Ιδεογράμματα

Υπάρχουν ιδεογράμματα στο λατινικό αλφάβητο;
Ή μήπως είναι αποκλειστικό προνόμιο της γραφής των κινέζων με την αρμονική κοινωνία;
Όποιος βιάστηκε να πει ότι ισχύει το δεύτερο (εξαιρουμένης της αρμονικής κοινωνίας), τυπικά έχει δίκιο. Αλλά καλό είναι να το ξανασκεφτεί.
Η τυπική λογική δε μπορεί να εξηγήσει μια σειρά φαινόμενα.
Κι η διαλεκτική απαιτεί να υπερβούμε την τυπική λογική και να φτάσουμε στη διάνοια.

Μέχρι το μεσημέρι θα συμφωνούσα κι εγώ.
Δεν υπάρχουν ιδεογράμματα ούτε στο ελληνικό αλφάβητο, ούτε στο συγγενές του λατινικό (κι από όσο θυμάμαι ούτε στο αλφαβητάρι του μπουχάριν για τον κομμουνισμό).
Αλλά σήμερα βρέθηκα αυτήκοος μάρτυρας σε ένα σαρδάμ που με έκανε να αλλάξω γνώμη:
Τι σημαίνουν τα ιδεογράμματα CCCP;
Η κοπέλα ήθελε να πει τα αρχικά. Και πιο πολύ από γλωσσικό σαρδάμ ήταν σαρδάμ του μυαλού που μπερδεύτηκε.
Αλλά ακόμα κι έτσι, γλώσσα λανθάνουσα τα αληθή λέγει.

Πράγματι, τα αρχικά CCCP συμβολίζουν μια ιδέα τόσο φορτισμένη, που δεν αφήνουν κανέναν αδιάφορο.
Τρία σι και ένα πι, θρυλική CCCP.
Αυτά τα τέσσερα γράμματα στη σειρά, είναι ο απόλυτος ορισμός για τα ιδεογράμματα.

Αν γίνουμε σχολαστικοί ο πιο ακριβής όρος θα ήταν ιδεο-λέξη, ή ιδεο-αρκτικόλεξο.
Η ουσία όμως δεν αλλάζει. Η σοβιετική ένωση παραμένει ιδέα. Και βάση αυτού κινούμαστε όλοι.

Εμείς θέλουμε να κατοχυρώσουμε τα πνευματικά δικαιώματα και την ιδεοκτησία του οκτώβρη. Αλλά οι διεκδικητές του χρίσματος είναι πολλοί κι αυτόκλητοι.
Το ναρ κάνει λόγο για ιδεότροπο και ιδεόμορφο κοινωνικό σχηματισμό.
Πολλοί συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι η ιδέα και το όραμα ξεπουλήθηκαν. Όμως και πάλι είναι ζήτημα, πότε ακριβώς και από ποιον βγήκαν στο σφυρί (κι έχασαν το δρεπάνι και το αστέρι).

Βάση αυτού κινείται κι η αντιμετώπιση του αστικού μπλοκ εξουσίας (για να πιάσω και το ευρύτερο κοινό).
Μετεμφυλιακά -επί ανεπίσημης χούντας- φτιάξανε τον ιδεα για να σταματήσουνε την εξάπλωση της Ιδέας.
Κι οι πασόκοι στην κοσμάρα τους έμειναν να φωνάζουν πασπ ιδέα ενωμένη αριστερά.
Εξάλλου επί ρεβιζιονισμού η σοβιετία κι ο πανομαριόφ στήριζαν ανδρέα. Και το 82 που πέθανε ο μπρέζνιεφ η ελευθεροτυπία κυκλοφόρησε με πένθιμο πρωτοσέλιδο για τον ήλιο της ειρήνης και του σοσιαλισμού που έσβησε...

Ο κόσμος γενικά ήταν μες στον ιδεαλισμό και μπερδεμένος.
Κανείς δεν είχε ιδέα τι αλλαγές κυοφορούνταν στην ιδέα (τη σοβιετία) όταν πήρε το τιμόνι ο γκόρμπι στα στιβαρά του χέρια.
Κι η στάση απέναντι στη σοβιετία από πολιτική θέση κατέληξε ιδεοληψία. Που μόνο μια λεπτή γραμμή την χωρίζει από την ιδεολογία. Δυο γράμματα αλλάζουν μόνο.

Δύο γράμματα μόνο χωρίζουν τους σοβιετικούς απ' τους αστούς
κι έχει πρόγραμμα δημοκρατία, ζήτω-ζήτω, ζήτω ο γκορμπατσόφ (2).

Εύκολα μπορεί να υπάρξει σύγχυση και με το παράγωγο ιδεολόγημα.
Το οποίο στην κομμουνιστική διάλεκτο συντάσσεται απαραιτήτως με τον επιθετικό προσδιορισμό αστικό. Πηγαίνουν ασορτί.

Αντίστοιχα στην αστική διάλεκτο η λέξη στρατεύματα σχεδόν νομοτελειακά συνοδεύεται από τη λέξη σοβιετικά. Τα οποία εξίσου νομοτελειακά ή θα εισβάλλουν ή θα επεμβαίνουν.
Κόκκινος στρατός και απελευθέρωση είναι πολιτικά αδόκιμοι όροι.

Αντιθέτως τα υπόλοιπα στρατά αναφέρονται με τον πιο κομψό όρο δυνάμεις. Οι οποίες συνήθως είναι ειρηνευτικές (sic) και απελευθερώνουν.

Υγ: πείστηκα ότι μέρες που είναι πρέπει να αποκτήσω πιο γραμμωμένα αντανακλαστικά.
Έτσι, αποφάσισα να μεταφέρω το αγωνιστικό μήνυμα της αφίσας μας στη θεσσαλονίκη για την πορεία του πολυτεχνείου:
"Όλοι την δευτέρα στις 4.30, στην πορεία που θα καταλήξει στο αμερικάνικο προξενείο".

Για αυτό λοιπόν προσέξτε και κινηθείτε υπεύθυνα.
Ρωτήστε πριν ξεκινήσετε: πού θα καταλήξει η πορεία αυτή;
Είστε υπεύθυνοι καταναλωτές και έχετε δικαίωμα να ξέρετε.
Μην αφήσετε να σας εξαπατήσουν οι επιτήδειοι και να σας παρασύρουν ξανά πίσω στο πολυτεχνείο.

Άραγε έτσι γίνεται παντού, ή αυτό είναι τοπική ιδιαιτερότητα του προτσές της ταξικής πάλης στη θεσσαλονίκη;

Υγ: Έ λ ε ο ς . . .

Γροθιά στο κατεστημένο

Μια εικόνα δέκα εισηγήσεις λεν οι κινέζοι κομμουνιστές (που είναι άλλο πράγμα από τα μέλη του ΚΚΚ. Το οποίο εν παρόδω έχει τα αρχικά της κου κλουξ κλαν. Και της παρένθεσης του ακελ επίσης).
Οπότε φαντάζεστε πόσες λέξεις. Για να μην πω για ιδεογράμματα.

Ακολουθεί σε συνέχειες ένας δεκάλογος με εικόνες που έχουν πολλά να πουν, με προχωρημένους συνειρμούς που είναι κι η πεμπτουσία της τέχνης άλλωστε.
Ένα ποτ πουρί με τις καλύτερες σκηνές, όχι απλώς του καλτ διαμαντιού Rocky IV, αλλά του παγκόσμιου κινηματογράφου εν γένει και του ρεύματος του σοσιαλιστικού σουρεαλισμού ειδικότερα.

Εικόνα υπ' αριθμόν 1

Έναρξη, πρώτη σκηνή.
Η αδρεναλίνη και οι τρίχες των χεριών υπακούουν στο πρόσταγμα για εγερτήριο που δίνεται υπό τους κορυφαίους ήχους της αρχής του eye of the tiger.
Δυο γάντια πυγμαχίας περιστρέφονται κι ευθυγραμμίζονται για να έρθουν σε θέση μάχης το ένα απέναντι από το άλλο. Σιγά-σιγά το σχέδιο πάνω τους αποκαλύπτεται.

Το γάντι από τα δυτικά (η λήψη του πλάνου γίνεται νοτιόθεν) έχει τη γελοία φανταχτερή τριχρωμία με την αστερόεσσα.
Το άλλο εξ ανατολών, σε πορφυρό φόντο αλά βυζάντιο, φέρει το αστροσφυροδρέπανο, το ένδοξο έμβλημα της τρισένδοξης σοβιετικής αυτοκρατορίας.
Τα δυο γάντια έρχονται τετ α τετ κι εκτοξεύονται με φόρα (έλα με φόρα που λένε). Ακολουθεί η μοιραία σύγκρουση και το πλάνο χάνεται μες στον καπνό.
Τρόμος...

Αυτή είναι, μακράν της δεύτερης, η απόλυτη κινηματογραφική απεικόνιση του ψυχρού πολέμου.
Αν ξέρετε κάποια καλύτερη εγώ κατεβάζω πάραυτα το μπλοκ (να έχουν και κάτι να ασχολούνται μερικοί που το ονειρεύονται).
Βλέποντας αυτή τη σκηνή ξεχνάς και χαμηλούς τόνους και τη γραμμή για ειρηνική συνύπαρξη και τα πάντα. Η ψυχολογία ανεβαίνει σε επίπεδο γιούργια να πάρουμε την πόλη.

Κάπου πιο κάτω ακούγεται η κομματάρα Burning Heat που δημιουργεί σκηνικό γουέστερν. Μονομαχία ένας εναντίον ενός. Κι όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας.
"Can any nation stand along?" αναρωτιέται o στίχος.

Έλα ντε;
Μόνο ο παπανδρέου του τρίτου δρόμου και της κίνησης των αδέσμευτων θα μπορούσε να απαντήσει θετικά σε αυτή την ερώτηση. Που ως γνωστός παπατζής τα είχε καλά με όλους. Κι οι σοβιετικοί στέλναν τον πονομαριόφ στην ελλάδα και στήριζαν πασοκ στα πλαίσια του μπλοκ της αλλαγής και του ειρηνικού περάσματος στο σοσιαλισμό.
Κούνια που μας κούναγε...

Το τραγούδι βέβαια θέτει σε γεωγραφική βάση το όλο ζήτημα. East vs West κτλ λες και είναι ολ σταρ γκέιμ.
Βέβαια, πέρα από την όποια προπαγάνδα, η φράση "βασική αντίθεση μεταξύ ιμπεριαλιστικού και σοσιαλιστικού συστήματος" είναι αντικειμενικά δύσκολο να χωρέσει σε στίχο και να ταιριάξει στο μέτρο. Ακόμα και στα αγγλικά όπου τα πάντα γίνονται.
Ωστόσο η συνταγή αυτή είναι δοκιμασμένη και διόλου τυχαία.

Λειτούργησε στην εντέλεια στην περίπτωση των δύο γερμανιών. Ο πολύς κόσμος στενοχωριόταν απλώς επειδή ήταν χωρισμένες σε ανατολική και δυτική. Σα να ήταν κράμερ εναντίον κράμερ στο σινεμά. Το λαοκρατική στο ΛΔΓ ήταν πάνω από τρεις συλλαβές και τον δυσκόλευε σαν έννοια.
Η ένωση των γερμανιών βέβαια μπορούσε να γίνει μόνο με ήττα της μιας. Όπως κι έγινε τελικά. Ουσιαστικά με όρους προσάρτησης, όχι επανένωσης.

Το ΕΣΣΔ-ΗΠΑ, ήταν ο υπέρτατος αγώνας πυγμαχίας.
Κατηγορία βαρέων βαρών και μέχρι τελικής πτώσης.
Το απόλυτο ντέρμπι μαζί με το μπάρτσα-ρεάλ μαδρίδ.
Αλλά όπως όλα τα μεγάλα γεγονότα ελαφρώς σικέ.

Εμείς από ένα σημείο και μετά τους δίναμε απλώς χαστουκάκια γιατί βασικά μας ενδιέφερε να κάνουμε εμπόριο.
Κι αυτοί μας δίναν μόνο πισώπλατα χτυπήματα κι ακολουθούσαν την τακτική του ώριμου φρούτου. Μας έδιναν δάνεια, μετά κόντρα δάνεια για να ξεπληρώσουμε τα προηγούμενα δάνεια και περίμεναν να πέσουμε από μόνοι μας κάτω από το βάρος των χρεών και της στάσιμης σαν έλος οικονομίας.
Το ίδιο ακριβώς κάνουν κι εντός των τειχών, όπου κάθε μέσος αμερικάνος που σέβεται τον εαυτό του και τις αξίες της πατρίδας του είναι χρεωμένος στις τράπεζες σε χρονικό βάθος τριών γενεών.

Για να μην απογοητευθεί το κομματικό κοινό και για να κρατηθούν τα προσχήματα η επίσημη εκδοχή λέει άλλα.
Πάνω που κερδίζαμε στα σημεία και είχαμε τον θείο σαμ ζαλισμένο στα σχοινιά κι ετοιμόρροπο λόγω βιετνάμ και πετρελαϊκής κρίσης, ήρθε ο πολυμήχανος πράκτορας γκόρμπι και μας έριξε νοκ άουτ με το δούρειο ίππο της περεστρόικα.

Στο Rocky IV όμως πέφτουν οι μάσκες.
Ο γκόρμπι στο τέλος χειροκροτάει όρθιος τον δεκάρικο λόγο του ρόκι μπαλμπόα περί αλλαγής (του έκλεισε συνωμοτικά και το μάτι, αλλά αυτό κόπηκε στο μοντάζ).
Ο ρόκι έκανε το διπλό μέσα στη μόσχα παίρνοντας ρεβάνς για το διπλό του ιβάν ντράγκο στις ηπα επί του απόλο κριντ. Οι δυο έδρες έσπασαν, οι μπουκ κονόμησαν και όλοι έζησαν καλύτερα.
Η διεθνής ομοσπονδία μάλιστα πήρε πρέφα την υπόθεση κι έβγαλε την ουρά της εκτός. Βρήκε ένα αστείο πρόσχημα κι αρνήθηκε να αναγνωρίσει το παιχνίδι. Όποιο και να 'ταν δηλ το αποτέλεσμα ο ρόκι θα κρατούσε τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή.
Βρώμα η δουλειά...

Ας μη βιαστούμε όμως να κατηγορήσουμε τους σοβιετικούς για στήσιμο. Η εσσδ χρειαζόταν απεγνωσμένα "ζεστό" συνάλλαγμα. Και η ταξική πάλη μπορεί να πάρει απρόβλεπτες μορφές όσο (ο)ξύνεται η παγκόσμια διαμάχη ιμπεριαλισμού-σοσιαλισμού.

Σε όλα αυτά υπάρχει κι η εκτίμηση-τομή του ΚΟ του κκε μ-λ, δηλ ομόφωνη απόφαση του βασίλη σαμαρά.
Ο αγώνας πυγμαχίας έγινε για τα μάτια του κόσμου.
Αλλά η ρεβιζιονιστική ηγεσία του κκσε είχε και κρυφό σκοπό. Να αγαπήσει τον ρόκι και τις ηπα ο σοβιετικός λαός για να κάνει αυτή πιο άνετα μπίζνες και άνοιγμα προς τη δύση...

(Συνεχίζεται...)