Το κόκκινο φεγγάρι

Η χτεσινή βραδιά έδωσε υλικό στα ρομαντικά ακάου(ντ) (προφίλ στο τουίτερ) και τους φλογερούς, επαναστατικούς συνειρμούς που δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό και 140 χαρακτήρες, επειδή δεν τους αρκούν για να εξηγήσουν γιατί ο ρομαντισμός (ως μελαγχολική αναπόληση του παρελθόντος) είναι αντιδραστική έννοια στην πολιτική και πόσο ρομαντικές (πολιτικά μιλώντας) είναι κάτι πεζές ψυχές, που έχουν το βλέμμα τους (διε)στραμμένο στις χρυσές κεϊνσιανές εποχές που πέρασαν, λες και μπορεί να γυρίσει ο χρόνος πίσω, αλλά θεωρούν ουτοπιστές και ρομαντικούς όσους θερμαίνει το νου και την καρδιά τους το όραμα της κοινωνίας του μέλλοντος.

Η έφοδος στον ουρανό, που λες, θα έχει για σήμα της το σφυροφέγγαρο, για εκείνους τους ονειροπόλους που κάθονται στην άκρη του και σε αναμμένα κάρβουνα, αγωνιώντας για την τύχη της ανθρώπινης κοινωνίας. Κι αυτή την έφοδο θα φωτίζουν τρία κόκκινα γράμματα κι ένα ομόχρωμο φεγγάρι, σαν το χτεσινό, που έτσι κι αλλιώς θα γίνει κόκκινο, ή κόκκινο από ζωή ή κόκκινο από θάνατο –θα φροντίσουμε εμείς γι’ αυτό.

Κι ας πρόφτασαν να το πατήσουν πρώτοι οι αμερικάνοι, που φροντίζουν συνήθως για θάνατο –ιδίως από τότε που δεν υφίσταται αντίπαλο δέος. Το οποίο όμως επιχειρούσε τον ίδιο καιρό τη δική του επουράνια έφοδο σε απάτητα μονοπάτια και φρόντιζε να της δώσει κι έναν ιδιαίτερο συμβολισμό με την κατάκτηση του διαστήματος και τα πρώτα βήματα που έκανε: Σπούτνικ, Λάικα, Γκαγκάριν, Τερένσκοβα (η πρώτη γυναίκα κοσμοναύτης). Οι Σοβιετικοί είχαν την πρωτιά στο διάστημα κι οι Αμερικάνοι πυρηνικό όλεθρο, ενώ όταν απέκτησαν συνολικό προβάδισμα, προώθησαν ως γραμμή στο διάστημα τον πόλεμο των άστρων.

Ένα δέος βέβαια μπορεί να είναι αντίπαλο, αλλά δε θα είναι ποτέ δέος, αν δεν είναι κι αυτό κόκκινο, σαν τον κόκκινο πλανήτη, που ήταν ο φόβος και ο τρόμος του γέρικου κόσμου της εκμετάλλευσης, με τους δύο δορυφόρους του, τον Φόβο και το Δείμο. Ο Άρης, ο θεός του πολέμου, και της πάλης των αντιθέσεων, που γεννάει τη διαλεκτική. Οι συνθήκες όμως δεν ωρίμασαν εκεί που περίμεναν οι κλασικοί, αλλά στο διπλανό πλανήτη, τη Γη. Έτσι άνοιξε μια μεγάλη κουβέντα για το αν μπορούμε να χτίσουμε την κοινωνία του μέλλοντος σε ένα μόνο πλανήτη, ηλιακό σύστημα, γαλαξία ή σύμπαν. Γι’ αυτό κι αποβλήθηκε προσφάτως από την ομάδα της Κομιντέρν ο πλανήτης Πλούτωνας που δεν τηρούσε πιστά τους 21 όρους της.

Στη Γη λοιπόν άρχισε ένα σύνθετο και μακροχρόνιο προτσές, που όμως δεν έχει προκαθορισμένο τέλος ή συγκεκριμένο νόημα παρά μόνο την προοπτική να γίνει κι αυτή κόκκινη. Έτσι κι αλλιώς η γη θα γίνει κόκκινη, είτε από ζωή είτε από θάνατο. Θα φροντίσουμε εμείς γι’ αυτό. Κι αυτός είναι ο πιο ωραίος, συμπυκνωμένος ορισμός της νομοτέλειας. Είτε έτσι, είτε αλλιώς, στη βάση της κυρίαρχης αντίθεσης της εποχής μας, και της δικής μας δράσης, που θα γείρει την πλάστιγγα.

Αρκεί να έχουμε καθαρό πως η δράση αυτή είναι αυτόφωτη, παρά τα διάφορα (πρώτη φορά) «αριστερά» λιβελογραφήματα φασίζουσας λογικής για το εξαρτημένο, σοβιετοκίνητο Κουκουέ, που ξέχασε να πεθάνει. Κι επίσης πως δεν είμαστε εμείς το κέντρο του κόσμου ή έστω του ηλιακού μας συστήματος, για να εξαρτώνται όλα από εμάς. Συνεπώς πρέπει να μάθουμε να κάνουμε αφαιρέσεις, για να καταλάβουμε την οπτική, ταξική γωνία κι άλλων περιπλανώμενων πλανητών. Καλύτερα όμως να μην περιμένουμε κάποια ανώτερα, εξωγήινα είδη να έρθουν σε επαφή με εμάς και τον (κόκκινο) πλανήτη μας, για να μας γλιτώσουν, όπως δίδασκε ο Ποσάδας (που κανονικά θα άξιζε κι αυτός μια ειδική αναφορά-αφιέρωση στην ανάρτηση «τροτσκισμός για αρχάριους»). Η ανάθεση σε άλλους είναι γενικώς κακός σύμβουλος κι οδηγεί σε πολιτικό αδιέξοδο, αν δε βασιστούμε στις δικές μας δυνάμεις, όχι λόγω κάποιου συμπαντικού, διαγαλαξιακού σεχταρισμού, αλλά επειδή… κι αν είναι ο λάκκος σου πολύ βαθύς, χρέος μονάχος σου να σηκωθείς…

Και μην περιμένεις να ωριμάσουν από μόνες τους κάποτε οι συνθήκες και να φανεί κάποιο ιδιαίτερο σημάδι στον ορίζοντα, πχ ένα κόκκινο φεγγάρι που έρχεται κάθε τριάντα χρόνια, για να ξεσηκωθεί τότε μαζικά ο λαός, υπό την επίδραση της πανσέληνου, και να βγουν λυκάνθρωποι να παλέψουν όλοι μαζί ενάντια στη λυκοσυμμαχία της ΕΕ. Να μη σε βλέπει μόνο στη χάση και στη φέξη ο δρόμος και το κίνημα. Να μην παθαίνεις ολική έκλειψη στον καναπέ σου και να συννεφιάζεις απογοητευμένος ή να σε παίρνει από κάτω. Και να περνάς σύντομα αγωνιστικά φεγγάρια, για να σε καταπιεί ξανά μετά η μελαγχολία.

Βρε, πότε θα ξάνει ξαστεριά, πότε θα Φλεβαρίσει…

Από μικρό κι από τρελό

Κάποιοι ίσως περιμένουν κείμενο για το διήμερο των εαακ, αλλά αν έβαζα κάτι θα ήταν το περσινό. Απ’ τα λίγα πράγματα που αντέχουν στον χρόνο σε μια εποχή με χαμένες αξίες και σταθερές.

Συνεχίζουμε λοιπόν την εντρύφηση στην ποσαδική σοφία. Αφορμή για τις παρακάτω σκέψεις του αποτέλεσε η απομάκρυνση ηγετικών στελεχών από την κομσομόλ κι από τα προβλήματα σοσιαλισμού, επειδή τύπωσαν μια παράνομη έκδοση κι επισήμαναν την ανάγκη προγραμματισμού της μαρξιστικής συζήτησης κι ότι ο σολζενίτσιν πρέπει να αντιμετωπιστεί με συζητήσεις κι όχι με αστυνομικές μεθόδους.
Αυτό το ερώτημα βάζουμε εμείς. Γιατί εμφανίστηκε ο σολζενίτσιν; Κανένας δεν τοποθέτησε έτσι το ζήτημα. Ας δούμε πώς το τοποθετεί ο ίδιος.

Πολλές ομάδες υπερασπίστηκαν τον σολζενίτσιν. Η ρουζ στη γαλλία υπερασπίστηκε τον σολζενίτσιν και το δικαίωμά του να μιλάει. Ο ανόητος μαντέλ υποστήριξε το σολζενίτσιν σε ένα άρθρο που έγραφε: ο καλλίτερος ρώσος συγγραφέας πρέπει να έχει κάθε δικαίωμα να μιλάει. Εμείς αντίθετα είπαμε ότι δεν έχει κανένα δικαίωμα να μιλάει.

Ο επιστήμονας μπορεί να είναι το ίδιο χρήσιμος για την πρόοδο της ανθρωπότητας όσο κι επικίνδυνος. Είμαστε σύμφωνοι με τον επιστήμονα που συμβάλλει στην πρόοδο όχι με τον άλλο. Η δημοκρατία για τον τελευταίο σημαίνει δικαίωμα να δολοφονεί. Η δημοκρατία για τους άλλους σημαίνει δικαίωμα να συμμετέχουν στην ανάπτυξη της ανθρωπότητας.

Το ότι στη σοβιετική ένωση γίνεται αυτή η συζήτηση και παίρνονται μέτρα ενάντια σε αυτούς που θέλουν να συζητήσουν αυτά τα ζητήματα σημαίνει ότι έχουν ωριμάσει οι συνθήκες για την επίδραση του ποσαδισμού. Υπάρχει ανάγκη ανύψωσης των σχέσεων. Γι΄ αυτό ο μπρέζνιεφ παραμερίζεται. Ήδη δεν είναι ο πρώτος αστέρας, ούτε καν ο δεύτερος. Μοιάζει σαν φερέφωνο αυτών που του δίνουν οδηγίες. Δεν έχει αυτός την πρωτοβουλία.

Αυτά γράφονται σεπτέμβρη του 75, επτά χρόνια πριν πεθάνει ο μπρέζνιεφ, που μόνο ο θάνατος τον χώρισε απ’ το κρεμλίνο. Τότε μάλιστα η ελευθεροτυπία έγραφε για το φάρο της ειρήνης που έσβησε, δείγμα της επιρροής που μπορεί να ασκήσει το ρεβιζιονιστικό κίνημα στις αστικές φυλλάδες.
Παρακάτω.

Το πρόβλημα δεν είναι να διωχθεί ο σολζενίτσιν, τη στιγμή που εξακολουθούν να παραμένουν αυτοί που τον δημιούργησαν, αλλά το πώς θα καταστραφεί η βάση που του επέτρεψε να αναπτυχθεί. Αυτό σημαίνει ότι η πολιτική επανάσταση ωριμάζει. Όχι με πολύ ορμητικό ή συνεπή τρόπο, αλλά οπωσδήποτε ωριμάζει.

Για τον χρήστο, τον σολζενίτσιν τον δημιούργησαν τα προνόμια κι η γραφειοκρατία. Η πολιτική επανάσταση που ωριμάζει είναι η περίφημη αντιγραφειοκρατική επανάσταση του τρότσκι που έδωσε τους καρπούς της με τον γκόρμπι δέκα χρόνια μετά και πρώιμο προφήτη της τον αντρόποφ. Στα πρώτα της βήματα η περεστρόικα είχε προκαλέσει τον ενθουσιασμό του ποσάδα κι αρκετών ακόμα τροτσκιστών ανά την υφήλιο.
Το αυτό κι η διεθνιστική επέμβαση στο αφγανιστάν.

Το σκεπτικό του αναλύεται καλύτερα στην περίπτωση του ζαχάρωφ που παρουσιάζει αρκετές ομοιότητες. Ας το παρακολουθήσουμε.
Δε μπορεί να υπερασπίζεται την ελευθερία χωρίς να ορίζει ελευθερία για ποιον και για ποιον σκοπό. Ο δολοφόνος ζητάει την ελευθερία να σκοτώνει. Ο ζαχάρωφ γιατί τη ζητάει; Τι σημαίνει ελευθερία; Είναι η ατομική ελευθερία να κάνει κανείς ό,τι θέλει, ή η ανάγκη να κάνει εκείνο που προωθεί το καλό, τα συμφέροντα της πλειοψηφίας του πληθυσμού;

Ο ζαχάρωφ ζητάει την ελευθερία κρίσης και λόγου, όμως δεν καταδικάζει τον πόλεμο στο λίβανο, την επέμβαση των γιάνκηδων που σκοτώνουν, δολοφονούν, βασανίζουν στην αφρική, στην ασία, στη λατινική αμερική. Λοιπόν, ποια είναι αυτή η ελευθερία που διεκδικεί ο ζαχάρωφ; Η ελευθερία γνώμης; Όμως η γνώμη για να κάνει τι; Όταν κανείς ζητάει την ελευθερία γνώμης πρέπει να αρχίσει να αναλύει.

Η σοβιετική ένωση είναι ένα εργατικό κράτος, έχει κρατικοποιήσει την ιδιοκτησία, έχει ξεκινήσει από πολύ καθυστερημένο βιοτικό επίπεδο όπου τα 80% του πληθυσμού ήταν αναλφάβητοι και δεν έτρωγαν κρέας, δεν είχαν παρά στοιχειώδεις γνώσεις για τη ζωή. Τώρα δεν υπάρχουν αναλφάβητοι, ούτε άνεργοι στη σοβιετική ένωση. Τα εργατικά ατυχήματα είναι ελάχιστα. Η μορφωτική ανάπτυξη είναι πιο ανυψωμένη απ’ ό,τι σε όλες μαζί τις καπιταλιστικές χώρες αν και δεν είναι ακόμη αυτή που χρειάζεται.

Ούτε ένας σοβιετικός εργάτης δεν αρνήθηκε να υποστηρίξει το βιετνάμ. Ούτε ένας πολίτης σοβιετικός σύντροφος δε διαμαρτυρήθηκε λέγοντας: θέλω τα λεφτά μου για τον εαυτό μου, δε θέλω να μου πάρουν το μισθό μου για να τα βγάλει πέρα το βιετνάμ. Η βοήθεια στο βιετνάμ, στο περού, σε άλλες χώρες, όπως για παράδειγμα η κούβα, αντιπροσωπεύει 500 ως χίλια εκατομμύρια δολάρια τον χρόνο. Όλα αυτά προέρχονται από τους μισθούς των εργατών των σοβιετικών μαζών. Οι εργάτες οι σοβιετικοί αγρότες δε διαμαρτύρονται. Τι πάει να πει αυτό; Είναι ελευθερία ναι ή όχι; Είναι καταπίεση;

Βοήθεια γραφειοκρατική, αλλά αποφασιστική πρακτικά κι υλικά. Τι λέει ο ζαχάρωφ για όλα αυτά; Απαιτεί την ελευθερία ακριβώς όπως ο χοντρός ο σοάρες απαιτεί δημοκρατία δημοκρατικό σοσιαλισμό, πλουραλιστικό; Για να κάνει κανείς τι;

Θέλουμε η οικονομία να οργανωθεί στη βάση της κρατικοποίησης της ιδιοκτησίας της σχεδιοποίησης της παραγωγής, του κρατικού μονοπωλίου στο εξωτερικό εμπόριο. Από εδώ προέρχεται όλη η ελευθερία. Πρέπει να μπουν οι βάσεις που ευνοούν την πρόοδο όλου του πληθυσμού. Από δω πηγάζει όλη η ελευθερία.

Επειδή έπεσαν πολλά σοβαρά πράγματα μαζεμένα, είπε να το ελαφρύνει.
Οι τροτσκιστές κι η παγκόσμια προλεταριακή πρωτοπορία δεν επιτέθηκαν ούτε μια φορά ενάντια στη σοβιετική ένωση. Όταν έγινε η εισβολή των ναζί την υπερασπίστηκαν με αδιαλλαξία επειδή κατανοούσαν την πρόοδο που αντιπροσώπευε η σοβιετική ένωση σε σχέση με το καπιταλιστικό σύστημα. Ο ζαχάρωφ για ποια πρόοδο μιλάει;

Και συνεχίζει.
Γιατί δε μιλάει για την ελευθερία με την οποία οι δολοφόνοι των επα έκαμαν σφαγές στο βιετνάμ και στις ίδιες τις επα; Γιατί δε λέει για την ελευθερία καταπίεσης που υπάρχει στις ηπα; Το χρήμα είναι η αιτία της καταπίεσης. Η γραφειοκρατία καταπιέζει εξίσου όμως τα συμφέροντά της συνδέονται με την ανάπτυξη του εργατικού κράτους που βρίσκεται σε ανταγωνισμό με το καπιταλιστικό σύστημα.

Η συζήτηση που κάνουν ο σολζενίτσιν κι ο ζαχάρωφ είναι ηλίθια κι αφηρημένη. Δεν αναφέρονται παρά στον εαυτό τους σαν άτομα. Το παγκόσμιο προτσές δεν τους ενδιαφέρει. Δεν εξηγούν πώς ζούσαν στον τσαρισμό και πώς τώρα. Στη σοβιετική ένωση δεν υπάρχουν πια αγρότες να πουλάνε τους γιους τους για να μπορέσουν να ζήσουν. Δεν είναι το 1905. τώρα τουφεκίζουν τους διευθυντές επιχειρήσεων και τους κομμουνιστές επίσης επειδή κάνουν απάτες κι αισχροκέρδεια σε βάρος των εργατών και του κράτους. Το να τους τουφεκίζουν βέβαια δεν είναι η σωστή μέθοδος. Με κανένα τρόπο όμως δεν πάνε χαμένες οι σφαίρες.

Δίκιο έχει. Κι από εκεί ο ζντάνοφ απέχει μόνο ένα βήμα.
Η ζωή είναι διάφανη. Το βιετνάμ κι οι αγώνες των λαών προσφέρουν στους ζωγράφους θέματα που μπορούν να τους εμπνεύσουν. Αντίθετα η κοπιαστική διανοητική επεξεργασία του κυβισμού και του σουρεαλισμού φανερώνουν έναν τρόπο σκέψης ξένο προς τη ζωή. Οι ανθρώπινες εμπνεύσεις δεν προσανατολίζονται προς τις εμπνεύσεις του κυβισμού και του σουρεαλισμού που αποτελούν διαστρέβλωση, αποσύνθεση, κομμάτιασμα του ανθρώπινου όντος. Η ζωγραφική πρέπει να δείχνει την ενότητα που υπάρχει στην ανθρώπινη θέληση για πρόοδο, τις ιδέες κι όλο τον πληθυσμό.
Όταν αυτοί οι ζωγράφοι κάνουν αφηρημένη τέχνη είναι γιατί αντιπροσωπεύουν στρώματα που έχουν ξεπεραστεί από την ιστορία, που διαθέτουν εξουσία μικρών ομάδων, ή που ελπίζουν να αποκτήσουν κάποια μορφή εξουσίας.

Αυτό το στρώμα έχει τους εκφραστές του και στη λογοτεχνία επειδή υπάρχει βαθιά αποσύνθεση στον ηγετικό μηχανισμό. Νιώθουν πολύ πιο κοντά στον καπιταλισμό παρά στο εργατικό κράτος. Ενώνονται από ένα ατομικό αίσθημα, βασίζονται από αυτή την αντίληψη. Δεν εξαρτώνται από το εμπόριο, την πώληση και την παραγωγική ικανότητα, αλλά σαν διανοούμενοι έχουν κάποια πελατεία, μπορούν και διακηρύσσουν κάποια ανεξαρτησία σύμφωνη με τα συμφέροντα της ατομικής ιδιοκτησίας.

Ο κόσμος βλέπει τη σοβιετική ένωση δε βλέπει τη γραφειοκρατία, κατανοεί τον ιστορικά παροδικό ρόλο της. Αντίθετα αυτοί οι τύποι δε συζητούν συγκρίνοντας την κοινωνική σπουδαιότητα του ενός καθεστώτος του ενός κράτους με το άλλο. Αν υπάρχει κάτι να διορθωθεί, πρέπει να δούμε τι. Το εργατικό κράτος, η κρατικοποιημένη ιδιοκτησία, η πολιτική ηγεσία; Δεν το συζητούν.
Όπως έλεγε κι ο μπρεχτ, η κριτική των αστών δεν αφορά τα στραβά που πρέπει να διορθώσουμε, αλλά την ουσία του συστήματος που κατάργησε την εκμετάλλευση.

Η κοινωνία δε μπορεί να αναπτυχθεί παρά μόνο ενάντια στον καπιταλισμό. Όταν ζητάν αυτό το είδος του πλουραλισμού, το κάνουν γιατί θέλουν να αφήσουν τον καπιταλισμό στη θέση του. Ο ζαχάρωφ ζητάει το ίδιο πράγμα. Όλοι αυτοί αντιπροσωπεύουν την καθυστέρηση της ιστορίας.

Προτείνουμε μια δημόσια, ανοιχτή συζήτηση για να γίνει δυνατό να εξαφανιστεί η γραφειοκρατία. Να τι είναι πλουραλισμός. Η κοινωνία για να προχωρήσει πρέπει να εξαφανίσει τον καπιταλισμό, δε μπορεί να γίνει διαφορετικά.

Η αστική τάξη θα χρησιμοποιήσει τον ζαχάρωφ, όπως ήδη έκανε με τον σολζενίτσιν, σαν μέσο προπαγάνδας για να προκαλέσει, να υποκινήσει συζητήσεις. Αυτό θα κρατήσει δυο μήνες, κατόπιν δε θα μιλάνε πια για αυτόν. Ο σολζενίτσιν κράτησε έξι μήνες, γέμισε τις τσέπες του λεφτά κι εξαφανίστηκε.
Τώρα γράφει για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Είναι ηλίθιο. Δεν υπάρχουν σήμερα στη σοβιετική ένωση. Τιμωρίες, φυλακίσεις, βασανιστήρια βρίσκονται στις καπιταλιστικές χώρες. Ο ιμπεριαλισμός χρησιμοποίησε τανκς, αεροπλάνα, βόμβες, δηλητηριώδη αέρια για να εμποδίσει την πρόοδο. Το καθεστώς της ατομικής ιδιοκτησίας το επιτρέπει.
Η κρατικοποιημένη ιδιοκτησία εξαφάνισε το στάλιν και προχώρησε. Ενώ στα καπιταλιστικά κράτη εξαφανίζεται ένας πρόεδρος μετά άλλος κι η κρίση του συστήματος συνεχίζεται.

Καπιταλισμός σημαίνει πόλεμος, σοσιαλισμός σημαίνει ειρήνη έλεγε ο λένιν κι εμείς το επαναλαμβάνουμε. Αν η σοβιετική ένωση πρέπει να προετοιμάζεται στρατιωτικά είναι γιατί ο ιμπεριαλισμός έχει όπλα. Διαφορετικά τα εργατικά κράτη δε θα τα είχαν ανάγκη.

Τα εργατικά κράτη δεν έχουν κάνει καμία εισβολή. Η επέμβαση στην τσεχοσλοβακία δεν έχει τίποτα κοινό με εισβολή. Εισβολή σημαίνει υποταγή μιας χώρας. Η εσσδ σε τι υποτάσσει κι εκμεταλλεύεται την τσεχοσλοβακία; Δεν την εκμεταλλεύεται και μάλιστα οικονομικά χάνει. Πού βρίσκεται η εισβολή στην τσεχοσλοβακία; Έκαναν μια γραφειοκρατική υπεράσπιση της σοβιετικής εξουσίας, όχι μια αντιδραστική επέμβαση. Η μέθοδός τους ήταν αντιδραστική, όχι όμως κι ο σκοπός τους. Για αυτό το λόγο δώσαμε αυτό τον ορισμό: αντιδραστική μέθοδος, αλλά μη αντεπαναστατικός στόχος.

Εντάξει, έχει οπωσδήποτε τις δικές του εμμονές.
Αλλά, αν κάποιοι που θεωρούν τον ποσάδα γραφικό, μπορούσαν να συλλάβουν με τον ίδιο τρόπο την έννοια της ελευθερίας και κάποια ζητήματα για τη σοβιετία, δε θα φάνταζαν τόσο γραφικοί στα μάτια των υπόλοιπων.

Και παραμένει πάντοτε το ερώτημα πού διάολο θα βρούμε την ανάλυσή του για τους εξωγήινους.

Εισαγωγή στον ποσάδα

Την αλήθεια και μόνο την αλήθεια. Στα χνάρια του τρόμπα συνεχίζουμε την ανάδειξη του σπάνιου έργου του μεγάλου ηγέτη χρήστου ποσάδας (για τους φίλους κλίνεται). Μπαίνουμε κατευθείαν στο ψητό γιατί το κείμενο είναι μεγάλο –και συνάμα πολύ μικρό για να χωρέσει τη σκέψη του μεγάλου διανοητή.

Αρχικά μερικές σκέψεις για το φαινόμενο της γραφειοκρατίας με τις οποίες ούτε ο σοβιετικός κυριούλης δεν τόλμησε να αναμετρηθεί, στο αντίστοιχο βιβλίο του.
Η ανώτερη γραφειοκρατία πρέπει να προγραμματίσει. Έτσι έρχονται ιδέες που δεν είναι στενά γραφειοκρατικές. Γι’ αυτό είναι σπουδαίο αυτό που γίνεται στην πολωνία, όπου υπολογίζεται ότι σίγουρα το 80% της αγροτικής παραγωγής βρίσκεται στα χέρια της ατομικής ιδιοκτησίας. Όμως τα παιδιά των ιδιοκτητών είναι κομμουνιστές.

Αυτές οι αλλαγές εκφράζουν μια λογική ανάγκη που προέρχεται από την επιστημονική πρόοδο και στην οποία η γραφειοκρατία δε μπορεί να ανταποκριθεί γιατί το τοπικό συμφέρον συγκρούεται με την ανάγκη της συγκεντροποίησης. Επιπλέον ο παγκόσμιος ανταγωνισμός με τον καπιταλισμό, ακόμα και με τα άλλα εργατικά κράτη, την υποχρεώνει να καταφύγει στην επιστήμη. Αυτοί προγραμματίζουν όχι από δική τους πρωτοβουλία, αλλά απ’ το ότι το αντικειμενικό προτσές τους υποχρεώνει να το κάνουν.

Έτσι παρουσιάζονται κι αναπτύσσονται ηγέτες αντικειμενικοί που δε δρουν με βάση το γραφειοκρατικό συμφέρον. Μερικές φορές ο στρατιωτικός τομέας στα εργατικά κράτη έχει πολύ πιο σωστές θέσεις απ’ ό,τι ο πολιτικός τομέας. Αυτό συμβαίνει γιατί οι στρατιωτικοί μπορούν και βλέπουν πιο άμεσα τον κίνδυνο, ενώ οι πολιτικοί θέλουν να συμβιβαστούν. Αυτή είναι μια από τις αιτίες της πτώσης του μπρέζνιεφ –που ακόμα δεν ολοκληρώθηκε. Τον διατηρούν ακόμα, γιατί συμβολίζει την πολιτική της ύφεσης.

Αυτά τα προφητικά για τον σύντροφο με τα φρύδια γραμμένα το 1975, επτά χρόνια πριν πεθάνει ο μπρέζνιεφ, που ο θάνατος τον βρήκε πριν την ολοκληρωμένη πτώση του. Σημειωτέον πως αυτό το διαχωρισμό στρατιωτικών-πολιτικών στο γραφειοκρατικό στρώμα, τον διατηρεί νομίζω κι ο σάββας. Η βασική διαφοροποίηση πάντως είναι μεταξύ οικονομικών και πολιτικών στελεχών, με τον λεωνίδα να εκπροσωπεί την προσωρινή επικράτηση των δεύτερων και τους πρώτους να παίρνουν ρεβάνς με την περεστρόικα και την ανοιχτή (επι)στροφή στον καπιταλισμό.
Συνεχίζουμε.

Οι ειδήσεις από την τσεχοσλοβακία πάνω στην ιδεολογική συζήτηση και καταδίκη των θέσεων του ντούμπτσεκ δείχνουν ότι μέσα στον κομματικό μηχανισμό υπάρχει ένας τομέας με αρκετό βάρος που συμμερίζεται τις θέσεις του. Επίσης ότι οι σοβιετικοί δε μπόρεσαν να προωθήσουν μια ανοιχτή πάλη γιατί αυτοί οι ίδιοι προηγούμενα έκαναν την πολιτική του ντούμπτσεκ. Ας σκεφτούμε ότι πριν στη σοβιετική ένωση ο λίμπερμαν κι άλλοι πρότειναν μια σειρά από κολχόζ κι άλλοι τομείς της οικονομίας να περάσουν κάτω από ατομική ιδιοκτησία για να δοθεί κίνητρο. Δηλ πήγαιναν ενάντια στους νόμους της ιστορίας.

Ο καπιταλισμός αποδείχνει ότι δεν έχει πρωτοβουλία. Οι πρωτοβουλίες προέρχονται όχι από την ατομική αλλά από την κρατικοποιημένη ιδιοκτησία. Η πολιτική του λίμπερμαν ερχόταν σε αντίθεση με τους ιστορικούς νόμους, ήθελαν να δώσουν στην ατομική ιδιοκτησία μια πρωτοβουλία που δεν την είχε.
Γι’ αυτό συζητούν αφηρημένα, χωρίς επιστημονικές αρχές. Ο ανταγωνισμός είναι η μορφή που παίρνει το συγκεντροποιημένο ατομικό συμφέρον. Ανταγωνισμός σημαίνει ότι καθένας παράγει ό,τι τον συμφέρει για να πολεμήσει τον άλλο. Αυτό προκαλεί σπατάλη του 40% της ανθρώπινης ενέργειας που διατίθεται στην εργασία. Αυτό είναι αλλοτρίωση, έτσι δημιουργούνται οι αλλοτριωμένοι.

Στη γραφειοκρατία των εργατικών κρατών υπάρχουν στρώματα που θέλουν να γυρίσουν σε αυτή την οικονομία. Μια και δε μπορούν να το κάνουν αφού η ιδιοκτησία είναι κρατικοποιημένη, επιδιώκουν να χρησιμοποιήσουν αυτή την ιδιοκτησία με τρόπο σύμφωνο με το ατομικό συμφέρον. Είναι η μορφή των κολχόζ. Γι’ αυτό εμείς επιτεθήκαμε στα κολχόζ.

Ο ποσάδας είναι μοναδικός στο είδος του, αλλά αν είναι να ενταχθεί σε καλούπι, μπορούμε να τον πούμε τροτσκιστή. Για τους ποσαδίστας ο τροτσκισμός-ποσαδισμός είναι κάτι αντίστοιχο με τον μαρξισμό-λενινισμό για εμάς τους ορθόδοξους.
Τέτοια ορθόδοξη σταλινική τοποθέτηση, για τον λίμπερμαν ως τα κολχόζ, από έναν τροτσκιστή; Μόνο στους αμύητους μπορεί να φαντάζει περίεργο.
Ο σοβιετικός κυριούλης εν παρόδω λέει πως τα κολχόζ της σοβιετίας στην ουσία ήταν κάτι σα σοβχόζ (δηλ κρατικά) γιατί μόνο το κράτος αποφάσιζε για θέματα όπως η συγχώνευσή τους με άλλα κολχόζ πχ. Αυτό όμως είναι μια άλλη συζήτηση.

Η εισαγωγή νέων μηχανών έχει σα συνέπεια την εξαφάνιση ενός μεγάλου αριθμού γραφειοκρατικών τομέων και τη συγκεντροποίηση. Με τη συγκεντροποίηση η τοπική εξουσία του μηχανισμού των κορυφών πλαταίνει, αλλά μειώνεται το υπόβαθρο, τα σημεία στήριξης κι η γενική διακλάδωσή του. Οι αλλαγές αυτές αδυνατίζουν ακόμα κι αν δεν κόβουν τις ρίζες. Κάθε φορά μένει όλο και πιο μικρή ρίζα που δε μπορεί να απορροφήσει τα άλατα από τη γη. Τα άλατα της κοινωνίας δεν εφοδιάζουν πια τις ρίζες για να θρέφονται τα γουρούνια της γραφειοκρατίας. Αυτό είναι το προτσές στο οποίο συνεισφέρουμε.
Η οικεία σε όλους μας εικόνα των γουρουνιών δεν επιλέγεται τυχαία, καθώς παραπέμπει ευθέως στην οργουελική φάρμα των ζώων.

Η αγροτική παραγωγή αντίθετα είναι ακόμα τερατόμορφη. Σε καπιταλιστικές χώρες και σε μερικά εργατικά κράτη, η παραγωγή γίνεται ακόμα με τη μορφή της μονο- ή της ολιγο-καλλιέργειας. Είναι παράλογο κι ακατανόητο. Ήδη σήμερα θα μπορούσε να γίνεται συγκομιδή τέσσερις φορές τον χρόνο. Θα μπορούσαν να φωτίζουν τα χωράφια με τέτοιο τρόπο ώστε μέσα σε μία εβδομάδα να συγκεντρώνεται συγκομιδή που πριν απαιτούσε ένα ή δύο μήνες. Θα ήταν δυνατό να γίνεται τεχνητή πρόβλεψη της βροχής, της παγωνιάς, του κακού καιρού κι έτσι να μην χάνεται συγκομιδή.
Αυτό πρόκειται να συμβεί στα εργατικά κράτη.

Δεν ξέρω τι κάνουν σε άλλους γαλαξίες οι φίλου του ποσάδα, αλλά για εμάς στον πλανήτη γη αυτά τα πράγματα παραμένουν εξωγήινα ακόμα και σήμερα. Αν και στο εργατικό κράτος της σοβιετίας είχαν τρόπο να διαλύουν τα σύννεφα για να μη βρέχει τις μέρες των παρελάσεων.

Ακόμη κι ο ίδιος όμως αναγνωρίζει σε άλλο σημείο κάποια γήινα όρια.
Ο μαρξισμός βασίζεται στην ορθολογική, διαλεκτική σκέψη, στο γεγονός ότι όλη η ιστορία της ανθρώπινης κοινωνίας είναι ιστορία της ταξικής πάλης. Η ιστορία της φύσης δεν είναι ταξική πάλη. Είναι μια πάλη της φύσης. Υπάρχουν στοιχεία τα οποία δεν είναι οργανωμένα, είναι οργανωμένα με φυσικό τρόπο. Η ταξική πάλη μπορεί να προβλεφθεί, κι η φύση επίσης. Ακόμα δεν έχουμε τα μέσα να επέμβουμε στη φύση για να προωθήσουμε της ανθρώπινης κοινωνίας με αυτήν. Στην κοινωνία όμως τα έχουμε.

Σε κάθε περίπτωση όσα λέει παραμένουν μια άκρως ενδιαφέρουσα προοπτική που θα έβρισκε σύμφωνους και πολλούς φουτουριστές ομιλίτες, παρά τις οικολογικές ενστάσεις που μπορεί να προβάλλει κανείς –υπερεκμετάλλευση της γης, περιβαλλοντική καταστροφή κτλ. Εξάλλου στο παραπάνω απόσπασμα ο ποσάδας χαϊδεύει τρόπον τινά τη σχέση βιολογικού-κοινωνικού που ανέδειξε ο βαζιούλιν.

Η παραγωγικότητα προοδεύει πολύ περισσότερο στα εργατικά κράτη απ’ ό,τι στον καπιταλισμό. Στο περού συνεχίζουν να ζουν όπως πριν οκτώ χρόνια. Η αλβανία 25 χρόνια μετά την επανάσταση έχει φτάσει σε ένα επίπεδο που η αργεντινή δεν έφτασε ακόμα. Πώς να πιστέψει κανείς ότι η γραφειοκρατία θα καταφέρει να συγκρατήσει το προτσές της ιστορίας;

Σήμερα στο περού συνεχίζουν να ζουν όπως πριν σαράντα χρόνια, η αλβανία έφτασε τη φτώχεια της χώρας του αργεντινάντσο, το προτσές της ιστορίας έλαβε τέλος κι η πρώην νομενκλατούρα ξεκοκαλίζει τα τριάντα αργύρια της προδοσίας. Το μόνο που μένει ίδιο είναι ο ρόλος της παραγωγικότητας στην αντίληψη των τροτσκιστών για το σοσιαλισμό. Αν ένα εργατικό κράτος δεν έχει υψηλότερη παραγωγικότητα από τα καπιταλιστικά, δε μπορούμε να μιλάμε για σοσιαλισμό, λένε.

Οι εφημερίδες κρύβουν τις ειδήσεις από τη σοβιετική ένωση, ανάμεσα στα άλλα ότι το κκσε διαρκώς πηγαίνει στα εργοστάσια και κάνει διαλέξεις, συνέδρια, συζητήσεις, συνελεύσεις, ζητάει γνώμες. Γίνεται με γραφειοκρατικό τρόπο, όμως οι μάζες μπορούν να επέμβουν.

Δε γίνεται να οικοδομηθεί σοσιαλισμός χωρίς το μαρξισμό, ο μαρξισμός δε μπορεί να λειτουργήσει χωρίς το κόμμα, το κόμμα δε μπορεί να λειτουργήσει χωρίς σοβιετική δημοκρατία κι αυτή δε μπορεί να υπάρξει χωρίς τη διαλεκτική ικανότητα να βλέπει κανείς το προτσές έτσι όπως είναι, δηλ ενάντια σε συμφέροντα στρωμάτων, δομών που εμφανίστηκαν κι αναπτύχθηκαν στην επανάσταση εξαιτίας της καθυστέρησης της επέμβασης των μαζών, επειδή έτσι ήταν οι ιστορικές συνθήκες. Η κυριαρχία της γραφειοκρατίας δεν πρόκειται να διαρκέσει για μεγάλη περίοδο.

Συλλογισμός που στη δομή του θυμίζει πάρα πολύ εκείνον του παπανδρέου για την ανεξαρτησία, την κοινωνική δικαιοσύνη και τη λαϊκή κυριαρχία, που έχουν μείνει σαν προταξικά κατάλοιπα στα συνθήματα της πασπ.
Πάμε και στην χαριστική βολή.

Το προτσές απαιτεί επιστημονική τάξη κι η γραφειοκρατία δεν είναι επιστημονική…
Αυτό για τον όμιλο είναι πραγματικό casus belli. Η μέση συνείδηση αντιλαμβάνεται τους γραφειοκράτες με όρους πασοκικού κράτους, ως παράσιτα που πίνουν το αίμα των άλλων. Όχι ως ειδικούς που κάνουν τη δουλειά τους και πληρώνονται για αυτή. Και η αλήθεια είναι ότι στη σοβιετική γραφειοκρατία μπορεί να συναντήσει κανείς και τα δύο είδη, αλλά όχι σε καθαρή μορφή. Κι αυτό κάνει ακόμα πιο δύσκολο να ξεχωρίσουμε τη βασική τάση, δηλ το ουσιώδες απ’ το επιφαινόμενο. Μεγάλη κουβέντα.

Μην ανησυχείτε όμως.
Εμείς βλέπουμε κι αισθανόμαστε αυτό το προτσές. Κι έχουμε αφιερώσει αυτή τη σχολή στελεχών στην προετοιμασία αυτού του προτσές. Είναι ανάγκη να δούμε ότι απαιτείται επιστημονική μελέτη, επιστημονικά συμπεράσματα, επιστημονική κρίση, επιστημονική σύγκριση.

Κομματική σχολή ποσαδίστας! Ο απόλυτος οδηγός επιμόρφωσης.
Σε τελική ανάλυση τα κκ είναι κάτι σαν την εργατική τάξη. Η κομμουνιστική θεωρία τους έρχεται γενικά απ’ έξω. Έξω από τις παραγωγικές σχέσεις, καμιά φορά κι εκτός διαστήματος.
Αν εξαιρέσεις τα περί διαστήματος, ξέρω αρκετούς ομιλίτες που δε θα διαφωνούσαν επί της ουσίας με αυτό.

Αυτή η συνέλευση έχει σκοπό να μελετήσει αυτό το προτσές και να παρέμβουμε για να βοηθήσουμε τα κομμουνιστικά κόμματα. Να βοηθήσουμε τους συντρόφους του κκ, την ηγεσία, να κατανοήσουν, να ανεβάσουν την επιστημονική τους κατανόηση, να τους ενθαρρύνουμε να παρέμβουν σε αυτό το προτσές για να υιοθετήσουν την πολιτική που είναι αναγκαία. Ανάμεσα στα άλλα την ενότητα του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος που είναι θεμελιώδης (σσ: εννοεί κίνας και εσσδ).

Και οι εξωκοινοβουλευτικοί;
Έχουμε τα πάντα μπροστά μας, όλο τον κόσμο κερδισμένο. Όλοι θέλουν να γίνει κομμουνισμός. Γι’ αυτό οι αριστεριστές έχουν αποτύχει στις επιθέσεις τους ενάντια στα κκ περιμένοντας ότι αυτά θα διαλύονταν. Είμαστε αντίθετοι σε αυτό.
Σε μερικές δράσεις και θέματα, οι αριστεριστές έχουν δίκιο, αναζητούν να ωθήσουν την κομμουνιστική δραστηριότητα, μα δεν έχουν ούτε πρόγραμμα, ούτε στόχο και καταλήγουν να γίνονται επικριτές των κκ, πράγμα που είναι θλιβερό.

Εν κατακλείδι, για να το μαζεύουμε.
Οφείλουμε να μεταδώσουμε το συναίσθημα της χαράς μας σε όλα τα μέλη των κομμουνιστικών κομμάτων, σε όλους τους κομμουνιστές αγωνιστές, ότι οι ποσαδικοί συγκεντρώθηκαν σε μια σχολή στελεχών –ή μέρος από τα στελέχη- για το καθήκον να δώσουν ώθηση στα κομμουνιστικά κόμματα για να προχωρήσουν για την εξουσία.

Ας μοιραστούμε λοιπόν όλοι αυτό το χαρμόσυνο μήνυμα κι ας βροντοφωνάξουμε όλοι μαζί ρυθμικά μαζί με τον χρήστο.
Ζήτω η IV διεθνής.
Ζήτω η σχολή στελεχών της IV διεθνούς
Ζήτω ο σύντροφος φεντερίκο (ένας από τους νεκρούς της μάχης του στάλινγκραντ)
Ζήτω οι κομμουνιστικές μάζες
Ζήτω η ενότητα κίνας-εσσδ (σσ: το 74!)
Ζήτω η ενότητα του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος
Ζήτω ο θρίαμβος της σοσιαλιστικής επανάστασης
Προτείνω να τραγουδήσουμε τη διεθνή (τραγουδιέται η διεθνής)
Ζήτω ο παγκόσμιος θρίαμβος του κομμουνισμού
Ζήτω η άθραυστη ενότητα όλων των εργατικών κρατών, της κίνας, της εσσδ
Ζήτω η ενσωμάτωση του ποσαδισμού στο παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα σαν τη συνειδητή πτέρυγα του επαναστατικού και κομμουνιστικού κινήματος.

Ζήτω!

Αντί επιλόγου, κλείνουμε αυτή την εισαγωγή με ποσαδική σοφία για το προαιώνιο θέμα της ομορφιάς.

Η ομορφιά δεν είναι σχήμα, είναι μια ανθρώπινη σχέση. Όλα όσα δίνουν ώθηση στις σχέσεις της ανθρωπότητας είναι όμορφα. Ο μαρξ κι ο λένιν είναι οι πιο όμορφοι άνθρωποι του κόσμου γιατί η θύμησή τους αντιπροσωπεύει την αγνότητα που ταυτίζεται με την πρόοδο της ανθρωπότητας, με την ιστορική αντικειμενικότητα την αφιερωμένη στην πρόοδο της ανθρωπότητας. Υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από αυτό;

Το όμορφο πρέπει να προτείνει ιδέες στις ανθρώπινες σχέσεις. Σκέψεις, συμπεράσματα που να καθορίζουν την πορεία, τον τρόπο που σκεφτόμαστε και δρούμε. Η σκέψη του μαρξ και του λένιν έχει προτείνει τις πιο όμορφες και πλήρεις ιδέες χωρίς καμία αντίφαση με την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την ανθρώπινη αδελφοσύνη. Αυτό είναι το πιο όμορφο πράγμα που μπορεί να υπάρξει. Υπάρχουν αντικείμενα που προκαλούν αίσθηση και διεγείρουν τα αισθήματα, αλλά αυτό συμβαίνει γιατί τα αισθήματα προσδιορίζονται από τις καπιταλιστικές σχέσεις. Η σκέψη του μαρξ και του λένιν αντίθετα δε διεγείρει. Οργανώνει την ικανότητα σκέψης. Η καπιταλιστική ζωή οργανώνει μια ομορφιά η οποία διεγείρει τις αισθήσεις, αλλά δε δίνει ιδέες. Το πολύ-πολύ δίνει ιδέες που ωθούν την ατομική ικανοποίηση κι απόλαυση.

Παράλληλα στον πρόλογο της έκδοσης, διαβάζουμε τα κάτωθι:
Κάνουμε έκκληση σε όλα τα κκ, στα σκ, στις ομάδες της αριστεράς, να μελετήσουν και να συζητήσουν αυτά τα κείμενα, γιατί πέρα από την πληροφορική και αναλυτική τους σημασία, οργανώνουν τη σκέψη, τις ιδέες και τις θέτουν σε μια διαλεκτική κίνηση, πράγμα που είναι αναγκαίο για να κατανοηθεί το αντικειμενικό προτσές και για να καθοριστεί η αναγκαία δράση για την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού.

Όπως θα έλεγε κι ο αντικαπιταλιστής αεκτζής χαρίδημος.
Τζούλια, βάλε αν θέλεις και τρομπόνι
Εμάς μόνο ο ποσάδας μας γκ… πωρώνει

Hellas Hotel στην Αθηνάς (Χαράματα Ομόνοια)

Η χτεσινή συγκέντρωση των ανταρτών στην ομόνοια έκλεισε το κομμάτι της αθηνάς φέρνοντας πελατεία στα έβερεστ. Ο έξοχος συμβολισμός των προκλήσεων που έχει μπροστά του το νέο εγχείρημα μπορεί να συγκριθεί μόνο με το δώρο της αλέκας στο γκόρμπι το καλοκαίρι του 91. Τότε που του χάρισε μαζί με τον τριγάζη ένα αγαλματάκι του ηρακλή για το ηράκλειο έγο που επιτελούσε.
Το κείμενο που ακολουθεί είναι μερικές καλόβουλες διαπιστώσεις ενός κακόβουλου εξωτερικού παρατηρητή (ή μήπως αντίστροφα;) από την χτεσινή μέρα.

Είναι ωραίο να ξέρεις πως δεν είσαι ο μόνος που ζει ακόμα στα 80'ς κι ας μη συμφωνώ στα υπόλοιπα με τους αντάρτες.
Αν το είχαν κρατήσει και στη μουσική θα ήταν πολύ καλύτερα.
Χίλια εννιακόσια ογδονταοκτώ
κι ακόμα σε αγαπώ, δε μπορώ να σε ξεχάσω...
Βιάστηκε η αδερφή της βίας λύση κι έπεσε μια χρονιά έξω απ' το να τραγουδήσει τον απόλυτο ύμνο του εξωκοινοβουλίου (λένε ότι έχει πέραση και στους σεκίτες).

Οι σεκίτες ήταν κι οι μόνοι που είχαν δικά τους διακριτικά (λάβαρα, πανό κλπ) ενώ όλοι οι υπόλοιποι είχαν της ανταρσύα (η επίσημη γραμμή είναι ότι μένει άκλιτο, ενώ υπάρχει συμφωνία κι ως προς το γένος). Έδωσαν μόνοι τους και κέρδισαν τη μάχη της σημαίας. Θα ταίριαζαν καλύτερα στον σύριζα, αλλά θα είχαν σκληρό ανταγωνισμό στις συγκεντρώσεις του που είναι πατείς με πατώ σε. Όχι από κόσμο, αλλά από σημαίες σίγουρα.

Αρχές σεπτέμβρη στην έκθεση, που οι αντάρτες πορεύτηκαν κατά συνείδηση και με δικά τους διακριτικά ο καθένας, οι σεκίτες πήγαν στη γσεε και σήκωσαν πανό ανταρσύα. Ευέλικτη τακτική, καταπώς βολεύει κάθε φορά στο καπέλωμα.

Τη χαριστική βολή την έδωσε απ' το βήμα η σεκίτισσα που είπε για τη νίκη της αντικαπιταλιστικής αριστεράς στην ευρώπη. Του λαφοντέν στη γερμανία και του μπλόκου της αριστεράς στην πορτογαλία, που είναι και μέλος του κεα.
Τέτοιες νίκες (εκλογικές) και τέτοια αριστερά έχει ανάγκη ο τόπος!

Το σεκ τη δουλειά του κάνει και δουλεύει τον κόσμο. Το θέμα είναι οι άλλοι τι δουλειά έχουν με τις δουλειές του σεκ και λένε πως ένα άλλο σεκ είναι εφικτό.

Ίσως τους ενώνουν οι ανταρσίες του παρελθόντος.
Αυτή του 89, είκοσι χρόνια πριν, της κνε του γράψα ενάντια στον οικουμενισμό (sic).
Κι αυτή του 29, ογδόντα χρόνια πριν, των αρχειομαρξιστών και του πουλιόπουλου ενάντια στους κούτβηδες.
Την άλλη στην κροστάνδη δεν την πολυαναφέρουν, μη τυχόν ερεθίσουν συμμάχους τους στο κίνημα.

Το επαναθεμελιωτικό μπλοκ έκανε ρελάνς στο τέλος με δύο ομιλητές, έναν παραπάνω από όλους τους υπόλοιπους. Το κόλπο είναι ότι βάζουν να μιλήσει κι ένας από τη νκα, ενώ οι άλλοι δεν έχουν νεολαία.
Απ' τους μεγάλους μίλησε ο μήτσος από το ευρωκοινοβούλιο κι απ' τους απελεύθερους ο μήτσος από το φυσικό (πάντα μεγάλος στις καρδιές μας).

Για το δεσύλλα διάβασα πρόσφατα ότι έφυγε απ' το κόμμα το φθινόπωρο μετά το ζολώτα κι όχι στην τούρλα του καλοκαιριού με τον τζανετάκη. Επειδή στο δικό μου μυαλό ο τζανετάκης είναι ένα λάθος που νιώθεται, ενώ ο ζολώτας όχι, είχα καλή προδιάθεση απέναντι στο δεσύλλα. Αλλά ο λόγος του ακολούθησε την πεπατημένη με τις ατάκες και δε δικαίωσε την αρχική μου εντύπωση.

Ο μήτσος απ' το φυσικό θα μας άρεσε ό,τι κι αν έλεγε.
Ξεκίνησε με κάτι ψαγμένο για τη νεολαία [που είναι] σε μετάβαση που συνειρμικά μου θύμισε σοβιετία, σοσιαλισμό και δικτατορία του προλεταριάτου (στα ναρίτικα λέγεται εργατική δημοκρατία).
Στην ουσία όμως, όλος ο λόγος ήταν απλώς ορεκτικό για τη φράση αγωνιστές της εαακ που ήταν δουλεμένη στην προπόνηση κι όπου -σε αντίθεση με την ανταρσύα- δεν υπάρχει συμφωνία ούτε για το γένος, ούτε για τον αριθμό.

Το αληθινό νόημα της ζωής ωστόσο το βρήκα στον ποσαδιστή που προσγείωσε η μοίρα δίπλα μου. Ήρθε στη συγκέντρωση της ανταρσύα να μοιράσει προκηρύξεις που καλούσαν τον κόσμο να ψηφίσει κκε στις 4 του οκτώβρη!
Τον ερωτεύτηκα κεραυνοβόλα (από πολιτικής απόψεως) κι άρχισα να τραγουδάω από μέσα μου kelly family.
I' m in love with an alien....

Οι ποσαδιστές είναι το ελληνικό τμήμα της ποσαδικής 4ης διεθνούς κι υπογράφουν εκκ (τ-π), δηλ επαναστατικό κομμουνιστικό κόμμα (τροτσκιστικό-ποσαδικό). Η παρένθεση αλά μ-λ είναι για να ξεχωρίζουν από το σκέτο εκκ που στηρίζει ανταρσύα.
Ας δούμε ένα ποτ-πουρί με σημεία από την προκήρυξη.

Το πασοκ προκαλεί σωστά σαν μορφή τις εκλογές γύρω από την εκλογή του ΠτΔ, χωρίς όμως να δίνει ταξικό κι επαναστατικό, σοσιαλιστικό περιεχόμενο σε αυτή την κίνηση.
Τα σωστά στη μορφή λόγια του παπανδρέου (υπάρχει άλλος δρόμος ανάπτυξης) δεν έχει φανεί να έχουν σχέση με το σοσιαλιστικό περιεχόμενο ομιλιών που έκανε εκ του ασφαλούς (σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα).

Ο παπούλιας προέχεται από τη σοσιαλιστική αριστερά, με αγωνιστικό παρελθόν ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Όχι μόνο δεν πρέπει να αλάξει, αλλά πρέπει και μπορεί να αντιπροσωπεύσει τη μετάβαση από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, μέσα από τους νόμους που θα υπογράφει από εδώ και πέρα.

Ο χρήσιμος ηλίθιος για το σύστημα καραμανλής κάνει πρόωρες εκλογές γιατί θέλει να προλάβει, πριν υπάρξει στο αντίπαλο στατόπεδο επεξεργασία και προώθηση του σοσιαλιστικού μετώπου και πρότασης (εννοούν το πασοκ).

Ο σοσιαλισμός είναι μια αναγκαιότητα της ζωής (Χ. Ποσάδας).
Είναι τόσο ώριμες οι συνθήκες στην ελλάδα για να προωθηθεί αυτό το συμπέρασμα που ακόμα κι ο καρατζαφέρης πρότεινε κομμουνιστή πρόεδρο για να αποφευχθούν οι πρόωρες εκλογές. Για τον καπιταλισμό, το μικρότερο κακό είναι ένας κομμουνιστής πρόεδρος για να αποφύγει μια κομμουνιστική διέξοδο στην κρίση του.

Ο συν ήθελε να είναι ο πυρήνας μιας κυβέρνησης της αριστεράς, αλλά δεν είχε ξεκάθαρο σοσιαλιστικό προσανατολισμό. Αντιθέτως, υπήρχε μέσα σε αυτόν μια αντισοσιαλιστική, αντιμαρξιστική, αντικομμουνιστική ηγετική ομάδα που ταυτόχρονα ήταν και σεκτάρια!

H σοσιαλιστική και κομμουνιστική πρωτοπορία σε ελλάδα και πορτογαλία εμπόδισαν την τεράστια αύξηση της αποχής. Έτσι τα δεξιά και κεντρώα κόμματα περιορίστηκαν το πολύ σε ένα 40% που κοινωνικά είναι πολύ λιγότερο.

Ποιες είναι οι γνήσιες μορφές που ανταποκρίνονται στο σοσιαλιστικό περιεχόμενο πανευρωπαϊκά και παγκόσμια;
Το Ενιαίο Κοινωνικο-Πολιτικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο, το Ενιαίο Αντικαπιταλιστικό Μέτωπο και η Κυβέρνηση της Αριστεράς με ένα Πρόγραμμα, Στρατηγική, Τακτική, Πολιτική και Δράση Λαϊκή, που θα προωθεί την Κοινωνικοποίηση, τον Εργατικό Έλεγχο και τον προγραμματισμό της οικονομίας και της κοινωνίας προς όφελος των μαζών κι όχι του κεφαλαίου, μέσα από την Άμεση, Συμβουλιακή, Συνδικαλιστική, Λαϊκή Δημοκρατία από κάτω μέχρι πάνω, και που θα προωθήσει τη Συντακτική Συνέλευση για ένα Σύνταγμα που, ενάντια στις αντιδραστικές συνταγματικές αναθεωρήσεις, το αντιδραστικό ευρωσύνταγμα και λοιπές συνθήκες, θα προωθήσει τη Συνταγματική Επανίδρυση Προοδευτικών, Λαϊκών, Δημοκρατικών, Επαναστατικών, Αλληλέγγυων και Σοσιαλιστικών Χωρών (ΣΕΠΛΔΕΑΣΧ).
(Τελεία, ανάσα, συνεχίζουμε).

Το Αντιιμπεριαλιστικό Αντιμονοπωλιακό Κοινωνικό Μέτωπο και το Πρόγραμμα της Λαϊκής Οικονομίας και Λαϊκής Εξουσίας οδηγούν την χώρα όχι μόνο σε ένα Κοινωνικό, Λαϊκό, Δημοκρατικό κι Επαναστατικό Κράτος, όπως στη Βενεζουέλα, αλλά ήδη προς ένα Εγατικό Κράτος κι από το Εργατικό Κράτος στο Σοσιαλισμό, στο βαθμό που το ΚΚΕ και άλλα Κόμματα που στηρίζονται στον επιστημονικό σοσιαλισμό, το μαρξισμό-λενινισμό, θα αποκτήσουν την πλειοψηφία στην χώρα.
Το ΚΚΕ θα είναι ο Φάρος που θα φωτίζει αυτή την πορεία (στην οποία εν παρόδω οι ίδιοι βλέπουν την εφαρμογή του σχήματος της διαρκούς επανάστασης).
Τέλος. Τα πάντα τίποτα.

Επειδή μια τετρασέλιδη προκήρυξη είναι λίγη για να καλύψει τη ζήτηση (πόσο μάλλον ένα ποτ πουρί) αναζητήστε, διαβάστε και διαδώστε την κομμουνιστική ενότητα, όργανο του ΕΚΚ(Τ).

Σύντροφε αναγνώστη του εξωκοινοβουλίου.
Ίσως τα δικά μου επιχειρήματα δεν είναι ικανά να σε πείσουν για την αναγκαιότητα να ψηφίσεις το κόμμα σε αυτές τις εκλογές. Μπροστά στους ποσαδίστας όμως ο αντίλογος στερεύει.
Η κε του μπλοκ σε καλεί το απόγευμα της τετάρτης στη συγκέντρωση του κόμματος. Οι δύο πρώτοι αναγνώστες της αρεσκείας της κε που θα το ζητήσουν, θα παραλάβουν ως ανταμοιβή κι ένα αντίτυπο του ηρωικού τετρασέλιδου του εκκ(τ).