Όσα ξέρουν οι κομμουνιστές

Μια εικόνα χίλιες λέξεις.

Πηγή: Α.Ο. (aka σωσίας Φιντέλ στην Ελλάδα)

Ακολουθούν χίλιες πεντακόσιες τουλάχιστον, σε γραπτή μορφή.

Πρόλογος-εισαγωγή

Η επικαιρότητα τρέχει χωρίς να κοιτά τη δική σου μελαγχολία. Τους ρυθμούς σου, την ανάγκη να επεξεργαστείς τα γεγονότα για να τα χωνέψεις. Να τα δεις σε βάθος, να αποκτήσεις πολιτική άποψη, να βγάλεις συμπεράσματα που δεν είναι έτοιμα από πριν. Να αφήσεις σκέψεις στο χαρτί, σαν χρονογράφημα, αντί για μερικά τουί σε μια οθόνη, που πρέπει διαρκώς να ανανεώνει το περιεχόμενό της, για να δείχνει πως έχει τάχα περιεχόμενο.

Ας δούμε, ασθμαίνοντας πίσω τους, μερικά γεγονότα -και πώς μπορεί να προσαρμοστεί η κε του μπλοκ στη μικρή φόρμα.

Κυρίως θέμα

Ο θυμόσοφος ΓΓ είπε στον Κοτρώτσο πως η κυβέρνηση Μητσοτάκη και η ευρωατλαντική συμμορία είναι κώλος και βρακί με θεοκρατικά καθεστώτα στη Μέση Ανατολή (συνεργάζονται οικονομικά και πολιτικά), χωρίς να διευκρινίζει ωστόσο την ακριβή κατανομή ρόλων (ποιος είναι κώλος και ποιος βρακί), δείχνοντας πως είναι νύχι-κρέας με τη γλώσσα του λαού -για να μην πούμε κώλος-βρακί με τους αγώνες των σύγχρονων «αβράκωτων».

***

Στο ΕΚΑ αναδείχτηκε νέα διοίκηση, με πρόεδρο τον Στεφανάκη -ο πάγος έσπασε κτλ. Κάτι που δεν αρκεί (ούτε λίγο) για να ροδίσει το μέλλον μας, όπως δείχνουν τα πράγματα στην ΑΔΕΔΥ, όπου η πρόταση για απεργία δεν πέρασε γιατί οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ επέμειναν στη δική τους πρόταση-σχεδιασμό για 48ωρη. Και αυτό μπορεί να προστεθεί στο πάνθεο με τους αστικούς μύθους -πχ ότι για μια ψήφο δεν έγιναν τα ελληνικά η επίσημη γλώσσα των ΗΠΑ. Μόνο που εδώ δεν είναι μύθος και είναι μάλλον μικροαστικός, στη λογική «48ωρη ή τίποτα».

Το βασικό βέβαια είναι πως τα Νατοϊκά παραμένουν η επίσημη γλώσσα της ελληνικής κυβέρνησης και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει με μια ψήφο, ούτε με μια αλλαγή κυβέρνησης.

Τι επικαλείται ο Μητσοτάκης για να στείλει φρεγάτες κτλ στην Κύπρο; Το άρθρο 5 του ΝΑΤΟ που μιλά για βοήθεια μεταξύ χωρών-μελών του Οργανισμού. Η Κυπριακή Δημοκρατία δεν είναι τέτοιο, είναι όμως η Βρετανία, που έχει στρατιωτικές βάσεις στο νησί, οι οποίες θεωρούνται και τυπικά βρετανικό έδαφος. Και δύσκολα μπορούν να θεωρηθούν «κομμάτι του ελληνισμού», όπως είπε ο Μητσοτάκης στη Βουλή, ψάχνοντας πρόσχημα για την εμπλοκή στον πόλεμο.

***

Ο ΓΓ αποκάλυψε σε δημοσιογραφικό πηγαδάκι πως δύο από τα τέσσερα ιρανικά (;) drone που αναχαιτίστηκαν στην Κύπρο προορίζονταν για τη βάση της Σούδας. -Έχετε πληροφορίες; τον ρώτησαν. Το ξέρουμε! απάντησε. Και ούτε μία λαλίστατη κυβερνητική πηγή δε βγήκε να τον διαψεύσει, ενώ ο Δένδιας είπε σε τηλεοπτική συνέντευξη πως δεν έχει τέτοια πληροφορία -χωρίς να την διαψεύσει ούτε αυτός.

Όσα ξέρουν οι κομμουνιστές, δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος -και ούτε πρέπει να τα μάθει, με «περιττές» συζητήσεις στη Βουλή. Και πού τα μαθαίνουν όλα πια αυτοί οι κομμουνιστές; Έχουν τις πηγές τους, ακόμα και στο βαθύ κράτος, όπως έδειξε τις προάλλες και η συγκλονιστική μαρτυρία ενός πρώην λιμενικού για το προσφυγικό και τις επαναπροωθήσεις.

Εκτός από τους νατόγκαβλους απόστρατους καραβανάδες που παρελαύνουν αυτές τις μέρες στα κανάλια για να μας πουν υπεύθυνα πως δεν κινδυνεύουμε -και άντε να πουν το αντίθετο και να τρέχουν για την εκκένωση της Σούδας, των Χανίων και της μισής Κρήτης-, υπάρχει και ένας άλλος κόσμος στις Ένοπλες Δυνάμεις -ακόμα και στα Σώματα Ασφαλείας. Ο οποίος δεν εκδηλώνεται, για ευνόητους λόγους, ή δε βρίσκει θέση στα κανάλια, για ακόμα πιο ευνόητους λόγους.
Μπορεί όμως να τον δει κανείς στις σελίδες του Ρίζου, με το ρεπορτάζ από την εκδήλωση στο ΣΕΦ και την απόδοση τιμής σε παλιούς αγωνιστές -με τους απογόνους τους να παραλαμβάνουν τιμητικά διπλώματα, εκτός από μια περίπτωση, όπου δε βρέθηκαν γνωστοί συγγενείς και το δίπλωμα θα φυλαχτεί στην έδρα της Κετουκε.

***

Το Τουντέχ δεν είναι απαραίτητα κομμουνιστικό κόμμα (χωρίς το απαραίτητα). Αυτοί που ξεχνάν τις σφαγές και τις διώξεις των κομμουνιστών στο Ιράν είναι σίγουρα κομμουνιστές;
Ίσως όσο και αυτοί που ανασύρουν τη συζήτηση περί Αγιατολάχ και θεοκρατίας στη σημερινή συγκυρία. Αλλά δεν τους περισσεύουν λόγια κριτικής για τις δυτικές θεοκρατίες, που έχουν για θεό τους το χρήμα, τις βόμβες, την εξουσία και προώθησαν-επέβαλαν αυτές τις αξίες σε όλον τον πλανήτη. 

Τι μπορεί να είναι κάτω και από τους gusanos στη Φλόριντα, στα κατώτερα κλιμάκια-καζάνια της επίγειας κόλασης; Ίσως οι Ιρανοί που πανηγυρίζουν μπροστά στις κάμερες, όχι το τέλος μιας θεοκρατίας, αλλά τα ιμπεριαλιστικά εγκλήματα, χορεύοντας στον ρυθμό στο ταψί του Τραμπ, με τη γλοιώδη χάρη ενός Χλαπάτσα. Πώς να λένε άραγε στα φαρσί το «θα σας δείξω εγώ, θα δείτε τι θα πάθετε»;
Dance me to the end of world...

***

Η Μάγδα αφιέρωσε τη νίκη του Παύλου και του αντιφασιστικού κινήματος σε όλα τα θύματα του ναζισμού και προπαντός στους 200 της Καισαριανής, σκορπώντας ρίγη συγκίνησης σε όσους την άκουγαν.
Ο φασισμός δεν πρόκειται να πεθάνει μόνος του, ούτε βέβαια θα του κάνει ευθανασία μια δικαστική απόφαση. Θα τον τσακίσουν, όμως, όσοι έχουν το ψυχικό σθένος της Μάγδας, το αλύγιστο φρόνημά της και τη συνείδηση να συνδέσουν τη δική τους υπόθεση με έναν συλλογικό αγώνα, το μεγάλο, το ωραίο, το συγκλονιστικό.

Μία μέρα αργότερα, ο κόσμος ανατριχιάζει και πάλι με τα νέα ντοκουμέντα που έρχονται στη δημοσιότητα. 

Αυτή η φωτογραφία από τη στιγμή της εκτέλεσης. Αυτές οι υψωμένες γροθιές, που περιφρονούν τον θάνατο και τον φασισμό. Αυτός ο τόπος, αυτό το κόμμα, αυτά τα δέντρα που δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό και ετοιμάζουν την έφοδό τους. Αυτό το τραγούδι των Κοινών Θνητών, που υμνεί τους Κοινούς Αθάνατους 200 και βγήκε την ίδια μέρα!

Εντάξει, ήρωες, καθαρά βλέμματα, σφιγμένες γροθιές. Έρπη όμως έβγαλε κανείς τους ή δεν υπέφεραν τόσο;

Μιας και δεν είμεθα ιστότοπος-site-, ελπίζω να μη θεωρηθεί εμπορική διαφήμιση. Είναι πάντως μια καλή ευκαιρία να πάρετε (όσοι ενδιαφέρεστε) τις επόμενες μέρες, σε καλή τιμή από τον Γκούτεμπεργκ, το «Πούτζι», μια μυθιστορηματική βιογραφία ενός καλλιεργημένου μεν ανθρωπάκου δε (όπως ήταν το παρανόμι του), που «υπέκυψε» στην πολιτική γοητεία των Ναζί και τα έσπασε μαζί τους για λάθος λόγους, χωρίς τη θέλησή του και χωρίς να αποκηρύξει ποτέ τις ιδέες του ή τον θαυμασμό του για τον Φύρερ.
Δε χρειάζονται μεγαλοστομίες του τύπου «απαραίτητο ανάγνωσμα» κτλ, είναι όμως χρήσιμο και επίκαιρο, με λογοτεχνική γραφή και πολιτικό άλλοθι, σαν αυτά που αρέσουν στην κε του μπλοκ -και ενδεχομένως στους αναγνώστες της.

***

Ξεφυλλίζεις με κλικ το όργανο, πέφτεις πάνω στο όνομά του, ζουμάρεις αμέσως στην είδηση από τη χώρα των Κιμ.
Ειδικότερα, ο Κιμ Γιονγκ Ουν ισχυρίστηκε ότι «ένας πύραυλος είναι αρκετός για να σβήσει» το Ισραήλ, τονίζοντας τις δυνατότητες του πυρηνικού και βαλλιστικού οπλοστασίου της Βόρειας Κορέας.

Από μικρό (κράτος) και από «τρελό» μαθαίνεις την αλήθεια, λες μέσα σου και συνεχίζεις την ανάγνωση.

Με την αναφορά «ένας πύραυλος είναι αρκετός για να σβήσει» το Ισραήλ, ο Κιμ χρησιμοποιεί την ίδια ακραία ρητορική που είχε στις προηγούμενες αντιπαραθέσεις του με τη «Δύση».
Εντάξει τώρα, πετάει. Δυο απλωτές με τα χέρια κάνει και ξαναπέφτει.

***

Πόσο συχνά ακούς τη φράση «είναι ζήτημα ζωής και θανάτου»; Και πόσες φορές πλησιάζει την κυριολεξία, όπως για τους απεργούς ναυτεργάτες που απαιτούν την ασφαλή επιστροφή των συναδέλφων τους από την εμπόλεμη ζώνη; Ένας από τους πιο σημαντικούς απεργιακούς αγώνες (που πέρασε στα ψιλά των εφοπλιστικών ΜΜΕ), για να νικήσει η τάξη μας και η ζωή. Αυτή που δεν έχουμε πια στη Δραπετσώνα με τα καζάνια του θανάτου.

Έχουμε και λέμε.

Ο Μελισσανίδης μολύνει τη θάλασσα και την ατμόσφαιρα με τα καζάνια του θανάτου. Η ΕφΣυν είναι μαχητική, αποκαλυπτική εφημερίδα. Οπότε θα έχει αύριο πρωτοσέλιδο θέμα τη ροή των λαδιών στην Oil One.
Όχι...

Ο Μελισσανίδης κάνει χρυσές μπίζνες με τον πόλεμο. Η ΕφΣυν στηρίζει τον Αλέξη και δεν έχει χώρο για φωνές που του ασκούν κριτική. Ο Τσίπρας θα πάρει πρωτοβουλίες για να σταματήσει τον πόλεμο και την εμπλοκή της χώρας.
Ούτε...

Το βαθύ Τουίτερ αποθέωνε τον σοσιαλιστή Πέδρο Σάντσεθ, που ύψωσε ανάστημα. 11 χρόνια πριν αποθέωνε την ελπίδα που έρχεται. Έβαλε όμως μυαλό από την κωλοτούμπα της «Πρώτης Φοράς Αριστερά» και δεν την ξαναπατά τώρα.
Χμμ...

Ο Σάντσεθ φωτογραφιζόταν δίπλα στον Ζελένσκι με φόντο την Γκερνίκα -μαρτυρικό τόπο για τα θύματα των Ναζί. Ο Αλέξης πόζαρε δίπλα στον σατανικά καλό Τραμπ, για την ειρήνη και τη δημοκρατία. Η ελπίδα είναι ένα πιάτο που τρώγεται ξαναζεσταμένο.
Βφκστφτ...

Πάντα έρχεται μια μικρή λεπτομέρεια, πχ τα γεγονότα, να σου χαλάσει μια ωραία λογική ακολουθία. Μία τελευταία προσπάθεια.

Ο Σάντσεθ έβαλε βέτο για τις Νατοϊκές βάσεις (που φεύγουν, που μένουν) επί ισπανικού εδάφους. Η Ισπανία έστειλε φρεγάτα στην Κύπρο και βλέπει θετικά τις επιχειρήσεις σε ένα ευρωπαϊκό πλαίσιο. Ο Ανδρέας καμαρώνει από ψηλά την Πασοκιά (ι ελ σοθιαλίσμο) αλά ισπανικά και θυμάται το αγαπημένο του ισπανικό μόριο «θα», που έλεγε και ο Χάρρυ Κλυνν στο Nάτην, Φάτην.
Κάτι κάναμε τελικά.

***

Το άλλο το έμαθες;
Εντάξει, πρέπει να κλείσουμε, ας μείνουμε στα σημαντικά.
Πλάκωσαν οι αναρχικοί τους Αρασίτες στη Σαλούγκα.
Αυτό απαιτεί ένα άλλο κείμενο, ας κρατήσουμε τα ήσσονος σημασίας εδώ.

Επίλογος

Αυτό είναι μια ιδέα που μπορεί μελλοντικά να την αναπτύξω σε ξεχωριστό κείμενο, μπορεί να μπει και εδώ όμως ως ένα ερώτημα στους εαυτούς μας: αν και ποιον ενδιαφέρει η πολιτική σήμερα -και αν-με ποιον τρόπο ενδιαφέρει και εμάς τους ίδιους. Τι είναι πολιτική, πόσοι γοητεύονται από την τέχνη της, πόσοι σφοι έχουν πολιτική σκέψη και δράση. Πόσο μας αφορά μια μίζερη πολιτική επικαιρότητα, καταιγιστική και κουραστική, φιλτραρισμένη από διάφορους μηχανισμούς και τρολ της δεκάρας. Γιατί να ενδιαφέρει τον λαό ένα πεδίο στο οποίο δεν έχει ουσιαστική συμμετοχή, καθορίζει μεν τη ζωή του, αλλά δεν μπορεί να το καθορίσει αυτός, στο δοσμένο πλαίσιο.

Σε κάθε περίπτωση, ο πόλεμος τον αφορά άμεσα -ακόμα και όσους δεν το καταλαβαίνουν ή όσους σκέφτονται μόνο ένα πιθανό πλήγμα στον τουρισμό και την τσέπη τους ή την τιμή της βενζίνης. Μια κυβέρνηση που αρνείται να φέρει το θέμα προς συζήτηση στη Βουλή είναι δεδομένα μέρος του προβλήματος και οργανωτής της μαζικής αδιαφορίας προς την πολιτική. Και αυτό ίσως είναι ό,τι χρειάζεται να ξέρει κανείς, για να καταλάβει τις προθέσεις της γύρω από την επιστολική ψήφο και τη συμμετοχή του «κυρίαρχου λαού» στα πολιτικά δρώμενα.

***

Τις επόμενες ημέρες η κε του μπλοκ θα αδυνατεί αντικειμενικά να (παρ)ακολουθεί τις εξελίξεις της επικαιρότητας με κείμενα. Μπορεί να ανέβει κάποιο κονσέρβα -καλώς εχόντων των πραγμάτων. Ελπίζω να μην είναι εντελώς ανεπίκαιρο και βασικά να μην ξεσπάσει στο ενδιάμεσο ο Γ’ Παγκόσμιος.

Κλείνουμε όπως ξεκινήσαμε, με αυθόρμητα μηνύματα στους τοίχους, για τη Ρόζα, τον Σήφη και τις επετείους της ημέρας -5 Μαρτίου.

Ο κουρέας της Κορέας

Μες στη βδομάδα, στα ελεύθερα μέσα του δυτικού κόσμου έπαιξε η είδηση για την υποχρεωτική επιβολή ενός συγκεκριμένου τύπου κουρέματος στους άρρενες λ-δ κορεάτες, που οφείλουν λέει να αντιγράψουν το καπελάκι-στιλ του ηγέτη τους, κιμ γιονγκ ουν. Από την ίδια πηγή πληροφορούμαστε πως τα μακριά μαλλιά έχουν απαγορευτεί στην κορέα, γιατί δε συνάδουν με το σοσιαλιστικό τρόπο ζωής. Και πως μέχρι πρότινος οι άνδρες είχαν να επιλέξουν ανάμεσα σε δέκα στιλ κουρέματος αυτό της αρεσκείας τους, ενώ οι γυναίκες έχουν μια ευρύτερη γκάμα επιλογών ανάμεσα σε 18 διαφορετικά στιλ και δεν χρειάζεται –προς το παρόν τουλάχιστον- να κουρευτούν κι αυτές καπελάκι.

Στα δυτικά μέσα βέβαια η λδ κορέας παρουσιάζεται κάπως σαν τον τσακ νόρις από την ανάποδη, όπου κάθε τι αρνητικό και εξωφρενικό δυνητικά ισχύει ή μάλλον εννοείται πως ισχύει, εφόσον δε θα βρεθεί εύκολα κάποιος να το διαψεύσει. Στην κορέα πχ δεν είναι είδηση αν ένας άνθρωπος δαγκώσει ένα σκύλο, αλλά το αντίστροφο, γιατί θα είναι κάποιος θείος του κιμ, που τον έριξαν στα σκυλιά που περιποιούνται τους αντιφρονούντες. Μπορείτε επίσης πατώντας αυτό το σύνδεσμο, να επισκεφτείτε μια ιστοσελίδα που μου υπέδειξε φίλος και σχολιαστής του μπλοκ, που έχει ως αποκλειστικό θέμα της τον κιμ γιονγκ ουν να… κοιτάει πράγματα!

Έτσι λοιπόν η συλλογή σχετικών ειδήσεων θυμίζει περισσότερο συλλογή με ανέκδοτα, όπου μπορεί να σου πέσουν τα μαλλιά από τα εύκολα ψέματα και τις χονδροειδείς ανακρίβειες που μπορείς να ακούσεις και να διαβάσεις. Και δεν ξέρω τι μπορεί να κάνεις σε αυτή την περίπτωση, για να μιμηθείς το κούρεμα του αρχηγού κι αν το περουκίνι συνάδει ή όχι με το σοσιαλιστικό τρόπο ζωής. {Αν και από την άλλη, η βαφή των άσπρων μαλλιών για να κρύψει το γήρας –που δεν έρχεται γαρ μόνο- θα μπορούσε ίσως να αντιστοιχεί ως ένα βαθμό με «αξίες» όπως η αστική υποκρισία και η υπερβολική σημασία που δίνεται στην εξωτερική εμφάνιση και σε κάθε τι επιφαινόμενο –κατά κανόνα εις βάρος της ουσίας. Και να συνδυαστεί με το γέρικο αστικό κόσμο που όσο κι αν καλλωπιστεί, δεν μπορεί να ξεγελάει πια με τον ίδιο τρόπο τις μάζες και να φαίνεται ελκυστικός, όμορφος, αγγελικά πλασμένος}.

Είναι ζήτημα πάντως αν η λδ κορέας έχει πέρα από τη φιλοσοφία juche (δηλ της αυτάρκειας και της αυτοδύναμης ανάπτυξης) κάποιες ευθείες αναφορές στο σοσιαλισμό και τα ιδανικά του. Αυτά όμως είναι ψιλά (σαν τρίχες) γράμματα για τη δυτική προπαγάνδα.

Προσωπικά θυμάμαι αμυδρά το σοβιετικό ροζεντάλ (όχι το φιλόσοφο που καταπιάστηκε με τη μέθοδο το κεφαλαίου, αλλά το γιο του αν δεν κάνω λάθος) να ασκεί κριτική σε ένα βιβλίο του (στους λαβύρινθους της συνείδησης νομίζω· ή μήπως στο άλλο;) στους χίπηδες με το αξύριστο πρόσωπο και την αγριωπή όψη. Αλλά αυτό στα πλαίσια μιας θεώρησης που αφορούσε συνολικά μάλλον την ουσία και το περιεχόμενο του «κινήματός» τους, παρά τα εμφανισιακά τους πρότυπα.

Στην χώρα μας πάντως η αριστερά έχει δεθεί ιστορικά με το κλασικό μουστάκι της μεταπολίτευσης και τα μακριά γένια –να παραπέμπουν φαντασιακά στο αντάρτικο και ας μη μας εξασφαλίζουν και τα χτένια, όπως αντιστοίχως τα ράσα δεν κάνουν τον παπά. Άλλο αν κάποιοι μας συγχέουν καμιά φορά μαζί τους –επίτηδες ως ένα βαθμό- και μιλάνε για δογματικούς, αιρέσεις και το (κομματικό) ιερατείο που επαγγέλλεται τη δευτέρα παρουσία. Κι αυτό γιατί αρνούμαστε να φάμε τον παπά της φιλολαϊκής διαχείρισης του συστήματος και να ταΐσουμε στο λαό μούσια για έναν πιο ανθρώπινο καπιταλισμό και μια ευρωπαϊκή ένωση των λαών.

Έχει δεθεί ιστορικά επίσης με τη μακριά ατημέλητη κόμη και τα μαύρα σγουρά μαλλιά του πανδή –που «και αν ασπρίσαν, δεν μας τρομάζει η βαρυχειμωνιά». Αλλά τώρα το κύμα της αντεπανάστασης, μαζί με τη φιλότριχη μεταπολίτευση, στοχοποιεί τις ίδιες τις τρίχες –που τις φυλάει για το δημόσιο πολιτικό λόγο- προωθώντας την χρυσαυγίτικη καράφλα και τους διαφόρων αποχρώσεων skinheads. Θεωρητικά, σου αφήνει βέβαια ανοιχτές όλες τις (στιλιστικές και μη) επιλογές. Στην πράξη ωστόσο επικρατεί μια καταθλιπτική ομοιομορφία, σε διάφορες πανομοιότυπες εκδοχές, με βάση τις επιταγές της μόδας. Και σε πιο γενικό επίπεδο, απ’ την εικονική πληθώρα των επιλογών (ταξίδια, αγορές, κτλ) ελάχιστες είναι αυτές που μπορείς να προχωρήσεις στην πράξη.

Για να πας μπροστά επαγγελματικά πχ, πρέπει να πας σε συνεντεύξεις ντυμένος στην τρίχα και χωρίς πολλές τρίχες (γένια, μακριά μαλλιά), με αυστηρό ενδυματολογικό-εμφανισιακό κώδικα. Και να ‘χεις μαλλιά στη γλώσσα, για να μη βρεις τον μπελά σου και να μη στενοχωρήσεις με την ειλικρίνειά σου τους άλλους.

Και όλα αυτά σε μια χώρα, που μπήκε για μαλλί στην εοκ και βγήκε κουρεμένη. Και από επίδοξο αφεντικό των βαλκανίων, πήρε το ρόλο του τζαννετάκου κι έγινε παιδί της φάπας για τις... αγορές και τις τράπεζες, που της εύχονται «με γεια το κούρεμα» του δημόσιου χρέους.

Στα καθ’ ημάς ο πολιτικός λόγος είναι ένα μάτσο τρίχες κατά το κοινώς λεγόμενο. Με την κυβέρνηση να ελπίζει να πετύχει το θαύμα της κανά με το πλεόνασμα (φάτε μάτια-ψάρια και ψωμιά που λένε) και να λέει τρίχες για τη βιωσιμότητα του χρέους (καλέ ναι, μόνο του σπανού τα γένια δεν γίνονται). Και να κινδυνολογεί ασύστολα πως όλα κρέμονται σε μια τρίχα, που αν χάσει τις επόμενες εκλογές, θα σπάσει και θα καταστραφούμε. Ενώ ο σύριζα εμπορεύεται φρούδες ελπίδες φάρμακα και συνταγές για την πολιτική καταγγελία της τριχόπτωσης και την προοπτική ζωηρής τριχοφυίας εντός της ευρωπαϊκής ένωσης και του αστικού πλαισίου.

Κι ο κοσμάκης; Πέντε τρίχες όλες κι όλες στην τσέπη, μα μυαλό μικρού παιδιού. Συνεχίζουμε να τους πιστεύουμε (ή να τους φοβόμαστε) κι αρχίζουμε να μαλλιοτραβιόμαστε μεταξύ μας (δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι, μόνιμοι και συμβασιούχοι), για να βρούμε το φταίχτη, λες κι είναι ανάμεσά μας. Κι αυτοί βρίσκουν και κάνουν, διαιωνίζοντας την κυριαρχία τους.

Αλλά οι αντιθέσεις του συστήματος οξύνονται και γίνονται κουβάρι αξεδιάλυτο, σαν τα μαλλιά της μουρλής, που έλεγαν κι οι παλιότεροι. Κι αυτό το έχει καταλάβει από πρώτο χέρι ο τρελο-ντένις ο ρόντμαν, ο βετεράνος ΝΒΑer που έμεινε στην ιστορία για τα ριμπάουντ, τον οξύθυμο χαρακτήρα του και τα χρώματα που άλλαζε στα μαλλιά του, σαν τα πουκάμισα. Και δεν έμεινε σε μονοχρωμία, νέτη-σκέτη, και σε απλούς συνδυασμούς, αλλά προσπαθούσε να προκαλέσει με τα διάφορα σχέδια στο κεφάλι του. Όπως και τώρα δηλ, με τα σχέδια στο εσωτερικό του κεφαλιού του, καθώς είναι ο καλύτερος αμερικανός φίλος του λδ-κορεατικού λαού και ένα είδος πρέσβη της χώρας στο δυτικό κόσμο.

Δεν ξέρω αν τώρα θα βγει καινούριο φιρμάνι να ακολουθήσουν οι λδκορεάτες το εκάστοτε στιλ του ρόντμαν, άνδρες-γυναίκες, αδιακρίτως. Αν είχε χιούμορ δηλ ο κιμ, αυτό θα έπρεπε να κάνει για να μπει ακόμα περισσότερο στο μάτι των δυτικών. Κι αν ο ρόντμαν είχε χιούμορ (που είναι το βασικό προϊόν που παράγει δηλ, με τόση τρέλα που κουβαλάει), θα έπρεπε να κουρευτεί κι αυτός καπελάκι, στο στιλ του ηγέτη κιμ και να λανσάρει το νέο λουκ στη δύση, για να το κάνει μόδα.

Αυτό να δω και τι στον κόσμο…

Λες να τα κάνω έτσι;

Υγ1: ο τίτλος και η κεντρική ιδέα του κειμένου βασίστηκε σε μια ιδέα του poe xania – φραγκίσκου λαγωνικάκη.
Υγ2: αυτά φυσικά συμβαίνουν σε τριτοκοσμικές, απολίτιστες χώρες με "στυγνές, κομμουνιστικές δικτατορίες". Καμία σχέση με τα δικά μας χρηστά ήθη και την ίση μεταχείριση που απολαμβάνουν οι βαρυποινίτες στον πολιτισμένο δυτικό κόσμο με τα πολλά στιλ κουρέματος

Η Αγία Οικογένεια των Κιμ

(Αναδημοσίευση)

Η κε του μπλοκ αναδημοσιεύει σήμερα ένα παλιότερο κείμενο συνεργάτη της, που είχε γραφτεί πριν από δύο χρόνια περίπου, μετά το θάνατο του λδκορεάτη ηγέτη κιμ γιονγκ ιλ. Μολονότι εστιάζει στο ζήτημα της λεγόμενης ‘προσωπολατρίας’ και την αντιμετώπισή του φαινομένου απ’ τον ‘πολιτισμένο’ δυτικό κόσμο, έχει αρκετά σημεία που καθίστανται εξαιρετικά επίκαιρα μετά τα τελευταία ‘γεγονότα’ στην κορέα και γι’ αυτό κρίνεται σκόπιμη η αναδημοσίευσή του. Καλή ανάγνωση.

@) Το παρόν κείμενο δεν ασχολείται με το πένθος για την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, ως τρόπο εξωτερίκευσης συναισθηματικών διεργασιών που συμβαίνουν κατά τον αποχαιρετισμό. Κυρίως επειδή απευθύνεται σε ανθρώπους, θεωρώντας ότι τουλάχιστον μία φορά στη ζωή τους έχασαν κάποιον αγαπημένο και υπέφεραν. Έχω σχηματοποιήσει το πένθος ως κάτι κυρίως προσωπικό, ατομικό, εν αντιθέσει με το θρήνο στον οποίο η συλλογική, κοινωνική συνιστώσα βαραίνει περισσότερο.

@) Οι σχολιασμοί που δέχθηκε η εικόνα του θρήνου των κορεατών για τον ηγέτη τους εμφανίζουν οπωσδήποτε μια ποικιλία, μόνο που όλο το φάσμα της βρίσκεται στο πεδίο του αρνητισμού και της απόρριψης: από χλευασμό μέχρι οίκτο, από οργή μέχρι καχυποψία.

@) Η κυρίαρχη ηθική θα χαρακτήριζε στην καλύτερη περίπτωση τρελό οποιονδήποτε τολμούσε να παρατηρήσει τις αντιδράσεις αυτές με δέος, περιέργεια, πνεύμα φιλέρευνο, ίσως και λίγο θαυμασμό κάπου στην άκρη του μυαλού, μια και στη δικιά μας γωνιά του κόσμου δεν ευτυχήσαμε τα τελευταία 50 χρόνια να γνωρίσουμε κάποιον πολιτικό ηγέτη, μαζικής αποδοχής, που να μας εμπνεύσει και να μας συντρίψει η απώλειά του.

@) Οι δικές μας αλήθειες πατούν γερά πάνω στα μεταφυσικά θεμέλια της τεχνοκρατίας και των αριθμών, και είναι δεδομένο ότι δεν χωρούν άλλους τρόπους σκέψης και άλλους τύπους αισθημάτων, ατομικών ή μαζικών. Μάλιστα οι πιο ισχυροί εξ "ημών", πέρα-δώθε του Ατλαντικού, φροντίζουν συχνά να εκδημοκρατίσουν με τις μπόμπες τους τις όποιες παραφωνίες και να εκπολιτίσουν τους βάρβαρους.

@) Στις αντιδράσεις αυτές, λοιπόν, αναγιγνώσκω δύο συνιστώσες με κοινή ρίζα.

@) Η πρώτη είναι ο ρατσισμός. Αυτοί οι άλλοι, οι διαφορετικοί, μακριά από εμάς, μα πώς κάνουν έτσι τελοσπάντων, τι σόι άνθρωποι είναι αυτοί. Κι όμως στο μυαλό κανενός δεν έρχονται οι εικόνες πλήθους βρετανών να κλαίνε γοερά στην κηδεία της πριγκίπισσας Νταϊάνα, ευρωπαίων να θρηνούν το χαμό του Πάπα Ιωάννη-Παύλου, ακόμα και ... ελλήνων να σπαράζουν στην κηδεία του Ανδρέα Παπανδρέου (πού να 'ταν δηλαδή και κανένας σοβαρός λαϊκός ηγέτης!). Όχι, τα δικά μας κλάματα είναι διαφορετικά, είναι πολιτισμένα, και το κυριότερο απ' όλα είναι "ελεύθερα".

@) "Μα εκεί αν δεν κλάψεις το καθεστώς θα σε διώξει".

Δεν βρήκα κάποιο επίσημο κείμενο που να το βεβαιώνει. Προφανώς οι τηλεοπτικές εικόνες δείχνουν αυτούς που θρηνούν. Αφενός γιατί αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία. Αφετέρου γιατί, επίσημα μέσα προπαγάνδας είναι, τι περιμένατε να δείξουν, αυτούς που κάνουν πάρτυ; Και στα δικά μέρη μας ακόμα, όταν πέθανε ο Χαρίλαος που δεν ήταν καν δικός τους, είδατε κανένα αστικό ΜΜΕ να προβάλει χουντογλέντια και πανηγύρια;

@) Ναι αγαπητέ/ή μου, το ξέρω, δεν είσαι ρατσιστής. Αυτό έλειπε να το δεχόσουν κιόλας. Ρατσιστές είναι οι άλλοι, εσύ ποτέ. Εδώ που τα λέμε, λογικό είναι, αν είχαμε φτάσει στο σημείο να παραδεχόμαστε ανοιχτά και υπερήφανα ότι είμαστε ρατσιστές, οι θάλαμοι αερίων θα είχαν ήδη αρχίσει τη μαζική παραγωγή.

@) "Μα δεν τους βλέπεις όμως και αυτούς, επίσημο κρατικό πρακτορείο ειδήσεων και γράφει ότι η φύση πενθεί το χαμό του ηγέτη, χιονοθύελλες και φωτεινά σημάδια τον αποχαιρετούν, είναι τώρα σοβαρά πράγματα αυτά για ανθρώπους του 21ου αιώνα;"

@) Θα έλεγα, σε πρώτη προσέγγιση, όχι δεν είναι. Όπως δεν είναι και η υποδοχή του "Αγίου Φωτός" κάθε χρόνο με.. τιμές αρχηγού κράτους. Όπως δεν είναι και η έκθεση για προσκύνημα σάπιων κουφαριών ντεμέκ "αγίων" (Βησσαρίων!) με κίνδυνο για τη δημόσια υγεία. Οι τίμιες ζώνες, τα θαυματουργά παπούτσια, το άγιο ξύλο, τα διαβασμένα νερά. Όπως δεν είναι και η ανάγκη που ένιωσε ο πρώην πρωθυπουργός της χώρας μας (κι αυτός με μπαμπά και παππού πρωθυπουργό, όπως ο Κιμ Γιονγκ Ουν!) να απαγγείλει το "Σύμβολον της Πίστεως" σε προεκλογικό του εκκλησιασμό, για να διασκεδάσει τις εντυπώσεις περί της φημολογούμενης αθεΐας του και να κερδίσει ταλαντευόμενες, θρησκευτικά ανήσυχες ψήφους.

@) Σε δεύτερη προσέγγιση, σε κανένα από τα επίσημα κείμενα της ΛΔΚ δεν είδα να αποδίδονται θεϊκές ιδιότητες στον Κιμ Γιονγκ Ιλ - ούτε καν στον πατέρα του, τον Κιμ Ιλ Σουνγκ, που ελάχιστα αν ασχοληθεί κάποιος με αυτό το λαό θα καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έπαιξε ως προσωπικότητα λαϊκού και εθνικού ηγέτη. Αυτό που διαβάζω είναι την κυριαρχία μιας φυσιοκρατικής αντίληψης για τον κόσμο, με έντονο το στοιχείο της αρμονίας στη συνύπαρξη των φυσικών φαινομένων και των ανθρώπινων πράξεων.

Αναχρονισμός; Ναι, σίγουρα για τα δικά μας δεδομένα-κεκτημένα. Ωστόσο, ούτε κεραυνούς απεικονίστηκε να κρατάει ποτέ ο Μεγάλος Στρατηγός, ούτε και προσπάθησαν ποτέ τα πλήθη να του φιλήσουν το χέρι για να πάρουν την ευλογία του και να θεραπευτούν απ' τον καρκίνο, όπως εμείς τους παπάδες και τους "φωτισμένους" γέροντες - οι οποίοι κάνουν και προφητείες! Υπάρχουν άραγε πουθενά λαοί του κόσμου χωρίς ανορθόλογα στοιχεία στις παραδόσεις τους; Έστω κι αν αυτές, οι παραδόσεις, αναφέρονται αποκλειστικά και μόνο στις αγορές, τη "μαγική" τους ικανότητα να αυτορρυθμίζονται και άλλα τέτοια.. σύγχρονα.

@) Η δεύτερη συνιστώσα των αντιδράσεων είναι ο αντικομμουνισμός. Οτιδήποτε κι αν συμβαίνει σ' ένα καθεστώς μαρξιστικών αναφορών, είτε σοσιαλιστικό, είτε λαϊκοδημοκρατικό, είτε ακόμα και απλώς αντι-ιμπεριαλιστικής γραμμής, είναι απορριπτέο και άξιο χλευασμού.

@) Ναι, χαρακτήρισα επίτηδες "μαρξιστικών αναφορών", το καθεστώς της ΛΔΚ. Η Juche, όπως ονομάζουν την κεντρική κρατική τους πολιτικο-ϊδεολογική γραμμή, έχει εντονότατα στοιχεία ιδεαλισμού και βουλησιαρχίας (προϊόντα μαοϊκών επιδράσεων) κι επιπλέον αυτή η επικεφαλής οικογενειοκρατία δεν είναι συμβατή με τη μαρξιστική κοσμοθεωρία. Ήδη από την εποχή της παντοκρατορίας του Κιμ Ιλ Σουνγκ, τότε που η Βόρεια Κορέα έστελνε επισιτιστική βοήθεια στη λιμοκτονούσα, δικτατορική Νότια, τότε που μπήκε κρατικό πλάνο δημιουργίας στρατιάς διανοουμένων, μέσω της ανάδειξης της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης σε υποχρεωτική για όλο τον πληθυσμό -δυστυχώς τους πρόλαβαν οι ανατροπές και οι φυσικές καταστροφές- ήδη από τότε λοιπόν ο "Μεγάλος Ηγέτης και Αιώνιος Πρόεδρος" Κιμ Ιλ Σουνγκ αναφέρονταν σε "ανεπάρκειες" του μαρξισμού-λενινισμού, αντικαθιστώντας στοιχεία του με ιδεολογήματα περί "παντοδυναμίας των μαζών", εξυψώνοντας δηλαδή τον υποκειμενικό παράγοντα σε βαθμό που να υποσκελίζει τον αντικειμενικό (παραγωγικές δυνάμεις).

@) Η προπαγάνδα μιλάει για "συγκυβέρνηση" του "Μεγάλου Διαδόχου" με το στρατό. Οι αμόρφωτοι γραφιάδες όμως λησμονούν ότι η πολιτική Songun, εξειδίκευση της Juche και προσαρμογή της στις έκτακτες συνθήκες απώλειας των συμμάχων μετά τις ανατροπές, πολιτική "military first" δηλαδή προηγεσίας του στρατού, έχει τεθεί σε πλήρη εφαρμογή από τις αρχές της δεκαετίας του '90, πριν πεθάνει ο Κιμ Ιλ Σουνγκ. Και οι λίγοι που το ξέρουν, το παραβλέπουν επίτηδες. Για να δείξουν ότι τάχα υπάρχει κοινωνικός αναβρασμός και ο διάδοχος θα χρειαστεί στρατιωτική επιβολή για να κυβερνήσει.

@) Ας δούμε τα πράγματα αντικειμενικά. Η Βόρεια Κορέα είναι πλέον μια τρύπα στο χάρτη. Μία αυτή και μία η Κούβα. Είναι όμως τόσο έντονο το φως που αναδύεται απ' αυτή τη μικρή τρυπίτσα, που τυφλώνει με μίσος τους απολογητές των ιμπεριαλιστικών εγκλημάτων και θέλουν να τη δουν να σβήνει.

@) Τέλος, θα κλείσω με μια προκλητικότατη σύγκριση (αν τα παραπάνω σάς φάνηκαν προκλητικά και σας ενόχλησαν, καλύτερα να σταματήστε να διαβάζετε). Βρήκα σε πολλές φιλο-κορεάτικες ιστοσελίδες μια δήλωση του Κιμ Γιονγκ Ιλ, σχετικά με το πρόγραμμα ανάπτυξης πυρηνικών όπλων τους. Δεν μπόρεσα να εντοπίσω κάποια πρωτογενή αναφορά, επομένως ίσως να μην είναι έγκυρη. Σε ερώτηση λοιπόν, δημοσιογράφου, για το αν τα πυρηνικά της ΛΔΚ αποτελούν κίνδυνο για την ανθρωπότητα, ο αείμνηστος Κιμ Γιονγκ Ιλ φέρεται να απάντησε "Αυτός ο πλανήτης δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας." Το σκέφτομαι, το κλωθογυρίζω, δύσκολη δήλωση και μυστηριώδης, το μυαλό πάει αμέσως σε ψυχασθενείς κακούς των ταινιών του James Bond. Αλλά μετά θυμάμαι έναν δικό μας, υπερπατριώτη ..φύρερ, να δηλώνει πριν λίγες μέρες "Ας διαλυθεί η Ελλάδα για να σωθεί η Ευρώπη". Και δεν εννοούσε την ευρωπαϊκή ήπειρο, αλλά την Ευρωπαϊκή Ένωση.

ΣτΠ

Σε αυτό το σύνδεσμο, μπορείτε να θυμηθείτε και τη συζήτηση, με τις απαντήσεις του ΣτΠ, που είχαν ακολουθήσει στα σχόλια εκείνης της ανάρτησης.

Υγ: το εναλλακτικό σενάριο θα ήταν κάποιο απόσπασμα από τη βιογραφία του ντένις (του τρομερού) ρόντμαν, αλλά παραμένει στην κάβα μαζί με άλλες ιδέες της κε για μελλοντική αξιοποίηση.

Η Αγία Οικογένεια των Κιμ*

(Μανιφέστο υπεράσπισης)

@) Το παρόν κείμενο δεν ασχολείται με το πένθος για την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, ως τρόπο εξωτερίκευσης συναισθηματικών διεργασιών που συμβαίνουν κατά τον αποχαιρετισμό. Κυρίως επειδή απευθύνεται σε ανθρώπους, θεωρώντας ότι τουλάχιστον μία φορά στη ζωή τους έχασαν κάποιον αγαπημένο και υπέφεραν. Έχω σχηματοποιήσει το πένθος ως κάτι κυρίως προσωπικό, ατομικό, εν αντιθέσει με το θρήνο στον οποίο η συλλογική, κοινωνική συνιστώσα βαραίνει περισσότερο.

@) Οι σχολιασμοί που δέχθηκε η εικόνα του θρήνου των κορεατών για τον ηγέτη τους εμφανίζουν οπωσδήποτε μια ποικιλία, μόνο που όλο το φάσμα της βρίσκεται στο πεδίο του αρνητισμού και της απόρριψης: από χλευασμό μέχρι οίκτο, από οργή μέχρι καχυποψία.

@) Η κυρίαρχη ηθική θα χαρακτήριζε στην καλύτερη περίπτωση τρελό οποιονδήποτε τολμούσε να παρατηρήσει τις αντιδράσεις αυτές με δέος, περιέργεια, πνεύμα φιλέρευνο, ίσως και λίγο θαυμασμό κάπου στην άκρη του μυαλού, μια και στη δικιά μας γωνιά του κόσμου δεν ευτυχήσαμε τα τελευταία 50 χρόνια να γνωρίσουμε κάποιον πολιτικό ηγέτη, μαζικής αποδοχής, που να μας εμπνεύσει και να μας συντρίψει η απώλειά του.

@) Οι δικές μας αλήθειες πατούν γερά πάνω στα μεταφυσικά θεμέλια της τεχνοκρατίας και των αριθμών, και είναι δεδομένο ότι δεν χωρούν άλλους τρόπους σκέψης και άλλους τύπους αισθημάτων, ατομικών ή μαζικών. Μάλιστα οι πιο ισχυροί εξ "ημών", πέρα-δώθε του Ατλαντικού, φροντίζουν συχνά να εκδημοκρατίσουν με τις μπόμπες τους τις όποιες παραφωνίες και να εκπολιτίσουν τους βάρβαρους.

@) Στις αντιδράσεις αυτές, λοιπόν, αναγιγνώσκω δύο συνιστώσες με κοινή ρίζα.

@) Η πρώτη είναι ο ρατσισμός. Αυτοί οι άλλοι, οι διαφορετικοί, μακριά από εμάς, μα πώς κάνουν έτσι τελοσπάντων, τι σόι άνθρωποι είναι αυτοί. Κι όμως στο μυαλό κανενός δεν έρχονται οι εικόνες πλήθους βρετανών να κλαίνε γοερά στην κηδεία της πριγκίπισσας Νταϊάνα, ευρωπαίων να θρηνούν το χαμό του Πάπα Ιωάννη-Παύλου, ακόμα και ... ελλήνων να σπαράζουν στην κηδεία του Ανδρέα Παπανδρέου (πού να 'ταν δηλαδή και κανένας σοβαρός λαϊκός ηγέτης!). Όχι, τα δικά μας κλάματα είναι διαφορετικά, είναι πολιτισμένα, και το κυριότερο απ' όλα είναι "ελεύθερα".

@) "Μα εκεί αν δεν κλάψεις το καθεστώς θα σε διώξει".
Δεν βρήκα κάποιο επίσημο κείμενο που να το βεβαιώνει. Προφανώς οι τηλεοπτικές εικόνες δείχνουν αυτούς που θρηνούν. Αφενός γιατί αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία. Αφετέρου γιατί, επίσημα μέσα προπαγάνδας είναι, τι περιμένατε να δείξουν, αυτούς που κάνουν πάρτυ; Και στα δικά μέρη μας ακόμα, όταν πέθανε ο Χαρίλαος που δεν ήταν καν δικός τους, είδατε κανένα αστικό ΜΜΕ να προβάλει χουντογλέντια και πανηγύρια;

@) Ναι αγαπητέ/ή μου, το ξέρω, δεν είσαι ρατσιστής. Αυτό έλειπε να το δεχόσουν κιόλας. Ρατσιστές είναι οι άλλοι, εσύ ποτέ. Εδώ που τα λέμε, λογικό είναι, αν είχαμε φτάσει στο σημείο να παραδεχόμαστε ανοιχτά και υπερήφανα ότι είμαστε ρατσιστές, οι θάλαμοι αερίων θα είχαν ήδη αρχίσει τη μαζική παραγωγή.

@) "Μα δεν τους βλέπεις όμως και αυτούς, επίσημο κρατικό πρακτορείο ειδήσεων και γράφει ότι η φύση πενθεί το χαμό του ηγέτη, χιονοθύελλες και φωτεινά σημάδια τον αποχαιρετούν, είναι τώρα σοβαρά πράγματα αυτά για ανθρώπους του 21ου αιώνα;"

@) Θα έλεγα, σε πρώτη προσέγγιση, όχι δεν είναι. Όπως δεν είναι και η υποδοχή του "Αγίου Φωτός" κάθε χρόνο με.. τιμές αρχηγού κράτους. Όπως δεν είναι και η έκθεση για προσκύνημα σάπιων κουφαριών ντεμέκ "αγίων" (Βησσαρίων!) με κίνδυνο για τη δημόσια υγεία. Οι τίμιες ζώνες, τα θαυματουργά παπούτσια, το άγιο ξύλο, τα διαβασμένα νερά. Όπως δεν είναι και η ανάγκη που ένιωσε ο πρώην πρωθυπουργός της χώρας μας (κι αυτός με μπαμπά και παππού πρωθυπουργό, όπως ο Κιμ Γιονγκ Ουν!) να απαγγείλει το "Σύμβολον της Πίστεως" σε προεκλογικό του εκκλησιασμό, για να διασκεδάσει τις εντυπώσεις περί της φημολογούμενης αθεΐας του και να κερδίσει ταλαντευόμενες, θρησκευτικά ανήσυχες ψήφους.

@) Σε δεύτερη προσέγγιση, σε κανένα από τα επίσημα κείμενα της ΛΔΚ δεν είδα να αποδίδονται θεϊκές ιδιότητες στον Κιμ Γιονγκ Ιλ - ούτε καν στον πατέρα του, τον Κιμ Ιλ Σουνγκ, που ελάχιστα αν ασχοληθεί κάποιος με αυτό το λαό θα καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έπαιξε ως προσωπικότητα λαϊκού και εθνικού ηγέτη. Αυτό που διαβάζω είναι την κυριαρχία μιας φυσιοκρατικής αντίληψης για τον κόσμο, με έντονο το στοιχείο της αρμονίας στη συνύπαρξη των φυσικών φαινομένων και των ανθρώπινων πράξεων.
Αναχρονισμός; Ναι, σίγουρα για τα δικά μας δεδομένα-κεκτημένα. Ωστόσο, ούτε κεραυνούς απεικονίστηκε να κρατάει ποτέ ο Μεγάλος Στρατηγός, ούτε και προσπάθησαν ποτέ τα πλήθη να του φιλήσουν το χέρι για να πάρουν την ευλογία του και να θεραπευτούν απ' τον καρκίνο, όπως εμείς τους παπάδες και τους "φωτισμένους" γέροντες - οι οποίοι κάνουν και προφητείες! Υπάρχουν άραγε πουθενά λαοί του κόσμου χωρίς ανορθόλογα στοιχεία στις παραδόσεις τους; Έστω κι αν αυτές, οι παραδόσεις, αναφέρονται αποκλειστικά και μόνο στις αγορές, τη "μαγική" τους ικανότητα να αυτορρυθμίζονται και άλλα τέτοια.. σύγχρονα.

@) Η δεύτερη συνιστώσα των αντιδράσεων είναι ο αντικομμουνισμός. Οτιδήποτε κι αν συμβαίνει σ' ένα καθεστώς μαρξιστικών αναφορών, είτε σοσιαλιστικό, είτε λαϊκοδημοκρατικό, είτε ακόμα και απλώς αντι-ιμπεριαλιστικής γραμμής, είναι απορριπτέο και άξιο χλευασμού.

@) Ναι, χαρακτήρισα επίτηδες "μαρξιστικών αναφορών", το καθεστώς της ΛΔΚ. Η Juche, όπως ονομάζουν την κεντρική κρατική τους πολιτικο-ϊδεολογική γραμμή, έχει εντονότατα στοιχεία ιδεαλισμού και βουλησιαρχίας (προϊόντα μαοϊκών επιδράσεων) κι επιπλέον αυτή η επικεφαλής οικογενειοκρατία δεν είναι συμβατή με τη μαρξιστική κοσμοθεωρία. Ήδη από την εποχή της παντοκρατορίας του Κιμ Ιλ Σουνγκ, τότε που η Βόρεια Κορέα έστελνε επισιτιστική βοήθεια στη λιμοκτονούσα, δικτατορική Νότια, τότε που μπήκε κρατικό πλάνο δημιουργίας στρατιάς διανοουμένων, μέσω της ανάδειξης της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης σε υποχρεωτική για όλο τον πληθυσμό -δυστυχώς τους πρόλαβαν οι ανατροπές και οι φυσικές καταστροφές- ήδη από τότε λοιπόν ο "Μεγάλος Ηγέτης και Αιώνιος Πρόεδρος" Κιμ Ιλ Σουνγκ αναφέρονταν σε "ανεπάρκειες" του μαρξισμού-λενινισμού, αντικαθιστώντας στοιχεία του με ιδεολογήματα περί "παντοδυναμίας των μαζών", εξυψώνοντας δηλαδή τον υποκειμενικό παράγοντα σε βαθμό που να υποσκελίζει τον αντικειμενικό (παραγωγικές δυνάμεις).

@) Η προπαγάνδα μιλάει για "συγκυβέρνηση" του "Μεγάλου Διαδόχου" με το στρατό. Οι αμόρφωτοι γραφιάδες όμως λησμονούν ότι η πολιτική Songun, εξειδίκευση της Juche και προσαρμογή της στις έκτακτες συνθήκες απώλειας των συμμάχων μετά τις ανατροπές, πολιτική "military first" δηλαδή προηγεσίας του στρατού, έχει τεθεί σε πλήρη εφαρμογή από τις αρχές της δεκαετίας του '90, πριν πεθάνει ο Κιμ Ιλ Σουνγκ. Και οι λίγοι που το ξέρουν, το παραβλέπουν επίτηδες. Για να δείξουν ότι τάχα υπάρχει κοινωνικός αναβρασμός και ο διάδοχος θα χρειαστεί στρατιωτική επιβολή για να κυβερνήσει.

@) Ας δούμε τα πράγματα αντικειμενικά. Η Βόρεια Κορέα είναι πλέον μια τρύπα στο χάρτη. Μία αυτή και μία η Κούβα. Είναι όμως τόσο έντονο το φως που αναδύεται απ' αυτή τη μικρή τρυπίτσα, που τυφλώνει με μίσος τους απολογητές των ιμπεριαλιστικών εγκλημάτων και θέλουν να τη δουν να σβήνει.

@) Τέλος, θα κλείσω με μια προκλητικότατη σύγκριση (αν τα παραπάνω σάς φάνηκαν προκλητικά και σας ενόχλησαν, καλύτερα να σταματήστε να διαβάζετε). Βρήκα σε πολλές φιλο-κορεάτικες ιστοσελίδες μια δήλωση του Κιμ Γιονγκ Ιλ, σχετικά με το πρόγραμμα ανάπτυξης πυρηνικών όπλων τους. Δεν μπόρεσα να εντοπίσω κάποια πρωτογενή αναφορά, επομένως ίσως να μην είναι έγκυρη. Σε ερώτηση λοιπόν, δημοσιογράφου, για το αν τα πυρηνικά της ΛΔΚ αποτελούν κίνδυνο για την ανθρωπότητα, ο αείμνηστος Κιμ Γιονγκ Ιλ φέρεται να απάντησε "Αυτός ο πλανήτης δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας." Το σκέφτομαι, το κλωθογυρίζω, δύσκολη δήλωση και μυστηριώδης, το μυαλό πάει αμέσως σε ψυχασθενείς κακούς των ταινιών του James Bond. Αλλά μετά θυμάμαι έναν δικό μας, υπερπατριώτη ..φύρερ, να δηλώνει πριν λίγες μέρες "Ας διαλυθεί η Ελλάδα για να σωθεί η Ευρώπη". Και δεν εννοούσε την ευρωπαϊκή ήπειρο, αλλά την Ευρωπαϊκή Ένωση.

ΣτΠ

*Άρθρο συνεργάτη μας