Τι είναι άραγε ευτυχία; Μην είν’ ο έρωτας, τα λεφτά και τα ταξίδια; Μην είναι οι μικρές στιγμές που περνάν και χάνονται και δε φτιάχνουν ποτέ αθροιστικά μια μέρα να μετράει σαν μήνας; Μην είναι κάτι πιο βαθύ που με οργανώνει; Η ομορφιά της οργανωμένης πάλης και του συλλογικού αγώνα -καταταγείτε, μας έλεγαν; Μην είναι άπιαστο όνειρο που πρέπει να το προσγειώσουμε στη γη, να προσαρμοστεί στα δεδομένα; Μην είναι τελικά μια κατάσταση απάθειας, όπου δεν επιθυμείς πολλά και δεν απογοητεύεσαι;
Δεν έχω ιδέα, αλλά χρειαζόμουν μια εισαγωγή για το εξής. Ευτυχία ίσως είναι να έχεις ελεύθερο χρόνο για οργανωμένο αγώνα και να αναλάβεις μαζί με άλλους σφους έναν επικουρικό ρόλο, πχ να φτιάχνεις κλίμα κάτω από από αναρτήσεις στο διαδίκτυο ή ακόμα καλύτερα δια ζώσης, ενάντια στον ξετσίπωτο ταξικό εχθρό. Να συμπυκνώνεις την ιερή αγανάκτηση και τη συσσωρευμένη οργή σε συνθήματα και ατάκες, που μιλάνε στην καρδιά του απλού κόσμου, ακόμα και αμύητων, και να είσαι δίπλα στο Λαϊκό Στρώμα, για να ξεφωνίσεις πχ έναν εργατοπατέρα.
-Καλά, δεν ντρέπεστε; Τσίπα δεν έχετε;
Όχι δεν έχουν, ασφαλώς και δεν ντρέπονται, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας, ούτε θα σταθεί εμπόδιο στην ευτυχία μας και τις μικρές στιγμές που (δεν) την εξασφαλίζουν. Όπως το πρόσφατο συνέδριο του Εργατικού Κέντρου στην Αθήνα.
Μα δεν ντρέπονται τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝεΑΡ που ήταν μια αγκαλιά με τον Παναγόπουλο στη ΓΣΕΕ και κάνουν τώρα τους τραυματίες που έπεσαν απ’ τα σύννεφα, ζητώντας υποκριτικά την παραίτησή του;
Δεν έχουν τσίπ(ρ)α οι Συριζαίοι συνδικαλιστές, που είχαν χωρίσει τα τσανάκια τους στο προηγούμενο συνέδριο του ΕΚΑ, τάχα για λόγους αρχής (=εξουσίας), αλλά τώρα ενώθηκαν εσπευσμένα, γιατί δε θα έβρισκαν ούτε την ψήφο τους και θα έχαναν την έδρα στο ΔΣ -τη μόνη αρχή που τους ενδιαφέρει;
Δεν έχουν στάλα φιλότιμο οι εργοδοτικοί του Σκλαβενίτη που άφησαν το καμένο χαρτί του ΣΥΡΙΖΑ και έβαλαν τα ρούχα τους αλλιώς, ως κολαούζοι του Ανδρουλάκη και του ΠΑΣΟΚ; Δεν αισθάνονται ντροπή που ανεβάζουν τη σατιρική επιχείρηση «καθαρά χέρια», σε διάκριση -υποτίθεται- με τα βρώμικα του Παναγόπουλου και λοιπών εργατοπατέρων, με τους οποίους ήταν μέχρι χτες σύμμαχοι; Δεν ντρέπονται να είναι μαζί με τον εργοδότη -εργατοπατέρα Καραγεωργόπουλο, που θέλει να γίνει ο επόμενος Παναγόπουλος και βρήκε ευκαιρία να ξαναβγεί στον αφρό;
Δεν ντρέπονται λίγο να ανεβάζουν τη φαρσοκωμωδία των δύο ΠΑΣΚΕ, δηλαδή των «καλών Πασόκων» που χωρίζονται από τους κακούς, γιατί δεν τα βρήκαν στη μοιρασιά; Δεν κοκκινίζουν ούτε λίγο στο πλαίσιο της άμιλλας ποιος στηρίζει πιο πολύ τη ΝΔ του Μητσοτάκη; Οι Παναγοπουλικοί που έκαναν συνέδριο με την υψηλή προστασία των ΜΑΤ και ξεπληρώνουν το γραμμάτιο με απεργιακή απεργία -ακόμα και στην επέτειο των Τεμπών- ή τώρα με το νομοσχέδιο που βάζει ταφόπλακα στις συλλογικές συμβάσεις; Ή μήπως η ΠΑΣΚΕ του Ανδρουλάκη και του επίσημου ΠΑΣΟΚ που ψηφίζει τα μισά και βάλε νομοσχέδια της κυβέρνησης στη Βουλή;
Δε νιώθουν ξεφτίλα να τους αδειάζει η αδειασμένη ΔΑΚΕ, ως επίσημη απατημένη, που χρεώνει τον Παναγόπουλο -και άλλους Πασοκάνθρωπους- στην κυβέρνηση; (Και κατέβηκε και αυτή διασπασμένη, για τους δικούς της λόγους -πάντα από θέση αρχής).
Δεν ντρέπονται να οργανώνουν συνέδρια τύπου ριάλιτι ή televoting στη Γιουροβίζιον; Να ξεκινάνε την πρώτη μέρα οι εργασίες στο Νοβοτέλ και να μη γεμίζουν ούτε ταξί, όπως είπε και ένας δικός τους -βαθιά στιγμή αυτογνωσίας; Και εμείς, σα δε ντρεπόμαστε λίγο που τους βλέπουμε να υποφέρουν και χαιρόμαστε;
Δεν ντρέπονται, γενικώς, να αλλάζουν σαν τα πουκάμισα θέσεις και παρατάξεις, για να συμμαχήσουν μετά, σαν κοινοπραξία με μαγαζάκια; Στην τελική, δε χαλάνε οι φιλίες τα συμφέροντα για μια παράταξη, ρε μ-λ-κα. Και δεν ντρέπονται όλοι αυτοί μαζί να τα βρίσκουν εναντίον της ΔΑΣ για να την αποκλείσουν από το προεδρείο, ενώ είναι η πρώτη παράταξη;
Καλά, δε νιώθει ίχνος ντροπής ο πυγμάχος συνδικαλιστής που έφυγε καταγγέλλοντας το κακό ΠΑΜΕ και τώρα γίνεται «αριστερό κροσέ» -όπως λέει το Λ.Σ.- στο ψηφοδέλτιο του Παναγόπουλου; Δε νιώθει να ξεφτιλίζεται όταν παίζουν μπουνιές οι πράξεις του με τα παχιά του λόγια; Και δε ντρέπονται καθόλου όσοι τον έκαναν σημαία ευκαιρίας για να χτυπήσουν το ΚΚΕ; Ή αυτοί που συνεχίζουν ακάθεκτοι στον βούρκο, ανακαλύπτοντας χαμένα σωματεία (για το ΠΑΜΕ) δίπλα στη χαμένη Ατλαντίδα, ή δεκάδες συνδικαλιστές και εργατικά στελέχη που αποχώρησαν «ηχηρά»; Δεν ίδρωσε ούτε λίγο το αυτί τους, όταν ο προηγούμενος ήρωάς τους έκανε κομπρεμί με τη ΔΑΚΕ; Και ως πότε θα βγάζουν από την κοιλιά τους σενάρια για όσα τρομερά και φοβερά έγιναν στο 22ο Συνέδριο (όχι του ΕΚΑ).
Δεν ντρέπονται λίγο και όσοι ρίχνουν ανέξοδες απεργιακές κορόνες, χωρίς να τρέχουν ποτέ ουσιαστικά να τις οργανώσουν, για να είναι μαζικές; Ή όσοι κανακεύουν κινηματικούς ήρωες και παραγοντίσκους, που κλείνουν μυστικά ραντεβού με υπουργούς για να διευθετήσουν ζητηματάκια;
Αλλάζουμε κατηγορία.
Δεν ντρέπονται καθόλου όσοι λένε πως η τήρηση του διεθνούς δικαίου -για όσους βρίσκονται στη θάλασσα- θα έδινε λάθος μήνυμα; Και όσοι υποστηρίζουν χωρίς προσχήματα τις επαναπροωθήσεις και τον μισανθρωπισμό; Δεν έχουν ίχνος τσίπας (και ανθρωπιάς) αυτοί που ευγνωμονούν τους λιμενικούς που μας προστατεύουν αλλά δε δείχνουν καμία συμπόνοια στης γης τους κολασμένους; Δεν ντρέπονται όσοι καλλιεργούν συνειδητά τον καθημερινό φασισμό και μας τον πετάνε κατάμουτρα στις οθόνες -και όχι μόνο;
Δεν ντρέπονται να λένε παραμύθια για αγρίους (και ρατσιστές) ότι ένα φουσκωτό επιχείρησε να διεμβολίσει το σκάφος του λιμενικού; Δεν έχουν ίχνος τσίπας τα κανάλια που φτιάχνουν γραφικά που αναπαριστούν το ψέμα τους, μήπως και το πιστέψει κανείς; Δεν έχει ίχνος φιλότιμο ο καπετάνιος που λέει πως δεν κράτησε χειρόγραφη αναφορά (για την «επίθεση» που δέχτηκε το σκάφος του), γιατί είχε χτυπήσει το χέρι του, ενώ γράφει με το άλλο; Δεν ντρέπονται καθόλου που δεν ντρέπονται, ενώ ντράπηκε για λογαριασμό τους η ντροπή και τα ψέματα που λένε;
Δεν ντρέπονται καθόλου όσοι εντοπίζουν-περιορίζουν το πρόβλημα σε μια κυβέρνηση; Οι θιασώτες της ελευθερίας και των ευρωπαϊκών ιδανικών, που κάνουν γαργάρα την πολιτική της ΕΕ και το ιδανικό μιας ηπείρου-φρούριο; Ή όσοι προσκυνούν το ΝΑΤΟ, αλλά δε λένε κουβέντα για τις βάσεις του πολέμου, που φέρνουν με μαθηματική ακρίβεια μάχες, νεκρούς, προσφυγιά και δυστυχία;
Καλά, δεν ντρέπονται οι κρατούντες να περιστοιχίζονται στις συνεντεύξεις τύπου από πορτατίφ με ραβασάκια και γραμμένες ερωτήσεις; Δεν ντρέπονται να φιμώνουν ή να απειλούν όποιον τολμά να ξεφύγει από τον κανόνα -ή δεν ευθυγραμμίζεται αρκετά; Δεν ντρέπονται να τραμπουκίζουν, στα χνάρια του Τραμπ, και να χτίζουν συνειδητά ένα σκληρό προφίλ άτεγκτου Δαπίτη -που πιάνει πάντα στο κοινό τους και όσους γκαβλώνουν με φασισμό ή εξουσία;
Και τα πορτατίφ δεν κοκκίνισαν ούτε λίγο (με κάποιο αμπαζούρ έστω); Δεν έχουν ούτε κόκκο αξιοπρέπειας να σηκωθούν να φύγουν, σε ένδειξη διαμαρτυρίας, αλληλεγγύης και άλλες τέτοιες περίπλοκες έννοιες που δεν περιλαμβάνει το λεξιλόγιό τους; (Σα να μιλάς σε έναν υπολογιστή και να τους λες: 2).
Όχι, αυτοί δεν ντρέπονται ούτε λίγο. Δεν ιδρώνει το αυτί τους. Και όσο δε συναντούν αντιστάσεις, αποθρασύνονται. Το θέμα είναι τι κάνει η άλλη πλευρά. Και αν άκουσε-κατάλαβε ποτέ τι λέει εκείνος ο στίχος: ντροπή στον εργάτη, στον σκλάβο ντροπή, στο αίμα αν δεν πνίξει μια τέτοια ζωή. Κι αν δεν την πνίξουμε εμείς, θα πνιγεί η δική μας από τα κέρδη τους, που στάζουν αίμα.
Υστερόγραφα
Δεν ντρέπονται να μιλάνε για τα δικαιώματα των εμβρύων αλλά να λένε εισβολείς τις γυναίκες που απέβαλαν;
Δεν ντρέπεται λίγο να επιδιώκει με τόσο
ζήλο το viral για να γίνει κινηματικός ήρωας;
Και
δεν ντρέπονται όσοι έχουν ανάγκη από ήρωες
και τους αναζητούν διαρκώς-μανιωδώς;
Αλλά δεν είναι η στιγμή να εξετάσουμε αυτά τα ερωτήματα, που θα έλεγε και μια ψυχή -που σίγουρα δεν ντρέπεται καθόλου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου