Ζωντανή σύνδεση με το Γενί-Τζαμί

ΣΟΚ! ΚΛΟΝΙΣΜΟΣ (της κυβέρνησης και της ΓΕΡΟΒΑΣΙΛΗ).
Βόμβα μεγατόνων ήρθε να ταράξει τη βραδινή αποχαύνωση των φιλήσυχων, νομοταγών τηλεθεατών, καθώς το ΣτΕ έκρινε αντισυνταγματικό το νόμο Παππά και την τηλεοπτική επανάσταση της ΔΦΑ.
ΚΟΛΑΦΟΣ! ΣΠΑΣΤΙΚΑ ΝΕΑ (BREAKING NEWS)! Δείτε τη συγκλονιστική δήλωση της συγκλονισμένης Γεροβασίλη, πριν την ξαναπαίξουν στην ΕΡΤ.

Το κυβερνών κόμμα (α+ο=ω) παρά την πλούσια κινηματική, αντιλεγκαλιστική του παράδοση, θα σεβαστεί την απόφαση, αλλά δεν υποστέλλει τη σημαία της επανάστασης. Νόμος είναι το δίκιο του νόμιμου καναλάρχη. Όλη η τέταρτη εξουσία στα σοβιέτ των Σαββίδη, Αλαφούζου, Μαρινάκη και Κυριακού (όπως λέει κι ο Σεχτάρ).

Στα άρματα, στα άρματα, εμπρός στον αγώνα, συμπληρώνει ο Πολάκης, που δεν έχει τυχαία τον Άρη στο γραφείο του. "Έχουμε πόλεμο" (μωρό μου) "και η αριστερά ξέρει να μάχεται" (το απέδειξε αυτό και στο δημοψήφισμα, που είναι η κορυφαία στιγμή των σύγχρονων αγώνων, όπως είπε ο Τσίπρας).
Γιατί να τα τρως στα ψυχοφάρμακα και τους τρελογιατρούς, άμα μπορείς να ξεδίνεις στην πολιτική, ως υπουργός;

Τι κρατάμε από τη χτεσινοβραδινή εξέλιξη με την απόφαση του ΣτΕ;
Οι Συριζαίοι που επικαλούνταν μέχρι πρότινος την ανεξάρτητη δικαιοσύνη έδωσαν τώρα τη σκυτάλη στους νεοφιλελέδες που από χτες πανηγυρίζουν επικαλούμενοι το ίδιο ακριβώς. Εμείς δε θα πάρουμε ποτέ τη σκυτάλη, γιατί ξέρουμε πως η δικαιοσύνη τους είναι πρωτίστως ταξική.

Τα ιδιωτικά κανάλια (νομίζω ΑΛΦΑ και ΣΚΑΪ) έβγαλαν έκτακτα δελτία με την απόφαση, ενώ η ΕΡΤ για τους σεισμούς στην Ιταλία. Πάλι καλά που δεν έβγαλαν δελτίο για τη νίκη του ΠΑΟ στη Βαμβέργη -όπως τη λέει ο Ιωάννου- με αποκλειστικές δηλώσεις του Νίκου Παππά (του μπασκετμπολίστα) στο Γιάννη Νάτου.



Με ελαφρά χρονοκαθυστέρηση -μέχρι να ετοιμαστεί το Μαξίμου- έπιασαν το θέμα της δικαστικής απόφασης κι έπαιξαν τρεις φορές -για τιμωρία ή για να την εμπεδώσουμε- τη δήλωση της Γεροβασίλη. Που είχε ένα εμφανές τρέμουλο στη φωνή της και με μπασκετικούς όρους ήταν σαν το Γιαννάκη που γκρίνιαζε για άλλου είδους αποφάσεις στους διαιτητές και η αντίπαλη κερκίδα του φώναζε ρυθμικά "κλάψε-κλάψε".

Παραμένοντας στην ίδια κατηγορία, η διαγγελματική δήλωση της συντρόφισσας Όλγας για την οριακή απόφαση, θύμιζε πολύ δήλωση ποδοσφαιριστή μετά τον αγώνα, που ένιωθε αδικημένος γιατί του ακύρωσαν το γκολ (νόμο) και διαμαρτυρόταν για το οριακό οφσάιντ. Θα το δούμε το βράδυ στην τηλεόραση -όποια κανάλια κι αν έχει.

Το ΣτΕ έχει κρίνει τα μνημόνια συνταγματικά. Κι ο Σύριζα -μην το ξεχνάμε- είναι κάθε λέξη του (αστικού βεβαίως-βεβαίως) συντάγματος. Κι είναι τραγική ειρωνεία να βλέπεις ένα κόμμα που μας φόρεσε το τρίτο και μακρύτερο μνημόνιο να καταγγέλλει το ΣτΕ που το έκρινε συνταγματικό (αυτό και τα αδερφάκια του) για να μειώσει την αξιοπιστία του και την αξία της απόφασής του.

Από την άλλη όμως, 11 από τα 25 μέλη του ΣτΕ ήταν με το μέρος της αριστερής κυβέρνησης. Η επανάσταση αρχίζει να εισχωρεί στα ανώτατα δικαστικά σώματα και να αποκτά παλλαϊκές διαστάσεις πανελλαδικής εμβέλειας.
Δε θα είχε όμως περισσότερη πλάκα να συνεδρίαζαν μέχρι να ομολογήσ.. εεε ομοφωνήσουν (όπως οι ένορκοι στα δικαστήρια των ΗΠΑ του κουλ σύμμαχου Ομπάμα);

Στην πραγματικότητα βέβαια κι οι δυο πλευρές γράφουν το Σύνταγμα εκεί που δεν πιάνει μελάνι, κι η απόφαση ήταν ζήτημα συσχετισμών. Γι' αυτό και λογίζεται ως πολιτική ήττα για την κυβέρνηση, που δεν κέρδισε καν μια απόφαση με αστερίσκους. Αλλά ετοιμάζεται να κάνει την ίδια διαδικασία από την αρχή, μόλις συγκροτηθεί ΕΣΡ.

Κατά τα άλλα, ο Σύριζα "ενοχλεί" το σύστημα, όσο το ενοχλούσε και η ΝΔ του Καραμανλή, με το βασικό μέτοχο (ή ούτε καν τόσο). Αλλά θα αξιοποιήσει αυτή την εξέλιξη όσο (δεν) πάει, για να φανεί πως τον χτυπούν τα μεγάλα συμφέροντα που θίγει η πολιτική της ΔΦΑ. Κι αυτό είναι το βασικότερο αντεπιχείρημα σε όσους (προ)βλέπουν το γόητρο του Σύριζα και την εκλογική του απήχηση να καταβαραθρώνονται. Απεναντίας έχει μια χρυσή ευκαιρία να ενεργοποιήσει τα πληγωμένα αριστερά αντανακλαστικά κάποιων ψηφοφόρων του και να τους συσπειρώσει (δηλ εγκλωβίσει) στη βάση ενός πλαστού διλήμματος.

Η αντίστροφη ανάγνωση λέει πως εφόσον διάλεξαν αυτό ως βασικό άξονα "διαφοροποίησής τους από το παλιό" (τι άλλο να διάλεγαν άλλωστε, αφού μας τελείωσε το αντιμνημόνιο) κι έφαγαν νομικά τα μούτρα τους, με αστικούς όρους, είναι μια μεγάλη επικοινωνιακή κι ουσιαστική ήττα, που καλούνται να διαχειριστούν και να πληρώσουν το τίμημά της στην κάλπη.

Υπό άλλες συνθήκες, θα μπορούσαν να χρεώσουν την ήττα προσωπικά στον Παππά για τους χειρισμούς του και να συνεχίσουν το καράβι χωρίς αυτόν. Μόνο που ο Παππάς είναι ο πραγματικός καπετάνιος του (ή έστω ταυτισμένος με αυτόν) και δεν υπάρχει περίπτωση να φύγει χωρίς αυτόν ή να δει το μπόι του να ψαλιδίζεται από μερικούς αναλώσιμους μούτσους.

Και τα 15 χιλιάδες παιδιά που θα μείνουν χωρίς τροφή και γαλατάκι; (Πάνω απ' όλα αυτή η κυβέρνηση είναι ψυχοπονιάρα, ακόμα κι όταν -αναγκάζεται και- ψηφίζει μνημόνια). Τα νοσοκομεία που θα γέμιζαν με προσωπικό και θα άδειαζαν από ράντζα; Πόσο ακόμα σανό, κυρ-Μέντιο;
Πάλι καλά που δε βγήκε κρατώντας εικόνες με πεινασμένα παιδάκια (από την Αφρική) και λυπημένα κουταβάκια, για να κερδίσει τη συμπάθεια του κοινού.

Ο Ομπάμα έρχεται (γιατί μας καταδέχεται -μη σου πω παρακαλούσε να έρθει), τα εργασιακά έρχονται κι αυτά το επόμενο διάστημα (γιατί το ΣτΕ δε θα κάμψει το φρόνημα του Πολάκη και την ορμή της επανάστασης), ξεκινάει κι η δίκη των φασιστοειδών της Χρυσής Αυγής για το Πέραμα. Αλλά το "βασικό" είναι πως η κυβέρνηση θα φέρει από βδομάδα μεταβατική ρύθμιση για προσωρινές άδειες στη Βουλή, όπου θα σκιαμαχήσουν ξανά με τη ΝΔ για το αγαπημένο τους θέμα (μαζί με τη διαπλοκή). Κι οι έμμισθοι οπαδοί τους στα social media θα αναλάβουν να φτιάξουν ξανά γηπεδικό κλίμα: μπράβο μεγάλε! Την έσκισες τη γάτα (Ιμαλαΐων)! κτλ

Καμία αξιοπιστία και πάταξη της ασυδοσίας δε νοείται ωστόσο χωρίς να δοθεί κάποια άδεια στο διαδικτυακό εγχείρημα-κίνημα της καρδιάς μας: το web-tv του ΠαΣοΚ και της Δημοκρατικής Συμπαράταξης. Να δώσουν μια εκπομπή και στο Λεβέντη, για να θυμηθεί τις παλιές του δόξες.

Ο Μαρινάκης εν τω μεταξύ ονόμασε Channel One το υπό συγκρότηση (που είναι υπό αίρεση) νέο κανάλι του, ώστε να μην υπάρξει ούτε ένας που να μη σκεφτεί συνειρμικά το γνωστό ναυάγιο και να συμπληρώσει νοερά τον τίτλο: Noor One Channel.

Και τώρα συνδεόμαστε με τη φοράδα στο Γενί-τζαμί, για να μας ενημερώσει για τις νεότερες, συγκλονιστικές εξελίξεις...

Κλείσε την τηλεόραση κι άνοιξε ένα βιβλίο

Κλείσε την τηλεόραση κι άνοιξε ένα βιβλίο.
-Κάμερα σε μένα. Είκοσι τρία, δέκα, πενήντα δύο, δέκα, δέκα. Όσο μιλάω, εσείς παραγγέλνετε.
Ναι αλλά δεν εννοούσα αυτό. Όχι τηλεπωλητές και μυαλοπώληδες.

Κλείσε την τηλεόραση κι άνοιξε ένα βιβλίο.
Η έστω μια αθλητική εφημερίδα, σαν το Μαρινάκη, που τις ξεκοκάλισε, κλεισμένος στο κτίριο στην Καλλιθέα. Δηλ εσύ τι περίμενες; Να έχει μαζί του τα αριστουργήματα της κλασικής λογοτεχνίας, για να χαλαρώνει πριν τον ύπνο, στην χώνεψη;

Κλείσε την τηλεόραση κι άνοιξε ένα βιβλίο.
Λοιπόν, είναι από τα άγραφα, αλλά πριν το πάρει το ΠΑΜΕ και βάλει το σύνθημα στην αφίσα του, ο πρώτος που θυμάμαι να το λέει είναι ο Μαστοράκης, σε ένα κοινωνικό μήνυμα του ΑΝΤ-1! Ο οποίος πήρε άδεια πανελλαδικής εμβέλειας (αν και θα του πήγαινε πιο πολύ η θεματική για ψυχαγωγικό κανάλι, ακόμα και στον ενημερωτικό τομέα) και θα συνεχίσει την αδέσμευτη, μαχητική ενημέρωση.

Κλείσε το κανάλι σου κι άνοιξε ένα σχολείο!
Μεγάλο σχολείο -εκτός από την οργάνωση- ήταν κι η Πρώτη, του Καλογρίτσα.
Και ο Σταύρος Θεοδωράκης (ήμαρτον); Και ο Γιάννης Φιλέρης; Και ο Διονύσης Ελευθεράτος; Και ο Βασίλης Βέργης; Και ο Αλέξης Σπυρόπουλος; Και ο Παύλος Τσίμας -που πάει με όλα, σαν την Κόκα κόλα, αρκεί να έχουν λεφτά;

Όλοι τους πέρασαν ή αναδείχτηκαν από την Πρώτη. Την απογευματινή εφημερίδα της Αριστεράς -γιατί στον πρωινό τύπο είχαμε το Ριζοσπάστη- σε ενωτι(κούλι)κη βάση και με πιο ελεύθερη γραφή, για όλα όσα δεν μπορούσε να γράψει το όργανο -που δεν ήταν και τόσο πολλά τότε, αφού μπορούσες να βρεις πρακτικά τα πάντα και κάποιες μέρες ξυπνούσαν οι σφοι με αγωνία τι τους έμελλε να διαβάσουν. Από μια άποψη, καλύτερα να χασμουριέσαι με γνωστά και τετριμμένα πράγματα, παρά να μην ξέρεις τι θα σου ξημερώσει.

Όλα αυτά δεν είναι μεμπτά από μόνα τους. Το ζήτημα είναι πως η Πρώτη βασικά στήθηκε για να στρώσει το έδαφος στη συγκρότηση του ενιαίου Συνασπισμού, κρατώντας κι έναν ανοιχτό δίαυλο με το ΠαΣοΚ. Κι αυτή δεν είναι η μόνη αμαρτωλή υπόθεση εκείνης της εποχής.

Περνάμε στο κυρίως θέμα. Όπου η αήττητη λογική της ΔΦΑ είναι πως η αγορά σηκώνει το πολύ τέσσερα κανάλια. Τα οποία θα έχουν ικανοποιητικό μερίδιο στην τηλεοπτική πίτα, οπότε δε θα είναι ζημιογόνα και θα πληρώνουν τους εργαζόμενούς τους. Και θα είναι κερδοφόρα, οπότε δε θα μπλέξουν με άλλες, παράλληλες δραστηριότητες που γεννάνε τη διαπλοκή.

Λένε δηλαδή πως δεν ήταν πχ τα κέρδη του Μπόμπολα κι η ανάγκη να διασφαλίσει τη διευρυμένη κερδοφορία του, που τον έκανε να μπει στο χώρο της τηλεόρασης και να φτιάξει ένα κανάλι. Αλλά η χασούρα (μειωμένη κερδοφορία) του Μέγκα ήταν που τον ανάγκασε να επενδύσει στις κατασκευές, για να ρεφάρει!

Αυτό που υπερβαίνει επίσης την κοινή, μαθηματική λογική, είναι πώς τα αφεντικά που επικαλούνταν την κρίση και την οικονομική στενότητα, για να καθυστερήσουν τις πληρωμές στους υπαλλήλους τους, αποδεικνύονται τόσο απλοχέρηδες, για να εξασφαλίσουν μια άδεια. Και τι μας λέει πως τώρα δε θα έχουν πρακτικάριους, απλήρωτους εργαζόμενους, υπερωρίες, κτλ.

Λένε ακόμα πως χτυπάνε τη διαπλοκή, τη στιγμή που το βασικό κριτήριο για την αδειοδότηση ήταν η οικονομική επιφάνεια του υποψήφιου -όπως σημείωνε σε ένα τιτίβισμά του ο Χατζηνικολάου.

Από μια άλλη άποψη πάντως, η ΔΦΑ δεν πουλάει το παραμύθι της κάθαρσης, που δεν έχει (Γιάγκο) δράκο, αλλά έχει ΑΝΤ-1. Πουλάει απλώς ότι "τους τα πήραμε", που αποτυπώθηκε τόσο εύγλωττα στο τρομερό πρωτοσέλιδο του Χωνιού, με τον Ρομπέν των Δασών, που τα παίρνει από το παλάτι, για να τα δώσει στις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες. Είναι αλήθεια, για εμάς το κάνει ο άνθρωπος.
Because it's true, everythnig I do, I do it for you



Μικρή λεπτομέρεια. Είναι μνημονιακή δέσμευση πως τα λεφτά από τη διαδικασία δεσμεύονται για άλλους σκοπούς (αποπληρωμή χρέους, υποθέτω). Με άλλα λόγια δεν υπάρχει καρότο να συνοδεύσει το μαστίγιο, υπάρχει όμως μπόλικο σανό για τις αφελείς κοινωνικές ομάδες.

Προσωπικά, μου έχει μείνει κι ένα κενό, γιατί δεν παρενέβη η ΕΕ, που είναι τόσο ευαίσθητη στους... φραγμούς και τις αγκυλώσεις που στρεβλώνουν την ελεύθερη αγορά. Γιατί να μην αφήσουμε δηλ την αόρατη χείρα του Άνταμ Σμιθ, να αποφασίσει πόσα κανάλια χωράει η αγορά; Γιατί δε στρίμωξαν τη ΔΦΑ, όπως είχαν κάνει τον Καραμανλή για ένα τελείως δευτερεύον θέμα, όπως ο βασικός μέτοχος;
Αλλά αυτά είναι μάλλον δευτερεύοντα.

Ενδιαφέρον έχουν κι οι ισχυροί συμβολισμοί με την 3η Σεπτέμβρη, το ΠαΣοΚ και τα νέα τζάκια που έρχεται να βολέψει η ρύθμιση. Λείπει μόνο ένας Μακρυγιάννης να κατέβει με τα άλογα (που τρώνε σανό) στην πλατεία Συντάγματος και να ζητήσει μια ριζική Συνταγματική Αναθεώρηση (ριζική και ριζοσπαστική, σαν το Σύνταγμα του 1844). Αλλά η ΔΦΑ θα φροντίσει πριν από εμάς για εμάς και θα τη φέρει από μόνη της...

Η πλάκα είναι πως η ΔΦΑ καταφέρνει και δίνει δίκιο σε άτομα με πρωταγωνιστικό ρόλο στο παλιό, διαπλεκόμενο αμαρτωλό τοπίο (σε αντίθεση με το τωρινό, που αυτοκαθάρθηκε με τις στάχτες του), σαν τον Χατζηνίκο ή ακόμα και ορισμένους νεοδημοκράτες, που προβάλλουν κάποια ευλογοφανή επιχειρήματα.

Εξακολουθεί όμως να ποντάρει στη σύγκριση με τους προηγούμενους και κυρίως στη γραφικότητά τους, όπως το γραφικό σχόλιο για την "αριστερή ολιγαρχία των ΜΜΕ" (τη στιγμή που έχουν δοθεί άδειες σε Κυριακού κι Αλαφούζο) κι ο αήττητος υπολογισμός πως εφόσον τέσσερις άδειες απέφεραν 250 μύρια, οι 8 πχ θα μας έδιναν πολύ περισσότερα (τότε βέβαια δε θα υπήρχε καμία ανάγκη για πλειστηριασμό, αφού θα χωρούσαν όλοι, αλλά ας μην αφήσουμε μια μικρή λεπτομέρεια να χαλάσει ένα τεράστιο συμπέρασμα). Ή ακόμα και τα γραφικά πρωτοσέλιδα της SportDay του Κοντομηνά που πρέπει όμως να φάνε πολλά ψωμιά, για να φτάσουν το Χωνί και τους επιτελείς του.

Το ερώτημα είναι αν το αφεντικό του Άλφα κάνει τον έξυπνο κι επιμείνει ή το χαζό και καταπιεί την υπόθεση, πουλώντας ουσιαστικά σε κάποιον άλλον το κανάλι του.

Κι οι άλλοι χαμένοι;
Ο Βαρδινογιάννης έπαιζε σε δύο ταμπλό, αλλά δε χτύπησε ποτέ στην πραγματικότητα μια θέση. Κι ο Σαββίδης λέει ότι έκανε απλώς το λαγό, για να ανεβάσει το αντίτιμο των άλλων και μπορεί να βολευτεί με ένα περιφερειακό κανάλι και γαμπρό τον Παπαμιμίκο, που παντρεύτηκε την ανιψιά (κι όχι κόρη, όπως έγραψα) του (η οποία έχει τρομακτική ομοιότητα με το θείο της).

Έτσι, εκτός από τα συριζοτρόλ στο τουίτα, που είχαν έτοιμα τα τιτιβίσματα για το κλείσιμο ΣΚΑΪ και ΑΝΤ-1, αλλά έμειναν με την όρεξη, κάτι παρόμοιο έπαθε κι η ΟΑΚΚΕ. Που αρχίζω να υποψιάζομαι πως είναι υπεύθυνη για το παραγωγικό σαμποτάζ ενάντια στις ρωσοκινεζικές επενδύσεις. Αλλά αυτή είναι μια ανάλυση για το τρίτο μέρος του αφιερώματος στον Αριστερισμό που -ας είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας- δεν ετοιμάζει πυρετωδώς το Λαϊκό Στώμα.

Ρίχνουν άδεια-ες για να πιάσουν γεμάτα

Μα εγώ τα έχω περάσει αυτά τα στάδια
Κι έχει και ο σταθμός μου άδεια...

Είναι φορές που ο τονισμός των λέξεων δεν επαρκεί για να διακρίνουμε στο γραπτό λόγο δύο διαφορετικά λήμματα, που έχουν την ίδια ακριβώς ορθογραφία, αλλά προφέρονται με διαφορετικό τρόπο και προσφέρονται για παρανοήσεις στο γραπτό λόγο.

Αν βρεις πχ τη λέξη "άδεια" σε τηλεοπτικά συμφραζόμενα, δίπλα στα κανάλια, μπορεί να σκεφτείς συνειρμικά τα άδεια ταμεία του κράτους, που κάνει πλειστηριασμούς για να τα γεμίσει. Ή τις άδειες τσέπες των εργαζόμενων στα ΜΜΕ που χρωστάνε (στα δανεικά από τις τράπεζες το ζην και στα δικά μας λεφτά το ευ ζην των αφεντικών τους). Και τους γεμάτους λογαριασμούς (γιατί οι τσέπες μόνο δε φτάνουν*) των καπιταλιστών που πλειοδοτούν για μια άδεια, για να γεμίσουν το πρόγραμμα και τα άδεια στούντιο με δανεικό έμψυχο δυναμικό από άλλα κανάλια (που θα συνεχίσουμε να τα βλέπουμε με άλλο όνομα) για να μη μείνουν με άδεια γραφεία και την άδεια στο χέρι.

*Θα μπορούσαν βέβαια να τα χωρέσουν σε κούτες από πάμπερς, για να τρολάρουν τον Μαντζουράνη, που έγινε γνωστός από την υπόθεση Κοσκωτά κι έκτοτε έχει διαχρονική παρουσία σε διάφορα επεισόδια της κάθαρσης, που αποδείχτηκε το μακροβιότερο και ανθεκτικότερο σίριαλ στη χώρα μας, περισσότερο κι από το "Τόλμη και Γοητεία", που ήρθε στις οθόνες μας το 90', μαζί με την ιδιωτική τηλεόραση.

Μα εσύ στα άστρα βλέπεις μόνο ζώδια
και της καρδιάς τα επεισόδια,
προτιμάς να τα δεις στην Τιβί

Ομολογώ πάντως πως είχα χάσει επεισόδια σε αυτό το σίριαλ, γιατί δεν άντεχα τις χάντρες και τα καθρεφτάκια της τηλεοπτικής κάθαρσης κι άλλες ιστορίες για αγρίους περί media, που πουλούσαν οι Συριζαίοι στους ιθαγενείς των social media. Κι έτσι είχα μείνει με την εντύπωση πως οι άδειες θα δίνονταν βάσει κάποιων τυπικών προϋποθέσεων -έστω και φωτογραφικών- για τα μάτια του κόσμου.
Κούνια που με κούναγε...
Στην πραγματικότητα, είναι ένα "Μεγάλο Παζάρι", αλλά χωρίς το Μέγκα και τον Α. Μικρούτσικο. Πάρε κόσμε, ποιος θα δώσει τα περισσότερα...

Και προφανώς τα περισσότερα τα έχουν ο Μαρινάκης και ο Σαββίδης (η ΟΑΚΚΕ τώρα δικαιώνεται) που φέρονται να έχουν καπαρωμένες τις δύο πρώτες από τις τέσσερις συνολικά άδειες -αν και κανείς δε βάζει το χέρι του στη φωτιά για τον τελικό αριθμό τους. Η αγία ποδοσφαιρική επενδυτική τριάδα συμπληρώνεται από τον Αλαφούζο του ΣΚΑΪ, που κάνει διάφορες σπασμωδικές κινήσεις -όπως οι μπηχτές χτες (ωραία ρίμα) στον Κυριάκουλα για τη θέση του επί του θέματος- και συνθέτει μαζί με την ΕΡΤ (που έκανε χτες ειδική πανηγυρική εκπομπή για την πλειοδοσία, άνευ λόγου και νοήματος) το απόλυτο ενημερωτικό δίπολο και τις δύο όψεις του νομίσματος της γελοιότητας. Και λείπει μόνο ο Μελισσανίδης για να κλείσει το καρέ της διαφάνειας ή μάλλον της διπλής κάθαρσης (στο τηλεοπτικό και ποδοσφαιρικό τοπίο).
Εκτός κι αν δούμε να εκπέμπει κι ο ΟΠΑΠ-tv στα κοντά...

Τυχόν συνειρμοί για τη σύνδεση καναλιών και ομάδων, που λειτουργούν ως μοχλός πίεσης για το συμφέρον των αφεντικών τους, κρίνονται ως κακόβουλες και κακεντρεχείς εναντίον των ειλικρινά τιτάνιων προσπαθειών της κυβέρνησης.

Συνοψίζοντας: οι τηλεοπτικές άδειες -που είναι δημόσιο αγαθό- παραχωρούνται και με τη βούλα του νόμου στα μεγάλα μονοπώλια -που μπορούν να τις νιώθουν ως αναφαίρετη ιδιοκτησία τους, εφόσον τις αγόρασαν. Αυτά με τη σειρά τους προφανώς εγγυώνται και προάγουν την έγκυρη ενημέρωση των πολιτών, την ελεύθερη κι ανεξάρτητη δημοσιογραφία.
Και μη χειρότερα...

Την ίδια στιγμή, ο ανένδοτος του Κοντονή κατά της διοίκησης Γκιρτζίκη στην ΕΠΟ ξεκαθαρίζει το τοπίο, αγνοώντας τον ελέφαντα στο δωμάτιο και αφήνουν το χώρο βορά στις ορέξεις των μεγάλων συμφερόντων, που τον ξεσκίζουν στα τέσσερα (όσες κι οι τηλεοπτικές άδειες), διεκδικώντας για τον εαυτό τους τη μερίδα του λέοντος.

Μα τότε γιατί χαίρεται και χαμογελά ο κόσμος πατέρα;
Πατέρα; Πατέρα, κοιμήθηκες;

Αχ, να μην είχαμε κανένα κανάλι,
να μην κοιμόταν κι ο μπαμπάς δηλαδή...

Είναι δυνατόν να χαιρόμαστε γιατί νομιμοποιείται το φαγοπότι -και μάλιστα για άτομα αδηφάγα που κινούνται υπεράνω του νόμου; Να χαιρόμαστε επειδή θα μας αφήσουν κι ένα φιλοδώρημα, ενώ πριν δεν άφηναν ούτε καν αυτό; Να χαρούμε επειδή μπορεί να κλείσει το Μέγκα και να βγουν στη θέση του άλλα τόσα, σαν τα κεφάλ(α)ια της Λερναίας Ύδρας (που θα είναι όμως το πολύ τέσσερα, ενώ η Λ.Υ. θα γίνει υπάκουο κατοικίδιο και θα συμμορφώνεται με τους κανόνες);

Η κωλοτούμπα του Σύριζα είναι πιο εντυπωσιακή κι από αυτή του γραφικού Λεβέντη, που ούρλιαζε νυχθημερόν για τα βοθροκάναλα, μέχρι που αυτά ανακάλυψαν την αξία του ως πολιτικού ηγέτη, τον καλούν καθημερινά να μιλήσει κι αυτός έχει πιάσει στασίδι στα πάνελ τους.

Έλα όμως που η Πασοκιά είναι αήττητη, σαν τη βλακεία. Η κυρίαρχη αφήγηση που καλλιεργείται σα σανό προς κατανάλωση παρουσιάζει τον Τσίπρα μάγκα, γιατί κατάφερε να τους κλείσει σε ένα κτίριο για δυο μέρες, να τους βάλει να παίξουν σκληρό πόκερ (σε μια διαδικασία που είναι σαν τζογάρισμα) και να πάρει την γκανιότα από τους καναλάρχες, για να επιδείξει κάτι στη ΔΕΘ.

Εν τω μεταξύ, πρόσφατα είχε πέσει μετά από καιρό στα χέρια μου ένα βιβλιαράκι της ΣΕ με τα υλικά μιας διημερίδας -νομίζω- που είχε διοργανώσει το κόμμα στη δεκαετία με τις βάτες για τα ΜΜΕ και τη δημόσια ραδιοτηλεόραση (τότε δεν υπήρχε ιδιωτική). Οι οποίες αναφέρονται σε μια διαφορετική εποχή, με άλλα δεδομένα, αλλά διατηρούν το ενδιαφέρον τους ακόμα κι από το πρίσμα της σημερινής συγκυρίας.

Αναρωτιέμαι αν ο σημερινός αναγνώστης μπορεί να βρει την παραμικρή προγραμματική ομοιότητα με την πολιτική της σημερινής ΔΦΑ, ακόμα κι αν το ψάξει από... υφολογική σκοπιά δηλ το ζήτημα (αγνοώντας τις κραυγαλέες ομοιότητες της κυβέρνησης με το Λεβέντη). Αλλά αυτό θα ήταν το θέμα μιας άλλης ανάρτησης...

Ούτε Μέγκα, ούτε Ουέφα...

...ούτε καν Πλατινί, που του 'κοψαν την μπάλα, παραγοντικά μιλώντας, που είναι μεγαλύτερο αλκοολίκι κι από το να είσαι παίκτης, γιατί πώς να ξεκολλήσεις από τη μαρμίτα με το μέλι, άμα μπορείς να παίζεις ισόβια;

...στον Αντ-1 για να βλέπετε τη Βέφα...

συνέχιζε το σύνθημα. Αν συνεχίσει κι αυτός να υπάρχει δηλ. Μπορεί όμως να τη σκαπουλάρει και να πάρει άδεια για ψυχαγωγικό κανάλι. Έτσι και αλλιώς και το ενημερωτικό τμήμα του κατά βάση ψυχαγωγικό χαρακτήρα είχε, με τους ιπτάμενους αναρχικούς και την τρομοϋστερία για το γκρέξιτ, που ευνοούσε ανοιχτά το Σύριζα. Κι εδώ είναι βασικά το ερώτημα: γιατί κλείνει η ΔΦΑ τα βασικά της αγκωνάρια, που της έκαναν την καλύτερη προεκλογική δουλειά με τη δωρεάν μαύρη διαφήμιση που της εξασφάλιζαν;

Από την εποχή του συνθήματος έχουν αλλάξει πολλά βέβαια. Το Μέγκα δεν έχει πια τα δικαιώματα του Τσου-Λου. Οι τσιρίδες του Θαναηλάκη άλλαξαν τηλεοπτική στέγη, μαζί με τις δημόσιες σχέσεις του Σωτηρακόπουλου, αφήνοντας πίσω τη μασκότ-Μένιο, με τα ποιητικά ρεπορτάζ από τα κελάρια του Οπόρτο, δίπλα στα αφρισμένα κύματα του Ατλαντικού. Ο Ολυμπιακός αποκλείστηκε και από το Ουέφα -που δε λέγεται πια έτσι- αλλά τελευταίος από όλους τους ευρωπαίους εκπροσώπους μας. Πολλά κανάλια αργοπεθαίνουν, ακολουθώντας τη μοίρα των εφημερίδων. Κι αυτό που μένει ως αποχαιρετισμός στον αέρα είναι ένα άλλο γηπεδικό σύνθημα στο ίδιο πνεύμα οπαδικής καζούρας.

Όλοι Μέγκα... Όλοι Μέγκα...

Όλοι Μέγκα, όπως κάποτε ήταν ΠαΣοΚ όλη η Ελλάδα. Κι αφού αυτό το τελευταίο αργοπεθαίνει, ακολουθεί λογικά η τηλεοπτική εκδοχή του, για να κλείσει ένας ακόμα μεταπολιτευτικός κύκλος. Στο Μέγκα βέβαια έχει ποσοστά ο Βαρδινογιάννης, που ανήκει στα παλιά τζάκια της Δεξιάς κι είχε αθλητική προμετωπίδα τον Παναθηναϊκό. Και όχι τον Ολυμπιακό, που είναι η πιο αυθεντική μορφή επιβίωσης του ΠαΣοΚ, σύμφωνα με τον 2310net. Αλλά το κεφάλαιο δεν έχει ιδεολογικές (ούτε καν οπαδικές) αγκυλώσεις και κάνει τη δουλειά του κατά πως βολεύει. Κέρδος να υπάρχουν και τα άλλα τα βρίσκουμε.

Το Μέγκα πεθαίνει στα 27 του, συνεχίζοντας την αλυσίδα των σταρ (αν και το Σταρ μάλλον θα ζήσει) που φεύγουν σε αυτήν την ηλικία: Τζίμι Χέντριξ, Τζιμ Μόρισον, Τζάνις Τζόπλιν και Έιμι Γουαϊνχάουζ. Πεθαίνει πάνω στο άνθος της τηλεοπτικής ηλικίας του, αλλά κανείς δεν αμφιβάλλει πως τα δημοσιογραφικά λουλούδια του (Τρέμη, Πρετεντέρης, κ.ά) θα βρουν άλλο τηλεοπτικό μπαξέ να ευδοκιμήσουν. Κι αυτό είναι που κάνει τόσο εκνευριστική την κοντόφθαλμη χαιρεκακία κάποιων τουιτεράδων για τα παπαγαλάκια που θα χάσουν τη δουλειά τους. Αλλά δεν καταλαβαίνουν ότι αυτά θα βρουν σίγουρα μια άκρη και θα βολευτούν, σε αντίθεση με τους απλούς υπαλλήλους που έβγαζαν τη λάντζα.

Και τα αφεντικά; Ε κάπως θα βρουν μια άκρη κι αυτά, κουτσά-στραβά. Κανείς αστός δε χάνεται. Ο Μπόμπολας στο Έθνος έχει φροντίσει εγκαίρως να αλλάξει πλώρη κι έχει γραμμή Σύριζα. Ο Βαρδινογιάννης έχει το Σταρ και το Χατζηνικολάου -που είναι όμως σχετικά αυτόνομος παίκτης, ου μην και διπλός πράκτορας. Κι ο Ψυχάρης-ΔΟΛ μπορεί τελικά να είναι ο μόνος αδύναμος κρίκος και το ψοφάλογο αυτής της κούρσας.

Το Μέγκα όμως δεν πρόκειται να χαθεί, όπως δε χάθηκε άλλωστε και το ΠαΣοΚ, που σα βρωμερή κοπριά έγινε λίπασμα για τα διάφορα ΠαΣοΚ της νέας εποχής. Ήδη ο Σκάι προαλείφεται για άξιος διάδοχος στην ενημερωτική γλίτσα, θυμίζοντας κάπως την αλλαγή πολιτικής φρουράς στο πολιτικό σκηνικό, με τη σταδιακή αποχώρηση του παλιού δικομματισμού από το προσκήνιο -άλλο αν τελικά η ΝΔ κράτησε. Κι είναι, όσο να πεις, τραγική ειρωνεία να βλέπεις τους ψηφοφόρους του νέου ΠαΣοΚ, να χαίρονται για το κλείσιμο του τηλεοπτικού ΠαΣοΚ, λες και δεν μπορεί να κάνει μετάσταση κάπου αλλού.

Τότε γιατί χαίρεται και χαμογελά ο κόσμος πατέρα;

Είναι λογικό ως ένα βαθμό, γιατί το Μέγκα πρωτοστάτησε στο καθημερινό φιλομνημονιακό κήρυγμα από τν τηλεοπτικό του άμβωνα, και στις επικρίσεις στον Έλληνα εργαζόμενο, που ζούσε πάνω από τις δυνατότητές του και ευημερούσε με δανεικά. Για να αποδειχτεί τελικά πως έκρινε εξ ιδίων τα αλλότρια. Όπως έκαναν άλλωστε και τα παλιά κόμματα εξουσίας -χωρίς να εξαιρείται πάντως η ΔΦΑ από αυτό. Κι αναγκάζεται έτσι τώρα ο Κυριάκος να βγάζει κουπόνια οικονομικής ενίσχυσης για το κόμμα του. Τέτοια κατάντια σε αυτήν την τελευταία κομμουνιστική γωνιά της Ευρώπης.

-Γεια σας, θα ενισχύσετε οικονομικά τη ΝΔ που στηρίζεται στο μεγάλο κεφάλαιο, για να συνεχίσει να σας γδέρνει ζωντανούς και να σας αφαιμάσσει οικονομικά;

Όταν όμως ο Σύριζα λέει πως βρέθηκε τέσσερις φορές με τον Ψυχάρη, αλλά η στροφή στα επόμενα πρωτοσέλιδα του συγκροτήματος έγινε εκ του πονηρού και χωρίς αντίκρισμα, δεν απευθύνεται δηλ σε ένα αποχαυνωμένο τηλεοπτικό κοινό, που κουβαλάει μαζί την τηλεοπτική του συνείδηση, ακόμα κι αν καμαρώνει πως δε βλέπει καθόλου τηλεόραση; Είχαν άραγε λιγότερο τηλεοπτικό χαρακτήρα οι αγανακτισμένοι από τους γραφικούς του "μένουμε Ευρώπη", με χορηγό επικοινωνίας το Σκάι; Είναι κι αυτό από τα καλά της ιδιωτικής τηλεόρασης και των 25 χρόνων της...

Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι ζουν ανάμεσά μας, διαβάζουν Πιτσιρίκο και Βαξεβάνη ή βλέπουν ακόμα Λαζόπουλο και χάφτουν αμάσητο ό,τι τους σερβίρει η "εναλλακτική ενημέρωση". Και πανηγυρίζουν που μειώνονται σε τέσσερις οι τηλεοπτικές άδειες, αν και πιθανότατα κανένα κανάλι δεν πληροί τις προϋποθέσεις και τους στοιχειώδεις όρους λειτουργίας.

Τα κανάλια πολλοί εμίσησαν. Αλλά το χρυσό τηλεοπτικό κανόνα να θριαμβεύει το φαίνεσθαι κι όχι η ουσία δεν τον παρέβη καμιά κυβέρνηση, πόσο μάλλον αν έχει να πουλήσει φύκια για αριστερές, μεταξωτές κορδέλες.

25 χρόνια ιδιωτική τηλεόραση

Αναδημοσίευση από Ατέχνως

Πας λοιπόν στο χωριό μερικές μέρες, για να κάνεις ένα διάλειμμα από τους κρύους, αποξενωμένους ανθρώπους της πόλης, και συναντάς τελικά μια μικρογραφία τους, πιο γκροτέσκα, ίσως και πιο χαριτωμένη, αν έρχεσαι μαζί της σε επαφή, λίγες φορές το χρόνο. Κι αναρωτιέσαι πότε χώρεσε τόσο πολλή πόλη μες στο χωριό και δεν το πήρες είδηση.

Ώσπου κάθεστε να δείτε τις ειδήσεις κι εκεί βλέπεις το φως το αληθινό για τη βασική πηγή του σκοταδιού. Γιατί πιάνουν να αναλύσουν οι ασώματες κεφαλές ένα ζήτημα και οι πιστοί υπήκοοι-τηλεθεατές αρχίζουν από κάτω να αναμασούν τηλεπαθητικά τα μηνύματα, που ακούν τόσο καιρό, τα έχουν εσωτερικεύσει, και τα πιστεύουν τώρα για δικά τους, δικές τους απόψεις και συμπεράσματα, όπου έφτασαν μόνοι τους, αυθόρμητα. Γιατί μπορεί το μυαλό του τηλεοπτικού υπηκόου να σταματάει και να πέφτει σε λήθαργο, αλλά δεν παύει εντελώς να λειτουργεί κι έχουμε έτσι μια μορφή υπνοπαιδείας, με το από οθόνης κήρυγμα να αποθηκεύεται υποσυνείδητα. Κι είναι πολύ τυπική στάση να δανείζεσαι την κυρίαρχη άποψη των δελτίων, που την έχεις αποστηθίσει κι εμπεδώσει, για να μη φανεί πως δεν έχεις δική σου στην ομήγυρη του καφενείου ή στην παρέα με τις γειτόνισσες. Κι έτσι γίνεται διανομή ρόλων, ο ένας Ευαγγελάτος, ο άλλος Πρετεντέρης, κόβοντας και ράβοντας για όποιο θέμα προκύψει.

Βγαίνει πχ ένα ρεπορτάζ για το δημόσιο χρέος και τις δόσεις, κι αρχίζει ο παππούς για τις αποδείξεις που δεν κόβουμε, τους υπεράριθμους διορισμούς και τα βύσματα στο δημόσιο, που έκαναν όλη τη ζημιά. Συμπληρώνει η γιαγιά για τους άχρηστους δημόσιους υπαλλήλους που τους πληρώνουμε για να τα ξύνουν ολημερίς. Κι αποσώνει ο θείος με στόμφο για το σπάταλο, αμαρτωλό παρελθόν, όταν καταναλώναμε περισσότερα απ’ όσα παράγαμε. Κι ας μην κατανάλωναν τίποτα σοβαρό οι χωριανοί όλα αυτά τα χρόνια, κι ας παράγουν λιγότερα από ποτέ με την ΚΑΠ και τις ευλογίες της ΕΕ, όπου θα τρώγαμε με χρυσά κουτάλια, και θα πουλούσαμε τα προϊόντα μας στην κοινή αγορά, αντί να τα θάβουμε σε χωματερές. Κι άντε να ανατρέψεις εσύ την εδραιωμένη Παγκαλική λογική, όλοι μαζί τα φάγαμε, και να ξύσεις τη σκουριά τόσων χρόνων, για να εξηγήσεις μετά ποιος δημιούργησε το χρέος, πόσες φορές το έχουμε πληρώσει και αν στην Ελλάδα έχουμε υπεράριθμους γιατρούς κι εκπαιδευτικούς ή το ακριβώς αντίθετο. Ακόμα κι αν τους πείσεις, όμως, τους μιλάς πολιτικά μια στο τόσο και όχι σε καθημερινή βάση, όπως τα δελτία ειδήσεων (κι όχι μόνο). Κι αύριο που θα φύγεις, για αυτούς θα είναι μια καινούρια μέρα, όπου θα ξεχάσουν όσα ήξεραν, για να χωρέσουν αυτά που θα τους πει η τηλεόραση κι οι ασώματες κεφαλές των δελτίων.

Επόμενο θέμα οι πρόσφυγες και το μεταναστευτικό. Αρχίζει ο παππούς να γκρινιάζει πως γεμίσαμε ξένους κι αραπάδες (άντε πες αυτό βγαίνει από το Άραβες, και δεν το εννοεί τόσο ρατσιστικά). Συνεχίζει η γιαγιά πως είναι σχέδιο να μας κάνουν όλους Μουσουλμάνους και να απαρνηθούμε την πίστη μας, και κορυφώνει ο θείος πως μας παίρνουν τις δουλειάς –αν και πολλές φορές, κι ο ίδιος προτίμησε να δώσει φτηνά, μαύρα μεροκάματα σε μετανάστες, για να του μαζέψουν τις ελιές, και να μειώσει το κόστος εργασίας. Χωρίς να τον απασχολεί ιδιαίτερα πως όταν δε δίνεις ένσημα, είναι σα να μη δίνεις απόδειξη και –κατά τη δική του λογική- αυτά μας έφεραν εδώ που είμαστε σήμερα.

Αν και εδώ (που είμαστε σήμερα) υπάρχουν κι οι γιαγιάδες της Λέσβου (ή μήπως της Μυτιλήνης;) για να τους πιάσεις στο φιλότιμο και να τους δείξεις την άλλη πλευρά. Άσε που τις έκανε σύμβολο σύσσωμο το μιντιακό σύστημα, για να κρύψει πίσω από την ανθρωπιά τους, την απανθρωπιά και τις εγκληματικές ευθύνες των υπόλοιπων.

Κι αυτή, για να μην πολυλογούμε, είναι μια συνηθισμένη εικόνα της ελληνικής επαρχίας, που την είχε τραγουδήσει κι ο Παπακωνσταντίνου 40 χρόνια πριν, στα Αγροτικά του Μπακαλάκου: στην τηλεόραση το βράδυ η κυρα-Λένη, κοιτώντας σίριαλ θα κλάψει από συγκίνηση. Και την είχε αποτυπώσει πολύ καλά ο Χάρρυ Κλυνν στο Αλαλούμ, στη σκηνή που ο δαίμονας της τηλεόρασης εισβάλλει στο χωριό (ρόμβοι, τρίγωνα, εκ διαμέτρου αντίθετα πράγματα), κι αναστατώνει τους κατοίκους, για να τους κατακτήσει στο τέλος.

Αυτή είναι κι η μεγάλη σκοταδιστική προσφορά της ιδιωτικής τηλεόρασης, που επέτεινε όλα τα παραπάνω στο πολλαπλάσιο, και αυτόν τον καιρό διαφημίζει τα 25 χρόνια της, με ένα ενιαίο, πανηγυρικό σποτάκι.

Και για να το πιάσω, από εκεί που το άφησε χτες ο 2310net, από το σλόγκαν «άσε το θείο, πιάσε το τζόκερ».
Άσε το τζόκερ, πιάσε την ταξική πάλη.
Κι άσε την τηλεόραση και πιάσε ένα βιβλίο.

Τα νέα τζάκια

Τελικά η πολυδιαφημισμένη αμερικανιά 1101 του Βαρουφάκη και των φίλων του δεν ήταν κάποιο κόμμα, αλλά ένα κανάλι. Εξάλλου αυτά τα δύο για τον αστικό κόσμο δε χωρίζονται από σινικά τείχη –κάθε άλλο. Κάθε αστικό κόμμα λειτουργεί με επικοινωνιακούς, τηλεοπτικούς όρους, και κάθε κανάλι πανελλαδικής εμβέλειας επιχειρεί να ελέγξει το πολιτικό παιχνίδι, τα κόμματα και συγκεκριμένα στελέχη-πουλέν του, από το καθένα πολιτικό φορέα (πχ ο Βορίδης που έχει πιάσει στασίδι στο Μέγκα).

Ο Σύριζα φαίνεται να είναι το πρώτο κόμμα στη νεότερη πολιτική ιστορία της Ελλάδας και πιο συγκεκριμένα μετά το 90’ και την εμφάνιση της ιδιωτικής τηλεόρασης –που σηματοδοτεί κάτι σαν την τηλεοπτική μεταπολίτευση, με το τέλος της κανονικής- που φτάνει στην κυβέρνηση, χωρίς να έχει θεωρητικά τη στήριξη των κυρίαρχων καναλιών. Το διατυπώνω έτσι, αφενός γιατί στην πράξη ο Σύριζα είχε τη διακριτική, συγκαλυμμένη στήριξη του Άλφα και του Χατζηνικολάου, παράλληλα με κριτική-πίεση, για να πάρουν κι αυτοί με τη σειρά τους αυτό που θέλουν, κι αφετέρου γιατί με την ίδια λογική κι ο Καραμανλής ο νεότερος βρέθηκε στο στόχαστρο των εθνικών νταβατζήδων, λόγω του βασικού μετόχου, που έμεινε στα χαρτιά, αλλά δεν ξέρω κατά πόσο αυτό τον καθιστούσε επικίνδυνο για το σύστημα. Και τώρα ο Σύριζα, που δεν είχε προνομιακή σχέση με κάποιο από τα ήδη υπάρχοντα κανάλια, προσπαθεί να ελέγξει αυτός με τη σειρά του το τηλεοπτικό παιχνίδι και να ξαναμοιράσει την τράπουλα.

Παρακάτω καταγράφω μερικά δεδομένα και κάποιες χοντροκομμένες εκτιμήσεις, για να ανοίξει η συζήτηση.

Το νομοσχέδιο (ή μάλλον ήδη ψηφισμένος νόμος) προβλέπει τη χορήγηση τεσσάρων αδειών πανελλαδικής εμβέλειας, σε σταθμούς που θα πληρούν ορισμένα κριτήρια και προϋποθέσεις. Αυτό σημαίνει πρακτικά πως αναμένεται να γίνει μεγάλη σφαγή για την εξασφάλισή τους, ώστε να προκύψει η τελική τετράδα των σταθμών που θα πλαισιώνει τα κανάλια της ΕΡΤ. Στα πλαίσια αυτά γίνονται κάποιες ενδιαφέρουσες, παρασκηνιακές και μη κινήσεις. Πχ το (όχι ακριβώς μυστικό) δείπνο που είχαν οι δύο Όλγες, η Τρέμη του Μέγκα και η Γεροβασίλη της κυβέρνησης, που δε συναντήθηκαν προφανώς για να πουν τα νέα τους. Ο φίλα προσκείμενος στην κυβέρνηση και με αρκετά υψηλά ποσοστά, Άλφα είναι το επικρατέστερο φαβορί, για να εξασφαλίσει μία άδεια, σε αντίθεση με τον αντιπολιτευόμενο σε βαθμό γραφικότητας Αντ-1, που ούτως ή άλλως αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα, προχωρά σε περικοπές και περαιτέρω αποδυνάμωση του πολιτικού-ειδησεογραφικού του τμήματος (έχοντας ανακαλύψει εδώ και πολύ καιρό το… infotainment), και δίνει το μήνυμα: άσε με να ζήσω, έτσι και αλλιώς είμαι ακίνδυνος και δε θα σε χτυπήσω. Ενδιαφέρον παρουσιάζει κι η επιλογή του Αλαφούζου του Σκάι να αποπληρώσει κάποια χρέη του σταθμού από το 93’ (καθώς η συχνότητα δεν του ανήκει, αλλά παραχωρείται από το δημόσιο). Κι ενώ είναι ζήτημα τι μέλλει γενέσθαι με το Σταρ του Βαρδινογιάννη και το Έψιλον του Μαρινάκη, δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο το «ενιαίο μέτωπο» των καναλαρχών με την κοινή διαφήμιση για τα 25χρονα της ιδιωτικής τηλεόρασης κι ό,τι τυχόν σηματοδοτεί αυτή η κίνηση.

Κι ενώ η συγκυβέρνηση Σανελ θεσπίζει θεωρητικά κάποια (πιο) αυστηρά κριτήρια για τις συχνότητες πανελλαδικής εμβέλειας (προσέχοντας να μην πέσει στους σκόπελους που αντιμετώπισε ο βασικός μέτοχος, πάντα στο όνομα της κοινοτικής νομοθεσίας, αυτής της μεγάλης δημοκρατικής κοιτίδας) αφήνει λάσκα τα λουριά για τους τοπικούς σταθμούς. Αν βέβαια εκπέμπει από την Αττική ένας σταθμός, τον βλέπει αυτομάτως η μισή Ελλάδα, και με τη συνεργασία δυο-τριών περιφερειακών σταθμών εκπέμπει αυτομάτως σε όλη σχεδόν την ελληνική επικράτεια το βασικό μέρος του προγράμματός του, όπως κάνει ο Real με το ραδιόφωνο.

Αξίζει τέλος να σημειωθεί η συγκυρία και το επικοινωνιακό (τηλεοπτικό) περιτύλιγμα της ψήφισης του νόμου. Ανεβαίνει δηλ η παράσταση «ο Σύριζα κατατροπώνει τους μιντιάρχες και το κατεστημένο τους», για να σκεπάσει λίγο τον αντιλαϊκό απόηχο από την ψήφιση των προαπαιτούμενων του τρίτου (και μακρύτερου) μνημονίου.

Στην πραγματικότητα πάντως, για να βρούμε κι ένα συνδετικό νήμα του Σύριζα (δηλ της καινούριας ΝΔ) με το παλιό Πασοκ του 81’, αυτό που συντελείται δεν είναι τίποτα άλλο παρά η ανάδειξη νέων τζακιών, όπως τα λέγαμε στα χρόνια της Αλλαγής. Δεν είναι καθόλου σίγουρο πως ο Βαρουφάκης και το «κίνημά» του (έλεος) θα βρουν κάποια θέση, και μάλιστα προνομιακή (δηλ πανελλαδικής εμβέλειας) στο νέο τηλεοπτικό τοπίο, αλλά το ανακάτεμα της τράπουλας τους αφήνει κάποια περιθώρια στην ελπίδα –που έρχεται για τα νέα τζάκια. Και το ενδιαφέρον στο τραπέζι, όπου πλακώνονται τα βουβάλια χτυπάει κόκκινο.

Μπορείτε επίσης να δείτε σχετικά με το θέμα κάποια παλιότερα τουί, από αστική σκοπιά αλλά αρκετά έντιμα και σοβαρά, στον παρακάτω σύνδεσμο (πρέπει όμως να ανατρέξετε στα παλιότερα τιτιβίσματα, τις ημέρες που ψηφιζόταν το νομοσχέδιο). Ενώ το σημερινό κείμενο θα μπορούσε να κλείσει με κάποιο απόσπασμα από το συμπόσιο του κόμματος, στη δεκαετία με τις βάτες, για μια δημόσια, δημοκρατική ραδιοτηλεόραση, που περιέχει πολλές κι ενδιαφέρουσες τοποθετήσεις, για να γίνουν συγκρίσεις με το σύγχρονο τοπίο, επικαιροποιήσεις, εκτιμήσεις, κτλ. Αλλά επιφυλάσσομαι για μια συνολική αξιοποίηση της μπροσούρας αυτής με τα πρακτικά, στο απώτερο μέλλον.

Είκοσι χρόνια μετά πίσω

Την περασμένη βδομάδα στρογγύλεψε η επέτειος από την έναρξη δυο σειρών που άφησαν εποχή, για διαφορετικούς λόγους η καθεμιά, στην αμερικάνικη τηλεόραση. Έκλεισαν είκοσι χρόνια από το πρώτο επεισόδιο των friends (φιλαράκια) και δέκα από τον αντίστοιχο πιλότο του lost (οι αγνοούμενοι).  Με αυτήν την ανάρτηση, η κε του μπλοκ μπορεί να μπαίνει στα χωράφια του celin που είχε αξιολογήσει και τις δύο αρκετά ψηλά σε μια λίστα με τις δικές του αγαπημένες σειρές, και του μηλιώνη που είχε κάνει άθελά του αρκετό διαδικτυακό ντόρο, με ένα άρθρο του στο ριζοσπάστη για το game of thrones.

Ο βασικός προβληματισμός ωστόσο είναι αν έχει λόγο ύπαρξης μια τέτοια ανάρτηση ή στερείται κάθε πολιτικού νοήματος –περισσότερο κι από τις αθλητικές αναλύσεις που φιλοξενεί κατά καιρούς το μπλοκ- καθώς υπάρχουν κι εδώ στο ακέραιο οι τύψεις συνείδησης κι οι υπαρξιακοί προβληματισμοί σε κάθε σφο που προσπαθεί να συνταιριάξει μέσα του τα τηλεοπτικά του γούστα με την κοσμοθεωρία του και με τις ποιοτικές προδιαγραφές που πρέπει να έχει ένα ψυχαγωγικό πρόγραμμα. Γιατί η ελληνική γλώσσα είναι πολύ σοφή και ακριβής, όταν ξεχωρίζει το «σκόρπισμα» της διασκέδασης (από το αρχαίο διασκεδάνυμι, που σημαίνει διασκορπίζω) από τους δρόμους όπου μας οδηγεί η ψυχ-αγωγία –και αυτή η ετυμολογική ρίζα είναι αποστομωτική για όσους φρίττουν με το σταλινικό ορισμό των καλλιτεχνών ως αρχιτεκτόνων της ψυχής.

Τι είδους ψυχαγωγία όμως μπορεί να μας προσφέρει μια φτηνή αμερικανιά –φτηνή πάντα ως προς το περιεχόμενο, γιατί πρόκειται για πανάκριβες παραγωγές, με πολλά διαφημιστικά έσοδα και υπέρογκες αμοιβές για τους συντελεστές, κάτι που εξηγεί και το λόγο για τον οποίο συνεχίζουν και σέρνονται, στη βάση δεσμευτικών συμβολαίων, αντί να ολοκληρώσουν τον κύκλο τους έγκαιρα και με αξιοπρεπές τέλος; Και με τι μπορεί να ταυτιστεί, από πολιτική, ταξική και γενικότερη κοινωνική άποψη, ένας σφος, σε μια χολιγουντιανή ταινία με γλυκανάλατη υπόθεση ή σε μια επίπεδη, χαζοχαρούμενη σειρά, μακριά από τις ανησυχίες, το τρέξιμο και την καθημερινή αγωνία του κοσμάκη;

Δεν είναι θεμιτή όμως η ανάγκη να χαλαρώσεις από την κούραση της μέρας, βλέποντας κάτι απλοϊκό και ευχάριστο για να ξεφύγεις από τα προβλήματα και τις έγνοιες; Ναι, αρκεί να μη φτάνει κανείς στο σημείο να θεωρητικοποιεί κάποιες επιλογές με τσιτάτα του στιλ «εκτός από τον ιμπεριαλισμό υπάρχει και η μοναξιά», ξεχνώντας πως το προσωπικό είναι πολιτικό και ότι η μοναξιά έρχεται σε τελευταία ανάλυση ακριβώς ως απόρροια του σύγχρονου τρόπου ζωής και της αλλοτρίωσης απ’ την κυριαρχία του συστήματος. Υπάρχει ωστόσο ένα γενικότερο θέμα για την αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου, τη σχέση μας με το διάβασμα, που καλλιεργείται και κρίνεται καθημερινά. Ποιος έχει σήμερα όμως τόσο ελεύθερο χρόνο να διαβάσει πχ ένα κείμενο με τόσο πλαδαρό πρόλογο, που ξεχνάει να τελειώσει, για να μπει στο κυρίως θέμα;

Τα φιλαράκια πιστεύω πως τα αγάπησα, γιατί τα παρακολουθούσα από μικρός, πριν αποκτήσω αυστηρά κριτήρια και βρω λόγους να τα απορρίψω. Μεγαλώνοντας, ανακάλυπτα κάθε φορά κάτι καινούριο, που δεν το είχα προσέξει πριν και δια της επανάληψης, που είναι η μητέρα κάθε σκαλώματος, έγιναν σχεδόν κλασικά, από τις περιπτώσεις, όπου αποστηθίζεις απέξω ατάκες, διαλόγους κι ολόκληρες σκηνές. Ψάχνεις να βρεις ερείσματα και λογικά επιχειρήματα, για να δικαιολογήσεις το κόλλημά σου: τους ενδιαφέροντες χαρακτήρες, που είναι κατά βάση αντιήρωες (της σοσιαλιστικής εργασίας) και τον απαράμιλλο τσάντλερ, γεμάτο αξιαγάπητα κόμπλεξ, που χρησιμοποιεί την ειρωνεία και το σαρκαστικό χιούμορ σαν άμυνα, και είναι ακατάλληλος για να του εμπιστευτείς μυστικά (της οργάνωσης και γενικώς), αλλά τον κατέστρεψαν, κάνοντάς τον καλό σύζυγο κι οικογενειάρχη. Όπως χαλούσε δηλ κι όλη η σειρά, όσο περνούσε ο καιρός, αλλά την υπερασπιζόμαστε ως σύνολο, όπως τη σοβιετία, κι ας βλέπαμε τον εκφυλισμό και την παρακμή στους τελευταίους κύκλους. Σημειώνουμε επίσης στα υπέρ την αρχική αποδόμηση των παραδοσιακών αμερικάνικων γιορτών κι αξιών (χριστούγεννα κι ευχαριστίες) που αναιρέθηκε όμως εμφατικά τα επόμενα χρόνια. Το επεισόδιο με την αεροπειρατεία, που λογοκρίθηκε λόγω της 11^ης σεπτέμβρη. Την ταύτιση με διάφορες μικρές άβολες στιγμές και περίεργες σκέψεις, που λες, ανακουφισμένος, πως δεν τις κάνεις μόνο εσύ τελικά –ευτυχώς..

Και κάπου εκεί στερεύεις από ιδέες και διαπιστώνεις πως η πλάστιγγα γέρνει συντριπτικά προς την άλλη πλευρά. Ο επιφανειακός αντικομφορμισμός της σειράς (πχ οι δύο λεσβίες μαμάδες που θα μεγάλωναν το γιο του ρος) μετατράπηκε πολύ γρήγορα σε καραμπινάτο κομφορμισμό, που αποτυπώθηκε ανάγλυφα πχ στην προβολή της αξίας της οικογένειας πάνω απ’ όλα, και τις φτασμένες καριέρες των πρωταγωνιστών –η ρέιτσελ πχ από άθλια σερβιτόρα γίνεται στέλεχος στον χώρο της μόδας, όταν αποφασίζει να κυνηγήσει το όνειρό της. Όπως σημειώνει και ο μάικλ μουρ σε ένα ντοκιμαντέρ, ο μόνος μαύρος που εμφανίζεται φευγαλέα είναι η τσάρλι μόλις στο δέκατο και τελευταίο κύκλο, ενώ οι αλαφροΐσκιωτοι χαρακτήρες της σειράς έλκουν την καταγωγή τους από τη γαλλία (η φοίβη μπουφέ) και την ιταλία (ο τζόι τριμπιάνι, που προς το τέλος γίνεται σκέτη καρικατούρα. Και στους πρώτους κύκλους ο τσάντλερ τον πείθει να πάει σε μια οντισιόν με το ψευδώνυμο.. τζόζεφ στάλιν, που αποδεικνύεται τελικά πως ήταν κάποιος δικτάτορας, που έσφαξε εκατομμύρια ανθρώπους). Το βασικό μήνυμα της σειράς είναι πως μπορείς να ξεπεράσεις τα προβλήματα στη ζωή σου, αρκεί να έχεις καλούς και πιστούς φίλους, ενώ δίνει στο κοινό μια τηλεοπτική τζούρα-υποκατάστατο, από αυτό που φαίνεται να του λείπει περισσότερο: δηλ την ανθρώπινη επαφή και την πραγματική φιλία.

Το lost ομολογώ πως δεν κατάφερα ποτέ να το παρακολουθήσω, κυρίως εξαιτίας της δικής μου άρνησης να δω οτιδήποτε ρέπει προς τη μεταφυσική –αν και θεωρητικά η σειρά έπαιζε με τα όρια της επιστήμης και των λογικών εξηγήσεων, κεντρίζοντας έτσι το ενδιαφέρον του κοινού, μέχρι που ξενέρωσε αρκετούς από τους φανατικούς οπαδούς της με κάποιες θρησκευτικές ερμηνείες στις οποίες κατέφυγε τελικά –ίσως κι αναπόφευκτα ως ένα βαθμό, γιατί μόνο ένας από μηχανής θεός θα μπορούσε να ξετυλίξει το κουβάρι που είχαν φτιάξει οι δημιουργοί. Θεωρείται η σειρά που άλλαξε τον κόσμο της τηλεόρασης, αφήνοντας πίσω πολλά αντίγραφά της, που προσπάθηκσαν να τη μιμηθούν και να κλέψουν λίγη από τη λάμψη της. Θεωρείται επίσης η σειρά που προκάλεσε τις περισσότερες συζητήσεις κατά τη διάρκειά της, για το πώς θα εξελιχθεί και τι έχει γίνει μέχρι τώρα, πέφτοντας και πάνω στην έκρηξη-διάδοση του διαδικτύου, των φόρουμ, κτλ· με το πιο φανατικό κοινό, που κατέβαζε όλους τους κύκλους από την αρχή, για να τους δει μονορούφι και αυξανόταν συνεχώς –άσχετα αν αυτό δεν αποτυπωνόταν στις τηλεθεάσεις. Δεν είχε καμία σχέση με σοσιαλιστική νησίδα και το νησί της επανάστασης –αν και έπαιζαν δύο κουβανοί της φλόριδας, από τους εξόριστους αντιφρονούντες. Ενώ η ατάκα που προσφέρεται για τους κατάλληλους συνειρμούς και έμεινε στην ιστορία, είναι στο τέλος της τρίτης σεζόν, που ο τηλεθεατής καταλαβαίνει πως αυτό που παρακολουθούσε είναι αναδρομές στο μέλλον και όχι στο παρελθόν, με τη φράση ενός πρωταγωνιστή: we have to go back. Περίπου ό,τι πρέπει να κάνουμε και εμείς δηλ, γυρίζοντας πίσω στην κοινωνία του μέλλοντος και τη σοβιετία. back to the future..

Προσωπικά πάντως, εκτός από τις αντεπαναστατικές ανατροπές στην εσσδ, θεωρώ κάπως κουραστικές και τις συνεχόμενες ανατροπές σε μια σχετικά αδιάφορη κι επίπεδη ταινία πχ, χωρίς βαθιά νοήματα, που προσπαθεί μόνο με αυτό να εντυπωσιάσει και να κρατήσει το θεατή. Και αντιλαμβάνομαι πως οι σειρές στις οποίες αναφερθήκαμε ακροθιγώς, ήταν ίσως πρωτοποριακές, αλλά για τα δεδομένα της αμερικής. Μια αφαίρεση που πρέπει να παίρνουμε συχνά υπόψη μας, ιδίως όταν κρίνουμε τι είναι προοδευτικό ως περιεχόμενο και τι όχι.

Ναι αλλά γιατί να το κάνουμε αυτό; Και τι έχουν να μας προσφέρουν στην τελική αυτά τα δεδομένα; Κερδίζουμε κάτι συνηθίζοντας να τα υιοθετούμε μαζί με με την αμερικάνικη κουλτούρα εν γένει; Πόσο προβληματική είναι η επικράτησή της σε μια σειρά τομείς, από τη γλώσσα μέχρι τη νοοτροπία και την καθημερινή μας πρακτική; Και έτσι επιστρέφουμε στα ερωτήματα που είχαμε αφήσει αναπάντητα στην εισαγωγή. We have to go back...

Υγ: οι οπαδοί του game of thrones, που θέλουν κάποια αντίστοιχη ανάλυση, θα πρέπει να περιμένουν να πείσουμε πρώτα το sniper να γράψει κάτι σχετικό, καθώς κατέχει καλύτερα το αντικείμενο.

Καλοκαιρινές Κυριακές

Κυριακή ζωή και σκόλη, να ‘ταν η βδομάδα όλη, μας τραγουδούσε η κόρη μου η σοσιαλίστρια. Πάνε τώρα αυτά όμως, γιατί έρχεται ολοταχώς η ανάπτυξη κι όλα τα μαγαζιά πρέπει να είναι ανοιχτά για να την υποδεχτούν μετά επαίνων. Ποτέ άλλοτε όμως η διπλή σκέψη και η νέα γλώσσα του όργουελ (ως το διαλεκτικό αντίστροφο της νέας σκέψης και της διπλής γλώσσας του γκόρμπι) δεν ήταν τόσο επίκαιρα –με την ανάπτυξη να υποδηλώνει ένα τεράστιο πισωγύρισμα στον εργασιακό μεσαίωνα.

Στο θεοκρατούμενο μεσαίωνα βέβαια αναγνωριζόταν τυπικά τουλάχιστον η κυριακή ως ημέρα ξεκούρασης, αφιερωμένη στον κύριο. Και να πώς τα δύο άκρα της κοινωνίας μας, η σκοταδιστική εκκλησία κι η οπισθοδρομική κομπανία των παλαιοημερολογιτών κομπανιέρων, συγκλίνουν και βάλλουν από κοινού ενάντια στο νέο μέτρο και την ανάπτυξη που τους προσπερνά, όπως τα τροχοφόρα τους πεζούς. Άλλο αν η δεξιά του κυρίου βρήκε τρόπο να τα συνταιριάξει όλα, εφόσον μετατεθεί το άνοιγμα κατά τις 11, ώστε και τη θεία λειτουργία να προλαβαίνει ο πιστός υπάλληλος και να γίνεται απρόσκοπτα η θεία λειτουργία των καταστημάτων και του εμπορίου.

Ενώ οι κομμουνιστές είναι χειρότεροι, γιατί εκτός από το θέμα με τις κυριακές, τους ενοχλεί και εκείνο το σοφό μέτρο που καταργεί κάτι παράλογες κι αντιαναπτυξιακές αργίες, όπως πχ την πρωτοχρονιά και μία από τις δύο εθνικές γιορτές –γιατί πού ακούστηκε χώρα να έχει δύο εθνικές γιορτές, επειδή δεν της φτάνει η μία, για να ανυψώσει το εθνικό φρόνημα του λαού της; Το λογικό προφανώς, σε μια χώρα με τόσους άνεργους να σαπίζουν στην απραξία, είναι να ξεζουμίζεις όσους έχουν ήδη δουλειά και να τους κόψεις όλες τις αργίες, για να μην μπορούν να πουν κουβέντα με τόσους να περιμένουν στη γωνία, για να πάρουν τη θέση τους. Εκεί να δεις υψηλό φρόνημα ο εργαζόμενος..

Και σα να μην έφτανε αυτό, βγαίνουν κιόλας στους δρόμους κάποιες κυριακές τα κομμούνια κι εμποδίζουν τους ενθουσιασμένους καταναλωτές να ψωνίσουν και τους τσιμισκάνθρωπους με το άδειο βλέμμα να σε διαπεράσουν σα διάφανο, για να δουν πάση θυσία τη βιτρίνα που τους κρύβεις. Γι’ αυτό δεν ψωνίζει, ξέρεις, ο κόσμος, με τις πορείες στο κέντρο των πόλεων, που βάζουν λουκέτο σε τόσα μαγαζιά, και όχι επειδή δεν έχει λεφτά να πάρει τίποτα και κάνει το απαυτό του παξιμάδι, για να τα βγάλει πέρα.

Που εγώ δηλ δε θα ψώνιζα κυριακάτικα, που να μου έλειπε ψωμί για να βουτάω στη σαλάτα, σκόρδο από το σπιτικό τζατζίκι, πατάτες να συνοδεύουν το κόκκινο κρέας μου (και κρέας για τα κανόνια τους). Αλλά τι περιμένεις, κι εγώ αντιδραστικός σαν τους άλλους. Σκέτη προσκόλληση στο δόγμα –αντί να προσαρμοστούμε ευέλικτα στα σύγχρονα μεσαιωνικά δεδομένα- κι αναμονή της δευτέρας παρουσίας

Που να μου το θυμηθείς σφε αναγνώστη, αν σώσει και έρθει ποτέ αυτή η ρημάδα, θα τη βγάλουν και αυτή παράνομη και καταχρηστική, μαζί με τις απεργίες και τις κάθε είδους αργίες –κυριακάτικες ή μη- που σαμποτάρουν την παραγωγή.

-.-.-

Το καλοκαίρι είναι η περίοδος της θερινής ραστώνης, όπου συνήθως δεν κουνιέται φύλλο κι οι ειδήσεις στο γυαλί δείχνουν ρεπορτάζ για τη ζέστη (κώλοι, βυζιά...), για τις αποδράσεις των αθηναίων στις κοντινές παραλίες (κώλοι, βυζιά...) και το μαγευτικό ασπρόπυργο με το βιομηχανικό τοπίο (πλάνα από το μαυρισμένο κορμοράνο στον περσικό, που δεν ήταν αυθεντικό πλάνο από τον κόλπο, αλλά δεν έχει καμία σημασία, αφού το έπαιξε η τηλεόραση), για τις μαγικές διακοπές των διάσημων σελέμπριτιζ (κώλοι, βυζιά με σιλικόνη) και τα διάφορα τουριστικά ρεκόρ που σπάμε το ένα μετά το άλλο (όλγα κεφαλογιάννη, κώλοι, βυζιά)... Κι αφού τηρήσουμε ενός ρεπορτάζ σιγή, για τις κτηνωδίες των... τζιχαντιστών (που είναι κάτι απόλυτα κακό και αφηρημένο, σαν τους κρατιστές, τους ρώσους ολιγάρχες, τους αμετανόητους, αιμοδιψείς αρχιτρομοκράτες, κτλ) ή για τον τραγικό θάνατο του παιδιού στη μύκονο (όπου η ευθύνη είναι αποκλειστικά των αρχών, ενώ οι καλοί, διορατικοί ιδιώτες επιχειρηματίες είχαν καταγγείλει και προειδοποιήσει πολλές φορές τους αρμόδιους για τις διάφορες παραλείψεις)... επιστρέφουμε στη γνωστή, πετυχημένη συνταγή που μας καθιέρωσε, πχ με κάποιον δημοφιλή τουριστικό προορισμό (βυζιά, κώλοι… έτσι για αλλαγή).

Τώρα που είπα αλλαγή, στα χρόνια του ανδρέα νομίζω, είχε καθιερωθεί η γνωστή φράση για τα «μπάνια του λαού», που είναι ιερά, παγκοίνως σεβαστά και δεν πρέπει τίποτα να τα διαταράσσει. Σήμερα βέβαια είναι ζήτημα πόσοι μπορούν –σε τι θάλασσες και για πόσες μέρες- να κάνουν αυτά τα μπάνια, αλλά έχει μείνει η δύναμη της συνήθειας και της αδράνειας από τον περασμένο χειμώνα και δεν αντιδρά κανείς, παρά τα όσα γίνονται στη γειτονιά μας (ουκρανία, μέση ανατολή) και στο εσωτερικό μέτωπο (ενφια, νόμος για μαζικές απολύσεις και για τη λειτουργία των συνδικάτων, κτλ). Έλα μωρέ τώρα, πού να τρέχεις και να ιδρώνεις κατακαλόκαιρο, μες στη ζέστη! Αν τυχόν προέκυπτε σήμερα, μισό αιώνα μετά, κάτι αντίστοιχο με τα ιουλιανά, θα περνούσε στο ντούκου και θα έσβηνε μες σε 48 ώρες –όχι να τραβήξει 48 μέρες κοντά, όπως τότε.

Τα τελευταία χρόνια βέβαια, στα πρώτα ανταμώματα μετά το 15αύγουστο, ακούς πολύ κόσμο να προβλέπει πως θα έχουμε άγριες κι ενδιαφέρουσες διεργασίες κι ότι από σεπτέμβρη θα γίνει χαμός, πχ με τα πρώτα πάγια έξοδα των γονιών για τα σχολικά ή για τη θέρμανση με τα πρώτα κρύα –και γενικώς όσο πέφτει η θερμοκρασία, τόσο πιο καυτό μέτωπο θα έχουμε λέει –όπως το 08’ που είχαν αναβληθεί και τα χριστούγεννα. Κι άλλες παρόμοιες αναλύσεις, που μοιάζουν με εκείνες τις κλασικές υποσχέσεις της νέας χρονιάς, που δεν τηρούνται ποτέ, με καλοκαιρινά ραντεβού (πάνω στο πτώμα μας), θερινούς έρωτες και σχέδια στην άμμο που σβήνουν με το πρώτο κύμα.

(Και ήξερες σφε αναγνώστη πως τις δυτικές συνοικίες εμείς οι θεσσαλονικείς τις είχαμε στο φεστιβάλ, πριν κάνουν σουξέ και γίνουν διάσημες με το «καλοκαιρινά ραντεβού», για να ξαναχαθούν τελικά από το προσκήνιο, λίγα χρόνια αργότερα;)

Το βασικό πρόβλημα πάντως στην εύκρατη και θερμόαιμη χώρα μας είναι πως έχει καλοκαίρι διαρκείας κι αντίστοιχη θερινή ραστώνη. Ή όπως λέει κι ένα άλλο σουξέ της εποχής

Δεν κάνει κρύο στην ελλάδα, κρύο δεν έκανε ποτέ…

Κι αν παρ’ ελπίδα πέσει λίγο παραπάνω η θερμοκρασία, μην ανησυχείς, υπάρχει κι η χειμερία νάρκη, για να φιδιάσουμε με την ησυχία μας (όσο δέρμα κι αν πετάξεις…)

Προεκλογική καντάδα

Σύντομες θεματικές ενότητες από την χτεσινή μέρα, που όπως θα ‘λεγε και το λαϊκό στρώμα –αν δεν είχε βγει στη σύνταξη- προσφερόταν για μπόλικο αστικό πατατάκι.

Οι φημολογούμενες δυσκολίες στον αρραβώνα αλαβάνου-ανταρσύα εν όψει των προσεχών εκλογών, μου θύμισαν ένα παλιότερο γηπεδικό σύνθημα με τον μπιν λάντεν κι άρχισα να δουλεύω στο μυαλό μου μερικά στιχάκια για να το διασκευάσω. Για να δούμε..

Ρε συ χάγιο, τι να κάνω;

Που δε θέλω να ψηφίσω αλαβάνο

Στον παφίλη θα το ρίξω,

Και το εμπόδιο της δούρου θα πηδήξω

(εντάξει, δεν είμεθα και σεξισταί..)

Θα το ρίξω στον παφίλη

Στην ευρώπη ένα μήνυμα να στείλει

Θα το ρίξω στο θανάση

Είκοσι τοις εκατό να φτάσει

Θα το ρίξω στον κουτσούμπα

Και οι κνίτες θα φωνάζουν ντάμπα-τούμπα

Θα το ρίξω μαργαρίτη (πιθανό ευρωψηφοδέλτιο)

Γιατί ο αλέξης σας το έκλεισε το σπίτι

Πάμε κι άλλη μία εκδοχή

Ρε γκαργκάνα τι θα γίνει;

Που στο βήτα γύρο ψήφισες καμίνη

Θα το ρίξω σοφιανό

Κόντρα στον χριστόφορο

Θα το ρίξω στο λιλάκι

Και στο δήμο πειραιά στην παντελάκη

Θα το ρίξω στον τζατζάνη

Ιστορίες να μου λέει για λαφαζάνη

Θα το ρίξω στον πρωτούλη

Για να γίνουνε αφεντικά οι δούλοι

Θα το ρίξω και στον ζιώγα

Και ο μητσιάς θα τραγουδάει την πιρόγα

(εντάξει, υπάρχουν κι άλλες ρίμες, αλλά δε μου έβγαιναν πολύ καλές κι ευπρεπείς και πέρασαν από λογοκρισία)

-.-.-

Χτες βράδυ στο πάνελ του ενικού είχε συζήτηση για την οικονομία: το πρωτογενές πλεόνασμα (όπου δεν έχεις λεφτά για να πάρεις γάντια πχ, οπότε κόβεις τα χέρια σου κι έχεις και περίσσευμα)· για την ανάπτυξη που έρχεται –πήρε τηλέφωνο να πει ότι κόλλησε στην κίνηση και θα αργήσει λίγο- αλλά δε μας λένε για ποιον και με τι όρους· και για τη βιωσιμότητα του χρέους, που μεγαλώνει, μεγαλώνει… (γερά παιδιά) και τελικά μια χαρά βιώσιμο είναι –αφού θα ζήσει να δεις και θα μας θάψει όλους στο τέλος.

Κι αν θυμάσαι εκείνο το απόφθεγμα ενός παλιού κομμουνιστή για την κρίση –που είναι λέει ένα μακρύ παλούκι που έχουν οι αστοί στον πισινό τους και θέλουν να το χώσουν στο δικό μας- μπορείς να καταλάβεις σφε αναγνώστη πόσο αποτελεσματικές είναι κάποιες λύσεις τύπου επιμήκυνσης… του χρέους και τι ακριβώς συμφέροντα εξυπηρετούν.

Ο χατζηνικολάου συνεχίζει πάντως να αποδεικνύει ότι είναι έξυπνος επιχειρηματίας, που ξέρει να κρατάει ισορροπίες. Καλεί μια εβδομάδα μετά την τηλεοπτική εμφάνιση του κουτσούμπα, σοφιανό και μπογιόπουλο αλλά τους ανεβάζει στην πίστα, όταν έχει αδειάσει το μαγαζί απ’ όσους δουλεύουν κι έχουν πολύ πρωινό ξύπνημα. Κι ενώ περιμένουν καρτερικά μια πάσα για δευτερολογία στο τέλος, αυτός κλείνει  με ένα γραφικό από το κοινό στο στούντιο (καλύτερο φινάλε δεν μπορεί να υπάρξει, λέει) κι απαντά ειρωνικά στις διαμαρτυρίες: ορίστε κύριε σοφιανέ, κάντε εσείς καλύτερο φινάλε αν μπορείτε.

Εντάξει, εγώ αν ήμουν ο σοφιανός, θα σηκωνόμουν να τραγουδήσω «μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά». Κι αν μπορούσε, ας έβρισκε καλύτερο φινάλε από αυτό. Κι έτσι όμως, μια χαρά τα είπαν.

Παρεμπιπτόντως, η realnews προσφέρει κάθε κυριακή ένα βιβλίο της διδώς σωτηρίου και αυτή τη βδομάδα, αν δεν κάνω λάθος, δίνει την εντολή, που είναι στην ουσία η ιστορία της σύλληψης και της εκτέλεσης του μπελογιάννη και των συντρόφων του –συνεπώς αξίζει να το πάρει κανείς, αν τυχόν δεν το έχει διαβάσει μέχρι τώρα.

Την ίδια στιγμή (αφού μέχρι και οι διαφημίσεις μπαίνουν ταυτόχρονα, κατόπιν συνεννόησης) στην ανατροπή είχε πρόγραμμα μαγειρικής, με την καθιερωμένη, μηνιαία δημοσκόπηση.

-Δηλ μπαμπά, ο σαμαράς είναι ο πιο δημοφιλής πολιτικός αρχηγός;

-Όχι αγόρι μου, πρετεντέρη βλέπουμε…

Ο σοφιανός θα έχει πάντως πολύ δύσκολο έργο στη διεκδίκηση του δήμου, αν ευσταθεί ένα σενάριο που κυκλοφόρησε χτες και βρει απέναντι του μια στιβαρή πολιτική υποψηφιότητα σαν και αυτή του χριστόφορου παπακαλιάτη, με στήριξη νδ! Ένα πολιτικό φλερτ, που αν τελικά ευδοκιμήσει, θα δώσει υλικό στο τουίτερ για πέντε χρόνια και στον χριστόφορο για ένα ακόμα σίριαλ. Που θα μπορούσε να έχει για τίτλο κάτι σαν «η νουδούλα η καλή» για να παραπέμπει στην παλιά θρυλική ατάκα από τους απαράδεκτους για την αλέκα.

Τελευταία θεματική ενότητα στο σημερινό μαγκαζίνο, ο –επίσης καθιερωμένος- εβδομαδιαίος λίβελος του σταυρόπουλου στο βήμα, που γίνεται αυτόκλητος (;) υπερασπιστής του λαφαζάνη, ως αγαπημένου παιδιού του χαρίλαου, απέναντι στις «μικροπρέπειες» του περισσού και το «κουτσομπολιό» του κουτσομπόλη κουτσούμπα. Τάδε έφησαν (αν είναι δόκιμος ο όρος) ο λαφαζάνης και ο καρτερός στην αυγή. Και τα αναπαράγει ο σταυρόπουλος, σπεύδοντας να προσθέσει ότι η απάντηση του ρίζου με αποσπάσματα από τις τοποθετήσεις τους σε μια κρίσιμη ολομέλεια του 90’ δε φανερώνει εχθρικές διαθέσεις ή προσωπική εμπάθεια πέρα από τις αναμενόμενες ιδεολογικοπολιτικές διαφορές.

Κι εντάξει, ο σταυρόπουλος χαφιές είναι, γι’ αυτό πληρώνεται –κι όχι για να μπορεί να ξεχωρίσει δυο λογιών άχυρα και στοιχειώδεις πολιτικές έννοιες. Αλλά το δράμα του εκάστοτε οπορτουνιστή είναι ότι συγχέει μια πολιτική κατηγορία, όπως τη φράση «εκφραστές του επιστημονικού οπορτουνισμού» με την εμπάθεια, το κουτσομπολιό και τις προσωπικές επιθέσεις. Έτσι η ενότητα, δε σκοντάφτει σε πολιτικούς λόγους και διαφορές, αλλά στο αδικαιολόγητο μίσος του κακού σεχταριστή, που δεν είναι φιλικός κι ενωτικός σαν κι εμάς. Η ενότητα δηλ είναι πρωτίστως ζήτημα χαρακτήρα και διάθεσης.

Γιατί…

Αν όλοι οι αριστεροί της γης πιάναν σφιχτά τα χέρια

Σταλίνες, τρότσκες στη σειρά και στήνανε χορό

Το μέτωπο θα ήτανε πολύ-πολύ μεγάλο

Κι ολόκληρη κυβέρνηση θα έφτιαχνε θαρρώ…

Υστερόγραφο

Σα λερναίες ύδρες είναι τελικά αυτά τα μπουμπούκια.

Κομμουνιστές υπάρχουν πολλοί. ΚΚΕδες λίγοι. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Η κατακλείδα από το νέο πόνημα του χαραλαμπόπουλου στο ανφόλοου...
Κι ο οπορτουνιστικός κατήφορος συνεχίζεται

Σκέψου το ρε αδερφέ

Σε τι μας έκανε σοφότερους η χτεσινή τηλεοπτική εμφάνιση του γγ; Ας δούμε κάπως κωδικοποιημένα κάποιες εντυπώσεις και μερικά χαρακτηριστικά στιγμιότυπα.

Όλως παραδόξως το κοινό δεν ήταν πολύ επιθετικό. Υπήρχαν κάποιες αναμενόμενες εξαιρέσεις, αλλά κι αυτές δεν είχαν τις ανθρωποφαγικές διαθέσεις που είχαν δείξει προεκλογικά με την αλέκα. Ίσως αν ήμασταν σε προεκλογική περίοδο να υπήρχε ειδική φροντίδα για τη σύνθεσή του. Είναι ζήτημα βέβαια πόσο τυχαία βρέθηκε στο στούντιο ο εργαζόμενος της τυποεκδοτικής (θα εξηγήσω παρακάτω τι εννοώ) που δεν εκπροσωπούσε συνολικά τους εργαζόμενους, αλλά (κατά δήλωσή του) μια μερίδα απλήρωτων εργαζομένων της επιχείρησης (;!). Ακόμα κι αυτός όμως δεν ήταν προκλητικός κι έδωσε αφορμή να ακουστούν σχετικά κάποια πράγματα που ελάχιστοι τηλεθεατές γνώριζαν.

Κι εδώ είναι το φαινομενικά παράδοξο της υπόθεσης, που σημειώσαμε και στην χτεσινή ανάρτηση. Όσο πιο προβοκατόρικα είναι τα ερωτήματα, τόσο το καλύτερο από μια άποψη, για να ξεκαθαριστούν τυχόν παρανοήσεις και να δοθούν πειστικές απαντήσεις. Σε αυτά ακριβώς τα ζητήματα άλλωστε απάντησε καλύτερα κι ο κουτσούμπας, ίσως γιατί ήταν αναμενόμενα και γιατί έχουμε συνηθίσει την πολεμική και τις επιθέσεις, οπότε ανταποκρινόμαστε καλύτερα σε τέτοιες συνθήκες.

Απάντησε για παράδειγμα πολύ καλά και με απόλυτη ψυχραιμία –που εγώ ομολογώ πως δε θα είχα- στις ειρωνείες μιας νούλης, που κατάφερε να χωρέσει σε δέκα λέξεις το αθάνατο πνεύμα των πλατειών: «η ελλάδα είναι υπό κατοχή», «αλλά το πάμε κάνει παρελάσεις». Και της είπε πέραν των άλλων πως «το θέμα δεν είναι να αντιδικήσουμε μεταξύ μας». Ενώ αυτός που έκανε την ερώτηση για το ριζοσπάστη και τον 902, τελείωσε λέγοντας «γιατί να εμπιστευτώ το κουκουέ ότι θα κάνει όσα ευαγγελίζεται για τη σοσιαλδημοκρατία, για το σοσιαλισμό…» που γι’ αυτόν προφανώς είναι ένα και το αυτό –κι έτσι φανέρωσε έμμεσα την πολιτική του ένταξη.

Τα «αβανταδόρικα ερωτήματα» από δυο-τρεις δικούς μας, που βρέθηκαν στο στούντιο –δεν είναι τυχαίο πως υπήρχαν αναλογικά πολλοί οικοδόμοι στη σύνθεση του κοινού- δεν προσφέρουν τόσο πολλά στο μέσο τηλεθεατή. Και τα πιο δύσκολα ερωτήματα είναι αυτά που δεν προσπαθούν να σε στριμώξουν, αλλά ζητάνε ειλικρινά μια πειστική απάντηση με θετικό περιεχόμενο κι επιχειρήματα.

Μια ρωσίδα για παράδειγμα, που γεννήθηκε στη σοβιετική ένωση κι έζησε, λέει, τον κομουνισμό και την κατάρρευσή του (ούτε το ένα ούτε το άλλο ισχύει στην πραγματικότητα, αλλά ας μην είμαστε σχολαστικοί) τον ρώτησε τι θα μπορούσε να πει σε αυτήν και γενικά στη ρωσική και ποντιακή κοινότητα της ελλάδας, για να πιστέψουν ξανά και να εμπνευστούν από τον κομμουνισμό. Ενώ ένας 18άρης ρώτησε το γγ τι θα έλεγε στη γενιά του και τη νεολαία εν γένει για να τη μεταπείσει και να την κάνει να ψηφίσει και να συμμετέχει στα κοινά. Σε αυτές τις ερωτήσεις κατά τη γνώμη μου, ο κουτσούμπας είχε πολλά να πει και θα μπορούσε να απαντήσει πιο στοχευμένα, για να τα προλάβει όλα.

Δεν τον άφησε όμως να πιάσει ειρμό κι ο χατζηνικολάου, που πετιόταν σα δαπιτάκος, για να δυσκολέψει τις ερωτήσεις, που δεν του άρεσαν –την πρώτη πχ τη συμπλήρωσε με το κλασικό κλισέ για το στάλιν, που (αλίμονο!) δεν μπορούσε να λείπει από μια τέτοια συζήτηση. Στην εισαγωγή είχε επισημάνει τη μονομέρεια τάχα και τις 17 αναφορές του κουκουέ στο σύριζα, αλλά ο ίδιος πρόλαβε να κάνει περίπου 17 ερωτήσεις για τον τσίπρα, το λαφαζάνη και τα άλλα παιδιά, αγγίζοντας τα όρια της εμμονής –«για να ισοφαρίσει ρε» όπως μου έγραψε κι ένας φίλος στο τουίτερ.

Αυτό που μου άφησε όμως την χειρότερη εντύπωση ήταν το στήσιμο κι η αθώα (;) συνεννόηση με τον εργαζόμενο της τυποεκδοτικής, πριν από ένα διαφημιστικό διάλειμμα. Αν προσέξατε ο e-νικος του λέει «θα έρθω μετά σε εσάς», το ρωτάει αν είναι έτοιμος να θέσει το ερώτημά του, τον ξαναρωτά για σιγουριά αστειευόμενος (;), δίνει πάσα για διαφημίσεις και με την επιστροφή της εικόνας στο στούντιο, σκάει η αναμενόμενη ερώτηση για την κατάσταση στην επιχείρηση και τα οικονομικά της προβλήματα.

Και το σημείωμα που διαβάστηκε δεν εντόπιζε τη ρίζα του κακού στη δημιουργία και τη γιγάντωση της επιχείρησης, όπως θαρραλέα κι αυτοκριτικά παραδέχτηκε ο κουτσούμπας –σε μια από τις πλέον ουσιαστικές ειδήσεις της βραδιάς κατά τη γνώμη μου- αλλά στην απόφαση για τη συρρίκνωσή της σε συνθήκες κρίσης και σκληρού ανταγωνισμού με άλλα μονοπώλια. Για την οποία θα μπορούσε ίσως να ρωτήσει και τον παρόντα χατζηνικολάου για τη μετακόμιση της ρίαλ σε άλλο τυπογραφείο. Το μόνο που ξέχασε ίσως ή δεν πρόλαβε να πει ο κουτσούμπας ήταν για τα προβλεπόμενα έσοδα της τυποεκδοτικής κατά το παρελθόν, που δεν εισπράχτηκαν ποτέ, κι έφτασαν ένα ποσό που υπερέβαινε τα συσσωρευμένα χρέη της.

Μερικά ακόμα βασικά σημεία που κράτησα από χτες.

Το καπιταλιστικό σύστημα δε μερεμετίζεται.

Την ατάκα του γγ για το λαφαζάνη, που αν ήταν τίμιος έπρεπε να έχει πει «το καπελάκι μου και φεύγω» από το σύριζα. Αυτή όμως ήταν η μόνιμη ατάκα του παλάβρα του αντωνάκη (πάει και το μου) από το «η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα», που έμενε μόνο στις απειλές, χωρίς ποτέ να τις κάνει πράξη και κατέληξε στο τέλος να έχει μόνο μάρτυρα υπεράσπισης στο δικαστήριο τον ταρίφα τον παντόφλα.

Τον αναλυτικό λόγο του κουτσούμπα, που δεν είναι ακριβώς απέριττος και δωρικός. Αλλά αν φαίνεται καμιά φορά ότι πλατειάζει, είναι γιατί θέλει να κάνει πλατύ άνοιγμα και να γίνει κατανοητός κι από τον τελευταίο τηλεθεατή που τον παρακολουθεί.

Το καπιταλιστικό σύστημα δεν παίρνει μερεμέτια.

-Να αγιάσει το στόμα του γγ, που τόνισε επανειλημμένα πως οι δικοί μας ψηφοφόροι είναι συνέχεια στο δρόμο του αγώνα και των κινητοποιήσεων. Το θέμα είναι οι άλλοι πού βρίσκονται και γιατί κάθονται στον καναπέ τους.

Πολύ καλή ήταν κι η παραδοχή του πως όταν το κόμμα έχει οικονομική στενότητα –όπως τώρα- αυτός είναι ο πρώτος που δε θα πάρει το μισθό του.

-Ο μπογιόπουλος δεν είναι άστεγος (κομματικά, επαγγελματικά ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο), βγαίνει στο φακό πιο συχνά από τον κουτσούμπα (αν και βασικά τους έχουν αραιώσει αμφότερους) και αξιοποιείται στο θίασο του καζάκου, που ανεβάζει μια πολύ αξιόλογη παράσταση αντιφασιστικού περιεχομένου.

Ναι αλλά δε θα ήταν πολύ λογικό να αξιοποιηθεί και με κάποιον άλλο τρόπο; Και εμένα μου έχει μείνει αυτή η απορία.

Ένας πολίτης (κέιν) από το κοινό ρώτησε αν πρέπει να αλλάξει κάτι και στην ηγεσία του κουκουέ. Όχι που δε θα έμπαινε θέμα ηγεσίας για το κόμμα, επειδή ο κουτσούμπας είναι σχετικά φρέσκος. Αναρωτιέμαι αν γίνονται ποτέ παρόμοιες ερωτήσεις κι αυτός ο διαχωρισμός ηγεσίας-βάσης και σε άλλους αρχηγούς πολιτικών κομμάτων.

Το σύστημα δε μερεμετίζεται. Μερεμετίσου εσύ.

Ας κλείσουμε με ελαφριά διάθεση και δύο μικρά τρολαρίσματα.

Αν ήταν να βάλω κάποιον τίτλο στην χτεσινή συνέντευξη, θα αξιοποιούσα κάποιες από τις αγαπημένες εκφράσεις του κουτσούμπα («σας καλούμε να σκεφτείτε αυτά που λέμε»… «γιατί μπορεί βρε αδερφέ…» ) και θα κατέληγα στον τίτλο της ανάρτησης. Σκέψου το ρε αδερφέ, τι έχεις να χάσεις;

Παρόλα αυτά κάποιοι αξιοποίησαν τη ροή προγράμματος του σταρ και τις ταινίες που έπαιξαν πριν και μετά την εκπομπή. Έτσι μετά την ταινία «το άδυτο» περάσαμε στα… άδυτα του περισσού κι από εκεί στη «συνέντευξη με ένα βρικόλακα», που κατέληξε στην παρακάτω εικόνα.

Αν και ο πραγματικός βρικόλακας δεν είναι άλλος από το κεφάλαιο που ζει κι αναπαράγεται (διευρυμένα) ρουφώντας την υπεραξία της ζωντανής εργασίας. Ενώ εμείς είμαστε το φάντασμα που πλανάται ακόμα πάνω από τον αστικό κόσμο, στοιχειώνοντας τα όνειρά του.

Όπως με πληροφόρησαν επίσης οι συνεργάτες της κε του μπλοκ, την κυριακή επικράτησε στον τελικό ενός χορευτικού ριάλιτι ο ησαΐας ματιάμπα, που συμμετείχε στο πρόγραμμα του τελευταίου φεστιβάλ της οργάνωσης –ενώ πέρσι είχε νικήσει μια άλλη που συμμετείχε στον περσινό θίασο του καζάκου.

Το χτεσινό βράδυ γέμισε με τη συνέντευξη του γγ –αλλά ήταν κρίμα που έβαζαν διαφημίσεις, την ίδια ώρα με την ανατροπή του πρετεντέρη και δεν μπορέσαμε να απολαύσουμε τις αναλύσεις του τζήμερου για το μήτρογλου.

Και σήμερα; Πώς θα γεμίσουμε απόψε σφοι το κενό; Με μπογδάνο;

Ρώτα με ό,τι θες

Και τώρα; Τι θα απογίνουμε χωρίς βαρβάρους κι αλέκα; Να τη ρωτήσουν για χιλιοστή φορά, γιατί πήγε η κόρη της στο αμερικάνικο κολέγιο κι αν συνάδει αυτό με την ιδεολογία του κομμουνιστή; Ή για το αγαπημένο θέμα της διαδοχής και πότε θα έρθει επιτέλους το πλήρωμα του χρόνου να φύγει; Που αν πάρεις δηλ αθροιστικά τις φήμες και τα σενάρια που είχαν βγει μέχρι πέρσι για την αλλαγή της αλέκας και το διάδοχό της, παίζει να βγαίνουν περισσότερες και από τις απόπειρες δολοφονίας κατά του φιντέλ κάστρο. Και η αλέκα να τους απαντά πως θα δουλέψει σε όποιο πόστο της υποδείξει η κετουκε, ακόμα και να καθαρίζει σκάλες στον περισσό. {Λες…;} Ήταν κι αυτή μια κάποια λύση…

Δεν ανησυχώ όμως, θα τη βρουν την άκρη και με τον κουτσούμπα. Μέχρι τώρα εστίαζαν στο αυστηρό σοβιετικό του παρουσιαστικό και το αγέλαστο πρόσωπο –που όποιος τον έχει ακούσει να μιλάει έστω και μια φορά, καταλαβαίνει πως είναι αστικός μύθος. Ή στην χαμηλή αναγνωρισιμότητά του –δεν τον ξέρει ούτε ο πάγκαλος. Και σε εκείνα τα επεισόδια από τα «εγκλήματα» με τον κύριο και τη μέλλουσα κυρία κουτσούμπα, από την επαρχία.

Μετά από την αποψινή του εμφάνιση στον ενικό του χατζηνικολάου, μπορεί να βρουν κάτι καινούριο να ασχοληθούν. Πχ το «ειδικό βάρος» του κούτσι, ή τη βαθιά λαϊκή στερεοελλαδίτικη προφορά του.

Ναι αλλά τι θα τον ρωτήσουν; Και τι ερωτήσεις θέλαμε εμείς να του κάνουν –με; Αυτό είναι αρκετά ιντριγκαδόρικο ερώτημα. Καταρχάς αποκλείεται να τον ρωτήσει ο χατζηνικολάου για τις γραβάτες, όπως τον τσίπρα. Που αν είναι αυτό δηλ κριτήριο για την προοδευτική και συνεπή ταξική πολιτική του σύριζα, ο αλέξης είναι πιο αριστερός κι από τους μπολσεβίκους του λένιν, που φορούσε σχεδόν πάντα γραβάτα –σε αντίθεση με το σύντροφο με το μουστάκι.

Θα τον ρωτήσουν λογικά για την πώληση του 902 και την κυπριακή οφ-σορ. Προσωπικά θα ήθελα να συμπεριλάβει στην απάντησή του κι ένα κομμάτι που να εξηγεί αν υπήρχε κάποια εναλλακτική και για ποιο λόγο δεν προτιμήθηκε. Θα το ρωτήσουν μάλλον κάτι και για τις απολύσεις στο ριζοσπάστη ή ειδικά για την περίπτωση του μπογιόπουλου, που έχει κάποιο λαϊκό έρεισμα. Εμένα πάντως θα με ενδιέφερε να πει, κοντά στα άλλα, γιατί δε συνεχίζουμε να αξιοποιούμε σε εθελοντική βάση κάποιους απολυμένους συντρόφους, δημοσιεύοντας κείμενα κι αναλύσεις τους στο ρίζο, για να εμπλουτίσουμε το περιεχόμενό του.

Η πιο προβλέψιμη ερώτηση θα είναι πιθανότατα σχετικά με την αριστερή ενότητα και τη συνεργασία με το σύριζα. Θα ‘ναι μια πολύ καλή ευκαιρία να θυμίσει ο κουτσούμπας το παράδειγμα της ικαρίας και μια σειρά αντίστοιχες περιπτώσεις σε τοπικές εκλογές κι αρχαιρεσίες σωματείων, ομοσπονδιών, κτλ, βάζοντας έτσι μια τελεία σε αυτή την παραπλανητική ιστορία. Ίσως βρεθεί κάποιος να κάνει την έκπληξη και να τον ρωτήσει για τα περιθώρια κοινής δράσης με δυνάμεις όπως το αλαβανικό σχέδιο βήτα και η ανταρσύα. Για εμένα πάντως θα ‘χε ιεραρχικά μεγαλύτερη σημασία να αναλύσει –εφόσον τεθούν βέβαια- κάποια ζητήματα για τη λαϊκή συμμαχία. Να εξηγήσει γιατί δεν αξιοποιείται όλο το κομματικό δυναμικό κι οι εφεδρείες οπαδών και φίλων στην καθημερινή δουλειά, ή γιατί οι πορείες και άλλες καθημερινές δράσεις δε συγκεντρώνουν τόσο κόσμο όπως κάποιες απεργίες ή ακόμα και κάποιες συνεστιάσεις, με χαρακτήρα οικονομικής εξόρμησης, όπου γίνεται πανικός από κόσμο.

Περιμένω σχεδόν σίγουρα κάποια ερώτηση για το νόμισμα και μια πιθανή έξοδο από την ευρωζώνη, που θα είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να ξεκαθαριστούν διάφορες παρανοήσεις και μια οργανωμένη σπέκουλα, που επιχειρεί να παρουσιάσει το κόμμα ως υπέρμαχο του ευρώ. Μια απάντηση που θα μπορούσε να επεκταθεί στο θέμα της εξόδου από την ευρωπαϊκή ένωση και τη σύνδεσή του με τη δημιουργία επαναστατικής κατάστασης και το στρατηγικό ζήτημα της εξουσίας.

Και θα υπάρξει οπωσδήποτε μια ερώτηση για το θέμα της κυβέρνησης, πχ με ποιους όρους θα συμμετείχε το κκε σε μια κυβέρνηση συνεργασίας ή τι θα έκανε αν αποκτούσε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Κι αν ο κουτσούμπας αναφερθεί στην ιστορική πείρα, μπορεί να μιλήσει επίσης και για τα διδάγματα από τις κυβερνήσεις τζανετάκη και ζολώτα κατά την περίοδο 89-90.

Μακάρι να το ρωτήσουν και για τον τρίτο τόμο του δοκιμίου και την περιβόητη «αποκαθήλωση του φλωράκη», όπως σε μια πρόσφατη συνέντευξή του στην ελευθεροτυπία, με την πληρωμένη απάντηση για το λαφαζάνη και την ατάκα του χαρίλαου για τους εκφραστές του επιστημονικού οπορτουνισμού!

Του Πάνου Ζάχαρη από το Ποντίκι

Υπάρχουν σίγουρα πολλά ζητήματα για τα οποία θα θέλαμε μια απάντηση από τα πλέον αρμόδια χείλη, όπως πχ για την κατάσταση στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, αλλά δεν είναι πολύ πιθανό να τεθούν από το κοινό σε μια τέτοια συζήτηση. Σε αυτές τις περιστάσεις, μοιάζουμε από μία άποψη με τους θεατές των αρχαίων θεατρικών έργων, που ήξεραν σε γενικές γραμμές το περιεχόμενο και την υπόθεση της παράστασης, αλλά ήθελαν να δουν πώς θα το αποδώσει ο ποιητής και αν το κάνει καλά, για να κερδίσει το κοινό του.

Το οποίο κοινό μπορεί να έχει άγριες διαθέσεις, όπως την άλλη φορά, με την προεκλογική εμφάνιση της αλέκας, που έγινε το στούντιο αρένα με λιοντάρια· τα οποία μετατράπηκαν έξαφνα σ’ αρνάκια, με τον τσίπρα και τον κουβέλη. Το χειρότερο είναι πως οι επίδοξοι μυαλοπώληδες θα έχουνε χρόνο να προετοιμάσουν μια τρομερή εξυπνάδα –και να την προβάρουν μπροστά στον καθρέφτη- η οποία θα αποστομώσει τους πάντες και θα αφήσει μέχρι και τις καρέκλες λιπόθυμες στο άκουσμά της.

Αλλά από μια άποψη, όσο πιο προβοκατόρικα είναι κάποια ερωτήματα, τόσο το καλύτερο, για να απαντήσει σε όλα εξαντλητικά ο κουτσούμπας. Που όταν δεν έχει πίεση χρόνου γίνεται αναλυτικός και άκρως επεξηγηματικός. Στο κάτω-κάτω της γραφής, όσο σκληρό και αν αποδειχτεί το κοινό του χατζηνικολάου, αποκλείεται να είναι πιο εχθρικό από τους αστούς μεγαλοδημοσιογράφους, που δε θα τον άφηναν να σταυρώσει κουβέντα.

Πόσο μ’ αρέσεις τελεβιζιόν…

Τι έχουμε μάθει φέτος από το αναγεννημένο τηλεοπτικό σκηνικό στην ελλάδα της κρίσης που γίνεται ευκαιρία; Σε τι γίναμε σοφότεροι από τις πολιτικές συζητήσεις και τις εκπομπές διαλόγου που παρακολουθήσαμε;

Καταρχάς είχαμε την επιστροφή στα τηλεοπτικά δρώμενα του χατζηνικολάουυ, που είναι έξυπνος δημοσιογράφος κι ακόμα πιο έξυπνος επιχειρηματίας, μαζεύοντας όλα τα δυνατά χαρτιά στο ‘αληθινό’ ραδιόφωνο του real, που κάνει πάρτι πρωτιάς στις ακροαματικότητες. Και δεν έχει κανένα πρόβλημα να φιλοξενεί στη συχνότητά του και δηλωμένους κομμουνιστές ή συμπαθούντες, σαν τον μπογιόπουλο, την κανέλλη και τους συντελεστές της ελληνοφρένειας, εφόσον του εξασφαλίζουν αυτά τα νούμερα, μαζί με το άλλοθι της πολυσυλλεκτικής αντικειμενικότητας. Όπως λέει και ένα γνωστό τσιτάτο, οι καπιταλιστές είναι ικανοί να μας πουλήσουν και το σχοινί με το οποίο θα τους κρεμάσουμε, προκειμένου να βγάλουν κέρδος.

Ο χατζηνικολάου αποδείχτηκε αρκετά έξυπνος, ώστε να βάλει στο περιθώριο το οννεδίτικο παρελθόν του και να πλασάρει ένα μετριοπαθή κριτικό αντιμνημονιακό λόγο, που έμοιαζε με όαση στη γενική ξεραΐλα του ειδησεογραφικού τοπίου. Κι ανάγκασε εν μέρει και τους ανταγωνιστές του να προσαρμόσουν ανάλογα το δικό τους λόγο, κρατώντας μερικά προσχήματα, για να μην εκτίθενται χειρότερα κι από κυβερνητικό εκπρόσωπο.

Η μεγάλη φετινή καινοτομία του (εκτός από τη μετατόπισή του σε θέση πολιτικού σχολιαστή του δελτίου αντί για παρουσιαστής ειδήσεων) ήταν θεωρητικά το κοινό του ενικού στο στούντιο, με τις άμεσες ερωτήσεις και τον απευθείας διάλογο με τους πολιτικούς, πέρα από την ξύλινη, καθιερωμένη δομή αυτών των εκπομπών.

Αυτό το καινούριο στοιχείο κέντρισε αρχικά την περιέργεια και το ενδιαφέρον αρκετών τηλεθεατών, που κινούνταν από διαφορετικά ελατήρια. Από το να δουν ένα τηλεοπτικό στούντιο να γίνεται αρένα και να το απολαύσουν τρώγοντας ποπ-κορν και πατατάκια ως συνοδευτικό του θεάματος. Μέχρι το να παρακολουθήσουν μια πιο ουσιαστική συζήτηση με καίρια ερωτήματα που να στριμώχνουν στον τοίχο τους κρατούντες και να επέλθει ένα είδος τηλεοπτικής κάθαρσης σε συναισθηματικό επίπεδο για τους τηλεθεατές που πλήττονται άμεσα από την πολιτική που εφαρμόζεται.

Γρήγορα βέβαια οι ελπίδες αυτές αποδείχτηκαν φρούδες κι εξανεμίστηκαν. Γιατί το αστικό πολιτικό προσωπικό είναι είτε αρκετά χοντρόπετσο, ώστε να μην το νοιάζει που εκτίθεται με όσα λέει, είτε ειδικευμένο να ξεφεύγει επαγγελματικά σα χέλι από την ουσία του πράγματος με περίτεχνες φράσεις και καταιγισμό αριθμών που ευημερούν. Και ο ενδεδειγμένος τρόπος για να ξεφύγει από τον κλοιό ένα πολιτικό παχύδερμο είναι να διαλαλήσει σε όλους τους τόνους την ευαισθησία του για το δράμα που περνά η χώρα κι οι συμπολίτες μας αυτή την περίοδο και πόσο βαθιά τον έχει συγκλονίσει.

Την περασμένη βδομάδα για παράδειγμα ο βρούτσης στον ενικό είχε ως μόνιμη επωδό σε ό,τι κι αν του έλεγαν, μια κασέτα που έλεγε: έχετε δίκιο, σας καταλαβαίνω. Κι αν ήταν πιο κοντά στο κοινό, σε απόσταση βολής, μπορεί να τους έκανε κι ένα φιλικό ταπ-ταπ στην πλάτη, ως έμπρακτο δείγμα της ενεργού συμπαράστασης της πολιτείας. Μέχρι που τον περιέλαβε κάποιος από το κοινό και ξέσπασε: δε θέλω να μου πεις ότι καταλαβαίνεις το πρόβλημα, λύση θέλω. Για να του απαντήσει ο βρούτσης «δε θα σας πω πως συμμερίζομαι το πρόβλημά σας, αφού δε θέλετε… Αν και είναι αλήθεια!».

Μπράβο ρε γίγαντα, την ατάκα σου εσύ…

Οι απαντήσεις για την ταμπακέρα δεν είχαν περισσότερη πρωτοτυπία. Παραδέχονταν μεν την ύπαρξη του προβλήματος, αλλά έβαζαν ως προοπτική το επόμενο χρονικό διάστημα, που θα εφαρμοστούν διάφορα ηλεκτρονικά προγράμματα με ωραίες ονομασίες (ήλιος, άτλας, εργάνης) και θα επιλύσουν αυτομάτως όλες τις παθογένειες, ενώ ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός. Με τον ήλιο τα βάζω, με τον άτλα τα βγάζω, τι έχουν οι έρμοι οι συνταξιούχοι και ψοφάνε;

Την περασμένη βδομάδα παρεμπιπτόντως βγήκαν τα μισθολογικά στοιχεία από το πληροφοριακό σύστημα εργάνης και ο ριζοσπάστης δημοσίευσε ένα διαφωτιστικό στατιστικό πίνακα, όπου φαίνεται πως το 80% των μισθωτών του ιδιωτικού τομέα αμείβεται με λιγότερα από 1500 ευρώ μικτά το μήνα –ενώ ένας στους πέντε εργαζόμενους έχει απολαβές που δε φτάνουν ούτε καν τα 500 μικτά. Κάτι που δείχνει το μέγεθος της φτώχιας και της εξαθλίωσης στη σημερινή ελλάδα, ιδίως αν συνυπολογίσουμε πως το σύνθημα που βάζει το παμε για 1500 βασικό μισθό, δε βγαίνει σαν αθηνά από το κεφάλι μας, αλλά έπαιρνε υπόψη του το όριο φτώχιας.

To 80% του ιδιωτικού τομέα παίρνει κάτω από 1500 μικτά

Αλλά το πιο απογοητευτικό κομμάτι στον ενικό είναι το ίδιο το κοινό, που σε κάνει συχνά ν’ απορείς από πού το ψωνίζει ο χατζηνικολάου (πιθανόν απ’ το κοινό του καζάκη) και γιατί δηλώνει συμμετοχή στην εκπομπή, εφόσον δεν έχει κάτι δικό του να πει και δανείζεται κλισέ που έχει αποστηθίσει απ’ τα δελτία, για να συνθέσει άποψη –γιατί ως γνωστόν, η κοινή γνώμη δεν έχει γνώμη. Δέχεται ευχάριστα, σα ζάπινγκ, τις μικρές εναλλαγές, αλλά δε σκέφτεται ποτέ να κλείσει την τηλεόραση και να αλλάξει το έργο, μένοντας προσκολλημένη με τη δύναμη της συνήθειας στον καναπέ. Υπνωτίζεται από οθόνης και παπαγαλίζει όσα άκουσε, όπως στην υπνοθεραπεία, με τις ίδιες ακριβώς κούφιες φράσεις, που δεν είναι καν ξύλινες. Αναπτύσσει τηλεοπτική συνείδηση και μαθαίνει να μιλά και να σκέφτεται με όρους τηλεοπτικούς και ελεγχόμενους, ακόμα και να αντιδρά ή να ‘εξεγείρεται’ στα πρότυπα της κοινωνίας του θεάματος, χάνοντας κάθε στοιχείο αυθεντικής λαϊκότητας.

Εδώ μπορεί να κολλήσει ένας πιο συνολικός προβληματισμός για το είδος και την ποιότητα του διαλόγου που μπορεί να γίνει στην τηλεόραση. Μια αρθρογράφος της ελευθεροτυπίας εξηγούσε την άρνησή της σε μια τηλεοπτική πρόσκληση και επικαλέστηκε μεταξύ άλλων μια πρόσφατη έρευνα που έδειχνε πως «ο μέσος όρος διακοπής καλεσμένου σε talk show στην προ εικοσαετίας κρατική ήταν περί τα τέσσερα λεπτά, ενώ σήμερα τα είκοσι πέντε δευτερόλεπτα!»

Αναρωτιέται κανείς συνεπώς πόσο εύκολο είναι να αναπτύξει έναν ολοκληρωμένο συλλογισμό σε τέτοια πάνελ και αφετέρου πόσοι σύγχρονοι τηλεθεατές θα μπορούσαν να παρακολουθήσουν μέχρι τέλους μια συζήτηση «παλαιού τύπου» από ένα κοινό που έχει διαπαιδαγωγηθεί στην κουλτούρα της ατάκας και αδυνατεί να αποκωδικοποιήσει πιο σύνθετα μηνύματα που ξεπερνούν αυτό το μέγεθος.

Τις προάλλες πχ βρέθηκαν μαζί στο πάνελ του ενικού ο παφίλης κι ο μπογιόπουλος, ως εκπρόσωπος του κουκουέ και συνεργάτης του ενικού αντίστοιχα, δηλ δύο από τους ικανότερους αγκιτάτορες του κόμματος, με ευρύτερες συμπάθειες, που τηρουμένων των αναλογιών είναι σαν απαγορευμένη φαντασίωση ή σα να έχεις πχ στο τραπέζι σου πίτσα μαζί με πιτόγυρα. Ειδικά ο παφίλης έκανε μια φοβερή κατά τη γνώμη μου εκλαϊκευτική ανάλυση, που αξίζει να τη δει κάποιος είτε τοποθετεί τον εαυτό του κοντά στο κόμμα είτε όχι. Για να ακούσει όμως κανείς ζωντανά ένα δεκάλεπτο σοβαρής ανάλυσης, έπρεπε να περιμένει ένα τρίωρο μαζί με τις διαφημίσεις και να λουστεί όλα τα υπόλοιπα, χώρια οι διακοπές του φιλελφασίστα τζήμερου.

Στο τέλος τουλάχιστον βγήκε η είδηση πως σε κάποια από τις επόμενες εκπομπές ο χατζηνικολάου θα φιλοξενήσει τον κουτσούμπα που είναι πολύ καλός όταν έχει χρόνο να αναλύσει τη σκέψη του. Το θέμα είναι τι κοινό θα έχει να αντιμετωπίσει και αν θα είναι το ίδιο επιθετικό όσο ήταν προεκλογικά και με την αλέκα, όπου κάποιοι επαγγελματίες αγανακτισμένοι σηκώθηκαν να φύγουν από το studio, πριν καν τελειώσει η εκπομπή, ενώ μετά ήταν αρνάκια στον τσίπρα και τον κουβέλη –ο τελευταίος πρέπει να τους νανούριζε κιόλας με το λόγο του.

Σε φιλικό περιβάλλον πάντως ο κουτσού πιάνει μία ώρα τουλάχιστον στις ομιλίες του. κι αν ποτέ γίνει η επανάσταση, νομίζω πως θα βάλει στο μάτι και το ρεκόρ του φιντέλ στον οηε…