Ο νέος είναι ωραίος

Την ώρα που άλλοι γεμίζουν προεκλογικά κοτζάμ διαμερίσματα, με την ουρά να φτάνει ως την τουαλέτα, το κκε πάει και στριμώχνεται σε στάδια και κλειστά γυμναστήρια.

Εμείς με τα στάδια κι εσείς με τη θεωρία των σταδίων.

Ρήξη με την εε, ρήξη με την ευρωζώνη (αυτό πάλι τι να σημαίνει;), ρήξη με το μνημόνιο, σταδιακή απαγκίστρωση-κατάργηση, σταδιακό σκίσιμό του, σελίδα-σελίδα, σταδιακή ρήξη ή ενσωμάτωση (το δίλημμα των καιρών μας) ή εναλλακτικά ρήξη και ενσωμάτωση μαζί, σαν τον μπιτσάκη τα τελευταία χρόνια.

Κι όταν οι άλλοι πηγαίνουν για την κεντρική τους συγκέντρωση, λίγες μέρες πριν γίνουν εξουσία, σε ένα κλειστό μεσαίας χωρητικότητας, όπως του ταεκβοντό στο φάληρο, γιατί ούτως ή άλλως δε θα μάζευαν και περισσότερους, το κκε αδυνατεί να καταλάβει ότι ζούμε ημέρες του 81’, όπως λέει η αυριανή –και ο κρεμαστινός τρολάροντας- και απομονώνεται σεχταριστικά στο σύνταγμα, για να κάνει επίδειξη δύναμης και να αποδείξει πως την έχει μεγαλύτερη (τη δύναμη στους δρόμους). Κουκουέ κι ας μην πηδήξω-κυβερνήσω ποτέ, που λεν κι οι παοκτζήδες.

Πώς να μην αγανακτεί λοιπόν στη διακομματική ο –όνομα και πράγμα- πουλάκης (που αντικειμενικά, στο δρόμο την έχει πολύ μικρότερη), και να μην χύνει.. χολή απέναντι στο κόμμα, που τόλμησε να βάλει συγκέντρωση την ίδια μέρα; Όπως ακριβώς δηλ είχε γίνει και το 14’, σε πολύ μικρότερη απόσταση, χωρίς να ενοχληθεί τότε κανείς. Ναι αλλά τότε δεν ήξερε κανείς τον πουλάκη, ενώ τώρα τον προβάλλουν τόσα μμε και του φουσκώνουν τη διάμετρο και το διαμέτρημα, σε βαθμό που να σε κάνουν να αναρωτιέσαι τι διάολο κονέ ή μάνατζερ έχει ο τύπος.

Είδηση λοιπόν δεν είναι πως το κκε γέμισε ένα στάδιο, πόσο μάλλον το κλειστό του σπόρτινγκ. Αλλά ότι το γέμισε μόνο με νεολαίους, μαθητές, σπουδαστές κι εργαζόμενους. Και μάλιστα τόσο νεολαίους, που να κάνουν όσους έχουν πατήσει τα πρώτα –άντα (καλή ώρα) να αισθάνονται σχεδόν υπερήλικες χτες. Αλλά το κόμμα είναι η καλύτερη επιλογή για να ξανανιώσεις, γιατί σου λέει πως με βάση τις διεργασίες στην κοινωνία και τις αλλαγές στον τρόπο ζωής μας, η νεολαία περιλαμβάνει ως κατηγορία και όσους είναι μέχρι 40 χρονών. Χώρια που ο κομμουνισμός είναι η νιότη του κόσμου.

Εκτός κι αν μπλέξεις στα δίχτυα της οργανωμένης πάλης και ασπρίσουν οι τρίχες σου πριν την ώρα τους. Όπως του σοφιανού, που έμεινε ως ο ασπρομάλλης γραμματέας της κνε, αλλά δεν ήταν τόσο μεγάλος όσο φαινόταν, ούτε σαν κάτι 50χρονους επικεφαλής νεολαίας στον υπαρκτό που γνωρίσαμε κι αγαπήσαμε. Πώς να μην ασπρίσεις όμως (απ’ τους σοβάδες), όταν πέφτει ο ουρανός (όπου εφόδευες) στο κεφάλι σου και τραβάς όλο το λούκι της ανασυγκρότησης;

Τότε που ο σάπιος κόσμος, εκεί που σάπιζε, ξανατονώθηκε (κι οι εξεγέρσεις μας ήταν εν γένει εκτός του κλίματος). Κι έκτοτε μας πλασάρουν ως φρέσκα και καινοτόμα όλα τα σάπια ιδεολογήματα της άρχουσας τάξης με καινούριο «επαναστατικό» περιτύλιγμα, μέχρι που να φθαρούν από την πολυχρησία και να αντικατασταθούν από νεότερα πολιτικά προϊόντα. Σαν τον τρέντι νεολαίο (όχι ρήγα φεραίο, αλλά κάποτε κνίτη) αλέξη, με τον πιο γηραλέο, νυσταλέο, νοικοκυραίο πολιτικό λόγο που αντικατοπτρίζεται και στη νερόβραστη, αργόσυρτη εκφορά του. Και δεν ξέρω αν είναι ιδέα μου, αλλά όσο γερνάει ο ηγέτης, φουσκώνουν τα μάγουλά του κι αρχίζει να θυμίζει κάπως τον κουφοντίνα (που κι αυτός δε θα ήταν, υπό προϋποθέσεις, αρνητικός σε μια αριστερή κυβέρνηση, για να μην ξεχνιόμαστε).

Κι όλα αυτά στην άχλη των μύθων που κουβαλά αυτό το γήπεδο. Από την ιδρυτική εκδήλωση της ανταρσυα, που μπορεί στο προσεχές μέλλον να εξελιχθεί στο νέο σύριζα στη θέση του νέου πασόκ· και το πρόσφατο συναυλιακό αφιέρωμα του κόμματος στον καζαντζίδη, που μάζεψε αρκετούς πιστούς του, νέους του 60’ που θυμήθηκαν τα νιάτα τους και μεράκλωσαν: γεια σου ρε στελλάραααα… Ως τα καλάθια του μίτσελ ουίγκινς και το 42-40 των αιωνίων στο κύπελλο. Αν και το σκούρο καφέ χρώμα του παρκέ δεν ήταν τόσο ζεστό σαν του μπόστον γκάρντεν και του παλαβέρντε, όπως λέει η ρένα (δουρου-τι) και όπως θα θυμούνται ίσως οι όχι και τόσο νέοι σφοι αναγνώστες.

Αν και στην εποχή μας, με το σάπιο κόσμο να σαπίζει ραγδαία και να αποσυνθέτει τα νιάτα μας, που δε λιώνουν καν στη βιοπάλη, αλλά στην ανεργία, την ευελφάλεια και τη γλύκα της ημιαπασχόλησης, δεν χρειάζονται ιδιαίτερα περίπλοκα επιχειρήματα παρά μόνο η εξής απλή –στα όρια της αντιδιαλεκτικής- σύγκριση-σκέψη: αν ήμασταν στη σοβιετία, θα είχαμε σίγουρη και σταθερή δουλειά, εξασφαλισμένο μέλλον με προοπτικές, για να χτίσουμε τη ζωή μας, να φτιάξουμε οικογένειες, κτλ. Ενώ τώρα;

Αλλά αυτά δεν πιάνουν τον παλμό του σύγχρονου νέου, όπως το κάνουν τα σποτάκια του σύριζα για τη νεολαία.

-Θα αλλάξω χώρα. –Εγώ θα αλλάξω την χώρα. Και μετά στον τοίχο μου λουλούδια.

{Να το πάρουν γραμμή στο ικεα δηλ και να βγάλουν δικό τους παρόμοιο. –Θα αλλάξω κόμμα. Εγώ όμως θα αλλάξω το κόμμα}

Ή το άλλο σποτάκι της νεολαίας σύριζα για όσα πετυχαίνει κάθε νέος στις επαγγελματικές συνεντεύξεις. Που είναι πολύ καλή ιδέα, αλλά αδυνατώ να πιάσω το νόημα στο τέλος. Θα τραγουδήσουμε και θα αλλάξουν (πλευρό) οι στυγνοί εργοδότες καπιταλιστές; Θα φοβηθούν το σύριζα κι ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός; Θα αλλάξει κάτι στον ιδιωτικό τομέα με την κυβέρνηση της «αριστεράς»;

Όπως επίσης και ο κλασικός διαχωρισμός που κάνουν σε κάθε αναμέτρηση με τη βασική αντίθεση του ελληνικού καπιταλιστικού σχηματισμού, μεταξύ νεολαίας και γερουσίας («σε αυτές τις εκλογές κλειδώστε τον παππού στο σπίτι»).

Από το λόγο του γγ, που άρχισε επτά νταν, χωρίς να αφήσει ούτε ένα ακαδημαϊκό πεντάλεπτο περιθώριο στους αργοπορημένους, η κε του μπλοκ (κι όλο το γήπεδο νομίζω) ξεχώρισε: την ατάκα για τον τσίπρα που «τρολάρει» και δεν απαντάει τίποτα -την οποία μπορεί να μην έγραψε μόνος του ο κούτσι, γιατί αμέσως παρακάτω έλεγε κάτι για σχολειά, με τον τόνο στο άλφα, που παραπέμπει στη γενιά της μεταπολίτευσης και παλιότερες λαϊκές-κομματικές γλωσσικές φόρμες. Τη μπηχτή για τον.. ακομμάτιστο «πρύτανη του εκπα, φορτσάκη» (δε μας σταματάς)· και προς στιγμήν, στο ε…(κπα) νόμισα πως θα πει όντως «του αίσχους» και θα συνέχιζε το σύνθημα, γιατί είναι τέτοιος, όταν πρόκειται για συνθήματα.

Την αναφορά στο ισπανικό podemos, που –το ομολογώ αβασάνιστα- όταν ακούω να το μεταφέρουν ως «ποντέμος» στα ελληνικά, θυμάμαι συνειρμικά τον ένα και μοναδικό ευγένιο γκέραρντ να μιλάει για το.. ποντόσφαιρο. Την προτροπή του γγ στο τέλος να πιάσει ο καθένας μας, τελευταία στιγμή, το σόι του (παππούδες, ξαδέλφια, κτλ) και αν είναι στην επαρχία, να τους πάρουμε τηλέφωνο. Και το αυθόρμητο «ανκόρ» που κάνει σε κάθε προεκλογική του ομιλία, με το κλείσιμο να κρατά κάνα δίλεπτο κατά μέσο όρο.

Από τα υπόλοιπα στεκόμαστε στα εξής:

-στη διακριτική παρουσία αρβανιτάκη και μανουσογιαννάκη στον πάγκο του αγωνιστικού χώρου –αν και ο θεσμός του αναπληρωματικού μέλους, πγ ή της κε, δεν υπάρχει πλέον, απ’ όσο ξέρω δηλ, για να έχει κι ωραία σημειολογία η εικόνα.

-τον μεταλλά που αναδείχτηκε από το ριάλιτι «the voice» -γιατί εκεί μας έχουν καταντήσει οι αλήτες, αν θες να φτιάξεις όνομα και να γίνεις γνωστός στο πανελλήνιο- και την πολύ καλή ανακοίνωση στήριξης προς το κόμμα, που έβγαλε. Αν και σήμερα ο ρίζος έχει και μία της ηρώς (άντε να μην το πούμε "ηρούς") μουκίου, που τα επισκιάζει όλα.

-και ότι έπαιξε άσιμος σε δική μας κεντρική εκδήλωση, με τους κολεκτίβα να διασκευάζουν-επανεκτελούν το μηχανισμό (με πείσανε να γίνω ρεβιζιονιστής) και να το αφιερώνουν σε όσους γλείφονται από τώρα με την εξουσία.

Γιατί όπως θα έλεγε κι ο χικμέτ, τους χειρότερους πασόκους δεν τους έχουμε δει ακόμα. Αλλά για αυτά θα πούμε περισσότερα μες στη βδομάδα.

Για τη δουλειά στους μαθητές

Χτες κυκλοφόρησαν μαζί με τον οδηγητή του σεπτέμβρη, οι θέσεις του κσ της κνε για το 11^ο συνέδριο της οργάνωσης, που θα γίνει στο τέλος αυτής της χρονιάς, μαζί με το σχέδιο καταστατικού που προτείνεται προς ψήφιση· ένα σημαντικό κι ενδιαφέρον κείμενο, που πιάνει μια σειρά καίρια ζητήματα και δίνει πολλές αφορμές για πλούσια συζήτηση.

Αυτό που ξεχώρισα μεταξύ άλλων στο πρώτο ξεφύλλισμα, με ένα γρήγορο σκανάρισμα και μια διαγώνια ανάγνωση, είναι οι διάσπαρτες αναφορές για τη δουλειά στους μαθητές, την (ως ένα βαθμό) ανησυχητική κατάσταση που επικρατεί στο μαθητικό κίνημα και τα άμεσα πρακτικά μέτρα που χρειάζονται για την αντιμετώπισή της.

Στη θέση 4, για την πορεία ανάπτυξης της κνε, αναφέρεται ενδεικτικά: η ΚΝΕ ανανέωσε τις γραμμές της σε όλους τους χώρους, αναδείχθηκαν νέα στελέχη, τροφοδότησε με νέα μέλη τις γραμμές του Κόμματος. Εκτιμάμε όμως ότι παραμένει ως δικό μας πρόβλημα, ξεκινώντας από το ΚΣ και τα άλλα καθοδηγητικά όργανα, οι καθυστερημένοι ρυθμοί στρατολογίας. Αφορά ιδιαίτερα στους μαθητές των ενιαίων και τεχνικών σχολείων, όπου υπήρξαν κενά στη συνεχή ανανέωση και ανάπτυξη, ζήτημα κρίσιμο για την ανάπτυξη της ΚΝΕ συνολικά.

Αυτό το τελευταίο αναπτύσσεται ξεχωριστά και στη θέση 30: «Η ανάπτυξη στους μαθητές είναι ζήτημα που καθορίζει την ανάπτυξη όλης της ΚΝΕ. Αποτελεί προϋπόθεση για την τροφοδότηση των γραμμών της ΚΝΕ στους χώρους δουλειάς, στις επαγγελματικές σχολές, στα ΤΕΙ και στα πανεπιστήμια» (η ιεράρχηση προφανώς δεν είναι τυχαία). Όπου εκτιμάται επίσης, και σωστά κατά τη γνώμη μου, πως τα μαθητικά φεστιβάλ είναι η καλύτερη προσπάθεια που έχει γίνει σε αυτή την κατεύθυνση (να μεγαλώσει δηλ η επιρροή της κνε στα σχολεία) και πρέπει να τη στηρίξουμε περισσότερο.

Στη θέση 23 τέλος, για το δυνάμωμα της συλλογικής αγωνιστικής δραστηριότητας μες στα σχολεία, σημειώνονται μια σειρά πρωτότυπες μορφές και μέσα: ταυτόχρονα ο προσανατολισμός μας βρίσκεται στην ανάπτυξη συλλογικών δραστηριοτήτων και ομάδων μουσικών, θεατρικών, έρευνας και συλλογικών εργασιών, αθλητικών, δημιουργίας εντύπων, site κι άλλων, με καλά δουλεμένο και προσαρμοσμένο περιεχόμενο και μορφή.

Γίνεται μια κριτική αναφορά στην πείρα των μαθητικών συντονιστικών πόλεων «τα οποία δημιουργήθηκαν κι έπαιξαν ρόλο σε φάσεις ανόδου των μαθητικών αγώνων για το συντονισμό της πάλης τους» αλλά «δεν μπόρεσαν και ίσως να μην μπορούσαν ούτως ή άλλως να αποτελέσουν μορφή μόνιμης συσπείρωσης των μαθητών».

Και μπαίνει ως στόχος και προς συζήτηση η ανάγκη «να περάσει σε ανώτερο επίπεδο η οργανωμένη έκφραση των μαθητών, τα μαθητικά συμβούλια, όχι με την έννοια μόνο ενός συντονισμού, αλλά από το επίπεδο του σχολείου σε επίπεδο πόλεων και πανελλαδικά με εκλεγμένα συμβούλια».

Από τη δική μου πλευρά θέλω να διατυπώσω συμπληρωματικά δυο –τρεις προσωπικές σκέψεις, χωρίς προφανώς να έχω συνολική εικόνα κι ολοκληρωμένη άποψη.

Όποιος σφος έχει κάνει έστω και μία εξόρμηση σε σχολείο, είναι σε θέση να καταλάβει νομίζω πως αν γενικά χρειάζεται ευελιξία, φαντασία και πρωτότυπες μέθοδοι, για να προσεγγίσουμε και να «ξεκουνήσουμε» τον κόσμο, με τους μαθητές αυτά τα στοιχεία απαιτούνται στο πολλαπλάσιο, λόγω και της ιδιαιτερότητας της ηλικίας. Κι αν δεν είσαι λίγο κοινωνικός και μαζικός, λίγο εξοικειωμένος με κάποια ζητήματα που μπορεί να κουβεντιάζουν μεταξύ τους (ηλεκτρονικά, αθλητικά, τηλεοπτικές σειρές) κινδυνεύεις να ιώσεις πως σας χωρίζει χάσμα γενεών, χωρίς να έχεις πατήσει καν τα πρώτα –άντα. Την ίδια περίπου γεύση που μπορεί να αποκομίσεις δηλ κι από ένα μαθητικό φεστιβάλ, με ένα εντελώς πλούσιο, ευέλικτο πρόγραμμα και τις δραστηριότητες τύπου παρκούρ, όπου έχεις ένα σωρό άγνωστες λέξεις κι αναρωτιέσαι πόσα χρόνια έχουν περάσει από τότε που ήσουν εσύ μαθητής.

Η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο σύνθετη και απαιτητική, καθώς στα σχολεία καλλιεργείται πολύ έντεχνα κι από χίλια κανάλια το στερεότυπο του δογματικού συντηρητικού κνίτη, που ζει πίσω από τον ήλιο και είναι κολλημένος στα πολιτικά και το κόμμα. Είναι σίγουρα πολύ δύσκολο και μεγάλη μαγκιά για ένα μικρό συντροφάκο να κολυμπήσει μόνος του κόντρα στο ρεύμα, να εξηγήσει στους συμμαθητές του γιατί δεν έχει δικό του λογαριασμό στο φέις-μπουκ, ή τι επιφυλάξεις έχει για το μεγάλο χαφιέ του διαδικτύου (αν και υποψιάζομαι πως υπάρχει πλέον μεγαλύτερη ελαστικότητα, για αυτές ειδικά τις ηλικίες και πως η πιο «σκληρή» γραμμή του προηγούμενου διαστήματος είχε συγκεκριμένη σκοπιμότητα, να σφίξει ο κλοιός και να εντοπιστούν κρούσματα, που εκφράζονται τώρα πια ανοιχτά από τις γνωστές ιστοσελίδες). Ή να στηρίξει θεωρητικά και στην πράξη την επιλογή του να απορρίψει όλα τα ναρκωτικά και τη ζωή με δόσεις –σε μια ηλικία που βιώνει έντονα πολλά αδιέξοδα και βρίσκει συχνά καταφύγιο στην απατηλή παρηγοριά των ουσιών.

Δε σταματάει όμως εκεί η καλλιέργεια του στερεότυπου, που εντάθηκε ιδιαίτερα μετά το 08’ και τις διαδηλώσεις για τη δολοφονία του αλέξη γρηγορόπουλου, και ας ήταν η κνε αυτή που κινητοποίησε ίσως τους περισσότερους μαθητές εκείνο το μήνα –ας θυμηθούμε και την «αδέσποτη» σφαίρα που χτύπησε ένα μικρό σφο μαθητή στο περιστέρι, λίγες μέρες αργότερα. Το αποτύπωμα του δεκέμβρη μπορεί να έσβησε σταδιακά –όπως φαίνεται κι από τις τάσεις προτίμησης των αστυνομικών σχολών τα τελευταία χρόνια, που εξασφαλίζουν μια κάποια ‘σιγουριά’ εν μέσω κρίσης- αλλά έμεινε ανεξίτηλο ως προς την καχυποψία απέναντι στην οργάνωση κι εν γένει κάθε μορφή οργανωμένου κινήματος –που δεν εξαντλεί τη δική του δράση στα αντιμπατσικά αντανακλαστικά και τις εκτονώσεις λουδίτικου τύπου. Και διατηρήθηκε ως τάση, καθόλου τυχαία, αλλά ακριβώς γιατί καλλιεργήθηκε.

Στις νεότερες μαθητικές γενιές είναι αισθητή η επίδραση του δηλητηρίου των ναζιστικών φιδιών στις νεανικές συνειδήσεις. Η στρεβλή έκφραση της ανάγκης για συλλογικότητα και η προγονοπληξία, η υστερική αναζήτηση μιας αίσθησης ανωτερότητας που να ισοφαρίζει τις σφαλιάρες στην καθημερινή ζωή, βρίσκει το ιδανικό της συμπλήρωμα στις ανιστόρητες αναλύσεις και τον (ολοένα και λιγότερο) συγκαλυμμένο αντικομμουνισμό των σχολικών εγχειριδίων.

Ψάχνεις για το μεγαλείο, που σου μάθαν στο σχολείο, κι εγώ ξένος μετανάστης σου ελλάς.

Η απήχηση των φιδιών στις εργατικές συνοικίες και παιδιά με λαϊκή καταγωγή, καθιστά ακόμα πιο επιτακτικό το καθήκον να παρθούν πρωτοβουλίες και δράσεις για την άμεση αντιμετώπισή τους.

Υπάρχουν πολλά ακόμα που θα μπορούσαμε να σημειώσουμε, πχ για τη δουλειά και το συντονισμό με τις λαϊκές επιτροπές, τις τοπικές κοβ, κτλ, όπου εκτός από την προσέγγιση και το «ταρακούνημα» του κόσμου, που γράφω και παραπάνω, χρειάζεται ίσως και το δικό μας ξεκούνημα από τη ρουτίνα και την πεπατημένη των περασμένων χρόνων, που έχει συγκεκριμένο ταβάνι και δυνατότητες. Αλλά αυτά δεν είναι της παρούσης.

Κλείνοντας αυτό το σημείωμα, θα σταθώ στο σύνθημα που αναφέρεται στις θέσεις: «δίνουμε ζωή στο σχολείο, κάνουμε τη ζωή σχολείο». Για να συμπληρώσω πως το μεγαλύτερο σχολείο είναι αυτό της οργανωμένης πάλης, της καθημερινής δράσης από τις γραμμές της οργάνωσης. Και είναι στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί, να θητεύσουν σε αυτό το σχολείο και να αφομοιώσουν πολλές γνώσεις, όσο το δυνατόν περισσότερα παιδιά, κάθε ανήσυχο μυαλό και πρωτοπόρο στοιχείο.

Νεολαία και διαδίκτυο

Στη σημερινή ανάρτηση η κε του μπλοκ συνεχίζει την αξιοποίηση του τρέχοντος τεύχους της κομεπ, αντιγράφοντας αποσπάσματα απ’ την απόφαση της πανελλαδικής συνδιάσκεψης του κόμματος για τη δουλειά στη νεολαία και από τη συζήτηση πάνω στο ίδιο θέμα με μέλη της συντακτικής επιτροπής, που συμμετείχαν στις εργασίες της συνδιάσκεψης. Τα συγκεκριμένα αποσπάσματα που επιλέχθηκαν, δίνουν ένα περίγραμμα των θέσεων του κόμματος για το διαδίκτυο, την επίδρασή του στη νεολαία και τους κινδύνους που ελλοχεύουν. Υπενθυμίζω πως η αναδημοσίευση γίνεται για να παροτρύνει το σφο αναγνώστη να αναζητήσει και να αγοράσει την κομεπ –και στη συγκεκριμένη περίπτωση, για να ανοίξει μια συζήτηση για το θέμα που εξετάζουμε.

Πρώτα μπαίνει το κομμάτι της απόφασης της συνδιάσκεψης από την ενότητα «τι συγκεκριμένα αντιμετωπίζουμε σήμερα ως συνέπεια των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων που προωθήθηκαν πριν την κρίση και ιδιαίτερα με την αστική διαχείρισή της». Ακολουθεί το απόσπασμα από τη συζήτηση με τα μέλη της συντακτικής επιτροπής της κομεπ χρήστο μπαλωμένο, γρηγόρη λιονή και κυριάκο ιωαννίδη (που δε συμμετείχε στο συγκεκριμένο ζήτημα).

Καλή ανάγνωση και κάθε καλοπροαίρετος σχολιασμός ευπρόσδεκτος.

-.-.-

Ειδικό παράγοντα αποτελεί η αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών, της λεγόμενης «κοινωνικής δικτύωσης», όχι μόνο ως μέσου ιδεολογικής χειραγώγησης και προπαγάνδας, αλλά και ως μέσου οργάνωσης και δράσης της νεολαίας κάτω από την κατεύθυνση κύκλων της αστικής τάξης, αστικών κρατών, κρατικών και παρακρατικών υπηρεσιών, με στόχο τη χρησιμοποίηση της νεολαίας για τη διευθέτηση των ενδοαστικών και ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, τη δημιουργία προσχημάτων και ευκαιριών για το τσάκισμα του εργατικού και λαϊκού κινήματος, του μαθητικού-φοιτητικού, την αποξένωση των ανθρώπων, την ενίσχυση του ατομισμού, τη διαφθορά των κοινωνικών σχέσεων.

Οι πρόσφατες αποκαλύψεις για την αξιοποίηση του διαδικτύου στις παρακολουθήσεις, στο φακέλωμα και σε άλλες δράσεις από τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, της ΕΕ, των καπιταλιστικών κρατών γενικότερα, δίνουν πολύ συγκεκριμένα στοιχεία για τις πρωτοφανείς δυνατότητές τους να χρησιμοποιούν την «κοινωνική δικτύωση» για συγκέντρωση ατομικών στοιχείων, με τα χαρακτηριστικά του φακελώματος και για αποπροσανατολισμό. Αρκετά μέλη της ΚΝΕ αλλά και νεότερων ηλικιών μέλη του Κόμματος, συνηθισμένα από μικρή ηλικία στη χρήση διάφορων εφαρμογών του διαδικτύου, γνωστών ως «μέσων κοινωνικής δικτύωσης» (twitter, facebook κλπ.) αντιμετωπίζουν με επιφύλαξη τη θέση του Κόμματος για τη μη ατομική χρήση των συγκεκριμένων εφαρμογών. Χρειάζεται καλύτερη εξήγηση της θέσης μας. Το Κόμμα είναι αντίθετο όχι γενικά στην αξιοποίηση του διαδικτύου, αλλά στις εφαρμογές του που χρησιμοποιούνται στην αναζήτηση και επικοινωνία συναγωνιστών, συντρόφων, συναδέλφων, φίλων. Είναι αντίθετο γιατί αυτή η επικοινωνία είναι εκτεθειμένη στα διεθνή μονοπώλια πληροφορικής, που αποδεδειγμένα διασυνδέονται με κρατικές και διακρατικές υπηρεσίες παρακολούθησης. Πχ δεν είναι καθόλου αθώα η διευκόλυνση στην αναζήτηση-επικοινωνία με βάση τα ενδιαφέροντα. Είναι κατευθυνόμενη με στόχο τη χειραγώγηση, ενώ είναι σε βάρος της πρόσωπο με πρόσωπο επικοινωνίας, της συλλογικότητας, σημαντικών στοιχείων για να αναπτυχθεί κίνημα. Άλλωστε και για αυτόν το λόγο προβλήθηκαν ως «κοινωνικές μορφές» σε αντίθεση με μορφές κοινωνικής οργάνωσης όπως τα σωματεία, οι σύλλογοι, κλπ. Σε τελευταία ανάλυση, αυτό που θέτει το Κόμμα είναι βασικό ζήτημα επαγρύπνησης-περιφρούρησης, σε σχέση με τη χρήση όλων των μέσων μαζικής επικοινωνίας, μεταξύ αυτών και της σταθερής, της κινητής τηλεφωνίας κ.ά.

Συμπερασματικά: Η αποκαλούμενη «κοινωνική δικτύωση» ως ιδιοκτησία των καπιταλιστών προσφέρεται και χρησιμοποιείται ως μέσο συγκέντρωσης πληροφοριών και εκβιασμού σε βάρος αγωνιστών, ως μέσο τελικά πλήρους χειραγώγησης, ως μέσο για την ανάπτυξη και ισχυροποίηση της παρέμβασης του ταξικού αντίπαλου μέσα στο Κόμμα και το ταξικό κίνημα. Υπάρχει λοιπόν μια σχετικά νέα απαίτηση, από το Κόμμα πριν απ’ όλα και με βοήθεια προς την ΚΝΕ, να αντιμετωπιστεί το ζήτημα από ταξική σκοπιά ως πρόβλημα ιδιοκτησίας και εξουσίας ώστε να μη δημιουργούνται μύθοι και παγίδες ότι οι νέες τεχνολογίες, ανεξάρτητα ποιος είναι ο ιδιοκτήτης και για ποιο σκοπό τις χρησιμοποιεί, μπορούν να εξασφαλίσουν ευημερία κι ευτυχία. Ταυτόχρονα πρέπει και μπορεί να ενταθεί η ιδεολογική-πολιτική παρέμβαση του Κόμματος στο χώρο του διαδικτύου, η οποία δεν μπορεί να διεξάγεται στη βάση ατομικών πρωτοβουλιών, αλλά απαιτεί σχεδιασμό, κλιμάκωση, πολυμορφία.

-.-.-

Πώς το διαδίκτυο επενεργεί στη συνείδηση της νεολαίας;

Χρ. Μπαλωμένος: Το επίμαχο ζήτημα είναι να βοηθήσουμε τους νέους των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων ν’ αναπτύξουν τη συνείδηση της ταξικής τους θέσης. Μια συνείδηση που δύσκολα προλαβαίνουμε να παρέμβουμε για την ανάπτυξή της στα «μικρά διαλείμματα εργασίας» της νεολαίας. Από την άλλη, υπάρχει μια διαρκώς πιο μελετημένη κι επεξεργασμένη παρέμβαση της αστικής τάξης, που μεταφέρει τη διαίρεση της κοινωνίας στο ηλικιακό πεδίο. Πρόκειται για τη θεωρία του «χάσματος των γενεών». Η νέα γενιά, «η γενιά του 21^ου αιώνα», υποστηρίζουν πως κατέχει προηγμένες δεξιότητες χειρισμού κι αξιοποίησης των νέων ηλεκτρονικών προϊόντων, του νέου λογισμικού, των διαδικτυακών δυνατοτήτων, χαρακτηρίζεται από μια κλίση προς το κινητό τηλέφωνο και την ηλεκτρονική κοινωνική δικτύωση, είναι συμβατική χωρίς ριζοσπαστικές-επαναστατικές διαθέσεις, αλλά και δεν είναι πολιτικά αδιάφορη, καθώς διαπνέεται από ιδέες της δημοκρατίας, της ελευθερίας, το σεβασμό στ’ ανθρώπινα δικαιώματα και τέλος έχει προτίμηση σ’ ευέλικτες και χαλαρές μορφές εργασίας, που της αφήνουν ελεύθερο χρόνο για ψυχαγωγία, παιχνίδι, μάθηση, άθληση και άλλες δημιουργικές δραστηριότητες κοινωνικής συναναστροφής μέσα από το facebook, το twitter, την ανταλλαγή mp3 κλπ.

Γρ. Λιονής: Σίγουρα ορισμένα από αυτά τα χαρακτηριστικά είναι υπαρκτά, αλλά όλα μαζί μπορεί να τα συναντήσει κανείς σ’ έναν αριθμό παιδιών των μεσαίων και ανώτερων αστικών στρωμάτων που εξακολουθούν να έχουν λυμένα τα βιοποριστικά τους προβλήματα. Σήμερα ο νέος της εργατικής-λαϊκής οικογένειας «σκοτώνεται» για μια θέση 10ωρης και 7ήμερης δουλειάς που σε πολλές περιπτώσεις είναι κι απλήρωτη. Αυτό το προφίλ, που συνοδεύεται με κολακευτικά σχόλιο, του τύπου «ηγέτης του 21^ου αιώνα», είναι πολύ βολικό για τις νέες εργασιακές συνθήκες της μισοπασχόλησης, της ανέχειας και της ανεργίας και δεν πρόκειται ν’ αλλάξει όπως οι ίδιοι ομολογούν.

Πλασάρουν ως λύση στις συνθήκες εργασιακής γαλέρας το διαδίκτυο, ώστε να περνάς «δημιουργικά» τον ελεύθερό σου χρόνο κάνοντας ό,τι δεν έκανε η προηγούμενη γενιά που δούλευε διαρκώς: Ζήσε τη ζωή σου και ψυχαγωγήσου, ανάπτυξε την κοινωνικότητά σου και τα ταλέντα σου στο διαδίκτυο.

Μέσω του internet και των όλο και νεότερων ανακαλύψεών του, facebook, e-books και μια σειρά άλλες «καινοτόμες» δραστηριότητες, καταβάλλεται σημαντική προσπάθεια να οργανωθεί ο ελεύθερος χρόνος της νεολαίας. Από τη μια προετοιμάζουν την ελίτ των γκουρού των νέων τεχνολογιών για τη διεύθυνση της καπιταλιστικής παραγωγής και από την άλλη μια υποταγμένη, χειραγωγημένη κι αόρατα επιτηρούμενη σε κάθε της βήμα εργατική τάξη. Γι’ αυτό δεν υπάρχει μεγαλύτερη αφέλεια από το να παρασύρεται κανείς από τη μαγεία των μορφών κοινωνικής δικτύωσης και να πιστεύει πως ξέρει ν’ αποφεύγει τις κακοτοπιές.

Εν τέλει, βασικό να κατανοηθεί είναι πως προσπαθούν να επιδράσουν στον τρόπο σκέψης, στον τρόπο κοινωνικοποίησης, ν’ αξιοποιήσουν τη σημασία που έχουν αυτά τα τεχνολογικά μέσα για τη νέα γενιά για να συκοφαντηθούν οι σημερινές μορφές κοινωνικής οργάνωσης της εργατικής τάξης, τα σωματεία κλπ. Το διαδίκτυο δεν είναι ταξικά ουδέτερο, παρόλο που παρουσιάζεται και φαίνεται ως τέτοιο.

Ποια είναι η θέση του ΚΚΕ και πώς πρέπει να δράσει για ν’ αντιμετωπίσει την παραπάνω κατάσταση;

Γρ. Λιονής: Δεν χωράει αμφιβολία ότι η σημερινή νεολαία και ιδιαίτερα οι έφηβοι χρησιμοποιούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και την πολυσυζητημένη blogόσφαιρα για ενημέρωση κι επικοινωνία, ακόμη και για να εκφραστούν.

Από τη μεριά μας, φυσικά δεν είμαστε αρνητές του διαδικτύου. Αντίθετα δώσαμε σημασία στην παρουσία μας στο διαδίκτυο. Θυμίζω πως το Κόμμα μας ήταν από τα πρώτα που αξιοποίησαν το internet, τόσο στη διάδοση των θέσεών του όσο και στην εφημερίδα του, το «Ριζοσπάστη».

Αυτόν το δρόμο πρέπει να συνεχίσουμε. Να εντείνουμε την ιδεολογική και πολιτική παρέμβασή μας στο διαδίκτυο, ν’ αξιοποιήσουμε τις δυνατότητες αυτού του μέσου για να προσεγγίσουμε καλύτερα τις μικρότερες ηλικίες. Ν’ απευθυνθούμε στη δική μας νεολαία για να βρούμε με ευθύνη του Κόμματος νέες και πρωτότυπες, ακόμη πιο κατάλληλες μεθόδους αξιοποίησής αυτών των τεχνολογιών.

Όμως είναι ανάγκη να επιτεθούμε σε αντιλήψεις περί διαδικτυακών κινημάτων και να εξηγήσουμε καλύτερα την ανάγκη περιφρούρησης συντρόφων και οπαδών ή της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. Για το λόγο αυτό, η δική μας απάντηση δεν μπορεί να δοθεί μόνο μέσ’ από αυτά τα μέσα, πόσο δε μάλλον με τον τρόπο που η αστική τάξη τ’ αξιοποιεί, αλλά κυρίως στο δικό μας προνομιακό πεδίο: Στη ζωντανή κοινωνική συναναστροφή και δραστηριότητα, στο σχολείο της ταξικής πάλης, της πραγματικής ζωής και όχι της διαμεσολαβημένης από τα διάφορα κέντρα της αστικής εξουσίας. Σ’ αυτό το πεδίο μπορεί κανείς ν’ αξιοποιήσει δημιουργικά τη νέα τεχνολογία.

Χρ. Μπαλωμένος: Ο ελεύθερος χρόνος της νεολαίας αποκτά μεγαλύτερο βάρος ποσοτικά και ποιοτικά και δε νοείται πια παρέμβαση στη νεολαία χωρίς την ενασχόλησή μας με την οργάνωση του ελεύθερου χρόνου της με μορφές μάλιστα ελκυστικές, ενδιαφέρουσες, δυναμικές. Δε φτάνει πια η παρέμβασή μας την ώρα της δουλειάς και του σχολείου. Χρειάζεται να καλλιεργήσουμε, ν’ αναδείξουμε άλλο τρόπο ζωής, άλλα πρότυπα.

Πεδίο ταξικής πάλης είναι ο πολιτισμός και η ψυχαγωγία και μάλιστα πολύ σύνθετο, όσο και αποδοτικό. Πρακτικά αυτό σημαίνει πως δεν μπορεί μια πολιτιστική και αθλητική δραστηριότητά μας για τη νεολαία να είναι μία φορά το χρόνο στο Φεστιβάλ. Χρειάζεται να μπουν οργανωτικές, πολιτικές και ιδεολογικές βάσεις για μόνιμη και σταθερή παρέμβαση, ξεκινώντας από τις μεγάλες πόλεις που συγκεντρώνονται περισσότερες δυνάμεις νέων στις γραμμές μας. Η εμπειρία, τόσο η κεντρική όσο και από Οργανώσεις που επιχείρησαν ν’ αναπτύξουν κάποια πολιτιστική δραστηριότητα, δείχνει πως, όταν ανοίγουμε όλα τα μέτωπα πάλης μας, πολλαπλασιάζονται οι δυνάμεις μας. Αυτό στη νεολαία μπορεί να λειτουργήσει δυναμικά και κυρίως διαπαιδαγωγητικά. Το ζητούμενο δεν είναι απλά να παρέμβουμε όπου ψυχαγωγείται και αθλείται η νεολαία, αλλά να της δώσουμε εμείς τη δυνατότητα ν’ αναπτύξει τη δημιουργικότητα και τα ενδιαφέροντά της σ’ ένα πλατύ πεδίο που ξεπερνά την ατομικότητα: Στο κοινωνικό, ιστορικό πεδίο, το μόνο όπου μπορεί να πάρει και να δώσει ό,τι μπορεί ο άνθρωπος περισσότερο.

Το Κόμμα μας είναι δημιουργικό και διαρκώς εξελισσόμενο. Σε όλες τις επεξεργασίες του μετά από τις ανατροπές αντιμετωπίζει τη ζωή διαλεκτικά στην κίνηση και τις αντιφάσεις της. Με δημιουργικότητα και διορατικότητα πρέπει να σκύψουμε και πάνω στη νεολαία αν θέλουμε να δει το φωτεινό μέλλον της ανθρωπότητας.

Στο ίδιο τεύχος ο αναγνώστης μπορεί να διαβάσει το άρθρο της συγγραφέα εύης κοντόρα και τη σχετική ενότητα για την επίδραση του παιδιού στα παιδιά.

Πέραν της κομεπ, η κε του μπλοκ συνιστά στους σφους αναγνώστες να ακολουθήσουν αυτό το σύνδεσμο και να δουν παλιότερη σχετική αθρογραφία του ριζοσπάστη ήδη από το μακρινό 2000 στην πρωτοπόρο στήλη κόκκινο δίκτυο!

Νιοι και νιές

Έχοντας ολοκληρώσει την αναδρομή στα υλικά της συνδιάσκεψης του 05’ για τη νεολαία, η κε του μπλοκ προχωρά σε μια πρώτη τοποθέτηση με σύγχρονες σκέψεις κι εκτιμήσεις.

Το πρώτο σημείο που πρέπει να επισημάνουμε είναι μερικές διαφορές που αφορούν τα πέριξ της διαδικασίας. Τότε στο πλαίσιο της είχε γίνει δημόσιος διάλογος στις σελίδες του ριζοσπάστη πάνω στις θέσεις της κε για τη συνδιάσκεψη, ενώ είχαν πραγματοποιηθεί σε όλη την ελλάδα εκδηλώσεις και συσκέψεις εν όψει των εργασιών της. Φέτος αντίθετα, έγιναν ελάχιστες αναφορές από το πόρταλ και το ριζοσπάστη, χωρίς να δοθεί ιδιαίτερη δημοσιότητα πριν την πραγματοποίησή της –πιθανόν και για λόγους περιφρούρησης. Δεν ξέρω γιατί δεν έγινε φέτος δημόσιος διάλογος, αν και μπορώ να φανταστώ μερικούς λόγους: από τις αντικειμενικές δυσκολίες του ολιγοσέλιδου πια ρίζου, μέχρι την επιλογή να μη δοθεί άθελα πάτημα για ένα νέο πιθανό γύρο κουκουεδολογίας με οξείες κριτικές και κακόβουλους διαφωνούντες. Θέλω να πιστεύω πάντως πως όταν βγει η απόφαση της συνδιάσκεψης δημόσια, θα συζητηθεί πλατιά σε διευρυμένες συσκέψεις, όπως είπε τις προάλλες στο σεφ ο κούτσι. Εν αναμονή λοιπόν της δημοσίευσης, κρίνω σκόπιμο να επισημάνω μερικά ζητήματα.

Η ειδοποιός διαφορά στη σημερινή συγκυρία σε σχέση με το 05’ είναι η κρίση και οι συνέπειές της στη νεολαία, η οποία έχει ούτως ή άλλως σα βασικό της χαρακτηριστικό τη μεταβατικότητα και την αβεβαιότητα. Πόσο μάλλον σήμερα που η ανεργία είναι η μάστιγα της εποχής για τους νέους μέχρι τριάντα χρονών, είτε έχουν σπουδάσει είτε όχι. Κάτι που καθιστά επιτακτική ανάγκη τη δουλειά στο μέτωπο της ανεργίας και την οργάνωση των ανέργων, που, σε αντίθεση με τους σπουδαστές και τους εργαζόμενους, δεν έχουν έναν χώρο ως κοινό σημείο αναφοράς, για να βρίσκονται μαζικά σε τακτική βάση –τα κατά τόπους γραφεία του οαεδ προφανώς δεν αποτελούν κάτι τέτοιο.

Όσοι έχουν περάσει από κάποια πολιτική νεολαία γνωρίζουν μάλλον από πρώτο χέρι πως η πιο δύσκολη περίοδος για να διατηρήσει ένας σφος την επαφή με την οργάνωση είναι αμέσως μετά τις σπουδές –ή το στρατό για τα αγόρια- οπότε δεν έχει σαφή σχέδια και πολλές φορές δε γνωρίζει καν σε ποια πόλη ή χώρα θα τον βρει η επόμενη χρονιά. Οι δυσκολίες της κατάστασης υπογραμμίζουν την προσπάθεια και τη φαντασία που χρειάζεται για την αντιμετώπισή της, που δεν μπορεί να περιοριστεί στις έτοιμες λύσεις, που είχαμε ως τώρα.

Ένας ακόμα βασικός παράγοντας με αξιοσημείωτη δυναμική το τελευταίο διάστημα, που συνάπτεται άμεσα με τα ζητήματα της νεολαίας είναι η ανάπτυξη και διάδοση του διαδικτύου (ιστολόγια, χώροι κοινωνικής δικτύωσης, κτλ). Μια βασική έλλειψη της προηγούμενης συνδιάσκεψης είναι πως εξέταζε τις νέες τεχνολογίες μόνο στη σφαίρα της παραγωγής, από την άποψη των νέων δυνατοτήτων που θα μπορούσαν να προσφέρουν (σε μια διαφορετικά οργανωμένη κοινωνία) κι όχι ως προς την επίδρασή τους στο επίπεδο της συνείδησης. Αυτό είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο, που δε μπορεί να εξαντληθεί στο πλαίσιο μιας ανάρτησης και κατά τη γνώμη μου θα απαιτούσε ίσως ειδική θεματική συνδιάσκεψη, για να μελετηθεί συνολικά. Το μόνο που θα γράψω εδώ σχετικά είναι πως η μελέτη αυτή, εκτός από την επισήμανση των αρνητικών και των κινδύνων του διαδικτύου (σε μια εποχή πλήρους κυριαρχίας των μονοπωλίων), χρειάζεται να έχει κι ένα δεύτερο θετικό σκέλος, που θα αναδεικνύει και θα σχεδιάζει συγκεκριμένα τις δυνατότητες αξιοποίησής του.

Κομβικό σημείο είναι και το πού πρέπει να δοθεί βάρος στη δουλειά μας στη νεολαία. Και αν είναι αυτονόητο ότι η βασική κατεύθυνση πρέπει να εστιάζει στην εργαζόμενη νεολαία και την οικοδόμηση μαζικών κνίτικων οργανώσεων στους χώρους δουλειάς, πρέπει να έχουμε καθαρό πως αυτό δε μπαίνει αντιπαραθετικά με τη δουλειά σε άλλους χώρους –πχ τη διανόηση.

Για παράδειγμα, εφόσον έχει τεθεί ως προτεραιότητα η αντιστροφή ενός μεθοδευμένου κλίματος των τελευταίων χρόνων και η ενίσχυση της οργάνωσης στους μαθητές, πρέπει παράλληλα να δοθεί βάρος και στους εκπαιδευτικούς, όπου οι συσχετισμοί δεν είναι και τόσο θετικοί.

Άλλο παράδειγμα. Μερικοί σφοι αντιμετωπίζουν με καχυποψία τους φοιτητές της σπουδάζουσας και την ανέμελη ρεμπελιά, με τα λεφτά του μπαμπά. Παρόλα αυτά η μεγάλη πλειοψηφία των σημερινών φοιτητών έχει λαϊκή καταγωγή και αποτελεί κομμάτι της αυριανής βάρδιας της εργατικής τάξης. Επιπλέον, το νόμισμα της φοιτητικής ανεμελιάς έχει και μια άλλη όψη: της πρώτης επαφής (για μεγάλο μέρος του φοιτητόκοσμου) με την οργάνωση, τους συλλογικούς αγώνες και την επαναστατική ιδεολογία· μακριά απ’ τον υποδουλωτικό καταναγκασμό που υφίσταται ο εργάτης και με κάποια σχετική αυτονομία απ’ τις αστικές σχέσεις παραγωγής, που επιδρούν άμεσα και στις συνειδήσεις.

Η αξιοποίηση της θετικής πλευράς αυτού του νομίσματος είναι πρωτίστως θέμα διαπαιδαγώγησης αλλά και σημαντικός δείκτης της ποιότητας της δουλειάς της οργάνωσης. Ενώ συνδέεται άμεσα και με το περίφημο «απέξω» που σημείωνε στον καιρό του ο βλαδίμηρος για την επαναστατική συνείδηση. Το οποίο δε συνιστά μια μηχανική εισαγωγή της, σαν κάποιο εμβόλιο, στην εργατική τάξη, αλλά υποδηλώνει νομίζω και το έξω από τη σφαίρα της παραγωγής και της αλλοτρίωσης, της μαζικής αποβλάκωσης και της πνευματικής υποδούλωσης του εργάτη, ως απότοκο της μισθωτής δουλείας.

Τα παραπάνω δένουν με το κομμάτι της στρατολόγησης. Κι αυτή με τη σειρά της με το ζήτημα των λεγόμενων «χαμένων γενεών» και την έλλειψη ηλικιακής συνέχειας από την οποία έπασχαν το κόμμα κι η κνε σε διάφορες φάσεις της διαδρομής τους. Για παράδειγμα, η χαμένη δεκαετία μεταξύ 58’ και 68’, που το κουκουέ είχε διαλύσει τις παράνομες κομματικές οργανώσεις του, έδωσε τη θέση της στην κερδισμένη γενιά του πολυτεχνείου, που ωστόσο αναρριχήθηκε πο΄λυ γρήγορα σε στελεχικές θέσεις, για να καλυφτούν τα κενά, κι αποχώρησε μαζικά από το κόμμα στη διπλή κρίση της διετίας 89-91’, όπου δεν έμεινε βέβαια ανεπηρέαστη ούτε η καινούρια φουρνιά της κνε.

Σήμερα δεν πρέπει να αφήσουμε να υπάρξουν άλλες τέτοιες «χαμένες γενιές», πχ στους μαθητές, όπου η φουρνιά του γρηγορόπουλου θεοποίησε και διαπαιδαγωγήθηκε από το δεκέμβρη, ενώ οι αμέσως επόμενες 'γενιές' έπεσαν ως ένα βαθμό στα δίχτυα των φασιστών της χρυσής αυγής, που σπέρνουν συστηματικά το δηλητήριό τους στα κενά της ιστορικής μνήμης που αφήνει το αστικό σχολείο, αλλά και στο κενό της δικής μας παρέμβασης. Σήμερα υπάρχει πολύτιμη πείρα από τη γενιά της ανασυγκρότησης και το μαθητικό κίνημα των καταλήψεων ενάντια στη μεταρρύθμιση αρσένη, τα αντιπολεμικά συλλαλητήρια για τη γιουγκοσλαβία και το ιράκ, που δείχνουν το δρόμο.

Πού βρίσκεται σήμερα όμως αυτή η γενιά της ανασυγκρότησης; μπορεί να ρωτήσει κάποιος. Ένα κομμάτι έχει περάσει στο κόμμα και παραμένει ντούρο κι ενεργό. Ένα άλλο τμήμα διαφώνησε κι αποστρατεύτηκε. Κάποιοι μάλλον δεν είχαν μπει ποτέ –ή δεν καταφέραμε να τους βάλουμε- στο κλίμα και έμεναν "βαρίδια" σε πλαδαρές οργανωτικές, καθιστώντας δυσλειτουργικές μια σειρά όβες, που δεν έπιαναν απαρτία. Κάποιοι έχουν παραμείνει φίλοι και ψηφοφόροι του κόμματος, αν και ένα μέρος τους ταλαντεύτηκε στις εκλογές του 12’ και γοητεύτηκε από την κυβερνητική προοπτική του σύριζα.

Μπαίνει λοιπόν το ερώτημα σχετικά με το μέτρο της στρατολόγησης. Πρέπει να γίνεται με μαζικούς όρους ή να δώσει βάρος σε ποιοτικούς δείκτες, θεσπίζοντας πιο αυστηρά κριτήρια για τα βιογραφικά, που αποτρέπουν ή μειώνουν το ενδεχόμενο να φυλλορροήσει σε ένα βάθος χρόνου αυτό το δυναμικό; Με άλλα λόγια ισχύει το αρχαίο ρητό ουκ εν τω πολλώ το ευ; Ή ο νόμος της διαλεκτικής, όπου η ποιότητα έρχεται διαλεκτικά μέσα από την ποσότητα;

Στο δεύτερο τόμο της βιογραφίας του από το θεοχαράτο, ο χαρίλαος λέει σχετικά σε ένα σημείο για τη δεκαετία με τις βάτες: «κάποιοι ισχυρίζονται ότι παίρνουμε νέες και νέους χωρίς αυστηρά κριτήρια και ότι πολύ σύντομα θα μας φύγουν οι μισοί. Ας φύγουν. Ας φύγουν και περισσότεροι από τους μισούς. Όπου και να πάνε όμως κάτι θα μεταφέρουν και από μας. Κάτι θα τους μείνει. Και αυτό θα πρέπει να μας ικανοποιεί…»

Είναι ζήτημα βέβαια τι ακριβώς έχει μείνει σήμερα, πέρα από τις αναμνήσεις και τα εξαργυρωμένα παράσημα, σε κάποιους που έριξαν μαύρη πέτρα πίσω τους {όπως πχ η τρέμη, ο ανδρουλάκης ή κι ο γρυσπολάκης ακόμα και πάρα πολλοί άλλοι, που είναι δύσκολο και μόνο να τους θυμηθεί κανείς όλους} από το κομματικό τους παρελθόν κι από το μαρξιστικό ιδεώδες. Ενώ του λαφαζάνη πχ κάτι του έμεινε, γι' αυτό κι έφτιαξε την ίσκρα εξάλλου, άλλο αν δεν το θυμάται πολύ καλά και το αναπαράγει κάπως διαστρεβλωμένα, εκτός κι αν το κάνει σκόπιμα, που αρνούμαι να το πιστέψω.

Το φαινόμενο αυτό δεν αποτελεί φυσικά ελληνικό προνόμιο. Στη δεκαετία με τις βάτες και προτού αρχίσει η πλήρης αποδιάρθρωση επί περεστρόικα, η κομσομόλ ήταν μια τεράστια μαζική νεολαία που αριθμούσε περίπου είκοσι εκατομμύρια μέλη, αν δεν κάνω λάθος. Κι αναρωτιέται κανείς, πού να πήγαν όλοι αυτοί σήμερα και πόσο διαφορετικοί θα μπορούσαν να είναι οι συσχετισμοί και οι όροι της ταξικής πάλης αν πχ είχε μείνει ενεργό και συνειδητοποιημένο στις επάλξεις το ένα εικοστό τουλάχιστον από αυτή τη δύναμη.

Σε κάθε περίπτωση όλα αυτά δείχνουν πως η ουσιαστική ένταξη ενός συντρόφου στην οργάνωση και το κόμμα δε σταματά στο βιογραφικό, αλλά αντιθέτως μόλις αρχίζει και περνά από μια συστηματική συνεχή φροντίδα για την καλλιέργεια και την αφομοίωση. Όσο για το μέτρο, αυτό μπορεί να ποικίλει και να αναπροσαρμόζεται ανάλογα με τις συνθήκες.

Εγώ μπορώ να καταλάβω τη λογική που λέει ότι τα κριτήρια για την ένταξη στη νεολαία πρέπει να μην είναι το ίδιο αυστηρά, γιατί η οργάνωση είναι σχολείο, από το οποίο σίγουρα όλοι θα πάρουν κάτι, ακόμα κι αν δεν καταφέρουν να αποφοιτήσουν για να περάσουν στο κόμμα. Όπως μπορώ να καταλάβω και την αντίστροφη λογική που θεωρεί πως στις σημερινές δύσκολες συνθήκες αυξάνονται οι απαιτήσεις από τους συντρόφους και ανεβαίνουν παράλληλα και τα κριτήρια για την ένταξή τους στο κόμμα ή την κνε. Αρκεί να γίνει συνείδηση όλων πως δεν περισσεύει κανείς από τον αγώνα και να υπάρχουν ταυτόχρονα πραγματικά μαζικές συσπειρώσεις, που θα δουλεύουν με αντίστοιχους όρους, αξιοποιώντας την προσφορά κάθε ανένταχτου αγωνιστή.

Και γιατί δεν περισσεύει κανείς; Γιατί τους χρειαζόμαστε όλους: και τους εργάτες και τους καλλιτέχνες και τη δουλειά των οργανικών διανοούμενων της τάξης μας, για να φτιάξουμε ένα δυνατό μαζικό μπλοκ με κινηματική κι ιδεολογική ισχύ και συνολική εναλλακτική πρόταση ενάντια στα αδιέξοδα του συστήματος, που να αγκαλιάζει κάθε πτυχή της καθημερινότητας. Γιατί το πρόβλημα σήμερα δεν είναι μόνο η επίδραση του αστικού τρόπου ζωής, του καταναλωτισμού και του κομφορμισμού στη νεολαία, όπως έμπαινε δηλ στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Αλλά κάτι αρκετά πιο σύνθετο. Ότι το σύστημα είναι πλέον σε θέση να διαμορφώνει με τους δικούς του όρους και το φαινομενικά αντίθετό του, να εγκλωβίζει τους νέους και τις ανησυχίες τους σε δήθεν εναλλακτικές προτάσεις και λάιφ στάιλ, που είναι τελείως ακίνδυνα για τον πυρήνα του, και βασικά καταλήγουν να τον αναπαράγουν.

Αυτό όμως απαιτεί μια ξεχωριστή ανάλυση. Το αφήνω λοιπόν εδώ και κρατάω μερικούς προβληματισμούς κάβα για το γενάρη, όπου θα δημοσιευτεί πιθανότατα στην κομεπ η απόφαση της συνδιάσκεψης, οπότε θα μπορούμε να μιλήσουμε σε άλλη βάση.

Ο διάλογος στη συνδιάσκεψη για τη νεολαία

Σε προηγούμενη ανάρτηση είδαμε πώς τα υλικά της συνδιάσκεψης του 05’ για τη δουλειά του κόμματος στους νέους ανέλυσαν ένα αρκετά ευρύ φάσμα που αφορούν τη νεολαία και πτυχές της καθημερινότητάς της. Εξίσου ευρύ ήταν και το φάσμα που κάλυψαν οι επιστολές στο δημόσιο προσυνδιασκεπτικό (ας τον πούμε έτσι) διάλογο, από τις στήλες του ριζοσπάστη. Για να έχουμε λοιπόν μια πιο σφαιρική εικόνα για εκείνη τη συνδιάσκεψη και τον προβληματισμό που αναπτύχθηκε, η κε του μπλοκ κρίνει σκόπιμο να κάνει μια μικρή αναδρομή σε κάποια χαρακτηριστικά στιγμιότυπα του διαλόγου, που εκτός από τη ρετρό πτυχή της έχει ενδιαφέρουσες προεκτάσεις στο σήμερα.

Μια ιδιαίτερη κατηγορία επιστολών ήταν από τους παλαίμαχους αγωνιστές της αντίστασης και του δσε, με περίσσεια αγάπη για τη νέα γενιά, που ζητούσαν περισσότερη στοργή και φροντίδα για τα προβλήματα των νέων συντρόφων –όσο κι αν αυτό θυμίζει σε κάποιους το σλόγκαν της διαφήμισης γνωστού σαμπουάν και τους κάνει να κρυφοχαμογελάσουν.

Ο καλαμαριώτης καραμπίδης αλέκος για παράδειγμα προτρέπει τους κνίτες να κάνετε συγκέντρωση, να μιλάτε για την Κομσομόλ, για τα προβλήματά σας, το πώς θα ήταν η ζωή αν βασίλευε η ειρήνη στους λαούς, για την ΕΠΟΝίτικη γενιά, για την ορμή και τον ηρωισμό αυτών, οι οποίοι έμειναν για πάντα 18άρηδες και 20άρηδεςhttp://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=3049835&publDate=7/10/2005

Ενώ ο βετεράνος λοχαγός του δσε δημ. γουλόπουλος λέει πως ο κομμουνιστής πρέπει να είναι το καλό παράδειγμα αγάπης, για όλους να είναι καλός οικογενειάρχης. Οχι χαρτοπαίκτης και μπεκρής. Οχι το βράδυ να καυγαδίζει με την οικογένειά του και το πρωί να πουλάει το «Ριζοσπάστη». Και στο τέλος της επιστολής του, αναφέρει συγκινητικά παραδείγματα ηρωικών θυσιών, που πάντα διψάνε να μάθουν οι νέοι.

Ένας άλλος σφος από τον παντελεήμονα μεταφέρει το παράπονο που εισέπραξε από πολλά παιδιά που μας έφυγαν:  Δε βρήκαμε, μου ‘παν, τη στοργή που πιστεύαμε ότι θα βρούμε. Δε βρήκαμε εκείνο το κάτι άλλο, παρά μόνο δουλιά, δουλιά, δουλιά, που μαζί με τα καθημερινά μας προβλήματα για επιβίωση, δε μας αφήνουν ούτε να ξεκουραστούμε ούτε να διασκεδάσουμε... Ενώ στο τέλος επισημαίνει την ανάγκη που υπάρχει για μορφωμένα μαρξιστικά στελέχη (που έχουμε), αρκεί να ‘ναι ευπροσήγορα και να διαθέτουν χιούμορ.

Μεγάλη ηλικία προδίδει ίσως κι ο τρόπος γραφής του γιάννη εμμανουηλίδη από τον άγιο στέφανο, που αναφέρεται στον αριστερό πατριωτισμό, τους αλβανούς εθνικιστές, τους αγωνιστές κληρικούς ενάντια στην τουρκοκρατία (δεν υπήρξε μόνο ο πιπί γερμανός, αλλά κι ο παπαφλέσσας) αλλά και τους ταγματασφαλίτες, που αρκετές φορές είναι ακόμη πιο άγριοι και από τους ίδιους τους «Γερμανούς»! Και ήδη από τον τίτλο της επιστολής του δανείζεται τα λόγια ενός παλιού επαναστάτη και μας προτείνει τη λύση: μυαλό, καρδιά, όπλα και τραγούδια: Το θάρρος ποτέ δεν έλειψε στην επαναστατική νεολαία. «Όπλα και τραγούδια» θα βρεθούν... σαν έρθει η ώρα. Αυτό όμως που χρειάζεται πάνω απ' όλα είναι το μυαλό

Ηεπιστολή του παναγιώτη καραβασίλη συνδυάζει το συναίσθημα με τη λογική και βασίζεται σχεδόν εξολοκλήρου στους στίχους του ναζίμ χικμέτ στον οποίο είναι αφιερωμένο το επόμενο επιστημονικό συνέδριο του κόμματος και του τμήματος πολιτισμού της κε.

Εξίσου ποιητική, παρά το δωρικό της λόγο, είναι η επιστολή του γιάννη βόσσιου από τη γερμανία, που τα λέει τσεκουράτα, όπως τα έμαθε στο χωριό του στην ήπειρο: ο λύκος απ' τα ξεκομμένα τρώει. Και προτρέπει τους συντρόφους να κάνουν κράτη, γιατί δεν είναι η ώρα να διαλεχτούμε.

Ακολουθεί μια κατηγορία επιστολών από συντρόφους, που καταπιάνονται με τις ανθρώπινες σχέσεις μες στην οικογένεια και των δύο φύλων γενικότερα.

Η σεβαστή σβάρνα αναρωτιέται αν οι κομμουνιστές γονείς κάνουν το καθήκον τους κι εμπνέουν στα παιδιά τους αγωνιστική στάση ζωής με το θετικό τους παράδειγμα. Στον επίλογο θίγει επιγραμματικά έναν προβληματισμό για τον εργατικό κορμό του κινήματος της νεολαίας: η ιστορία του νεολαιίστικου κινήματος γράφτηκε πολλές φορές με πρωτοβουλία των φοιτητών, και σήμερα στις εκτιμήσεις μας αναφέρουμε ότι οι νέοι πιο αργά μπαίνουν στην παραγωγή γιατί σπουδάζουν ή γιατί δε βρίσκουν δουλιά κλπ. Αν δεχτούμε τα παραπάνω μήπως πρέπει να ξαναδούμε πιο αναλυτικά πού και σε ποια τμήματα τα νεολαίας θα ρίξουμε ιδιαίτερο βάρος και με ποιες μορφές;

Το πουλέν της κε του μπλοκ, κώστας τζατζάνης, καταθέτει ένα μικρό μανιφέστο για τη σεξουαλική και συναισθηματική ζωή, ζητώντας μεταξύ άλλων να αντιπαλέψουμε όλα τα προσωπεία της πορνείας και να απαγορευτεί από δω και μπρος η πορνεία και για τον χρήστη, όπως σοφά έπρατταν στον υπαρκτό σοσιαλισμό

Ο γιατρός-συγγραφέας θωμάς κουγιαγκάς εστιάζει στα προβλήματα των νέων ζευγαριών και παραθέτει τα λεγόμενα ενός αστού οικονομολόγου, που περιέγραψε με μελανά χρώματα την κατάσταση που θα επικρατήσει τα επόμενα χρόνια: Η φτώχεια θα αυξηθεί, η πείνα θα αυξηθεί, οι μισθοί θα μειωθούν, οι συντάξεις θα κοπούν. Φυσικό βγήκε το ερώτημα: Θα ακολουθήσουν εκρήξεις, θα ακολουθήσουν επαναστάσεις, δε φοβάστε; Κι η απάντηση: Όχι δε φοβάμαι, γιατί την επανάσταση την κάνουν οι νέοι, και νέοι δε θα υπάρχουν.

Ενώ ο οικοδόμος σταύρος μηναριτζής αναλύει τα διάφορα πρότυπα (επιτυχίας, ομορφιάς, κτλ) που καλλιεργεί η αστική τάξη στη γυναίκα (για να πετύχεις στην επαγγελματική σου καριέρα θα πρέπει να ξεχάσεις ότι είσαι άνθρωπος, θα πρέπει να ξεχάσει ότι έχεις αισθήματα, θα πρέπει να ξεχάσεις ότι έχεις φιλότιμο και το τελευταίο, και το πιο χυδαίο κατά τη γνώμη μου, είναι ότι της λένε ότι θα πρέπει να ξεχάσει την αξιοπρέπειά της) αλλά και στην πιο ευάλωτη νέα γενιά.

Αρκετά κριτικό τόνο έχουν κάποιες επιστολές, όπως του κώστα σταματόπουλου από τη σεστροδ (διαιτολόγοι νομίζω ότι είναι αυτό) για την αντιμετώπιση κάποιων «χαμένων συντρόφων»: Έχω δει να γίνονται διαγραφές ή απομακρύνσεις ακόμα και απαξίωση συντρόφων, παλιών ή νέων μελών, όχι για σοβαρά αίτια... δεν πάτησε το πόδι του στην οργάνωση ή δε βοηθάει στις χρεώσεις. Μα άμα το νιώθει ως αγγαρεία (και σ' αυτό φταίμε εμείς) πώς ζητάμε ευθύνες; Παράλληλα στηλιτεύει την ανεπαρκέστατη κατάρτιση των μελών και τις αλλοιώσεις στον πολιτισμό που έφερε η παλινόρθωση στους νέους: Πιο πολύ ξέρουν (με κάθε λεπτομέρεια) πόσους δίσκους και πόσους ερωτικούς δεσμούς έχει η Britney Spears, παρά τους ανθρώπους που προχώρησαν την ανθρωπότητα ένα βήμα μπροστά, και εδώ χωράει το «μαθαίνουμε την αλήθεια αλλάζουμε τον κόσμο».

Ο χ. σελιανίτης από τους αρχιτέκτονες (όπου λίγα χρόνια αργότερα έφτιαξε δική του κίνηση, φεύγοντας από το κόμμα) είναι ακόμα πιο οξύς στο θέμα της τυπικής συμμετοχής της νεολαίας στις κομματικές αποφάσεις, της νοοτροπίας που διαμορφώνεται σε κάποια στελέχη, της τεμπελιάς, αλλά και της επέκτασης της δουλειάς μας στις μικρότερες ηλικίες (10-15 χρονών). Ας αφήσουμε ήσυχα τα παιδιά, μέχρι να αποδείξουμε τουλάχιστο ότι μπορούμε με επάρκεια και σοβαρότητα να ασχοληθούμε με τα μεγαλύτερα αδέλφια τους και τους γονείς τους.

Αρκετά κριτική ως προς τη γλώσσα και το μέγεθος των θέσεων είναι και η μαρία κυριακίδου, που θεωρεί πως οι θέσεις αυτές των 60 σελίδων σε μεγάλο μέγεθος δε ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ, μόνο που τις βλέπεις σε απωθούν.

Υπάρχουν επίσης θεματικές τοποθετήσεις που εξετάζουν πολύ ενδιαφέροντα ζητήματα, όπως του φιλόλογου γιώργου ηρακλέους, που καταπιάνεται με τη γλώσσα και τον έλεγχο στη σκέψη των νέων κι αποκρούει το στερεότυπο της λεξιπενίας και της συρρίκνωσης του λεξιλογίου σε 150 λέξεις το πολύ, που δεν έχει επιστημονική βάση, εφόσον ανάγει το γλωσσικό πρόβλημα σε πρόβλημα λεξιλογικό, αντί να το εξετάζει στο βάθος των κοινωνικών αιτιών, που συνδέονται άμεσα με τον τρόπο σκέψης και ζωής της νεολαίας. Κι αναλύει στη συνέχεια αυτές τις αιτίες.

Ένας φοιτητής του αριστοτελείου θέτει το θέμα της αξιοποίησης του διαδικτύου για ιστορικά θέματα –κι απ’ όσο έχω διαβάσει, είναι ο μόνος που θίγει τη σημασία και τη δύναμη του μέσου, έστω και για περιορισμένους σκοπούς αξιοποίησης, καθώς οι θέσεις και τα υλικά της συνδιάσκεψης είδαν τις νέες τεχνολογίες κυρίως υπό το πρίσμα της παραγωγής και των δυνατοτήτων που προσφέρουν, χωρίς να εξετάσουν αναλυτικά την επίδρασή τους στη συνείδηση της νεολαίας και των μαζών γενικότερα.

Ιδιαίτερη είναι κι η επιστολή ενός χορευτή, που σκοντάφτει στο πρακτικό κομμάτι της πρότασης του κόμματος για κατάργηση των ιδιωτικών σχολών στον χώρο του πολιτισμού και εκθέτει σχετικά τον προβληματισμό του, δηλώνοντας ότι έχει καλή διάθεση να βοηθήσει.

Ενώ υπάρχουν άλλες επιστολές, που εξειδικεύουν σε κομμάτια της δουλειάς μας, όπως ο αθλητισμός (του νίκου γεωργόπουλου από την αθλητική εκπομπή του 902) και τα τει.

Ξεχωρίζω επίσης για κάπως συναισθηματικούς λόγους τις επιστολές των μελών του κμε (με φρεσκοεκλεγμένη τότε διοίκηση, αν θυμάμαι καλά, από την οποία δυστυχώς πολλά μέλη δε ζουν πια σήμερα). Ο πρόεδρος του κμε τηλέμαχος λουγγής αναφέρεται στη σύνδεση της νεολαίας με τη μαρξιστική ιδεολογία, ενώ η άνεκε ιωαννάτου αναλύει διάφορες σχετικές τάσεις στη σύγχρονη κοινωνία, ως μέλος της φιλοσοφικής ομάδας του κμε.

Κράτησα για το τέλος δύο επιστολές. Η πρώτη είναι του γιώργου πετρόπουλου (όχι του γνωστού μάλλον), που μας λέει πως είχε αγοράσει πριν οργανωθεί στο κόμμα το πώς δενότανε το ατσάλι, που το σημάδεψε, και πως αν δεν το είχε διαβάσει, δεν ξέρει αν θα είχε οργανωθεί σήμερα. Θέτει ένα προβληματισμό για τα άπειρα μέλη που πέρασαν από την κνε την εποχή της μεταπολίτευσης και αναρωτιέται τι έγινε και δεν έμειναν παρά μόνο ελάχιστοι απ’ αυτούς. Ενώ πιο κάτω διατυπώνει μια σκέψη που με τριβελίζει εδώ και κάποια χρόνια, την έχω εκμυστηρευτεί στη σ. τη δώρα (σσ: χωρίς να μας εξηγεί ωστόσο ποια ακριβώς είναι η σ. η δώρα) για τις θρησκείες που παραληρούν. Μαγείες άσπρες, μαύρες, πράσινες, κόκκινες, φλιντζανούδες, χαρτορίχτρες, αστρολόγοι, μαζί και οι έμποροι ναρκωτικών, έχουν πέσει σαν λάμιες πάνω στην ευάλωτη νεολαία και της πίνουν το αίμα.

Κλείνουμε την αναδρομή μας με την επιστολή του κώστα τρακόσα περί συνείδησης, της φαστ φουντ εποχής και της σχέσης του ‘εγώ’ με το ‘εμείς’ –ο οποίος είναι από τις σχετικά πρόσφατες απώλειες στο δυναμικό της εφημερίδας και τότε υπέγραφε ως μέλος της οργάνωσης βάσης (οβ δηλ όχι κόβας) ριζοσπάστη –την ύπαρξη της οποίας ομολογώ πως αγνοούσα μέχρι πρότινος.

Ασφαλώς η παραπάνω λίστα είναι ενδεικτική και δεν εξαντλεί ούτε κατά προσέγγιση τον προβληματισμό που αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια του διαλόγου.

Μπορείτε επίσης να διαβάσετε ως μπόνους από εκείνη την εποχή την απόφαση της κε για τις εκλογέςτης τοπικής αυτοδιοίκησης του 06’, που νομίζω πως ήταν ένας σταθμός στη διαμόρφωση της λογικής του κόμματος για αυτή τη μάχη κι ήταν ο πρόδρομος κατά κάποιον τρόπο της συγκρότησης της λαϊκής συσπείρωσης, που εμφανίστηκε συνολικά στις επόμενες εκλογές του 10’, κι αποτελεί συνεπώς χρήσιμο βοήθημα εν όψει και των εκλογών του ερχόμενου μάη, που συμπίπτουν με τις ευρωεκλογές.

Η συνδιάσκεψη για τη Νεολαία

Μπορεί η εισήγηση του φαράκου για τη νεολαία στη μεταπολίτευση (με αρκετά προλεκάλτ στοιχεία για τις σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων) να έχει βάλει πολύ ψηλά τον πήχη για τους επόμενους, αυτό δε σημαίνει όμως πως οι σύγχρονες θεματικές συνδιασκέψεις για τη νεολαία στερούνται σημασίας κι ενδιαφέροντος.

Αύριο, σύμφωνα με παλιότερη ανακοίνωση του κόμματος, πραγματοποιείται στην έδρα της κε η πανελλαδική συνδιάσκεψη του κόμματος για τη δουλειά στη νεολαία, που συνδυάζεται με το επικείμενο συνέδριο της οργάνωσης –βάση χρονοδιαγράμματος, θα πραγματοποιηθεί κάποια στιγμή μες στο 14’. Όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση της κετουκε η συνδιάσκεψη αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί θα ασχοληθεί με τα οξυμένα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η νεολαία καθώς και με τη μεγάλη συμβολή που μπορεί να έχει αυτή στην ανασύνταξη του εργατικού - λαϊκού κινήματος και τη συμμετοχή της στην πάλη του λαού, ιδιαίτερα μέσα στις δύσκολες συνθήκες που γέννησε η οικονομική καπιταλιστική κρίση.

Η τελευταία φορά που έγινε αντίστοιχη  κομματική δουλειά ήταν τον οκτώβρη του 2005’, πριν από το ένατο συνέδριο της κνε, σε μια διαδικασία που είχε κάποιες διαφορές από τη σημερινή και έλαβε χώρα σε αρκετά διαφορετική περίοδο, αλλά κατέληξε σε βασικά συμπεράσματα που παραμένουν άκρως επίκαιρα μέχρι σήμερα. Σε κάθε περίπτωση η συνδιάσκεψη αυτή αποτελεί το μέτρο για τον έλεγχο της δουλειάς και την επίτευξη στόχων στο διάστημα που μεσολάβησε. Γι’ αυτό προτού καταθέσει κάποιες δικές της σκέψεις η κε του μπλοκ, κρίνει σκόπιμο να ανατρέξει στα βασικά ντοκουμέντα εκείνης της συνδιάσκεψης και να υπογραμμίσει κάποια σημεία με ξεχωριστή σημασία.

Σε αυτό θα μας βοηθήσει ο σύνδεσμος σε αυτή τη σελίδα, που παραπέμπει με τη σειρά της σε τέσσερα βασικά κείμενα: το κείμενο των θέσεων της κε για τη συνδιάσκεψη, την εισήγηση της κε, όπου διευκρινίζονται κι εξειδικεύονται ζητήματα που ανέκυψαν κατά τη διάρκεια του διαλόγου, εντός κι εκτός οργάνων, την απόφαση στην οποία κατέληξε η συνδιάσκεψη κι ένα πλήρες, αναλυτικό πλαίσιο πάλης με σύγχρονα αιτήματα για όλο το φάσμα δραστηριοτήτων και πτυχών της καθημερινής ζωής των νέων: από τη μόρφωση και την εργασία, μέχρι τον πολιτισμό, τον αθλητισμό, τον ελεύθερο χρόνο και μια σειρά άλλα ζητήματα.

Τα τέσσερα κείμενα σε μεγάλο βαθμό αλληλεπικαλύπτονται κι αναπόφευκτα επαναλαμβάνονται σε κάποια σημεία. Ο κανόνας αυτός σπάει κυρίως στο κείμενο της εισήγησης, που είναι από τη φύση του συγκεκριμένο κι επεξηγηματικό.

Ας δούμε μερικά βασικά σημεία.

Τα ντοκουμέντα εξετάζουν τον κοινωνικό χαρακτήρα της νεολαίας, που «δε συνιστά ξεχωριστό κοινωνικό στρώμα ούτε τάξη». Διαπιστώνεται πως «λόγω της θέσης της στην κοινωνία η νεολαία και το κίνημά της δεν μπορεί να προβάλλει αυτοτελή πρόταση διεξόδου, παρά μόνο ως αναπόσπαστο στοιχείο της εργατικής τάξης και του εργατικού κινήματος», σε αντίθεση δηλ με το λάθος και την ουτοπία που περιείχαν απόψεις που καλλιεργήθηκαν για τον αυτόνομο επαναστατικό ρόλο της νεολαίας και αντιπαρέθεταν τη νεολαία στο εργατικό κίνημα.

Τα ντοκουμέντα αναγνωρίζουν ως κύριο και βασικό χαρακτηριστικό της νεολαίας τη μεταβατικότητα και την κινητικότητα στους προσανατολισμούς της, την αστάθεια και τη ρευστότητα που την χαρακτηρίζουν, ορισμένα χαρακτηριστικά στην ψυχολογία, στις αναζητήσεις, στον τρόπο ζωής. Καταλαβαίνει κανείς πως αν αυτά ίσχυαν οκτώ χρόνια πριν, σήμερα η τάση αυτή έχει ενισχυθεί στο πολλαπλάσιο εξαιτίας της κρίσης, της ανεργίας, των εκτεταμένων μορφών ημιαπασχόλησης και των συνεπειών τους.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η κε επεκτείνει τα όρια της νέας γενιάς έως τα 35 χρόνια, παίρνοντας υπόψη της ότι έχει ανέβει το όριο ηλικίας που οι νέοι φτιάχνουν οικογένεια, έχει ανέβει ο μέσος όρος ηλικίας απόκτησης παιδιών, μολονότι οι νέοι σήμερα ενηλικιώνονται πιο γρήγορα. Παράλληλα διαπιστώνεται η ανάγκη να ξεκινήσει η δουλιά του Kόμματος και της KNE συστηματικά και μελετημένη στις ηλικίες των 10 έως 15 χρόνων στα χνάρια της πείρας των νέων πρωτοπόρων –αν και σήμερα δεν υπάρχει δυνατότητα να προωθήσουμε τη μορφή δουλιάς που είχαμε χρησιμοποιήσει παλαιότερα, λόγω υποκειμενικών αδυναμιών κι όχι γιατί δεν υπάρχει θετική πείρα.
Σήμερα μπορεί να μην έχουν γίνει θεαματικά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση, είχαμε ωστόσο μια πρώτη κίνηση στο φετινό διήμερο, με την μαζική παρουσία μικρών παιδιών στον χώρο της κατασκήνωσης, χωρίς κηδεμόνα, υπό την επίβλεψη παιδαγωγού. Άλλωστε τα όρια αυτά διαμορφώνονται ευέλικτα κάθε φορά, ανάλογα και με τις ανάγκες της οργάνωσης –πχ στο διάστημα αμέσως μετά την κρίση και τη διπλή διάσπαση του 89-91.

Αναγνωρίζονται επίσης ιδιομορφίες που εμφανίζει σήμερα η νεολαία κάτω από την επίδραση του συστήματος αξιών και κανόνων της καπιταλιστικής κοινωνίας, στο τρόπο έκφρασης, ενδυμασίας, συμπεριφοράς, οι επιδράσεις από την τυποποίηση στην ενημέρωση και πληροφόρηση, από την καλλιέργεια στρεβλού καταναλωτισμού. Καθώς επίσης πως δεν πρέπει να απευθυνόμαστε στη νεολαία με τον ίδιο τρόπο που απευθυνόμαστε στις μεγαλύτερες ηλικίες, η ανάγκη εξειδίκευσης της γενικής πολιτικής κατά κατηγορία νεολαίας, ώστε να δημιουργείται σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος της αντιιμπεριαλιστική, αντιμονοπωλιακή, σε τελευταία ανάλυση, αντικαπιταλιστική συνείδηση.

Εκτιμάται πως «με βάση την ταξική διάρθρωση της ελληνικής καπιταλιστικής κοινωνίας, το μεγαλύτερο μέρος της νεολαίας προέρχεται, ανήκει ή προσεγγίζει τη σύγχρονη εργατική τάξη», ενώ επίσης «αυξάνεται γοργά το ποσοστό της μισθωτής εργασίας, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας ανήκει στην εργατική τάξη».

Με βάση τα παραπάνω καθορίζεται ως καθήκον η δράση του κόμματος και της κνε για τα προβλήματα της νεολαίας να στραφεί σε δυο βασικές κατευθύνσεις: το εργατικό κίνημα, από τη μια, και, από την άλλη, το κίνημα των παιδιών και των νέων, που βρίσκονται στη διαδικασία της μάθησης. Να συμβάλλουμε στο συντονισμό ανάμεσα στο εργατικό κίνημα με τους νέους εργαζόμενους, με τους νέους που είναι στη διαδικασία της μάθησης και των σπουδών.

Στο κομμάτι της στρατολόγησης η συνδιάσκεψη ζητά να ριχτεί ειδικό βάρος στις κλαδικές ΟΒ των εργαζομένων, με στόχο τον πολλαπλασιασμό και την ανάπτυξή τους και οι συνοικιακές ΟΒ να έχουν κύριο προσανατολισμό στην εργαζόμενη νεολαία, με προγραμματισμό. Εξηγεί πως μετά τη διπλή κρίση που πέρασε η κνε ξεκίνησε ουσιαστικά από την αρχή, αφού έμεινε με λίγες δυνάμεις, χωρίς να έχει απολέσει τη συνέχεια και τη διαδοχικότητα της πείρας. Και θεωρεί φυσικό η νέα περίοδος της κνε να οδηγήσει στην αυξημένη συμμετοχή της σχολικής νεολαίας στις γραμμές της σε σύγκριση με τους νέους εργάτες, καθορίζοντας ως ζήτημα πριν απ' όλα ευθύνης του Κόμματος να διασφαλίζει, ώστε η ανάπτυξη της ΚΝΕ να στηρίζεται στη συμμετοχή νέων εργατών, νέων ανέργων.

Ταυτόχρονα θέτει το πρόβλημα της βαθύτερης αφομοίωσης των νέων Κνιτών, που δε συμβαδίζει με την αύξηση των γραμμών της οργάνωσης, εκτιμώντας πως το ζήτημα αυτό δεν αφορά αποκλειστικά την κνε. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται η ιδεολογική δουλειά και η πλούσια πολιτιστική δραστηριότητα, που πρέπει να πάρουν τη μορφή μορφωτικού ρεύματος μέσα στο Κόμμα και την KNE, ώστε να διαδίδονται πλατιά στη νεολαία, να καλλιεργήσουν τη δίψα για πολιτική μόρφωση και πολιτιστική ανάπτυξη (…) ώστε τα μέλη και στελέχη της KNE να «ξεχωρίζουν» για το πολιτικό, πολιτιστικό μορφωτικό τους επίπεδο. Τονίζεται επίσης ότι η διαπαιδαγώγηση της νεολαίας και ειδικότερα της ΚΝΕ γίνεται κυρίως με έργα και το προσωπικό παράδειγμα των στελεχών και μελών του κόμματος.

Παράλληλα μπαίνει ως καθήκον η συστηματική δουλιά για τη μαρξιστική κατάρτιση των κομμουνιστών εκπαιδευτικών που πρέπει να επεκταθεί και σε θέματα παιδαγωγικής, ψυχολογίας, κτλ, εκτός από τα βασικά ζητήματα οικονομίας, φιλοσοφίας και πολιτικής, σε έναν κλάδο όπου το βασικότερο ζήτημα είναι η κυριαρχία του συντεχνιασμού σε όλες τις βαθμίδες.

Για να συγκροτηθεί αυτό το μορφωτικό ρεύμα πρέπει να συμβάλλουν σύντροφοι με ικανότητες που δεν έχουν εντοπιστεί και αξιοποιηθεί, να διαμορφωθούν ομάδες δουλιάς με φίλους, οπαδούς και άλλους αγωνιστές που θέλουν να προσφέρουν, επιστήμονες, διανοούμενους, κτλ, δίπλα στα τμήματα της κε, του κσ και των επιτροπών πόλεων και περιοχών. Να αναζητηθούν ανοιχτοί η κλειστοί χώροι και στέκια, μορφές μαζικής παρέμβασης όπως οι μαρξιστικοί όμιλοι, να αξιοποιηθούν το ραδιόφωνο και η τηλεόραση του 902, τα ‘ΘΕΜΑΤΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ, η οργανωτική επιτροπή του φεστιβάλ.

Από όλα τα παραπάνω κάποια μέτωπα προχωρούν (βασανιστικά) αργά αλλά σταθερά το τελευταίο διάστημα, ενώ σε άλλα έχουν γίνει ελάχιστα βήματα σε εμβρυακό στάδιο. Αναφέρω ενδεικτικά την αξιοποίηση του συρμού, που έκλεισε μετά από λίγα χρόνια και τη δημιουργία μαρξιστικών ομίλων, που έμεινε στις καλένδες –κρατώντας προς το παρόν την ιδεολογική, επιμορφωτική δουλειά εντός των γραμμών της οργάνωσης, χωρίς να έχει απλωθεί παραέξω.

Όπως είπαμε εισαγωγικά τα ντοκουμέντα καλύπτουν μια ευρεία γκάμα θεμάτων (που δεν είναι καν εύκολο να αναφερθούν ονομαστικά), χωρίς να έχουν πάντα όμως την ευχέρεια να εμβαθύνουν στον επιθυμητό βαθμό. Γι’ αυτό η εισήγηση παραδέχεται ότι υπάρχουν ορισμένα τμήματα του κειμένου έχουν ελλείψεις και χρειάζονται και θέλουν παραπέρα επεξεργασία και προσθέτει πως το πλαίσιο πάλης δε θα μείνει «ακίνητο».

Από τα επιμέρους μέτωπα που αναφέρονται, προσωπικά ξεχωρίζω το κομμάτι που αναφέρεται στις ένοπλες δυνάμεις, όπου μπαίνει ως αίτημα και στόχος πάλης η πλήρης κατοχύρωση των συνταγματικών δικαιωμάτων, της ίδρυσης συνδικαλιστικών ενώσεων στο μόνιμο προσωπικό, της εκλογής επιτροπών φαντάρων κι υπαξιωματικών για ζητήματα που αφορούν τη διαβίωσή τους και την πρόσληψη μόνιμου, πολιτικού προσωπικού για τις βοηθητικές εργασίας.

Τα αιτήματα αυτά μπορούν να επαναδιατυπωθούν αυτούσια σήμερα, καθώς δεν έχουν ικανοποιηθεί στο παραμικρό.

Ξεχωρίζω επίσης δύο ακόμα στόχους πάλης:

-το αίτημα αποδέσμευσης της ελλάδας από το νατο και την εε.

-την κατάργηση της επιχειρηματικής δραστηριότητας στον χώρο των μμε και την αφαίρεση από τα μονοπώλια των δημόσιων συχνοτήτων που τους έχουν παραχωρηθεί.

Αξίζει επίσης να σταθούμε σε μερικά ακόμα σημεία.
Τα ντοκουμέντα ανακοινώνουν στα πλαίσια του προγραμματισμού για το επόμενο διάστημα πως το 08’, που συμπληρώνονταν τα 90χρονα του κόμματος, θα ήταν χρονιά αφιερωμένη στις νέες ηλικίες, με αφετηρία το φεστιβάλ του 07’ που θα ήταν κατ’ εξαίρεση κοινό για κνε και κκε. Σύμφωνα με αυτά, το φεστιβάλ εκείνης της χρονιάς ονομάστηκε φεστιβάλ κκε-κνε (κι όχι κνε οδηγητή), πυροδοτώντας τις πάντα έγκυρες αναλύσεις των διάφορων καλοθελητών για υποβάθμιση της νεολαίας, του οδηγητή και του σχετικά αυτόνομου ρόλου τους.

Η εισήγηση περιείχε επίσης ειδικό υποκεφάλαιο για την ενίσχυση του επαναστατικού χαρακτήρα της κνε –χωρίς φυσικά να υπονοείται ότι μέχρι τότε είχε λειψά επαναστατικά χαρακτηριστικά, όπως ίσως θα έσπευδαν να μεταφράσουν άλλοι καλοθελητές σήμερα.

Κι αναφέρει εύστοχα: ο επαναστατικός χαρακτήρας της KNE κρίνεται σε πολλά επίπεδα ταυτόχρονα. Όχι μόνο στην υιοθέτηση του σκοπού του σοσιαλισμού, αλλά και στην ικανότητα να συνδέεται πλατιά με τις μάζες της νεολαίας, να ασκεί πρωτοπόρο καθοδηγητικό ρόλο στους αγώνες για τα προβλήματά της. Να ετοιμάζει, δίπλα στο Κόμμα, τη νέα γενιά των κομμουνιστών που θα σηκώσουν στις πλάτες τους το καθήκον του αγώνα για το σοσιαλισμό. Να συμβάλλει στην αγωνιστική ανάταση της νεολαίας.

Ταυτόχρονα επισημαίνεται σε άλλο σημείο: το ΚΚΕ θεωρεί ότι δεν υπάρχουν πολλές ριζικές εναλλακτικές λύσεις και προοπτικές, μπορεί να υπάρχουν πολλές μορφές αγώνα, διαφορετικά καθήκοντα στη μια ή στην άλλη φάση της ενιαίας πορείας, διάφορες μορφές προσέγγισης της εναλλακτικής λύσης. Όμως η ίδια η εναλλακτική λύση πρέπει να είναι σαφώς αντικαπιταλιστική, δηλαδή σοσιαλιστική.

Ας μνημονεύσουμε τέλος πως τα ντοκουμέντα σημείωναν την ανάγκη εμβάθυνσης στο ζήτημα της κοινωνικής θέσης της νεολαίας σε συνδυασμό με την όλη εξέλιξη του ελληνικού καπιταλισμού τα τελευταία 15 χρόνια κι ακόμα ευρύτερα, από την πτώση της χούντας και μετά, οπότε επιταχύνεται η πορεία ενσωμάτωσης της Ελλάδας στην ΕΟΚ και στη συνέχεια στην ΕΕ και με τη θέση της Ελλάδας στο καπιταλιστικό σύστημα. Ζητήματα στα οποία θα εμβαθύνει το Κόμμα, με βάση και τις ιδιαίτερες μελέτες που αποφάσισε το 17ο Συνέδριο.

Δυστυχώς απ’ όσο γνωρίζω, δεν έχει γίνει ακόμα κάποια ολοκληρωμένη μελέτη της πορείας του ελληνικού καπιταλισμού ή τουλάχιστον δεν έχει δημοσιοποιηθεί προς τα έξω.

Όπως σημείωνε βέβαια κι η εισήγηση της κε, υπήρχε επίγνωση πως με τη συνδιάσκεψη δεν τελειώνουμε με την επεξεργασία των καθηκόντων και του προγράμματος δράσης. Απεναντίας με μια έννοια, τώρα αρχίζουμε πιο συστηματικά, πιο προσαρμοσμένα στις εξελίξεις, πιο σχεδιασμένα την εξειδίκευση της στρατηγικής μας στη νεολαία. Και με αυτή την έννοια παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον κι η συνέχεια αυτής της δουλειάς εσωκομματικά με κορύφωση την αυριανή πανελλαδική συνδιάσκεψη.

Τα υπόλοιπα θα τα δούμε εν καιρώ. Οι σφοι αναγνώστες μπορούν εν τω μεταξύ, μαζί με όλα τα παραπάνω, να διαβάσουν ως έξτρα υλικό.

Την ομιλία της αλέκας στο φεστιβάλ εκείνης της χρονιάς, το πρώτο μετά το θάνατο του χαρίλαου, που έγινε ενάμιση μήνα πριν την πραγματοποίηση της συνδιάσκεψης.

Μια ομιλία της τότε γγ σε σύσκεψη εκπαιδευτικών, που καταπιάνεται με παρόμοια ζητήματα.

Ένα άρθρο του λουκά σε δύο συνέχειες στο ριζοσπάστη για τις αξίες και τα ιδανικά ως βασικό πεδίο δράσης για την προσέγγιση της νεολαίας.

Και μπόνους (αν και κάπως άσχετο) την ανακοίνωση του κόμματος και το άρθρο του ριζοσπάστη μετά την κατάκτηση του ευρωμπάσκετ εκείνης της χρονιάς από την εθνική ομάδα.