Μια τρύπα στο νερό - Δέκα χρόνια μετά...

Φοβερό, ψηφίζουμε και κάνουμε
Μια τρύπα στο νερό, μωρό μου τι μας κάνουνε.
(Ναι, η Πωλίνα είχε πει και γι’ αυτό).

Φοβερό! Τρομερό! Και κάθε άλλο παρά πάρα πολύ ωραίο -που είναι μικρή λογοτεχνική άσκηση για να παρατεθούν στη σειρά δυο «παρα» που τονίζονται διαφορετικά.

Το δημοψήφισμα του ’15 ήταν κάπως σαν τραγούδι της Πωλίνας. Κι όσοι χλευάζουν την καλτ αναφορά, ίσως αγνοούν τον όψιμο ριζοσπαστισμό της ύστερης κ. Μισαηλίδου (ναι, ο ΣΥΡΙΖΑ το κατάφερε και αυτό), που μελαγχολούσε με την ντεκαντάνς -ακόμα και του ΚΚΕ- και έγραφε στον τοίχο της πως η ιστορία γράφεται με ανυπακοή -γιατί το είδε γραμμένο κάπου στα Εξάρχεια. Τρομερό!

Ή κάπως σαν την ατάκα-παρηγοριά του Μπονάτσου (Φοβερό - Τρομερό) στις «Κόντρες» προς την ηττημένη ομάδα.
Χάσατε, δεν έχει καμία σημασία! Όπως ακριβώς στο δημοψήφισμα.

Όχι, δεν έχει σημασία. Εκτός και αν είσαι ο χαμένος που τα παίρνει όλα -γιατί άμα χάνεις εκλογές, κερδίζεις στην απάτη. Ή εκτός αν νομίζεις πως κέρδισες και στήνεις χορό (του Ζαλόγγου) στην πλατεία Συντάγματος -είμαστε κάθε λέξη του. Και αν φοβάσαι μήπως βγούμε από την Ευρρώπη, χαλάρωσε, τραγούδα «Μιντιβίλι» και άκου τον Βλάσση.
-Γιατί; Σιγά την ήπειρο...

Μετά το εισαγωγικό, ακολουθούν μερικά ακόμα σημεία για τη σημερινή επέτειο.

Ο χαμένος χρόνος του Προυστ

Δέκα χρόνια μετά, το δημοψήφισμα φαίνεται σαν χθες, μα τόσο μακρινό. Ο ιστορικός χρόνος που περνά και χάνεται. Κι έπαψε να είναι πυκνός, γεμάτος κινηματικά γεγονότα, και ξαναρχίσαμε να τον μετράμε με εκλογικές θητείες. Δεύτερη τετραετία Μητσοτάκη -και ίσως τριτώσει το κακό. Ναι, ο ΣΥΡΙΖΑ το κατάφερε και αυτό. Να ξαναβγάλει στον αφρό τη ΝΔ με κραταιά ποσοστά, μα πρωτίστως να αραιώσει τον ιστορικό χρόνο, κλείνοντας κάθε πιθανό ρήγμα...

Σας παρακαλώ, δε θα ’θελα...

Ακτοπλοϊκά κλείσαμε, δωμάτια τσεκ, όλα έτοιμα, μια βδομάδα διακοπές και ηρεμία. (Έκτακτο δελτίο, πρωθυπουργικό διάγγελμα, αναγγελία δημοψηφίσματος, capital controls). Ή και όχι...

Το νησί ήταν έρημο (και πανέμορφο), η σύνδεση στο διαδίκτυο δύσκολη και περιστασιακή. Αλλά το χειρότερο ήταν να βγαίνεις σαν τον κλέφτη, να στήνεσαι στην ουρά του ΑΤΜ, να κρύβεσαι πίσω απ’ την κολόνα και να παρακαλάς να μην εμφανιστούν από το πουθενά οι κάμερες και γίνεις ρεζίλι ή ντεκόρ σε ρεπορτάζ τρομολαγνίας.

Αυτή ήταν και η τελευταία χρονιά που είδαμε τα ΜΜΕ να επηρεάζουν αντίστροφα τις κάλπες και να βγαίνει το αντίθετο από αυτό που (μας) υπαγόρευαν. Το βασικό επίτευγμα της ΠΦΑ δεν ήταν ότι έστησε ένα διήμερο ριάλιτι με καναλάρχες για τις δημόσιες τηλεοπτικές συχνότητες. Αλλά ότι ανέκτησαν τα κανάλια τη χαμένη τους αξιοπιστία. Ναι, ο ΣΥΡΙΖΑ το κατάφερε και αυτό...

-Το εξωκοινοβούλιο στον ρόλο του χρήσιμου ηλίθιου

Χειροκροτητής της κυβέρνησης και του Καμμένου (τσεκ). Χορευτικό συγκρότημα το βράδυ της Κυριακής (τσεκ). Μπράβος έξω από τα εκλογικά τμήματα (τσεκ). Θεατής της κωλοτούμπας, με κομμένη την ανάσα (αξιοπρέπειας) -τσεκ. Περνώντας όλα τα στάδια του πένθους -τσεκ. Με έμφαση στην άρνηση -να δει την πραγματικότητα. Χαρτομάντιλο για τα ετήσια δάκρυα της Περιστέρας -τσεκ. Αλλά πάντα σε ρόλο αθώας περιστεράς, που απαλλάσσεται λόγω βλακείας. Και με εμμονική προσκόλληση στον ρόλο του ΚΚΕ -πρώτη αντεστραμμένη αγάπη και παντοτινή. Και το καλύτερο; Τότε δεν είχε κανείς τους πρόβλημα με τις μαζικές συναυλίες. Πώς αλλάζουν οι καιροί...

Εν κατακλείδι, το μεγάλο πρόβλημα για το εξωκοινοβούλιο και τη στάση του δεν ήταν αυτό το... αγγελοπουλικό «μέχρι τέλους», μετά τη θρυλική κωλοτούμπα. Αλλά ότι κάπου εκεί τελείωσε η ουσιαστική παρουσία του στον δρόμο και πέρασε αρκετά χρόνια, γλείφοντας τις πληγές του από την απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα.

-Σόλων, Σόλων, πόσο δίκαιο είχες...

Όπου Σόλων, το ΚΚΕ. Δεν ξέρω πώς λειτουργείς εσύ, σφε αναγνώστη, και τι φαίνεται για μένα από όσα γράφω -τα οποία βγαίνουν με φίλτρα, σαν εικόνα στο Ίνσταγκραμ, αν και καμιά φορά τα προσθέτει μόνος του ο αναγνώστης. Σε κάθε περίπτωση, νιώθω συχνά αντιδραστικό άτομο -χωρίς να ανήκω στην αντίδραση. Δε δέχομαι εύκολα τις εύκολες εξηγήσεις, ψάχνω πάντα τα αδύναμα σημεία τους, ακόμα και με τον διάβολο θα συμμαχήσουμε για την αλήθεια -κάνοντας πχ τον δικηγόρο του. Ναι αλλά μήπως έτσι... Κάπως αλλιώς...; Και ας συμφωνούμε στα βασικά.

Δέκα χρόνια πριν, εν όψει του δημοψηφίσματος, έβλεπα το είδος μου να αντιδρά, να προβληματίζεται και να σκέφτεται να παίξει διπλή παραλλαγή, Χ2 -είτε όχι, είτε άκυρο, το καθένα με το δικό τους σκεπτικό. Κάποιοι σφοι αναρωτιούνταν μήπως κάνουμε τακτικά λάθος -και εγώ ήμουν ανοιχτός να το συζητήσουμε και ας μη συμφωνούσα απαραίτητα. Εκ των υστέρων, δεν είμαι απλώς πεισμένος για τη σωστή θέση του ΚΚΕ, αλλά είναι από τις σπάνιες φορές που το παραδέχομαι με θαυμασμό: για την πείρα του, το οξυμένο κριτήριο, τη συλλογική του αντίδραση, σε μια δύσκολη, πιεστική και αρκετά πρωτότυπη συγκυρία. Γιατί δεν παρασύρθηκε και δεν έπεσε οικειοθελώς στον γκρεμό.

-Το σύνδρομο του ξυπνητηριού

Ναι αλλά δεν τιμωρήθηκε για τη στάση του το ΚΚΕ; Ασφαλώς και το πλήρωσε, όπως συμβαίνει με κάθε δύσκολη θέση-επεξεργασία. Φάνηκε στις δεύτερες εκλογές, τον Σεπτέμβρη του ’15, στο στάσιμο ποσοστό και την αδυναμία να εισπράξει τη φθορά του μνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ, μολονότι κάμποσοι επέστρεψαν στα πάτρια ιδεολογικά εδάφη -και δεν πρέπει να υπήρχε σύντροφος (μέλος ή μη) που να μη γνώριζε προσωπικά άσωτους ψηφοφόρους που διακατέχονταν από εκλογικό νόστο και άλγος -λόγω του τραυματικού τρίτου μνημονίου.

Για τη μεγάλη πλειοψηφία, όμως, το ΚΚΕ ήταν κάτι σαν ξυπνητήρι. Χρήσιμο, απαραίτητο, καλούσε σε αφύπνιση, αλλά συνάμα ενοχλητικό και σίγουρα όχι η πρώτη επιλογή τους στην κάλπη. Σε κανέναν δεν αρέσει να του θυμίζουν τα λάθη του και το ΚΚΕ έκανε ακριβώς αυτό, απλά επειδή υπήρχε, και ας ήταν ελάχιστοι οι σφοι που υπέκυψαν στον ανθρώπινο πειρασμό να ξεσπάσουν από τη συσσωρευμένη πίεση των ημερών και να φωνάξουν κατάμουτρα: ΣΑΣ ΤΑ ’ΛΕΓΑ...

Πολλοί πάτησαν «αναβολή» στην αφύπνιση και συμπορεύτηκαν με μια μικρή καθυστέρηση. Οι υπόλοιποι συνεχίζουν τον μακάριο ύπνο τους, περιμένοντας την επόμενη γλυκιά αυταπάτη, που θα εξελιχθεί σε Εφιάλτη -και προδοσία. Ενώ κάποιοι σφοι αναρωτιούνται ρητορικά στο διηνεκές τι άλλο/διαφορετικό έπρεπε να κάνουμε, για να αποφύγουμε αυτή την κατάληξη.

Πλην Λακεδαιμονίων

Κι όμως. Το ΚΚΕ ήταν το μόνο (κοινοβουλευτικό) κόμμα που υπερασπίστηκε στην πράξη την ετυμηγορία και το «ΟΧΙ» του «κυρίαρχου» λαού, την αμέσως επόμενη μέρα, στο συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών, που φρόντισαν να αποκοιμηθεί στην αγκαλιά του ΝΑΙ και το μετέφρασαν ως διαπραγματευτικό χαρτί σε ένα στημένο παζάρι, όπου το ξεπούλησαν πριν προλάβεις να πεις «έρπης».

Κάποιοι δυσκολεύονται ίσως να το πιστέψουν, αλλά θα το διαπιστώσουν όταν δημοσιευτούν τα πρακτικά εκείνης της σύσκεψης, από την οποία αποχώρησε ο ΓΓ, για να ομοφωνήσουν οι υπόλοιποι -πλην Λακεδαιμονίων. Και ίσως τώρα, που θυμήθηκε και ο (αναβαπτισμένος in USA) Τσίπρας να θέσει το ζήτημα (που θέτει εξ αρχής το ΚΚΕ), να έχουν ωριμάσει επιτέλους οι συνθήκες για να βγουν στη δημοσιότητα όσα ειπώθηκαν εκείνη τη μέρα. Και πάσα μονομερής ενέργεια επ’ αυτού, καλοδεχούμενη...

Το πραγματικό διακύβευμα

Τα γεγονότα είναι νωπά -από τη σκοπιά της ιστορίας-, οι γραπτές μαρτυρίες των πρωταγωνιστών λιγοστές, αλλά ο αστικός τύπος φιλοξενεί μια σειρά επετειακά αφιερώματα, με ενδιαφέρουσες πτυχές, διάφορα -γνωστά και μη- αφηγήματα και διαφορετικά επίπεδα «εξομολόγησης» και απεικόνισης της αλήθειας. Διαβάουμε πχ μεταξύ άλλων.

-Ότι ζήσαμε δραματικές στιγμές και φτάσαμε μια ανάσα από το GRexit.

-Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε κρυφή ατζέντα, με την έξοδο στο τραπέζι -ως «ατύχημα» ή πιθανό ενδεχόμενο- υπηρετώντας τα σχέδια του Σόιμπλε.

-Ότι το σχέδιο Β ήταν ανύπαρκτο έως ανεφάρμοστο και ότι ο Πούτιν μας ήθελε εντός της στρούγκας της ΕΕ.

-Ότι η ύπαρξη της ευρωζώνης κρεμόταν από μια κλωστή. Και ότι μια πιθανή έξοδος της Ελλάδας, θα είχε ως επόμενα επεισόδια και άλλα γουρουνάκια (από τα PIGS και τους σφους του Οδυσσέα).

-Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έπεσε μαχόμενος, μετά από 17 ηρωικές ώρες, φέρνοντας ένα πιο ήπιο μνημόνιο και την προοπτική μιας οριστικής εξόδου από αυτό.

-Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ υπολόγιζε να βγει το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, για να έχει λυμένα χέρια -αλλά όχι καθαρά από μνηνόνια.

-Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ διαπραγματεύτηκε -και έχασε- για την πλευρά των εφοπλιστών, των φαρμακοβιομήχανων και λοιπών «ευεργετικών ομάδων».

-Ότι η ρίζα της κρίσης ήταν η έλλειψη ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας και γι’ αυτό βίωσε πιο έντονους τριγμούς, πχ συγκριτικά με τη Γερμανία.

Και τέλος, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έφερε σε πέρας τη βρώμικη δουλειά, που δεν μπορούσαν να κάνουν τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, τη δεδομένη στιγμή. Ότι επιχείρησε να διαπραγματευτεί για τα επιμέρους -δηλαδή για συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα- χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Ότι η χούντα δεν τελείωσε το ’73 (αλλά ένα χρόνο μετά) και πάντως τα μνημόνια δεν τελείωσαν το ’18. Η ΕΕ και το Σύμφωνο Σταθερότητγας είναι ένα μνημόνιο διαρκείας και μαρτύριο χωρίς τέλος για τους λαούς.

Πέραν αυτού, η κε του μπλοκ είναι ανοιχτή σε οποιοδήποτε ερμηνευτικό σχήμα για τις λεπτομέρειες και το ουσιαστικό διακύβευμα της διαπραγμάτευσης ή την κατανομή των ρόλων. Αρκεί να μην ξεχνάμε την ουσία και αυτά που ξέρουμε για τις ενδοαστικές αντιθέσεις -σαν τους «μαρξιστές αναλυτές» που έβρισκαν συμμάχους πότε στη Λαγκάρντ, πότε στη Μέρκελ και πότε στον Μοσκοβισί.

-Και εσύ λαέ βασανισμένε...

Μην ξεχνάς τον Ωρωπό, τον φασισμό και τα διδάγματα της κρίσης για την ΕΕ και το σύστημα. Είναι ζήτημα πόσοι ήταν θύματα (αδέρφια εσείς) της κωλοτούμπας του ΣΥΡΙΖΑ, πόσοι γνώριζαν εξ αρχής ότι έδιναν εντολή για διαπραγμάτευση εντός του γνωστού ασφυκτικού πλαισίου -όπου δεν υπάρχουν περιθώρια για αποκλίσεις- και πόσοι ήταν έτοιμοι για κάτι παραπάνω, αν έβγαινε μπροστά το ΚΚΕ -ή όποιος άλλος στη θέση του.

Αλλά αυτή είναι μια συζήτηση που έχει ξαναγίνει...

Δέκα χρόνια μετά

Ένα πράγμα ποτέ δε θα αλλάξει, δέκα χρόνια μετά
Η δική μου καρδιά στον δικό σου ρυθμό θα χτυπά
(Ναι, η Πωλίνα έχει πει και για αυτό)

Δέκα (και άλλα τόσα και άλλα τόσα) χρόνια μετά, ένα πράγμα ποτέ δε θα αλλάξει. Ο καπιταλισμός. Και οι Πασοκιές (που θέλουν να τον κάνουν ανθρώπινο). Και ο δικός μας αγώνας για να τον ανατρέψουμε. Και οι αυταπάτες για τα δημοψηφίσματα. Που αν μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο, θα ήταν παράνομα. Και όχι, η αστική τάξη δε θα μας δώσει το σχοινί και τα εργαλεία για να την κρεμάσουμε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Θα φροντίσουμε εμείς για αυτό...

Και τέλος πάντων, τίποτα δεν πάει χαμένο (αρκεί να το αξιοποιούμε ως πείρα).
Ούτε καν τα δημοψηφίσματα και οι τρύπες που ανοίγουμε -στο νερό ή όπου αλλού.

Όμως εγώ δεν πανηγύρισα την ήττα

Είχαμε μείνει στο σημείο όπου ο Μητσοτάκης ζητά με πάθος την αλήθεια, I want the truth, αλλά λείπει ο Τζακ Νίκολσον απέναντι να του πει You can’t handle the truth και να πάρουν μαζί ένα βατόμουρο. Αλλά θα ήταν κρίμα να μην αξιοποιήσουμε αναδρομικά την επέτειο των δέκα χρόνων από την Πρώτη Φορά Αριστερά, που δεν ήταν ούτε πρώτη φορά ούτε Αριστερά -το πρώτο εξαιτίας του δεύτερου. Ας θυμηθούμε δέκα (+1 γιατί είναι μόδα) ενδεικτικά σημεία, που ξεχώρισε η κε του μπλοκ.

1. Γκολ από τα αποδυτήρια.

Το ΚΚΕ δε θέλησε ποτέ να συμμετάσχει σε μια κυβέρνηση, ούτε καν να ανοίξει διάλογο. Αντιθέτως, έδωσε μια πραγματική μάχη ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ. Φανταστείτε πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα, αν αυτό το λαϊκό κόμμα είχε μια στάση παρόμοια με αυτή των κομμουνιστών της Γαλλίας, της Ισπανίας ή της Πορτογαλίας που συμμετείχαν σε προοδευτικές κυβερνήσεις...

Θα μπορούσε να είναι σύντομο κουίζ, βρείτε ποιος το είπε. Αλλά ας το πάρει το Ποτάμι -που έμεινε με την όρεξη, χωρίς πόστο στην κυβέρνηση. Είναι ο Αλέξης Τσίπρας, συνέντευξη στη Λιμπερασιόν, στην πρώτη κιόλας ερώτηση για το ότι ένωσε την Αριστερά. Διακρίνεται ένας ελαφρύς τόνος πικρίας, σαν του Ιούλιου -αλλά χωρίς δημοψήφισμα και γ’ ενικό για τον εαυτό του- που άλωσε όλο το αριστεροχώρι και όλη σχεδόν τη Γαλατία. Όλη όμως, Ιούλιε; Πλην Λακεδαιμονίων βεβαίως-βεβαίως. 

Και το αστείο είναι ότι αν εξαιρέσεις το ύφος ή κάποιες διατυπώσεις (προοδευτικές κυβερνήσεις, εντός εισαγωγικών κτλ), μάλλον δε διαφωνούμε σε τίποτα. Ιδίως στην κατακλείδα. Φαντάσου να ’χε το ΚΚΕ ίδια στάση με τους κομμουνιστές της Γαλλίας, της Ισπανίας και της Πορτογαλίας. Θα ήταν τώρα στα αζήτητα της ιστορίας, όπως και αυτοί...

2. Δέκα χρόνια πριν -παρά κάτι ψιλά. Ένας σφος έλεγε για μια γνωστή του, συνάδελφο, που τις πρώτες μέρες δεν μπορούσε να κάτσει στο γραφείο απ’ τη χαρά της και σηκωνόταν όρθια κάθε τρεις και λίγο να πανηγυρίσει. Όμως αυτός δεν πανηγύρισε την ήττα και ήταν το μαύρο κόκκινο πρόβατο του γραφείου, γιατί διατηρούσε την κριτική του ικανότητα.

Θυμάμαι την αγνή και άδολη -σαν απλή αναλογική- χαρά ενός κόσμου που ’χε πιστέψει ότι η ελπίδα έρχεται -και δε μας καταδέχεται- με κόκκινο χρώμα και ένα σάκο γεμάτο δώρα. Κι αν αυτή η εικόνα ήταν κάπως απλοϊκή, παραμύθι για μικρά παιδιά, δεν πειράζει. Και τα μισά να κάνει απ' όσα λέει... Ή ακόμα χειρότερα: Έστω κι ένα να κάνει...

Τελικά έκανε τόσα και άλλα τόσα, αλλά για την άλλη πλευρά της ιστορίας κοινωνίας: μνημόνια, ιδιωτικοποιήσεις, ασφαλιστικό Κατρούγκαλου, συνδικαλιστικός νόμος Αχτσιόγλου, γη και ύδωρ στο ΝΑΤΟ. Και τίποτα απολύτως για να δικαιώσει τις μεγάλες προσδοκίες του λαού του -ή έστω τις πιο συγκρατημένες, έστω ένα... Γιατί ο λαός αυτός έπρεπε να το ξέρει ή αλλιώς να το μάθει με τον δύσκολο τρόπο. Ποτέ δεν πανηγυρίζουμε μαζί με τα αφεντικά μας. Και αν το κάνουμε, κάποιος από τους δυο κάνει λάθος. Και δεν είναι το αφεντικό μας...

3. Το στεφάνι του Αλέξη στην Καισαριανή, να τρίζουν τα κόκαλα των 200. Ο Γιάνης με το δόρυ του να καμακώνει το θεριό και να σκοτώνει την τρόικα -ουάου! Οι προγραμματικές δηλώσεις, όπου είναι κάθε λέξη του (αστικού) Συντάγματος! Τσουτσούρωμα και ανατριχίλα...

Να σου σηκώνεται η τρίχα από τις φτηνές, κακόγουστες παραστάσεις. Αλλά και από τις αντιδράσεις του κοινού που στερούνταν κοινής λογικής. Σα να σε βάζουν με το ζόρι να δεις στο σινεμά έργο του Παπακαλιάτη, να ψάχνεις επιρροές και ποιους αντιγράφει (τον Ανδρέα), να βγαίνεις από την αίθουσα σκασμένος στα γέλια, να θες να το μοιραστείς για να ξαλαφρώσεις, και να βλέπεις γύρω σου κόκκινα, δακρυσμένα μάτια.

Είναι να μη μουδιάζεις; Όχι από το θέαμα ή τη λοβοτομή στο κριτήριο. Αλλά γιατί δεν ωφελεί να πας στον τυφλωμένο που εθελοτυφλεί και να τον βρίσεις ή να του χτυπήσεις το λάθος του. Πρέπει να το βρει μόνος του και να το διορθώσει...

4. Ανάσες αξιοπρέπειας, για να στηρίξουμε τη διαπραγμάτευση της κυβέρνησης με τους θεσμούς (τότε ήταν ακόμα Τρόικα). Κι εσύ να κρατάς την ανάσα σου από τη σήψη, την αναξιοπρέπεια και το ρεζιλίκι -πχ για το αριστεροχώρι. Αλλά είχε και άλλο φαρμάκι ως τον πάτο του βαρελιού, τον Ιούλιο...

Δεν ξέρω αν ήταν τόσο δραματικές οι εξελίξεις και το διακύβευμα, αν φτάσαμε μια ανάσα από το GRexit και ποιος το ήθελε -έχω μερικά κενά σε αυτό το αφήγημα και περιμένω ακόμα το Κόμμα να πάρει πρωτοβουλία να βγουν τα πρακτικά από τη σύσκεψη των αρχηγών, μετά το δημοψήφισμα. Θυμάμαι όμως ότι δε γινόταν απολύτως τίποτα. Την αφόρητη ανία, τις συγκλονιστικά βαρετές στιγμές.

Είναι σαν αυτό που έλεγε ένας φίλος, όταν βγήκε η ταινία του Γαβρά του Βαρουφάκη, για το σενάριο-μπαρούφα. Πάει ένας τύπος στο Eurogroup να διαπραγματευτεί, του λένε «σάλτα και απαυτώσου», ξαναπάει να πει τα ίδια, του λένε «πάρε τον μπούλο», αλλά αυτός ξαναπάει να πει το ποίημα και αυτοί απαντάνε «ρε άντε από δω πήγαινε», οπότε αυτός ξαναπάει και...

Σαν ανέκδοτο με μέτριο χιούμορ. Αλλά σημασία έχει πώς τα λες...

5. Μετά τη διπλή εκλογική λαίλαπα του ’12, η ΚΟΜΕΠ κυκλοφόρησε με ένα διπλό χορταστικό τεύχος, όπου μεταξύ άλλων έβρισκε το ιστορικό αντίστοιχο του ΣΥΡΙΖΑ στη μεταπολεμική εξέλιξη του SPD (το κόμμα του Μαρξ και του Ένγκελς) στη Γερμανία σε αστικό πυλώνα της αντεπανάστασης. Αλλά η αναλογία έχει και συνέχεια...

Η αστική τάξη όφειλε ευγνωμοσύνη στον ΣΥΡΙΖΑ για τις πολύτιμες υπηρεσίες του σε μια κρίσιμη καμπή, αλλά θεωρητικά στον δημόσιο λόγο των δημοσιολόγων της, δεν τον έκανε ποτέ ισότιμα αποδεκτό, ως σάρκα από τη σάρκα της, όπως έκανε τελικά με το ΠΑΣΟΚ στο πέρασμα των χρόνων. Καλωσόρισε τη μετεξέλιξή του αλλά χτυπούσε πάντα τα νεανικά του αμαρτήματα κι έδειχνε να μην τον περιβάλλει με εμπιστοσύνη -πιθανότατα για να φτιάξει ένα πιο πειστικό δίπολο, σε μια εποχή με αμβλυμένες έως ανύπαρκτες ιδεολογικές διαφορές μεταξύ των αστικών κομμάτων.

Κι αν ψάχνει κάποιος επ' αυτού ιστορική αναλογία, θα την βρει πχ στο λυσσαλέο μίσος των ναζί για τον «σύντροφο» Έμπερτ -τον σοσιαλδημοκράτη πρόεδρο του Ράιχ, μετά την καθαίρεση του Κάιζερ, που συνεργάστηκε και με τα Freikorps για να επικρατήσει η τάξη στο Βερολίνο... Ή ακόμα και στον πορωμένο αντικομμουνιστή Παπανδρέου, που χρειάστηκε να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας-συνοδοιπόρος και να υπερασπιστεί τον εαυτό του, θυμίζοντας πως ο Δεκέμβρης ήταν μονόδρομος και θείο δώρο για τη Σκομπία και την τάξη που υπηρετούσε.

6. Ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ αστικοποιήθηκε όσο μπορούσε, βάσει σχεδίου και η βασική αυτοκριτική του ήταν ότι δεν το πέτυχε αρκετά ή ότι κουβαλούσε ακόμα βαρίδια. Δεν έγινε όμως ποτέ οργανικό συστατικό του βαθέος συστήματος, όχι γιατί δεν ήθελε αλλά γιατί δεν πρόλαβε ή δεν είχε τη σχετική τεχνογνωσία. Είχε πολλά δανεικά στελέχη και εκλογική βάση, με μοναδική συγκολλητική ουσία στις γραμμές του την εξουσία. Αλλά δεν απέκτησε ποτέ κοινωνικές ρίζες και μηχανισμό, σε κανένα επίπεδο -τοπική διοίκηση, φοιτητές, συνδικαλιστικό κίνημα- όπως κάποτε το ΠΑΣΟΚ. Κι αυτό είναι το βασικό στοιχείο που τον καταδικάζει στην αφάνεια, χωρίς πολλές ελπίδες άμεσης ανάκαμψης.

7. Οι ίδιοι οι Συριζαίοι, πάντως, δεν έβλεπαν τον εαυτό τους ως Έμπερτ και SPD, αλλά τουλάχιστον σαν Ρόζα Λούξεμπουργκ, αν όχι ως μπολσεβίκους: ευρωπαϊκή πρωτοπορία που τραβούσε μπροστά, σαν φωτεινός φάρος, και  την οποία η εργατική τάξη της Ευρώπης έπρεπε να στηρίξει πάση θυσία, σπάζοντας την πτωματική της αδράνεια -όπως έγραφε στην εποχή της η Ρόζα για την επανάσταση στη Ρωσία. Ο πάγος έσπασε, ο δρόμος χαράχτηκε -και ήταν προς τα πίσω ολοταχώς...

Τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ περιόρισε τις φιλοδοξίες του στο να γίνει το νέο ΠΑΣΟΚ, φλέρταρε ακόμα και με το ενδεχόμενο να γίνει η νέα ΝΔ, γνήσιος υπερασπιστής του φιλελευθερισμού που πρόδιδε ο Σαμαράς, ο Μητσοτάκης και τα ακροδεξιά δεκανίκια τους, αλλά στο τέλος δεν έγινε ούτε καν το νέο SPD. Έμεινε μια απλή συμπληρωματική τσόντα στο ΠΑΣΟΚ, όπως οι Podemos στην Ισπανία.

8. Η χειρότερη κυβέρνηση της Μεταπολίτευσης;
Το ακούσαμε για τον ΓΑΠ, για τους Σαμαροβενιζέλους, για τους ΑΝΕΛ, για τον Μητσοτάκη -για να μην σκαλίσουμε ακόμα πιο πίσω. Κι όλοι είχαν δίκιο, κατά μία έννοια.

Ποια είναι όμως η χειρότερη όλων; Η αμέσως επόμενη. Που θα συνεχίσει από εκεί που σταμάτησαν οι άλλες, κάνοντας όσα δεν μπόρεσαν ή δεν πρόλαβαν οι προηγούμενες. Κανείς άλλος, πλην του ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορούσε να περάσει σχετικά ανώδυνα τη δεδομένη στιγμή το Γ’ Μνημόνιο. Κανείς άλλος δεν μπορούσε να περάσει τόσο επιθετικά την αστική, νεοφιλελεύθερη στρατηγική, όσο η ΝΔ του Μητσοτάκη, τα τελευταία χρόνια. Και το αστικό κράτος έχει συνέχεια. Να δεις τι σου ’χω για μετά...

9. Ποια είναι η μεγαλύτερη «επιτυχία» της ροζ διακυβέρνησης; Έλα ντε.

Ότι έφτασε τόσο γρήγορα στα πρόθυρα της διάλυσης και της ανυπαρξίας; -Αγάπη μου, συρρίκνωσα τον ΣΥΡΙΖΑ.
Ότι επέτρεψε στη ΝΔ να επιστρέψει καβάλα στο άλογο, να φαντάζει αξιόπιστη εναλλακτική και να κερδίσει μεγάλα ποσοστά που είχε χρόνια να δει; -Αγάπη μου γιγάντωσα τη ΝΔ.
Ή ότι έδωσε το φιλί της ζωής στον πράσινο ήλιο του ΠΑΣΟΚ που όδευε ολοταχώς στη Δύση του; -Αγάπη μου, νεκρανάστησα το ΠΑΣΟΚ.
Ή μήπως (συγκεντρωθείτε, ή-ήήήή μήήήήπωωςςςς) ότι εμπέδωσε το ΤΙΝΑ σε πολύ κόσμο και τον έστειλε απογοητευμένο σπίτι του;
Ας επιλέξουμε στην τύχη το τελευταίο.

Αλλά μια μέρα μετά τα 10 χρόνια της ΠΦΑ, ο κόσμος γέμισε δρόμους και πλατείες, δείχνοντας πως το πένθος τελείωσε. Όχι πια δάκρυα, που έλεγε και ένα διαφημιστικό σλόγκαν -που θα ταίριαζε και για προεκλογικό σύνθημα.

10. Χωρίς (;) αυταπάτες, αφού όλες τις έκαψες και αυτοί αλήθεια τόσο τις ήθελαν, αλλά τις βλέπουν να αναγεννιούνται από την τέφρα τους, πριν από κάθε κάλπη. Το αριστεροχώρι είναι αθάνατο, σαν τις αυταπάτες του.
Να πεις για τις ανάσες αξιοπρέπειας; Για τη συνάντηση του ’12, στο πλαίσιο διερευνητικής εντολής, χωρίς να έχουν καν έδρες; Ή για τον μαζικό λαϊκό εκβιασμό που θα ασκούσε σε μια αστική κυβέρνηση το λαϊκό κίνημα, πχ κρατώντας την αναπνοή του -αλλά πώς θα έπαιρνε, τότε, ανάσες αξιοπρέπειας; Ή για τα 200 άτομα, που μάζεψαν μετά βίας, όταν ψηφιζόταν το τρίτο μνημόνιο στη Βουλή;

Όλα τυπικά και προβλέψιμα, βγαλμένα από το εγχειρίδιο, εκτελεσμένα χωρίς εκπλήξεις και φαντασία, σχεδόν ανιαρά. Αλλά πλήρως πετυχημένα, αναπόφευκτα σαν πεπρωμένο. Και πάλι από την αρχή, σαν τον βράχο του Σίσσυφου, που είναι η τιμωρία για το προπατορικό αμάρτημα του οπορτουνισμού: να ξαναζεί με πάθος τις αυταπάτες του, σαν τη μέρα της μαρμότας.

Και τώρα; Τώρα τι λες; Τι γίνεται μετά από μια δεκαετία;
Δέκα χρόνια μετά, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει γίνει (σχεδόν) δέκα κομμάτια, με ισάριθμες διασπάσεις: ΛαΕ, ΜέΡΑ25, Ζωή, ΝεΑΡ, Κασσελάκης, χώρια η νεολαία, η ξενερωμένη ΔΕΑ, η ξενερωμένη ΚΟΕ, ο Αλαβάνος -καλά εσύ αποχώρησες νωρίς-, οι ατομικές αποχωρήσεις κι η διάσπαση του ατόμου -όταν δεν έχει μείνει κάποιος άλλος να φύγει για να κλείσει την πόρτα. Το χειρότερο 10year τσάλεντζ στην ιστορία των Τσάλεντζ(ερ).

Ποιος θα φανταζόταν τον Γενάρη του ’15 μια προφητεία αλά Μητσοτάκ (του πρεσβύτερου): σε δέκα χρόνια κανείς δε θα ασχολείται με αυτό το ζήτημα; Άραγε τότε θα υφίσταται τυπικά; Και ποιος θα είναι ο νέος ΣΥΡΙΖΑ στη θέση του; Τι θα γίνει σε δέκα χρόνια, στα μέσα της επόμενης δεκαετίας;

Ένα πράγμα ποτέ δε θα αλλάξει δέκα χρόνια μετά
Η δική μου καρδιά στον δικό σου ρυθμό θα χτυπά

Στο ΚΚΕ έχω εμπιστευτεί την καρδιά μου, που λέει και ο Θύμιος, και δεν πάσχει από αρρυθμίες.
Γιατί αυτό ποτέ δεν πανηγύρισε την ήττα, που ήρθε ντυμένη σα νίκη. Και τώρα μπορεί να μας κοιτά στα μάτια για αυτό.

Μια χαρά είσαι, πάνε κυβέρνα τους...

Τα όμορφα χωριά, όμορφα καίγονται. Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κακό χωριό με λίγα σπίτια (ποτέ δεν έπαψε να είναι τέτοιο) και τα στελέχη του γίνονται από δυο χωριά χωριάτες (κατακαημένο Λέτσοβο). Δεν έχει βέβαια ανάγκη από μέλη, εφόσον υπάρχουν followers. Και μπορεί να μην έχει ούτε αμυδρή σχέση με το αριστεροχώρι πλέον, αλλά τα σκηνικά στην πρόσφατη ΚΕ του παραείναι γκροτέσκα, ακόμα και για αστικό κόμμα.

Βλέποντας τον Κασσελάκη, σαν (όχι τόσο) εξελιγμένο ανθρωποειδές, με φτωχή απομίμηση ανθρώπινου λόγου και σκέψης, να αποκηρύσσει την «κομματίλα» από το β(λ)ήμα της ΚΕ ενός πολιτικού κόμματος, αναρωτιέσαι βασικά τι να πεις και τι να τραγουδήσεις. Θα είναι σα (να μπαίνει η Άνοιξη της Πράγας) να κλέβεις εκκλησία -που θα διαχωριστεί από το κράτος, για να μην κλέβουμε το δημόσιο. Ή έστω τον Πάπα, με το αλάθητο και τα αγέρωχα μούσκουλα, που ανήκουν μόνο στη βάση που τα εξέλεξε. Έξω οι βάσεις του θανάτου. Και αγάπη μόνο.

Τι να σου πω (3)/ που να μην το έχει πει κανένας σε κανέναν, που θα έλεγε αν μπορούσε και ο Λουκιανός στον Κασσελάκη, στην πρόσφατη συναυλία στον Λυκαβηττό. Και ύστερα θα έβλεπε τη Βαγενά δίπλα στον Στέφανο και θα άρχιζε να λέει το εμβατήριο της σιωπής.
Και τώρα αναρωτιούνται για ποιαν Αριστερά...
«Τη σύγχρονη. Την κυβερνώσα. Την επαγγελματική» που λέει και ο πρόεδρος. Ας του γράψουν να λέει και μερικά τσιτάτα του Λένιν, για τα επαγγελματικά στελέχη και το κόμμα νέου τύπου, να καεί το πελεκούδι.

Τι πρέπει να πεις άραγε για κάποιον που παράγει τόσο επικοινωνιακό θόρυβο, χωρίς να λέει τίποτα. Βασικά είναι δύσκολο και να σατιρίσεις κάποιον που καταφέρνει να αυτογελοιοποιείται έτσι -πιο εύκολα κι από τον γουρλομάτη, που θα έλεγε ένα συριζοτρόλ. Οπότε είναι λεπτή η γραμμή. Ή που θα διαλύσει τον ΣΥΡΙΖΑ -σιγά το κατόρθωμα- ή που θα γίνει ο επόμενος πρωθυπουργός. Μια χαρά είσαι, πάνε κυβέρνα τους... 

Όπως δηλαδή ο Μητσοτάκης! Στην τελική δε λένε πολύ διαφορετικά πράγματα -από πολιτική άποψη-, κάποιες φορές ακόμα και εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ...

Θυμάμαι συνειρμικά όσα έγραφε αυτοκριτικά εκ των υστέρων ο λαογερμανός ιστορικός Κουρτ Γκοσβάιλερ για τον Γκόρμπι και την«Περεστρόικα», που συνοψίζονταν βασικά σε ένα ερώτημα που έθεσαν πολλοί σφοι στον εαυτό τους -το μεταφέρω κατά προσέγγιση, με δικά μου λόγια: «Μα πώς μπόρεσα εγώ, ένας σοβαρός μαρξιστής, να δώσω βάση σε τέτοιες ανοησίες και την παμπάλαια σοσιαλδημοκρατική σκουριά που μεταμφιέστηκε σε νέα σκέψη;»

Μόνο που το πρόβλημα, όπως ακριβώς με τον Γκόρμπι, δεν ξεκίνησε όταν εμφανίστηκε ο Κασσελάκης -που στην τελική δε φύτρωσε μόνος του, ούτε κατά τύχη. Πριν φτάσουμε στην καρδιά του κρεμμυδιού που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ (δάνειο σχήμα από το άρθρο του Γκοσβάιλερ), είχαν προηγηθεί πολλά στρώματα.

Το «μοντέρνο» ΚΚΕ Εσωτερικού ήταν ένα καταφύγιο για όσους ήθελαν να δηλώνουν ακόμα κομμουνιστές, χωρίς να είναι σε κομμουνιστικό κόμμα. Η διαδρομή του Συνασπισμού -από όταν ήταν ενιαίος ακόμα- είναι η πορεία ενός... «αριστερού» κόμματος που δίνει συνεχώς πειστήρια για το αντίθετο, από τον «ραφινάτο αντικομμουνισμό» και το Μάαστριχτ, μέχρι το Κυπριακό και τους νατοϊκούς βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν απλώς η φυσική κατάληξη μιας πορείας χρόνων -αν και το βαρέλι δε φαίνεται να έχει πάτο. «Αριστεροί» που βλέπουν τα παλιά τους ρούχα σαν βαρίδια, τα πετάνε χωρίς ταμπού και αποβάλουν τύψεις και προσχήματα, για να φανεί γυμνή η σοσιαλδημοκρατική ουσία.

Λένε πολλοί Συριζαίοι πως ο Κασσελάκης δεν έχει σχέση με την Αριστερά. Και ποιος έχει δηλαδή στον ΣΥΡΙΖΑ; Όχι σχέση, ούτε one night stand, τη νύχτα του δημοψηφίσματος δεν έχουν. Τι αριστερό είχε δηλαδή η συγκυβέρνηση με τους ΑΝΕΛ, το τρίτο Μνημόνιο, το ψαλίδι στις συντάξεις, το ξύλο στους συνταξιούχους, η θετική ψήφος στους μισούς νόμους της ΝΔ; Όσο αριστερά είναι τα λογύδρια του Στέφανος (που δεν ξέρει καν να τα λέει από μέσα και χαμογελά με το ύφος του ανόητου που δεν κατάλαβε τίποτα), τόσο αριστερά είναι τα καπετανάτα όσων θέλουν να λένε και να κάνουν του κεφαλιού τους, βάζοντας τον εαυτό τους πάνω από κάθε συλλογικότητα.

Λένε επίσης ότι ο Κασσελάκης φέρεται σαν Βοναπάρτης, μακριά από δημοκρατικές διαδικασίες. Ο Μαραντζίδης είναι έτοιμος να γράψει το βιβλίο «στη σκιά του Μουσολίνι», μόλις κατακάτσει η σκόνη και ξεχαστεί το αντικομμουνιστικό «στη σκιά του Στάλιν». Θα είχαν ένα δίκιο, αν δεν ήταν οι ίδιοι που ψήφισαν να γίνει reality show η εκλογή προέδρου, αν δεν έβλεπαν τον Τσίπρα σαν το θείο βρέφος (όχι τον Λαλιώτη) που διαδέχεται τον Ανδρέα, αν δεν είχαν καταπιεί σε ένα παλιό συνέδριο τη διόρθωση του Καίσαρα Αλέξη στο κοινό του: δεν ξέρω αν το καταλάβατε, αλλά ψηφίζετε ενάντια στην εισήγησή μου...

Δε χρειαζόταν να έρθει κανένας Κασέλ για να τα δούμε όλα αυτά. Όσοι δε μίλησαν τότε, γιατί τους φίμωνε η προοπτική της εξουσίας, σήμερα λούζονται τις συνέπειες της σιωπής τους. Και δε θα βρουν πολύ κόσμο να τους συμπονέσει. Γιατί όλα αυτά έχουν μπόλικο πάταγο και φαιδρότητα, αλλά ελάχιστη αισθητική και καθόλου αριστερό προβληματισμό. Και ο μόνος λόγος που τα πιάνει τώρα η κε του μπλοκ, είναι για να δέσει κάτι παλιότερες σημειώσεις για 24χρονους, οι οποίες δεν έγιναν ποτέ κείμενο, αλλά ήταν κρίμα να μείνουν έτσι.

Αριστερά 24 καρατίων

Υπέρ του Ρίγκαν και της οικονομικής πολιτικής του. Υπέρ της μείωσης μισθών -για να γίνει ανταγωνιστική η οικονομία. Υπέρ των ιδιωτικών Πανεπιστημίων και της άρσης του ασύλου. Υπέρ της απόλυσης (περισσότερων) δημόσιων υπαλλήλων και της λογικής να διοικηθεί η Ελλάδα σαν επιχείρηση.

Γιατί, όπως θα έλεγε και ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, αν στα 24 σου δεν είσαι δεξιός, πώς θα ωριμάσεις για να γίνεις αριστερός κι επαναστάτης, όταν μεγαλώσεις. Ή κάπως έτσι...

Και η Λιάνα τι ήταν δηλαδή στην ίδια ηλικία; ρωτάνε τα κασελοτρόλ. Φώναζε συνθήματα στις συγκεντρώσεις της ΝΔ του Καραμανλή, είναι η απάντηση. Εν τω μεταξύ, όμως, έχουν περάσει 24 χρόνια που η Λιάνα συμπορεύεται με το ΚΚΕ, με τα (πολλά) καλά της και τα (όποια) στραβά της. Ενώ ο Κασσελάκης δεν έχει παίξει πειστικά τον αριστερό ούτε για 24 ώρες. Κοίτα να δεις όμως κάτι συμπτώσεις. Τα ίδια άτομα που γίνονται λάβρα με το δεξιό παρελθόν της Λιάνας, μιλάνε τώρα για το δικαίωμα του Κασσελάκη στην αλλαγή -και με άλφα κεφαλαίο, ου μην και σε κύκλο. Και ας μην έχουν ούτε ένα σοβαρό επιχείρημα για να δείξουν ότι άλλαξαν κάπου οι θέσεις του.

(Παρένθεση: όσοι θέλουν να ξέρουν πάντως τι έκανε η δεξιά Λιάνα στα είκοσί της, μπορούν να διαβάσουν στον «Θάλαμο Ανανήψεως» της Πέπης Ρηγοπούλου -που κυκλοφόρησε πριν λίγες βδομάδες και με μια έκδοση της ΕφΣυν- τη μαρτυρία του Αστέριου Καραμήτου για το τριήμερο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Ακολουθεί το επίμαχο απόσπασμα.

Με το που μπήκε το τανκ και έπεσες, τρέξαμε να σε σηκώσουμε. Ήμασταν τρεις. Όμως εκεί που σε κρατούσα, ένιωσα να σε χάνω από τα χέρια μου. Αυτό ήταν. Σε έχασα. Μου φαίνεται πως έγινε όταν μας ρίχτηκαν οι παρακρατικοί με ρόπαλα. Κουβαλούσαμε κόσμο στο ιατρείο. Καθώς πηγαινοερχόμασταν, οι παρακρατικοί μας χτυπούσαν, αλλά μπήκε στη μέση ένας αξιωματικός Λοκατζής και τους σταμάτησε. Κάποια στιγμή φύγαμε και εμείς από τον χώρο. Ζητήσαμε καταφύγιο στην Ιπποκράτους 75, στο σπίτι της Λιάνας Κανέλλη. Δεν είχε τα κλειδιά, που ήταν στο ψιλικατζίδικο. Ευτυχώς η γυναίκα το κρατούσε ξημερώματα επίτηδες ανοιχτό. Μας βάλανε στο διαμέρισμα. Γύρισα στο σπίτι μετά από δύο μέρες.)

Φαντάζεσαι όμως στη ΝΔ να κοιτούσαν στα δόντια τους «γενίτσαρους» που αλλαξοπίστησαν, για να τσεκάρουν αν είναι γνήσια η στροφή τους; Τον κεντρώο αποστάτη, τον Μίκη που τους αγάπησε το ’89, τον ρηγά Λαζαρίδη, τον Τσιόδρα που ήταν κάποτε στην ΚΝΕ.

Μα ο δεξιός δε χρειάζεται πειστήρια για να δείξει ότι παλεύει για την πάρτη του. Και ο πρώην αριστερός μπορεί εύκολα να αποδείξει ότι ξέχασε τις αρχές και τις αξίες που είχε. Για το αντίθετο είναι που χρειάζονται «αποδείξεις» κάθε μέρα -και δεν είναι ποτέ αρκετές.

Κι εμείς τι κάναμε στα 24 -ρωτάνε συνεχώς στα ΜΚΔ;

Η κε του μπλοκ έκανε το φανταρικό της. Κανονικό και 12 μηνο. Αν μπορούσα θα περίμενα λίγα χρόνια να γίνει εννιάμηνο, αλλά δεν είχα άλλη προοπτική μπροστά μου. Οι θέσεις αυτοδημιούργητων εφοπλιστών στις ΗΠΑ είχαν κλείσει και στον κλάδο μου δεν κοιτούσαν καν το πτυχίο της σχολής -πόσο μάλλον μεταπτυχιακά κτλ. Δε χρειάζεσαι τόσα προσόντα, για να ξεκινήσεις πρακτική απλήρωτος στη δημοσιογραφία.

Ο στρατός είναι εκ των πραγμάτων μια βίαιη διακοπή της κανονικής ροής, ένα επώδυνο διάλειμμα από τη ζωή σου. Αν έχεις γονείς να πληρώνουν, είναι κάτι σαν τις τελευταίες διακοπές της ζωής σου, μια μικρή παράταση «ανεμελιάς» πριν αρχίσουν οι αμείλικτες υποχρεώσεις της πραγματικής ζωής. Αν έχεις παιδιά να θρέφεις, είναι μια φυλακή που σε βουλιάζει γρήγορα και σταθερά στην απόγνωση. Για τον Στεφ είναι κάτι μεταξύ ίνστα στόρι και ντοκιμαντέρ. Και όσο για τις διακοπές του, την τελευταία φορά που πήγε του προέκυψε η αρχηγία ενός -ας πούμε- κόμματος.

(...)

Τη συνέχεια δε θα τη μάθουμε ποτέ -ούτε εγώ. Γιατί κάπου έχασα τις χειρόγραφες σημειώσεις μου και δεν είμαι σε θέση να τις θυμηθώ τόσο καλά, για να τις ξαναγράψω. Μεταξύ άλλων έλεγαν για τους 24χρονους που αναγκάστηκαν να φύγουν στο εξωτερικό, χωρίς επιστροφή. Και αν γράφονταν τώρα, ίσως είχαν αναφορές σε 17χρονους Ρομά που δεν είχαν σωστό χρώμα δέρματος, για 16χρονες κοπέλες που αυτοτραυματίστηκαν όταν συνάντησαν μπάτσους και για βρέφη στην Παλαιστίνη που αντιμετωπίζονται ως μελλοντικοί εγκληματίες -αν και το «μελλοντικοί» είναι μάλλον πλεονασμός.

Πράγματα απείρως σοβαρότερα δηλαδή από τον Κασσελάκη και την ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ για το Πολυτεχνείο και την αιματοχυσία στην Παλαιστίνη -κοίτα να δεις που χύνεται μόνο του αυτό το αίμα, που κυλάει...

Ναι αλλά μετά θα λογαριαστούμε

Και τώρα, μπορείτε να λογαριαστείτε...

Ήρθε ο καιρός να μετρηθείτε –τι ήσουνα για μένα, τι ήμουνα για σένα… Και φανήκατε ελλιποβαρείς και λίγοι. Όπως ακριβώς ήταν και η «υπεύθυνη αντιπολίτευση» που ασκήσατε. Άνευρη και άγευστη, με μηδέν οξέα και λιπαρά. Και τώρα περιμένετε τις δεύτερες κάλπες, για να αποδοθούν ευθύνες και να αρχίσει εσωκομματικά το ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Μετά θα λογαριαστείτε…

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να ξεφτιλίσει άλλη μια φορά τα προγνωστικά, τις δημοσκοπήσεις και τα exit poll. Αλλά αυτή τη φορά από την ανάποδη, σπάζοντας τα κατώτατα όρια κάθε πρόβλεψης, σε μια ελεύθερη πτώση χωρίς αλεξίπτωτο και (σχεδόν) χωρίς προηγούμενο. (Βάζουμε ένα κρατούμενο στην άκρη, για να το πιάσουμε στη συνέχεια).

Μετά τα Τέμπη, κάποιοι πίστευαν ότι η εκλογική αναμέτρηση θα είναι αμφίρροπη. Μετά έλεγαν ότι αποκλείεται να είναι τόσο μεγάλη η διαφορά, σαν αυτή που δείχνουν οι δημοσκοπήσεις. Μετά ότι είναι πρακτικά αδύνατο να πέσει ο ΣΥΡΙΖΑ κάτω και από το ποσοστό που πήρε το ’19, όταν έχασε καθαρά αλλά κράτησε κάποιες δυνάμεις. Μετά ότι δε γίνεται να πέσει κάτω και από τις κατώτατες προβλέψεις των exit poll. Μετά ότι δε γίνεται να χάσει εμφατικά με διπλό σκορ. Και μετά δε μιλάμε πολύ…

Όλα αυτά, μπορεί να μην τα φαντάζονταν σε όλη τους τη διάσταση, αλλά ασφαλώς και τα έβλεπαν να έρχονται. Και αυτό εν μέρει εξηγεί αναδρομικά τον πανικό τους και τις σπασμωδικές κινήσεις των τελευταίων ημερών. Από το αφήγημα για την κυβέρνηση (προοδευτική, ηττημένων, ειδικού σκοπού κοκ) που άλλαζε κάθε δυο-τρεις μέρες. Μέχρι την ανακάλυψη του αυριανισμού και του 99χρονου Πασόκου αντάρτη, και τον… 99χρονο έφηβο Τσίπρα, που κατάφερε να κριντζάρει (ετεροντροπή σημαίνει αυτό, μάνα) τη νεολαία, με κάθε του βίντεο στο tik-tok.

Τι έγινε, bro? Θα παραιτηθείς;

Παρεμπιπτόντως, ο Τσίπρας διένυσε σε (πολιτικά συμπυκνωμένο) χρόνο ρεκόρ την απόσταση από την εικόνα του «αιώνιου μεταφοιτητή» (είτε στην εκδοχή του «τσογλάν-μπόι» είτε στην εκδοχή του «καημένου του παιδιού που έβγαλε έρπη») σε αυτήν του μπάρμπα που θέλει να κάτσει με τη νεολαία αλλά δεν πετυχαίνει ούτε τον λήγοντα.

Μπορεί πολλοί να έβλεπαν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι «ψοφάλογο» που δεν τραβάει, κανείς ωστόσο δεν μπορούσε να φανταστεί πως θα νεκρανάσταινε τα πράσινα άλογα του ΠΑΣΟΚ, που νιώθει επτάψυχο σαν τη φετινή Ρεάλ στο μπάσκετ, ενώ είναι ένα βήμα πριν την απόσυρση –σαν τον Σέρχιο Ροντρίγκεθ και τον Γιουγ. Και το φάντασμα του Ανδρέα πλανάται σταθερά πάνω από τα ζόμπι της εγχώριας σοσιαλδημοκρατίας, ροζ και πράσινης.

Αλλά το μεγαλύτερο, το πιο (πα)σοκαριστικό επίτευγμα του ΣΥΡΙΖΑ, δεν ήταν η δική του ελεύθερη πτώση και η νεκρανάσταση του ΠΑΣΟΚ. Ήταν ότι κατάφερε να σπάσει η ΝΔ το δικό της εκλογικό ταβάνι και την επανέφερε στα ποσοστά που είχε προ κρίσης (40% και πάνω), την εποχή δηλαδή που ο Αντώναρος ήταν ακόμα κυβερνητικός εκπρόσωπος και όχι υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ να φιλονικεί σε πάνελ ποιος είναι ο γνήσιος εκφραστής τη καραμανλικής δεξιάς –που επανεξέλεξε πανηγυρικά τον υπουργό του εγκλήματος των Τεμπών, στις Σέρρες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να βαφτεί γαλάζια ακόμα και η πασοκομάνα Κρήτη! Και αν έσπαγε ο διάολος το ποδάρι του και έμενε πχ εκτός βουλής ο Βελόπουλος, δεν αποκλείεται να είχε η ΝΔ αυτοδυναμία από την πρώτη κάλπη, με 41%». Που θα ήταν το απόλυτο πολιτικό στριπτίζ για τον εκλογικό νόμο του ΣΥΡΙΖΑ και όσους επέμεναν να τον διαφημίζουν ως απλή αναλογική. Αν και αυτό, είναι το λιγότερο…

Χτες ο Βορίδης πανηγύριζε για τη «στρατηγική ήττα των αριστερών ιδεών» -αυτών που υποτίθεται πως ηγεμονεύουν στην «τελευταία σοβιετία της Ευρώπης». Και αυτό από μόνο του είναι αρκετό για να καταδείξει την τεράστια ζημιά που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ, σπιλώνοντας κάθε έννοια Αριστεράς, όπως την αντιλαμβάνεται ο απλός κόσμος τουλάχιστον.

Αλλά αντί να κάνουν μια στοιχειώδη αυτοκριτική για να εντοπίσουν τις πηγές της κακοδαιμονίας, αυτοί είναι έτοιμοι να κουνήσουν αφ’ υψηλού το δάχτυλο στον κόσμο, γιατί: τι ψηφίσατε, ρε μαλάκες…

Και ήδη άρχισαν να καλλιεργούν το αφήγημα πως τους φταίει το ΚΚΕ κι όσα κόμματα δεν έδωσαν εξ αρχής γη και ύδωρ στην προοπτική της (μούφα) προοδευτικής διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ.

Τέλος πάντων, τις αιτίες τις ξέρουν οι ίδιοι και θα τις αναζητήσουν μεταξύ τους. Ποιος να το έλεγε όμως πως όταν ψηφίζεις το 50% των νόμων της κυβέρνησης, όταν πλασάρεις ότι ο αντίπαλος είναι γουρλομάτης, χαζός και… γαμιέται, όταν μένεις με σταυρωμένα χέρια και λες στον λαό «μετά θα λογαριαστούμε», όταν κλείνεις το μάτι στα ορφανά του Μιχαλολιάκου, όταν, όταν, όταν… τελικά δεν εισπράττεις κάποιο εκλογικό όφελος από την οργή του κόσμου, αλλά εισπράττεις απλώς την οργή του.

Υπάρχει άραγε αντίστοιχο παράδειγμα μαζικής τιμωρητικής ψήφου εναντίον της αντιπολίτευσης; Για να βρούμε κάτι παρεμφερές –αλλά όχι αντίστοιχο- πρέπει να γυρίσουμε στο 2012.

(Ανοίγει ιστορική παρένθεση: τη χρονιά δηλαδή που είχαμε αλλαγή σοσιαλδημοκρατικής φρουράς και το βαθύ ΠΑΣΟΚ μετακόμισε… αύτανδρο στην Κουμουνδούρου, εγκαταλείποντας το καράβι που βούλιαζε. Και δε θα διστάσουν στιγμή να το ξανακάνουν, αν αποδειχτεί τέτοιο και ο ΣΥΡΙΖΑ. Ίσως κάποιος άλλος στη θέση τους να είχε συνειδησιακό πρόβλημα να γυρίσει σαν Άσωτος Υιός εκεί που έτρωγε κάποτε και έφτυνε αργότερα. Αλλά ποιος έχασε την αξιοπρέπειά του, για να την βρει ο καριερίστας Πασόκος, να αποκτήσει συνείδηση και κατ’ επέκταση τύψεις;)

Τότε η ΝΔ ακολούθησε από κοντά το εκλογικό Βατερλό του ΠΑΣΟΚ, αλλά είχε προλάβει να πάρει κυβερνητικές θέσεις, για να βάλει πλάτη στο Μεσοπρόθεσμο. Υποχρέωσε όμως σε παραίτηση από τη Βουλή, όσα στελέχη της πήραν καρέκλα υπουργού, για να διατηρήσει τυπικά τον τίτλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης και να μην τον χαρίσει σε εκείνο το κόμμα που τον άξιζε δικαιωματικά: το ΚΚΕ.

Και επειδή η ιστορία κάνει καμιά φορά κύκλους (βασικά ακολουθεί σπειροειδή πορεία, αλλά μπορεί να ξεγελάσει το άπειρο μάτι), αυτό ακριβώς είναι το ζητούμενο και στη σημερινή συγκυρία. Ποιος μπορεί και θέλει να κάνει αντιπολίτευση.

Ο Τσίπρας φαίνεται πως μένει μέχρι να φύγει –εκτός απροόπτου-, δηλαδή ως τις δεύτερες εκλογές. Και είναι ζήτημα αν θα τεθεί το ίδιο ζήτημα και για τον ΣΥΡΙΖΑ –που δε φαντάζει τόσο πιθανό ως ενδεχόμενο, αλλά τίποτα δεν αποκλείεται πια, μετά από όσα απίθανα –ως προς την έκτασή τους- είδαμε χτες.

Το πιθανότερο είναι πως δεν τελειώσαμε μαζί του. Και σίγουρα, πολύ περισσότερο, δεν τελειώσαμε με το πολιτικό μπλοκ που προωθεί την κυρίαρχη στρατηγική, χωρίς παρεκκλίσεις, διαφοροποιήσεις και άλλοθι για τους αριστερούς ψάλτες της ΝΔ από το μοναστήρι της Κουμουνδούρου. Συμφωνεί κι η Τσαπανίδου, άλλωστε, που ομολόγησε οικειοθελώς, πριν τις εκλογές, πως στα μεγάλα στρατηγικά θέματα δεν έχουν διαφορές τα δύο κόμματα.

Τώρα λοιπόν που η ΝΔ «έρχεται με φόρα» -που θα ‘λεγε και η Πόπη-, καβάλα στο (ψοφ)άλογο, με νέα λαίλαπα μέτρων, η μόνη ελπίδα απέναντι στον ζόφο, φοράει χρώμα κόκκινο. Και είναι η μόνη που μπορεί να κάνει τα σκοτάδια φως.

Ρίξε κόκκινο στη νύχτα…

(Συνεχίζεται...)

Το μόνο λάθος που κάνουμε

Ο Δραγασάκης θεωρεί πως το μόνο λάθος του Σύριζα ήταν πως δεν έπεισε τον κόσμο για να γίνει κυβέρνηση νωρίτερα, κι έχει δίκιο. Κατά τα άλλα, η εξαπάτηση του λαού πέτυχε στην εντέλεια και δεν υπήρξε κανένα λάθος σε αυτό…

Δημοσιεύτηκε στην Κατιούσα

Αν κάναμε κάτι “λάθος”, είναι ότι δεν πείσαμε νωρίτερα τον ελληνικό λαό να μας αναδείξει στην κυβέρνηση. Γιατί μια κυβέρνηση της Αριστεράς/με κορμό την Αριστερά ήταν και είναι εκείνη που θα έκανε τις βαθιές τομές και τους μεγάλους μετασχηματισμούς που είχε και έχει ανάγκη η χώρα.

Τάδε έφη Γιάννης Δραγασάκης. Ο άνθρωπος που έχασε για τέσσερις ψήφους την ευκαιρία να γίνει ΓΓ του ΚΚΕ -που είναι πολύ αμφίβολο αν θα υπήρχε σήμερα, βέβαια, σε αυτήν την περίπτωση. Ο μετέπειτα υπεύθυνος προγράμματος του Σύριζα -που είναι κι η βασική ιδιότητα που θα μας απασχολήσει. Κι ο αντιπρόεδρος της σημερινής κυβέρνησης. Θα μπορούσε να συμπληρώσει στο βιογραφικό του ως μεγαλύτερο ελάττωμά του την υπέρμετρη αυτοκριτική και το αυτομαστίγωμα στο οποίο υποβάλλει τον εαυτό του και το έργο της κυβέρνησης.

Ας το δούμε όμως και γραπτό, για να βεβαιωθούμε πως δεν είναι κάποια τρολιά.

Αν κάναμε κάτι «λάθος», είναι ότι δεν πείσαμε νωρίτερα τον ελληνικό λαό να μας αναδείξει στην κυβέρνηση. Γιατί μια κυβέρνηση της Αριστεράς/με κορμό την Αριστερά ήταν & είναι εκείνη που θα έκανε τις βαθιές τομές & τους μεγάλους μετασχηματισμούς που είχε & έχει ανάγκη η χώρα

— Γιάννης Δραγασάκης (@YDragasakis) 23 Απριλίου 2018

Ο Δραγασάκης δεν είναι κάποιο τυχαίο στέλεχος του κυβερνώντος κόμματος. Ως υπεύθυνος προγράμματος του Σύριζα είχε συγγράψει βιβλία κι έχει συμμετάσχει σε συλλογικούς τόμους για την κυβέρνηση της Αριστεράς και τους “μεγάλους σχηματισμούς” που θα έφερνε σε πέρας. Αργότερα ήρθε η περαιτέρω “ρεαλιστική προσαρμογή” με το περιβόητο “Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης”, του οποίου ήταν βασικός εμπνευστής, και το οποίο χαρακτηρίστηκε ως “μετριοπαθής νεο-κεϊνσιανισμός” ακόμα κι από υποψήφιους βουλευτές του ίδιου του Σύριζα (Λαπαβίτσας). Κι είναι αυτός που κατηγορούν σχεδόν όλα τα βασικά στελέχη του Σύριζα που διαφοροποιήθηκαν ή απομακρύνθηκαν στην πορεία (από το Μηλιό ως το Βαρουφάκη) για τη “διολίσθηση του ριζοσπαστικού Σύριζα” στο μνημονιακό ρεαλισμό και τη διαχείρισή του.

Στην πράξη βέβαια, δεν εφαρμόστηκε κανένα “Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης”. Υπογράφτηκε τρίτο μνημόνιο (αντί να σκιστούν τα προηγούμενα), άρχισαν οι πλειστριασμοί πρώτης κατοικίας, αθετήθηκαν πολλές βασικές προεκλογικές υποσχέσεις, σε τελική ανάλυση δεν ικανοποιήθηκε ούτε καν ο μίνιμουμ στόχος που έλεγαν πολλοί ψηφοφόροι του, λέγοντας προεκλογικά “έστω κι ένα να κάνει…”.

Ο Γιάννης Δραγασάκης δε νιώθει την ανάγκη για καμία αυτοκριτική τοποθέτηση. Το μόνο λάθος που έκανε ο Σύριζα, είναι ότι δεν έπεισε το εκλογικό σώμα να τον εμπιστευτεί νωρίτερα, για να αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες και να κάνει περίπου ό,τι και τώρα (“μεγάλους κοινωνικούς σχηματισμούς που έχει ανάγκη η χώρα…”).

Δε νιώθει καμία ανάγκη να χτίσει ένα αφήγημα σχετικά κοντά στα πραγματικά γεγονότα και τη δεδομένη επιθυμία κάποιων στελεχών του -αν όχι σύσσωμης της ηγετικής του ομάδας- να μην κερδίσουν τις δεύτερες εκλογές του 12′, για να μη βρεθούν να διαχειρίζονται μια καυτή πατάτα και να συνεχίσουν την εύκολη, αντιμνημονιακή “αντιπολίτευση” και τη λογική του “ώριμου φρούτου” για την πτώση της κυβέρνησης Σαμαρά, χωρίς κινηματικές αιχμές και “εξαλλοσύνες”.

Την ίδια στιγμή βέβαια υπήρχαν στελέχη του Σύριζα που τον Ιούνη του 12′, σε προεκλογικές συζητήσεις, άφηναν να εννοηθεί πως τότε ήταν η μεγάλη ευκαιρία να αναδειχτεί μια αριστερή κυβέρνηση και να αιφνιδιάσει το σύστημα, προτού αυτό προλάβει να οργανώσει τις άμυνές του απέναντι σε αυτό το ενδεχόμενο. Μια κάλπη πριν νωρίς, μια κάλπη μετά αργά, τώρα είναι η στιγμή και η “επαναστατική κατάσταση” διά της κάλπης…

Υπήρχαν επίσης στελέχη του (όπως ο Μπελαντής, που αποχώρησε στη συνέχεια) που διατείνονταν πως δεν ήταν η προσαρμογή του Σύριζα και ταυτόχρονα η εκλογική προσμονή για την άνοδό του στην κυβέρνηση -που θα έφερνε τη λύση χωρίς κόπο- που καθόρισαν την πτώση του κινήματος και των αγωνιστικών διεργασιών, μετά το 2012, αλλά το αντίστροφο: δηλαδή η πτώση του κινήματος ήταν υπεύθυνη για την τάση προσαρμογής και συμβιβασμού του Σύριζα. Από αυτήν την άποψη, ο μόνος υπεύθυνος για το τρίτο μνημόνιο ήταν το λαϊκό κίνημα, όχι για τις αυταπάτες που έδειξε ένα τμήμα του για το Σύριζα, αλλά γιατί δεν τον ώθησε σε μια επαναστατική έφοδο…

Σε κάθε περίπτωση, ο Δραγασάκης έχει δίκιο. Η “κυβερνώσα Αριστερά” δεν έκανε κανένα απολύτως λάθος. Ήταν πολιτικοί απατεώνες και η εξαπάτησή τους πέτυχε πλήρως. Μόνο μια “αριστερή κυβέρνηση” με κορμό το Σύριζα, είχε τη δεδομένη στιγμή την ευχέρεια να περάσει το τρίτο μνημόνιο και τις αναδιαρθρώσεις που έχει ανάγκη το σύστημα και η αστική τάξη της χώρας. Σε αυτό έχει δίκιο κι οφείλουμε να του το αναγνωρίσουμε.

Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι να περιμένουμε την αυτοκριτική του Σύριζα. Αλλά να δούμε τι λάθος (εντός ή εκτός εισαγωγικών) κάναμε εμείς από την πλευρά μας -ακόμα κι όσοι δε φάγαμα ποτέ τη φόλα της “πρώτης φοράς Αριστερά” και προειδοποιούσαμε τον εργαζόμενο λαό για τα αποτελέσματα της διακυβέρνησής της. Αλλά αυτό είναι θέμα μιας άλλης ανάλυσης και δεν μπορούμε να το στριμώξουμε στον επίλογο αυτού του κειμένου.

Το καλύτερο ΠΑΣΟΚ που είχαμε ποτέ

Συνοψίζοντας τις δικαστικές αποφάσεις του τελευταίου διαστήματος (από εφετεία και Άρειο Πάγο μέχρι το δικαστήριο της ΕΕ), καταλήγουμε διαδοχικά στα εξής συμπεράσματα: η απληρωσιά και η καθυστέρηση καταβολής μισθών δε συνιστά επιβλαβή μεταβολή των όρων της σύμβασης σε βάρος του εργαζόμενου. Εδώ κανονικά θα κολλούσαν οι στίχοι από τη σύμβαση του Τσακνή, που γυρίζει πότε έτσι, πότε αλλιώς, αλλά πάντα εις βάρος του συμβασιούχου που την υπέγραψε και δεν μπορεί να της ξεφύγει. Εκτός κι αν είσαι ο Τσακνής κι έχεις τη σύμβασή σου στην ΕΡΤ, οπότε βγάζεις ένα σκασμό λεφτά και ένα εκκωφαντικό "σκασμός" στη Ραχήλ και στα αγαθά έργα της κυβέρνησης.

Κολλάει επίσης κι η άλλη δικαστική απόφαση, που δε θεωρεί επιβλαβή τη φυλάκιση για την υγεία κάποιου, ούτε για το διδακτορικό του, αφού η φυλακή είναι μεγάλο σχολείο, σου μαθαίνει πολλά και βασικά σου στρώνει χαρακτήρα -να τα λέμε κι αυτά.

Αν τώρα μένεις απλήρωτος για πολλούς μήνες και θεωρείς πως η επίσχεση εργασίας είναι μια καλή πρώτη κίνηση, μπορείς να σκεφτείς κατευθείαν τη δεύτερη, γιατί οδεύει προς κατάργηση. Σα να σου λέει η απόφαση, όποιος θέλει να αντιδράσει, ας απεργήσει, χωρίς μεσοβέζικες κινήσεις, που κάποιοι πούροι, ντούροι αγωνιστές (συνήθως εντός εισαγωγικών) τις βρίσκουν πιο βολικές από μια απεργία (διαρκείας ή μη). Πού να εκτίθεσαι τώρα, αντί να κινείσαι εκ του ασφαλούς...
Στην πραγματικότητα, η δικαιοσύνη φροντίζει για το αγωνιστικό φρόνημα του εργατικού κινήματος.

Μην ανησυχείς βέβαια, φίλε απεργοσπάστη, γιατί κι η απεργία οδεύει οσονούπω προς κατάργηση ως δικαίωμα ή μάλλον ως πρακτική δυνατότητα, με το νέο συνδικαλιστικό νόμο, που θα βάζει μια σειρά προϋποθέσεις, για να μπορέσει να γίνει συνέλευση σωματείου και να πάρει έγκυρες αποφάσεις. Γιατί πρωθυπουργός μπορείς να βγεις και με το 20% του σώματος, νομοσχέδια μπορούν να ψηφίζονται και με τριάντα βουλευτές παρόντες, διάφορα σωματεία-σφραγίδες μπορούν να έχουν αντιπροσώπους που τους ψήφισαν τα δέντρα... Αλλά η απεργία θα πρέπει να αποφασίζεται τουλάχιστον με τους μισούς (+1) παρόντες. Νόμος (και τάξη).

Αλλά κι ο συνδικαλιστικός νόμος (τώρα που είπες νόμος) δεν είναι θέσφατο, κάτι αμετακίνητο και απαραβίαστο, επειδή απλώς ισχύει -για λιγοστές εμφανίσεις ακόμα. Μπορούμε να τον δούμε κάπως ευέλικτα και να τον παρακάμψουμε κατά περιπτώσεις. Πχ κάτι αναχρονιστικές αγκυλώσεις που λένε πως δεν επιτρέπεται να απολύονται συνδικαλιστές και βάλλουν ευθέως το επιχειρηματικό συμφέρον των ευεργετών μας. Ας μην κολλάμε σε ξύλινες έννοιες, όπως "ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δραστηριότητας στα σύγχρονα κάτεργα" και συναφή παλαιοκομμουνιστικά ρητά, παραγνωρίζοντας το μεγάλο άλμα που γίνεται προς την πραγματική ισότητα, καταργώντας τα προνόμια των διάφορων εργατοπατέρων (εδώ κανονικά κολλάει κι ένα "κομμματόσκυλα", με φωνή τέσσερα, που δείχνει θυμό κι αγανάκτηση, όπως όταν ο Σταύρος Θεοδωράκης θέλει να δείξει πως τα βάζει με το σύστημα).

Τι να σου κάνει όμως κι η κυβέρνηση απέναντι στην τυφλή κι ανεξάρτητη δικαιοσύνη, που δεν παίρνει εντολές από την πολιτική ηγεσία, άσε που κατά βάθος πολεμά το Σύριζα και θέλει να τον ρίξει... Τι να σου κάνει απέναντι στο ευρωπαϊκό δικαστήριο, που καταργεί την εργάσιμη εβδομάδα και την κάνει λάστιχο; Αφού είναι έτσι το ευρωπαϊκό πλαίσιο, δοσμένο. Όπως τα βρήκαμε, έτσι θα τα αφήσουμε, ίσως και λίγο χειρότερα...

Τι άλλο μπορεί να κάνει πέρα από γραπτές ανακοινώσεις-διαμαρτυρίες και αναρτήσεις στα social media; Αφού άλλο είναι η κυβέρνηση κι άλλο το κράτος και η πραγματική εξουσία. Στοιχειώδης μαρξισμός είναι αυτά...
Και τότε "σφοι" μαρξιστές, όπως λέει κι ένας σφος, αφού δεν μπορείτε να παρέμβετε ως κυβέρνηση στο "βαθύ κράτος", γιατί είχατε λυσσάξει να βγείτε κυβέρνηση και λέγατε πως θα τα αλλάξετε όλα, με ένα νόμο σε ένα άρθρο (κι ένα διάταγμα για τη γη και την ειρήνη); Αν έχετε τα χέρια δεμένα και δεν μπορείτε να σκίσετε μνημόνια, παρά μόνο καλτσόν και μερικούς πόντους αξιοπρέπειας, γιατί δεν μπαίνετε μπροστά για μια επανάσταση, να γίνει αλλαγή τάξης στην εξουσία;

Και το δούλεμα πέφτει σύννεφο (σαν το νέφος που θα φύγει μαζί με τη Δεξιά). Αθάνατες πασοκικές συνταγές, για την "καλύτερη δημοκρατία" που είχαν ποτέ οι αστοί, κι ας μην έχουμε στην κυβέρνηση το καλύτερο ΠαΣοΚ που είχαμε ποτέ, παρά μόνο ένα κακέκτυπό του. Έτσι λειτουργεί η αστική τους δημοκρατία, "χωρίς κυβέρνηση", με ανεξάρτητες αρχές, έτοιμα, δοσμένα πλαίσια, όλα από μόνα τους σαν αυτοδιαχειριζόμενα, αυτοματοποιημένα, λες και δεν υπάρχει κράτος (αφού όλοι το λένε αυτό το τελευταίο).

Άσχετα που (είμαστε ή) γινόμαστε βέβαια Σοβιετία, με κομμουνιστικό κράτος (μην ακούς πως ο κομμουνισμός θα το καταργήσει και πως είναι αντίφαση εν τοις όροις, αυτά είναι διανοουμενίστικα, θολοκουλτουριάρικα) ή σαν τη Βενεζουέλα του Μαδούρο, που χορεύει το Ντεσπασίτο σε μια δική του, σοσιαλιστική εκδοχή...



Να μου φέρεις τον κομμουνισμό σιγά-σιγά, και μετά πιο βίαια και ρυθμικά...

Για όσους πάντως εξακολουθούν να φαντασιώνονται ότι ο Σύριζα είναι κάτι σαν μπολσεβίκοι που στριμώχνουν την αστική δικαιοσύνη, κρατικοποιούν τον ΟΑΣΘ (για να τον ξαναπουλήσουν μετά με κάποιο είδος ΝΕΠ) και μας κάνουν σιγά-σιγά (ντεσπασίτο) Σοβιετία, η μόνη γιατρειά είναι λίγος Μπάμπης Μπατμανίδης.

Χρησιμοποιώ το 27 από μικρό παιδί, Σταυρούπολη-Πανεπιστήμιο διότι η Σταυρούπολη είναι το πανεπιστήμιο της ζωής αλλά γενικότερα είμαι ανοιχτόμυαλος ενίοτε είμαι χρήστης και άλλων γραμμών... Ευτυχώς ο ΟΑΣΘ έχει διατηρήσει το G τα τελευταία χρόνια σε σταθερή τιμή και μην πάει το μυαλό σας στο πονηρό αναφέρομαι στην σταθερά της παγκόσμιας έλξης, καθώς, μη νομίζεται οι Νεύτωνες κι οι Αϊνστάινδες του κόσμου, σε μία διαδρομή λεωφορείου του ΟΑΣΘ σε ώρες αιχμής διατύπωσαν τις θεωρίες του, είχαν άπλετο χρόνο μέχρι να φτάσουν στον προορισμό τους...

Παρατηρώ πως οι αστικές μετακινήσεις στην πόλη μας, δεν ανταποκρίνονται τουλάχιστον συμβολικά στον ταξικό τους χαρακτήρα, καθώς περισσότερο θα τις χαρακτήριζα μικροαστικές... Από εκεί και πέρα τυγχάνει καμιά φορά το λεωφορείο να έρθει στην ώρα του και να μην προλαβαίνω να καπνίσω το κλασικό τσιγαράκι που ανάβεις στην στάση και στέλνεις τα σήματα καπνού στον οδηγό για να ξεκινήσει κι αυτό είναι πρόβλημα, γιατί τζάμπα πακέτο... Προσωπικά θα ζητούσα ποιο σταθερές καθυστερήσεις και να μπορούμε και εμείς να κάνουμε τον προγραμματισμό μας και να είμαστε συνεπείς στις αργοπορίες μας...

Πιστεύω… την Τέταρτη ψηφίστηκε η κρατικοποίηση ε; Δε το πήρα χαμπάρι μάλλον θα επρόκειτο για εμβόλιμη αγωνιστική...Νομίζω ότι η κίνηση αυτή είναι ένα βήμα πιο κοντά στην σοβιετοποίηση της χώρας μας που επιχειρεί ο «Σύριζας», ο οποίος επιχειρεί να κολεκτιβοποιήσει τα μέσα παραγωγής με απώτερο σκοπό την μελλοντική ιδιωτικοποίηση τους, όταν ο ίδιος θα καταργήσει επαναστατικά το κράτος από τα μέσα...Σατανικό!

Προτείνω μια πρόταση έναν πιο ουμανιστικό χαρακτήρα ο οποίος έχει ως επίκεντρο τον άνθρωπο οδηγό-ελεγκτή-υπάλληλο-μέτοχο του οργανισμού, τον οποίον και δεν πρέπει να ταλαιπωρούμε με την ωφελιμιστική απαίτησή της μετακίνησης, παράγωγο του σαθρού μεταμοντέρνου κοινωνικού οικοδομήματος...Ταυτόχρονα σε μία κρίσιμη καμπή για την επιβίωση του ίδιου του πλανήτη, την ώρα όπου τίθεται εν αμφιβόλω η συμφωνία του Παρισιού για την κλιματική αλλαγή, είναι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να επαναφέρουμε τα γαϊδουράκια και τα μουλάρια για τις μετακινήσεις, μειώνοντας την εκπομπή ρύπων, δίνοντας ταυτόχρονα στην πόλη μας έναν χαρακτήρα πρωτοπορίας, καθιστώντας με αυτόν τον τρόπο την Θεσσαλονίκη, παγκόσμια πρωτεύουσα του χιπστερισμού... Ποια Νέα Υόρκη και ποιο Moma τώρα βρε...
Και πού να ήξερε εκείνη τη διαλεκτική φράση "περισσότερο κράτος, για να μην υπάρχει κράτος"...

(Πολ)ποτ πουρί

Ήξερες εσύ σφε αναγνώστη ότι ο Νίκος Μπελογιάννης ήταν κομμουνιστής; Α, το ήξερες. Πάλι καλά, γιατί αν περίμενες να το μάθεις από την πρωθυπουργική ομιλία χτες στην Αμαλιάδα, ακόμα θα περίμενες τη Δευτέρα Παρουσία -που δεν είναι ο σοσιαλισμός, αλλά να περιμένεις να δεις πασόκο με τσίπα. Ο (δεν έχει τσίπα) Τσίπρας ευχαρίστησε στην ομιλία του ακόμα και την εκκλησία (έχει πάρει το κολάι και την αναφέρει παντού) για τη συμβολή της στη δημιουργία του μουσείου, και γενικώς τους πάντες πλην Λακεδαιμονίων, δηλ το κόμμα του Μπελογιάννη.

Μήπως ήξερες όμως σύντροφε ότι ο Μπελογιάννης αγωνίστηκε και θυσιάστηκε για τη δημοκρατική ομαλότητα; Ε πώς, αφού το είπε ο Τσίπρας.

Σιγά μη θυσιάστηκε και για την ανάπτυξη, σε ακούω να λες Γιάννη Α-γιάννη. Κι εγώ που νόμιζα πως τον εκτέλεσαν ακριβώς για να στεριώσουν τη δική τους, αστική δημοκρατική ομαλότητα, που έπρεπε να ισοπεδώσει κάθε αντίσταση κι όποιο κεφάλι δεν ήταν σκυμμένο και προεξείχε... Μόνο έτσι, μόνο με τσακισμένο το λαό και τους αγώνες του, μπορούσαν να στήσουν στις πλάτες του το οικονομικό, αναπτυξιακό τους θαύμα, μεταπολεμικά...

Πολύ καλή ήταν η πρωθύστερη απάντηση για τους ριψάσπιδες του κομμουνιστικού κινήματος που πλασάρουν το συμβιβασμό ως επανάσταση. Αλλά ακόμα κι ο -απών χτες- υιός Μπελογιάννης, που έχει πει σε μια πρόσφατη συνέντευξή του πως θα ψήφιζε με βαριά καρδιά του Σύριζα για να μη βγει ο Μητσοτάκης, είχε μια "καλή κουβέντα" για την κυβέρνηση στο χαιρετισμό που έστειλε να διαβαστεί: ευτυχώς που δε ζει ο πατέρας μου σήμερα να δει την υποδούλωση...

Εν τω μεταξύ το ΑΒ ανάφερε , χτες τον Μπελογιάννη ως "πρώην στέλεχος του ΚΚΕ"... Λες και είχε διαγραφεί ποτέ από το κόμμα. Αλλά εντάξει, αφού νυν δεν είναι, πώς να το πουν; Με την ίδια λογική βέβαια κι ο Λένιν είναι πρώην στέλεχος των μπολσεβίκων -κι ας μην υπάρχει σήμερα ΚΚΣΕ*

Μαζί με το παραπάνω, μπορούμε να προσθέσουμε στο πάνθεο με τις μουσμουλιές και τα/τους εξής:

-Τους φιλελέ μοναρχοφασίστες που απορούσαν γιατί πρέπει να τιμάει η ελληνική βουλή κάποιον που έχει καταδικαστεί ως κατάσκοπος της πατρίδας του (αυτοί τουλάχιστον είναι ειλικρινείς και ας μην έχουν την κριτική ικανότητα να ξεχωρίσουν τους κομμουνιστές -πχ τον Μπελογιάννη- από ένα Συριζαίο, σαν τον Τσίπρα.

-τους ριψάσπιδες που συμπληρώνουν ιδανικά την παραπάνω κατηγορία και τιμούν ως ήρωα τον Μπελογιάννη, για να θάψουν το κόμμα του. Κακή ώρα όπως ο Δ. Φύσσας (καμία πολιτική σχέση με τον Παύλο) που έχει γράψει μεταξύ άλλων το χυδαία αντικομμουνιστικό μυθιστόρημα "Πλατεία Λένιν, πρώην Συντάγματος". Και τον Τάκη Λαζαρίδη, που τον επικαλείται στην κατακλείδα του ο Φύσσας, και μπορεί να μας απασχολήσει σε προσεχή ανάρτηση. 

-το είδος των απολίτικων (;) που δεν μπορούν να βλέπουν κόμματα να μαλώνουν για την πολιτική κληρονομιά που άφησε ως παρακαταθήκη ο Μπελογιάννης και για το ποιος έχει δικαίωμα -και ποιος όχι- να τον τιμά.

-τη δημοσιογράφο της ΕΤ-3 που είχε καλεσμένο τον Γκικόπουλο (τον ερασιτέχνη που υποδύθηκε το ρόλο του Μπελογιάννη στην ταινία του Τζίμα "ο άνθρωπος με το γαρίφαλο"), τον ρώτησε ρητορικά πού θα βρισκόταν πολιτικά ο Μπελογιάννης σήμερα, αν ζούσε, και έφριξε όταν ο Γκικόπουλος της απάντησε πολύ φυσιολογικά "στο ΚΚΕ", γιατί δε θα μπορούσε να τον φανταστεί κάπου αλλού εκτός από το κόμμα με το οποίο συνδέθηκε.

-τους αριστεροχωριάτες στα social media που κρίνουν εξ ιδίων τα αλλότρια και κριτικάρουν το ΚΚΕ που βρέθηκε στην ίδια εκδήλωση μαζί με τον Τσίπρα, που ήθελε να αντλήσει πολιτική υπεραξία και να πουλήσει λεζάντα. Και να στο λέει αυτό -ότι του κάνεις αβάντα δηλ- ποιος; Οι ΛΑΕτζήδες...

Που είχαν όμως κι άλλη μεγάλη στιγμή. Δεν εννοώ την κοινή ανακοίνωση που εξέδωσαν με αφορμή την επίσκεψη Τσίπρα στα εγκαίνια του μουσείου, μαζί με Ανταρσυα και ΕΕΚ (!;). Αλλά ένα κομμάτι της Ίσκρα για τη συνάντηση του Πούτιν με τη Λεπέν, που θρηνούσε για το λάθος του Ρώσου ηγέτη...

Κι ύστερα κάποιοι (που φλερτάρουν συστηματικά με το Λαφαζάνη) θεωρούν άδικη την κριτική του ΚΚΕ στον ευρωσκεπτικισμό της ΛαΕ, ότι επιλέγει συμμαχία με συγκεκριμένο ιμπεριαλιστή, κοκ. Το τσουβάλιασμα με τους ακροδεξιούς όμως μόνοι τους το επιλέγουν, δεν το κάνει κάποιος άλλος.

Μπορείτε επίσης να δείτε την αναφορά στο σημερινό πρωτοσέλιδο των Νέων (κάτω δεξιά) και ένα θέμα του News247 για τα μαθήματα ιστορίας του Κουτσούμπα στον Τσίπρα.

* * *

Καθώς μπαίνουμε στην τελική ευθεία για το 20ό Συνέδριο (και τη μυστική έκθεση που θα μοιράσει την τελευταία μέρα στους συνέδρους ο ΓΓ -που να μου το θυμηθείς, θα το χρησιμοποιήσουν πολλοί ως πρωταπριλιάτικο αστείο), τα δεκάδες χαιρετιστήρια μηνύματα που φτάνουν από κομμουνιστικά κι εργατικά κόμματα όλου του κόσμου είναι μια ευκαιρία να φρεσκάρει ή να εμπλουτίσει κανείς τις γνώσεις του για την κατάσταση στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, και παράλληλα να του γεννηθούν νέες απορίες.

Μπορεί να δει πχ ΚΚ από εξωτικά μέρη όπως τη Σουαζιλάνδη! Ή από πολιτικά (μιλώντας) εξωτικά μέρη, όπως το Πουέρτο Ρίκο και το Λουξεμβούργο που κανονικά θα είχε λιγότερες πιθανότητες και από το Λέτσοβο να έχει κομμουνιστές και μάλιστα κόμμα ολόκληρο κι όχι μια οργάνωση βάσης.

Μπορεί να δει ονόματα που θα του τραβήξουν την προσοχή, όπως το ΚΚ Μακεδονίας, και το ΚΚΣΕ* που ζει και βασιλεύει σα μεγαλέξανδρος και έχει μάλιστα και τμήμα του στη Λευκορωσία! Ή όπως η 5η συνάντηση ΚΚ της Κ. Αμερικής και του Παναμά, που όμως δεν περιλαμβάνει το Κόμμα Λαϊκής Πρωτοπορίας της Κόστα Ρίκα, με το πρωτότυπο σήμα-έμβλημα.

Τα εξίσου αξιοπερίεργα σήματα του ΚΚ Βοημίας-Μοραβίας (με το κερασάκι) και του ΚΚ Σλοβακίας όπου πιθανότατα έχουν απαγορευτεί τα κομμουνιστικά σύμβολα και επιστρατεύουν τη φαντασία, για να ξεπεράσουν το σκόπελο.

Τον ήλιο (που δεν ανατέλλει ούτε πρασινίζει) στο σήμα του Σουδανικού ΚΚ και του Ρουμάνικου Σοσιαλιστικού Κόμματος, που δεν πρέπει να συγχέεται με το Ρουμανικό ΚΚ - ΧΧΙ αιώνα, που δεν έχει εντάξει απλά τον εικοστό πρώτο αιώνα στο όνομά του, αλλά το έχει βάλει με λατινικούς χαρακτήρες. Και δεν πρέπει να συγχέεται με τη σειρά του με το κόμμα των κοινοτήτων της Ρουμανίας.

Περιττό να πω ότι η ίδια απορία υπάρχει και σε μια σειρά άλλες χώρες, όπως στις ΗΠΑ, όπου το ΚΚ είναι -κάτι σαν- συνιστώσα των Δημοκρατικών, και οι κομμουνιστές είναι αμελητέα δύναμη, αλλά αυτό δεν τους εμποδίζει να είναι χωριστά στο Κόμμα Κομμουνιστών ΗΠΑ (που προβάλλει σταθερά τη γραμμή τι Τραμπ, τι Κλίντον, όλοι οι σκύλοι μια γενιά) και το δίκτυο κομμουνιστικών οργανώσεων των ΗΠΑ.

Μπορεί επίσης να μη βγάλει νόημα από την αραβική γραφή στα σήματα κομμάτων όπως το Αιγυπτιακό ΚΚ, κυριλλική γραφή -μαζί με το χάρτη της χώρας- στο Σοσιαλιστικό Κίνημα Καζαχστάν, κοκ. Αλλά το πιο ουσιαστικό είναι να διαβάσει προσεκτικά τα χαιρετιστήρια μηνύματα όλων των κομμάτων, για να διακρίνει πίσω από τις γραμμές την πολιτική τους γραμμή.

Πχ όπως στο ΚΚ Κούβας, που υπόσχεται πως η επανάσταση θα νικήσει ενάντια σε οποιαδήποτε αντιξοότητα και εκστρατεία, και το Πορτογαλικό ΚΚ, που προβάλλει ένα αντι-ιμπεριαλιστικό σκεπτικό για να αιτιολογήσει τη στάση του και τη στήριξη μιας κυβέρνησης μειοψηφίας -όπως τη χαρακτηρίζει- του αντίστοιχου, πορτογαλικού ΠαΣοΚ, και όχι μιας κυβέρνησης συνεργασίας, όπου συμμετέχουν οι κομμουνιστές, ή μιας "αριστερής κυβέρνησης", όπως παρουσιάζεται από κάποιους.

Αλλά περισσότερα για αυτά, εν καιρώ...

Αιδώς Ηλείοι

Βασικά αιδώς Συριζαίοι. Δε μας φταίνε σε τίποτα οι συμπαθείς Πελοποννήσιοι, παρά τα στερεότυπα για τους καταυλακιώτες. Η Ηλεία εξάλλου και πιο ειδικά η Αμαλιάδα έβγαλε έναν Μπελογιάννη. Αν και το ΚΚΕ είναι που γεννά Μπελογιάννηδες, κι ας βγαίνουν ενίοτε και Δραγασάκηδες ή Αλέξηδες από τις γραμμές μας, που το εγκατέλειψαν, όταν απέτυχαν να το διαλύσουν από μέσα. Ενώ ο Σύριζα στην καλύτερη να γεννήσει Πλαστήρες, που δε διαφέρουν ουσιαστικά από τους Παπάγους. Κι όπως λέει ο Γιάννης Α-γιάννης στο τουίτα, αν πρέπει ο Τσίπρας να τιμήσει κάποιον μεθαύριο, στα εγκαίνια του μουσείου Μπελογιάννη στην Αμαλιάδα, δεν είναι ο κομμουνιστής ήρωας, αλλά ο Πλαστήρας. Που δε λύγισε στις πιέσεις και το λαϊκισμό της εποχής και προχώρησε θαρραλέα στην εκτέλεση του Μπελογιάννη και των συντρόφων του...

Στον Αλέξη ταιριάζει ο ρόλος που έπαιξε ο Κατράκης στην ταινία "ο άνθρωπος με το γαρίφαλο", με τον Πλαστήρα που "ήταν καλός και δημοκράτης" αλλά σκόνταφτε διαρκώς σε τοίχο και βυθιζόταν σε απόγνωση, ήθελε να βοηθήσει, αλλά δεν τον άφηναν οι κακοί, το παρακράτος και οι ξένες δυνάμεις, που ήταν όμως σύμμαχοι και εταίροι και μας έδιναν οικονομικά πακέτα. Λες και ο Πλαστήρας να 'χε βγάλει έρπη το Μάρτη του 52' από τις πιέσεις και τη στενοχώρια του;

Τι να πει εξάλλου για το τιμώμενο πρόσωπο ο Τσίπρας; Να παρουσιάσει πχ μια λίστα με τα πεπραγμένα της κυβέρνησής του (τρίτο μνημόνιο, πάμε για το τέταρτο, διάλυση ασφαλιστικού, χημικά στους συνταξιούχους, κοκ) και να πει στο τέλος: "έτσι αγαπάμε εμείς την Ελλάδα. Με το αίμα και τον ιδρώτα της 17ωρης διαπραγμάτευσής μας...";

Η μόνη σχέση που έχει ο Σύριζα με το όνομα Νίκος Μπελογιάννης είναι ο συνονόματος γιος του, που λέει ότι θα τον ψηφίσει ξανά με βαριά καρδιά, για να μην έρθει ο Κούλης, αλλά απογοητεύτηκε από αυτόν. Ενώ εμείς οι υπόλοιποι, ως γνωστόν, χτυπάμε το Σύριζα γιατί θέλουμε να έρθει ο Κούλης

Ποιος έχασε όμως την τσίπα για να τη βρει ο Τσίπρας, που δεν ορρωδεί προ ουδενός; Και πήρε έναν άλλο συντοπίτη Νίκο, τσιτάροντας -λέει- αποσπάσματα από το βιβλίο του Μπογιόπουλου για τον καπιταλισμό. Είναι ο οπορτουνιστικός παχυδερμισμός, ανόητε, που όλα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει για να βγάλει εκλογική υπεραξία. Ακόμα και το Ναζίμ Χικμέτ, με μια μπλε λωρίδα στα μάτια, πιθανότατα για να μη βλέπει τη σκύλευση -όπως λέει ο Ζάχαρης.

Δε θέλω να μου δέσετε τα μάτια...

Αλλά τη μεγαλύτερη ξεφτίλα, την πιο χυδαία πασοκιά, δεν την έχουμε δει ακόμα.
Και για να παραφράσω τους Ιταλούς συντρόφους, όποιος πουλάει το λαό του, δεν έχει πρόβλημα να λερώσει και τους ήρωές του. Άσεμνη υπογραφή πάνω στα λαϊκά σύμβολα του αγώνα για να τα φέρει στα μέτρα του και να τα σπιλώσει.

Τους βαράς ή δεν τους (β)αράς κύριε πρόεδρε, κ. ΓΓ;
Είχε δίκιο η Ελληνοφρένεια, που το έθεσε σε σωστή βάση, για τον πολυμήχανο λαό που μπορεί να σκαρφιστεί κάτι, για να χαλάσει τη μόστρα και τη λεζάντα του Τσίπρα. (Δεν είναι εύκολο να το πει και να το κάνει όμως αυτό το ΚΚΕ και τα μέλη του, γιατί ουσιαστικά είναι άτυπος διοργανωτής των εγκαινίων του μουσείου που θα φιλοξενεί κυρίως δικό του αρχειακό υλικό κι η θέση του είναι αρκετά λεπτή).

Για αυτό η Ελληνοφρένεια μπήκε στο στόχαστρο του Left, που λέει ότι οι συντελεστές της έκαναν κάλεσμα σε βίαιες ενέργειες, θυμήθηκε και την πρόσφατη ιστορία περί σεξισμού του τσολιά και τα έβαλε όλα μαζί στο μπλέντερ, μαζί με τα μυαλά μας. Αν όλοι όσοι δεν ψηφίζουν Σύριζα είναι με τον Κούλη, τότε με το ίδιο σκεπτικό δεν τους είναι τίποτα να τσουβαλιάσουν κάθε πιθανή αντίδραση με τα φασιστοειδή και τους φραουλάδες που ευδοκιμούν στην περιοχή και την αντι-συγκέντρωση όσων έχουν αλλεργία στον κομμουνισμό και δε θέλουν το μουσείο στην πόλη (εντάξει δεν είναι κι όλοι οι Ηλείοι για μύρισμα). Μόνο αυτοί εξάλλου μπορούν να μπερδέψουν τον Τσίπρα με τον Μπελογιάννη και τους κομμουνιστές, οπότε είναι βολικοί από κάθε άποψη.

* * *

Χέρι-χέρι με την κυβέρνηση, πηγαίνει κι η εφημερίδα της κυβερνήσεως -κατά κόσμον ΕφΣυν- που ανήμερα Πρωταπριλιά -καθώς μοιάζει με ψέμα- κυκλοφορεί με υλικό από το φάκελο του Μπελογιάννη στην ασφάλεια. Πάνω-κάτω δηλ κάτι παρόμοιο με αυτό που έχει και ο σημερινός, σαββατοκυριακάτικος Ρίζος, αξιοποιώντας το κομματικό αρχείο.

Το οποίο αρχείο ή ένα τμήμα του τουλάχιστον, δεν ξέρω αν βρίσκεται μόνο στην κατοχή του κόμματος ή το έχουν οικειοποιηθεί και άλλοι, κατά το πρόσφατο παρελθόν, φωτοτυπώντας πχ ένα μεγάλο μέρος του, σημαντικά έγγραφα, στοιχεία, κτλ, που τα παρουσιάζουν για δικά τους, ως μέρος του... προσωπικού τους αρχείου. Και αυτό το σημειώνω γενικά, όχι απαραίτητα για τη συγκεκριμένη περίπτωση.
Λέω εγώ τώρα κι ο νοών νοείτω...

* * * 

Στο τελευταίο φύλλο της ίδιας εφημερίδας, υπάρχει άρθρο του ΓΓ εν όψει των εργασιών του συνεδρίου, όπου σημειώνει μεταξύ άλλων.

Τα αδιέξοδα αυτά οξύνουν και τους υπαρκτούς ανταγωνισμούς και αντιθέσεις ανάμεσα στα κράτη, δημιουργούν προβλήματα συνοχής, ακόμη και σε παραδοσιακές συμμαχίες, όπως είναι η ΕΕ.
Δεν αποκλείουμε μέσα σε αυτό πλαίσιο να δυναμώσει η συζήτηση για αποπομπή χωρών από την Ευρωζώνη, την ΕΕ, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας. Ή ακόμη να επικρατήσουν, στις κυρίαρχες τάξεις κρατών, απόψεις ότι η έξοδος από αυτές τις συμμαχίες, η αναζήτηση ίσως άλλων συμμαχιών υπηρετεί καλύτερα τα δικά τους συμφέροντα. Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο το ΚΚΕ ούτε θα αιφνιδιαστεί ούτε θα σοκαριστεί, θα δώσει αποφασιστικά τη μάχη με το μέρος των καταπιεσμένων, υπέρ των εργατικών - λαϊκών συμφερόντων. Θα υπερασπιστεί το λαό από την αντιλαϊκή πολιτική που θα συνεχιστεί. Στην περίπτωση υποτίμησης του νομίσματος, μιας ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας ή της επιδίωξης τμημάτων του κεφαλαίου να φορτώσουν την όποια ζημιά τους στο λαό, θα δώσει τη μάχη ενάντια σε πιθανά σε τέτοιες περιπτώσεις φαινόμενα, όπως της αισχροκέρδειας, ακόμα και τεχνητής έλλειψης τροφίμων και φαρμάκων. Θα αξιοποιήσει ρωγμές που ενδεχομένως υπάρξουν μέσα στην αστική τάξη, όμως ταυτόχρονα θα καλέσει το λαό να μην επιλέξει αν θα χρεοκοπήσει με ευρώ ή δραχμή, αλλά να έρθει σε ρήξη συνολικά με την εξουσία του κεφαλαίου, που όσο υπάρχει θα οδηγεί σε τέτοιες αντιλαϊκές πολιτικές και συμμαχίες, να κατευθύνει την πάλη του για να έρθει επιτέλους πραγματικά ο λαός στην εξουσία. 

Αυτή είναι και η θεμελιακή διαφορά του ΚΚΕ από τις δυνάμεις του λεγόμενου ευρωσκεπτικισμού στην Ευρώπη και την Ελλάδα, που μιλάνε για έξοδο από το ευρώ ή και την ΕΕ, ως στοιχείο ενίσχυσης της καπιταλιστικής ανταγωνιστικότητας. Και έτσι ουσιαστικά βάζουν εμπόδια στο ριζοσπαστισμό, την αντικαπιταλιστική πάλη, παίζουν το παιχνίδι τμημάτων του κεφαλαίου και πάνω από όλα καλλιεργούν την αυταπάτη ότι μπορεί ένας καπιταλισμός με εθνικό νόμισμα να είναι λιγότερο βάρβαρος και «πιο δίκαιος» από τον σημερινό.

Το πιο σημαντικό είναι ότι σε συνθήκες σαν τις σημερινές, μεγάλης οικονομικής κρίσης, οξυμένων ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, μεγαλώνουν και οι κίνδυνοι για ένταση των πολεμικών συγκρούσεων.
Γι' αυτό χρειάζεται να δυναμώσει ο αγώνας για αποδέσμευση της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ και τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, για κλείσιμο των ξένων βάσεων στην Ελλάδα, για να φύγει το ΝΑΤΟ από το Αιγαίο.

Αντίστοιχα καθαρή είναι κι η ανακοίνωση του ΠΓ της κετουκε, για τα 60χρονα της ΕΚΑΧ, που έγινε ΕΟΚ και μετά ΕΕ, αν και τελευταία δεν είναι ακριβώς ενωμένη, αλλά ανέκαθεν ήταν λυκοσυμμαχία και λάκκος των λεόντων, για τους λαούς της Ευρώπης. Όχι βέβαια πως αυτό αρκεί για να πείσει τους διάφορους καλοθελητές, που έχουν έτοιμα συμπεράσματα -και αν δε συμφωνούν στοιχειωδώς με τα γεγονότα, τόσο το χειρότερο για αυτά. Εξάλλου, η τελευταία λέξη τους είναι να τα εξηγούν όλα αυτά με την ανακάλυψη της "διγλωσσίας" και να καθαρίζουν.

Υγ: είχα σκεφτεί και μια αναφορά σε ένα "antifa" φύλλο του Έθνους, μεσοβδόμαδα (που είχε ένα αφιέρωμα για τα 100 χρόνια του ΣΕΗ, αναφορά σε μια καλλιτεχνική έκθεση στη Θεσσαλονίκη για την Οχτωβριανή Επανάσταση κι ένα άρθρο σε καθαρά ευρωσκεπτικιστική λογική, ενάντια στην ΕΕ και την εξάρτηση της χώρας (κι όχι δεν έβαζε μόνο θέμα νομίσματος).
Τα στρίμωξα όμως σε ένα υστερόγραφο, για την οικονομία της ανάρτησης.

Ένα συντονιστικό για το Μαϊούνη

(για να μπεις μες στο Κ-LAB...)

Σχηματικά μιλώντας το K-LAB είναι δεξιό, ενωτικό ΝΑΡ, που φλερτάρει με πρώην Συριζαίους. Πολιτικά μιλώντας είναι ακριβώς το ίδιο, κάτι σαν διαδικτυακή-πολιτική νεολαία της ιστοσελίδας Kommon. Αλλά όταν λες "σχηματικά" δίνεις μια εσάνς αμφιβολίας -όχι όμως αγνωστικισμού- και πολιτικού πολιτισμού. Προφέρεται ως Κέι-Λαμπ, αν και είναι προφανής νομίζω η παραπομπή στο κλαμπ (club) χωρίς νταμπ, που συνδεόταν με το μεταμεσονύχτιο πάρτι στο γειτονικό ΙΛΙΟΝ plus, όπως τα μπιτάκια που εισέβαλαν θορυβωδώς προς στιγμήν στο αμφιθέατρο της ΑΣΟΕΕ συνδέονταν με την τοποθέτηση ενός ΕΑΑΚίτη-Ανταρσυου για το διονυσιακό αυθορμητισμό του Μαϊούνη και του Φλεβάρτη -ή μάλλον των καταλήψεων του 06-07. Παρεμπιπτόντως, μπορεί οι Οακκίτες να λένε, με γραφική εμμονή, τα κομματικά μας μέλη Κνίτες -για να μην τους χαρίσουν τον τιμημένο τίτλο του Κουκουέ, αλλά αυτό θα ταίριαζε πιο πολύ στο εξωκοινοβούλιο και τους Εαακίτες, αφενός γιατί τα ΕΑΑΚ αγκαλιάζουν πλέον πολύ περισσότερους χώρους από την Ανταρσυα, που έχει ραχοκοκαλιά της το φοιτητικό (κι ας μην ταιριάζει πολύ ο όρος στον οργανωτικό χυλό των ΕΑΑΚ), πχ ένα τμήμα της ΛαΕ, άστεγους Συριζαίους, Κοετζήδες, Αλαβανικούς (που είναι ταυτόσημες έννοιες για να πεις το ίδιο πράγμα), αφετέρου γιατί "μια φορά Εαακίτης, πάντα Εαακίτης" -για να παραφράσω έναν από τους ομιλητές της εκδήλωσης. Κι έτσι εξηγείται η ανάγκη του Κ-LAB να διοργανώσει μια -ας πούμε- συζήτηση για τη στρόγγυλη επέτειο, δέκα χρόνια και κάτι ψιλά (όχι 54 ημέρες) από το φοιτητικό κίνημα του 06-07 και βασικά για τα φοιτητικά χρόνια μιας γενιάς που έχει πατήσει πια τα πρώτα -άντα ή κοντεύει να τα πατήσει ή τα είχε πατήσει ήδη όταν γινόταν ο Μαϊούνης (που κάποιοι τον λένε και Μαγιούλη) και ο Φλεβάρτης (ή μήπως Γενάρτης) στην περίπτωση κάποιων φοιτητοπατέρων και της μορφής που "τα έβαλε με τον Πρετεντέρη", όπως αναφέρεται σε μια αφίσα του Κ-LAB το οποίο ζήτησε από διάφορους πρωταγωνιστές διάφορων χώρων να γράψουν ένα επετειακό σημείωμα με τις εντυπώσεις τους, το πολιτικό στίγμα, κτλ.

Κι έτσι μπαίνουμε -επιτέλους- μετά από ένα σύντομο κι απέριττο πρόλογο στο προκείμενο, δηλ το επίδικο, δηλ το διακύβευμα. Αλλά να πω σε αυτό το σημείο πως δε σκοπεύω να μακρηγορήσω, όχι γιατί δε θα το κάνω, αλλά γιατί έτσι συνηθίζεται να λες πάντα στην αρχή της παρέμβασής σου, όχι πως ξεγελάς κανέναν, αλλά είναι σχεδόν απαραίτητο, εθιμικό δίκαιο, όπως οι βασικές κινήσεις που πρέπει να κάνεις στο πρόγραμμά σου στο πατινάζ ή στους ζυγούς -που σημαίνει πως το πρόγραμμα πρέπει να έχει άξελ, κωλοτούμπες και ταλαντεύσεις. Κι ενώ λοιπόν ο καθορισμένος χρόνος για τις παρεμβάσεις (συσπειρώσεις, τους συσπειρωσάδες και τη συσπείρωση του Σύριζα στους καθηγητές) ήταν το 7λεπτο-8λεπτο, ο πιο σύντομος πρέπει να μίλησε κάνα 12λεπτο (στο μαγικό κόσμο του ΝΒΑ και του εξωκοινοβουλίου ο χρόνος είναι σχετικός, συμπυκνωμένος στα ιστορικά γεγονότα, και όσο πιο ξεχειλωμένος γίνεται στις ομιλίες) ενώ άλλοι έφταναν μόνοι τους έναν αγώνα πόλο, κοντά στο ημίωρο, χωρίς περιόδους -όλα ένα από την αρχή, με μια τελεία στο τέλος.

Κι αυτή ήταν η καλύτερη εισαγωγή για το κλίμα μιας εκδήλωσης που έμοιαζε με φοιτητικό συντονιστικό, ίσως γιατί ήταν ο καλύτερος τρόπος να τιμήσουν την επέτειο (που πέρασε), για μια καθυστερημένη εκδήλωση που ήταν να γίνει τον περασμένο Μαϊούνη και ξεκίνησε Φλεβάρτη, με μόλις μιάμιση ώρα καθυστέρηση από την προγραμματισμένη ώρα, δείχνοντας την ωριμότητα του κινήματος (που κάποτε αργούσε δύο) με την πάροδο του χρόνου (κι εγώ πχ κρατήθηκα και δεν πήρα αγανακτισμένος το πανό να ξεκινήσω μόνος μου, γιατί κανείς δε θα καταλάβαινε το συμβολισμό να τον εκτιμήσει). Δεν πρέπει να πλησίασαν το ρεκόρ ενός 18ωρου συντονιστικού στη Θεσσαλονίκη -που το πρόλαβαν λέει κάποιοι που ξεκίνησαν οδικώς από την Αθήνα- αλλά έχασαν πανηγυρικά το στόχο να μην πιάσουν τα μεσάνυχτα, που θα γίνονταν κολοκύθες. Και δεν κατάφεραν να έχουν ένα βιντεάκι με μαγιουνίτικα, κινηματικά στιγμιότυπα -που κάποτε το 'χαν πολλοί, αλλά τώρα σπανίζει.
Και αυτά δεν είναι κακίες, αλλά κυρίως αυτοσαρκασμός, αφού τα παραδέχονταν μόνοι τους και μου "έκλεβαν" τις ατάκες που είχα σημειώσει για το κείμενο, όσο περίμενα την έναρξη.

Αναρωτιέται κανείς βέβαια, αν το συντονιστικό κι οι διαδικασίες για βάλιουμ, όπου πρέπει να ομοφωνήσουν όλοι μέχρι ενός, σαν τους ενόρκους στις ΗΠΑ, και να συμφωνήσουν -πχ αν πρόκειται για μια ύφεση με κρισιακά χαρακτηριστικά ή μια κρίση με υφεσιακά χαρακτηριστικά- τότε γιατί την κρατάνε μόνο για μαζικές, κινηματικές διαδικασίες, όπου είναι υπέρτατο όπλο για την εξουδετέρωση κάθε συμβατικού αντιπάλου, και δεν το εφαρμόζουν πχ στα δικά τους εσω-οργανωτικά όπου έχουν θεωρητικά κατακτημένο ένα ανώτερο επίπεδο πολιτικής συμφωνίας...
Φαντάσου πχ ένα συνέδριο του Ναρ, που θα είχε εισήγηση κι αντι-εισήγηση, αλλά δε θα τελείωνε ποτέ, μέχρι να συμφωνήσουν όλοι στις ίδιες θέσεις. Και τελικά να συμφωνούσαν μόνο με την Αλέκα πως ο διάλογος έχει νόημα μόνο μεταξύ όσων συμφωνούν -στα βασικά τουλάχιστον.

Αυτό όμως έδωσε απάντηση στα υπαρξιακά ερωτήματα των διοργανωτών και της εκδήλωσης, για τη μορφή και το περιεχόμενο: είναι πειραματική διαδικασία, συνέλευση, πώς ακριβώς θα κυλήσει; Είναι γκρουπ θέραπι, βραδιά νοσταλγίας -κι είναι καλό πράγμα η νοσταλγία;- τύπος φόρουμ, αυτοκριτική κι αποτίμηση, μια συζήτηση που δεν έγινε, φεύγουν τα καλύτερα μας χρόνια μες στα αμφιθέατρα, κι ας μην έχουν τη γοητεία των θερινών σινεμά του Κηλαηδόνη, οι αναζητήσεις μιας γενιάς; Ναι αλλά τι σημαίνει γενιά; Κι είναι όρος που μπορούμε άραγε να υιοθετήσουμε και να αξιοποιήσουμε -όπως πρότεινε ένας Κοετζής;
Λίγο από όλα και τίποτα από αυτά. Ήταν βασικά ένας τύπος συντονιστικού, για να θυμούνται οι πιο παλιοί -αν υποθέσουμε ότι τα έχουν ξεχάσει κι έχουν καταφέρει να τα αποβάλουν- και να σιχτιρίζουν οι νεότεροι. Αφού να φανταστείς, μέχρι κι ο Κομάντο είπε πως έπρεπε να έχει μείνει σπίτι του, για να διαβάσει. Θα κάτσω σπίτι, θα αράξω σπίτι...

Πες μου τι έγιναν εκείνα τα παιδιά; Σύριζα. Κάποια άλλα μετανάστες και κάποια λίγα βολεμένα στελέχη πολυεθνικώων. Πες μου τι έγινε εκείνο το τρένο που έβλεπε τα άλλα τρένα να περνούν; Και πόσα τρένα πέρασαν έκτοτε για το φοιτητικό κίνημα; Πόσα βήματα έκανε μπροστά ή πίσω και ποια παρακαταθήκη του άφησε το 06-07; Λίγοι ασχολήθηκαν με τέτοια ζητήματα -πχ ένας μπασκετικός Παοκτζής, που έκανε μια από τις λιγότερο αυτάρεσκες -και για αυτό ενδιαφέρουσες- τοποθετήσεις.

Αλλά ας ξεκινήσουμε από πιο απλά πράγματα, Όπως το ελάχιστο κοινό πολλαπλάσιο της ενότητας. Και το Σύριζα που έχτιζε μεθοδικά από τότε την κυριαρχία του στο αριστεροχώρι και την κατοπινή του πορεία. Για να δει πολλά μπουμπούκια του να ανθίζουν σε κυβερνητικές ή κι υπουργικές θέσεις και να μαραίνονται μετά το δημοψήφισμα, για να προσεγγίσουν ξανά το εξωκοινοβούλιο, που τους δέχεται με ανοιχτές αγκάλες και μέτωπα κι ας ξορκίζουν φραστικά τη νόσο της ενωτίτιδας. Θα μου πεις, τον Εαακίτη κι αν τον πλένεις... Βρε ναι, αλλά το Συριζαίο γιατί να τον ξεπλένεις και του δίνεις βήμα, για να δώσει τον τόνο στην εκδήλωση;

Κι ήταν όλοι τους εκεί, η Καιτούλα κι ο Σταμάτης...
Ο Χρονόπουλος (μέχρι πρότινος νεολαία Σύριζα) στο άτυπο αρχικό πάνελ που κούρασε πολύ κι ανάθεμα αν άκουσε έστω κι έναν στη συνέχεια. Ο Κορωνάκης (γραμματέας της νεολαίας Σύριζα μέχρι πρόσφατα) κι ο Γκάμπριελ (Σακελλαρίδης) που ήταν υποψήφιος και το Σεπτέμβρη του 15', πριν αποστασιοποιηθεί -αφού πρώτα ψήφισε το μνημόνιο. Η Δανάη Τζίκα, βουλευτής Σύριζα στη Μαγνησία μέχρι το καλοκαίρι-φθινόπωρο του 15' (ψήφισε μνημονιακά προαπαιτούμενα, προτού κάνει ...κινηματική στροφή).
Αλλά γιατί δεν αντιδρά κανείς ν τους απαντήσει; Γιατί καθόμαστε κι ακούμε κινηματικές αφηγήσεις κι ιστορίες από Συριζαίους, να παρουσιάζουν σαν κορυφαία στιγμή του φοιτητικού κινήματος τους φραξιονισμούς των νεολαίων με τον Απέκη, στο ζαχαροπλαστείο Ιπποκράτους και Ναυαρίνου γωνία;
Τι τους  ακούτε, τι τους κοιτάτε...; (Και με τη Σεκουριτάτε σχετίζονταν οι πιο παλιοί, που ήταν στο ΚΚΕ εσ.). Τι ακούν τα αυτιά μας και δεν κόβονται από μόνα τους, σαν του Πάνου Δημητρίου, στην Τασκένδη;

Κι ύστερα ήρθε ο Απέκης, κι άλλοι από τη Συσπείρωση (η παράταξη των Συριζαίων στους πανεπιστημιακούς) που συνάσπισε όλη την αριστερά πλην Λακεδαιμονίων (συνεργάστηκε όμως κι η ΔΗΠΑΚ στο Δ.Σ. μαζί της για ένα διάστημα). Κι αντί να τον παρουσιάσουν πχ με επιφυλακτική συμπάθεια και τις αντιφάσεις του (γιατί μιλάει για "νεοφιλελεύθερη επίθεση" της Μπολόνια), έλεγαν για "συγκίνηση", "ηρωική ηγεσία" και "πανεπιστημιακό κίνημα" (φοιτητές-καθηγητές, ενωμένοι).
Αυτό που δεν κατάλαβα, εφόσον δεχτούμε πως αυτοί οι πανεπιστημιακοί δέχονταν πόλεμο από τους δικούς τους -και ο Απέκης μάλιστα δεν είχε εκλεγεί καν σύνεδρος το 09' στο Συνασπισμό του Αλέξη- είναι πώς κατάφερε τότε ο Σύριζα να καρπωθεί πολιτικά τον αγώνα τους; Δεν είναι κάπως περίεργη κι αντιφατική αυτή η αφήγηση;

Υπήρχε ακόμα αρκετό ΚΚΕ, που έπαιξε τελικά κάποιο ρόλο στο κίνημα, αλλά στο βαθμό που τα μέλη πήγαιναν ενάντια στη γραμμή και έναν "αδηφάγο" μηχανισμό, που (τους) έδειξε τα δόντια του στη συνέχεια. Οι Κνίτες που "δεν υπάκουσαν", οι πανεπιστημιακοί που συμμάχησαν με τον Απέκη... Και ο τότε γραμματέας του Πολυτεχνείου Αθήνας, που έγραψε -κατά πολλούς- το πιο ενδιαφέρον κείμενο για την εκδήλωση, ίσως γιατί λέει το γνωστό ποίημα για την πολιτική χρεοκοπία του ΚΚΕ μετά το 2010 -κι όλως τυχαίως αυτό ήταν το απόσπασμα της παρέμβασης που διαβάστηκε, καθώς ο ίδιος δε ζει πια στην Ελλάδα.
Ποιο ΚΚΕ και ποια Στικούδη...

Υπήρχαν αρκετές προσωπικές αφηγήσεις που έμοιαζαν με (παλιά) διαφημιστικά της Άμστελ, για συναγωνιστές που συναντιόνταν ξανά μετά από χρόνια, έχοντας αλλάξει πολιτικά μετερίζια, αλλά ένιωθαν να γνωρίζονται χρόνια, μέσα από το φοιτητικό κίνημα, και να είναι παιδικοί φίλοι. Και ένα άλλο σκηνικό, που μου διηγήθηκε μια συναγωνίστρια (που δε βιάστηκε να μπει σε μια σειρά) για τη Φιλοσοφική του ΑΠΘ και τους Εαακίτες που τραγουδούσαν μες στη βροχή συνθήματα για το στόχο-φετίχ τους: πανεπιστημιακή -κι όχι ανώτατη που λέγαμε εμείς- εκπαίδευση.
Έχουμε βραχεί, μέχρι το βρακί
Εκπαίδευση για όλους, πανεπιστημιακή...

Υπήρχαν αυτάρεσκες τοποθετήσεις για τον Πρετεντέρη, που περίμενε να τελειώσει το συντονιστικό καταλήψεων, προτού βγει στο δελτίο να δώσει γραμμή. Η παρέμβαση της μορφής που τα έβαλε μαζί του, με τα περισσότερα "ας πούμε" από όσα είπαν όλοι οι άλλοι μαζί -γιατί έτσι φαίνεται ο ψημένος, μπαρουτοκαπνισμένος σε αμφιθέατρα, φοιτητο-συνδικαλιστής. Άλλοι που παραδέχονταν πως έλεγαν πράγματα χωρίς να τα πιστεύουν και να μπορούν να προβλέψουν το ξέσπασμα που ερχόταν. Κι άλλοι που σημείωναν πως τίποτα δεν προέκυψε τυχαία και μεταφυσικά, χωρίς σχέδιο, δράση, κι ένα κάποιο βολουνταρισμό -γιατί κι αυτός χρειάζεται πολλές φορές...

Και πολλά άλλα, που δεν μπορούν να στριμωχτούν σε μια ανταπόκριση, αλλά φαντάζομαι πως θα κυκλοφορήσουν τις επόμενες μέρες στο διαδίκτυο, καθώς η εκδήλωση μαγνητοσκοπήθηκε. Και τα οποία με έκαναν να θέλω να γράψω πολλά πράγματα καινούρια ή γνωστά από την αρχή. Αλλά ας τα κρατήσουμε κάβα, πχ για τις 8 Μάρτη, που θα είναι τα δέκα χρόνια από το πανελλαδικό φοιτητικό συλλαλητήριο και τη δολοφονική επίθεση των ΜΑΤ στο μπλοκ της Θεσσαλονίκης, γιατί η κε του μπλοκ γράφει πιο σύντομα κείμενα από τότε που σταμάτησε να έχει επαφές με το εξωκοινοβούλιο και αυτό το σημείωμα έχει ήδη ξεφύγει σε έκταση για τις αντοχές του μέσου αναγνώστη -που δεν είναι πια Εαακίτες.