Μικρότητες

Μικρές ψηφίδες από το μωσαϊκό της επικαιρότητας των ημερών

Ο Λαζόπουλος βρήκε τελικά το δρόμο του μες στην έρημο με τις καμήλες, που δεν ήξεραν προς τα πού να πάνε, τι σημαίνει δεξιά κι αριστερά, κι αποφάνθηκε πως τελικά ο Σύριζα ήταν αριστερή οφθαλμαπάτη κι όχι πολιτική όαση. Ευτυχώς όμως δε σώθηκαν τα "αριστερά κόμματα" κι οι λογής-λογής αντικατοπτρισμοί (Λαφαζανική Ενότητα, Πλεύση Ζωής, κτλ), για να συνεχίσει την ερημική του περιπλάνηση. Οι νομάδες φεύγουν μωρέ, η άμμος μένει.

Η ΕφΣυν αποφάνθηκε πρωτοσέλιδα πως ο Φίλης μίλησε στην καρδιά της Αριστεράς, στη διάρκεια της παραλαβή-παράδοση του υπουργείου Παιδείας. Τόσο πολύ που μέχρι κι ο Καμπουράκης να τον γλεντάει και να τον σατιρίζει για την πολιτική του συνέπεια: άσε μας ρε Φίλη...
Αύριο η πολυφωνική ΕφΣυν, που δε διστάζει να "κριτικάρει" τη ΔΦΑ, έχει -αν δεν κάνω λάθος- Ζίζεκ (που στήριζε τον Τραμπ), Τσίπρα (που συνεχάρη τον Τραμπ πριν καν αναλάβει καθήκοντα) και Βαρουφάκη -που είναι αριστερός τύπου Γκαλμπρέιθ, οπότε μάλλον στήριζε κριτικά Χίλαρι.
Η αριστερά στα καλύτερά της...

Η δημοτική αρχή της Καισαριανής κήρυξε ανεπιθύμητο τον Ομπάμα και τους ιμπεριαλιστικούς του πολέμους (ανεπιθύμητο στην πρωτεύουσα και γενικότερα, όχι μόνο στα όρια του δήμου και των ηρωικών ανατολικών συνοικιών) και ο παρακυβερνητικός εσμός με το επιτελείο του έσπευσαν να βγάλουν το Σταμέλο γραφικό, δογματικό, κολλημένο, κοκ. Υπεύθυνη, παραγωγική στάση προφανώς είναι το "καλώς τα ναυτάκια τα ζουμπουρλούδικα" -που τελικά δε μάθαμε ποτέ πώς μεταφράζεται στα αγγλικά.

Όσοι αναρωτιούνται τι εστί παρακράτος ή παρακυβερνητικός εσμός-μηχανισμός, μπορούν να το καταλάβουν καλύτερα με ένα παράδειγμα, πχ το χτύπημα με χειροβομβίδα στη γαλλική πρεσβεία, που κλόνισε συθέμελα το σύστημα, λίγο πριν την επίσκεψη Ομπάμα και τον αποκλεισμό του κέντρου μιας πολιορκημένης πρωτεύουσας.

Όσοι πάλι αναρωτιούνται τι εστί επικοινωνιακός εσμός κι επιτελείο, μπορούν να προβληματιστούν (αν μη τι άλλο) με όσα λέει ο Δαβαράκης στη συνέντευξή του -κι από όσο ξέρω δε διαψεύστηκαν ποτέ. Ότι δηλ πληρωνόταν από το γραφείο του Παππά για να γράφει στο portal.gr ως το καλοκαίρι του 15', που τάχθηκε υπέρ του "ναι" στο δημοψήφισμα και σταμάτησαν να μπαίνουν χρήματα στο λογαριασμό του.

Το βασικό δεν είναι η αξιοπιστία της συγκεκριμένης μαρτυρίας -και των πολιτικών σκοπιμοτήτων της- αλλά η ουσία του πράγματος. Όταν έχει διαρρεύσει ακόμα κι η ταρίφα του 500άρικου για την επαγγελματική ενασχόληση των "συριζοτρόλ" (με προοπτικές ανέλιξης για περισσότερα χρήματα), μπορεί να υποθέσει κανείς το μέγεθος του παγόβουνου, κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Εν τω μεταξύ, έληξε άδοξα η μεγάλη κόντρα για το ΕΣΡ, με συναινετική λύση (τον εκλεκτό της ΝΔ), χωρίς να ανοίξει μύτη και -προπαντός- να κλείσει κανάλι. Κι έτσι τώρα βρισκόμαστε σε αναζήτηση του νέου πεδίου σφοδρής αντιπαράθεσης, που θα αναδείξει τις αγεφύρωτες διαφορές των δύο πόλων του νέου δικομματισμού. Αν δε βρεθεί κάτι, θα παίξουν το ίδιο έργο σε επανάληψη (άλλωστε τα έχει αυτά η τηλεόραση).

Σε άλλα νέα, το ΠΓ του ΚΚΕ απάντησε στην ανοιχτή επιστολή του ΑΚΕΛ κι έδωσε στη δημοσιότητα την απάντησή του, καλύπτοντας -κατά τη δική μου κρίση τουλάχιστον- την ουσία του ζητήματος. Κι αυτό που μένει τελικά ως απορία, είναι σε τι αποσκοπούν -πέρα από τις εντυπώσεις- οι διαδικτυακοί αναλυτές που αντιστρέφουν κατάφωρα την πραγματικότητα, λέγοντας ότι το ΚΚΕ άνοιξε μέτωπο με το ΑΚΕΛ -και όχι αντίστροφα. Κι από πότε άραγε ενδιαφέρονται για τους καινούριους "φίλους" και Κύπριους "συμμάχους" που επιδοκιμάζουν τη θέση του κόμματος, αλλά αγνοούν τους πραγματικούς φίλους του ΑΚΕΛ στην Ελλάδα -πχ αυτούς με τους οποίους συνεργάζεται στο ΚΕΑ;
Κι είναι άραγε μόνο δική μου εντύπωση πως υπάρχει ανοιχτή επικοινωνία μεταξύ παλιών και νέων true -όπως επικράτησε να λέμε τους θεματοφύλακες του "πραγματικού, επαναστατικού ΚΚΕ";

Στο υφυπουργείο Αθλητισμού, η αλλαγή φρουράς κι η ανάδειξη του Βασιλειάδη -που ειδικεύεται σε θέματα διαφθοράς- έδωσε αποτελέσματα από την πρώτη κιόλας μέρα, με δυο μαφιόζικα χτυπήματα εις βάρος μελών της νέας κι ήδη απερχόμενης ΚΕΔ: ο προπηλακισμός του Τσαχειλίδη, ξημερώματα, μπροστά στην οικογένειά του. Και η πυρπόληση του εξοχικού του Μπίκα -που ήταν κι ο επικεφαλής της Επιτροπής Διαιτησίας.

Ο εκβιασμός πέρασε, η ΚΕΔ παραιτήθηκε, η ΟΥΕΦΑ αγρόν ηγόραζε, η κυβέρνηση αναβάλλει ξανά τα πρωταθλήματα και θέλει ξένο αρχιδιαιτητή, η ΝΔ αντιδρά για την ταπεινωτική εποπτεία (κάτι σαν ποδοσφαιρικό μνημόνιο) για να τονίσει την τραγική ειρωνεία του πράγματος, η απειλή (για ποιον;) του GRexit επιστρέφει, κι η ανανέωση περιλαμβάνει φρέσκα υλικά τύπου Γκαγκάτση (που ορίστηκε με συντριπτική πλειοψηφία και τη σύμφωνη γνώμη των "τεσσάρων μεγάλων"). Κι η ζωή συνεχίζεται

Και όποιος γνωρίζει ποιος φταίει για όλα αυτά, ας μου εξηγήσει μετά.
Μα ο Κανένας, ποιος άλλος, Πολύφημε; Μια απάντηση που ταιριάζει γάντι σε ένα πρωτάθλημα που δε βλέπεται, όπου ο μονόφθαλμος (Ολυμπιακός) βασιλεύει στους τυφλούς και οι αρχές κάνουν πως δεν είδαν και δεν άκουσαν τίποτα.

Αντί επιλόγου ένα τιτίβισμα του Γιάννη Α-Γιάννη (που αν έχετε τουίτα, έπρεπε να τον ακολουθείτε ήδη. Μην ασχολείστε μόνο με τους "ατσάλινους").

Κοιμάστε εντός ΕΕ ξυπνάτε με Brexit. Κοιμάστε με πραξικόπημα,ξυπνάτε με χούντα Ερντογάν. Κοιμάστε με Χίλαρι, ξυπνάτε με Τραμπ. Γιατί κοιμάστε;

Υστερόγραφα
1: το First we take Manhattan, then we take Berlin, είναι επηρεασμένο από τη θεωρία των σταδίων;
2. Όχι άλλο κάρβουνο και χριστουγεννιάτικα στολίδια. Τουλάχιστον όχι μες στο Νοέμβρη κι όχι πριν το Πολυτεχνείο.

Η διαλεκτική των απαντήσεων

Αν ο δεκέμβρης ήταν η ερώτηση (κι όχι η απάντηση), τότε οι κομμουνιστές είναι ακριβώς το αντίθετο κι έχουν μια απάντηση για όλα. Κι όσο πιο πολλούς ρωτήσεις, τόσο περισσότερες απαντήσεις θα πάρεις.

Το ερωτηματικό του δεκέμβρη [?] αίρεται διαλεκτικά και γίνεται σφυροδρέπανο. Αρκεί να του βάλεις κι ένα εργατικό σφυρί να το σφυρηλατήσει στη δράση και να ατσαλωθεί σαν τον ατσαλένιο σύντροφο με το μουστάκι. Το σφυρί του εργάτη ήφαιστου ατσαλώνει στη φωτιά της ταξικής πάλης το δρεπάνι του πανοραμίξ και της δήμητρας, σύμβολα της αγροτιάς και της διανόησης. Κι όλοι μαζί σφιχτή αγκαλιά βαδίζαμε προς τον κομμουνισμό (εντός εικοσαετίας).

Στα χρόνια της περεστρόικα χάσαμε τελείως το μπούσουλα κι όλοι γέμισαν ερωτηματικά, που τα έκλεισε σε μια φράση η ατάκα του σπύρου από τους απαράδεκτους. Τι έγινε ρε παιδιά, μας την πέσανε;
Αλλά αντί για τις απορίες μας, διαλύθηκε η σοβιετική ένωση. Και μείναμε πίσω οι μοιρολογήτρες να ρωτάμε σπαρακτικά «γιατί;» σκίζοντας τα κουρέλια μας -που τραγουδάνε ακόμα.

Η δράση θέλει μονολιθικότητα. Κι οι εύκολες απαντήσεις την ευνοούν. Γίνονται περπατούρες για τα πρώτα σου βήματα, μέχρι να μην τις χρειάζεσαι πια και να σταθείς στα πόδια σου. Μα εγώ βουλιάζω κάθε νύχτα στη στεριά. Σκοντάφτω σε ένα αρχιπέλαγος προβληματισμών και αντιφάσεων.

Η ως τα τώρα πορεία της γνώσης είναι ένα αδιάκοπο προτσές πάλης ανάμεσα σε απορίες κι απαντήσεις που με τη σειρά τους γεννάνε καινούριες απορίες. Αν μάθεις να θέτεις τα σωστά ερωτήματα, έχεις κάνει τη μισή δουλειά για να βρεις τις απαντήσεις που ψάχνεις. Ακόμα κι αν φτάσεις στις ίδιες θα είσαι σε ένα ανώτερο επίπεδο. Αν αλλάξεις την ερώτηση αποκλείεται να μείνει ακριβώς ο ίδιος ο άλλος πόλος της αντίθεσης.

Οι πιο πολλοί εκνευριζόμαστε όταν δε μας απαντάνε (σε) αυτό που θέλουμε. Κι είναι ζήτημα πόσοι διαβάζουν στην παρένθεση τα ευκόλως εννοούμενα που αλλάζουν όλο το νόημα.

Μία φίλη του θηλυκού μου γονιού ρώτησε κάποτε έναν παμίτη συνδικαλιστή τι να κάνει με τους συναδέλφους που δεν κατεβαίνουν σε απεργία. Κι αυτός της είπε –λέει- ότι πρέπει να παραδειγματιστούμε από τον ηρωικό αγώνα των κουβανών ενάντια στον ιμπεριαλισμό.

Από την κούβα έρχομαι και στην κορφή ο κάστρο.
Η απάντησή του ήταν λίγο καλύτερη από το ποίημα που έχει αποστηθίσει ο κοντόχοντρος για τον ατσαλένιο.
Στάλιν εσύ που ανθίζεις στα σπαρτά..
Άσε μην πεις για την κούβα. Σφίξανε κι εκεί τα γάλατα κι ανέβασαν τα όρια ηλικίας.

Εγώ κατάλαβα βέβαια τι ήθελε να πει, αλλά δεν τα λες αυτά παραέξω.
Ναι ρε σύντροφε, αλλά έτσι ξεκομμένο… πρέπει να το δεις μες στα συμφραζόμενα. Και τις αντικειμενικές συνθήκες της συγκεκριμένης κατάστασης.
Σωστά. Ποιος ξέρει τι άλλο μπορεί να της είπε της γυναίκας στα συμφραζόμενα;

Στην τελική βέβαια, μπορεί να είχε αυτή άδικο και να τα φουσκώνει. Ή να είναι η αλήθεια κάπου στη μέση και να ‘χουν δίκιο οι κεντριστές. Σε τέτοιες περιπτώσεις ο παρών δεδικαίωται λόγω εγγύτητας. Και πάντα υπάρχει κάποιος τρίτος που φταίει, τον βρίζουμε οι παρόντες και τα βρίσκουμε μεταξύ μας.

Έλα όμως που ο κόσμος κατά βάθος δε θέλει απάντηση σε αυτό που ρωτάει. Θέλει παραμυθάκια για να αποκοιμηθεί σαν κράτος που απονεκρώνεται και να μπορεί να ονειρεύεται. Ζει σ’ έναν εφιάλτη χωρίς αφύπνιση, εαυτού και συνειδήσεων. Έχει ανάγκη να ελπίζει σε κάτι για να μη φοβάται. Χωρίς ελπίδα, ζει δέσμιος των φόβων του και της μίζερης πραγματικότητας που δεν έχει καμιά ελπίδα να αλλάξει από τις απέλπιδες προσπάθειες των απελπισμένων.
Δε φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι λεύτερος. Αλλά για το δεύτερο μην είσαι και τόσο σίγουρος.

Ρώτα κι άλλα να μαθαίνεις. Και στο τέλος να έρθεις κι εσύ στα λόγια του μαρξ. Όπως ήρθαν ο τσε κι οι κουβανοί. Κι ας ξεκίνησαν από άλλη αφετηρία (για τον τελικό τους προορισμό κανείς δεν ξέρει).
Κι ο αντικαπιταλισμός μπορεί κάποτε να συναντήσει την κομμουνιστική προοπτική. Εκτός κι αν πάρει λάθος στροφή σε κάποιο συνέδριο και βγει φεουδαρχία. Κι αυτό αντικαπιταλισμός είναι.
Υπερβολές, θα μου πεις. Κι όμως, τι άλλο πέρα από φεουδαρχία (και ακόμα πιο πίσω) μπορεί να είναι η ρομαντική επιστροφή των αναρχικών στη φύση;

Επόμενη ιστορία. Είμαστε σε μια παρέα και πέφτει κρίσιμο ερώτημα για το μανιφέστο. Το διάβασε λέει μία και της φάνηκε συντηρητικό.
-Μα είσαι σίγουρη; Αφού εκεί είναι που λέει για κοινοκτημοσύνη των γυναικών. Τέτοια άκουγαν κι οι αστοί κι έτρεμαν τους κομμουνιστές μην τους πάρουν τις γυναίκες. Εντάξει, μια σχέση είναι σα να προσπαθείς να φτιάξεις σοσιαλισμό, αλλά μην την κάνουμε και κολεκτίβα.

Εκτός κι αν εννοείς ότι βλέπει τις γυναίκες σαν κτήματα. Η κοινοκτημοσύνη αλλάζει βέβαια τη σχέση ιδιοκτησίας, δηλ τη σχέση σου με το αντικείμενο. Αλλά αυτό παραμένει αντικείμενο.
Τελικά δεν εννοούσε τίποτα απ’ όλα αυτά. Και ούτε αυτή μπορούσε να θυμηθεί τι εννοούσε.

Κι ενώ ψάχναμε να βρούμε μια άκρη, έρχεται στο καπάκι κι ο τέντζερης.
Έχετε σκεφτεί ότι πίσω από όλες αυτές τις ιδεολογίες κρύβεται μια συνωμοσία των ισχυρών για να μαλώνουμε μεταξύ μας και να επικρατεί το διαίρει και βασίλευε;

Α, μάλιστα. Να σκοτώνονται οι λαοί για τ’ αφέντη το φαΐ, που λέει κι ο βάρδος.
Κοίτα να δεις, για τον γκόρμπι κάτι είχα αρχίσει να καταλαβαίνω. Αν το καλοσκεφτείς ήταν ο μόνος αρχηγός κράτους που το διέλυσε οικειοθελώς. Μέχρι κι ο τάσος παπαδόπουλος καλύτερα θα τα έλεγε. Παρέλαβα σοβιετική ένωση και δεν θα παραδώσω κοινοπολιτεία.

Αλλά μετά σου την πέφτουν για συνωμοτική αντίληψη της ιστορίας, ότι βλέπεις πράκτορες παντού και δε συμμαζεύεται. Ενώ αν πεις ότι ο σφος με το μουστάκι φταίει για όλα και ότι σκότωσε την επανάσταση, είσαι διαλεκτικός, κατάλαβες; Ευτυχώς δηλ που είναι και το εκκε εκεί να κρατάει τα μπόσικα και τα προσχήματα, αλλιώς ποιος ξέρει τι άλλο θα ακούγαμε.

Πού είχαμε μείνει; Α, ναι. Στη συνωμοσία.
Και πού να ήξερες και για τους εβραίους. Τρότσκι, μαρξ, ρόζα. Και το ισραήλ πρώτοι οι σοβιετικοί το αναγνώρισαν. Πού να μάθεις και για τους μασόνους, τον αλιέντε και τον πρώτο γραμματέα του γαλλικού κκ που ήταν κι αυτός τέτοιος.
Οι εβραίοι κι οι μπολσεβίκοι κυβερνούν τον κόσμο.

Σοβαρά τώρα, από πού να το 'πιανες αυτό; Κάνεις μια ύστατη προσπάθεια να πεις πέντε πράγματα. Πώς προέκυψε ο κομμουνισμός, γιατί είναι αντικειμενικός κι όχι αποτέλεσμα συνωμοσίας κι άλλα τέτοια βασικά.
Αλλά μέχρι να φτάσεις στο δύο, αυτή έχει καινούρια απορία. Την άλλη την έδιωξε για να χωρέσει αυτή. Και δεν τη νοιάζει αν της έχεις απαντήσει στο προηγούμενο, ή αν υπάρχει κάποιος ειρμός σε όλο αυτό.

Κι όπως ήμουν και λίγο ευέξαπτος άρχισα να τα παίρνω και φάνηκα ο κακός της υπόθεσης, ως συνήθως. Νευρίασε κι η άλλη κι η κουβέντα μας είχε άδοξο τέλος. Και να φανταστείς ότι έβαλαν εμένα να της μιλήσω γιατί ήμουν υποτίθεται ο πιο διαβασμένος.

Οπότε το έπιασε μια άλλη συντρόφισσα κι άρχισε να της μιλάει γενικά, καμία σχέση με ό,τι είχε ρωτήσει.
Δεν είναι εύκολο, θέλει αγώνα κι υπομονή, με το συνδικάτο και με το κόμμα, το απαυτό μας παξιμάδι.
Κι αυτή τα άκουγε σαν παραμυθάκι και τα κατάπινε σα φρουτόκρεμα, με μάτια γουρλωμένα σα μωράκι. Σταμάτησε να κλαίει κι ηρέμησε στην αγκαλιά της με τα γλυκόλογά της. Στο τέλος ζητήσαμε λογαριασμό και περιμέναμε να ρευτεί.

Ένας δάσκαλος δεν αρκεί να λέει κάτι σοφό. Πρέπει να έχει και μεταδοτικότητα. Να σκύψει στο επίπεδο των μαθητών του, για να τους ανεβάσει σε αυτά που δε φτάνουν, πριν τα κάνουν κρεμαστάρια. Αλίμονο στους συντρόφους που δε σκαμπάζουν από παιδαγωγική και βλέπουν αφ’ υψηλού τις παιδικές νοοτροπίες, σα να ‘τανε αρρώστιες.

Ναι, αλλά εδώ δεν πρόκειται για αυτό. Το θέμα είναι ότι χάνεται η ουσία. Γουστάρεις τον άλλο που τα λέει καλά κι όχι αυτό που λέει. Καλά τα λέει, αλλά τι λέει; Θυμάσαι;

Το παν είναι να τα χώνει στους κακούς για όσα δεν τολμάμε να πούμε εμείς, να λειτουργεί ψυχοθεραπευτικά, σαν τον (κάθε) λαζόπουλο. Κι αφού ξεδώσουμε και ξαναμπουχτίσουμε να τον αναζητήσουμε πάλι, την ίδια ώρα, στο ίδιο κανάλι, για μια νέα κάθαρση. Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα.

Φαύλος, διαλεκτικός κύκλος. Και να πεις ότι τα λέει και καλά

Έλα να μορφωθούμε ντάρλινγκ

Ολοκληρώνουμε την τριλογία για τη συνέλευση του πολιτικού με την αριστερά της χαράς και της προόδου.

Η κοπέλα από τα αριστερά σχήματα αρνούνταν πεισματικά να πολιτογραφηθεί ως σύριζα στη συνείδηση του κόσμου της συνέλευσης.
Σωστά, αν δεν πουλήσει λίγo ανεξαρτησία και 4η ιουλίου πώς να τσιμπήσει ψήφους;

Μετά άρχισε το κόλπο με τους σχολιασμούς. Ο μπογιό ξέθαψε από το αρχείο μια φοβερή δήλωση του αλαβάνου όπου διαχωρίζει την κομμουνιστική αριστερά και περίπου μας την παραχωρεί (μιλ μερσί) και λέει ότι φιλοδοξία του σύριζα είναι να καλύψει τον υπόλοιπο χώρο της αριστεράς.
Η παραχώρηση ήταν πολύ ευγενική. Κι η ομολογία για τον μη κομμουνιστικό χαρακτήρα του χώρου που φιλοδοξεί να καλύψει σπάνιας ομορφιάς και αξίας.

Έλα όμως που στην κοε δηλώνουν (και είναι μέχρι αποδείξεως του εναντίου) κομμουνιστές.
Έχουν καταλήξει ότι δεν μπορούν να λέγονται κόμμα (πολύ θα ήθελα να μου εξηγήσει κάποιος σε ποιο σημείο η ποσότητα μετατρέπεται διαλεκτικά σε ποιότητα κι εξελίσσεται σε κόμμα). Αλλά τον επιθετικό προσδιορισμό κομμουνιστικός τον έχουν δεμένο.
Μήπως θα έπρεπε να τους απασχολεί αντίστροφα το ζήτημα;

Στην αρχή η κοπελιά πιάστηκε από μια λεπτομέρεια και στην ουσία από τα μαλλιά της μπας και σωθεί.
Η δήλωση λέει ήταν από το 2002. Άρα δεν την απασχολεί γιατί τότε δεν ήταν στο σύριζα η κοε.
Έχει δίκιο. Το 2004 που μπήκε κι η κοε, ο σύριζα προέκυψε από παρθενογένεση. Καμία σχέση δεν είχε με αυτόν του 2002. Με αλαβάνο στο τιμόνι είχαμε στροφή στα αριστερά. Μπαίνοντας η κοε έτσι την είδε τουλάχιστον.
Ναι αλλά βγαίνοντας;
Γιατί έρχεται κι αυτό οσονούπω...

Αφού σταμάτησε να φωνάζει δε μ' αφορά, δε μ' αφορά πριν καν ακούσει τη δήλωση κι αφού έγινε με το καλό η ερώτηση κατάλαβε ότι χρειάζεται σοβαρή απάντηση.
Είπε λοιπόν ότι ως αριστερή είναι αισιόδοξη και πιστεύει ότι ο άνθρωπος κι ο αλαβάνος μπορούν να αλλάξουν. Κι έντυσε την αισιοδοξία της με έναν όμορφο δεκάρικο περί ενότητας.
Πάνω σε όλα αυτά θέλω να κάνω τα εξής σχόλια:

-πιστέυω ότι οι κομμουνιστές είναι απαισιόδοξοι άνθρωποι γιατί δεν είναι χοντρόπετσοι σαν τους άλλους και τους παίρνει από κάτω με τα στραβά που βλέπουν γύρω τους.
Επειδή όμως η επίσημη γραμμή είναι ότι είμαστε αισιόδοξοι ανασκευάζω: Οι κομμουνιστές είναι αισιόδοξοι άνθρωποι με αίσθηση του χιούμορ (λέμε τώρα). Και ξέρουν να εκτιμούν τέτοιες συνελεύσεις καθώς και το αυθεντικό κωμικό στοιχείο τέτοιων τοποθετήσεων.

Η αισιοδοξία μέρες που είναι ειδικά ξεχειλίζει από παντού. Κάτι ο ομπάμα, κάτι τα διψήφια συριζικά ποσοστά και η έδρα που έρχεται για τον ρινάλντι. Αυτό πια δεν είναι απλοί οιωνοί, είναι προεπαναστατική κατάσταση.

Στη θέση της κοπελιάς όμως θσ κρατούσα και μια πισινή να μην εκτεθώ. Γιατί η κολεγιά με τον συν είναι εύθραυστη και μπορεί να σπάσει (ειδικά αν δεν κάτσει η έδρα). Κι άντε να τρέχει μετά να ανασκευάζει όσα έλεγε πριν.

Για την ενότητα ειδικά η αισιοδοξία κυλάει στο αίμα, κοντεύει να σπάσει τα μηνίγγια μου. Κι αν είναι να το ξεφτιλίσουμε να το κάνουμε με στιλ και μέχρι τον πάτο.
Σύντροφοι, ας βάλουμε πιο ψηλά τον πήχη.
Γιατί αν όλα τα παιδιά της γης δίναν σφιχτά τα χέρια, κορίτσια αγόρια στη σειρά και στήνανε χορό, ο κύκλος θα γινότανε πολύ-πολύ μεγάλος κι ολόκληρη τη γη μας θα αγκάλιαζε θαρρώ.

Και δεν είναι μακριά η μέρα που θα αγκαλιάσει το πρόβατο τον λύκο, ο λύκος την καθοδήγηση, η κρούπσκαγια τον στάλιν κι ο κούτβης τον αρχειομαρξιστή.
Εγώ είμαι αισιόδοξος άνθρωπος. Και μπορώ να σου ζωγραφίσω τον κόσμο με τη φαντασία μου. Σαν τους παπάδες...

Εκτός απροόπτου όμως θα φύγω με τον καημό και την απορία.
Ποτέ δεν κατάλαβα πώς μπορεί η κοε να συνεργάζεται με τροτσκιστές κάνοντας τον κινέζο (αρμονικά σαν την κοινωνία της κίνας δηλ) και να μη βρίσκεται με τους άλλους κινέζους του μι-λάμδα χώρου.

Πάντως όταν το θέμα πήγε στην κοε, η κοπέλα το πήρε πιο πατριωτικά από τις βολές στον σύριζα και εκδηλώθηκε. Στο τέλος ενωτικά απέσυρε το πλαίσιό της για να στηρίξει το αυτόνομο.
Που ήταν κι αυτό που πήρε τη συνέλευση τελικά.
Αλλάζουμε θεματική λοιπόν για να δούμε λιγάκι κι αυτούς.

Ο βασικός ομιλητής τους είχε τσατιστεί πολύ με το χρονοδιάγραμμα γιατί ήλπιζε να σπάσει το ρεκόρ του κάστρο στον οηε κι εμείς του κόψαμε το δρόμο προς τη δόξα.
Το ότι έσπασε την τοποθέτηση στα δύο και τη μισή την έκανε υπό μορφή ερωτήσεων δεν του απάλυνε τον πόνο.

Έτσι το έριξε στα πικρόχολα σχόλια ότι αυτός συνολικά δε θέλει ούτε τα 10 λεπτά που του αναλογούσαν κι ότι θα έκανε πολύ λιγότερη ώρα απ' ό,τι όλοι οι πανσπουδαστικάριοι μαζί.
Το είπε για πρώτη φορά στο πεντάλεπτο, άλλες δυο-τρεις μετά και στο τέλος κρατούσαμε καθυστερήσεις.

Το ύφος στην τελική δεν χρειαζόταν. Και 20λεπτο να μιλούσε κανείς δεν θα του έλεγε τίποτα. Αλλά ήταν από τα συστατικά της επιτυχίας, δε μπορούσε να μην το έχει.

Ακούσαμε αρκετά ενδιαφέροντα πράγματα.
Μεταξύ άλλων μια ανελέητη κριτική για το σύστημα που θέλει μαζική παραγωγή γιατί στηρίζεται στη μαζική κατανάλωση. Κάτι ειπώθηκε και για τα κέρδη, αλλά δεν ήταν το βασικό.

Κατά πως φαίνεται, το βασικό δεν είναι η εκμετάλλευση, το κέρδος, η αποξένωση έστω του εργάτη από τα μέσα παραγωγής.
Το ζήτημα βασικά είναι θέμα κουλτούρας κι εκλεπτυσμένου γούστου. Και αυτό το μαζική που χαρακτηρίζει την παραγωγή τους ενοχλεί περισσότερο απ' οτιδήποτε άλλο στο εν λόγω προτσές.

Το θέμα, λέει, είναι κυρίως πολιτικό. Σε αντίθεση πχ με τις δικές μας κνίτικες οικονομίστικες προσεγγίσεις.
Βέβαια στη συνέχεια κι ο ίδιος αναλώθηκε κυρίως στην ανάλυση του καπιταλισμού ως τρόπου παραγωγής. Κατά τα άλλα όμως εμείς είμαστε οι οικονομιστές. Αυτός το προσέγγισε πολιτικά...

Ο τύπος είχε καλό λέγειν (για λένιν πολύ αμφιβάλλω). Στο τέλος το αμφιθέατρο "ένιωσε" και τον χειροκρότησε. Ήξερε όμως γιατί;

Έχω βαρεθεί να βλέπω σε συνελεύσεις κόσμο που ενθουσιάζεται από τους ρήτορες, τη φιγούρα, από ένα χτύπημα στο χέρι, ή κάποιον με πέραση αλά μπογιό.
Ωραία τα είπε, σου λένε όλοι χειροκροτώντας.
Ναι, αλλά τι είπε; τους ρωτάς μετά.
Εντελώς παράλογη απαίτηση. Φυσικά και δε θυμούνται να το αναπαράγουν. Σιγά μην πρόσεξαν την ουσία.

Μεγαλώνοντας αυτό γίνεται στάση ζωής στους περισσότερους.
Σημασία δεν έχει να σκέφτεσαι μόνος σου (πόσο μάλλον να αντιδράσεις). Υπάρχουν άλλοι που το κάνουν καλύτερα από σένα.
Σημασία έχει να βρεις κάποιον που να τα λέει ωραία και να εκφράσει τη σκέψη σου, αυτό που νιώθεις.
Δεν έχει σημασία να τα βάλεις με το σύστημα.
Σημασία έχει να βρεις έναν λαζόπουλο που να τους τα χώνει ωραία και να τον παραδέχεσαι.
Και να ξεθυμαίνεις...

Πριν το τέλος [πως] μοιάζει η σιωπή με αγάπη μεγάλη. Αλλά εμείς είχαμε σκέτη φλυαρία.
Ένας άλλος από τους αυτόνομους (που όταν δυναμώσουν θα αυτοδιατεθούν πλήρως και θα γίνουν ανεξάρτητοι) έδωσε τροφή για σκέψη λέγοντας ότι δεν αποτελούν παράταξη, αλλά παρέμβαση.

Δίπλα μου καθόταν μια φίλη μου αυτόνομη από άλλη σχολή.
-Εσείς τι είστε; τη ρώτησα.
Σχήμα, παρέμβαση, πρωτοβουλία, ή παράταξη;
-Εμείς είμαστε μόρφωμα (sic), απάντησε.
Ναι ρε, αυτό είναι.
Α, εσείς είστε πιο γαμάτοι! Ε τότε εσάς θα ψηφίσω...

Όπως λέει και μια άλλη φίλη μου πολιτικάρια, εδώ περνάμε καλύτερα κι από δημόσια υπηρεσία.
Το αστείο είναι εσωτερικό δικό μας, δεν απαιτώ να κάνετε τον ίδιο συνειρμό και να γελάσατε.
Αν το κάνατε παρόλα αυτά, έχετε ανέβει αυτομάτως στην εκτίμησή μου.