Αποκάλυψη - τη δεύτερη μέρα κατά τας γραφάς

Δεν υπήρξε κάτι καινούριο που δεν το ξέραμε, αλλά από μια άποψη, η χτεσινή ημέρα ήταν άκρως αποκαλυπτική, τουλάχιστον για όσους μπορούν ή βασικά θέλουν να δουν κάποια πράγματα.

Η κυβέρνηση άφησε στην άκρη τις κλάψες, άλλα θέλω κι άλλα κάνω πώς να σου το πω, κι εξηγεί (το κατά κοινή ομολογία γενικό συμπέρασμα των ημερών) πόσο γαμάτη είναι, τα συγκριτικά πλεονεκτήματα των δικών της μέτρων, την αναγκαία μεταρρύθμιση -sic- στο ασφαλιστικό που έπρεπε να έχει γίνει εδώ και χρόνια, και ότι διαθέτουμε το πιο υψηλό αφορολόγητο στην Ευρώπη.
Άρα δεν πειράζει που έπεσε κάτω από εννιά χιλιάρικα και πρακτικά θα πληρώνουν φόρο κι όσοι παίρνουν το βασικό μισθό. Ούτε συντρέχει κανείς λόγος παραίτησης για τον Τσακαλώτο (ποιος έχασε την τσίπα, για να τη βρει αυτός).

Ο οποίος Τσακαλώτος, αν κατάλαβα καλά, κάλεσε ΝΔ-ΠαΣοΚ να βοηθήσουν να διώξουν το ΔΝΤ (πιο πολλοί μνημονιακοί, για να μην έχουμε μνημόνιο, είναι καθαρή διαλεκτική αυτά) κι είπε ότι ο Σόιμπλε τον προστατεύει από Βρούτση και Λοβέρδο. Άντε να ξεμπλέξουν τα μνημονιακά μπούτια τους και να βρουν ποιοι είναι μαζί και ποιος (εχθρός λαός) απέναντι.

Οι Συριζαίοι κατακτούν εντυπωσιακά επίπεδα γελοιότητας, σε βαθμό που να τους τρολάρει πχ ο Πασοκόγαβρος Λοβέρδος (άντε γεια) ή ακόμα κι η Ανίτα Πάνια. Είμαστε λίγο πριν το τέλος, το γεια σας, το να χαιρετήσουμε, που λέει κι η παρουσιάστρια. Κι είναι τόσο παρατράγουδα, με τόσο θράσος, που όπως λέει ένας σφος, δεν είναι μακριά η μέρα που θα τους πάρει με τις πέτρες ο κόσμος και θα πέσει ξύλο. Το πρόβλημα είναι ότι τους περισσότερους δεν τους (ανα)γνωρίζει φυσιογνωμικά. Κι αν δεν ήταν ο Τσίπρας, μπορεί να μην τους ήξερε ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας που δεν έχουν (θυρωρό δεν έχουν, για πολυκατοικία δεν ξέρω).

Αλλά όπως είπε στη Βουλή κι η Αλέκα, δίνοντας την ατάκα της ημέρας: κι όταν ήσασταν στο 4%, τα ίδια κάνατε, δε μεταλλαχτήκατε, απλώς τώρα αποκαλυφτήκατε.

Την ίδια στιγμή, μια βουλευτίνα του Λεβέντη πήρε φόρα και ανέβηκε στο προεδρείο αντί στο βήμα της Βουλής, ίσως για να προτείνει οικουμενικό προεδρείο, πατριαρχείο ή κάτι αντίστοιχα καίριο και ριζοσπαστικό. Ενώ το κοινοβουλευτικό ιδεώδες θριαμβεύει με 50 τροπολογίες της κυβέρνησης, που ούτε ο Χρυσοχοΐδης δε θα προλάβαινε να διαβάσει. Και η παράσταση συνεχίζεται με αντεγκλήσεις που κόβουν κυριολεκτικά την ανάσα (με τη συστημική μπόχα) κι απαντήσεις "επί προσωπικού", αντί να απαντήσουν στο λαό που διαδηλώνει -όπως είπε και πάλι η Αλέκα, πριν έρθει να μας συναντήσει (και να πάρει κι έναν Οδηγητή από μια σφισσα).

Ο οποίος λαός που διαδήλωνε ήταν πραγματικά πολύς, αισθητά περισσότερος από χτες, θυμίζοντας τις μεγάλες διαδηλώσεις του 12'. Γεμάτη, με πυκνό σχηματισμό, η μισή Ομόνοια, η Αθηνάς ως και τα γραφεία του ΗΣΑΠ πριν το Δημαρχείο, η Σταδίου ως τη Σανταρόζα. Καταλαβαίνεις πως μια συγκέντρωση είναι μεγάλη, όταν ξεπερνά τις προσδοκίες των διοργανωτών και τα μεγάφωνα δε φτάνουν για να καλύψουν όλο το μήκος της και να ακουστούν παντού οι ομιλίες.

Κι είναι κρίμα για όσους έχασαν την ομιλία του Μπούτα, που παραδίδει από την εξέδρα μαθήματα ντοπιολαλιάς και λαογραφίας, με τους θεουμπαίχτες, μια κυρία (της κυβέρνησης υποθέτω) που να φάει αυτή τα ντουβάρια που μας λέει, και τη φράση: γλιτώσαμε από την αρκούδα (αφορολόγητο) για να πέσουν στο λύκο (του ασφαλιστικού).

Στα περισσότερα χέρια κυκλοφορούσε ο απεργιακός Ρίζος, με όλες τις ειδήσεις της πρώτης μέρας της 48ωρης και μεταξύ άλλων το μέτωπο της καταστολής και της εργοδοτικής τρομοκρατίας, με το λοκ-άουτ που ήταν η απάντηση της εργοδοσίας, όπου συμμετείχαν μαζικά οι εργαζόμενοι.

Η πορεία κινήθηκε από Σταδίου και πέρασε από τη Φιλελλήνων στην Αμαλίας, για να μπει η κεφαλή της στο ύψος της πλατείας. Εκεί όπου η χτεσινή ιστορία επαναλήφθηκε σα φαρσοκωμωδία, με το αριστεροχώρι να αποδεικνύεται σκορποχώρι και να μην μπορεί να μαζέψει ούτε τα κομμάτια του, καταφέρνοντας κάτι μοναδικό: να είναι ακόμα λιγότεροι από χτες. Μια (τραγική) εικόνα, (ούτε) χίλιοι άνθρωποι. Που μάλλον ακόμα να ξεπεράσουν τη μεταδημοψηφισματική τους κατάθλιψη και προτίμησαν να παν να ακούσουν τον Μπαντιού στη Νομική ή στο Burger Festival. Παρεμπιπτόντως, το B-Fest (Α.Κ) θα έχει, λέει, ζωντανή σύνδεση με τον τύπο που έκανε τις διαρροές των wiki-leaks, θεωρώντας τον, ξέρω 'γω, ένα είδος αντιεξουσιαστή. Το ασφαλιστικό όμως μια φορά, δεν είναι θέμα που τραβάει το χώρο, για να τον αποπροσανατολίσει από τις προτεραιότητές του (πχ προσφυγικό).
Άντε γαμήσου εργατιά, που τραγουδάει και μια ψυχή.

Με τούτα και με εκείνα, το σκορποχώρι άνοιξε φυσιολογικά προς τις άκρες για να περάσουμε, με εξαίρεση τη Λαφαζανική ενότητα, που έμεινε στο οδόστρωμα με το πανό της γυρισμένο προς την άλλη πλευρά (Πανεπιστημίου), ίσως για να τραβήξουν φωτογραφίες με φόντο το δικό μας κόσμο και να χαίρονται για τη μαζικότητά τους. Έτσι λοιπόν συνυπήρξαμε ειρηνικά για κάνα μισάωρο και βάλε, με τις περιφρουρήσεις να στήνουν τη δική τους άμιλλα (ή rap-battle, όπως είπε η Ρένα Δουρου-τι) με συνθήματα, ποιος θα καλύψει ποιον.

Το σημαντικότερο όμως είναι ότι οι σημαιοφόροι της Ανταρσυα ήταν το άνω όριο του πλήθους προς τον Άγνωστο Στρατιώτη, κοιτώντας προς το μέρος μας κι έχοντας πλάτη προς τη Βουλή. Άρα; Άρα; Φως φανάρι πως την περιφρουρούσαν, για να μη γίνει έφοδος από τον οργισμένο λαό. Κι αν το ψάξει κανείς, θα βρει και σχετικά φωτογραφικά ντοκουμέντα, που το αποδεικνύουν.

Σήμερα έχουμε διπλό κάλεσμα, με σπαστό ωράριο. Σε λίγη ώρα η πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση που μεταφέρθηκε και το απόγευμα η συγκέντρωση ενάντια στην ψήφιση του νόμου-λαιμητόμου. Αν ήταν αλλιώς τα πράγματα, θα φοβόμουν μια επανάληψη της οργανωμένης προβοκάτσιας στις 12 Φλεβάρη του 12', όταν δε μας άφησαν καν να προσεγγίσουμε την πλατεία και μετέφεραν τα επεισόδια ως την Ομόνοια, για να σιγουρέψουν ότι θα διαλυθούμε. Με βάση τα χτεσινά όμως, το ερώτημα είναι αν θα υπάρχει τελικά κανείς άλλος, πλην Λακεδαιμονίων...

Ο πόλεμος ξεκίνησε

Αυτή ήταν μια φράση κλειδί, που ακούστηκε στη χτεσινή συγκέντρωση του ΠΑΜΕ στην Ομόνοια, με αφορμή το ασφαλιστικό έγκλημα που ετοιμάζεται να ψηφίσει η ΔΦΑ (δεύτερη φορά αριστερά) είτε μόνη της είτε με δεκανίκια, εφόσον έχει απώλειες κατά την κρίσιμη ψηφοφορία.

Ή αλλιώς μίσος ταξικός, όπως είπε ο Τσακαλώτος χτες στη Βουλή, που είδε ουσιαστικό με κατάληξη -ος και σου λέει "αρσενικό θα είναι", ασορτί με τις παντελονάτες προεκλογικές δεσμεύσεις του Σύριζα, που είναι κι αυτός commited στο μνημόνιο και την (είναι η) εφαρμογή του, Γιουκλίδις...
Αναρωτιέμαι όμως γιατί επιμένει να μιλάει εκτός κειμένου, αφού φανερά δεν κατέχει τα ελληνικά ως μητρική του γλώσσα, και να γίνεται ρεζίλι, πέρα από τη δεδομένη πολιτική ξεφτίλα.

Σε αυτό τουλάχιστον έχει σκληρό ανταγωνισμό, γιατί είναι δύσκολο να ξεπεράσει τον Κατρούγκαλο, που στη χτεσινή ολομέλεια απήγγειλε αποσπάσματα από το βιβλίο του Γιαννίτση, προς επίρρωση της δικής του θέσης. Και με δεδομένο το κνίτικο παρελθόν που εξαργυρώνει κι αυτός τώρα, αποτελεί κλασική περίπτωση γιανίτσαρου, με ένα νι σαν το Γιάνη της καρδιάς μας. Αργότερα βέβαια πρόσθεσε πως η δική του μεταρρύθμιση έχει ως επιπλέον συστατικό και την κοινωνική δικαιοσύνη συγκριτικά με την απόπειρα των Γιαννίτση και Σπράου.

Κι όλα αυτά μολονότι είναι ταξικά μεροληπτική, όπως επαναλαμβάνουν σε όλους τους τόνους τα στελέχη του κυβερνητικού λόχου. Κι έχουν δίκιο από μια άποψη, εφόσον δε διευκρινίζουν υπέρ ποιας τάξης μεροληπτούν. Με την ίδια ακριβώς λογική, θα μπορούσαν να συνυπογράψουν και το σύνθημα: ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες, αφήνοντας ανοιχτό το δίλημμα ως προς την επιλογή τους.

Όλα αυτά σε μια συζήτηση χωρίς ψηφοφορία που προκάλεσε ο Τσίπρας, για να διαγωνιστούν με το Μητσοτάκη, ποιος από τους δύο μπορεί να εφαρμόσει καλύτερα τα μέτρα που υπαγορεύει η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία του δεύτερου, και ποιος έχει χειρότερη προφορά στα αγγλικά -και να σκεφτείς πως ο (πολύ κωλόπαιδο ο) Κυριάκος έχει σπουδές στο Χάρβαρντ και διαφημίζεται ως το καλύτερο βιογραφικό της χώρας!

Και στην οποία είδαμε επίσης: το Μητσοτάκη να δίνει εξ αρχής το στίγμα του, ζητώντας ενίσχυση του πυλώνα της ιδιωτικής ασφάλισης! Τον Καμμένο να ξεφυσά και να ρουθουνίζει πάνω στο μικρόφωνο, παριστάνοντας το πολιτικό αντίστοιχο του ΒασίληΚαρρά, όταν τραγουδάει. Θα μου κλείσεις το σπίτι, με έχεις κάνει αλήτη...

Το Μιχαλολιάκο να βρίσκει ευκαιρία να υμνήσει το Μεταξά ως εμπνευστή-ιδρυτή του ΙΚΑ και έναν άλλο φασίστα (που δεν τον κατονόμασε όμως) επειδή χάρισε τα χρέη στους αγρότες. Και λίγο αργότερα είπε κάτι εξίσου χιουμοριστικό για τη λενινιστική τακτική "δυο βήματα μπρος, ένα πίσω", που μπορεί να είναι κάποιος χορός που έμαθε σε κάποιο χουντογλέντι, δείχνοντας πως παίζει στα δάχτυλα την παγκόσμια πολιτική φιλοσοφία.

Αλλά όχι τόσο καλά, όσο παίζει ο Λεβέντης την ελληνική ιστορία (στα δάχτυλα) και το ρόλο του λαγού του συστήματος. Αφού αρνήθηκε πεισματικά να πετύχει, έστω κατά τύχη, κάποιο ιστορικό γεγονός (από τη συμμετοχή του ΚΚΕ εσωτερικού στην κυβέρνηση Τζανετάκη, μέχρι τις αντιστασιακές συντάξεις, που είχαν δοθεί επί Αλλαγής), θυμήθηκε το Φλωράκη και το 89', για να καλύψει το δικό του καημό για την ανάγκη σχηματισμού μιας οικουμενικής κυβέρνησης, που να τον περιλαμβάνει. Και να σκεφτείς πως το 89' ο Λεβέντης ήταν υποψήφιος με τον πατέρα Μητσοτάκη και τη ΝΔ...

Την ίδια στιγμή, εκτός Βουλής, η μαζική συγκέντρωση του ΠΑΜΕ (που είχε και τον Πειραιά αυτή τη φορά) είχε παράλληλους βίους, στην κυριολεξία, κι ένα μικρό αγώνα δρόμου με την ΑΔΕΔΥ για το ποιος θα φτάσει πρώτος στο Σύνταγμα, από Σταδίου και Πανεπιστημίου αντίστοιχα. Και μολονότι στα Προπύλαια ήταν τρεις και ο κούκος (δηλ η ΛαΕ), όπως είναι πάντα δηλ μετά από το δημοψήφισμα και την κατάθλιψη που τους έπιασε, το ΑΠΕ συνέταξε ένα πολύ κωμικό ρεπορτάζ που αφιερώνει στη δική τους κινητοποίηση περισσότερες λέξεις από τα άτομα που συγκέντρωσαν -όπως τιτίβισε πολύ εύστοχα ένας σφος. Ενώ το ΠΑΜΕ ήταν κάπου στο βάθος, σα λεπτομέρεια σε πίνακα του Μπομπ Ρος, όταν το συνάντησε η πορεία της ΑΔΕΔΥ.
Γι' αυτό έγινε ο κόσμος μάτια μου, αχ για να σε συναντήσω
όπως λένε κι οι στίχοι του ποιητή.

Σε άλλα νέα του δελτίου μας, η Δανία εξελίσσεται σε κρατικό τοκογλύφο και παίρνει ως ενέχυρο τα χρυσαφικά των προσφύγων που φτάνουν στο έδαφός της, αλλά εξαιρεί όσα έχουν ιδιαίτερη συναισθηματική αξία. Το βασικό εξάλλου είναι να έχουν καλή ανταλλακτική αξία στο εμπόριο, για να γίνει καλά η μπίζνα.

Όσο για τη Δανία του νότου, υπάρχει μια πληροφορία ότι στο μνημόνιο του (γνωστού και μη εξαιρετέου αρχηγού των Χιτών) Γρίβα, παραβρέθηκε επισήμως κι εκπρόσωπος της ελληνικής κυβέρνησης, πιθανότατα στα πλαίσια του περιβόητου σχεδίου Χ της κυβέρνησης, που αποκάλυψε ο Βαρουφάκης.

Κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας και το όνομά του είναι ιμπεριαλισμός (ηλίθιε), δηλ καπιταλισμός που σαπίζει.

Οι λύκοι αγκαλιά με τα σκυλιά

Αν κοιμηθώ αργά, θα σηκωθώ αργά, και όταν θα κάνω ζάπινγκ θα ‘ναι πάλι αργά

Αν κοιμηθώ νωρίς, θα σηκωθώ νωρίς και θα προλάβω το τέλος της βουλής

Τελικά την κορύφωση της ολονύχτιας βουλής δεν την πρόλαβαν οι ξενύχτηδες, αλλά οι πρωινοί τύποι. Κι έτσι σε όσα λέγαμε για τη χτεσινή, σημαδιακή μέρα και το ιστορικό της φορτίο, μπορούμε να προσθέσουμε και μια σημερινή επέτειο (απόψε που σκοτώνουν τον Πλουμπίδη) και να συνδέσουμε συνειρμικά τους στίχους με την περίσταση της αγαστής συνεργασίας κυβέρνησης κι αντιπολίτευσης στην ψήφιση του τρίτου μνημονίου. Οι λύκοι αγκαλιά με τα σκυλιά (στα οποία πέταξε τους σφους του ο Τσίπρας, όπως είπε χτες η πρόεδρος της Βουλής). Και παράμερα κάποια λυκόσκυλα, που το παίζουν πως αυτοί δεν είναι γερμανικοί ποιμενικοί, για να στήσουν το νέο ανάχωμα.

Σε κάθε περίπτωση, οι συνηθισμένες κοινοβουλευτικές παραστάσεις, που στήνονται σε τέτοιες περιστάσεις, κατρακυλούν ολοένα και πιο χαμηλά, πέρα από τα όρια της γραφικότητας, φτάνοντας πρωτόγνωρα επίπεδα γελοιότητας κι εξευτελισμού, με την αναπαράσταση του κλασικού μαρτυρίου-βασανιστηρίου της αϋπνίας. Κι απ’ αυτήν την άποψη, καλά έκανε και τους γλέντησε τρολάροντας η Ζωή, που έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της, για να οδηγηθούμε ντε φάκτο στην υλοποίηση της δικής της πρότασης (να πάει η ολομέλεια για το πρωί, όπως και έγινε βασικά στην πράξη). Και μου θύμισε εκείνον το Χιλιανό τενίστα στους Ολυμπιακούς της Αθήνας (άλλη μια χτεσινή επέτειος), που εξαντλημένος από το τουρνουά του διπλού που είχε προηγηθεί, έκανε συστηματικά καθυστέρηση σε κάθε φάση στον τελικό του μονού, παίζοντας με τα όρια της υπομονής και τα νεύρα του αντιπάλου, για να κερδίσει μερικές ανάσες.

Η Ζωή μπορεί να μην κέρδισε ακριβώς τη μάχη, πήρε όμως πολλούς επικοινωνιακούς πόντους, για να υπηρετήσει την προσωπική της στρατηγική –που γίνεται ολοένα πιο φιλόδοξη κι επικίνδυνη. Και βλέποντας τη διαδικασία να τραβάει μέχρι τις δέκα το πρωί (και να μην τελειώνει ούτε καν τότε), θα τραγουδούσε ικανοποιημένη από μέσα της εκείνο το γηπεδικό σύνθημα που έλεγε: πώς τα φέρνει η σουζάνα η ζωή, πώς τα φέρνει η σουζάνα η ζωή…

Για να πάρουν τα όνειρά μας εκδίκηση, όπως λέει κι η Ζωή

Κι όπως κελαηδάει ένα σφος στο τουίτερ, αφού κλονίστηκε αυτό το διάστημα η μεγάλη ευρωπαϊκή ιδέα της ΕΕ, και απαξιώθηκε πλήρως η εικόνα του αστικού κοινοβουλίου, στην επόμενη ολομέλεια μπορεί να τεθούν και πιο προχωρημένα ζητήματα πχ ιδιοκτησίας. Καλομελέτα και έρχεται από μια άποψη, αφού δεν είναι μακριά οι κατασχέσεις πρώτης κατοικίας από τράπεζες.

Κατά τα άλλα, η διαδικασία δεν είχε ιδιαίτερες εκπλήξεις. Ο Παναγούλης (στην επέτειο της απόπειρας του αδελφού του και της ομάδας του να εκτελέσουν το δικτάτορα Παπαδόπουλο) μπορεί να ετοιμάσει μια κρεμάλα για τον εαυτό του –όπως είχε προτείνει για κάθε μνημονιακό βουλευτή. Η Τζάκρη συνέχισε το δικό της άχαστο σερί, παρά την ενδιάμεση μετακίνησή της –ενώ συνήθως οι πιο πολλοί μετακινούνται για να αποφύγουν και να γλιτώσουν τη μνημονιακή ρετσινιά. Και ο Ψαριανός συνεχίζει μια τρομερή δική του παράδοση, που τον θέλει να αλλάζει κόμματα σαν τα γιλέκα, αλλά να κρατάει πάντα τον ίδιο σάπιο, αντιδραστικό πυρήνα στις ιδέες του.

Κι αν κάποιος ψάχνει να βρει και να κρατήσει την ουσία από τη χτεσινοσημερινή ολονυχτία –αλλά του πέφτει βαρύς και «ξύλινος» ο Κουτσούμπας, για να ακούσει την ομιλία του- μπορεί να σταθεί σε μια αποστροφή του λόγου του Μεϊμαράκη (που όσο τραμπούκος-Ρέιντζερ γίνεται, άλλο τόσο ικανός και έξυπνος ρήτορας είναι) για τον περιβόητο διαχωρισμό μνημονιακών-αντιμνημονιακών δυνάμεων. Ένας διάδρομος μας χωρίζει μόνο, τον κάνουμε πέρα και συζητάμε… Η πρόβα του μεγάλου συνασπισμού, που έρχεται (στη θέση της ελπίδας). Οι λύκοι αγκαλιά με τα σκυλιά…

Κατά τα άλλα, ο Τσίπρας θα ζητήσει μέχρι το τέλος του μήνα ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή, για να διαχωρίσει με έναν πολύ έξυπνο τακτικό ελιγμό τις διαρροές του «παρών» από το «όχι» της πλατφόρμας και να πάει σε εκλογές, πιθανότατα μες στο Σεπτέμβρη και κατά πάσα πιθανότητα εις βάρος του Φεστιβάλ και της κορύφωσης των εκδηλώσεών του στα μεγάλα αστικά κέντρα.

Ενώ έπαιξε για πολλοστή φορά το χαρτί της μη ύπαρξης ρεαλιστικής εναλλακτικής (κι έχει δίκιο από την πλευρά του, εφόσον μιλάμε για το κυρίαρχο αστικό πλαίσιο και τις βασικές σταθερές του) καθώς το μοναδικό δίλημμα που έμπαινε ήταν μνημόνιο με δραχμή ή μνημόνιο με ευρώ! Είναι λοιπόν στο χέρι όλων εμάς που βρεθήκαμε χτες στην πορεία του Παμε (σεχταριστικά απομονωμένοι για άλλη μια φορά από τις μάζες των λουόμενων και το κίνημα του ελεύθερου κάμπινγκ) να δείξουμε τη δική μας εναλλακτική πρόταση στον κόσμο και να το συσπειρώσουμε σε τροχιά σύγκρουσης και ρήξης με την ΕΕ, το κεφάλαιο και την εξουσία του.

Εμείς κι οι άλλοι

ΕΜΕΙΣ: Ο κόσμος στη χτεσινή συγκέντρωση του παμε ήταν οπωσδήποτε ικανοποιητικός. Ίσως κατά τι λιγότερο από την περασμένη βδομάδα, αλλά εντυπωσιακός σε όγκο και παλμό, για τα δεδομένα της εποχής (τρίτο δεκαήμερο του ιουλίου, δηλ στην καρδιά του καλοκαιριού, με πολλούς αδειούχους).

Ήταν επίσης σίγουρο πως μετά από την πείρα της περασμένης τετάρτης και το οργανωμένο σχέδιο διάλυσης της πορείας, το πλάνο θα ήταν διαφορετικό και το παμε δε θα γινόταν εύκολος στόχος για τους μηχανισμούς του παρα-κράτους. Τα μπλοκ μας παρέμειναν στο κάτω μέρος της πλατείας, αποχώρησαν από φιλελλήνων και διαλύθηκαν προς το σταθμό της ακρόπολης.

Το θέμα είναι αν μπορούσε να γίνει κάτι άλλο απ’ τη χτεσινή κατάληξη, δεδομένου ότι υπήρχαν ανεβασμένες γενικά διαθέσεις και ο δικός μας κόσμος κάθε άλλο παρά κάμφθηκε από όσα είχαν γίνει, όπως αποδεικνύει η μαζικότητα της χτεσινής συγκέντρωσης. Κι είναι ζήτημα προς επίλυση κι αντιμετώπιση πώς δε θα χαρίζεται η πλατεία (που δεν είναι πάντως φετίχ αυτή-καθαυτή) σε μερικές εκατοντάδες μπάχαλους, που θα ακυρώνονυ τον όποιο δικό μας σχεδιασμό και θα τους λούζονται (μαζί με ένα τόνο χημικά) κι όλοι οι διαδηλωτές.

ΟΙ ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΕΜΕΙΣ: Μπορεί η γερασιμίδου να είναι από τη δική μας πλευρά, αλλά στους πλην λακεδαιμονίων, κολλούσε γάντι χτες ο τίτλος ενός παλιού (κι αποτυχημένου, πολλά χρόνια πίσω από την εποχή του) σίριάλ της: εμείς κι εμείς. Ε να έχει και μάλαμα μετά... χτες είχε και μανού τσάο... όπως τρόλαρε κι ένας σφος.

Με μια σύντομη βόλτα, ξεχώρισα το φαιδρό σύνθημα της νεολαίας σύριζα «ρήξη με τη λιτότητα», που προφανώς αποτελεί φυσικό φαινόμενο και δε τη φέρνει η κυβέρνηση ή η ευρωπαϊκή ένωση, για να έρθει σε ρήξη και με αυτούς. Κάτι τρικάκια του επαμ με το σύνθημα «όχι στην οικονομική κατοχή» (ναι σε κάποια άλλη;) αν και ομολογώ πως δε μου είναι γνωστός ο επιστημονικός ορισμός αυτής της έννοιας. Και ένα πανό του ΟΡΜΑ, που ομολογώ πως δε γνωρίζω τι πολιτικό φρούτο είναι.

Κατά τα άλλα, το γλέντι σχόλασε νωρίς, καθώς δε συνέτρεχαν λόγοι να παιχτεί ξανά το έργο της περασμένης φοράς (αφού είχε ήδη φύγει ο κύριος όγκος των διαδηλωτών). Οπότε ραντεβού στα τσιπουράδικα, όπως θα έλεγε κι ο χαϊκάλης. Ή έστω στο μάλαμα.

Οι ΑΛΛΟΙ: Την ίδια στιγμή, στο ναό της δημοκρατίας οι υπερκατεπείγουσες δημοκρατικές διαδικασίες (δε μπορώ-δε μπορώ να περιμένω) έφταναν στο απόγειο της δημοκρατίας, ξεπερνώντας ενίοτε το δημοκρατικό ήθος των προηγούμενων. Δις ιζ ε κουπ (χτένισμα) κι οσονούπω μπορεί να έχουμε και κούρεμα (καταθέσεων).

Μιλάμε για τόσο δημοκρατικές διαδικασίες, που όλοι θυμόντουσαν ξαφνικά να καταθέσουν μες στα μαύρα μεσάνυχτα προτάσεις και νομοθετικές πρωτοβουλίες για ό,τι μπορείς να φανταστείς –εκτός από το θέμα της ημερήσιας διάταξης. Για την πάταξη των καναλιών (αυτών που όλες τις τελευταίες μέρες εκθειάζουν τη στάση του τσίπρα και της κυβέρνησής του) και της ολιγαρχίας (ουαου, όπως θα έλεγε ο επανακάμψας στο κυβερνητικό στρατόπεδο βαρουφάκης), την αλλαγή του πολιτικού συστήματος (!), την απλή αναλογική (κι άδολη παιδιά, μην το ξεχνάτε, κι άδολη), για την κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών (καμμένος)!

Σπασμωδικές κινήσεις πολιτικού αντιπερισπασμού, που θυμίζουν συνειρμικά τα πρωτοσέλιδα του οπαδικού τύπου με τις μεταγραφάρες που θα κάνει ο πρόεδρας για να τα αλλάξει όλα, την επομένη της ήττας της ομαδάρας στο μεγάλο ντέρμπι.  Και όσο για την ήττα, μην το βλέπετε μονοδιάστατα, εκ του αποτελέσματος, γιατί οι δανειστές πέτυχαν μια πύρρειο νίκη, όπως λέει ο πρωθυπουργός και εξάλλου, χαμένοι αγώνες είναι αυτοί που δε δόθηκαν (και χαμένα μνημόνια μόνο αυτά που δεν ψηφίστηκαν), οπότε εμείς κερδάμε σύντροφοι –αλλά εμείς είμαστε οι άλλοι.

Κι η πλάκα είναι πως παρουσίαζε σαν αγώνες (που δε χάθηκαν προφανώς, γιατί δόθηκαν και με σκληρές μάχες) τη διαπραγμάτευση με τους εταίρους-τρόικα και τους δανειστές-τοκογλύφους. Τύφλα να έχει η απεργία και η επανάσταση, μπροστά σε τόσους αγώνες. Τον άκουγες να μιλάει για ταξικές συγκρούσεις (!), μετερίζια κι οχυρά μάχης κι ανατρίχιαζες με την αποφασιστικότητά του τσίπρα, μέχρι να καταλάβεις γιατί πράγμα μιλούσε. Αν και στις ταξικές συγκρούσεις, πρέπει να του δώσουμε ένα δίκιο. Μόνο δεν είναι ακριβώς μαζί μας (ή όπως είπαμε πριν, εμείς είμαστε οι άλλοι).

Κι αν τελικά υπήρχε κάποια ουσία στη χτεσινή συζήτηση (πέρα από την αρχηγική εμφάνιση της ζωής και τους οπαδούς της που τσουτσουρώνουν με την παράστασή της, πέρα από το γίγαντα βαρουφάκη και την κωλοτούμπα του, πέρα από τα χοντρά κι απροκάλυπτα κυβερνητικά ψέματα για τους πλειστηριασμούς της πρώτης κατοικίας που έρχονται, και όλο το σόου που στήθηκε), είναι η καπιταλιστική βαρβαρότητα που αντανακλά πλέον και στην πρώτη φορά αριστερά, όπως είπε στην ομιλία του ο γγ. Κι όπως είπε σε κάποια αποστροφή της ομιλίας του κι ο μεϊμαράκης, «δεν υπάρχουν αριστερά και δεξιά μνημόνια» (ή με άλλα λόγια δεξιά κι αριστερή λωρίδα στον ευρωμονόδρομο), αλλά απαραίτητα μέτρα για να παραμείνουμε στην ευρωπαϊκή ένωση. Σα να λέμε δηλ ότι εε σημαίνει μνημόνια διαρκείας.

Κι αν υπάρχει κάποια ελπίδα για το λαό, που όλο κερδίζει κι όλο βλέπει τους άλλους να πανηγυρίζουν στην πλάτη του, αηυτή είναι στο δρόμο, στον εαυτό του και όχι στους άλλους. Χαμένη ελπίδα είναι η ανάθεση, αυτή που τσακίστηκε όταν συγκρούστηκαν οι αυταπάτες με την πραγματικότητα, αυτές που δεν έμαθαν τίποτα από τα λάθη τους και έμειναν στην παγίδα να εξατμίζονται.

Πολιτικωλογίες

Ενώ το ενδιαφέρον στην αστική πολιτική σκηνή και την ιερή λειτουργία της αγίας ελληνικής δημοκρατίας κορυφώνεται με τις διαδικασίες για την εκλογή ΠτΔ (σε αυτό που ο σύγχρονος έλληνας στοχαστής λαϊκό στρώμα ονομάζει εύστοχα «αστικό πατατάκι»), η αγωνία μας για αυτή την κορύφωση και τις απάτητες κορυφές, στις οποίες μπορεί να οδηγήσουν οι εξελίξεις, αποτυπώνεται στην χτεσινή εικόνα της αλέκας με το βαριεστημένο ύφος και το πρόσωπο να στηρίζεται στα χέρια της, για να μην πέσει στο πάτωμα από την πολλή αγωνία. Απ’ αυτή τη σημειολογία και τη λογική ερμηνεία της γλώσσας του σώματος, εξαιρείται η γνωστή και εξαιρετέα σώτη, που πολλές φορές δεν μπορεί να κρατήσει όρθιο το κεφάλι της από τους πολλούς μπάφους –ένα πραγματικό αγκωνάρι και πυλώνας της σύγχρονης, σοσιαλφιλελεύθερης σκέψης.

Εδώ σε άλλο χαρακτηριστικό στιγμιότυπο

Και η αγωνία μας φουντώνει. Πότε θα βρεθούμε οι δυο μας μόνοι;

Θα την κάνουν γυριστή οι ψεκασμένοι έλληνες που βλέπουν το (εκλογικό τους και γενικά) τέλος να πλησιάζει; Θα ρίξει ο μητσοτάκουλας το σαμαρά, παίρνοντας αναδρομικά εκδίκηση για το 93’; Θα πάμε μήπως σε υπηρεσιακή λύση νέου παπαδήμου; Θα προταθεί για προεδρίνα η μαρία δαμανάκη, για να αναγνωριστούν επιτέλους οι προσπάθειές της και να βολευτεί σε μια θέση αντάξια των αγώνων της και του ξεπουλήματός τους; Θα πάμε τελικά σε εκλογές; Τις θέλει όμως ο σύριζα ή προτιμά να τις τρενάρει, για να πλησιάσει την αυτοδυναμία και να αποφύγει κάποια πακέτα μέτρων, κερδίζοντας μεγαλύτερη περίοδο χάριτος στην αρχή της διακυβέρνησής του; Και πόσο μπορεί να αντέξει χωρίς αλληλοφαγώματα μακριά από το μέλι της κυβερνητικής εξουσίας;

Η ζαρούλια έβαλε γλώσσα στο φιλί της στο μιχαλολιάκο; Γιατί δεν πήγε κι η ουρανία για να φιλήσει τον ναζομπαμπά της; Το παλτό της ρέιτσελ μύριζε αιθέρια έλαια και κοχύλια της θάλασσας; Πώς  να νιώθει άραγε ο λυκούδης που του τη βγήκε από αριστερά ως κι ο βύρων πολύδωρας; Ο μπούκουρας θα ψηφίσει κι αυτός πτδ επειδή φοβάται κάποιο πιστωτικό γεγονός; Υπάρχει έστω ένας ψηφοφόρος-μέλος της ανταρσυα που να πιστεύει πως τα ποσοστά που της δίνουν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα; Το κοινοβουλευτικό ματς είχε περισσότερο σασπένς από το οσφπ-πανιώνιος, που ξεκινούσε την ίδια ώρα για το πρωτάθλημα; Πέρδεται ή αφοδεύει κιόλας η φοράδα στο γενί τζαμί;

Και τι σηματοδοτεί η στροφή στις αμερικανοκουβανικές σχέσεις κι η απελευθέρωση των εναπομεινάντων κρατούμενων από τους πέντε κουβανούς (άσχετο με τα προηγούμενα, αλλά ίσως και το μόνο πραγματικά ενδιαφέρον ερώτημα);

Η αλήθεια πάντως είναι πως ακόμα και πολλοί δικοί μας σφοι περιμένουν τις εκλογές, για να σπάσει κάπως η καταθλιπτική μονοτονία του τελευταίου διαστήματος, να βγει νέα κυβέρνηση και να αρχίσει να κινείται κάτι, έστω και σε τέτοιο επίπεδο. Μια μονοτονία που δεν είναι κάτι το πρωτόγνωρο, αλλά γίνεται ακόμα πιο εμφατική κι αβάσταχτη, από την αναπόφευκτη σύγκριση με την κινητικότητα και τους αγώνες που ξεδιπλώθηκαν το αμέσως προηγούμενο διάστημα (χοντρικά τη διετία 10-12΄και τα μεθεόρτιά της, με την όποια κεκτημένη ταχύτητα που έβαινε διαρκώς μειούμενη). Κατανοώ απόλυτα το σκεπτικό, συμμερίζομαι την αφετηρία του, αλλά δε νομίζω πως μπορώ να συμφωνήσω.

Πού οφείλεται βασικά η παντελής απουσία ενδιαφέροντος; Δεν έγκειται μόνο, κατά τη γνώμη μου, στο ότι παρακολουθούμε μια στημένη λίγο-πολύ κούρσα με λίγο-πολύ προκαθορισμένα όρια, αλλά στο ότι τα.. καθαρόαιμα που συμμετέχουν είναι ψοφάλογα. Η κυβέρνηση έπιασε το στόχο των 160 βουλευτών (όπου έβαλε μόνη της τον πήχη) οπότε μπορεί να νιώθει κατά ένα 20% χαρούμενη και κατά το υπόλοιπο 80% να έχει εικόνα μεγάλης παρασκευής –σύμφωνα και με την τετράγωνη λογική του μελά.

Κι η γενική εντύπωση είναι πως ψυχορραγεί, πιάνεται από τα γκριζοβαμμένα μαλλιά της και καταφεύγει σε απεγνωσμένες κινήσεις και μια υστερική τρομολαγνεία στα όρια της γραφικότητας.

«Θα με κάνουν κι εμένα στο τέλος να ψηφίσω σύριζα», μου είπε για πλάκα μια σφισσα, μετά από ένα σύντομο ζάπινγκ στα δελτία ειδήσεων.

Από την άλλη αυτή η κυβέρνηση έκλεισε χτες δυόμισι χρόνια θητείας –και μπορεί να συνέχιζε αν δεν ήταν στη μέση ο σκόπελος της εκλογής προέδρου, εφόσον δε νιώθει κάποια ιδιαίτερη πίεση. Ο σύριζα εφαρμόζει στην εντέλεια την τακτική του ώριμου φρούτου (που ήδη σαπίζει και είναι έτοιμο να πέσει), εκφράζοντας περισσότερο την απογοήτευση του κόσμου (ένα ξεψυχισμένο, κουρασμένο «άντε να φύγουνε»), παρά κάποιο πλειοψηφικό ρεύμα ελπίδας.

Το σύστημα δε χρειάστηκε να καταφύγει ως τώρα στο χαρτί του σύριζα για να διαχειριστεί καλύτερα κάποια ασυνήθιστη συνθήκη (μια πιθανή, αναγκαστική έξοδο από το ευρώ ή μια ισχυρή κινηματική-κοινωνική πίεση). Τηρεί συνεπώς μια επαμφοτερίζουσα στάση απέναντι στην αξιωματική αντιπολίτευση, επιδιώκοντας την πλήρη ευθυγράμμισή της, και στις τελικές της λεπτομέρειες, με τους στρατηγικούς του σχεδιασμούς. Και δρα πιθανότατα με το σκεπτικό να μην κάψει εντελώς τον έτερο πυλώνα του νεόκοπου δικομματισμού, που διασφαλίζει την σταθερότητά του. Μήπως όμως έτσι καεί πρόωρα ο σύριζα και πάμε στο σενάριο της σύντομης αριστερής παρένθεσης;

Προέχει πάντως να βγουν τα κουκιά της αυτοδυναμίας, με το σύριζα να ψάχνει ένα ποσοστό που θα του δώσει 100 από τις 250 έδρες που μοιράζονται αναλογικά –εφόσον τις άλλες πενήντα τις παίρνει με το ληστρικό μπόνους του πρώτου κόμματος. Το οποίο αντιστοιχεί σε 40%, αλλά υπολογίζεται στο σύνολο των κομμάτων που ξεπερνάν το όριο του 3% (αν δηλ τα κόμματα που μένουν εκτός, φτάσουν αθροιστικά το 10%, το ποσοστό υπολογίζεται με βάση το υπόλοιπο 90% και ο πήχης πέφτει αυτόματα στο 36%). Το ιδανικό για εμάς σενάριο θα ήταν ίσως να αναγκαστεί να συνεργαστεί με το ποτάμι ή ένα τμήμα του πασόκ, για να σχηματίσει κυβέρνηση, που θα ρίξει μια ώρα αρχύτερα τις φιλολαϊκές μάσκες του. Ενώ το χειρότερο θα ήταν να πλησιάσει την αυτοδυναμία τόσο, ώστε να ασκήσει πίεση στη δική μας κοινοβουλευτική ομάδα (που θα του λείπει για να υπερβεί τους 150) για ψήφο ανοχής, όχι επειδή υπάρχει περίπτωση να τη δώσουμε, αλλά γιατί μπορεί να πιάσει σε κάποιο κόσμο, ως επιχείρημα εν όψει των δεύτερων εκλογών, τις οποίες φυσικά και θα προτιμήσει, ώστε να εντείνει την πόλωση και τις πιέσεις.

Το βασικό παρόλα αυτά είναι πως η κοινοβουλευτική μονοτονία δεν μπορεί να αλλάξει με εκλογικούς όρους –είναι ανόητο να το περιμένει κανείς αυτό. Κι αν οδηγηθούμε με αυτό το κλίμα, που επικρατεί σήμερα, στις κάλπες, η μπίλια θα κάτσει ασφαλώς σε κάποια από τις χειρότερες εκδοχές του φάσματος δυνατοτήτων που ανοίγονται μπροστά μας, εφόσον δεν μπουν δηλ άλλοι παράγοντες στο τραπέζι, για να αλλάξει το φύλλο. Και τότε θα αυξηθεί απελπιστικά η αβάσταχτη μονοτονία των ημερών..

Πολιτικά-κινηματικά παραλειπόμενα

Τα γεγονότα τρέχουν, ο σχολιασμός ασθμαίνει πίσω τους με ρυθμούς τουίτερ και η ουσία παραμένει ίδια κι απαράλλαχτη, σαν χολιγουντιανή ταινία δράσης, που σκάει σα σαπουνόφουσκα κι αφήνει πίσω της πολύ κακό για το τίποτα, και έναν θεατή να σκοτώνει κουνούπια, γιατί οι μύγες δεν πετάνε βράδυ –και τα κουνούπια κανονικά δεν πετάνε δεκέμβρη, αλλά η ανάπτυξη που έρχεται, αλλάζει θεαματικά τα δεδομένα σε όλους τους τομείς. Και δεν απέκτησε ενδιαφέρον ούτε καν με την καθυστέρηση του σαμαρά και τις ομιλίες των κομπάρσων για να κερδίσει λίγο χρόνο ο πρωταγωνιστής (αυτό που στο ραδιόφωνο λέγεται «πάμε τραγουδάκι κι επιστρέφουμε») που προμήνυε κάποια έκπληξη, αλλά τελικά μας άφησε στα κρύα του λουτρού.

Ο σαμαράς έβγαλε όλο το σκατόψυχο, ακροδεξιό μίσος του απέναντι στο ρωμανό, σα να ‘λεγε με τη στάση του «να πάει να ψοφήσει»· αλλά όσα έλεγε στο οικονομικό κομμάτι, έχουν περισσότερη λογική και συνέπεια –αν και εξίσου αδιέξοδα- στο κυρίαρχο καπιταλιστικό πλαίσιο, από τις σαπουνόφουσκες του τσίπρα. Που επιχείρησε να κεφαλαιοποιήσει πολιτικά το ρωμανό, αλλά είχε εντελώς παράλογες θέσεις, όπως την αναθεώρηση του κυβερνητικού προγράμματος –αν είσαι αναθεωρητής από κούνια, παίρνεις φόρα και τα αλλάζεις όλα- και το διαχωρισμό του (βάρβαρου) μνημονίου από το (λιγότερο βάρβαρο, ου μην και πολιτισμένο) δανεισμό. Πας μη έλλην βάρβαρος, ζήτω η εθνική αστική τάξη.

Κι όλα αυτά με φόντο το κυνήγι των 180 ή των 120 βουλευτών για την εκλογή ΠτΔ, όπου δεν υπάρχει ίσως πιο διασκεδαστική ασχολία από το να βλέπεις τους δύο αρχηγούς να επικαλούνται τη συνείδηση και το ελεύθερο φρόνημα των βουλευτών και να γίνονται αυτόκλητοι υπέρμαχοί τους από τους κακούς (οι κακοί είναι πάντα οι άλλοι, αν κι εμείς μπορεί να είμαστε οι άλλοι) που επιχειρούν να τους εκβιάσουν ή να τους χρηματίσουν. Κι ενώ σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για ξεκάθαρο πολιτικό παζάρι, είτε κάποιοι προσπαθούν να επιμηκύνουν τον κοινοβουλευτικό τους χρόνο (που τελειώνει με τη θητεία αυτής της βουλής), είτε να εξασφαλίσουν μια εκλόγιμη θέση σε κάποιο άλλο ψηφοδέλτιο, με το βλέμμα στραμμένο στην επόμενη τετραετία.

Κατά τα άλλα, το πιο συνηθισμένο δημοσιογραφικό σχόλιο για το τριήμερο, ήταν πως κανείς δε μίλησε ουσιαστικά για τον προϋπολογισμό, που ήταν θεωρητικά και το βασικό θέμα συζήτησης. Λες κι υπήρχε ποτέ περίπτωση να καταπιαστούν σοβαρά με τις –απολύτως επί της ουσίας- τοποθετήσεις των βουλευτών του κκε, την εισήγηση του καραθανασόπουλου ή την ομιλία της αλέκας. Ή έστω να καταδείξουν τις αλχημείες, τις αβάσιμες εκτιμήσεις και τον αντιλαϊκό χαρακτήρα του προϋπολογισμού που ψηφίστηκε χτες.

Κι εμείς τι κάνουμε σφε αναγνώστη –ή τι κάναμε χτες- σφε αναγνώστη;

Εμείς συγκεντρωθήκαμε στην ομόνοια και πορευτήκαμε χωρίς απρόοπτα ως το σύνταγμα, στο κάτω μέρος της πλατείας, με την κεφαλή να μπαίνει στη φιλελλήνων και να προχωρά μερικά τετράγωνα και το τέλος να φτάνει στη σταδίου, στο ύψος σχεδόν της κολοκοτρώνη.

Ο κόσμος ήταν σαφώς λιγότερος από ό,τι στην τελευταία απεργιακή συγκέντρωση –που την ετοιμάζαμε βέβαια ένα μήνα- αλλά δεν είχε καμία σχέση με την απογοητευτική εικόνα της πάνω πλατείας και το αραιό πλήθος στην αμαλίας. Η οποία εικόνα θα ήταν ακόμα χειρότερη, χωρίς τους αναρχικούς που διαδήλωναν στοχευμένα και συγκεκριμένα για την υπόθεση ρωμανού. Σε κάποια φάση μάλιστα, αφού διαβάστηκε το πλαίσιο της κατάληψης της γσεε, πήρε το μικρόφωνο ένας από αυτούς και φώναξε: αθανασίου, θα σου φάμε το λαρύγγι! Πολιτικό σκεπτικό, όχι αστεία.

Μόλις μία μέρα πριν, όλοι αυτοί οι χώροι αθροιστικά –και βασικά οι νεολαίες τους- είχαν κατεβάσει στο δρόμο πολλαπλάσιο κόσμο για την επέτειο της 6^ης δεκέμβρη, που δε συγκινήθηκε όμως από το χτεσινοβραδινό κάλεσμα. Κάτι που λέει πολλά για τα αντανακλαστικά της βάσης τους, αυτούς που τα καλλιέργησαν, το αντιμπατσικό-αντικατασταλτικό κριτήριο, που επικρατεί του ταξικού, το είδος και το επίπεδο των συνειδήσεων που ζυμώνονται εν γένει –και αποτυπώνονται στα αντανακλαστικά τους.

Με την ευκαιρία μάθαμε (ή επιβεβαιώσαμε) και διάφορες εκδηλώσεις που είναι προγραμματισμένες για το προσεχές διάστημα. Καταρχάς θα γίνει και φέτος πολιτική-πολιτιστική εκδήλωση στο σεφ για τα γενέθλια του κόμματος, με τη νέα χρονιά στις 11 γενάρη. Το ερχόμενο σάββατο, στο γήπεδο του σπόρτινγκ διοργανώνεται συναυλία, αφιερωμένη στη μνήμη του στέλιου καζαντζίδη και τα εργατικά-λαϊκά τραγούδια που έχει πει. Η κεντρική αφίσα για τη συναυλία πατάει στους γνωστούς στίχους «είμαι τραγούδι, είμαι λαός, δεν είμαι σκλάβος κανενός», αλλά στην πρόσφατη γενική απεργία είχαμε πετύχει και ένα τρικάκι με το ρεφρέν «να σου δώσω μια να σπάσεις, αχ βρε κόσμε γυάλινε, και να φτιάξω μια καινούρια κοινωνία άλληνε», που προσωπικά μου φέρνει πάντα συνειρμικά στο νου το επεισόδιο των απαράδεκτων με τον μπάτσο πέτρο φιλιππίδη να κυνηγά ύποπτους κι ανατρεπτικούς στίχους.

Την τετάρτη τέλος, οι συνταξιούχοι έχουν λέει ολονυκτία (!) έξω από το υπουργείο οικονομικών, με συναυλία του κορακάκη.

Στον επίλογο της ανάρτησης ας δούμε μερικά φωτογραφικά στιγμιότυπα που δεν χώρεσαν στην χτεσινή.

Οι κακές παρέες με χρυσαυγίτες στις πλατείες,
αφήνουν κατάλοιπα στην ορθογραφία

Το πανό για το οποίο λέγαμε χτες
Σύριζα των αγώνων για την ανατροπή

Κι αυτό που ήθελαν να πουν στην πραγματικότητα

Με κοντινό, για να φανεί καλύτερα
Σύριζα των ΑΓΟΡΏΝ για την ανατροπή

Υστερόγραφο

Στην τελευταία πορεία τους, οι μαθητές φώναζαν στους μπαλούρδους

Εεε-ωωω, πάτε στο περίπτερο να κλέψετε νερό.

Κι αυτοί το πήραν σχεδόν τοις μετρητοίς και πέταξαν χημικά στο περίπτερο της πλατείας, που τους είχε μπει στο μάτι. Αλλά δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας. Θα διαταχθεί άμεσα εδε κι όλη η αλήθεια θα θριαμβεύσει.

Ο πεζόδρομος είχε τη δική του ιστορία

(Λογοκριμένο χρονογράφημα)

Δεν ξέρω πόσοι από εσάς έχετε στην παρέα σας ή μάλλον έχετε συνυπάρξει ειρηνικά η ψυχροπολεμικά σε μια παρέα με κάποιον πούρο ιδεολόγο νεοφιλελέ (... ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ...) της καθημερινής, που χτες έδινε δώρο στη σειρά με τους μεγάλους ηγέτες τον τόμο με τον... (που-ρου-που-σου) [τυμπανοκρουσία] ιωάννη μεταξά [γιεεε...]. Ο οποίος δεν (... ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ...) πολύ καλό παιδί κατά τα άλλα, αν και στην επανάσταση θα φύγει από τους πρώτους (... ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ...) Και τι μπορείτε να κάνετε μαζί; Ονειρικό πρόγραμμα (... ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ...) απέναντι από το σημείο που εκτελέσε η 17νοέμβρη τον μπακογιάννη, όπου εγώ και εσύ σφε αναγνώστη μόνο νεράκι της βρύσης θα παραγγέλναμε (... ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ...) στο κέντρο της σκομπίας που ωστόσο έχει ελάχιστες ράμπες για αμεα και καροτσάκια (... ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ...) προς το μαξίμου, για να παίξουμε το παιχνίδι ποιος θα βρει τους περισσότερους μπάτσους, πρεσβείες κι υπουργεία (... ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ...) κι ενώ προσπερνάς επιδεικτικά την κλούβα, κοιτώντας ψηλά, το βάθος του ουρανού που είναι πάντα κόκκινο, τον χάνεις προς στιγμήν από την επιτήρησή σου (αλλά τώρα όλοι θα ‘μαστε σε αυτήν της εε) και τον ξαναβρίσκεις να παίρνει γραμμή από το όργανο.

-Έχει πορεία κύριε όργανο; -Ναι έχει.

{Πλάκα μας κάνει. Τι πήγε και του έπιασε κουβέντα;

Στάσου (μύγδαλα) όμως, έχει και  συνέχεια}.

-Μήπως να πάμε από την άλλη τότε;

-Δεν χρειάζεται, δεν είναι επικίνδυνο..

Να θες να ανοίξει η γη να σε καταπιεί.

Αν και εντάξει, η μισή ντροπή δική μας κι η άλλη μισή στο σύνταγμα ήταν. Απ’ όπου περάσαμε κατά τις οκτώ παρά και δεν είχε κλείσει πουθενά η κυκλοφορία, ούτε ένας δρόμος, ούτε καν η αμαλίας! Κι η μόνη σύγκρουση στα λουλουδάδικα που θα μπορούσε να παίξει, θα ‘ταν να χτυπήσει το καροτσάκι με το μωρό κάποιον περαστικό στη διάβαση. Ενώ οι συριζαίοι που είχαν συγκεντρωθεί και υποδύονταν το πλήθος, χωρούσαν όλοι μαζί στο πεζοδρόμιο από την πλευρά της πλατείας κι άκουγαν τραγούδια από το βανάκι. Γι’ αυτό κι ο σαμαράς, που είναι παλιά πουτάνα στο κορμπέτι, δε στοχοποίησε απλά το κίνημα και τους διαδηλωτές στους δρόμους, αλλά έκανε λόγο για «πεζοδρόμιο», για να γίνουν κι οι κατάλληλοι πολιτικοί συνειρμοί.

Ευτυχώς όμως κατέφτασαν γρήγορα τα μπλοκ της ανταρσύα να σώσουν τα προσχήμαα, γεμίζοντας τα κενά (τι καλοί άνθρωποι)! Γιατί αν ήταν να πέσει η κυβέρνηση από το λαό που κινητοποιεί στο δρόμο ο σύριζα, πιο πιθανό θα ήταν να πέσει κάτω από τα γέλια με την.. παλλαϊκή κατακραυγή του πεζοδρομίου της αμαλίας. Σαν τη συνήθη συμβουλή της κλασικής ελληνίδας μάνας: να προσέχεις και από το πεζοδρόμιο, ή μην πας στα βαθιά παιδί μου –γι’ αυτό μένει στα ρηχά νερά της σοσιαλδημοκρατίας. Και δεν υπήρχε και παμε πουθενά, να τους δίνει δικαιολογία αυτή τη φορά, ότι.. περιφρουρεί τη βουλή.

Τι νόημα έχει όμως να δίνουν άλλοθι μαζικότητας στις εκλογικές φιέστες των άλλων και να κάνουν τον χειροκροτητή τους ή τις γλάστρες μπροστά στις κάμερες, όπως τότε στη διερευνητική εντολή που πήρε ο σύριζα, χωρίς μάλιστα να έχουν καν έδρα στη βουλή, κάτι σαν εξωκοινοβουλευτικός κρετινισμός; Που δε σου λέω, και ο μητσάρας που την έκανε τις προάλλες και ήταν με την ανταρσύα στα τελευταία του, σα μαϊντανός ξεκίνησε την καριέρα του, πίσω από παίκτες που έκαναν δηλώσεις στην κάμερα. Ήτανε όμως άκρως συμπαθής κι έκανε τουλάχιστον την αντίστροφη διαδρομή. Κι ούτε καν αυτός στα νιάτα του δε θα δεχόταν να πάει σε εκείνη τη.. διερευνητική συνάντηση, να στηθεί μπροστά στο φακό.

Θα μου πεις, τι νόημα έχει να τα σκαλίζεις αυτά τώρα; Τα σκαλίζω, γιατί λέει πως κάποια σωματεία του συντονισμού δεν παίρνουν απόφαση για το συλλαλητήριο της 1^ης νοέμβρη, γιατί λέει δεν ειδοποιήθηκαν εγκαίρως, για να το συνδιοργανώσουν και να δούνε το γενικό πλαίσιο. Λες και στη χτεσινή φιέστα είχανε ρόλο συνδιοργανωτή. Ή δε θα μπορούσαν νά ‘ρθουν με διαφορετική προσυγκέντρωση έστω –και μακάρι να το κάνουν- όπως πάνε στις πορείες της γσεε ή κι αλλού. Κι αυτό ενώ στο ριζοσπάστη πχ γράφτηκε ένα από τα πιο νηφάλια αντίστοιχα κείμενα που έχει φιλοξενήσει το όργανο, και δεν αφήνει πολλά περιθώρια παρερμηνείας για το πώς και το γιατί. Καθείς εφ ω ετάχθη όμως..

Φεύγοντας από την πανεπιστημίου, σκεφτόμουν κάτι που έλεγε ο σκολαρίκος τις προάλλες στην εκδήλωση για το βρώμικο διαλυτικό ρόλο της σοσιαλδημοκρατίας, που σμπαραλιάζει τους μαζικούς φορείς του κινήματος, και κολλούσε γάντι στην περίσταση. Κι όπως περπατάμε, βλέπουμε σε ένα κοντινό καφέ τη βαλαβάνη μόνη της, να διαβάζει ένα βιβλίο, στο ρόλο της άχνης ζάχαρης, σα να μη θέλει ακόμα να το αφήσει, για να πάει να δει μία ακόμα κακοστημένη παράσταση στη βουλή. Και δίπλα συναδέλφους της, στο ρόλο του πασόκου, με ρεσιτάλ ερμηνείας, να βαράνε έξαλλα παλαμάκια σε κάθε δεύτερη ατάκα του μεγάλου αρχηγού, όταν ανεβάζει τον τόνο, ενώ αυτή μένει σιωπηλή και ανέκφραστη. Αλλά μόνη της διάλεξε και τα λούζεται.

Και δεν ξέρω αν έχεις προσέξει, όσο μεγαλώνει ο αλέξης, που μιλάει κάπως αργά, σα να του τελειώνει η μπαταρία, φέρνει λίγο φυσιογνωμικά στον κουφοντίνα, με λίγα περισσότερα μαλλιά. Το πιο ανησυχητικό όμως είναι που ο κουφοντίνας αρχίζει να μοιάζει επικίνδυνα στον αλέξη, από πολιτική άποψη, αν δεις το κλείσιμο του βιβλίου του.

Και θα ‘ταν η ζωή μας άχαρη, δίχως άχνη ζάχαρη..

Αργά το βράδυ προλάβαμε την κορύφωση της σκιαμαχίας των πολιτικών αρχηγών –όσο νυχτώνει, η γκάβλα μεγαλώνει- και το λόγο του σαμαρά, που πάτησε την μπανανόφλουδα και καρφώθηκε άσχημα με τον πρετεντέρη· πρέπει και να δαγκώθηκε εκεί στο «όπως...», σταμάτησε λίγο, ίσως μετάνιωσε, αλλά ήταν αργά για να κάνει πίσω: «όπως... ο πρετεντέρης, που και μένα με έχει αδικήσει πολλές φορές...». Κι έγινε ο κακός χαμός. Αλλά όπως λέει μια σφίσσα, η ατάκα αυτή θα γίνει βαλβίδα εκτόνωσης της απόγνωσης, που βγαίνει ως οργή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να τα πούμε μεταξύ μας να ξεθυμάνουμε.

Κανείς όμως δεν έχει, ούτε κατά προσέγγιση, το σουξέ που έχουν οι ατάκες της αλέκας στη βουλή –αν όλοι πρόσεχαν με τον ίδιο τρόπο την ουσία των θέσεων του κκε, θα είχε λυθεί οριστικά και το διαβόητο επικοινωνιακό έλλειμμα του κόμματος, από το οποίο πάσχει διαχρονικά. Και τώρα που, όπως φαίνεται, έχουν κλειδώσει οι εκλογές το μάρτη και αρχίζει ουσιαστικά η προεκλογική περίοδος, θα λείψει πολύ η αλέκα από τα δημόσια πράγματα –άλλο αν κάποιοι θέλουν να μείνει συνολικά το κκε εκτός βουλής, για να μην τους χαλάει τη σούπα, και δε θα τους λείπαμε ιδιαίτερα.

Πάρε για παράδειγμα την περιβόητη ατάκα περί ανθρωπιστικής κρίσης. Τι λέει η αλέκα; Ότι ψάχνει ο κάθε μούσμουλος έκάποιον όρο για να κρύψει τον χαρακτήρα της κρίσης, ότι είναι δηλ καπιταλιστική, και αποφαίνεται πχ ότι είναι ανθρωπιστική, λες κι η κρίση αφορά ένα μειοψηφικό(;) κομμάτι που βιώνει πιο έντονα τις συνέπειες και ζει σε συνθήκες ακραίας φτώχιας, κι όχι συνολικά το καπιταλιστικό σύστημα. Ποιο είναι το γενικό αήττητο συπέρασμα απ’ όλα αυτά; Ότι η αλέκα αρνείται την ύπαρξη ανθρωπιστικής κρίσης –ενδεχομένως και τη φτώχια ως φαινόμενο.

Και δεν είναι μόνο ένας που φτάνει σε αυτό το συμπέρασμα. Έχει και τόσους διαδικτυακούς φίλους που το επιβεβαιώνουν, ενισχύουν την αρχική του εντύπωση, το κάνουν πενηνταράκια σε όποιον το είχε χάσει και δεν το έβλεπε μόνος του. Στην τελική αλήθεια πρέπει να ‘ναι, αφού όλοι το λένε. Ποιοι όλοι; Ε να. Ο μπάμπης ο σουγιάς, ο γιάννης ο πεταλούδας..

Γι’ αυτό σου λέω έχει γούστο η συμμετοχική δημοκρατία/δημοσιογραφία των πολιτών. Και για να μην ξεχνιόμαστε: είναι γκάβλα η αστική δημοκρατία γενικώς..

Ο καραγκιόζης και το πλεόνασμα

Αυτές τις ημέρες παρακολουθούμε ένα ακόμα κοινοβουλευτικό θέατρο σκιών, που θα μπορούσε να έχει τον τίτλο της ανάρτησης: «ο καραγκιόζης και το πλεόνασμα». Θα το φάμε, θα το πιούμε, θα το μοιραστούμε και νηστικοί θα κοιμηθούμε. Και οι χατζηαβάτηδες της κυβέρνησης με το λογιστικό πλεόνασμα και την οριακή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, πλειοδότησαν σε δουλικότητα στην τάξη που υπηρετούν και τις πολυχρονεμένες πολυεθνικές –που έβαλαν μεταξύ άλλων στο μάτι την υγεία και τα πολυιατρεία του εοπυυ- και υπερψήφισαν το πολυνομοσχέδιο. Αβάντι μαέστρο!

Είδαμε μια παράσταση με τη συνήθη πλοκή και δράση: τεταμένο κλίμα, νταηλίκι, βαριές κι ασήκωτες κουβέντες, που γράφουν καλά στην κάμερα, ατάκες από φώσκολο και διαλιανίδη –που ζουν μες στις καρδιές μας: αυτό το «πουστόγερος» προς τον κακλαμάνη πχ είναι απευθείας βγαλμένο από τη δεκαετία με τις βάτες, με τον μπένι καμικάζι και άγριο νιάτο να έχει καταπιεί το γαρδέλη και να θυμίζει την κλασική σκηνή από τα τσακάλια: με θυμάσαι ρε πούστη;

Και με το σενάριο να διαρρέει και να φτάνει στα χέρια του καμμένου, που βρήκε σε φωτοτυπίες της βουλής σημειωμένες τις ατάκες του αδώνιδος.

Γίναμε στο ίδιο έργο θεατές, που είχε ωστόσο πρωτότυπα ευρήματα κι ευφάνταστη υπόθεση: με την κυβέρνηση να ορίζει με διατάγματα και με εντολή σαμαρά τη διάρκεια του φρέσκου γάλακτος και με την αξιωματική αντιπολίτευση να προσπαθεί να ρίξει την κυβέρνηση με προτάσεις μομφής ενάντια σε οτιδήποτε μπορεί να μεμφθεί, ως γενική πρόβα για την πολιτική καταγγελία του μνημονίου. Κι αυτό θεωρείται νίκη της δημοκρατίας και του συντάγματος, σε αντίθεση με την καταπάτηση του κανονισμού της βουλής.
Είναι δίδαγμα όμως για όλους αυτούς, που λένε συχνά ότι χρειαζόμαστε μόνο ένα νόμο, που θα εξασφάλιζε την τήρηση των νόμων –που κι αυτό δηλ λάθος είναι, αλλά τέλος πάντων. Όταν εμείς λέμε «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη», δεν εννοούμε στενά την εργατική νομοθεσία και τα μέτρα που θα ψηφιστούν, αλλά κυρίως τον εργάτη που θα επιβάλλει το δίκιο του με τη δύναμη και την εξουσία του. Όχι με λόγια, με έργα, το άδικο πολέμα, όπως έγραφε κι ο ποιητής.

Αν το φρέσκο γάλα μπορούσε να ρίξει την κυβέρνηση, θα ήταν παράνομο και θα το έκαναν μακράς διάρκειας –σαν τη νομιμότητα που ζητούσε για το κόμμα μια μειοψηφική ομάδα στα πρώτα χρόνια μετά την ίδρυσή του. Αλλά η κυβέρνηση αυτή είναι υψηλής παστερίωσης με εισαγόμενα στηρίγματα, αποτελούμενη από πολιτικά παχύδερμα, που δεν ιδρώνει εύκολα το αυτί τους. Άλλο αν εμείς οι αναίσθητοι γελάμε και δεν καταλαβαίνουμε πόση ευαισθησία χρειάζεται για να ψηφίσει κανείς αυτά τα μέτρα και να σηκώσει το βάρος της κρίσης, όπως οι βουλευτές του πασόκ –γιατί αυτοί πρωτίστως το σηκώνουν κι όχι ο άνεργος, ο μισθοσυντήρητος κι ο χαμηλοσυνταξιούχος.

Αυτό λέμε και στις ανακοινώσεις τους βενιζέλος και παπανδρέου, που έκαναν έναν άτυπο διαγωνισμό πολιτικής ευαισθησίας. Κάτι που πρέπει να τους έμεινε κατάλοιπο από τη μεταξύ τους διαμάχη στις εσωκομματικές εκλογές του πασοκ, για την ανάδειξη προέδρου, όπου το μέγκα μας είχε γανιάσει και τα γκάλοπ της ανατροπής ρωτούσαν τον κόσμο: 'ποιος από τους δύο θεωρείτε πως είναι ο πιο… ευαίσθητος;' κι άλλα τέτοια παρόμοια, εξόχως σοβαρά και πολιτικά.

Θαυμάσαμε λοιπόν και πρωταγωνιστές, βγαλμένους από τα ντοκιμαντέρ-αγιογραφίες του θεοδωράκη –και οσονούπω και με τον ίδιο το σταύρο- που μπορεί να μην είναι ιδιαίτερα ταλαντούχοι, αλλά προσφέρουν στιγμές γέλιου στον πικραμένο λαό. Όπως ο αλέξης που έγινε κινηματικός και οδήγησε το κοινοβουλευτικό του ασκέρι στη λαοθάλασσα των συριζαίων έξω (και κάποιους διακοσμητικούς από το εξωκοινοβούλιο που καπελώθηκαν) αλλά δεν μπορούσε ούτε καν τη γροθιά του να κουνήσει πειστικά στο ρυθμό των συνθημάτων. {Και όταν λέμε λαοθάλασσα, όλα σχετικά είναι, έτσι; Θυμάμαι σε μια ιστορία του γκοσινί με την τάξη του μικρού νικόλα, που θα έπαιζε ένα θεατρικό και μοίρασαν τους ρόλους, αλλά είχαν πρόβλημα με την χορωδία, γιατί ο εύσωμος αλσέστ ήθελε να κάνει μόνος του το πλήθος}.

Ή σαν τον άλλο κινηματικό, το γιωργάκη, που μια φορά ήταν να κάνει κι αυτός μια... ηρωική πράξη, αλλά τα μπέρδεψε, γιατί δεν είχε μάθει καλά το σενάριο: "όχι στο δύο –για τις τράπεζες- ναι στο τρία –μα δεν υπάρχει τρία κύριε πρόεδρε". Και μετά απάντησε αντιγράφοντας κατ’ ουσίαν την επιστολή του μπένι, προσθέτοντας μόνο το «πράγματι» για να μην κάνει πάλι κάποιο λάθος και γελοιοποιηθεί. Και δεν ψήφισε λέει το άρθρο, γιατί δεν του το επέτρεπε η θέση του, ως πρόεδρος της σοσιαλιστικής διεθνούς. Και γέλασαν και τα τσιμέντα.

Και πιο δίπλα ο ψαριανός, που μόνο στο μεθυσμένο μυαλό του πανούτσου παραμένει αριστερός και επαναστάτης, αλλά παλιότερα έπαιζε στο ραδιόφωνο τον ύμνο της διεθνούς –όχι της σοσιαλιστικής- και το παντιέρα ρόσα και πήγαινε σε τηλεοπτικά πάνελ με κόκκινα λάβαρα, αλλά τώρα που η δημαρ είναι στο ενάμισι με δύο παρά, ανησυχεί πως δε θα μπορεί να πέρδεται πια στης βουλής τα έδρανα και λοξοκοιτάζει προς την ελιά και την κυβέρνηση.

Κι ίσως η καλύτερη λύση θα ήταν μια ανταλλαγή ψαριανού-παπανδρέου μεταξύ δημαρ και ελιάς, κατά τα ποδοσφαιρικά πρότυπα, για να μη διαταραχτούν οι πολιτικές ισορροπίες του τόπου. Αλλά όπως λέει κι ο μώμος, φαντάζεσαι τον ψαριανό με κολλητή στολή ποδηλάτη και το γαπ dj να παίζει ζαμπέτα στο νέο κόσμο;

Ληγμένα γάλατα, ληγμένα χημικά στους διαδηλωτές, κυβερνήσεις με ημερομηνία λήξης, «φρέσκα» πολιτικά προϊόντα με κατεψυγμένο λόγο για ληγμένα μυαλά. Ψάχνεις να βρεις μια αρχή κι ένα τέλος σε όλα αυτά και καταλαβαίνεις πως πρέπει να τους τελειώνουμε πριν μας τελειώσουν –και δεν εννοώ προφανώς εκείνο το συλλαβιστό «τε-λειώ-σα-τε» του δεινού ρήτορα και δημεγέρτη τσίπρα. Γιατί η άρχουσα τάξη διακατέχεται από μια επίμονη 'τελειομανία' με τις λαϊκές κατακτήσεις και την εργατική τάξη που βλέπει τις δικές της αντοχές να τελειώνουν και δίνει τον τελευταίο χορό του ζαλόγγου. Ενώ η κυβέρνηση εξαγγέλλει το τέλος του μνημονίου και την αρχή της ανάπτυξης, μαζί με το τέλος της ιστορίας και των διαδηλώσεων, που απαγορεύτηκαν, με εντολή σαμαρά.

Αλλά κάθε τέλος μνημονίου είναι και μια καινούρια αρχή. Κι αυτό το ξέρει από πρώτο χέρι ο λαός – σίσσυφος με τις θυσίες χωρίς τέλος και αντίκρισμα. Κι αν θέλει να βάλει μια τελεία σε αυτό πρέπει να οργανώσει τον αγώνα του μαζί με ένα δυνατό κόμμα για να μη μείνουν οι αντιδράσεις μας χωρίς πολιτικό στίγμα και σημεία στίξης, αλλά με το στίγμα της πρώτης γενιάς που έζησε χειρότερα από την προηγούμενη και θα παραδώσει έναν ακόμα χειρότερο κόσμο στις επόμενες. Πρέπει να μπει ένα τέλος στα ψέματα και τις αυταπάτες -μέρα που 'ναι-, να έχει αρχή και τέλος ο αγώνας μας, όπου η αρχή αναφέρεται στο στρατηγικό στόχο της εξουσίας και το τέλος στο σκοπό για έναν κόσμο χωρίς φτώχια, κοινωνική αδικία κι εκμετάλλευση.

Ψάχνεις να βρεις και κάτι καινούριο να σχολιάσεις, σε μορφή χρονογραφήματος, αλλά τι ανατροπή να συμβεί σε μια θεατρική παράσταση που ανεβαίνει χρόνια τώρα, χωρίς ιδιαίτερες παραλλαγές, σαν τη μέρα της μαρμότας. Απαγόρευση διαδηλώσεων, όπως στην επταετία, πρωτογενές πλεόνασμα για πρώτη φορά από το εθνοσωτήριο 43’, γενόσημα πολιτικά μορφώματα με τα ίδια χαρακτηριστικά, γιατί τα πρωτότυπα φθάρηκαν πολιτικά, αλλά είχαν εγγύηση και στα αλλάζει η αντιπροσωπεία: έναν τζήμερο γιατί δεν πέρασε η μπογιά της δράσης και της ντόρας, ένα ποτάμι στη θέση της φούσκας των οικολόγων και τη δημαρ και το όλον πασόκ που είναι σαν εκείνο το μακάβριο ανέκδοτο με τη μικρή αννούλα (από την προεκλογική του ανδρέα) που μετά την έκρηξη (κρίση) πήγε παντού, σε όλα τα αστικά κόμματα και δανείζει στελέχη και το πολιτικό του dna σε άλλα βιώσιμα –σαν το χρέος- σχήματα.

Και ο μαρινάκης, που προαλείφεται για νέος μπερλουσκόνι –εκεί δηλ που απέτυχε ο βγενόπουλος- και έχει συγκριτικά με τον καβαλιέρε πιο πολλά πρωταθλήματα και πολύ περισσότερα κιλά, αλλά σαφώς λιγότερα τσάμπιονς λιγκ, ροζ σκάνδαλα και βασικά, κανάλια –προς το παρόν τουλάχιστον.

Η ώρα μπορεί να άλλαξε, τα χρόνια να περνάνε, αλλά το σκηνικό παραμένει καταθλιπτικά ίδιο. Και αντί να εξεγείρεται με αυτό ο λαός, νευριάζει με τους κριτικούς της παράστασης που επισημαίνουν τα κακώς κείμενα και «λένε τα ίδια και τα ίδια, κολλημένοι στον 19^ο αιώνα». Ενώ αν είχες μια ασυνέπεια ρε παιδί μου κι άλλαζες συνεχώς θέσεις, σαν πολιτικό εκκρεμές, λέγοντας πχ ότι δε θα στηρίξεις ένα νομοσχέδιο, για να το ψηφίσεις κανονικά κι αδιαμαρτύρητα στη συνέχεια, θα είχε τουλάχιστον λίγο σασπένς το όλο θέμα.

ένεκα της ημέρας

Υγ: καλή δύναμη σήμερα στους συντρόφους που θα βρεθούν στο δρόμο για να σπάσουν την απαγόρευση των διαδηλώσεων και τις κόκκινες ζώνες. Λίγη προσοχή μόνο στις κόκκινες γραμμές, που έχει χαράξει με ζέση ο κουβέλης. Τόσο κόπο έκανε ο άνθρωπος, μην πάει έτσι τζάμπα.

Υγ2: η κε του μπλοκ επαναφέρει δοκιμαστικά στα δεξιά του μπλοκ το θεσμό της ψηφοφορίας, όπου μπορείτε να απαντήσετε κι εσείς στο ερώτημα «ποιον θεωρείτε μεγάλη μορφή –του κινήματος κι όχι μόνο;»

Άμα δεν έχει σόου Θανάση…

Σε τι μας έκανε σοφότερους η τριήμερη συζήτηση στη βουλή σχετικά με την πρόταση δυσπιστίας; Ομολογώ, σε ελάχιστα πράγματα. Ίσα-ίσα που μπορεί να χαζέψει κανείς με τόσο κακής ποιότητας σόου. Κι άμα δεν έχει σόου θανάση, δε σε προσέχουν, όπως είπε χτες από το βήμα της βουλής σε κάποια φάση κι η αλέκα.

Που ρώτησε κι απάντηση δεν πήρε από τους πολιτικούς εκπροσώπους του ευρωμονόδρομου, αν νιώθουν δικαιωμένοι από το ευρωπαϊκό όραμα, τη συμμετοχή της χώρας στη λυκοσυμμαχία και τη σημερινή κατάσταση της εε. Ή αν έχουν μείνει στην εποχή των… μεγάλων ευρωπαίων ανδρών με τα στιβαρά χέρια και τις παλιές ευρωπαϊκές ιδέες. Έ-λε-ος δηλ, όπως τόνισε συλλαβιστά στο τέλος η πάλαι ποτέ γγ.

Κι έλεος στο τετράγωνο θα πρόσθετα εγώ. Γιατί το σόου ήταν σχεδόν αντιαισθητικό, δίνοντάς σου την (αντι)αίσθηση πως σε κάποια στιγμή θα έσκαγε μύτη από κάπου κι ο σεφερλής για το shefer-lee show· αλλά τελικά αρκεστήκαμε στον χαϊκάλη.

Το σημειώνω αυτό γιατί ως τώρα ο κυβερνητικός λόγος και οι εκπρόσωποί του κατάφερναν να γίνουν αποκρουστικοί ακόμα και σε έναν πολιτικά απαίδευτο κόσμο, αν όχι με καθαρό πολιτικό κριτήριο ή κάποιο υποσυνείδητο ταξικό ένστικτο, έστω με όρους στοιχειώδους αισθητικής. Οι γνωστές τσιρίδες του άδωνη, η αλαζονεία του βενιζέλου, η ψευτομαγκιά του τσεκουράτου βορίδη, το κακό υποκριτικό ταλέντο του σαμαρά, τα ελληνικά του σταμάτη και πάει λέγοντας. Μπορεί κάποιες φορές να έτειναν να επικαλύψουν την πολιτική ουσία της κριτικής αλλά δε στερούνταν τελείως πολιτικού περιεχομένου και τέλος πάντων είχαν κι αυτά τη σημασία τους.

Αυτή ωστόσο ήταν η πρώτη φορά ίσως που ο αντιπολιτευτικός λόγος του σύριζα, ως εκφορά και ως περιεχόμενο, ανταγωνίστηκε επάξια αν δεν υπερκέρασε σε γραφικότητα τον αντίστοιχο κυβερνητικό. Οι υστερικές φωνές της (ατσαλωμένης στους δρόμους και το κίνημα) κωνσταντοπούλου. Οι ατάκες του παναγούλη (που εξαργυρώνει το όνομα και τον αγώνα του αδελφού του) για τις φυλακές. Οι φαντασιώσεις περί νέου πολυτεχνείου στο ραδιομέγαρο με τη μακρή των ανελ στα κάγκελα. Η ομιλία του τσίπρα που θύμισε αμερικάνικη σειρά με τα χάχανα από το κοινό σε κάθε δεύτερη ατάκα. Χώρια τα ήξεις-αφήξεις από πολιτική άποψη, που έδωσαν πάτημα ακόμα και σε αυτή την κυβέρνηση να τα εκθέσει και να ξεγλιστρήσει από την ουσία.

Γνωρίζω πολύ καλά ποιο είναι το ποιόν κι η ακροδεξιά ιδεολογία της κυβέρνησης σαμαρά –πόσο μάλλον που η καπιταλιστική κρίση αφαιρεί το καρότο από τα χέρια του εκάστοτε διαχειριστή και του αφήνει μόνο το μαστίγιο, καθιστώντας εντελώς τυπικές και δυσδιάκριτες τις διαφορές μεταξύ χούντας και αστικής δημοκρατίας –που δεν παύει να είναι κι αυτή δικτατορία του κεφαλαίου ως προς το ταξικό της περιεχόμενο. Αλλά ο σύριζα αυτό το τριήμερο έκανε τα πάντα για να μπει στο ίδιο τσουβάλι ως άλλη όψη του ίδιου νομίσματος, ακόμα κι από αισθητική άποψη.

Και γιατί επιμένεις σφυροδρέπανε τόσο πολύ στο αισθητικό κομμάτι και δεν αναλύεις το πολιτικό; Γιατί θεωρώ πως δεν υπάρχει τίποτα άξιο λόγου προς ανάλυση από πολιτική σκοπιά και πως ακόμα και το χτεσινό ολυμπιακός-παοκ θα άντεχε σοβαρότερης κριτικής.

Τι ήρθε να σηματοδοτήσει πολιτικά η πρόταση δυσπιστίας; Ο σύριζα δεν είναι ο δύσπιστος (κι όχι άπιστος όπως έχει επικρατήσει να λέγεται) θωμάς, που δεν πιστεύει αν δε δει την ανάπτυξη και το πρωτογενές πλεόνασμα. Κατέθεσε τα δικά του διαπιστευτήρια στην άλλη άκρη του ατλαντικού κι επέστρεψε στη βάση του, για να ασκήσει το αντιπολιτευτικό του έργο ως υπεύθυνο αστικό κόμμα, με τις προβλεπόμενες κοινοβουλευτικές διαδικασίες –που απέρριπτε δια στόματος του αρχηγού του μερικούς μήνες πριν, στην έκθεση- και με την τακτική του ώριμου φρούτου –που δεν είναι ακόμα αρκετά ώριμο για να φέρει αυτοδυναμία και πρέπει να παραμείνει στο κλαδί του για λίγο διάστημα.

Και ποια ήταν τα βαθύτερα ελατήρια αυτής της κίνησης; Μια εκδοχή λέει πως έγινε για εσωτερική κατανάλωση, για να συσπειρώσει ο αλέξης τους δικούς του, να μαζέψει κάπως τη δυσαρέσκεια και να διασκεδάσει τις εντυπώσεις από όσα είπε στο τέξας. Η άλλη πως το έκανε για να στριμώξει και να εκθέσει τη δημαρ, που κράτησε ίσες αποστάσεις και κινδυνεύει να μείνει πρόωρα κι οριστικά εκτός παιχνιδιού στις επόμενες εκλογές. Και ένα τρίτο προχωρημένο σενάριο ότι ο σύριζα έκανε ένα δώρο στην κυβέρνηση για να τη συσπειρώσει και να κρατήσει ως τις ευρωεκλογές του μαΐου, όπου θα βγει νικητής ο σύριζα και θα κυνηγήσει με ευρω-εκλογικό αέρα και καλύτερες πιθανότητες την άπιαστη προς το παρόν αυτοδυναμία.

Αυτό το τελευταίο σημαίνει πως ο πολιτικός σχεδιασμός του σύριζα εξυπηρετείται άριστα από το σκηνικό της πόλωσης και της ενίσχυσης του νέου δικομματισμού. Και πως –όσο και αν φαίνεται εκ πρώτης όψεως παράδοξο- δεν έχει κανένα λόγο να απειλήσει αυτή τη στιγμή την κυβέρνηση και τη συνέχιση της θητείας της. Με άλλα λόγια ο σύριζα επιθυμεί σταθερότητα κι αυτήν ακριβώς είναι που εξυπηρετεί με τις κινήσεις του.

Θεωρητικά βέβαια η επιλογή του σύριζα έρχεται να εκφράσει πολιτικά και να αγκαλιάσει τη λαϊκή αγανάκτηση από την κυβερνητική πολιτική και τους χειρισμούς της στο θέμα της ερτ, που ήταν κι η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Αλλά στην πράξη καταφέρνει το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα, μετατοπίζοντας το επίκεντρο των εξελίξεων από το δρόμο και το κίνημα στο ναό της δημοκρατίας –που απειλείται- σπάζοντας κάθε προηγούμενη επίδοση κοινοβουλευτικού κρετινισμού. Έβαλε βέβαια ως κινηματικό άλλοθι ‘παλλαϊκή’ συγκέντρωση έξω από τη βουλή την ώρα της ψηφοφορίας, για να μαζέψει μερικές χιλιάδες οπαδούς του, που το διέλυσαν και αυτοί γρήγορα για να δούνε τη συνέχεια από την τηλεόραση. Κι αντί να παίξει μπάλα στο γήπεδο της πολιτικής, την πέταξε στην κερκίδα της παραπολιτικής εκλογολογίας, όπου κάθεται ο λαός τρώγοντας πατατάκια κι επιλέγοντας στο τουίτερ την καλύτερη ατάκα της βραδιάς.

Το καλύτερο είναι πως ό,τι κι αν γίνεται τελευταία –από τη δολοφονία των χρυσαυγιτών μέχρι την εισβολή των ματ στην ερτ- η μόνιμη επωδός είναι πως απειλείται η δημοκρατία. Και την ίδια στιγμή η αστική δημοκρατία, η διαφημιζόμενη κι ως καλύτερη δημοκρατία που είχαμε ποτέ, δουλεύει ρολόι ως προς τους σκοπούς της, χωρίς καμία εκτροπή από το ταξικό της περιεχόμενο.

Ναι αλλά γιατί υποτιμάμε το σύνθημα να πέσει η κυβέρνηση του μαύρου, των απολύσεων και των μνημονίων; Μωρέ να πέσει χίλιες φορές και να γκρεμοτσακιστεί, αλλά να μη μας φορέσουν την ίδια πολιτική με άλλο, προοδευτικό φερετζέ. Αυτή είναι η ουσία για την οποία μαλλιάζει η γλώσσα μας. Κι όπως είπε χτες κι η αλέκα όταν ο λαός αποφασίσει να βγει στην εξουσία, το ΚΚΕ θα αναλάβει τις ευθύνες του για μια κυβέρνηση της εργατικής τάξης και των συμμάχων της. Καθαρά και ξάστερα.