνική έννοια του άχρηστου βλάκα), που διαφέρει από τους λούμπεν φτωχοδιαβόλους μόνο επειδή δεν είναι πλήρως εξαθλιωμένος –κι αυτό όχι για πολύ ακόμα. Αυτοί που κάνουν τη διαφορά στις εκλογές, αλλά δε θα παίξουν κανένα ρόλο στις κοινωνικές διεργασίες των δρόμων και τις πιο ενδιαφέρουσες διαδικασίες, όπως έλεγε κι η αλέκα.

Η οποία παρεμπιπτόντως βρέθηκε χτες στην απεργία σε ένα μπλοκ εργαζομένων, που της έκαναν πλάκα, ότι κάνουν καλή δουλειά στον κόσμο για αυτό βλέπουν καινούριες φάτσες στο μπλοκ τους, όπως η γγ δηλ. Κι αυτό καταχωρείται στα παραλειπόμενα της απεργιακής μέρας που δεν πέρασαν στην χτεσινή ανταπόκριση.

Αυτό που θεωρείται όμως το δυνατό σημείο του σαμαρά, ο κοινωνικός αυτοματισμός κι η απάθεια της πλειοψηφίας, μπορεί να του γυρίσει μπούμερανγκ αυτή τη φορά. Όχι επειδή θα τον ρίξουνε οι δυο κυβερνητικές εταίρες, που ψάχνουν τρόπο να αποφύγουν τις εκλογές, χωρίς να γίνουν ρεζίλι, και ρεζιλεύονται χειρότερα έτσι. Ούτε εξαιτίας της δύναμης των δημοσιογράφων και του μέσου να αγγίζει μέχρι και το μέσο απαθή τηλεθεατή, που ανησυχεί για το αν θα δει τον τελικό της Α1 και το κύπελλο συνομοσπονδιών.

Αλλά γιατί η υπόθεση της ερτ μπορεί να συσπειρώσει τον κόσμο, να γίνει η αιχμή του δόρατος για το λαϊκό κίνημα και η πρώτη ήττα που θα υποστεί η τακτική της κυβέρνησης με τους αστραπιαίους πολέμους (blitzkrieg) στις κατακτήσεις των εργαζομένων.

Τηρουμένων όλων των αναλογιών, όπως τόνιζε τις προάλλες και ο μπογιό, ο σαμαράς ακολουθεί την τακτική του χίτλερ –ξεπερνώντας και τους γνήσιους πολιτικούς απογόνους του ναζισμού- κι η σοσιαλδημοκρατία πολιτική κατευνασμού απέναντι στο (υγιές) κεφάλαιο, επιδιώκοντας μια άλλη διαπραγμάτευση για το μνημόνιο και καλύτερους όρους ανακωχής στον ταξικό πόλεμο.

Η ερτ απέχει πολύ βέβαια από μια μικρογραφία έστω του στάλινγκραντ. Μπορεί να γίνει όμως η αφορμή, κάτι σαν το ελ αλαμέιν (που δεν έκρινε τον πόλεμο, αλλά απέδειξε πως μπορούν να τον χάσουν οι ναζί, κατά τον τσώρτσιλ) για να ‘χουν κάτι να διηγούνται οι αστοί ιστοριογράφοι, όταν θα ξαναγράψουν τη σύγχρονη ιστορία.

Το πραγματικό στάλινγκραντ καλούμαστε να το στήσουμε εμείς. Και εδώ το κόμμα έχει κάνει μια σημαντική προσπάθεια, καταρρίπτοντας δημοφιλή αντικομουνιστικά στερεότυπα. Ότι το κουκουέ σνομπάρει όποιον αγώνα δεν ελέγχει, ότι φοβάται την αντίθετη άποψη –αν και την ίδια στιγμή τη φιλοξενεί στη συχνότητά του- ότι δεν έχει χιούμορ κτλ. Το κόμμα γίνεται στυλοβάτης του αγώνα, κερδίζει πόντους και στους πιο καχύποπτους, μπαίνει στο μάτι των μονοπωλίων που ελέγχουν τη digea και ρίχνουν το ψηφιακό σήμα του 902.

Και το κυριότερο αναδεικνύει μορφές-είδωλα σαν το μιχάλη χάρο -το απόλυτο τρολ της εργατικής τάξης, όπως έγραψε χαριτολογώντας ο τοτέμ- που δούλευε ψιλό γαζί τους λογοκριτές της εταιρίας. Πότε τους χρονομετρούσε για να δει αν θα ‘καναν ρεκόρ, πότε τους εξηγούσε πως θα ακολουθούσε μαγνητοσκοπημένη μετάδοση, για να μη μπερδευτούν και μας ξαναρίξουν, πότε τους ειρωνευόταν γιατί αργούσαν να πάρουν χαμπάρι τη σύνδεση με την ερτ και να κατεβάσουν το διακοπτάκι -γιατί ο λογοκριτής είναι παραδοσιακά από τις χειρότερες ράτσες ηλίθιων.

Κάποιες δυνάμεις επιμένουν να στοχεύουν σε μίνιμουμ στόχους και «να μην τα παραπέμπουν όλα στο απώτερο (σοσιαλιστικό) μέλλον». Αλλά όποιος θέλει να έχει παρόν και μέλλον δεν μπορεί να στρέφει το βλέμμα του στο παρελθόν και την υπεράσπισή του. Όποιος μιλάει για δημόσια αγαθά, δε μπορεί να αποφεύγει να ανοίξει τη συζήτηση «τι δημόσιο τομέα θέλουμε και σε τι κοινωνία θα τον φτιάξουμε». Η υπεράσπιση της ερτ δε μπορεί να γίνει από μια νοσταλγική σκοπιά για τον εξάντα και την αλεξάνδρεια που χάνουμε. Ο αγώνας της ερτ επιβάλλεται να απλώσει τα όριά του, και να γίνει υπόθεση όλης της κοινωνίας, από τη σκοπιά της αλλαγής της τελευταίας και μιας συνολικής εναλλακτικής προοπτικής.

Μόνο έτσι μπορεί να νικήσει. Μόνο έτσι μπορούμε να καταστήσουμε ρεαλιστική την επιδίωξη του αδύνατου και να βαδίσουμε στα τιρινινί της νέας εποχής.

Χωρίς εσένα δε θα τιρινινί, εργάτη μπορείς με πάλη ταξική.

Ανταπόκριση από το μέτωπο των κινητοποιήσεων

Το ΄χουμε γράψει βαθιά μες στην καρδιά μας, δημόσια ετ3 κι όχι σαμαρά

Ας ξεκινήσουμε πρώτα με τα γεγονότα του τελευταίου διημέρου στη λδ του βορρά –κι ας μην είναι το επίκεντρο των εξελίξεων- για να περάσουμε σε μια δεύτερη φάση στην ερμηνεία τους. Που όχι, δε θα περιλαμβάνει κάποια αποτίμηση των τελικών της Α1, του πράσινου τίτλου και της παναθη-λαϊκής συμμαχίας –για να απαντήσω στο σχετικό αίτημα μιας ισχνής μειοψηφίας συντρόφων.

Χτες νωρίς το πρωί στην ετ3 ήταν μαζεμένα καμιά εικοσάρα άτομα από το προηγούμενο βράδυ και ο πολύς κόσμος άρχισε να συρρέει σταδιακά, μετά τις δέκα. Οι δικοί μας έφτασαν με πορεία από το κέντρο και την μέρα δράσης της πασεβε, εν μέσω χλιαρών χειροκροτημάτων κι ήταν αντικειμενικά το μεγαλύτερο κομμάτι των συγκεντρωμένων. Οι οποίοι κάθονταν σκόρπιοι κι ανάμικτοι, μπροστά στην είσοδο της ετ3, με τα διακριτικά τους, σαν τους τούρκους οπαδούς στην πλατεία ταξίμ. Αν και εδώ απολαμβάνουμε την καλύτερη δημοκρατία που είχαμε ποτέ. Όχι δηλ σαν την τουρκία, όπου οι αρχές λογοκρίνουν τις σκηνές που δείχνουν τα κανάλια και κλείνουν προσωπικούς λογαριασμούς στα social media (πώς λέμε σοσιαλισμός; Καμία σχέση).

Οι συριζαίοι βγήκαν προς το δρόμο με τις κομματικές τους σημαίες –γιατί έτσι είπε ο βίτσας, όπως αλιεύσαμε σε ένα πηγαδάκι- με αναλογία ενάμισι λάβαρο για κάθε δικό τους, για να καπελώσουν το πλήθος. Το επόμενο στάδιο είναι τα πλαστικά, προεκλογικά σημαιάκια του ογδόντα, από δύο σε κάθε χέρι, όπως οι παλιοί καλοί πασόκοι.
Οι οποίοι όμως ήταν ήδη εκεί, στο απέναντι πεζοδρόμιο, με μια κόκκινη σημαία, ένα αστέρι και την υπογραφή πακ –ω ναι, το γνωστό πακ του ανδρέα. Κι ενώ νομίζεις πως τα ‘χεις δει όλα στο κίνημα, μαθαίνεις ότι υπάρχει κι αυτή η ομάδα, που εδρεύει στο εξωτικό φίλυρο(!) και το πλήρες όνομά της είναι πσα-πακ, με τα π-σαπάκια μέλη της να καλούν σε επανάσταση λαέ και να επισημαίνουν:

Πρέπει ο στρατός να ανοίξει τις πύλες του, να μπει ο ΛΑΟΣ να πάρει όπλα και: ΛΑΟΣ-ΣΤΡΑΤΟΣ και όλοι οι ΕΝΣΤΟΛΟΙ μαζί να πάνε στα υπουργεία να συλλάβουν όλους τους μνημονιακούς Πρωθυπουργούς, Υπουργούς, Βουλευτές, αλλά και τους Ολυμπιακούς από Σημίτη και μετά, να τους κλείσουν στα στρατόπεδα-φυλακές που ετοιμάζουν για τους πολίτες που χρωστάνε!
Δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνει πρακτικά «να συλλάβουμε τους ολυμπιακούς» αλλά πιστεύω πως ικανοποιεί το λαϊκό αίσθημα της παναθη-λαϊκής συμμαχίας που λέγαμε στην αρχή του κειμένου.

Το μεσημέρι σπάει λίγο ο κόσμος για να ξεκουραστεί –και σκάει η είδηση πως το αξιοποιούν τα ματ, για να μπουν στα γραφεία της ερτ στην αγγελάκη, όπου είναι το ραδιόφωνο. Αλλά επιστρέφει δριμύτερος το απόγευμα –μαζί με το εξωκοινοβούλιο που δεν τα πάει και τόσο καλά με την πρωινή βάρδια- και καταλαμβάνει το οδόστρωμα, σε μια μεγάλη ακτίνα επί της στρατού, με πολύ πυκνές γραμμές. Οι οποίες αραιώνουν μόνο όταν αρχίζει να βρέχει, κάτι που δείχνει πως ο θεός είναι μαζί τους, μα τον τουτατί. Εκεί έρχεται το πρώτο ξέσπασμα, φωνάζοντας δυνατά συνθήματα εναντίον του καιρού –κατά το παοκτσίδικο: κρύ-ο, πη-διέ-ται η μά-να σου.

Το δεύτερο ξέσπασμα έρχεται λίγο αργότερα, όταν ο ηγέτης τσίπρας μιλάει στο πλήθος για να το καπελώσει, προτού την κάνει με μερικές δεκάδες συντρόφους του για την εκδήλωση του σύριζα με τους δυο κολοσσούς της μαρξιστικής πολιτικής οικονομίας: το βαρουφάκη και τον υιό γκαλμπρέιθ. Κι όπως περνούσε από μπροστά μας, για να πάει στο βελλίδειο, είχε για υπόκρουση τα συνθήματά μας: τέρμα πια στις αυταπάτες… ψηφίσανε το μάαστριχτ πληρώνει ο λαός! Μετά από κάποια ώρα φύγαμε και εμείς, χωρίς να περιμένουμε τη συναυλία που θα ακολουθούσε, και καταλήξαμε στην καμάρα, για να κρατήσουμε δυνάμεις για τη σημερινή απεργία.

Όπου μαζευτήκαμε πολλοί, αλλά ήταν φανερά τα σημάδια της έλλειψης χρόνου για την οργάνωση και προετοιμασία της απεργίας κι ο κόσμος συνολικά –και στις δυο συγκεντρώσεις- ήταν λιγότερος μάλλον από χτες το απόγευμα, συνεχίζοντας την παράδοση των αγανακτισμένων και την χλιαρή τους σχέση με την απεργία, απ’ όπου και αν προέρχεται. Στην αθήνα ο καιρός και οι αποστάσεις δε βοήθησαν πολύ, αλλά οι δικές μας δυνάμεις έσωσαν την κατάσταση –με το ένα μέρος να πηγαίνει κατευθείαν στο ραδιομέγαρο και το άλλο να συγκεντρώνεται στην πλατεία της αγίας παρασκευής. Για τη συγκέντρωση της πάτρας μπορείτε να δείτετε εδώ μια πολύ καλή ανταπόκριση του red fly.

Στο βορρά είχαμε προσυγκέντρωση στο κλασικό σημείο (άγαλμα βενιζέλου), το οποίο ήταν όμως κατειλημμένο από τα περίπτερα της έκθεσης βιβλίου. Επί της ευκαιρίας κάναμε μια μικρή βόλτα, και μάθαμε για την κυριακάτικη εκδήλωση της σύγχρονης εποχής και την παρουσίαση του βιβλίου του γκίντερ για την εξέγερση του σπαρτάκου, από τον τηλέμαχο λουγγή –ο οποίος δεν αναφέρεται πλέον με την ιδιότητα του προέδρου του κμε.

Περιμένοντας να αρχίσει η συγκέντρωση, αναλύσαμε την κατάσταση. Για το ενδεχόμενο εκλογών, όπου με τα υπάρχοντα δεδομένα αν πάμε σε μονή αναμέτρηση θα τα πηγαίναμε πολύ καλά –με τη δεύτερη θα είχαμε πρόβλημα. Για το σχέδιο γάμα που χρειάζεται ως απάντηση στο σχέδιο βήτα. Αν και το δικό μας σχέδιο δε μπορεί να είναι ένα εναλλακτικό σχέδιο (plan b) του συστήματος, ούτε κάποιος δεύτερος ή τρίτος δρόμος προς το σοσιαλισμό. Μόνο σχέδιο άλφα υπάρχει για εμάς. Για το μαρξισμό-λενινισμό σε ατάκες-πενηνταράκια, που δίνουν οι παραβολές ενός χαρακτήρα στο games of throne –αν και ομολογώ ανερυθρίαστα πως δεν το κατέχω μία ως θέμα.

Για τις μεγάλες στιγμές στα ερτζιανά της πόλης με το ραδιόφωνο της ετ3 να εκπέμπει αριστερά στα fm, στη συχνότητα του 904. Και τις ακόμα μεγαλύτερες στη μικρή οθόνη, με τον χάγιο να μιλά κάτω από το σήμα του 902, ο οποίος προβάλλει –όσο τον αφήνουν δηλ- το πρόγραμμα της ερτ, ως πρόβα τζενεράλε για το σοσιαλισμό του μέλλοντός μας· και τις διακοπές του ψηφιακού σήματός του, ως πρόβα τζενεράλε για τις χούντες της δικής μας εποχής.

Πήραμε κι ένα φυλλάδιο με το πρόγραμμα του φοιτητικού φεστιβάλ, που περιλαμβάνει την πρώτη μέρα ένα εργαστήριο φότοσοπ με θέμα: ο πόλεμός τους σκοτώνει ό,τι άφησε όρθιο η ειρήνη τους. Και σκεφτόμασταν τι θέμα θα είχε μια αντίστοιχη εκδήλωση σε ένα φεστιβάλ του σύριζα. Τα πανό κι ο κόσμος του κουκουέ στις αφίσες μας. Να βγάλουν και τα πρακτικά σε μια μικρή μπροσούρα: απλά μαθήματα φωτογραφικής επεξεργασίας –γιατί από πολιτική οικονομία έχουν μείνει σε βαρουφάκη και ναόμι κάμπελ.

Ο βασικός ομιλητής μας σε μια αποστροφή του έκανε λόγο για το βάθος πάγκου του συστήματος και τις αναπληρωματικές εφεδρείες που διαθέτει. Στο καπάκι ξεκινήσαμε για το κτίριο της ετ3, ενώ ένα μικρό κομμάτι με το παμε εκπαιδευτικών αποκόπηκε για να διαδηλώσει έξω από τα γραφεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης εναντίον της απαγόρευσης του δικαιώματος στην απεργία για τους επιστρατευμένους καθηγητές. Στη διαδρομή πετύχαμε ένα λούμπεν στοιχείο που μας χάριζε ρυθμικά κωλοδάχτυλα –στο ρυθμό των συνθημάτων- για να δείξει τι μας περιμένει όλους, αν δεν οργανώσουμε την πάλη μας.

Φτάνουμε στη στρατού κι αναζητούμε τη σκιά των δέντρων ενώ κάποιοι ανοίγουν και τις ομπρέλες τους, αυτή τη φορά για να αποκρούσουν τον ήλιο. Όταν ξεκινούσαμε φαινόταν πως το πήγαινε για βροχή, το ίδιο κι όταν φτάναμε στο τέλος. Κλίμα, τροπικό μου κλίμα…
Βάζουμε στην κεφαλή της πορείας τους εργαζόμενους της ερτ, με εμάς πίσω τους κι ακολουθούν κι οι υπόλοιποι, που τους αφήσαμε στην καμάρα, να συνεχίσουν στους δρόμους της πόλης –μάλλον κι αυτοί πήγαιναν προς τη δευτεροβάθμια.

Ες αύριον τα σπουδαία με την πολιτική εκτίμηση της κατάστασης.

Ένα διαφορετικό διάγγελμα στον ελληνικό λαό

Σε μια περίοδο που ο Ελληνικός λαός υφίσταται θυσίες, δεν υπάρχουν περιθώρια για καθυστερήσεις ή για δισταγμούς. Όπως δεν υπάρχουν περιθώρια ανοχής για «ιερές αγελάδες» που παραμένουν άθικτες, όταν επιβάλλονται περικοπές παντού.
Όταν πρέπει να τελειώνουμε με τα ελλείμματα και να βγούμε από την κρίση, δεν μπορούμε να ανεχόμαστε θύλακες αδιαφάνειας και δημόσιας σπατάλης.
Η Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση, η ΕΡΤ, είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση μοναδικής αδιαφάνειας και απίστευτης σπατάλης.
Κι αυτό τελειώνει σήμερα…

Σε μια περίοδο που ο ελληνικός λαός υφίσταται θυσίες, δεν υπάρχουν περιθώρια για άλλες καθυστερήσεις ή δισταγμούς. Όπως δεν υπάρχουν περιθώρια ανοχής για τις καπιταλιστικές ιερές αγελάδες, που παραμένουν άθικτες, όταν ο κοσμάκης καλείται να πληρώσει το μάρμαρο.
Όταν πρέπει να τελειώνουμε με τον καπιταλισμό για να βγούμε από την κρίση, δε μπορούμε να ανεχόμαστε τα καπιταλιστικά κέρδη να στήνουν προκλητικό χορό γύρω μας.
Η σχέση του αστικού κράτους με τα ιδιωτικά κανάλια είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση μοναδικής αδιαφάνειας και απίστευτης σπατάλης.
Κι αυτό τελειώνει σήμερα…

Την ΕΡΤ την πληρώνει ο Ελληνικός λαός με το χαράτσι στους λογαριασμούς ηλεκτρικού: γύρω στα 300 εκατομμύρια το χρόνο! Έχει τριπλάσιο ως επταπλάσιο κόστος από άλλους τηλεοπτικούς σταθμούς και τετραπλάσιο ως εξαπλάσιο προσωπικό για πολύ μικρή τηλεθέαση: τη μισή σχεδόν και για τα τρία δημόσια κανάλια μαζί, απ' όση ένα μέσο εμπορικό κανάλι.

Τα ιδιωτικά κανάλια τα πληρώνει ο ελληνικός λαός μέσω της παχυλής κρατικής διαφήμισης και των θαλασσοδανείων από τις υπερχρεωμένες τράπεζες, που τις συντηρεί από το υστέρημά του: γύρω στα 100 δισεκατομμύρια μόνο τα τελευταία χρόνια! Τα κανάλια χρωστάνε ποσά πολλαπλάσια απ’ το μέσο έλληνα εργαζόμενο, που απειλούν να του πάρουν το σπίτι γιατί δε μπορεί να αποπληρώσει τα χρέη του κι από το μικρομεσαίο εβε που βάζει λουκέτο στο μαγαζάκι του. Εκπέμπουν δωρεάν στις δημόσιες συχνότητες ένα πρόγραμμα κακής ποιότητας και κυβερνητικά ενημερωτικά δελτία, πολύ χειρότερα από αυτά της κρατικής τηλεόρασης.

Έχει τεράστια περιουσία, η οποία παραμένει αδρανής, αν δεν λεηλατείται υπέρ του ανταγωνισμού.
Έχει καθεστώς αδιαφάνειας στη διαχείρισή της: Μιλάμε για μια εταιρία με έξι λογιστήρια που δεν επικοινωνούν μεταξύ τους!
Καθεστώς αδιαφάνειας στη διαχείριση των συμβάσεων, καθεστώς ακόμα μεγαλύτερης αδιαφάνειας στη διαχείριση του υλικού, το οποίο δεν έχει απογραφεί εδώ και… οκτώ χρόνια!
Καθεστώς προνομίων για τους εργαζομένους, που χρεώνουν τεράστιο αριθμό υπερωριών.

Τα μονοπώλια έχουν τεράστια περιουσία που παραμένει στα σεντούκια των καπιταλιστών, αν δεν ξοδεύεται για πολυτελείς σπατάλες και μεγάλη ζωή. Κερδίζουν διαγωνισμούς και μεγάλα δημόσια έργα με καθεστώς αδιαφάνειας. Μιλάμε για εταιρίες που τα στελέχη τους γίνονται σύμβουλοι των αστικών κυβερνήσεων –με το αζημίωτο φυσικά. Καθεστώς αδιαφάνειας με οφ σορ, γκόλντεν μπόις και φοροδιαφυγή. Καθεστώς φοροαπαλλαγών και προνομίων για το κεφάλαιο και το πολιτικό του προσωπικό που μας λέει με θράσος πως όλοι μαζί τα φάγαμε.

Για να μην αναφερθούμε στα τεράστια ποσά τα οποία μοιράζει σε ιδιωτικές παραγωγές που θα μπορούσε να κάνει, με πολύ λιγότερα, χρησιμοποιώντας τα δικά της μέσα. Που τα έχει πληρώσει ακριβά ο Έλληνας φορολογούμενος.
Για να μην αναφερθούμε στο τεράστιο κόστος εξωτερικών μεταδόσεων που έχουν επιβάλλει απαρχαιωμένα συνδικαλιστικά προνόμια, κι έτσι μετακινούνται δεκάδες τεχνικοί κάθε τόσο, για έργο που μπορεί να γίνει από δύο-τρία άτομα.
Για να μην πούμε ότι συντηρεί περιοδικό χωρίς αναγνώστες, ενώ διαθέτει δεκάδες σταθμούς τοπικούς σταθμούς που ουσιαστικά αναμεταδίδουν, τις περισσότερες ώρες της μέρας, το κεντρικό πρόγραμμα.

Για να μην αναφερθούμε στα τεράστια ποσά που μοιράζει το κράτος στους καπιταλιστές -που πρέπει θεωρητικά να «επενδύουν» με δικά τους μέσα και κεφάλαια- και στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας –οργανισμών και υποδομών- που τα έχει πληρώσει ακριβά ο έλληνας φορολογούμενος.
Για να μην πούμε πως τα μονοπώλια συντηρούν εφημερίδες χωρίς αναγνώστες, για να κερδίζουν κρατική διαφήμιση και να ασκούν πίεση για τα δικά τους συμφέροντα.

Η σημερινή ΕΡΤ έχει εξελιχθεί σε ένα σκάνδαλο που το βλέπουν καθημερινά όλοι, αλλά δεν τόλμησε να το αγγίξει κανείς.
Αυτά όλα τελειώνουν σήμερα. Και τελειώνουν οριστικά!
Η κυβέρνηση αποφάσισε να κλείσει την ΕΡΤ. Με το ισχύον νομικό πλαίσιο και με κοινή υπουργική απόφαση σταματούν οι μεταδόσεις της ΕΡΤ μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος σήμερα το βράδυ. Και στη θέση της ΕΡΤ θα δημιουργηθεί ένας σύγχρονος, δημόσιος - αλλά όχι κρατικός, ούτε κομματικά ελεγχόμενος - Οργανισμός Ραδιοτηλεόρασης.
Κατά τα πρότυπα των πιο επιτυχημένων δημόσιων Ραδιοτηλεοπτικών οργανισμών της Ευρώπης.

Το σημερινό αστικό κράτος είναι μια διαρκής πηγή σκανδάλων που τη βλέπουν καθημερινά όλοι, αλλά δεν τόλμησε να την αγγίξει κανείς.
Όλα αυτά τελειώνουν σήμερα και τελειώνουν οριστικά!
Ο λαός αποφάσισε να διαλύσει το αστικό κράτος και το ισχύον νομικό πλαίσιο. Να σταματήσει ο φαύλος κύκλος των καπιταλιστικών κρίσεων, της ανεργίας και της εκμετάλλευσης. Και στη θέση τους να εγκαθιδρύσει ένα σύγχρονο δημόσιο τομέα, όχι απλώς κρατικό, αλλά κοινωνικοποιημένο, όχι με κομματικό αλλά εργατικό έλεγχο, από τα κάτω προς τα πάνω. Στα πρότυπα και τις καλύτερες παραδόσεις των επαναστάσεων του εικοστού αιώνα.

Το σχετικό νομοσχέδιο κατατίθεται αμέσως, ώστε να λειτουργήσει το ταχύτερο ο νέος φορέας.
Το προσωπικό της ΕΡΤ θα αποζημιωθεί κανονικά. Και όσοι από τους τωρινούς εργαζόμενους το επιθυμούν, θα μπορέσουν να υποβάλλουν αίτηση για να προσληφθούν στο νέο Οργανισμό Ραδιοτηλεόρασης.
Υπάρχουν πολλοί άξιοι και ικανοί εργαζόμενοι, η πείρα και η προϋπηρεσία των οποίων είναι απαραίτητη για να σταθεί ο νέος Οργανισμός. Και θα συνεκτιμηθεί κατά τη διαδικασία προσλήψεων, με διαφανείς διαδικασίες και κριτήρια ΑΣΕΠ.
Ο νέος Οργανισμός θα λειτουργήσει με πολύ λιγότερο προσωπικό. Με σαφές οργανόγραμμα, όπως προβλέπουν τα σύγχρονα δεδομένα για τη δημόσια Ραδιοτηλεόραση παντού στον κόσμο. Το αρχείο της ΕΡΤ - που αποτελεί αληθινό Εθνικό θησαυρό - θα περιφρουρηθεί και θα αξιοποιηθεί πλήρως.

Το σχετικό διάταγμα κατατίθεται αμέσως, για να ξεκινήσει το ταχύτερο δυνατό το νέο εργατικό κράτος τη λειτουργία του και την οργάνωση της παραγωγής.
Οι καπιταλιστές θα απαλλοτριωθούν κανονικά, χωρίς αποζημίωση. Όσοι από τους επιστήμονες ειδικούς το επιθυμούν, μπορούν να υποβάλουν αίτηση για να εξεταστεί το ενδεχόμενο πρόσληψης κι αξιοποίησής τους. Υπάρχουν πολλά ικανά καταρτισμένα στελέχη, η πείρα και η προϋπηρεσία των οποίων είναι απαραίτητη για να σταθούν οι καινούριοι κρατικοί φορείς.
Το νέο εργατικό κράτος θα λειτουργήσει με σαφείς οργανωτικές αρχές, κεντρικό σχεδιασμό και κρατικούς λειτουργούς, που θα αμείβονται αυστηρά με το μέσο μισθό του ανειδίκευτου εργάτη.
Οι κρατικές υποδομές και το αρχείο του κόμματος –που αποτελούν εθνικό θησαυρό- θα περιφρουρηθούν και θα αξιοποιηθούν πλήρως.

Επίσης θα αξιοποιηθούν οι δορυφορικές υπηρεσίες και οι σύγχρονες τεχνολογίες. Ώστε να υπάρξει - επιτέλους - δυναμικός μοχλός προβολής της Ελλάδας, της ανάπτυξης, της εξωστρέφειας, αλλά και πολύτιμος καθημερινός δεσμός με την Ελληνική Διασπορά σε όλο τον κόσμο.
Ο νέος Οργανισμός Ραδιοτηλεόρασης θα ξεκινήσει να λειτουργεί το συντομότερο. Μέχρι τότε οι πολίτες δεν θα πληρώνουν το χαράτσι που πληρώνουν ως σήμερα.
Κι από τη λειτουργία του και μετά θα πληρώνουν πολύ λιγότερα. Υπολογίζεται ότι θα απαλλαγούν από ένα ποσό που φτάνει τα 100 εκατομμύρια ετησίως.
Ενώ για όσες θέσεις της σημερινής ΕΡΤ κρίνονται υπεράριθμες, θα προσληφθούν με ΑΣΕΠ νέοι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία, στα ΚΕΠ και όπου αλλού το δημόσιο έχει ανάγκη.
Μεγάλες αλλαγές δεν γίνονται χωρίς μεγάλες τομές. Τολμηρές και ριζοσπαστικές!
Μέχρι τώρα πολλοί έλεγαν ότι «δεν υπάρχει πολιτική βούληση» για τέτοιες τομές…
Η σημερινή κυβέρνηση αποδεικνύει ότι διαθέτει την πολιτική βούληση!
Αυτό άλλωστε, ζητάει κι αυτό περιμένει να δει ο Ελληνικός λαός

Επίσης θα αξιοποιηθούν οι παραγωγικές δυνατότητες της χώρας (χουντίτης, μπερλίτης, μπετονίτης, κτλ). Ώστε να προβληθεί –επιτέλους- η άλλη Ελλάδα, της δουλειάς, του σοσιαλισμού και της ειρήνης, να δυναμώσει ο δεσμός με τους λαούς σε όλο τον κόσμο.
Το νέο εργατικό κράτος ξεκινά να λειτουργεί άμεσα κι οι πολίτες θα σταματήσουν να πληρώνουν τους αβάσταχτους φόρους και τα χαράτσια που πληρώνουν ως σήμερα. Υπολογίζεται ότι μόνο από τη διαγραφή του δημόσιου χρέους, την απαλλαγή από τους τόκους, τα τοκοχρεολύσια και το ζεστό παραδάκι που δινόταν στο μεγάλο κεφάλαιο, θα εξοικονομηθεί ένα ποσό που θα ξεπερνά ετησίως τα 30 δις.
Όσα μεγαλοστελέχη-παράσιτα κριθούν υπεράριθμα θα στέλνονται να εργαστούν στα νοσοκομεία, στα ΚΕΠ και όπου αλλού υπάρχει ανάγκη.
Μεγάλες αλλαγές δε γίνονται χωρίς μεγάλες επαναστάσεις. Τολμηρές και σοσιαλιστικές!
Μέχρι τώρα έλεγαν πως δεν υπάρχει λαϊκή βούληση για τέτοια τομή. Σήμερα αυτό αλλάζει. Ο ελληνικός λαός αποδεικνύει πως τη διαθέτει. Αυτό άλλωστε ζητούν και περιμένουν να δουν οι λαοί όλου του κόσμου!

Εισαγωγή στο μεταμοντέρνο

Ο πι-πι λέει σε ένα βιβλίο του ότι αν θέλαμε να βρούμε ένα συνώνυμο για το μεταμοντέρνο, αυτό θα ήταν η ολοφοβία. Το μετα-μοντέρνο είναι η ιδεολογία των θραυσμάτων, που θρυμματίζει τα πάντα για να τα φέρει στα μέτρα της. Κάθε απόπειρα συνολικής αφήγησης, δεν είναι απλά λαθεμένη, αλλά ολοκληρωτική. Ένα κλειστό σύστημα, που αυτομάτως κατατάσσεται στους εχθρούς της «ανοιχτής κοινωνίας» με τις τέσσερις ελευθερίες του κεφαλαίου, που διαιωνίζουν τη μισθωτή σκλαβιά.

Το μεταμοντέρνο είναι η αμφισβήτηση της δυνατότητας να γνωρίσουμε τον κόσμο, στο όνομα της ποικιλίας και της πολυσύνθετης φύσης των φαινομένων. Είναι η απολυτοποίηση της διαφοράς, η άρνηση της διαλεκτικής αντίληψης που βλέπει την ενότητα μέσα στη διαφορά.

Η «αμφισβήτηση» του μοντέρνου ξεκίνησε από την παραγωγή. Η ψηφιακή τεχνολογία αντικατέστησε το φορντικό μοντέλο της μαζικής παραγωγής με ένα μόνο καλούπι και το κατέστησε αναχρονιστικό. Αυτή η εξέλιξη απελευθέρωσε νέες παραγωγικές δυνάμεις, προωθώντας την ευελιξία. Αλλά ευελιξία στα πλαίσια του καπιταλισμού, σημαίνει ελαστικές σχέσεις. Μεταμοντέρνο με άλλα λόγια είναι μια πάλαι ποτέ σχέση σταθερής και μόνιμης εργασίας που έσπασε σε πολλά κομμάτια και κάποιες θέσεις ημι-απασχόλησης.

Μεταμοντέρνα είναι και τα προσωπικά προγράμματα σπουδών με τα πολλά μαθήματα επιλογής που αντικαθιστούν σταδιακά το ενιαίο πτυχίο με τα ενιαία εργασιακά δικαιώματα. Ούμπερ άλες το άτομο κι η μονάδα, ενάντια στον ολοκληρωτισμό της μάζας και την καταπίεση του συνόλου.

Το μεταμοντέρνο εκφράστηκε και στην πολιτική. Στη θέση του διπολικού κόσμου, με την κραταιά κι ενιαία εσσδ, μπήκε μια σειρά από «δημοκρατίες»-προτεκτοράτα. Τον ίδιο μεταμοντέρνο κατακερματισμό υπέστη κι η τιτοϊκή γιουγκοσλαβία.
Το ενιαίο και κουκουέδικο κουκουέ (οι τροτσκιστές ήταν ήδη από τότε μεταμοντέρνα κατακερματισμένοι) γνώρισε μια σειρά διασπάσεις, που συνέχισαν στα νέα μορφώματα με ρυθμούς αμοιβάδας. Το μεταμοντέρνο ήταν η πολυδιάσπαση που ακολούθησε κι ακόμα περισσότερο η διαλεκτικά αντεστραμμένη συνέχειά της, με εκλογικού τύπου συρραφές και κοπτοραπτική κειμένων αντί για συγκροτημένο πρόγραμμα.

Μοντέρνα ήταν η μαζική πολιτικοποίηση της μεταπολίτευσης, οι πολιτικές συναυλίες που γέμιζαν τα στάδια και τα δονούσαν με τον παλμό τους, ενώ σήμερα θυμίζουν μνημόσυνα κι είναι ζήτημα αν γεμίζουν ένα μικρό κλειστό.

Μεταμοντέρνος είναι ο αγνωστικισμός, που ανθίζει στα ερείπια των σιδερένιων νομοτελειών που κατέρρευσαν. Το ιδεολογικό τούτι-φρούτι, η πρόσμειξη του μαρξισμού με φιλοσοφικά ρεύματα που είναι τελείως ξένα κι ο ενθουσιασμός με το τελευταίο βιβλίο που διαβάσαμε πρόσφατα κι επισκιάζει όλα τα άλλα. Μέχρι το επόμενο.
Ο μαρξισμός βέβαια δεν είναι κλειστό σύστημα, αναπτύσσεται συνεχώς. Για να το κάνουμε όμως πρέπει να έχουμε μέθοδο αναπτύξουμε και να το κάνουμε στη βάση της ουσίας του. Αλλιώς αντί για διαλεκτική εξέλιξη, θα 'χουμε εκλεκτικά παντρέματα.

Μεταμοντέρνος εν γένει είναι ο τρόπος ενσωμάτωσης των πάντων στο ψηφιδωτό του συστήματος, ακόμα και των ρευμάτων που φαίνονται να το αμφισβητούν. Ο ιδεολογικός του μύλος αλέθει κάθε τι εναλλακτικό, ακόμα και τη νοσταλγία του μοντέρνου παρελθόντος, και το καθιστά ακίνδυνο για την αναπαραγωγή του.

Κι είναι με αυτή την έννοια ίσως, που ο ρασκόλνικοφ θεωρεί μεταμοντέρνο τον νεοσταλινισμό –όπως τον ονομάζει ο ίδιος. Αν και η κατηγορία αυτή, στο στόμα ενός αντάρτη, φαντάζει μάλλον σαν τραγική ειρωνεία. Γιατί στο σπίτι του κρεμασμένου δε μπορεί να μιλάνε για σχοινί, εκτός κι αν κρίνουν εξ ιδίων τα αλλότρια. Είναι ικανοί εξάλλου να εκθειάσουν ακόμα και το σχοινί με το οποίο τους κρεμάσανε.

Μία πέτρα όμως δε φέρνει την άνοιξη. Κι ένας δήμαρχος στην πετρούπολη δε φέρνει το 17 προ των πυλών. Καμία πέτρα από μόνη της δεν είναι ικανή να αλλάξει την εικόνα του ψηφιδωτού, ούτε να φτιάξει εναλλακτικά μια άλλη εικόνα από μόνη της. Το πολύ να αυτονομηθεί, να βουλιάξει στο βούρκο με τις αυταπάτες της και να κάνει μια τρύπα στο νερό. Σαν κι αυτήν που προκαλούν στιγμιαία οι πέτρες που πέφτουν με πάταγο, διαταράσσοντας στιγμιαία τα λιμνάζοντα ύδατα και τη μακάρια ακινησία. Μέχρι το επόμενο πυροτέχνημα.

Έτσι λοιπόν το μεταμοντέρνο βρίσκει μια σειρά εκφράσεις και στο εποικοδόμημα. Μοντέρνο πχ ήταν το τηλεοπτικό τοπίο της μεταπολίτευσης με τα δύο κρατικά κανάλια, τότε που ο χάρρυ κλυνν έλεγε, αχ να μην είχαμε κανένα κανάλι, να 'μενε ξύπνιος κι ο μπαμπάς δηλαδή. Το μεταμοντέρνο είναι το σημερινό τοπίο με τα άπειρα κανάλια και το συνεχές ζάπινγκ μέχρι τελικής πτώσεως. Μαζί κι η τελική εικόνα που σου μένει. Λίγο απ’ όλα και πολύ από τίποτα. Κι έτσι τώρα εκτός από το μπαμπά μετά τη δουλειά, υπνωτιζόμαστε μαζικά και κοιμόμαστε όρθιοι μπρος στο γυαλί.

Μοντέρνο είναι το αρχείο της ερτ που διακόπτεται απότομα στα αθλητικά γεγονότα μετά το 90, γιατί τα τηλεοπτικά δικαιώματα πήγαν σε ιδιωτικούς σταθμούς. Μοντέρνα είναι κι η παλιά κοινή ώρα έναρξης των αγώνων στην άλφα εθνική και η μαγεία του ραδιοφώνου, μαζί με τις κλισέ εκφράσεις: θα το δούμε το βράδυ στην τηλεόραση. Ενώ τώρα το πρόγραμμα κάθε αγωνιστικής είναι διασπαρμένο, σε διάφορες ώρες και μέρες κι εύρος που μπορεί να φτάσει τη μισή εβδομάδα (από παρασκευή μέχρι δευτέρα βράδυ).

Μεταμοντέρνα είναι τα πολλά ανοιχτά παράθυρα στην επιφάνεια εργασίας του υπολογιστή, που διασπούν την προσοχή και τη σκέψη του χρήστη και τον καθιστούν ανίκανο να προσλάβει οτιδήποτε σύνθετο και μακροσκελές. Μεταμοντέρνα είναι και τα μικρά, εύπεπτα κείμενα στο διαδίκτυο, με σκόρπιες γνώσεις και πληροφορίες, τη στιγμή που το μοντέρνο αργοπεθαίνει μαζί με τις εφημερίδες.

Μεταμοντέρνος είναι κι ο τρόπος γραφής αυτού του κειμένου, με τις μικρές παραγράφους, αν και για τα δεδομένα του διαδικτύου θεωρείται σχεδόν παλαιού τύπου. Κι όλα μαζί, μικρά και μεγάλα, αντικαθιστούν τα βιβλία, κι εθίζουν πολύ κόσμο που δηλώνει ανίκανος να διαβάσει κάτι σε μη ηλεκτρονική μορφή.

Αποχαιρέτα το λοιπόν το μοντέρνο που χάνεις. Και τι θα κάνουμε τώρα χωρίς μοντέρνο; Ήταν κι αυτό μια κάποια λύσις. Κι η επιστροφή στο μοντέρνο δεν αποτελεί λύση, αλλά ουτοπία.

Κάπου εδώ η εισαγωγή κλείνει. Κανονικά χρειάζεται κι ένας επίλογος, με ανακεφαλαίωση, συμπέρασμα και ταξικό επιμύθιο. Αλλά τι μεταμοντέρνο κείμενο θα ήταν αλήθεια αυτό, αν τα είχε όλα αυτά...;

Γενέθλια 86

Την τετάρτη το απόγευμα ολοκληρώσαμε επιτυχώς την έφοδο στον ουρανό της μεσογείων και στο χειμερινό ραδιομέγαρο της ερτ. Η νετ έδειχνε ζωντανά την αλέκα από το πεδίο του άρεως κι η ετ-1 κονσέρβα την προεκλογική της ανταρσύας. Η ετ-3 τη γλίτωσε λόγω απόστασης, αλλά είχε ανοίξει το δρόμο οκτώ χρόνια πριν, στο κύμα των καταλήψεων του 2001.

Περίμενα τον μαΐλη να βγει στο καπάκι να ανακοινώσει το διάταγμα για τη γη και τη λήξη του πολέμου, αλλά μάταια.
Τα αστικά μέσα την επομένη έθαψαν το θέμα, τα ποσοστά τηλεθέασης και την απήχηση των κομμουνιστών στην κοινή γνώμη.

Η συγκέντρωση του κόμματος έκλεισε με το σύνθημα
κουκουέ δυνατό η ελπίδα είναι εδώ.
Η ομοιοκαταληξία εδώ-δυνατό κανονικά είναι νύχι-κρέας με τους πασόκους. Αλλά δε βαριέσαι, τόσα συνθήματα μας κλέψαν αυτοί, στο ένα που τους πήραμε εμείς θα κολλήσουμε;
Σημειωτέον πως εκτός από την ελπίδα και το μπρεζνιεφικό απολίθωμα, στο πεδίο του άρεως παρευρέθη κι ο μάκης πέτσας που είναι η ελπίδα του λαού για τη θύελλα που του ετοιμάζουν.

Από την ομιλία της αλέκας μου έμεινε το κάλεσμά της σε υπάλληλους κι υπάλληλες να στηρίξουν το κόμμα.
Σοβαρή κριτική με τέτοιους όρους όμως δε γίνεται. Γι' αυτό περνάω στους πασόκους που ήταν στο ίδιο μέρος μία μέρα μετά, ενωμένοι και δυνατοί γιατί μυρίστηκαν εξουσία.

Τα έσχατα του κόσμου.
(Παπ)ανδρεϊκά απολιθώματα με 'κονίσματα και μαντινάδες.
Έμπαινε γιώργο έμπαινε, κάν' τα λαμόγια λίμπα
και μες στη λαοθάλασσα την καθαρή κολύμπα.
Μπλουζάκια με επιγραφές πασοκ-www.dialogos.gr (;).
Αγωνιστικά τραγούδια σαν το πες το κι έγινε (σαφής αναφορά στα ρουσφέτια κι ας είναι νουδου η φραγκούλη) και το σαν γυναίκα κι εγώ, (γι)ου-(χ)ου, (γι)ου-(χ)ου της αρβανιτάκη.
Πράσινες πλαστικές παλάμες, σαν αυτές της κόκα-κόλα, που τις βάζεις ανά δύο στο χέρι και τις κουνάς σαν καστανιέτες για παλαμάκια. Η ετε στην υπηρεσία της ηλιθιότητας. Θα τους μείνουν και μετά τις εκλογές να ρίχνουν φάσκελα μπροστά στον καθρέφτη.
Φυλλάδια υποψήφιων ούφο που παλεύουν για την πάρτη τους. Επικεφαλής τους ο θηλυκός νταλάρας και το φότοσοπ.
Κι η μπρέζνιεβα να σατιρίζει τις οδηγίες του μπιρσίμ.
Γιατί είναι τόσο αραιά μεταξύ τους; Φοβούνται μην κολλήσουν τη γρίπη;

Σήμερα όλα αυτά θα μετρήσουμε στην κάλπη που είναι γκαστρωμένη, με άλλα λόγια σε ενδιαφέρουσα, αν και άλλες, πιο ενδιαφέρουσες διαδικασίες είναι αυτές που θα φέρουν το σοσιαλισμό.
Μαζί εγείρονται αρχέγονα εκλογικά ερωτήματα που θυμίζουν τη διαλεκτική κότας-αυγού.
Το κίνημα φέρνει τους συσχετισμούς ή οι ψήφοι το κίνημα; (προβλήματα ειρηνικού περάσματος, τ.12, μιχαήλ στρογγόφ).
Αφού οι εκλογές δεν είναι η πιο σημαντική μάχη που έχουμε να δώσουμε, γιατί όλοι οι μηχανισμοί δουλεύουν στο κόκκινο προεκλογικά και μόνο τότε; Αν ήταν πιο σημαντική μάχη πόσα κομμάτια θα γίνονταν οι σύντροφοι που τρέχουν και σκίζονται; Μήπως όμως συμφέρει να έχουμε συνέχεια εκλογές για να 'μαστε σε τσίτα διαρκείας;
Γιατί δεν είναι όλοι οι σύντροφοι τόσο μετωπικοί όσο η αλέκα προεκλογικά;
Γιατί ήταν τόσο ψόφια αυτή η προεκλογική περίοδος; Ποιος γίνεται ξενέρωτος, εμείς ή η πραγματικότητα;
Είναι δείκτης ωριμότητας για την εργατική τάξη το εκλογικό δικαίωμα, όπως λέει ο ένγκελς; Ή μήπως δείκτης ανωριμότητας με αυτά που πάει και ψηφίζει στην τελική;

Τι γίνεται φέτος με την ψήφο διαμαρτυρίας;
Οι δυσαρεστημένοι της νουδου ψηφίζουν καρατζαφέρη κι όσοι δεν τον θεωρούν συνεπή ρατσιστή στηρίζουν χρυσή αυγή που ήταν δίπλα τους στον αγώνα τους στον παντελεήμονα.
Ένα άλλο κομμάτι πλαστελίνης αφήνει τη νουδου γιατί ο γιωργάκης του έταξε πράσινα στέιτζ. Όσοι φεύγουν απ' το πασοκ πάνε στην αγκαλιά του σύριζα, αλλά αυτός έχει γίνει μπάχαλο κι έχει διαρροές προς το κκε. Το κόμμα χάνει κόσμο προς την ανταρσύα λόγω της στάσης του το δεκέμβρη, αλλά η βρώμικη σύμπραξη με τους σεκίτες έστειλε αηδιασμένους αντάρτες ντουγρού στο σάββα και το εεκ.
Κι οι δυσαρεστημένοι ψηφοφόροι του σάββα πού πανε;
Δεν υφίσταται τέτοια κατηγορία. Ο σάββας έχει μόνο πιστούς οπαδούς, κανέναν απογοητευμένο.

Και τι γίνεται με την κριτική ψήφο; Ιδού η απορία.
Η αλέκα λέει σε όλους τους τόνους να έρθει ο κόσμος στο κόμμα όπως είναι, με τις διαφωνίες του και τα σκουλαρίκια του. Αλλά οι κριτικές ψήφοι δεν έχουν πάνω στάμπα να ξεχωρίζουν. Η κάλπη τις τσουβαλιάζει όλες μαζί, κριτικές και τσιμενταρισμένες. Κι όσες περισσότερες έχει το (όποιο) κόμμα, τόσο πιο δικαιωμένο θα νιώθει να κάνει τα ίδια με πριν.

Τα (αργοπορημένα) προγνωστικά κινούνται στον αστερισμό του τρία.
Ο συν θα πάρει τα τρία, το ένα δέκατο από αυτά οι δορυφόροι του κι όλοι μαζί θα μπουν στη βουλή με το άθροισμα των έντεκα. Το ένα δέκατο (του τρία) θα πάρουν κι οι αντάρτες κι άλλα τόσα τα δυο μουλου μαζί. Το κόμμα πάει για τρία στο τετράγωνο, αλλά τελικά ούτε αυτά δεν θα πιάσει.
Τα τρία θα πάρει κι η νουδου που θα χάσει με διπλάσια (του τρία) διαφορά, ενώ άλλα τόσα θέλει να πάρει κι ο καρατζαφέρης. Του ευχόμαστε να πάρει τα μισά (κυριολεκτικά και μεταφορικά).

Οι συμβουλές τέτοια ώρα που γράφω το κείμενο είναι ανεπίκαιρες.
Πάγια γραμμή του μπλοκ όμως είναι το ρίξε κόκκινο στην κάλπη. Διαλεκτικά δεμένο με το ρίξε λάδι στη φωτιά, αλλιώς από μόνο του δε βγάζει πουθενά.
Ψήφο στους ερυθρούς, τους γνήσιους συμμορίτες, μακριά από τη ροζέ συμμορία των έντεκα. Αν τώρα μπερδευτείτε και ρίξτε κάτι σε κεραμιδί, ή ροδακινί, μικρό το κακό. Αρκεί να μην έχετε αχρωματοψία και ρίξετε άλλα αντ' άλλων.

Ανταρσύα όμως δε μπορώ να σας πω να ψηφίσετε.
Βρήκαν άλλο οικοδόμο και φάγανε τον άβερελ από τα ψηφοδέλτια της θεσσαλονίκης. Αλλά αυτό δεν θα περάσει...
Είναι κι εκείνο το σεκίτικο μαύρο στη νου δου όχι στο πασοκ που μου κάθεται στο λαιμό και δεν κατεβαίνει με τίποτα.
Μαύρο στο σεκ, όχι στην ανταρσύα...
(Έτσι είναι αυτοί οι σταλινικοί. Να δεις που αν δε μπει η ανταρσύα στη βουλή, αυτοί θα χαρούν...)
Για μια μέρα εχθροί μες στο γήπεδο και μετά ξανά μαζί στους αγώνες (λέμε τώρα).

Υστερόγραφο:

Γενέθλια κι αγόρασα σχοινί
τον κόμπο μου τον έχω δέσει πρόχειρα
παραληρώντας πάνω στο σχοινί
στον τελευταίο ρόλο του αυτόχειρα

Γενέθλια και φτύνω τις ευχές
σοκολατάκια στήνω για ικρίωμα
ελπίζω με τις πρώτες τις βροχές
να ξεχαστώ κι εγώ και το σημείωμα

Στίχοι από το τραγούδι του παπακωνσταντίνου (ένας είναι ο παπακωνσταντίνου) γενέθλια 86. Αφιερωμένοι στα σημερινά γενέθλια της νου δου που σήμερα γίνεται κι αυτή 35χρονη κι ακολουθεί τη μοίρα της τσέκου.