Πολ-Ποτ πουρί ΙΙ

Το επόμενο δελτίο Κομινφόρμ, με στιγμές από την επικαιρότητα της εβδομάδας, υπερκαλύφτηκε με κάποια κείμενα που γράφτηκαν για την Κατιούσα. Συνεπώς, δεν υπάρχει λόγος να ξαναγραφτούν, κι απλώς αναδημοσιεύονται εδώ, για να υπάρχουν στο αρχείο.

Η λύση για το χρέος είναι για το πέος

Πάγωμα συντάξεων ως το 2022, προαπαιτούμενα για το 2019, πλεονάσματα ως το 2060! Αν μη τι άλλο η δημοκρατία μας είναι μακράς πνοής κι εγγυάται μνημόνια και απολαύσεις διαρκείας.

Οι κυβερνώντες περιμένουν ένα τυράκι για το χρέος για να το πουλήσουν ως επιτυχία στους ιθαγενείς. Ο Τσίπρας υπόσχεται πως θα φορέσει γραβάτα, όταν πετύχει τη διευθέτησή του. Κι ο γιος του Καμμένου ανεβάζει στο προφίλ του γραβάτες με ανδρικά μόρια, που μας λεν συμβολικά πως «η λύση για το χρέος είναι για το…πέος». Σαν κι αυτό του επιδειξία με τα ράσα, που παρενοχλούσε σεξουαλικά ανυποψίαστες κοπέλες στα αστικά λεωφορεία του ΟΑΣΘ.

Αλλά κάποιοι αρνούνται να δουν την αλήθεια κατάματα. Πιστεύουν πως η κοπέλα που κατήγγειλε το ρασοφόρο επιδειξία, θέλει να πολεμήσει την ορθοδοξία. Ότι η λύση του χρέους έρχεται, όπως η ελπίδα πριν δυο χρόνια. Ότι ο πρωθυπουργός προσπαθεί, αλλά δεν τον αφήνουν οι δανειστές που είναι φίλοι μας. Ή ότι τους πολεμά η Ζωή Κωνσταντοπούλου, που «αντιστάθηκε» στους Γερμανούς στο Δίστομο. Αν και δυο χρόνια πριν, που είχε βρεθεί στην ίδια εκδήλωση ως Πρόεδρος της Βουλής, δεν είχε κανένα πρόβλημα με την κατάθεση στεφάνου απ’ το Γερμανό πρέσβη.

Το γλυκό δένει με λίγη θεωρία των δύο άκρων, με αριστερό πασπάλισμα απ’ την Εφημερίδα της Κυβέρνησης, που τσουβαλιάζει τους κομμουνιστές με τους φασίστες ως αντι Σημίτες κι αντιεβραίους που αρνούνται τα ολοκαύτωμα (!) κι αυτό γιατί προσβάλλουν τα εβραϊκά μνημεία, στηρίζοντας την παλαιστινιακή αντίσταση και στηλιτεύοντας τον Σιωνισμό και τον ιμπεριαλισμό του κράτους του Ισραήλ. Κι όλα αυτά, όλως τυχαίως, λίγες μέρες πριν τη προχθεσινή επίσκεψη Νετανιάχου στη Θεσσαλονίκη και τις μαζικές αντι-ιμπεριαλιστικές (ή αντισημιτικές στα μάτια του…προοδευτικού συντάκτη που κάνει τη βρώμικη δουλειά) διαδηλώσεις.

Κερασάκι στην τούρτα, η δικαστική δίωξη ενός μέλους της ΚΝΕ για διατάραξη της κοινωνικής ειρήνης, επειδή καλούσε τους μαθητές μα οργανώσουν συλλογικά τον αγώνα τους. Η νεαρή Κνίτισσα κατηγορείται με βάση την καταγγελία του διευθυντή του σχολείου κι ένα απαρχαιωμένο νομικό πλαίσιο της μετεμφυλιακής περιόδου.

Μπορεί η κυβέρνηση να κλείνει μνημονιακές συμφωνίες για λιτότητα ως το 2060, αλλά αυτό δεν εμποδίζει το αστικό κράτος και την «ανεξάρτητη δικαιοσύνη» να γυρίζει στην εποχή του 1960 με φόντο και προοπτική τον εργασιακό μεσαίωνα. Όπως είπε κι ο Τσακαλώτος στη Βουλή, άλλωστε, εκτός από τα μνημόνια που εφαρμόζει η κυβέρνηση, υπάρχει και το έργο της στα κοινωνικά δικαιώματα…

Πέντε μύθοι για το Μενίδι, τους Ρομά και τους Κομμουνιστές

-Οι κομμουνιστές αδιαφορούν για την εγκληματικότητα και τη ζωή των ντόπιων κι αποφεύγουν να σχολιάσουν το θέμα, για να μην τους πουν ρατσιστές.

Κι όμως, οι κομμουνιστές στο Μενίδι ήταν που έθεσαν αυτό ακριβώς το θέμα, της εγκληματικότητας, προς συζήτηση στο δημοτικό συμβούλιο, για να εισπράξουν την αδιαφορία και την άρνηση της δημοτικής αρχής. Η οποία σηκώνει τώρα το θέμα υποκριτικά, ψηφοθηρικά και -προπαντός- σε λανθασμένη βάση, στοχοποιώντας τους Ρομά, ενώ κάνει πλάτες στα φασισταριά της χρυσής αυγής, για να χύνουν ελεύθερα το ρατσιστικό τους δηλητήριο. Όχι μόνο ενάντια στους μετανάστες ή όσους έχουν άλλο χρώμα δέρματος, αλλά κι ενάντια στους εργάτες που αγωνίζονται, όποτε χρειαστεί, ως δύναμη κρούσης των αφεντικών.

–Το ΠΑΜΕ λουφάζει και δεν κάνει καμία κινητοποίηση, ενώ σε άλλη περίπτωση, θα είχε ξεσηκώσει τον κόσμο με πορείες, απεργίες, κτλ.

Το ταξικό κίνημα δραστηριοποιήθηκε από την πρώτη στιγμή και προχτές προχώρησε σε κινητοποίηση στο Μενίδι, στοχεύοντας στη ρίζα του προβλήματος και βάζοντάς το στη σωστή του διάσταση.
Τα κέρδη και η φτώχεια γεννάνε τη μαφία, όλοι στον αγώνα για άλλη κοινωνία.

-Αν οι κομμουνιστές ήταν στα πράγματα, θα έσπαγαν το απόστημα με βίαιες, σταλινικές μεθόδους, υποχρεωτικούς εκτοπισμούς πληθυσμών, κοκ.

Αν κάποιος θέλει να μάθει ποια ήταν η τύχη των Ρομά στη Σοβιετική Ένωση, δεν έχει παρά να διαβάσει σχετικά ένα άρθρο στον 902 και να κάνει τις συγκρίσεις, που είναι καταλυτικές σε κάθε τομέα της καθημερινότητας: υγεία, παιδεία, εργασία.

–Οι Ρομά ζουν με αυτόν τον τρόπο από άποψη και δεν είναι διατεθειμένοι να ενσωματωθούν ομαλά στο κοινωνικό σύνολο, ακολουθώντας κάποιους κανόνες.

Είναι η άθλια υποκρισία της αυτοεκπληρούμενης προφητείας. Να γκετοποιείς μια φυλή, να την αποκλείεις από τις ίσες ευκαιρίες στη μόρφωση, την εργασία, να υψώνει γύρω της διάφορα τείχη και περιορισμούς, κι ύστερα να αγανακτείς για την αντικοινωνική, εχθρική τους συμπεριφορά, να κάνεις αυθαίρετες γενικεύσεις, τσουβαλιάζοντας με ευκολία, όπως κάνουν οι φασίστες -αλλά να βγάζεις αφρούς, εάν σου λένε πως συμφωνείς μαζί τους.
Πόσο μάλλον, όταν υπάρχουν μαρτυρίες που επιβεβαιώνουν πως η κατάσταση δεν ήταν πάντα έτσι.

–Η εγκληματικότητα πηγαίνει χέρι-χέρι με τους Ρομά και την κουλτούρα τους.

Με το ίδιο σκεπτικό, μπορούμε να στοχοποιήσουμε διάφορες περιοχές και τοπικές κοινωνίες: από την Κρήτη, όπου οι μπαλωθιές πέφτουν για ψύλλου πήδημα, και υπάρχουν χωριά που έχουν συνδέσει το όνομά τους με τα ναρκωτικά, μέχρι τη Μάνη. Κι ύστερα να ψάξουμε και το γονίδιο της εγκληματικότητας και να το αποδώσουμε σε συγκεκριμένες πληθυσμιακές κατηγορίες. Οτιδήποτε, αρκεί να βγει λάδι το σύστημα που επιστρατεύει ακόμα και το έγκλημα για να αυξήσει τα κέρδη του, και το αστικό κράτος που στην καλύτερη ανέχεται -αν δε διευθύνει- το οργανωμένο έγκλημα και το εμπόριο ναρκωτικών. Το σύστημα της εκμετάλλευσης, που εγκληματεί χρόνια τώρα ενάντια στις ζωές μας και χρησιμοποιεί τον ευτελισμό τους ως ασπίδα για τη διαιώνισή του, που χρησιμοποιεί το “διαίρει και βασίλευε” για να αποκρύψει την ταξική διαίρεση της κοινωνίας και την ασυμφιλίωτη πάλη που γεννιέται στους κόλπους της.

Για το θάνατο του Χέλμουτ Κολ

Οι φανατικοί της σειράς θα θυμούνται ένα επεισόδιο με το καμάκι του Βλάση από τους Απαράδεκτους και μια “βαθιά πολιτική συζήτηση” που κατέληξε στον Γκορμπατσόφ που “κάνει ό,τι θέλει η Αμερική”, το Γέλτσιν και τελικά τον Κολ… Κολ… -που άγεται και φέρεται από τους Αμερικανούς.

Πιο πρόσφατη είναι η σκηνή από την πανηγυρική τελευτή για τα 20χρονα από την πτώση του τείχους, με τους πρωταγωνιστές της εποχής να είναι τιμώμενα πρόσωπα, αλλά σε κακό χάλι. Ο πρεσβύτερος Μπους με μπαστούνι, ο Χέλμουτ Κολ σε καροτσάκι, ο Γέλτσιν, η Θάτσερ κι ο Μιτεράν είχαν ήδη πεθάνει…
Γκόρμπι ετοιμάσου, έρχεται η σειρά σου…

Ο Κολ ήταν ο μακροβιότερος Γερμανός Καγκελάριος που είδε στη θητεία του την επανένωση των δύο Γερμανιών, της καπιταλιστικής και της σοσιαλιστικής -για να μη μιλάμε με γεωγραφικούς όρους. Αν και στην πραγματικότητα, επρόκειτο για προσάρτηση κι όχι απλή επανένωση. Και με τις αντιθέσεις να οξύνονται, διευρύνοντας συνεχώς το κύμα της OST-algie (της νοσταλγίας για τη DDR), είναι ζήτημα πόσοι από αυτούς που πανηγύριζαν τότε, εξακολουθούσαν να βλέπουν θετικά τον Κολ, με τη στερνή τους γνώση.

Σίγουρα, αυτή που συνέχισε να τον βλέπει θετικά και συνέδεσε το όνομά της μαζί του, ήταν η ανατολικογερμανίδα Άνγκελα Μέρκελ, υπουργός στις κυβερνήσεις του από το 91′, που ουσιαστικά τον διαδέχτηκε στην ηγεσία των Χριστιανοδημοκρατών, μετά από μια σύντομη θητεία του Σόιμπλε που εξαναγκάστηκε σε παραίτηση μετά από ένα σκάνδαλο που αφορούσε τη χρηματοδότηση του κόμματος.

Δείξε μου το διάδοχό σου να σου πω ποιος είσαι, θα μπορούσε να πει κανείς. Άλλοι όμως -όπως ο Υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Κοτζιάς- αναγνωρίζουν στα θετικά του εκλιπόντα ότι έβαλε τα θεμέλια της Συνθήκης του Μάαστριχτ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μαζί με το Γάλλο σοσιαλιστή Μιτεράν. Κι αυτή η λεπτομέρεια είναι το κλειδί, για να ερμηνεύσουμε την ουσία.

Το περιβόητο “ευρωπαϊκό όραμα” μπορεί να έχει εσωτερικές αντιθέσεις κι ανταγωνιστικά συμφέροντα, αλλά έχει ενιαίο ταξικό πρόσημο ενάντια στους λαούς, χωρίς σοσιαλδημοκρατικές παραλλαγές, μέτωπα του Νότου με τους Γάλλους, κοκ. Όποιος το ξεχνάει αυτό και υμνεί την Ευρωπαϊκή Ένωση (με την ωδή της χαράς) αλλά χαλιέται με τους… Μερκελιστές, είναι σαν να προσπαθεί να κόψει στα δύο τον πολιτικό Κολ, κρατώντας μόνο τα “καλά” του. Κάτι που είναι προφανώς καθαρή ουτοπία…

-.-

Στα παραπάνω προσθέστε για την Κούβα

Αλληλεγγύη στην Κούβα, η απάντηση στην πρόκληση Τραμπ

Ανακοίνωση της Επαναστατικής Κυβέρνησης της Κούβας για τις εξαγγελίες Τραμπ

Κάν' το όπως ο Γιάννης

Τα Σεπόλια είναι μια λαϊκή συνοικία, που έχει κρατήσει ακόμα το στοιχείο της γειτονιάς κι αρκετή λαϊκότητα, αν και αυτό το τελευταίο νοθεύεται κάπως από τα υψηλά ποσοστά της χρυσής αυγής και το ρατσισμό που θεριεύει.

Εκεί ξεκίνησαν όλα...

Στα ανοιχτά γηπεδάκια της Δυρραχίου, λίγο πιο πάνω από την οδό Αψού -με το θρυλικό όνομα- και το αρμένικο "Ρόδο" του Αγκίπ (ίσως την πιο ενδιαφέρουσα γαστρονομική πρόταση στην ευρύτερη περιοχή. Μια περιοχή, πέρα από τις ράγες, που μοιάζει κάπως σαν προάστιο του Μπουρναζίου και οριοθετείται από τις γραμμές του τρένου, την εθνική οδό και το αμαξοστάσιο του Μετρό (όπου είχαν κάνει "ντου" τα ΜΑΤ ενάντια στους επιστρατευμένους απεργούς) και δύο λόφους που επιβίωσαν από την επέλαση του τσιμέντου. Μια περιοχή που θα ήταν πολύ καλύτερη αν είχε μείνει αλώβητη απ' την επέλαση των νεοναζί.

Λένε για τον Τζόρνταν, που άργησε να πάρει το πρώτο του δαχτυλίδι στο ΝΒΑ -μόλις στα 28 του- πριν τα σαρώσει όλα, πως οφείλει την επιτυχία του στις πρώτες αποτυχίες και τα καψόνια στα οποία τον υποχρέωναν οι προηγούμενες αυτοκρατορίες της Ανατολής (Σέλτικς αρχικά και μετά Πίστονς). Και στη σκληραγώγηση της δικής του ομάδας, των Μπουλς, που έπρεπε να γίνει αρκετά δυνατή για να τις νικήσει και να τις υποσκελίσει.
Βασικά, όλα σχεδόν τα αστέρια του ΝΒΑ έχουν χαρακτήρα και μέταλλο πολεμιστή, γιατί είναι μαχητές της ζωής, που έπρεπε αρχικά να μάθουν να επιβιώνουν στο γκέτο που μεγάλωσαν, και είχαν ισχυρό κίνητρο για να βρουν μια διέξοδο από αυτό.

Στην Ελλάδα θεωρητικά δεν υπάρχουν γκέτο, και δεν έχουμε (ακόμα) παιδιά να σκοτώνονται σε καθημερινή βάση από πυρά αστυνομικών, γιατί έκαναν λάθος στο χρώμα της επιδερμίδας τους.
Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο έπρεπε όμως να νικήσει μια σειρά εμπόδια και φραγμούς, για να παίξει μπάσκετ, το κυνήγι της επιβίωσης και το τείχος της προκατάληψης. Κι ίσως αυτό να τον έχει κάνει δυνατό χαρακτήρα και να πέρασε στο παιχνίδι του, ως χαρακτηριστικό.

Ο Γιάννης ωρίμασε πρόωρα από τις δυσκολίες που είχε να αντιμετωπίσει και δεν ξεχνάει από πού ξεκίνησε. Παραμένει προσγειωμένος και σεμνός, παρά την αγωνιστική του απογείωση. Και δεν είναι "ποζεράς" και επιθετικός στις εκδηλώσεις του, όπως διάφορες πριμαντόνες του ΝΒΑ που ζούνε και πεθαίνουν για ένα στιλ και τη μούρη που θα πουλήσουν. Είναι πεινασμένος για διακρίσεις, γιατί δε θα ξεχάσει ποτέ την (οργανική) πείνα που έζησε στα παιδικά του χρόνια.

Σήμερα η Ελλάδα και οι πολιτικές αρχές της καμαρώνουν για ένα παιδί που μεγάλωσε στον τόπο μας, αλλά μέχρι πρότινος δεν είχε καν χαρτιά κι ελληνικό διαβατήριο (τα πήρε μόνο όταν ήταν να παίξει στην εθνική ομάδα). Αν δικαιούται να νιώθει περήφανη για κάτι η χώρα μας, απέναντι στον Αντετοκούνμπο, είναι γιατί δεν του έδωσε ποτέ δικαίωμα στην ανεμελιά και γενικά κανένα δικαίωμα, δεν τον άφησε ποτέ να αναπνεύσει ελεύθερα, για να μην πάρουν τα μυαλά του αέρα, τον είχε πάντα στην τσίτα και του έδινε κίνητρο να παλεύει, να μη χαλαρώνει, γιατί θα πήγαινε χαμένος.
Δεν ξέρω όμως αν όλα αυτά είναι λόγος να καμαρώνουμε ή να ντρεπόμαστε.

Ο Αντετοκούνμπο δημιουργεί ένα μύθο που μπορεί να έχει πολλαπλή αξία χρήσης για το σύστημα. Είναι κάπως σαν το ηθικό δίδαγμα μιας παλιάς διαφήμισης αναψυκτικού.
Ο Γκραντ Χιλ πίνει Σπράιτ. Ο Γκραντ Χιλ πίνει Σπράιτ.
Αν θες κι εσύ να γίνεις σαν τον Γκραντ Χιλ, προπονήσου σκληρά.
Αλλά αν θες ένα αναψυκτικό, άκου τη δίψα σου, Πιες Σπράιτ.

Αυτά φυσικά είναι η μισή αλήθεια. Αφενός το ζαχαρόνερο σε ξεγελά για λίγα λεπτά, αλλά μάλλον μεγαλώνει τη δίψα σου, παρά την κοραίνει. Αφετέρου, κανείς δε θέλει να γίνει σαν τον Γκραντ Χιλ πια, γιατί οι μετέπειτα τραυματισμοί του δεν τον άφησαν ποτέ να κάνει καριέρα (όχι αυτή που θα μπορούσε τουλάχιστον).

Αφετρίτου, η σκληρή προπόνηση είναι αναγκαία αλλά όχι απαραίτητα ικανή συνθήκη. Γιατί αν δεν έχεις το ταλέντο του Χιλ ή του Αντετοκούνμπο, μπορεί να λιώσει στην προπόνηση, και παρόλα αυτά να μην πλησιάσεις ποτέ το επίπεδό τους. Μπορεί επίσης σε ένα γκέτο και τα ανοιχτά γηπεδάκια του να βγαίνουν δέκα παικτάκια με μεγάλο ταλέντο σε κάθε γενιά, που έχουν κίνητρο να βρουν διέξοδο στο μπάσκετ από την επίγεια κόλαση που ζουν. Είναι ζήτημα όμως πόσοι θα καταφέρουν τελικά να ξεπεράσουν τους φραγμούς και να ξεφύγουν, λύνοντας το πρόβλημα της ζωής τους.

Το σαξές στόρι, ο μύθος του αυτοδημιούργητου και της αριστείας, είναι όλα κομμάτι της ίδιας φιλελέ αφήγησης, που λέει ότι οι καλοί δε χάνονται και οι πολύ καλοί θριαμβεύουν κι αναδεικνύονται, αρκεί να προσπαθούν, να έχουν αρετές και τόλμη -και την ελευθερία να κοιμούνται όλοι κάτω από τον ίδιο ουρανό, άλλοι στα πούπουλα κι άλλοι χωρίς θέρμανση, μαζί με άλλους δέκα στο ίδιο δωμάτιο.

Θες να γίνεις σαν τον Αντετοκούνμπο; Άσε την γκρίνια και τις δικαιολογίες για τις αντικειμενικές συνθήκες και την άτιμη κενωνία, που άλλους τους ανεβάζει και άλλους τους ρίχνει στα ξένα χέρια (έξω οι ξένοι). Δούλεψε και μη μιλάς, προσπάθησε, κόπιασε, για να ανταμειφθείς και να μην είσαι ανεπρόκοπος.

Ένας στο διάστημα, χιλιάδες στο χώμα και τον αγώνα της επιβίωσης. Αλλά όταν τους δείχνεις την κατάσταση, κάποιοι κοιτάζουν αυτομάτως το φεγγάρι και τα άστρα, και όχι εκεί που σημαδεύει το δάχτυλό σου. Κι αυτό το θεωρούν δείγμα ανοιχτού μυαλού κι οριζόντων...

Ο μύθος του Γιάννη (αντετο)κουμπώνει και στη σοσιαλδημοκρατική αφήγηση, που φτιάχνει ανέξοδα την αντίφα, αντιρατσιστική λεζάντα της, με τις επιτυχίες και τις διακρίσεις του, και με τη στάση των φιλελέδων στο ζήτημα της ιθαγένειας. Πίσω από την εκτυφλωτική λάμψη του Αντετοκούνμπο μπορεί να κρύψει τις δικές της ευθύνες, και τις συνθήκες που ζουν καθημερινά οι κολασμένοι της γης, που βράζουν στο καζάνι της Ελλάδας.

Ποια θα είναι η εξέλιξη του Γιάννη; Το μέλλον είναι ανοιχτό.
Το ένα σκέλος είναι το καθαρά αγωνιστικό, όπου ο ουρανός είναι το όριο, και το πιο τρομακτικό είναι πως ο Αντετοκούνμπο είναι μόλις 22 χρονών και δεν έχει προσεγγίσει καν το ταβάνι του. Πρέπει όμως να δουλέψει το σου του, για να γίνει (ο) καλύτερος και να αποστομώσει τους επικριτές του, που λένε πως δεν ξέρει -οργανωμένο- μπάσκετ και παίζει μόνο στο ανοιχτό γήπεδο, με τα εξωπραγματικά φυσικά του προσόντα.

Τώρα όλοι οι Έλληνες μοιάζουν να τον αγαπάνε, αλλά κάποιοι Ελληνάρες τον περιμένουν στη γωνία, πχ στην πρώτη στραβή με την εθνική ομάδα ή το πρώτο καλοκαίρι που δε θα μπορέσει να έρθει -όχι από δική του επιλογή, αλλά γιατί δε θα τον αφήσει η ομάδα του, που δε θέλει να δει ένα περιουσιακό της στοιχείο και την επένδυσή της να εξαντλείται, να τραυματίζεται, κοκ. Και ας μην οφείλει τίποτα σε μια χώρα που δεν τον λυπάται...

Το εξωαγωνιστικό βάρος που πέφτει στους ώμους του Γιάννη είναι ίσως μεγαλύτερο από το αμιγώς αγωνιστικό. Μέχρι στιγμής όμως έχει δώσει τα καλύτερα δείγματα ωριμότητας και σεμνότητας, στην αντιμετώπιση διάφορων περιστατικών -πχ όταν δεν υπέγραψε αυτόγραφο στην ελληνική σημαία, ή ακόμα κι όταν στήριξε το Δάρδαλη, για την πιο οξυ-μωρη ερώτηση στα χρονικά του All Star Game.

Σε κάθε περίπτωση, το μέλλον του ανήκει (όπως λέει το σύνθημα της ομάδας του, των Milwaukee Bucks).

Υστερόγραφο

Μεταξύ πολλών άλλων για το Γιάννη, αξίζει να δείτε/διαβάσετε.
-Το 48σέλιδο ένθετο του Ντοκουμέντου της περασμένης Κυριακής (που έχει μεταξύ άλλων την υπογραφή του Παπαδογιάννη, αλλά δεν έχω ιδέα πού θα μπορούσε να το βρει κανείς τώρα).
-Μια συνέντευξη για τα παιδικά χρόνια του Γιάννη και το βαρύ καθήκον που πέφτει στους ώμους του σήμερα.

-Ένα βίντεο, με το τοξικό και ταξικό τρολάρισμα του Παππά, που ανδρώθηκε μπασκετικά στο ίδιο γηπεδάκι, αλλά έριχνε τέσσερα χρόνια στον Αντετοκούνμπο, τον οποίο νίκησε σε ένα μονό 21-0 (παράσημο για μια ζωή) και σε ένα μεταξύ τους πικάρισμα, του είπε πως δε θα παίξει ποτέ στην Α1 -όπου έπαιζε ήδη αυτός.

Και φυσικά... δικαιώθηκε, όπως λέει σαρκαστικά κι ο ίδιος.
Ο Γιάννης πήγε στο ΝΒΑ κατευθείαν από την Α2...

This time for Africa

Η σκοτεινή πλευρά της στρογγυλής θεάς δε χάνεται με φόντο τη μαύρη ήπειρο, αλλά γίνεται ένα μαζί της και αναβλύζει από κάθε της πόρο σαν καταρράκτες της Βικτώρια -που δεν επαρκούν για να την ξεπλύνουν. Και δεν είναι το πιο βαθύ σκοτάδι πριν την αυγή, αλλά μαύρη τρύπα που τα απορροφά όλα και τα διαλύει, χωρίς να μπορεί να κρυφτεί πίσω από φανταχτερά φώτα και πυροτεχνήματα.

Εν τω μεταξύ, η λευκή φυλή προσφέρει τη λάμψη της στα ευρωπαϊκά γήπεδα με αλλεπάλληλα κρούσματα ρατσισμού, μπανάνες στον αγωνιστικό χώρο και πιθηκίσιες κραυγές φασιστοειδών στις εξέδρες, που εκφράζονται στη μητρική τους γλώσσα, σύμφωνα με τη νοημοσύνη τους.

Οι επίσημες ποδοσφαιρικές αρχές κάνουν διάφορες αντιρατσιστικές καμπάνιες για τα μάτια του κόσμου, αλλά αν ήθελαν να φαίνονται ελάχιστα πειστικές στις προθέσεις τους, δε θα εφάρμοζαν μια ιδιότυπη μορφή ρατσισμού στη διανομή των θέσεων της τελικής φάσης του Μουντιάλ ανά ομοσπονδία, δίνοντας μόλις πέντε συμμετοχές στην Αφρική, την ήπειρο με τα περισσότερα κράτη στην επικράτειά της. (Κάποια εξ αυτών είναι καρπός του αντι-αποικιακού αντι-ιμπεριαλιστικού κινήματος περασμένων δεκαετιών, και άλλα των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, που είδαν την Αφρική σαν ένα ταψί μπακλαβά, μοιράζοντας τα εδάφη της σχεδόν με το μαχαίρι -αν δει κανείς πχ τις τέλειες ευθείες, συνοριακές γραμμές στη Σαχάρα, στη μέση του πουθενά).

Κι η πιο αποτελεσματική κίνηση -έστω σε επίπεδο εντυπώσεων- ήταν του Ντάνι Άλβες (κι ας μην είναι Αικανός), που οργισμένος με τις ρατσιστικές καφρίλες και το διαιτητή που σφύριζε αδιάφορα, πήρε ξαφνικά μια μπανάνα από το χορτάρι, τη ξεφλούδισε αστραπιαία, τη δάγκωσε και την πέταξε επιδεικτικά εκτός γηπέδου, αποστομώνοντας τα φασισταριά, με την ακομπλεξάριστη στάση του. Γιατί αν περίμενε από τις αρχές και το διαιτητή...

Ο ρατσισμός δεν κάνει διακρίσεις στα γήπεδα, όπου μπορεί να στραφεί ενάντια σε κάθε τι διαφορετικό κι αντίπαλο, για να το μειώσει, ακόμα και σε ακριβοπληρωμένα αστέρια. Αλλά αυτό δεν καταργεί τα τείχη στην πραγματική ζωή, όπως το τέλος της αποικιοκρατίας δεν εξάλειψε τη ληστρική εκμετάλλευση του τρίτου κόσμου από τις ιμπεριαλιστικές "μητροπόλεις".

Η Αφρική εξακολουθεί να είναι δεξαμενή ταλέντων και πρώτων υλών, ένα σύγχρονο σκλαβοπάζαρο για τις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις (συλλόγους και εθνικές ομοσπονδίες) που πλουτίζουν και στέλνουν σε "αντάλλαγμα" προπονητές-ιεραποστόλους, για να μυήσουν τους ιθαγενείς στα σύγχρονα συστήματα και να τους "εκπολιτίσουν" σύμφωνα με τα δυτικά πρότυπα.

Αν και είναι ζήτημα κατά πόσο προοδεύουν ποδοσφαιρικά αυτές οι φυλές, όσο προσαρμόζονται στα λευκά ήθη, ή αν χάνουν απλώς την ταυτότητά τους και το ιδιαίτερο χρώμα τους, ξεπουλώντας την ψυχή τους στο διάβολο του αποτελέσματος -πάνω κάτω δηλ ό,τι επαθαν κι οι Λατινοαμερικάνοι στο τελευταίο Μουντιάλ, στη Βραζιλία.

Κι αν οι Αφρικανοί χάνουν καμιά φορά -ή πολλές φορές- το κοντρόλ, μπορεί να είναι γιατί έχουν συνηθίσει να παίζουν σε ανώμαλες, χωμάτινες επιφάνειες -όπως οι Βραζιλιάνοι μαθαίνουν μικροί να παίζουν μπάλα με πορτοκάλια και γίνονται ζογκλέρ της μπάλας. Κι αν σπάνε (ηχητικά) τύμπανα με τις βουβουζέλες, είναι γιατί βγάζουν την ψυχή τους στο γήπεδο (πριν τους την κλέψει ο λευκός). Και στην τελική, δεν ξέρω σε τι διαφέρουν πρακτικά από τον "πολιτισμένο ήχο" που περνούσε από τις μεταδόσεις πχ του EURO του 88' στη Γερμανία (η πρώτη διοργάνωση που θυμάμαι), σε αυτό το σημείο -και σε διάφορα άλλα, κατά τη διάρκεια του ντοκιμαντέρ.

Κι αν μας φαίνεται τριτοκοσμικό έθιμο η πρόσληψη μάγων-συμβούλων στις ομάδες κι οι ακραίες προλήψεις (όπως η επάλειψη των δοκαριών με αίμα θυσιασμένων ζώων) που επικρατούσαν μέχρι πρότινος, δεν ξέρω γιατί πρέπει να έχομε άλλα κριτήρια και σταθμά για τους λευκούς παίκτες, πχ τους Έλληνες, που είναι θρησκόληπτοι και προληπτικοί σε εκνευριστικό βαθμό, με άπειρα μικρά και μεγαλύτερα γούρια.

Το παράδοξο λοιπόν σε αυτό το νεοαποικιοκρατικό καθεστώς -ακριβώς επειδή οι ταξικοί φραγμοί παραμένουν στο ακέραιο και η πλειοψηφία των μαύρων δεν έχει στον ήλιο μοίρα- είναι πως πολλά παιδιά ψάχνουν διαβατήριο εξόδου από την κόλασή τους στο ποδόσφαιρο, τραβάνε ένα λαχείο και θεωρούν τιμή τους να γίνουν (μισθωτοί) σκλάβοι, για να γλιτώσουν από άλλη χειρότερη φυλακή.]
Κι αν χρειαστεί, θα παλέψουμε για τη σκλαβιά μας, όπως λέει ο Αστερίξ στις "δάφνες του Καίσαρα".

Έτσι λοιπόν, βιώνουν όλοι ανεξαιρέτως, πλέμπα και αφρόκρεμα το ρατσισμό των γηπέδων, μόνο που οι πιο προνομιούχοι έχουν καλύτερη κοινωνική θέση κι εφόδια για να τον αντιμετωπίσουν ή να τον υπομείνεουν. Ενώ η οικογένεια του Τσιμάνγκα πχ που έπαιζε στη Γ' εθνική και έσβησε στο γήπεδο, όταν γύρισε η γλώσσα του, γιατί δεν υπήρχε γιατρός ή ασθενοφόρο, δεν είχε καν λεφτά να τον θάψει, όπως σχολίασε κι ο Άναυδος στο προηγούμενο κείμενο.

Ο ρατσισμός αυτός είχε ρίζες κι εντός της ίδιας της ηπείρου, με τα ρατσιστικά καθεστώτα της Ν. Αφρικής (Απαρτχάιντ) και της Ροδεσίας, που αποκλείονταν -κατόπιν πιέσεων και της γενικής κατακραυγής- από τις διεθνείς διοργανώσεις. Κι ήταν μάλλον θλιβερό να βλέπει κανείς το Μαντέλα στα γεράματα, σαν μασκότ, να νομιμοποιεί με την παρουσία του τη ΦΙΦΑ και τη διοργάνωση του 2010, σε μια φιέστα που έκρυβε τα οξυμένα προβλήματα του λαού του κάτω από το πράσινο χαλί του αγωνιστικού χώρου*.

Όπως είναι μάλλον θλιβερό να βλέπεις το πάθος των Αιγύπτιων για το ποδόσφαιρο. Όχι γιατί είναι κακό να αναζητά κανείς διεξόδους από την καθημερινότητα, αλλά γιατί τείνουν αντικαθιστούν τον (κοινωνικό) αγώνα με τους (ποδοσφαιρικούς) αγώνες, να συγκρούονται για τα ντέρμπι της Ζάμαλεκ με την Αλ Αχλί, και να βγαίνουν στο δρόμο (μόνο) για να πανηγυρίσουν τις διακρίσεις της εθνικής τους (που είναι φαβορί στον αποψινό τελικό κι ας μην έχει καλή παράδοση στους τελικούς ο Κούπερ, που την προπονεί.

*Υπάρχει όμως και μια άλλη διοργάνωση, με μια σχετικά άγνωστη ιστορία: το πρωτάθλημα που διεξαγόταν παράλληλα, κατά τη δεκαετία του 60', σπάζοντας τους ρατσιστικούς φραγμούς, για να μπει γρήγορα στο στόχαστρο του καθεστώτος και να απαγορευτεί η συνέχειά του.

Αυτά κι άλλα πολλά μπορεί να τα μάθει κανείς στο συλλογικό βιβλίο "το ποδόσφαιρο στην Αφρική" που κυκλοφόρησε πριν μερικά χρόνια στην Ελλάδα από τις "Απρόβλεπτες εκδόσεις", με τη στήριξη κι επιμέλεια του Humba, και μπορούσε να το βρει κανείς στο παζάρι βιβλίο που τελείωσε σήμερα. Κι όταν η κε του μπλοκ το διαβάσει ολόκληρο, μπορεί να έχει περισσότερα να γράψει, προσθέτοντας το τρίτο μέρος στις αναρτήσεις για το ποδόσφαιρο της Αφρικής.

Υστερόγραφα
-Στη Γερμανία, προστέθηκε ένας ακόμα κρίκος στην αλυσίδα των αντιδράσεων κατά της ομάδας της Λειψίας και της Ρεντ Μπουλ, που τείνει να γίνει πιο μισητή κι από τη Μπάγερν Μονάχου. Αλλά αυτό το θέμα χρειάζεται ξεχωριστό κείμενο, οπότε μέχρι τότε μπορείτε να διαβάσετε τα εξής: (1) και (2)

-Σήμερα τα ξημερώματα γίνεται κι ο τελικός του Σούπερ-Μπόουλ, που διαφημίζεται ως ένα από τα σημαντικότερα αθλητικά γεγονότα στον πλανήτη, με τρομερή τηλεθέαση ανά την υφήλιο, αλλά εδώ αυτές οι αμερικανιές δεν έχουν (ακόμα) πολλή πέραση...

Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ

Ένας από τους βασικούς λόγους (ή τις δικαιολογίες που προβάλλω στον εαυτό μου) που δεν έμαθα ποτέ να οδηγώ, ή τέλος πάντων η στιγμή που συνειδητοποίησα πως δεν ήθελα να μάθω, ήταν νομίζω μετά από μερικές εθιστικές ώρες Nintendo (αν και γενικά δεν πολυέπαιζα, ούτε μου έμεινε ευτυχώς συνήθεια), με μια δισκέτα Φόρμουλα 1, όπου μπορούσες όμως να πάρεις μόνο το Νάιτζελ Μάνσελ (εντάξει, πήρε έναν τίτλο, αλλά δεν ήταν τόσο σπουδαίος, για να έχει παιχνίδι με το όνομά του). Και αφού είχα στουκάρει σε διάφορους τοίχους, νιώθοντας την επιθετικότητα, που σου αφήνει σχεδόν πάντα ο υπολογιστής και τα μηχανήματα του διαβόλου (ΕΤΕ και μ-λ κίες) -που αν είσαι πχ blogger και σου λέει ο άλλος "καλημέρα" ή μια γνώμη, έχεις τόσα νεύρα συσσωρευμένα που το στέλνεις στο διάολο, μαζί με τα μηχανήματά του και την ΕΤΕ- σκέφτηκα πως όλα αυτά είναι πολύ διασκεδαστικά (με την κυριολεκτική έννοια του διασκορπίζομαι), αλλά στην πραγματική ζωή δεν έχεις πολλές ζωές και δεύτερες ευκαιρίες, αν οδηγείς, για να τις σπαταλήσεις. Και είναι αλήθεια πως ο καθένας μπορεί να μάθει να οδηγεί, όπως ίσως ο καθένας μπορεί να μάθει τις κινήσεις στο σκάκι, αλλά αυτό δεν τον καθιστά απαραίτητα κατάλληλο για οδηγό (ούτε για σκακιστή, αντιστοίχως), να βγαίνει παγανιά στο δρόμο, με το δρεπάνι παραμάσχαλα (χωρίς σφυρί και όπλα στους δρόμους).

Κι άντε πες πως αυτές είναι οι ανώριμες σκέψεις ενός εφήβου, που δεν έφτασε καν στη Βουλή των Εφήβων, για να τις εκθέσει με σοβαροφάνεια (τότε δεν είχαμε selfie, μόνο το Σαμαράκη). Και που δεν ωρίμασε αρκετά, όχι σε αυτό τον τομέα τουλάχιστον (γιατί η προσωπικότητά μας αναπτύσσεται ανισόμετρα, περίπου σαν τον καπιταλισμό) για να ξεπεράσει τις εφηβικές-παιδικές του φοβίες και να αναλάβει την ευθύνη να οδηγήσει (πχ όταν θέλουν να πιουν οι άλλοι οδηγοί της παρέας). Αλλά είμαι σίγουρος πως είναι αρκετοί ακόμα αυτοί που δεν ξεπέρασαν ποτέ το στάδιο της εφηβικής τους ανωριμότητας (ως οδηγοί και γενικώς) και γίνονται δημόσιος κίνδυνος με τη συμπεριφορά τους (την οδηγική και προπαντός τη γενικότερη), πιστεύοντας υποσυνείδητα πως συνεχίζουν να παίζουν σε ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι, Βοηθάνε εξάλλου οι ελληνικοί δρόμοι και τα ήθη τους σ' αυτό το συμπέρασμα: γιαγιά με μπαστούνι 100 πόντοι, χωρίς μπαστούνι 150 πόντοι, μαζί με παππού διπλασιασμός πόντων, κοκ.

Μπορεί-μπορεί-να μας καταστρέφουν τη ζωή, μπορεί
τα ηλεκτρονικά παιχνίδια του σατανά, 6-6-6, μπορεί να είναι απλώς και δικές μου υπερβολές. Έχω όμως την εντύπωση ότι στην Αμερική (ή αυτό που λανθασμένα μάθαμε να λέμε έτσι) τα όρια μεταξύ πραγματικής ζωής και εικονικής πραγματικότητας, ηλεκτρονικών παιχνιδιών, τηλεοπτικών σειρών, κτλ, είναι κάπως δυσδιάκριτα. Πολλοί είναι αυτοί που εθίζονται από μικροί στην ψυχολογία του επαγγελματία κατά συρροή δολοφόνου, μέσα από video games. Κι άλλοι τόσοι αποχαυνώνονται από το χαζοκούτι και (όταν δε μιλάνε, λες και τους καταγράφει μια κάμερα, για να πέσει το ψεύτικο γέλιο μετά από την ατάκα τους) πιστεύουν ότι μπορούν να γίνουν μικροί, καθημερινοί υπερήρωες και να καταπολεμήσουν το κακό, που παραμονεύει σε κάθε γωνία, στον παραμικρό θόρυβο στο σπίτι, έναν παράξενο γείτονα, ή σε ένα φαινομενικά φιλήσυχο νέγρο, που βάζει το χέρι στην τσέπη του (για να βγάλει πιθανότατα ένα πιστόλι).
Ενώ παράλληλα υπάρχει μια τεράστια παραγωγή ταινιών, που εκθειάζουν το δόγμα "νόμος και τάξη" και την αστυνομοκρατία, καλλιεργόωντας τη λογική του καλού μπάτσου, του αγέρωχου καουμπόη, του αυτόκλητου σερίφη, που απονέμει δικαιοσύνη, κοκ.

Σε μια τέτοια κοινωνία που δεν είναι απαραίτητα πολύ διαφορετική από τη δική μας, απλώς πιο... προχωρημένη σε κάποια θέματα, είναι (εντελώς σύμφυτη με τη λογική της, αλλά συνάμα) παράλογη μια τόσο εκτεταμένη και σχετικά ελεύθερη (σε πλήρη αντίθεση με κάθε άλλη ελευθερία όπου πέφτει ψαλίδι) οπλοκατοχή.
Κι ας συνηθίζουμε πολλές φορές να τη θεωρούμε προοδευτική, γιατί έτσι εξοπλίζονται οι μάζες, λες και βρισκόμαστε σε (προ)επαναστατική κατάσταση και το βασικό ζητούμενο είναι πως θα πάρουν τα όπλα οι εξεγερμένοι.

Το αν και κατά πόσο λειτουργεί έτσι αυτή η σχέση, δημιουργώντας επαναστατικές παραδόσεις και αγωνιστική συνείδηση, μπορεί να το δει κανείς στην (καταπράσινη σαν βαθύ ΠαΣοΚ) Κρήτη. Όπου και πάλι όμως, τα πράγματα απέχουν πολύ από το να θυμίζουν σπαγγέτι γουέστερν και πολύ άγριες καταστάσεις. Οι Κρητίκαροι μπορεί να έχουν για ψωμοτύρι τις κουμπουριές, να προκαλούν διάφορα μικροατυχήματα σε γάμους που καταλήγουν σε κηδείες ή να γεμίζουν με σφαίρες την ταμπέλα του χωριού τους (για να προειδοποιούν τους ξένους, όπως στις ιστορίες του Λούκι-Λουκ), αλλά αν δεν μπλέξουν σε κάποια σοβαρή βεντέτα, δεν αρχίζουν να σκοτώνουν για πλάκα τον κόσμο γύρω τους. Μπορούν όμως να κάνουν θερινό ένα υπουργείο στο κέντρο της Αθήνας, θυμίζοντας συνειρμικά τους Κορσικανούς από τον Αστερίξ (Οκατεριαμπελατσιτσίξ).

Όλα αυτά βέβαια δεν έχουν καμία σχέση με όσα συμβαίνουν στην αμερικανική ενδοχώρα (και όχι μόνο), τις συνεχιζόμενες δολοφονίες και το άτυπο πογκρόμ της αστυνομίας εναντίον των μαύρων στα γκέτο (και όχι μόνο). Ή μάλλον μπορεί να σχετίζονται, αλλά αντιστρέφουν τη λογική συνέχεια, τη σχέση αιτίου-αιτιατού, θεωρώντας υπαίτιο το μαχαίρι (ή μάλλον πιστόλι στην περίπτωσή μας) κι όχι αυτόν που το κρατάει, το όργανο του εγκλήματος κι όχι τον εγκληματία ή αυτόν που τον όπλισε.

Μόνο που αυτό έχει διπλή ανάγνωση. Γιατί δεν μπορεί να μπαίνουν στο στόχαστρο μόνο ή κυρίως τα όργανα της τάξης και όχι η τάξη που υπηρετούν, η κυρίαρχη τάξη που τα οπλίζει, τα εκπαιδεύει, και τους παρέχει ασυλία (ή τους θυσιάζει σαν αποδιοπομπαίους τράγους κατά περίπτωση). Κι είναι αυτή η στόχευση που λείπει, η απουσία μιας σφαιρικής αντίληψης για τη γενική εικόνα και τις αιτίες που τη γεννάνε, που προκαλεί κατά τη γνώμη μου μια γνήσια κι αυθόρμητη αμηχανία σε ορισμένες από τις αντιδράσεις.

Κάτι που αναδεικνύει πολύ εύστοχα το μήνυμα ενός γνωστού ΝΒΑer (για να μείνουμε λίγο ακόμα στο αθλητικό κλίμα των προηγούμενων ημερών). Υπενθυμίζω πως οι παίκτες του ΝΒΑ είχαν πάρει μια πρωτοβουλία, στο προηγούμενο κύμα δολοφονιών έγχρωμων Αμερικανών από αστυνομικούς, με το εύγλωττο σύνθημα "I can't breathe". Δεν μπορώ να αναπνεύσω. Η οποία είχε προβληθεί ακόμα κι από καθεστωτικά ΜΜΕ, για να ξεπλύνει τις αμαρτίες του συστήματος (που είναι το ίδιο, είτε αφορά την καταστολή είτε την πιο αστραφτερή εκδοχή του θεάματος). Αλλά όπως λέει ο Καρμέλο Άντονι (παρά τις όποιες αντιφάσεις μπορεί να βρει κανείς στις διατυπώσεις του) "ο θυμός μας πρέπει να 'ναι απέναντι στο σύστημα. Αν το σύστημα δεν αλλάξει, θα συνεχίσουμε να ανοίγουμε την τηλεόραση και να παρακολουθούμε το ίδιο πράγμα".

Το σύστημα έχει καταρρεύσει. Τελεία και παύλα. Έτσι ήταν πάντα. Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ διαδήλωσε. Ο Μάλκολμ Χ επαναστάτησε. Ο Μοχάμεντ Άλι πάλεψε πραγματικά για τις ΗΠΑ.

Ο θυμός μας θα πρέπει να είναι απέναντι στο σύστημα. Αν το σύστημα δεν αλλάξει, θα συνεχίσουμε ν' ανοίγουμε την τηλεόραση και να παρακολουθούμε το ίδιο πράγμα. Οφείλουμε να πιέσουμε τους υπεύθυνους προκειμένου αυτό το πράγμα που λέγεται ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ να λειτουργήσει σωστά.

Μια πορεία δεν έχει αποτέλεσμα. Το δοκιμάσαμε. Το δοκίμασα. Μερικές αναρτήσεις στα social media δεν έχουν αποτέλεσμα. Τα έχουμε δοκιμάσει όλα. Το να πυροβολείς 11 αστυνομικούς και να σκοτώνεις 5 ΔΕΝ θα έχει αποτέλεσμα.

Μολονότι δεν έχω κάποια λύση, και είμαι σίγουρος πως πολλοί επίσης δεν έχετε, πρέπει να ενωθούμε περισσότερο από κάθε άλλη φορά τώρα. Χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον. Οι πολιτικοί πρέπει να σηκωθούν και να παλέψουν για αλλαγή. Καλώ τους συναθλητές μου να βγουν μπροστά και ν' αναλάβουν την ευθύνη. Πηγαίνετε στους επικεφαλής των κοινωνιών, στους ηγέτες, στα μέλη του κογκρέσου, στους νομοθέτες και απαιτήστε αλλαγή.

Δεν υπάρχει πλέον το καθόμαστε πίσω και φοβόμαστε να καταπιαστούμε και ν' αντιμετωπίσουμε τα πολιτικά ζητήματα. Εκείνες οι ημέρες πέρασαν. Πρέπει να βγούμε μπροστά και ν' αναλάβουμε την ευθύνη. Δεν μπορούμε ν' ανησυχούμε μήπως χάσουμε την αποδοχή ή για το ποιος θα μας κοιτάει σαν τρελούς. Χρειάζομαι τις φωνές σας ν' ακουστούν. Οφείλουμε ν' απαιτήσουμε αλλαγή. Πρέπει να το θέλουμε. Η ΩΡΑ ΕΦΤΑΣΕ. Είμαι σε όλα μέσα. Αναλάβατε την ευθύνη. Δράστε. ΑΠΑΙΤΗΣΤΕ ΑΛΛΑΓΕΣ".

Γαλλογερμανικός άξονας

Όπως θα έλεγε κι ο Γκάρι Λίνεκερ, η ΕΕ είναι μια "ένωση"/ένα παιχνίδι, όπου συμμετέχουν διάφορες χώρες (28 ή έστω 27 ή μάλλον περισσότερες κατ' ουσίαν) και στο τέλος κερδίζουν πάντα οι Γερμανοί. Στα πέναλτι (η πρωτότυπη φράση του Λίνεκερ έλεγε "...στα πέναλτι", αλλά οι θυμόσοφοι ευρωπαίοι λαοί τη συντόμευσαν και την προσάρμοσαν). Σαν τα πέναλτι, δηλ τις ποινές που επέβαλε η Κομισιόν σε Ισπανία και Πορτογαλία για την αθέτηση των υποχρεώσεών τους, αλλά εκεί δεν υπάρχει κανείς (αστικό μπλοκ ή ΚΚ) να σηκώσει το ζήτημα της εξόδου.

Κάπου εδώ αρχίζουν τα κλασικά αντιμερκελικά αστειάκια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, για τα μνημόνια που θα επιβάλει η Μέρκελ στη Γαλλία. Λες και χρειαζόταν καμιά εξωτερική βοήθεια ο Ολάντ, για να φέρει το νόμο για τα εργασιακά. Πόσο μάλλον τώρα, με τον αέρα του ποδοσφαιρικού σαξές στόρι να σκεπάζει τη δυσαρέσκεια και τον απόηχο των απεργιακών κινητοποιήσεων, παρά κι ενάντια στο οξυμένο πολιτικό κριτήριο που λέει ότι μια κακή πορεία των τρικολόρ θα τροφοδοτούσε τα ρατσιστικά ένστικτα και θα στοχοποιούσε τους έγχρωμους διεθνείς για την αποτυχία.

Στην πραγματικότητα, οι εθνικές ομάδες και ο αθλητισμός προσφέρουν πολλές αντιφατικές αφορμές, όπου τον τόνο τον δίνει ένα φεστιβάλ εθνικισμών σε έξαρση. Και δεν εννοώ μόνο τις (κάθε άλλο παρά ακίνδυνες) γραφικότητες με τους Ιταλούς λεγεωνάριους (κατ' αντιστοιχία με τους δικούς μας... Σπαρτιάτες, που προσπαθούν να αποδείξουν ότι είναι βλάκες με περικεφαλαία) ή τον αλυτρωτισμό της Μεγάλης Αλβανίας που μπορεί να πυροδοτήσει ένα νέο γύρο Βαλκανικών πολέμων. Αλλά και τον εθνικισμό των μεγάλων ιμπεριαλιστικών κρατών, που πολλές φορές περνάει απαρατήρητος, ως "φυσιολογικός" κι αυτονόητος.

Η ενδεκάδα των Γάλλων έχει ελάχιστους γηγενείς κι αρκετούς παίκτες από τις αποικίες, αλλά αυτό δε μειώνει την περηφάνια ενός Γάλλου σοβινιστή και το αποικιοκρατικό πνεύμα του. Η "νάσιοναλ μάνσαφτ" εντάσσει αρμονικά στις γραμμές της μετανάστες δεύτερης γενιάς (και όχι μόνο), κάτι που ελάχιστα προβληματίζει το Γερμανό νεοναζί, θαυμαστή των κατορθωμάτων της Αρίας φυλής. Αυτό εξάλλου μας είναι γνωστό από πρώτο χέρι. Η παρουσία των Αντετοκούμπο (ή του Σόφο παλιότερα) στην εθνική μπάσκετ (που κατάφερε να αποκλειστεί από ένα ακόμα Προολυμπιακό) δεν είναι άλλοθι για τα κρούσματα ρατσισμού στη χώρα μας.

Αυτά τα παραδείγματα πάντως είναι μια καλή αφορμή να ξεχωρίσουν οι τελειωμένοι φασίστες, όπως ο Μιχαλολιάκος που ξεσπάθωνε εναντίον της έγχρωμης εισβολής στην εθνική ομάδα, που λερώνει τα εθνικά σύμβολα (άλλο αν οι Αντετοκούμποι μιλάνε φαρσί τα ελληνικά, σε αντίθεση με τον Κουφό και τον Καλάθη πχ που είναι τυπικά Αμερικανάκια, αλλά πληρούν το κριτήριο του χρώματος). Ή σαν τους Γερμανούς ακροδεξιούς που αντέδρασαν στις νέες συσκευασίες της Κίντερ, με τις σοκολατένιες φάτσες, αντί για το κλασικό ξανθό παιδάκι της διαφήμισης (που είναι πια "κοτζάμ μαντράχαλος") και τις χλεύασαν, γιατί εντάξει να σου κλέβουν τη ζωή και το περιεχόμενο, όχι όμως και τη συσκευασία της Κίντερ. Τελικά αποδείχτηκε πως τα πρόσωπα αυτά ήταν διεθνείς ποδοσφαιριστές της Γερμανίας, στην παιδική τους ηλικία, και έτσι το κλίμα γύρισε μπούμερανγκ, εις βάρος των ακροδεξιών. Ωστόσο αναδείχτηκε από σπόντα και η ταξική σκοπιά του θέματος. Ένας φτασμένος ποδοσφαιριστής είναι (σχεδόν) καθολικά αναγνωρίσιμος και (κατά κανόνα) στο απυρόβλητο. Χωρίς αυτήν την ιδιότητα όμως, θα ήταν ένας ακόμα σκουρόχρωμος, από αυτούς που έρχονται να μας πάρουν τις δουλειές, να μας εξισλαμίσουν, να φέρουν φτώχεια, εγκληματικότητα και τα επτά κακά της μοίρας μας.

Οι Γάλλοι, από την άλλη (κάνει και ρίμα) ταλανίστηκαν από το ερωτικό σκάνδαλο Μπενζεμά-Βαλμπουενά που (λειτούργησε τελικά συσπειρωτικά, όπως είχε γίνει και για τους Ιταλούς παλιότερα, σε αντίστοιχες περιπτώσεις και) δεν είχε μάλλον ρατσιστικές προεκτάσεις εις βάρος του Αλγερινού Καρίμ (που προσπάθησε πιθανότατα να βρει ιδεολογική κάλυψη, για να καλύψει τη λερωμένη φωλιά του).

Η Γαλλία και η Γερμανία είναι τυπικά παραδείγματα πολυπολιτισμικών ομάδων, που λειτουργούν ακριβώς όπως οι πολυεθνικές: αξιοποιούν τα καλύτερα ταλέντα και ξεζουμίζουν τους ξένους παίκτες-εργάτες που τους έρχονται πιο φτηνά (αυτό το κάνουν κυρίως οι σύλλογοι-επιχειρήσεις). Ο κατώτερος ρόλος τους είναι που καθορίζει και τη θέση τους στην κοινωνία, παρά τις εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Οι πολυεθνικές, ο ιμπεριαλισμός, ο κοσμοπολιτισμός του κεφαλαίου, δεν αποτελούν κάποια άρνηση του εθνικισμού, αλλά τον χρειάζονται και τον αξιοποιούν ως απαραίτητο συμπλήρωμα, για να διαιωνίζουν την κυριαρχία τους.

Το παράδοξο ωστόσο για το γαλλογερμανικό άξονα (σε αντίθεση με το... ισπανο-βρετανικό δίδυμο, που είδαμε σε προηγούμενο κείμενο), είναι πως έχει πρωταθλήματα πρωτοδεύτερης ταχύτητας, που δυσκολεύονται να ανταγωνιστούν την Πρέμιερ Λιγκ και την Πριμέρα Ντιβισιόν και να κρατήσουν τα αστέρια τους (εκτός από αυτά που κρατάνε η Μπάγερν και η Παρί). Έτσι τα εξάγουν σαν... πρώτες ύλες -που είναι πολύ διαφορετικό ως κριτήριο από την εξαγωγή κεφαλαίων στην πολιτική οικονομία.

Σε καθαρά αθλητικό επίπεδο τώρα, η Γαλλία και ο (Βάσκος) Αντουάν Γκριεζμάν (ή όπως αλλιώς λέγεται) είναι η βασική ελπίδα του φίλαθλου μετώπου της λογικής, για να μην πάρει μία ακόμα χρυσή μπάλα το... ποδοσφαιρικό σίχαμα (που θα 'λεγε κι ο Συρίγος), Κριστιάνο Ρονάλντο. Εδώ τον βράβευαν κι όταν δεν είχε καμία ομαδική διάκριση (πχ το 13'), πόσο μάλλον τώρα, εφόσον κερδίσει και το EURO εκτός από το Τσάμπιονς Λιγκ.

Οι Πορτογάλοι είναι ένας συμπαθέστατος λαός, που μοιάζει πολύ με το δικό μας (δεν είναι τυχαίο πώς κούμπωσε ο Σάντος με την ιδιοσυγκρασία μας), αλά έχει την ιδιαιτερότητα να έχει αναδείξει τις πιο αντιπαθητικές φυσιογνωμίες του σύγχρονου ποδοσφαίρου, το κατακάθι που βρίσκεται κάτω και από τον πάτο του βαρελιού: Από τον Ιούδα Φίγκο, στο μεταφραστή Μουρίνιο, κι από τον νάρκισσο Κριστιάνο, στο βρώμικο Πέπε.

Στον αντίποδα, οι Γάλλοι έχουν πολλούς συμπαθείς παίκτες, αλλά βγάζουν μια περίεργη ποδοσφαιρική αύρα (θέλω να πω φλωριά, αλλά φοβάμαι πως θα πυροδοτήσω μια άγονη συζήτηση, που έχει εξαντληθεί σε άλλα νήματα) και φωνάζουν το "αλέ λε μπλε", που πρέπει να είναι από τα πιο εκνευριστικά συνθήματα των ευρωπαϊκών γηπέδων. Συν τοις άλλοις, είναι φαβορί και διοργανωτές, που σημαίνει πως παίρνουν και κάποια σφυρίγματα έδρας (στο δεύτερο γκολ του Γκριεζμάν χτες πχ νομίζω πως υπάρχει επιθετικό φάουλ στο Νόιερ).

Οπότε, αν εξαιρέσουμε αυτούς που υποστήριζαν εξ αρχής κάποιον από τους φιναλίστ, για τους υπόλοιπους είναι μάλλον ζήτημα διαχείρισης των αντιπαθειών τους, στο ζύγι.

Και ο λιγότερο αντιπαθής, ας νικήσει...

Υγ: δείτε επίσης το αφιέρωμα μιας life-style ιστοσελίδας στους εθνικούς ύμνους του EURO, όπου ο συντάκτης καταλαβαίνει πόσο πορωτικός είναι ο ρωσικός (δηλ ο σοβιετικός) ύμνος και τον βγάζει δεύτερο, με διαφορά στήθους από τον ιταλικό, χωρίς βέβαια να υποψιάζεται γιατί είναι τόσο ωραίος