Ερνέστο τον ελέγανε ή Νίκο

Τέσσερα πράγματα αυξάνονται εκθετικά γύρω μας. Το σύμπαν, η ανοησία, οι πολιτικές διεργασίες - ανακατατάξεις και η σχετική αρθρογραφία στον Ρίζο και την ΚΟΜΕΠ, που χωρίζεται μεθοδολογικά σε δύο υποείδη: α. διεργασίες στο αστικό πολιτικό σκηνικό και β. διεργασίες στον οπορτουνιστικό χώρο. Στο τέλος κάθε ανάλυσης του (μικρο)αστικού χυλού, μένει ένας σοσιαλφιλελέ φασίστας με αριστερές κορόνες, που σημαίνει πως αρκεί μόλις ένας για να τον ξαναφτιάξουμε -αν και χρειάζονται δυο-τρεις ως άλλοθι πολυφωνίας- αρκεί να βρούμε έναν επιχειρηματία να χρηματοδοτεί τα ιδανικά τους, δηλαδή το καπιταλιστικό συμφέρον του.

Η κε του μπλοκ πίστευε ανέκαθεν πως ο οπορτουνιστικός χυλός έχει λίγη γεύση-πλάκα παραπάνω και περισσότερα ιδεολογικά προσχήματα, μακριά από το χρήμα και τις καρέκλες της εξουσίας -και ας μη γεννήθηκε ακόμα δύναμη να τα βάλει με τις μικρο-εξουσίες και τους βοναπαρτίσκους του χώρου. Διεργασίες-διεργασίες, δε μας άφησαν στιγμή να χαρούμε τη ζωή. 

Οι διεργασίες αυτές βέβαια είναι ως επί το πλείστον διασπάσεις και ελάχιστες συμμαχίες που έχουν μέσα τους το σπέρμα της επόμενης διάσπασης. Το πρόβλημα είναι πως συντελούνται με τέτοια συχνότητα που είναι δύσκολο να τις παρακολουθήσεις, εκτός αν είσαι μερακλής και ρέκτης του είδους. Για το μέσο κοινό, όμως, μέχρι να χωνέψει μία διάσπαση, έχουν γίνει άλλες δύο.

Δεν έχω πρόχειρη τη μελέτη του Γκίκα για τον Μεσοπόλεμο, για να ανατρέξω στο σχετικό απόσπασμα, αλλά θυμάμαι ένα στατιστικό για τις πολυάριθμες οργανώσεις του τότε εξωκοινοβουλίου -τροτσκιστές, αρχείοι και λοιπές διασπάσεις- ότι είχαν κατά μέσο όρο μια διάσπαση ανά τρία χρόνια. Ή ότι ο μέσος όρος οργανωτικής ζωής κάθε μέλους έφτανε τα τρία χρόνια, προτού αλλάξει χώρο και μεταπηδήσει σε άλλη. Ένας διαχρονικός χρυσός κανόνας που δεν πρέπει να έχει αλλάξει θεαματικά, ως προς τα ποσοτικά του μεγέθη, στις μέρες μας.

Ένας από τους λόγους που πέτυχε το αφιέρωμα του Λαϊκού Στρώματος στον Αριστερισμό -πέραν της πολυετούς βασανιστικής αναμονής να ωριμάσουν οι συνθήκες για το περιβόητο τρίτο μέρος- είναι ότι έλυνε κάποιες βασικές απορίες του αναγνώστη για το πολύχρωμο μωσαϊκό και τις δαιδαλώδεις διακλαδώσεις ενός Λαβύρινθου, όπου χρειαζόσουν το νήμα της Αριάδνης για να βγάλεις άκρη -πριν τους βρει ο Μινώταυρος του Γιάνη και το εικονογραφημένο WOW. Με άλλα λόγια το ΛΣ σου έδινε -χοντροκομμένα έστω- έναν μπούσουλα για να βρεις τα διακυβεύματα, τα επίδικα και τις απαυτώσεις κάθε συλλογικότητας.

Αλλά αυτά είναι σαν τις ξένες γλώσσες: λίγο να τα αφήσεις, σε αφήνουν. Ούτε μια επταετία μετά από το τελευταίο επικαιροποιημένο μέρος του πονήματος έχουν βγει ένα σωρό καινούρια φρούτα αγνώστου προέλευσης στον μέσο αναγνώστη, που μένει ενεός μπροστά στην εκάστοτε Αναμέτρηση, τη Συνάντηση, τη Μετάβαση, το Σχέδιο Κ κοκ. Ενώ κάποιοι σοβαροφανείς ατσίδες αναρωτιούνται γιατί δε βρήκε προφητικά θέση στο αριστερόμετρο το ΜεΡΑ25 που ιδρύθηκε αργότερα!

Που κι έτσι να μην ήταν, είναι ζήτημα αν θα χωρούσε το προσωποπαγές μόρφωμα ενός αστού νάρκισσου, που είχε άλλες φιλοδοξίες, κεϊνσιανές καταβολές, πασοκικό παρελθόν και μέλλον και βασικό τρίπτυχο το «ειρήνη-ρεύμα-στέγη» κατά της Δεξιάς (και πάλι wow), επειδή είναι η μοίρα του σακατεμένη και έμπλεξε με την άχαστη κατάρα της ΑΡΑΣ -μεταγραφή αεροδρομίου- και τα υπαρξιακά της προβλήματα.

Εδώ είναι ζήτημα αν -γιατί και με ποια κριτήρια- πρέπει να εντάσσεται στο κυρίως εξωκοινοβούλιο το ΣΕΚ και η παροιμιώδης επαναστατική του αισιοδοξία, που ανακαλύπτει παντού νίκες και πετάει από κορυφή σε κορυφή, μαυρίζοντας δεξιούς και οργανώνοντας ανατροπές.

Τέλος πάντων, έχει σαφώς περισσότερη πλάκα να ψάχνεις τις διαφορές της ΑΡΑΣ και της ΑΡΑΝ -το «κλασικό» αστείο για τον στρατό και το ναυτικό του ή το αμφίβολο χιούμορ για τη διαβόητη «μαϊμού της ΑΡΑΝ»- από το να προσπαθείς να βρεις με τον μεγεθυντικό φακό μια διαφορά μεταξύ ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και ΝεΑΡ που δεν έχουν καμία απολύτως. Ούτε και οι άλλοι έχουν, αλλά έχουν πλάκα τουλάχιστον. Και μπόλικα ιδεολογικά προσχήματα, για όλα αυτά που αγωνιστήκαμε -το ’να, τ’ άλλο...

Στον αντίποδα, τα αστικά κόμματα δεν έχουν ακριβώς πλάκα, γιατί είναι της πλάκας μηχανισμοί και τέλος πάντων παραέχουν πλάκα από μόνα τους, για να κάνεις σοβαρή πλάκα από πάνω.

Για παράδειγμα: είναι φαιδρό άτομο ο Κασσελάκης; Αυταπόδεικτα ναι. Τόσο φαιδρό που έχει καλές πιθανότητες κάποια μέρα να γίνει και πρωθυπουργός. Μην το γελάτε, γιατί ό,τι χλεύασε το αριστεροχώρι -από ΓΑΠ μέχρι Κούλη- τελικά το λουστήκαμε.

Προσφέρεται η περίπτωση Κασσελάκη για πλάκα και χιούμορ υψηλής ποιότητας; Όχι, για μια σειρά λόγους.
Αφενός είναι ένα πολύ σοβαρό σχέδιο made in USA, που αφήνει παρακαταθήκη, ακόμα και αν αποτύχει παταγωδώς ο ίδιος. Δεύτερον, γιατί κρίνεται για τις θέσεις του και όσο και αν ψάξεις να βρεις πού διαφέρουν αυτές των άλλων, θα μείνεις με τη χαρά της αναζήτησης. Και τρίτον -ως συνέχεια του δεύτερου- γιατί υπάρχει μια γενική άμιλλα γελοιότητας και είναι πολύ δύσκολο να βρεις τον πιο καταγέλαστο από όλους.

Είναι αυτοί που έφαγαν στη μάπα αδιαμαρτύρητα τόσα χρόνια την προσωπολατρία για τον Αλέξη -το παιδί, που το φαρμάκωσαν, που έβγαλε έρπη, που μας αγάπησε, θα μας σώσει πάλι απ’ τη σκλαβιά κτλ- και έστρωσαν τον δρόμο στον (διάττοντα) αστέρα -aka Stefanos;
Είναι ο αρκουδιάρης που έκανε θεό τον Αλέξη, μαζί με έναν στρατό τρολ, αλλά τώρα άρχισε τα αμένσιωτα υπονοούμενα για το έκπτωτο είδωλο;

Ή μήπως ο Αλέξης που ήθελε έναν ελεγχόμενο διάδοχο να πετάξει τα βαρίδια για να επανέλθει καβάλα στο πράσινο άλογο της ενωμένης κεντροαριστεράς, αλλά τώρα στοιχίζεται με τα βαρίδια και νιώθει πως την πάτησε όπως κάποτε ο Αλέκος με τον μικρό (τότε) Αλέξη;
Ή ο Πολάκης που εκτιμά ότι τους στοίχισε η υπερπροβολή της ζωής του προέδρου και της ερωτικής του επιλογής; Ή τα τρολ που το έκαναν γαργάρα -φαντάσου όμως να ’ταν στη θέση του κάποιος του ΚΚΕ, ε; Τα μισά να έλεγε...
Ή αυτοί που έβγαλαν... «απεργιακό φύλλο» της Αυγής με τον Πλουμπίδη;

Ή ο Στέφανος που του άρεσε το παιχνίδι των εκλογών και δηλώνει υποψήφιος για τον ενιαίο φορέα της Κεντροαριστεράς που δεν έχει συγκροτηθεί ακόμα; Και αν έβαζε απευθείας για πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ;
Ή μήπως αυτοί που μας ζάλιζαν τον έρωτα (που είναι συνώνυμο της επανάστασης) με τον ύμνο της ενότητας και διαλύονται στα εξ ων συνετέθησαν, για να μπολιάσουν ως πολιτική κοπριά το ΠΑΣΟΚ; Love will tear us apart again. Αν και μάλλον ταιριάζει καλύτερα κάτι από το Μεγάλο μας Τσίρκο.

Ναι, προφανώς στο τέλος τον διαγωνισμό θα τον πάρει ο Στέφανος, που αφήνει αντάρτικα γένια, να μοιάζει μάχιμος ηγέτης. Γιατί δεν έχει ιδέα πού βρίσκεται, κάπως σαν τον Αιγύπτιο στο Αστερίξ Λεγεωνάριος -τρίχες στο σαγόνι!- και χρειάζεται διαρκώς μετάφραση.

Γιατί ο σεναριογράφος τον βάζει να πει ότι έχει διαβάσει το Κράτος και Επανάσταση -έχει σα στάμπα τη ζωή του σημαδέψει- αντί να μας μιλήσει για το αγαπημένο του Αστερίξ. Είναι από αυτά που έγραψε ο Γκοσινί ή από τα μεταγενέστερα, που έγραψε μόνος του ο Ένγκελς, μετά τον θάνατο του Ρενέ;
Και όχι γιατί κλείνει την Αυγή -που δεν την διάβαζε κανείς πια- αλλά γιατί δε θα μπορούσε να την βρει καν στον πάγκο του περιπτερά, χωρίς βοήθεια από το κοινό ή να αναγνωρίσει έστω ποιος την κρατά στη φωτογραφία. Ερνέστο τονε λέγανε ή Νίκο;

Ποιος Τσίπρας σε κρατά και ποιο τσογλάνι;
Απόψε που βαράν τον Μπελογιάννη.
Παπάγος και Πλαστήρας αγκαλιά (2)

Και να σου πω κάτι; Τις έχουν κάνει πολύ δύσκολες στις μέρες μας τις εξετάσεις για να πάρεις αριστερή υπηκοότητα. Μα είναι θέματα αυτά; Δε θα τα έβρισκαν ούτε καν τα (δέκα) μέλη της νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ.
Πλουμπίδης, Μπελογιάννης, ποιοι είναι όλοι αυτοί;
Δεν πειράζει, αρκεί να θυμάστε ότι τους έφαγε όλους ο Ζαχαριάδης, για να περάσετε τις εξετάσεις.
Πότε έκανε τέτοιο πράγμα ο σύντροφος Κώστας;

Ο Στέφανος είναι αυτό που είναι και όση πλάκα κι αν έχει η ιστορία της με το ζόρι μεταμόρφωσής του σε πολιτικό ον, το έχουμε ξαναδεί σαν στόρι στο Χόλιγουντ, με μεγαλύτερη επιτυχία. Αλλά το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό και πιο μεγάλο, είναι ότι το υπαρξιακό τέλμα και τα προβλήματα του χώρου δεν οφείλονται στη φαιδρότητα του Κασσελάκη, απλώς αντανακλώνται σε αυτήν.

Την ίδια στιγμή το ΠΑΣΟΚ περιμένει το φιλί του Δούκα, για να ξαναγίνει πριγκιπόπουλο με υπουργεία και να μην είναι πια ο βάτραχος που την πληρώνει όταν πλακώνονται τα βουβάλια για τις κυβερνητικές θέσεις. Κάνει πράξη την τακτική του φοκισμού και το επαναστατικό σύνθημα «ένας, δύο, χίλιοι υποψήφιοι πρόεδροι του Κινήματος». Κι αν κάποιοι απορούν γιατί έχει τόσους εσωτερικούς κλυδωνισμούς, αφού είναι το μόνο διψήφιο κόμμα που δεν είχε πτώση ποσοστών, είναι γιατί αγνοούν τις εργοστασιακές του ρυθμίσεις, που είναι (συντροφικά) μαχαιρώματα μέχρι τελικής πτώσης, ως κανονικότητα, εφόσον δεν παλεύει για την επιβίωσή του. Για τις θέσεις ρε γαμώτο...

Κι έτσι η ΝΔ περνά προς το παρόν απαλά τη δική της ήττα. Με έναν προβλεπόμενο ανασχηματισμό. Με την αναμενόμενη γκρίνια για το κενό στα ακροδεξιά και την αχρείαστη κεντροαριστερή γλάστρα στην προεδρεία της Δημοκρατίας. Με τον Σαλμά να ανακαλύπτει -τώρα που έμεινε στον πάγκο- ότι η κυβέρνηση δεν κάνει πολιτική για τους πολλούς -πωπω, αλήθεια; Και τον Αυγενάκη να δείχνει τι εστί εξουσία -όχι ως υπαλληλικό προσωπικό των πραγματικών αφεντικών, αλλά ως νοοτροπία. Φαντάσου δηλαδή να μην υπήρχε και βίντεο, πώς θα αντιδρούσε για να το καλύψει...

Κάποιοι λένε πως η ΝΔ έχασε ενώ έπαιζε χωρίς αντίπαλο, σε αυτό το ιδιότυπο εναμισοκομματικό σύστημα. Κι άλλοι πως ο βασικός της αντίπαλος είναι εντός των τειχών και με πρωθυπουργική πείρα σε αυτό το παιχνίδι.

Όσο για τον πραγματικό τους εχθρό, θα έπρεπε να τους έχει πάρει όλους παραμάζωμα.
Αλλά ας το δούμε ξεχωριστά σε κάποια άλλη ανάρτηση.

Υστερόγραφο

Τελικά για "αδιάφορες κάλπες" οι ευρωεκλογές δίνουν μια χαρά ειδήσεις και εξελίξεις, σε μια σειρά χώρες της Ευρωλάνδης.
Στη Γαλλία στήνεται μια καρικατούρα Λαϊκού Μετώπου (που έγινε μια φορά ως τραγωδία, με το ΚΚ να βγαίνει εκτός νόμου από την κυβέρνηση του Μπλουμ και τώρα επαναλαμβάνεται σα φάρσα). Το... ΛΜ αποσύρει μονομερώς τους βουλευτές του, διευρύνοντας το Μέτωπο προς τον Μακρόν -που δεν έχει δεσμευτεί να κάνει το ίδιο- σε μια κίνηση που θυμίζει την τακτική ουράς της ΕΔΑ στην Ένωση Κέντρου. Ενώ στη Βολιβία μια κυβέρνηση τύπου ΑΑΔΜ (ή που του μοιάζει κάπως) απέτρεψε στον δρόμο, μαζί με τον λαό, ένα πραξικόπημα, πριν διατυπωθεί η υποψία πως κινούσε η ίδια τα νήματα εξαρχής -όχι από κάποιον τυχαίο, αλλά από τον ίδιο τον Έβο Μοράλες...

Και στο βάθος ο Τρίτος Παγκόσμιος μας γελά ειρωνικά, με το βλέμμα στο κενό να συναντά την άνοια του Μπάιντεν και την "παράνοια" του Τραμπ.

Ο Σύριζα και το Πολυτεχνείο

Δημοσιεύτηκε στην Κατιούσα

Η “κατάληψη Πολυτεχνείου” δανείστηκε το όνομα, το χώρο και τα σύμβολα της εξέγερσης του 73′, για να τα προστατέψει -λέει- από τις οργανώσεις που τα καπηλεύονται. Στις ανακοινώσεις της ζητάει “τρόφιμα και τσιγάρα” από τον κόσμο, με την ιστορία να επαναλαμβάνεται ως φάρσα και τραγωδία μαζί. Και το πιο σημαντικό: οδηγεί την κουβέντα στην ουσία, τα κρίσιμα ζητήματα που καίνε τον κόσμο.

–Πότε θα έρθει ο Μαλάμης κι οι οικοδόμοι; Τι θα γράφει η Πανσπουδαστική νο 9; Πότε θα βγάλει νέο τραγούδι ο Πανούσης για το Χημείο; Θα πούμε επιτέλους κάτι για το ΚΚΕ; Ως πότε θα κρατάει αυτή η ασυλία του;

Και το πιο εντυπωσιακό είναι πως δεν υπάρχει καμία αναφορά -παρά μόνο κάτι ξώφαλτσες για ξεκάρφωμα- στην κυβέρνηση και το Σύριζα. Μα ποιος κυβερνάει τέλος πάντων αυτόν τον τόπο;
Η σχέση του Σύριζα -από όταν έγινε κυβέρνηση- με το Πολυτεχνείο πετάει από κορυφή σε κορυφή και σκάβει όλο και πιο βαθιά στον πάτο.

Μια χρονιά είχε απαλειφθεί εντελώς τυχαία -κοίτα να δεις- κάθε αναφορά στις ΗΠΑ και το ρόλο που έπαιξαν για την επικράτηση της χούντας.
Τη δεύτερη χρονιά έστειλαν στα κλεφτά τον Τσίπρα στο Πολυτεχνείο, μαζί με τους ασφαλίτες της προσωπικής του φρουράς, να καταθέσει στα μουλωχτά στεφάνι, για να πουλήσει μούρη ως ο πρώτος πρωθυπουργός που τολμάει να το κάνει -που ακόμα κι αυτό λαθροχειρία ήταν, αλλά ποιος ασχολείται με λεπτομέρειες.

Στην πορεία που ακολούθησε, τα μπλοκ του Σύριζα ήρθαν κι αυτά σχεδόν incognito, έσκασαν μύτη κάπου προς το τέλος και μπήκαν πίσω από τα μπλοκ των κομμουνιστών, για να γλιτώσουν τη γιούχα. Ούτε δεξιά, ούτε αριστερά, ο μόνος δρόμος είναι πίσω απ’ τα παιδιά.

Φέτος, με τις αναμνήσεις από το ταξίδι στις ΗΠΑ ακόμα νωπές, κανείς Συριζαίος δε θα τολμούσε να σκάσει μύτη στο τριήμερο του Πολυτεχνείου. Εκτός κι αν έκαναν το σύστημα-λαγός, σαν τη νεολαία ΠΑΣΟΚ, που έχει καπηλευτεί τη ματοβαμμένη σημαία, έρχεται περίπου κατά τις δύο-τρεις το μεσημέρι κι ολοκληρώνει τη διαδρομή σε χρόνο ρεκόρ, με χαλαρό τζόκινγκ.

Ακόμα κι η φετινή εκδήλωση της νεολαίας Σύριζα για το Πολυτεχνείο, με ομιλητή τον Τσίπρα, είχε προγραμματιστεί να γίνει στο…  εναλλακτικό Γκάζι, σε απόσταση ασφαλείας από τους υπόλοιπους. Και τελικά δεν έγινε καν, λόγω της κακοκαιρίας και των θυμάτων, γιατί δεν ήταν καλή μέρα για πανηγυρικούς λόγου της δεκάρας.

Από τη στιγμή λοιπόν που οι Συριζαίοι δεν πρόκειται να πατήσουν στο Πολυτεχνείο, το καλύτερο σενάριο θα ήταν να μη γίνουν καν οι καθιερωμένες εκδηλώσεις του τριήμερου εορτασμού. Και -ω του θαύματος- κοίτα να δεις πόσο βολικά ήρθαν τα πράγματα, με αυτήν την κατάληψη από μια χούφτα άτομα που δεν ανήκουν σε καμία οργάνωση, καμία συλλογικότητα, λες και φύτρωσαν από το έδαφος.

Έσβησαν μάλιστα και τα ιστορικά συνθήματα από την πύλη του Πολυτεχνείου (έξω αι ΗΠΑ, έξω το ΝΑΤΟ), μάλλον γιατί καπηλεύονταν το γνήσιο εξεγερσιακό πνεύμα τους και το πραγματικό μήνυμα της επετείου:
Το Πολυτεχνείο ζει, έξω τα κόμματα κι οι οργανώσεις…

Μα γιατί κάνετε αυτή τη σύνδεση, έχετε αποδείξεις; θα ρωτήσει κανείς.
Αστυνομικά τεκμήρια, όχι. Υπάρχει όμως καλύτερη απόδειξη από το ότι ένα τσούρμο κουκουλοφόρων όπου δε συμμετέχει καμία αναρχική ομάδα-συλλογικότητα, καπελώνει το τριήμερο για να ακυρώσει τις εκδηλώσεις τιμής και δρα σαν το μακρύ χέρι της κυβέρνησης; Σαν “αριστερό” παρακράτος -που θα έλεγαν και κάποιοι γραφικοί Δεξιοί, οι οποίο ωστόσο έχουν λουφάξει τώρα στη γωνιά τους.


Ο Σύριζα μπορεί να μην πατήσει ποτέ ξανά στο Πολυτεχνείο με τις οργανώσεις του και τα άμαζα μπλοκ του. Είναι όμως μέσα στο Πολυτεχνείο δια αντιπροσώπων και προσπάθησε να ακυρώσει τις εκδηλώσεις και πάνω από όλα το μήνυμα της επετείου. Μόνο με μια “αριστερή κυβέρνηση” τύπου Σύριζα θα μπορούσε να γίνει αυτό. Και αυτή είναι μία ακόμα απόδειξη για το βρώμικο ρόλο της “ροζ αριστεράς”, της πιο βρώμικης κυβέρνησης της Μεταπολίτευσης, του πιο καλού υπηρέτη της αστικής τάξης και του ευρωνατοϊκού ιμπεριαλισμού.

Χτες η κατάληψη τερματίστηκε -μετά από πορεία αναρχικών κι εξωκοινοβουλευτικών οργανώσεων, αλλά κι εσωτερικές συνεννοήσεις- αλλά το πουλάκι -για φέτος τουλάχιστον- μάλλον πέταξε. Και το χειρότερο είναι πως τα πολιτικά του αφεντικά, σε κράτος και κυβέρνηση, παραμένουν κυρίαρχα και παίζουν μπάλα σχεδόν ανενόχλητοι…

10 τύποι που συναντήσαμε στο φεστιβάλ Σπούτνικ

Δεν είναι δικό μου κείμενο αλλά νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να διαβαστεί και να διαδοθεί σε κάθε ραχούλα κάθε καλύβα κάθε τόπο δουλειάς το πόνημά του Γιάννη Α-γιαννη.

Αναδημοσίευση από Κατιούσα

Εμείς στην Κατιούσα έχουμε μάτια κι αυτιά παντού. Είμαστε παντού και μέσα σας που θα λεγε και ο λαϊκός βάρδος. Στα πιο απομακρυσμένα χωριά, στα πιο ανήλιαγα υπόγεια, διάολε ακόμα και σε Φεστιβάλ που κρύβουν τους διοργανωτές τους, είμαστε.

Το πλήρωμα της Κατιούσα μπήκε λοιπόν με δημοσιογραφική κάρτα στο Φεστιβάλ Σπούτνικ για να μην αφήσει ούτε λεπτό του σεντ στους διοργανωτές και σας μεταφέρει το κλίμα. Ποιο κλίμα δηλαδή, που οι ζωντανοί οργανισμοί που έχουν ταξιδέψει στο διάστημα είναι περισσότεροι απ’ όσους βρέθηκαν στο εν λόγω φεστιβάλ.

Σε κάθε περίπτωση προτιμότερη από την (κατά)χρηση ονομάτων που παραπέμπουν σε σοβιετικά επιτεύγματα, θα ήταν η χρησιμοποίηση κάποιου πιο κοντινού στην κυβερνώσα αριστερά. Φεστιβάλ Challenger ας πούμε, που θα έκανε και τους σωστούς συνειρμούς για τη… ζωντάνια του εγχειρήματος -μετά την έκρηξη (too soon?).

Συναντήσαμε πολλούς και ωραίους τύπους και σας τους παρουσιάζουμε:
1. Το μέλος της νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ

Σπάνιο είδος. Απαντώνται λιγότερα από 100 τέτοια θηλαστικά σε όλη την Ελλάδα κυρίως σε χώρους πέριξ υπουργείων. Δυσκολεύονται να ξεχωρίσουν Λένιν, Λένον και Λίνεν, αλλά είναι βέβαιοι πως οι “θέσεις του Απρίλη” του τελευταίου οδήγησαν την ΑΕΚ στον ιστορικό συμβιβασμό. Ή η ΑΕΚ είχε τον υποβιβασμό και ο ΣΥΡΙΖΑ τον συμβιβασμό; Τέλοσπάντων, το σημαντικό είναι πως είναι χολωμένος με το κόμμα. Όλοι έχουν βρει δουλειά κι εκείνος συντηρείται ακόμα με τον πενιχρό μισθό του επαγγελματικού στελέχους. Ραπάρει τον πόνο του.

2. Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος

Δηλαδή ο Γιώργος ο Παπανδρέου, που σκούπιζε το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, ήταν πιο μάγκας; Ο Ευκλείδης, σερβίρει ποτά στο μπαρ, σαν τους θείους που στο πασχαλινό τραπέζι “θα κάτσουν με τη νεολαία”. Από το μπαρ βέβαια δεν περνάει κανείς και ο υπουργός Οικονομικών, πίνει μόνος τα ποτά που φτιάχνει, έχοντας γίνει “ντέφι” από τις 10 το βράδυ. Η Εύη η Καρακώστα, κάνει μια στάση στο μπαρ, ο Ευκλείδης με μια απότομη κίνηση παρασύρει 2 τσόνι κόκκινα, αλλά λεφτά έχουμε θα πάρουμε άλλα, και της φωνάζει τρελαμένος “Εύη με ξύδια, σε βλέπω Σκάρλετ ίδια”. Η Εύη κολακεύεται κι οι δυο τους καταλήγουν αγκαλιασμένοι, με τον Ευκλείδη να διηγείται ιστορίες από τότε που “έσκισε” τον Ντάισελμπλουμ με το “Ουάου”, πως πήγε με δερμάτινη καμπαρντίνα στην Αγγλία και ο Guardian τον παρομοίαζε με νταβατζή από το Μάντσεστερ και πόσο καλά πάει το καινούργιο του βιβλίο. Κυκλοθυμικός ων, τα γυρνάει. Αρχίζει να κλαίει με αναφιλητά στην αγκαλιά της και να αναρωτιέται σε άπταιστα Greeklish γιατί εκείνος δεν καραφλιάζει, γιατί φοβάται τις μοτοσυκλέτες και γιατί το όνομά του δεν έχει πολλά “ν” να κόψει το ένα από άποψη; Είναι όμως κάθετος, αν το αφορολόγητο πέσει κάτω από τις 9 χιλιάδες θα παραιτηθεί και δεν θα ξανακάνει χρέωση σε φεστιβάλ. Άλλωστε όπως έλεγε και ο Μάρξ τον οποίο έχει μελετήσει ενδελεχώς, “ΠΑΟΚ είσαι, αφού”.





3. Τα τρολάκια

Φασαριόζοι στα social media, ανθρωπάκια από κοντά. Ο “στρατός των ατάκτων” όπως αρέσκεται να λέει ο επικεφαλής τους. Έχουν 3_3_33 προβλήματα καθώς η “διαφημιστική” στην οποία τους προσλαμβάνουν, τους πληρώνει όποτε το θυμάται. Και να πεις ότι παίρνουν κανένα μισθό της προκοπής; Σαν το ανέκδοτο με το πρώτο συμβόλαιο του Καραγκούνη. “Τι θα τα κάνεις τα λεφτά Γιώργο; Θα πάρω μηχανάκι. Και τα υπόλοιπα; Ε, τα υπόλοιπα θα τα βάλει η μάνα μου”. Έχουν κόντρα, αγενή άμιλλα θα την έλεγε κάποιος λιγότερο κακεντρεχής, με τον Periodista και τον FAQ και δεν κάθονται ποτέ μαζί. Αλλά και με την Ομάδα Μνήμης, δεν τα πάνε καλύτερα. Τοποθετούν τις καρέκλες τους σε κύκλο, σαν σε ψυχοθεραπεία, πίνουν από το νεράκι που τους κέρασε ο επικεφαλής, γουλιά – γουλιά για να βγει το βράδυ και γελάνε με τα αστεία τους για τον Άδωνι που τσιρίζει, τον Κούλη με τα πεταχτά μάτια και άλλα τέτοια βαθιά πολιτικά. Το κόμμα όμως τους έχει κι αυτούς πληγώσει. Γιατί δεν φέρνουν την Άντζυ τη Σαμίου κύριε ράπερ μου;





4. Το ΦΕΚόσιτο

Με διαφορά ο χειρότερος απ’ τις φυλές που κυκλοφορούν στο κυβερνητικό φεστιβάλ. Όταν βρίσκεται με παρέα που όντως δεν ψηφίζει την κυβέρνηση, δηλώνει -χαμηλόφωνα πάντα- πως εκείνος δεν είναι ΣΥΡΙΖΑ, αλλά βιοπορίζεται από τη δουλειά στο υπουργείο ή και στο Μαξίμου για τα δόλια τα παιδάκια του. Άλλωστε όπως του αρέσει να λέει κοπιάροντας κάθε μπάτσο ή ΕΠΟΠ με τύψεις «καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή». Και καμιά ντροπή δεν είναι δουλειά από την άλλη. Και αν και δεν είναι ΣΥΡΙΖΑ, κάνει χρέωση από… υποχρέωση στον υπουργό, που είναι καλό παιδί κατά βάθος και ούτε κι εκείνος είναι ΣΥΡΙΖΑ καλά-καλά. Και σε τελική ανάλυση, με τον Μητσοτάκη δηλαδή θα είναι καλύτερα;

5. Ο δημοσιογράφος

Πριν το 2012, δεν ήταν σίγουρος αν είναι ο ή το ΣΥΡΙΖΑ και το έγραφε με μικρά γιατί δεν είχε καταλάβει ότι πρόκειται για αρκτικόλεξο. Διάβασε τα 20 χρόνια που χρειάστηκαν του Γιάννη του Μπαλάφα και αν και δουλεύει στο γραφείο τύπου του Νίκου Παππά, (όχι του καλού, του άλλου), της ΕΥΔΑΠ και έχει θέση σχολιαστή σε ένα-δυο δελτία ειδήσεων, δεν το κάνει για τα χρήματα αλλά για τις ιδέες του, τις οποίες αν η ζωή το απαιτήσει, θα καταδικάσει χωρίς περιστροφές. Αρνείται να συνομιλήσει με οτιδήποτε κατώτερο από γραμματέα υπουργείου.

6. Ο ΕΣΠΑτζης

Αγαπημένο του κομμάτι το dΕΣΠΑcito, ακούει στα κρυφά και Θεοδωράκη (όχι Μίκη, Σταύρο). Τον συνεπήραν τα αγνά κίνητρα του κινήματος ανεξαρτησίας της Καταλονίας από την Ισπανία, την οποία για κάποιο λόγο προτιμά να γράφει ΕΣΠΑνια. Είδωλό του, ο Αλέξης. Χαρίτσης. Πήρε λεφτά από πρόγραμμα για κατασκευαστικά έργα και ανέλαβε υπεργολαβία το περίπτερο της Αυγής στο Φεστιβάλ, δηλώνοντάς το ως παρεκκλήσι για να γλιτώσει τον ΕΝΦΙΑ. Αγαπημένη του ατάκα, το “Ξέρεις από ΕΣΠΑ;”. Γυρνά κάνοντας παράπονα σε υπουργούς για την απορρόφηση του τρέχοντος κοινοτικού προγράμματος χρηματοδότησης που έχει φτάσει μόλις στο 99,8%.


7. Οι 53+

Οι 53+ είναι περίπου 20-. Εντάξει, ούτε οι τρεις σωματοφύλακες ήταν όσοι ισχυρίζονταν ο Αλέξανδρος Δουμάς. Κάνουν τις χρεώσεις στο Φεστιβάλ, γιατί δεν είναι “τίποτα ξεπουλητάρια σαν τους άλλους που ψηφίζουν τα Μνημόνια κι έχουν αστικοποιηθεί”. Πιέζουν για να εφαρμοστεί το παράλληλο πρόγραμμα. Που το εξειδίκευσαν στο πλαίσιο του φεστιβάλ στην πρόταση να παίζει παράλληλα με τον Μαργαρίτη (που θα έπαιζε αν δεν έβρεχε) και οι Gadjo Dillo, για να μην τους πουν και σκυλάδες. Ζητούν τεστ DNA για την πατρότητα του προγράμματος, γιατί όπως λέει και ο εκ των στελεχών της τάσης Χρήστος Καραγιαννίδης “Παιδιά να οργανωθούμε, έχω εισηγηθεί ένα και έχω ψηφίσει άλλο ένα”. Δηλαδή, δύο περισσότερα από τον επόμενο κύριο.





8. Ο Φώτης Κουβέλης

Θυμάστε εκείνη την ταινία με το Μίμη τον Φωτόπουλο, που επιστρέφει από το θάνατο να δει την οικογένειά του, προσπαθεί να παρέμβει και κανείς δεν τον καταλαβαίνει – προφανώς γιατί είναι φάντασμα; “Ο ουρανοκατέβατος”. Ε, αυτό. Δεν τον χαιρετά κανείς. Δεν τον αναγνωρίζει κανείς. Σιγοτραγουδά την “Κόκκινη γραμμή” της Θεοδωρίδου, μήπως και πάει κανενός το μυαλό, αλλά δεν… Έχει πια απαγκιστρωθεί πλήρως από τη δημοσιότητα. Πλησιάζει παρέες-παρέες και τις ρωτά: “Μισθούς-συντάξεις, τα έκανα κουρέλι, ποιός είμαι;”. Διάολε, ούτε καρέκλα ελεύθερη να ξαποστάσει δεν μπορεί να βρει, σε ένα χώρο που και πολυσύχναστο, δεν τον λες. Πίνει ένα κουβά και φεύγει νωρίς μονολογώντας “Σταύρος Δήμας, γαμώ το ξεσταύρι μου, Σταύρος Δήμας”.

9. Ο περαστικός

Μένει στο Γουδή και κατεβάζει κάθε βράδυ τον σκύλο του για βόλτα στο πολυσύχναστο πάρκο. Φτάνοντας στην είσοδο, αναρωτιέται “που πήγαν όλοι;” βλέποντας τη νέκρα που επικρατεί. Κι όμως φώτα, τραπέζια, ποτά, μουσική μαρτυρούν ότι κάτι σημαντικό πρέπει να έχει συμβεί. Ούτε ψυχή ζώσα όμως για να του δώσει τις απαντήσεις που ζητά και ο σκύλος γαβγίζει, εμφανώς εκνευρισμένος. Φοβούμενος τα χειρότερα -ότι η περιοχή έχει χτυπηθεί από κάποιου τύπου Zombie Apocalypse– ανοίγει το βήμα του, επιστρέφοντας προς το σπίτι, ενώ το σκυλί συνεχίζει να γαυγίζει χωρίς σταματημό. Έχουν ένστικτο τα ζώα.

10. Ο εργάτης

Άνθρωποι να στήσουν εθελοντικά το φεστιβάλ δεν υπάρχουν -εδώ δεν υπάρχουν να το επισκεφθούν θα μου πείτε- οπότε το έργο ανέλαβε ιδιωτική εταιρεία. Ο εργάτης, ο μοναδικός που βρέθηκε στο φεστιβάλ Σπούτνικ, περιμένει καρτερικά να τελειώσει η -σεμνή το δίχως άλλο- τελετή, να πάει σπίτι του. Πίνει μια μπύρα που του κέρασαν από το μπαρ που έστηνε και συζητά με το νέο προϊστάμενο του γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού, που του εξηγεί γιατί ο Ιβάν είναι τρομερός και πως ο Στάλιν δεν τρώγεται. Ο μισθός του μετακλητού όμως;

Το ιδανικό σενάριο

Ίσως είναι λίγο νωρίς, αλλά από μια άποψη, καλύτερα να τα ‘χουμε από τώρα στο νου μας, για να είμαστε προετοιμασμένοι.

Ποιο θα ήταν το ιδανικό σενάριο για τις εκλογές που έρχονται; ΚΚΕ 90%.

Αλλά αν μιλάμε για το ιδανικό εντός ρεαλιστικών πλαισίων, θα μπορούσαμε να πούμε για τον επαναπατρισμό αρκετών εξαπατημένων συζύγων-ψηφοφόρων, που έκαναν το αγροτικό τους στην κυβερνώσα αριστερά και τώρα επιστρέφουν σπίτι τους –αν και κάποιοι έφυγαν μάλλον μια και καλή, καταλαβαίνοντας πως το Κκε λέει πολύ διαφορετικά πράγματα απ’ αυτά που είχαν κατά νου. Η αποχή ως απότοκο και της απογοήτευσης είναι αστάθμητος παράγοντας που καθιστά δύσκολες κι επισφαλείς τις προβλέψεις για ποσοστά και ακριβή αριθμό ψήφων. Εφόσον μιλάμε όμως για το ιδανικό, μπορούμε να πάρουμε το σενάριο κάποιων δημοσκοπήσεων που δείχνουν το κόμμα στην τρίτη θέση και σε κάθε περίπτωση αποτυπώνουν μια δυναμική.

Κι ύστερα; Ύστερα πολλά θα κριθούν από τα κουκιά που θα μαζέψει η συμμαχία των προθύμων και τη μεταξύ τους κατανομή. Το πρώτο κόμμα, με το μπόνους των 50 εδρών, θα έχει σίγουρα πρωτοβουλία κινήσεων και την ευκαιρία να σχηματίσει κυβέρνηση συνεργασίας, με ένα ή δύο μικρότερα κόμματα (έχει πάντα πλάκα να λες το Πασόκ μικρό κόμμα). Το ιδανικό σενάριο θα ήταν να καταφύγουν, είτε λόγω συσχετισμών, είτε λόγω άνωθεν εντολών, σε ένα μεγάλο συνασπισμό Νδ-Σύριζα.

Ποιος θα είναι τότε όμως αξιωματική αντιπολίτευση; Ήδη διατυπώνονται προβληματισμοί από στελέχη αστικών κομμάτων για αυτό το ζήτημα, αν είναι εκ νέου τρίτο κόμμα η Χρυσή Αυγή. Φαντάσου να ‘ταν το Κουκουέ τρίτο κόμμα, πόσο θα προβληματιστούν. Και θυμήσου, σφε αναγνώστη, πώς είχαν κάνει το 11’ το μεγάλο συνασπισμό Νδ-Πασοκ, με τον Παπαδήμο, και με τη Νδ να συνεισφέρει «εξωκοινοβουλευτικούς» υπουργούς στην κυβέρνηση, για να μη χαρίσουν στους κομμουνιστές τα κοινοβουλευτικά προνόμια της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ας μιλήσουμε και με πιο συγκεκριμένες εκτιμήσεις για τα ποσοστά. Θα ήταν «ιδανικό» να μην πιάσει ούτε 55% ο δικομματισμός, να μείνουν κάτω από το 30% κι οι δύο εταίροι του, να μην πιάσουν τόπο τα εκβιαστικά διλήμματα, τώρα που ο κόσμος καταλαβαίνει καλύτερα από ποτέ πόσο κάλπικα είναι. Θα ήταν ιδανικό να μην τσιμπήσει στη νέα μιντιακή-διαδικτυακή φούσκα του Λεβέντη και να τον αφήσει εκτός βουλής, να επιβεβαίωσει ότι τα χρυσαυγίτικα φασισταριά έχουν πιάσει εκλογικό ταβάνι, κι ότι οι φασίστες του ποταμίσιου κέντρου ξεφουσκώνουν.  Ότι ο αργός θάνατος του Πασόκ είναι μη αναστρέψιμος, ότι οι Ανελ ήταν μια ψεκασμένη παρένθεση, ότι οι εκλογικές εισπράξεις της κινηματογραφικής συνέχειας του Σύριζα (δηλ του παλιού Πασόκ), δηλ της ΛαΕ, βαίνουν μειούμενες, πως ο λαός δε θα εγκλωβιστεί στις αυταπάτες ενός νέου αναχώματος. Και γενικά δε θα εκφράσει την απογοήτευσή του, αυτό το γαμώτο, που λέει κι ο απερχόμενος πρωθυπουργός, με αποχή-αδιαφορία και γιούχου ψήφο, αλλά θα μετατρέψει την οργή του σε συνειδητή δράση και σε ένα βήμα που δε θα εξαντληθεί στις κάλπες.

Κι ύστερα; Ύστερα, ύστερα... μα δεν υπάρχει ύστερα, που να μπορεί να κριθεί με εκλογικούς όρους. Τις χρήσιμες υπομνήσεις, για τη σχετική αξία του εκλογικού δικαιώματος ως ενός απλού δείκτη ωριμότητας της εργατικής τάξης και τίποτα περισσότερο (Ένγκελς) δεν πρέπει να τις επικαλούμαστε επιλεκτικά, για να δικαιολογήσουμε ένα άσχημο αποτέλεσμα και για να μην απογοητευτούν οι φίλοι του κόμματος, αλλά και στις καλές στιγμές ή μάλλον πρωστίστως σε αυτές. Θυμάμαι πχ την Αλέκα να λέει μετά τις εκλογές του 12’ πως μπορεί να περίμενε ο κόσμος κάτι παραπάνω, αλλά το κόμμα έβλεπε πως δε θα αντιστοιχούσε στις δυνάμεις του, στους πραγματικούς συσχετισμούς και την απήχησή του, στο βαθμό συνειδητοποίησης και οργάνωσης της εργατικής τάξης. Και δε νομίζω να έχουν αλλάξει πολλά έκτοτε, τουλάχιστον όχι εντυπωσιακά, ώστε να δικαιολογούν ή να υποστηρίζουν ένα αντίστοιχα καλό ποσοστό.

Αυτά δεν τα σημειώνω, για να υποτιμήσω τη σημασία της εκλογικής μάχης και προπαντός την καταλυτική επίδραση που έχει στον κόσμο μας, την κομματική βάση και το στενό περίγυρο η εκάστοτε εκλογική επίδοση. Ούτε μπορεί φυσικά να αγνοηθεί η πείρα από το διάστημα μετά τις εκλογές του 12’ και το 4,5% του κόμματος, που δεν ήταν προφανώς άσχετο κι ανεξάρτητο από την κινηματική νηνεμία που ακολούθησε.

Εφόσον όμως καταλαβαίνουμε ότι αυτή η αμφίδρομη σχέση λειτουργεί κυρίως αντίστροφα, ότι δηλ οι εκλογές επηρεάζουν εν μέρει το κίνημα θετικά ή αρνητικά, αλλά δεν μπορούν να μπούνε στο επίκεντρο της προσοχής μας και να αποτελούν το απόλυτο κριτήριο της δράσης μας, οφείλουμε να προβληματιστούμε και να σκεφτούμε από τώρα πώς θα παλέψουμε από καλύτερες θέσεις (ακόμα κι αν δε φτάσουμε τελικά το... 90% -ή μάλλον πολύ περισσότερο, εφόσον τελικά το φτάναμε):

Α. να καταφέρουμε να σπάσουμε τη μετεκλογική νιρβάνα, για να μην επικρατήσει ξανά η σιωπή νεκροταφείου των πρώτων μηνών μετά την 25^η Γενάρη (που ήταν πάντως αρκετά διαφορετική από την επικείμενη αναμέτρηση, αλλά συνηθίζουμε να την ξεχνάμε εξαιτίας των πυκνών εξελίξεων του καλοκαιριού).

Και Β. να μετατοπιστεί το κέντρο βάρους και να παρθούν δραστικές πρωτοβουλίες για τη ριζική αλλαγή συσχετισμών στο εργατικό κίνημα –ιδίως μετά την τελεσίδικη κι εξώφθαλμη χρεοκοπία της Γσεε.

Αλλά αυτό είναι το θέμα μιας διαφορετικής ανάρτησης.

Η αριστερά της (ανα)ν-τροπής

Πόσοι θυμούνται άραγε γιατί δεν πηγαίνει ο Σύριζα στις εκπομπές του Πρετεντέρη; Πιθανότατα ούτε καν ο ίδιος. Άσε που πάντα φρόντιζε να υπάρχει κάποιος «ουδέτερος» στο πάνελ, με δημοσιογραφική ή ακαδημαϊκή ιδότητα, για να αναπληρώσει ανεπίσημα το κενό. Και έτσι στο τέλος βαριόσουν να μετράς Πασόκους (δηλ Συριζαιους) στην οθόνη σου. Και πόσο μακρινές μοιάζουν εκείνες οι καθημερινές τηλεοπτικές επιθέσεις στο Σήυριζα –που κάθε άλλο παρά τον έβλαψαν εκλογικά- μετά την υπεύθυνη, εκλογική στάση τουο, που κράτησε τη χώρα στο ευρώ και τα δεσμά της ΕΕ;

Κι όμως, ο Τσίπρας είχε το θράσος να πει στην πρόσφατη ομιλία του στο Αιγάλεω, πως ο Σύριζα τα έβαλε με το κατεστημένο και κατάφερε να το νικήσει (πάλι κερδάμε αδέλφια), μόνος του εναντίον όλων, όπως έλεγε και το ιστορικό πρωτοσέλιδο των Νέων, με διευθυντή τον Πρετεντέρη (που τον χτυπάει αλύπητα το Σύριζα). Και φώναζε περισσότερο σε αυτό το σημείο, για να το πιστέψει κι ο ίδιος ή για να καλύψει τυχόν χάχανα από κάτω.

Είπε επίσης δυο-τρεις φορές πως «δε λυγίσαμε», ενώ από μέσα του μπορεί να τραγουδούσε

Μην καρτεράτε να λυγίσουμε ούτε για μια στιγμή

Μηδέ όσο στην κακοκαιριά λυγάει το κυπαρίσσι

(εξάλλου το πρόγραμμα των περιοδειών του περιλαμβάνει και Καισαριανή, εκεί που είχε ανοίξει το Γενάρη η αυλαία της σάτιρας «πρώτη φορά Αριστερά» και ο κύκλος της κοροϊδίας.

Αλλά πάνω που πήρε το κολάι, δε θυμόταν πολύ καλά τους στίχους και κάπου τους μπέρδεψε.

Έχουμε το ευρώ πολύ, πάρα πολύ αγαπήσει

Στο καπάκι έκανε κι ένα σαρδάμ από τις καλύτερες παραδόσεις του Σημιτισμού, τώρα που ο Σύριζα διανύει ήδη την εκσυγχρονιστική φάση της (μετ)αλλαγής του: δε λυγιάσαμε, ενώ ήθελε να πει «δε δειλιάσαμε». Ενώ έπιασε λιγάκι κι από ΓΑΠ, όταν είπε πως στις 20 Σεπτέμβρη θα ξαναηττηθεί το κατεστημένο, όπως ακριβώς και στις... 4 Ιουλίου! Και δεν είναι η λάθος ημερονηνία που τον κάνει ΓΑΠ, όσο η αναφορά στην 4^η Ιουλίου και την εθνική γιορτή των ΗΠΑ.

Είναι γνωστό εξάλλου πως ο Αλέξης έχει καλές σχέσεις με τις υπερδυνάμεις, θεωρώντας πχ θετικό ακόμα και το άνοιγμα στη Ρωσία, άσχετα αν άφησε αιχμές για το Λαφαζάνη και τις αυταπάτες που καλλιεργήθηκαν σχετικά με τη ρωσική στήριξη. Κι όσο αστείο να υπονοεί ο Αλέξης πως παρασύρθηκε από τον υπουργό του, άλλο τόσο ενδιαφέρον θα είναι να βγουν κάποτε στη φόρα περισσότερες λεπτομέρειες για τις ζυμώσεις που διαμείφθηκαν στο παρασκήνιο αυτής της υπόθεσης.

Τα υπονοούμενα αυτά τα άφησε ο Τσίπρας σε μια συνέντευξή του στο (ειδικών αποστολών) Κόντρα (ή μήπως το Έξτρα; Και ποια μπορεί να είναι η διαφορά τους;). Αλίμονο αν δε στηρίξει εξάλλου τους Κουρήδες που είναι οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές του νέου Ανδρέα, και αναλαμβάνουν τις βρώμικες δουλειές με τους αντιπάλους του. Ο Αυριανισμός είναι ίσως το τελευταίο στοιχείο που συνδέει τον Σύριζα με το Πασοκ του Ανδρέα.

Σε αυτή τη  συνέντευξη είπε γα πρώτη φορά, μεταξύ άλλων, πως είναι ανοιχτός σε μια κυβερνητική συνεργασία με το Πασοκ, αρκεί να απαλλαγεί από κάποια βαρίδια του παρελθόντος, όπως το Βενιζέλο και το Λοβέρδο –με τον ίδιο τρόπο ίσως που ξεφορτώθηκε κι ο Σύριζα τα δικά του, αν και είναι ζήτημα τι θα γίνει με το Γαπ, που δεν κατεβαίνει στις εκλογές, βασικά γιατί... «λεφτά δεν υπάρχουν». Κι έτσι δείχνει με πολύ γλαφυρό κι εμφατικό τρόπο πώς ακριβώς αντιλαμβάνεται το νέο και την αναένωση. Εξάλλου το πλαστό δίλημμα «παλιό-νέο» είναι η βασική αντίθεση την οποία προσπαθεί να πλασάρει ο Σύριζα, για να διατηρήσει το ηθικό (κι εκλογικό) πλεονέκτημα έναντι των αντιπάλων του. Τι βαραίνει περισσότερο στην κρίση του ελληνικού λαού; Οι τελευταίοι επτά μήνες ή τα προηγούμενα σαράντα χρόνια;

Κι επειδή προφανώς οι διαφορές κάθε αλλο παρά ευδιάκριτες ή υπαρκτές είναι, εξηγείται πολύ εύκολα κι η δημοσκοπική νεκρανάσταση της Νέας Δημοκρατίας κι άλλων παλαιομνημονιακών δυνάμεων (ου μην και των φασισταριών). Κι αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο «κατόρθωμα», η πιο επαίσχυντη χρεοκοπία της πρώτης φορά Αριστεράς και σημάδι των πολιτικών της αδιέξοδων.

Υγ: σε άλλα πολιτικάντικα νέα, ο Καφετζόπουλος πρόσθεσε έναν ακόμα κρίκο στην αλυσίδα του πολιτικού τυχοδιωκτισμού του (μετά από το Εκκε, το Πασοκ, τους Οικολόγους κι ίσως ξεχνάω κάτι), ιδρύοντας με άλλες περσόνες την Κίνηση Μπροστά, που συμμαχεί με το Ποτάμι (απίθανο, ποιος να το ‘λεγε...) και έρχεται να προστεθεί με τη σειρά της στην αλυσίδα των πανομοιότυπων συνθημάτων με τις τεράστιες ιδεολογικές διαφορές: μόνο μπροστά... η Ελλάδα μπροστά... κτλ (αν και ο Σύριζα το άλλαξε, διαλέγοντας το βαθιά πολιτικό «κερδίζουμε το Αύριο»). Κι ο κόσμος δεν έχει παρά να χάσει τις (ορατές κι αόρατες) αλυσίδες του, για να μπορέσει να βαδίσει μπροστά, χωρίς τα βαρίδια που τον κρατάνε πίσω.

Ανασχηματισμός

Μα τι μας λες τώρα για ανασχηματισμό Σφυροδρέπανε, αφού πηγαίνουμε για εκλογές; Αν το καλοσκεφτείς βέβαια, σφε αναγνώστη, βρισκόμαστε σε εκλογές (και συνεπώς εκ των πραγμάτων νέα κυβερνητικά σχήματα) διαρκείας, οπότε δεν απέχει και τόσο από την πραγματιότητα. Παράλληλα όμως, σε αυτές τις εκλογές συντελείται ένας άλλος, παράδοξος «ανασχηματισμός», που αφορά τα κλισέ επιχειρήματα και τις πλευρές-παρατάξεις στις οποίες απευθύνονται.

Φαντάζεσαι δηλ να ρωτάνε οι δημοσιογράφοι το Λαφαζάνη και τους πανελίστες του γιατί δε συνεργάζονται με το Σύριζα, αν αποκλείουν μετεκλογικά μια κυβερνητική συνεργασία μαζί του και μήπως φοβούνται να κυβερνήσουν; Κι ώσπου να τα απαντήσουν όλα αυτά, να τους ζητάνε να βάλουν μια τελεία (γκλέτσου), ένα κόμμα (νέου τύπου), μια παρένθεση (αριστερή), αλλά εντός εισαγωγικών (εφόσον πρόκειται για το Σύριζα), για να προχωρήσουν στον επόμενο. Αν είναι να σε θεωρούν Κουκουέ (που θα ‘θελες, αλλά δεν είσαι), ας αρχίσουν τουλάχιστον να σου φέρονται και στα πάνελ ως τέτοιο. Προς το παρόν όμως τα κανάλια καλούν τους Λαφαζανικούς μόνους τους, χωρίς αντίλογο, ενώ οι επιθέσεις που εξαπολύουν εναντίον τους μάλλον καλό τους κάνουν παρά τους ζημιώνουν εκλογικά.

Θα μπορούσε επίσης ο Σύριζα να επιτεθεί στους Λαφαζανικούς με το κλασικό ερώτημα που στρεφόταν εναντίον του στις εκλογές του Γενάρη: πού θα βρείτε τα λεφτά, για να τα κάνετε όλα αυτά; Και να προσθέτουν με νόημα: μήπως στο νομισματοκοπείο-οοο... (με παρατεταμένο το «ο», για να το πιάσουν όλοι το υπονοούμενο-οοο...).

Η πιο εντυπωσιακή αντιμετάθεση ωστόσο πάντως συντελείται αυτόν τον καιρό στο μυαλό του μέσου Ναρίτη. Ο Μπιτσάκης –που είχε γράψει το 89’ το βιβλίο «ρήξη ή ενσωμάτωση», αλλά στην πορεία μάλλον άλλαξε γνώμη και δε δίνει πια την ίδια απάντηση- έδρασε πρωτοπόρα, σαν τροχιοδεικτική βολή, αλλά δεν είναι μόνος του. Και δεν το συντροφεύει μόνο ο Πι-Πι, για τον οποίο οι κακές γλώσσες λένε πως βρίσκεται πίσω από τη συγγραφή των θέσεων της ΛαΕ, χωρίς να έχει πάψει (επισήμως τουλάχιστον) να είναι μέλος του Ναρ και της Ανταρσυα.

Τα αποτυπώνει όλα αυτά πολύ καλά ένας από τους θρυλικούς 7 (που αποχώρησαν πριν 9 χρόνια από το Ναρ), γράφοντας σε ένα σχόλιό του στο φου-βου.

Έφυγες από το τιμημένο ΚΚΕ το 1989 γιατί διαφωνούσες (και σωστά): 1. Στη συγκρότηση Παναριστεράς σε μίνιμουμ πρόγραμμα, 2. Στη συμμετοχή/στήριξη σε αστικές κυβερνήσεις, 3. Στην τοποθέτηση της Επανάστασης στις Καλένδες... Μετά από 25 χρόνια αγωνιστικής πορείας καταλήγεις να εκλιπαρείς τα απόσκατα της σοσιαλδημοκρατίας για: 1. Συγκρότηση Παναριστεράς σε μίνιμουμ πρόγραμμα, 2. Συμμετοχή/στήριξη σε αστικές κυβερνήσεις, 3. Στην τοποθέτηση της Επανάστασης στις Καλένδες... ΝΑΡίτη, ο κύκλος του ’89 έκλεισε. Κράτα το κούτελο σου καθαρό. Το χρωστάς στους αγώνες χρόνων. Μη γίνεις ουρά των αστών. Επίστρεψε στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας.

Αυτό μπορεί να μη λέει τίποτα στους «μεταλλαγμένους Κνίτες» δεύτερης γενιάς, χωρίς τη σωτήρια Κουκουέ μόρφωση, ή σε όσους θεωρητικοποίησαν εκείνο το ρήγμα και δέθηκαν τόσο πολύ συναισθηματικά μαζί του, που δυσκολεύονται τώρα να εγκαταλείψουν τον παραδοσιακό ετεροπροσδιορισμό τους, ως βασικό κριτήριο, γι’ αυτό και δεν περιμένω ιδιαίτερα εντυπωσιακά αποτελέσματα. Όσοι έχουν καταλάβει τα παραπάνω, έχουν ήδη επιστρέψει και προσεγγίσει το Κόμμα. Προσωπικά λοιπόν θα επαναδιατύπωνα το ανοιχτό ερώτημα ως εξής.

Φίλε Ναρίτη, σκέψου τους σφους σαν το Λαϊκό Στρώμα, που σου έχει κάνει και αφιέρωμα και παλεύει σε διάφορες Κνιτοπαρέες να εξηγήσει πως δεν είσαστε Πασόκοι (5/10 σας είχε βάλει στο Πασοκόμετρο), να αναλύσει το προτσές, να υπερασπιστεί κριτικά το «δε θα υπακούσω» του Γράψα, κτλ. Σκέψου τη συζήτηση που θα ανοίξει σε λίγο καιρό για τον τρίτο τόμο του Δοκιμίου Ιστορίας του ΚΚΕ, το 89’ και το βασικό ερμηνευτικό σχήμα των δύο οπορτουνιστικών κέντρων (δεξιό και «αριστερό») που χτυπούσαν το Κόμμα και αλληλοτροφοδοτούνταν. Ας πούμε ότι γίνεται σύσκεψη με φίλους κι οπαδούς, για να το συζητήσουν κι εγώ αρνούμαι να τσουβαλιάσω όσους έφυγαν εκείνη τη διετία, θεωρώντας τον «αριστερισμό» ως τιμωρία του κόμματος για τα δεξιά του λάθη και παραστρατήματα εκείνη την εποχή. Καταλαβαίνεις όμως τη δυσκολία να το υποστηρίξω αυτό με βάση τις εξελίξεις της επικαιρότητας;

Γιατί ουσιαστικά η σύμπραξη αυτή δεν είναι κάτι άλλο παρά η συνεργασία κι επανασυγκόλληση των πολιτικών απογόνων εκείνων των δύο κέντρων, του Αριστερού Ρεύματος στο Σύριζα και του Νέου Αριστερού Ρεύματος, που βρήκαν πως στην παρούσα συγκυρία δεν τους χωρίζει τίποτα, παρά μόνο το «νέο». Και μετά τη συνάντησή τους μπορεί να υπήρχε στο τραπέζι της συζήτησης χαραγμένο: 89+91=LF.E (à Λαφαζανική Ενότητα).

Κι αυτός είναι ο πολλοστός κρίκος στην αλυσίδα που δείχνει πως όταν το Κόμμα κάνει κάποια εκτίμηση (πχ πως η Ανταρσυα θα εξελιχθεί στο νέο Σύριζα), μπορεί σε κάποιους να φαίνεται κάπως ακραία και τραβηγμένη αλλά δεν αργεί να επιβεβαιωθεί απ’ τις εξελίξεις, όσο προβλέψιμο κι αν είναι αυτό το σενάριο κι η κατάληξή του.

Με το καλό να μπουν τα παιδιά στη Βουλή και τους ευχόμαστε κι εις ανώτερα, γιατί όχι και σε μια κυβέρνηση (εργατική, αντικαπιταλιστική ή ό,τι άλλο). Ίσως στον επόμενο ανασχηματισμό, για να ανασχηματιστούν και τα επιχειρήματα για το 89’...

Βρε λες;

Εδώ ο κόσμος καίγεται

Μια καμένη κυβέρνηση, με καμμένο δεκανίκι, που είδε να χάνονται τα δύο τρίτα από το δασικό πνεύμονα του καρέα, αλλά κράτησε τα τρία τέταρτα του κυβερνητικού λόχου, για να της μείνει η δεδηλωμένη και να περάσει το τρίτο μνημόνιο. Η οποία κρύβει τη μνημονιακή μπόχα της πολιτικής της πίσω από τη μυρωδιά του καμένου που σκέπασε την αθήνα, ενώ οι... πυκνοί καπνοί της χρησιμεύουν ως παραπέτασμα, για να φύγει προσωρινά από το κάδρο της επικαιρότητας και να ξεχαστεί λιγάκι ο χαροκαμένος κοσμάκης.

Κανείς μαύρος καπνός όμως (μετά από το λευκό καπνό που βγήκε στο κλείσιμο της συμφωνίας) δεν μπορεί να κρύψει τις διαχρονικές ευθύνες όλων των κυβερνήσεων για τα ανύπαρκτα μέτρα πυροπροστασίας, τα μεγάλα κενά στην πυροσβεστική, τους νόμους που μετατρέπουν τη γη σε εμπόρευμα, στρώνοντας το δρόμο στους εμπρηστές και τους επιτήδειους που βάζουν στο μάτι καταπράσινα φιλέτα και προχωρούν ανεμπόδιστα στο έργο τους. Κενά και «παραλείψεις» που δεν αφορούν μόνο τα χρόνια της κρίσης, αλλά κι όλη την προηγούμενη περίοδο της υποτιθέμενης ευημερίας και ανάπτυξης. Κι έτσι μένουμε να τα βάζουμε κάθε φορά με το στρατηγό άνεμο, τις αντίξοες καιρικές συνθήκες, τα ξερά χόρτα, τα στοιχεία της φύσης και το κακό το ριζικό μας.

Πέραν αυτού όμως, είναι αδύνατο να μην υποκύψει κανείς στον πειρασμό της «συνωμοσιολογίας» και να μην πονηρευτεί για τη συγκυρία και τη σκοπιμότητα που υπηρετούν αυτοί οι εμπρησμοί κι οι μηχανισμοί που κρύβονται πίσω τους. Κι είναι σχεδόν αναπόφευκτοι οι παραλληλισμοί κι οι συγκρίσεις με το 07’ και τις (πολύ μεγαλύτερης έκτασης) καταστροφικές πυρκαγιές σε ηλεία, μεσσηνία κι αττική.

Τότε που το επιτελείο του καραμανλή αξιοποίησε τα συντονισμένα χτυπήματα, για να εμφανίσει τον τότε πρωθυπουργό ως το υποψήφιο θύμα ενός οργανωμένου μυστικού σχεδίου πολιτικής αποσταθεροποίησης της χώρας από τα ξένα κέντρα (παραδοσιακά, από τα χρόνα της αλλαγής, ο όρος «ξένα κέντρα» υπονοεί τους αμερικάνους) που αντιδρούσαν στην υπογραφία συμφωνίας με τους ρώσους για τον αγωγό του φυσικού αερίου. This is a coup, που θα έλεγαν οι σημερινοί τουιτεράδες –αν υπήρχαν από τότε τα τιτιβίσματα.

Τότε που η κυβέρνηση της νδ αξιοποίησε την ευκαιρία, όχι φυσικά για να καλύψει τα κενά των πυροσβεστικών μονάδων και για να εξασφαλίσει πως «όπου ήταν δάσος θα ξαναγίνει δάσος» (το οποίο σημαίνει βασικά ένα σόου του σκάι και μετά αυθαίρετα), αλλά για να αντιστρέψει το εις βάρος της κλίμα με τα ρουσφετολογικού χαρακτήρα τριχίλιαρα και την έκτακτη, προεκλογική βοήθεια στους πυρόπληκτους αυτών των νομών, με τη μαζική εξαγορά ψήφων και συνειδήσεων –ποσά που σήμερα καμία κυβέρνηση δε θα μπορούσε να διαθέσει τόσο απλόχερα.

Τότε που είχε γίνει και το πρώτο (και τόσο «αθώο» σε σχέση με όσα ακολούθησαν) διαδικτυακό κάλεσμα από τους περίφημους μπλόγκερς (γιατί τότε δεν ήταν ακόμα της μόδας το φέισμπουκ), για πορεία διαμαρτυρίας με μαύρες σημαίες. Και τότε που είχαν ακουστεί οι πρώτες περίεργες κριτικές ενάντια στην ηγεσία του κκε, που δε συμμετείχε «σε αυτή την αυθόρμητη συγκέντρωση» και παρείχε, λέει, έμμεση κάλυψη στην κυβέρνηση καραμανλή (!;).

Τότε που το κουκουέ και η κνε διέθεσαν, όπως και τώρα, όλες σχεδόν τις οργανωμένες δυνάμεις τους στα μέτωπα της πυρκαγιάς για την αντιμετώπισή της, και μπορούσες να δεις άοπλους σφους, με σαγιονάρες και βερμούδες να περιφρουρούν δασικές εκτάσεις και να βοηθάνε με κάθε πιθανό τρόπο. Ενώ τα έσοδα από το φεστιβάλ της κνε (που λόγω εκλογών ανέβαλε την κορύφωσή του) στην αθήνα και τη θεσσαλονίκη διατέθηκαν στους πυροπαθείς αυτών των νομών. Κατά τα άλλα όμως το κουκουέ αδράνησε...

Για να επιστρέψουμε στο παρόν, η πιο ελπιδοφόρος εικόνα μες στη μαυρίλα και την καταχνιά, ήταν η αυθόρμητη αντίδραση του κόσμου, που ξεφώνισε τόσο το ρεπόρτερ του σιχαμερού σκάι, όσο και το λαφαζάνη, που έσπευσε για να κάνει δηλώσεις στις κάμερες, την τελευταία μέρα του στο κυβερνητικό σχήμα, ως υπουργός. Γιατί εδώ ο κόσμος καίγεται, πλατφόρμες αρμενίζουν. Κι η μόνη αληθινή ελπίδα (που δεν έχει έρθει ακόμα) δεν είναι φυσικά ο ανασχηματισμός, ούτε μια βάρκα στο άγνωστο αλλά να καούν και να γίνουν στάχτη μια και καλή οι αυταπάτες για τους ροζ κυβερνητικούς σωτήρες, το σύστημα που υπηρετούν και κάθε επίδοξους διαδόχους τους.

Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει, σε ό,τι σου τρώει την ψυχή

Μνημονιακά παραλειπόμενα

...που παρέπεσαν στο φρενήρη ρυθμό των τελευταίων ημερών και παρουσιάζονται τώρα περίπου στο στιλ των σαββατιάτικων του θοδωρή, από το cogito ergo sum.

-Εάν τελικά ο σόιμπλε και οι ηπα επιδίωκαν το διπλό νόμισμα και το είχαν προετοιμάσει ως ενδεχόμενο, τότε γιατί δεν έγινε πραγματικότητα ή μάλλον γιατί αναβλήθηκε;

-Με το άχαστο σερί της τζάκρη, που έχει το απόλυτο στην ψήφιση μνημονίων, δε θα έπρεπε κανονικά να σταματήσουν επί τόπου την ψηφοφορία και να τη βραβεύσουν, προτού συνεχίσουν;

-«Εσείς με φίλη κι εμείς με τον παφίλη». Με τον πρώτο να το ρίχνει λίγο στην αμπελοφιλοσοφία προτού ψηφίσει το μνημόνιο, γιατί σφοι, όπως έλεγε και ο βέμπερ: «ναι σε όλα».

-Και ο δρίτσας; Πώς αισθάνονται όσοι τον πίστεψαν για τίμιο και ηθικό στοιχείο στις δημοτικές εκλογές του πειραιά; Ή νόμιζαν πως θα βάλει φρένο στην ιδιωτικοποίηση του λιμανιού του, από το υπουργικό του πόστο;

-Ένα μεγάλο μπράβο στην κοε για το «όχι» της. Αλλά την επόμενη φορά να θυμηθεί να φέρει κι ελικόπτερο, να δούμε ποιος θα πρωτομπεί, σαν την αργεντινή.

-Ο κυρίτσης ξεκίνησε την κοινοβουλευτική του θητεία άκρως ελπιδοφόρα, με ένα ναι σε όλα, και είπε πως ήταν η πιο ντροπιαστική στιγμή στη ζωή του, από τότε που ήταν στην τρίτη δημοτικού και κατουρήθηκε. Με τη διαφορά πως τώρα ήταν χέστης και πολύ μεγαλύτερος σε ηλικία, οπότε δεν έχει δικαιολογίες.

-Ο μιχελογιαννάκης αποτελεί τη ντροπή της κρήτης, ή μάλλον τον ορισμό του «κρητίκαρου» (κι όχι του κρητικού), και της «παλικαριάς» που τον χαρακτηρίζει.

-Προς το παρόν πάντως, ο ανασχηματισμός της κυβέρνησης αναβάλλεται. Και αν κρίνει κανείς απ’ τα παντελώς άσημα στελέχη του, που την εκπροσωπούν τις τελευταίες μέρες στα τηλεοπτικά πάνελ, μπορεί να δυσκολεύονται να βρουν κόσμο για να στελεχώσει τους υπουργικούς θώκους –λέμε και κανά χωρατό, να ελαφρύνουμε την κατάσταση.

-Ακόμα κι αν γίνει βέβαια ο ανασχηματισμός, τον έχει περιγράψει πολύ καλά ο πανούσης –που κάποτε τουλάχιστον είχε πλάκα. Φεύγει ο τάδε από τα ντραμς να έρθει στο άλλο όργανο και το αντίστροφο. Αν και για τη νεολαία σύριζα το βασικό θα ήταν να έφευγε ο άλλος πανούσης από το υπουργείο του, και να έμπαινε πχ αυτός ο πανούσης, για το χαβαλέ της υπόθεσης. Εξάλλου, οι υπουργοί αυτονομούνται κι αυτενεργούν, ως γνωστόν, από την πολιτική τους ηγεσία –με άλλα λόγια κάνουν του κεφαλιού τους. Εδώ, όπως είδαμε, αυτονομείται κι η ίδια η κυβέρνηση από τα μέτρα που ψηφίζει και τα εφαρμόζει, αλλά χωρίς να τα πιστεύει.

-Και αφού πιάσαμε τις ορχήστρες, θα ήταν κρίμα να μείνει χωρίς αναφορά η χoρωδία τρικάλων που είχε στήσει το επαμ χτες στην πλατεία, να τραγουδάει ρυθμικά «ό-χι, ό-χι» αλλά και «πάρτε τα μνημόνια και φύγετε από δω». Ενώ πιο κάτω είχανε στήσει μικροφωνικές με ηχογραφημένα αποσπάσματα από τις ομιλίες του φυρερίσκου τους, που αν τα άκουγες από μακριά έμοιαζαν με συνέλευση, όπου μιλούσε μόνο αυτός, οπότε από μια άποψη ήταν κάπως σα συνέδριο του επαμ –σκασμός μιλάει ο καζάκης...

-Φορούσαν επίσης κάτι μπλουζάκια με το ώριμο και πεισματάρικο σύνθημα «είπαμε όχι». Που μου θυμίζει συνειρμικά μια πρόσφατη, πετυχημένη τουιτεριά μετά από το δημοψήφισμα, με ένα παιδάκι να ρωτάει τη μαμά του αν μπορούν, αυτός και ο αδερφός του, να πάρουν παγωτό.

-Όχι. -Πάμε, Νίκο, η μαμά είπε «ναι».

-Δηλ το γενικό συμπέρασμα των ημερών από τη σκοπιά του μαξίμου είναι το εξής: αν έπεφτε η κυβέρνηση, θα νικούσαν ο σόιμπλε και οι δανειστές. Ενώ τώρα αυτοί χάνουν και σκυλιάζουν με τα μνημόνια που εφαρμόζονται. Κερδάμε αδέλφια...

-Στις ντεμέκ ιστορικές αναλογίες που αναλύσαμε σε ένα πρόσφατο κείμενο, ας προσθέσουμε και τους συριζαίους, που φαντασιώνονται πως βρέθηκαν στο στόχαστρο των αδίστακτων δανειστών κι εξαναγκάστηκαν σε έναν επώδυνο αλλά προσωρινό συμβιβασμό, όπως πχ οι μπολσεβίκοι στο μπρεστ-λιτόφσκ. Μπορούν επίσης να πάρουν τα κατάλληλα αποσπάσματα από τον αριστερισμό του λένιν, για να δικαιολογήσουν τη στάση τους (όταν σε σημαδεύουν με ένα πιστόλι κι απειλούν τη ζωή σου, κτλ). Αν και με αυτό δεν πρόκειται να πείσουν ούτε καν τη νάντια βαλαβάνη, που καταλαβαίνει τουλάχιστον πως αυτός ο... «συμβιβασμός» τσακίζει το λαό, που δεν πρόκειται να ξανασηκώσει εύκολα κεφάλι τα επόμενα χρόνια.

-Η σουζάνα η ζωή ψάχνει εναγωνίως κοινό να τη χειροκροτάει και να την ηρωοποιεί, όπως άλλωστε και ο έτερος νάρκισσος, βαρουφάκης. Και από χρήσιμους, πρόθυμους ηλίθιους, άλλο τίποτα στο διαδίκτυο. Δείτε για παράδειγμα πώς τους πλέκει το φωτοστέφανο ο πιτσιρίκος, σε μια άθλια αγιογραφία –εδώ τουλάχιστον δεν μπορεί (ακόμα) να μπλοκάρει τους άλλους, όπως κάνει στο τουίτερ, με όσους κόκκινους λογαριασμούς τολμήσουν να αναφερθούν σε αυτόν.

-Την ατάκα της ημέρας για τη στάση της αριστερής πλατφόρμας (στηρίζω την κυβέρνηση αλλά όχι τα μέτρα και τη συμφωνία) την είπε ο παφίλης. Είναι τηρουμένων των αναλογιών, σα να λέμε «στηρίζω το δολοφόνο, αλλά όχι τη δολοφονία».

-Το συμπέρασμα ενός σφου από τις συζητήσεις που άνοιξε αυτές τις μέρες στις εξορμήσεις, είναι πως αυτοί που τσιμπάνε τελικά με τα επικοινωνιακά κόλπα του κυβερνητικού επιτελείου (πχ για το δημοψήφισμα και το δίλημμα που έμπαινε), δεν είναι ο αμύητος κόσμος, αλλά οι «αριστεροί» κι «υποψιασμένοι» (εντός ή εκτός εισαγωγικών). Σκεφτείτε μόνο τι είναι όλοι αυτοί που πέφτουν μαζικά από τα σύννεφα την τελευταία εβδομάδα, με τη στάση της κυβέρνησης και νιώθουνε σαν απατημένοι σύζυγοι. Στην τελική, ακόμα και από αυτούς που τσιμπάνε, οι περισσότεροι ήξεραν πολύ καλά τι γύρευαν ψηφίζοντας σύριζα (ένα νέο πασόκ) χωρίς να τρέφουν μεγάλες προσδοκίες για κάποιου είδους ρήξη κι άλλα τινά παρόμοια.

-Και μια μικρή αποτίμηση από τη δική μας πλευρά. Η χτεσινή πορεία ήταν ίσως η μεγαλύτερη της τελευταίας διετίας. Σημαντικό ποιοτικό στοιχείο τα μαζικότατα μπλοκ του «μασ», μολονότι βρισκόμαστε στο μέσο του καλοκαιριού και πολλοί φοιτητές έχουνε φύγει. Μπορεί αυτά να μη λένε πολλά, αν τα συγκρίνουμε με τη διετία 10-12’, αλλά είναι σημάδι πως «κάτι γίνεται» κι ένας κόσμος αφυπνίζεται από το λήθαργο της «πρώτη φορά αριστεράς». Το ζητούμενο λοιπόν είναι να πιάσουμε αυτό το νήμα και να μην το αφήσουμε μετέωρο στον αέρα. Όπως έλεγε και ένας παλιότερος σφος, με αφορμή την προχτεσινή επέτειο, στα ιουλιανά ο κόσμος ήταν εβδομήντα μέρες στους δρόμους, όχι σαν ζαριά, μια κι έξω.

Στα κορυφαία στιγμιότυπα πέρασε η σκηνή με την αλέκα και το βαρουφάκη. Μία ώρα την ημέρα, παρέα με την αλέκα, θα ήταν ίσως η τελευταία ελπίδα για το βαρουφάκη να καταλάβει τι σημαίνει ανυπόκριτη σεμνότητα και να αποβάλλει το ναρκισσισμό του. Σε μια άλλη (σουζάνα η) ζωή, πιθανότατα.

Και μία ακόμα φωτό, αλιευμένη από το διαδίκτυο, με τους podemos της ισπανίας σε στιγμές έντονων ταξικών συγκρούσεων. Estamos despiertos ya.

Πρώτη φορά δακρυστερά

Αλέξη, δεν έχω σταματήσει να κλαίω από το απόγευμα. Όχι από συγκίνηση για την πρώτη φορά αριστερά, ούτε σαν αυτούς που δε σταματάνε να πέφτουν από τα σύννεφα, με τις κωλοτούμπες σας. Αλλά από τα χημικά με τα οποία έπνιξε το κράτος σας τη σημερινή διαδήλωση.

Θα μου πεις βέβαια, πως δεν είναι πρώτη φορά. Είχατε κάνει πρόβα τζενεράλε στις σκουριές και με μια διαδήλωση της ανταρσυα τις προάλλες. Ούτε είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε το έργο να εκτυλίσσεται μπροστά μας, με τους ίδιους πρωταγωνιστές. Οι κυβερνήσεις φεύγουνε, αλλά το (παρα)κράτος μένει. Και σήμερα αποδείξατε πως δεν είστε μόνο συνέχεια του (αστικού) κράτους, όπως δηλώνατε ήδη πριν από τις εκλογές, αλλά και του παρακράτους.

Τα παιδιά ήταν παραταγμένα στην αριστερή πλευρά της πλατείας, στην αρχή της πανεπιστημίου. Κι όταν αρχίζουν τα μπάχαλα και τα χημικά, φεύγουν συνήθως προς τα εξάρχεια. Εκτός και αν υπάρχει ειδικός λόγος, να κατευθυνθούν αλλού. Δίπλα τους, αραιά μπλοκ του εξωκοινοβουλίου και σε ρόλο απατημένου συζύγου κάτι συνδικαλιστές του ΜΕΤΑ και μέλη της νεολαίας σύριζα. Που αν είχαν στάλα αξιοπρέπεια, θα είχανε φύγει σήμερα κιόλας από την αριστερή κυβέρνηση των ματ, που χτυπάει διαδηλώσεις και τις διαλύει. Αλλά πάνω απ’ όλα η ενότητα. Κι εγώ μόλις σήμερα κατάλαβα πόσο ιστορικές είναι οι ευθύνες του κουκουέ, που δε συμμετείχε και αυτό ως κομπάρσος στην «πρώτη φορά αριστερά», να το έχετε σαν άλλοθι για τον αυταρχισμό σας, για τα μνημόνια και ό,τι ήθελε προκύψει. Αλλά σε καταλαβαίνω κι εσένα πολύ καλά αλέξη. Γιατί μια κυβέρνηση που περνάει αντιλαϊκά μέτρα, δε μπορεί παρά να καταφύγει στην καταστολή και τον αυταρχικό κατήφορο. Κι αλίμονο σε όσους πίστεψαν ποτέ το αντίθετο για εσένα και την πρώτη φορά δακρυστερά σου.

Τα μπλοκ του παμε ήταν στην εντελώς αντίθετη κατεύθυνση από τους μαύρους, σχηματίζοντας ένα μαζικό και πυκνό πι, που έπιανε από την αρχή της αμαλίας, στη φιλελλήνων και ως το ύψος της πλατείας ξανά, από την κάτω πλευρά. Ε λοιπόν, μάντεψε σφε αναγνώστη, προς τα πού πήγαν τα «παιδιά», όταν άρχισαν τα μπάχαλα. Και δε μιλάμε για κάτι που έτυχε, αλλά για οργανωμένο σχέδιο που πέτυχε. Κράτος και παρακράτος, οι λύκοι αγκαλιά με τα σκυλιά, πήγαν όλους τους διαδηλωτές καροτσάκι στην αμαλίας, περίπου όπως στην 6^η νοέμβρη (του 12’), με τη διαφορά πως τότε οι δυνάμεις του παμε έσπασαν στα δυο, ενώ τώρα ήταν συγκεντρωμένες σε μια πλευρά και έδιναν ευκολότερο στόχο. Και το σόου δε σταμάτησε στο σταθμό της ακρόπολης, ούτε καν στο συγγρού-φιξ, αλλά συνεχίστηκαν, για να εξασφαλίσουν πως δε θα παραμείνει κανένα μπλοκ, και κανείς δε θα επιχειρήσει να επιστρέψει στη βουλή, όπως άλλες φορές.

Τα «παιδιά» κινούνταν διαρκώς παράλληλα, στο διπλανό ρεύμα της αμαλίας, επιδόθηκαν σε ένα φεστιβάλ βλακείας, σπάζοντας ό,τι βρέθηκε στο δρόμο τους, κάνοντας πλιάτσικο σε αυτοκίνητο, κατεβάζοντας μια σημαία της άλφα μπανκ (τα μούτρα κρέας μιλάμε), και προπαντός στήνοντας καμιά εικοσαριά πρόχειρα οδοφράγματα, με κάδους που καίγονταν, από τα οποία ανάθεμα και αν κράτησαν έστω και ένα, γιατί προφανώς δεν ήταν αυτός ο στόχος τους, δηλ να κρατήσουν. Ο στόχος ήταν είτε να τους κόψουμε, και να έχουμε επανάληψη του σκηνικού της 20ής οκτώβρη, είτε να πέσουν στα νύχια των άλλων μαύρων, με τις ασπίδες (που είχαν πιάσει από το πρωί όλα τα κεντρικά πόστα στην πόλη), και να έχουν να το λένε, πενήντα χρόνια, για τα κνατ, την αγαστή συνεργασία και δε συμμαζεύεται. Ή πιο απλά αυτό ακριβώς που έγινε: να διαλυθεί η διαδήλωση.

Και να έχεις και τον αντέννα να σου λέει για το σταλινικό ολοκληρωτισμό του λαφαζάνη! Που αν είχαν την τύχη να το ζήσουν βέβαια, δε θα υπήρχαν ούτε αστικά κανάλια, που χρωστάνε της μιχαλούς, να λένε το μακρύ τους και το κοντό τους, για να τρομοκρατήσουν το λαό, ούτε και τα «παιδιά» να παίζουνε «κλέφτες και αστυνόμους», με το κράτος. Τώρα όμως, στο επόμενο δελτίο, μπορούν να κάνουν ελεύθερη και ανεξάρτητη ενημέρωση, με αντικειμενικά ρεπορτάζ, πχ για τις μεγάλες φθορές στη συγγρού, κατά μήκος της πορείας του παμε (αφού από δίπλα περνούσαμε, να μην το πούνε;).

Και να ‘χεις και τους παλιότερους σφους να σου λένε πως το πασόκ του ανδρέα είχε αργήσει μια τετραετία να ρίξει τα πρώτα δακρυγόνα σε διαδηλωτές (αν και δεν είμαι πολύ σίγουρος γι’ αυτό· στην τετραετία πχ σκότωσαν τον 15χρονο μιχάλη καλτεζά). Αλλά τώρα είναι συμπυκνωμένος ο πολιτικός χρόνος, οπότε κι αυτό βρίσκει μια εξήγηση.

Τα χημικά έχουν τουλάχιστον ένα καλό. Διαλύουν τις αυταπάτες σε όσους θέλουν να δουν πίσω από τους καπνούς και πίσω από τα παχιά περήφανα λόγια, το πραγματικό πρόσωπο της πρώτης φοράς αριστεράς, που δεν είναι τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο από μια καθαρά αστική κυβέρνηση, που δε διαφέρει σε τίποτα ουσιαστικό από τις προηγούμενες, ούτε στα μνημονιακά μέτρα που περνάει, ούτε στην άγρια καταστολή του λαϊκού, μαζικού κινήματος. Ίσα-ίσα που τις ξεπερνάει, κάνοντας αυτά που οι άλλες δε θα τολμούσαν να περάσουν, γιατί θα έπεφταν την ίδια κιόλας μέρα (και θα είναι ευχής έργο να γινόταν αυτό και με αυτή τη συγκυβέρνηση).

Και κάτι τελευταίο, προς τα εμάς. Αν είναι να τρώμε τόσα χημικά, αν είναι να υπάρχει σχέδιο, που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από την εποχή του σημίτη και την επίσκεψη του κλίντον, ε... ας σηκώσουμε κι εμείς το γάντι, κι ας κάνουμε ό,τι ακριβώς κάναμε τότε. Συναγερμός παντού και καθολικός ξεσηκωμός, με ανεβασμένες μορφές δράσης, ενάντια στην πρώτη φορά δακρυστερά...

Πολιτική αλητεία

Δεν υπάρχει μεγαλύτερος πολιτικός καιροσκοπισμός από τις μνημονιακές κωλοτούμπες του σύριζα. Δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη για τις ευρύτερες μάζες σχετικά με το τι είναι και πού οδηγεί ο οπορτουνισμός. Δεν υπάρχει χειρότερη αυταπάτη από το ότι υπάρχει διαπάλη στο εσωτερικό του σύριζα, που μπορεί να αλλάξει από μέσα, όπως άλλωστε και η εε σε μεγαλύτερη κλίμακα.

Κανένα μαύρο μέτωπο παλαιομνημονιακών δε θα μπορούσε να περάσει αυτά τα μέτρα χωρίς να υπογράψει ταυτόχρονα το πολιτικό του τέλος. Πολύ λίγα αστικά καθίκια θα είχαν το θράσος να μιλάνε για εθνική κυριαρχία (που γλίτωσε!) ενώ μας επιβάλλουν την επιστροφή της τρόικα και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, με ένα ενισχυμένο και πολύ χειρότερο ΤΑΙΠΕΔ (επίσης να τονίσουμε πως καταφέραμε να μην έρθει ευρωστρατός για την επιβολή της τάξης). Μόνο αστικά πολιτικά παχύδερμα θα ήταν τόσο προκλητικά, ώστε να ισχυριστούν ότι από αύριο ξεκινάνε τον πόλεμο ενάντια στην ολιγαρχία. Σήμερα προφανώς τους καθόμαστε για ένα αποχαιρετιστήριο πήδημα, να έχουν κάτι να θυμούνται πριν από τη μάχη. Το σεξ εξάλλου θέλει τουλάχιστον δύο. Δεν είναι δηλ μονομερής ενέργεια, σαν αυτές που (δεν) έκανε ο σύριζα και καλείται τώρα να τις πάρει πίσω.

Νδ, πασόκ, συνασπισμός, ψηφίζουνε μνημόνια πληρώνει ο λαός. Αλλά ποιος άλλος θα μπορούσε να δέσει το λαό χειροπόδαρα, αφού πρώτα το νανούρισε με γλυκές αυταπάτες περί δημοκρατίας και μιας ευρώπης που αλλάζει; Ποιος άλλος θα υπέγραφε την αποπολιτικοποίηση του δημοσίου, που παραπέμπει εμμέσως στην κατάργηση του συνδικαλισμού κι ένα είδος ιδιώνυμου; Ποιος θα είχε απέναντι τον ολάντ να το φτύνει κατάμουτρα («εάν έβγαινε η ελλάδα από την ευρωζώνη, θα χάναμε τα χρήματα που της είχαμε δανείσει») και θα σκουπιζόταν απαθής, κοιτάζοντας ψηλά να δει αν ψιχαλίζει;

Και για να έχουμε καλό ερώτημα: Πόσο τοις εκατό αυτού του μνημονίου είναι τοξικό και πόσο θα υλοποιούσαμε από μόνοι μας; Και γιατί δεν μπαίνει σε δημοψήφισμα και αυτή η συμφωνία; Είναι δηλαδή εντός της λαϊκής ετυμηγορίας και της εντολής του τελευταίου δημοψηφίσματος;

Ο ένας βγαίνει χειρότερος και πιο υποτακτικός από τον άλλον. Ο φίλης βρήκε μέρα να μιλήσει για συμπόρευση της ζωής (που διαχωρίζει τη θέση της, για να διασώσει την καριέρα της) με τη χρυσή αυγή, δίνοντας νέα διάσταση στον ορισμό του πολιτικού παχύδερμου. Ο κατρούγκαλος χάνει την αίσθηση της ξεφτίλας, λέγοντας πως η ευρώπη θα αλλάξει, όταν αλλάξουν σε όλες τις χώρες οι κυβερνήσεις τους –πού είσαι νιότη που έδειχνες πως θα γινόσουν άλλος. Και η ραχήλ βρίσκει ευκαιρία να τους γλεντήσει και να μιλήσει για δεύτερη βάρκιζα! Βγαίνει από «αριστερά» η βουλευτής που δεν είχε ψηφίσει καν την ιθαγένεια...

Πώς το έλεγε ο σύζυγος της προέδρου ζωής; Ο τσίπρας και η κυβέρνηση έχουν κάτι αρχ... να, από εδώ ως τη σιγκαπούρη. Ε τώρα, έχουν... είναι... δε θα τα χαλάσουμε τώρα για ένα ρήμα, ε;

Οι ροζ οπορτουνιστές αποδείχτηκαν «μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά», που έπεσαν πάνω στην εργατιά, αλλά ντύθηκαν φλαμίνγκο για να ξεγελάσουν τον κόσμο. Και άντε μετά να αποδείξεις πως είναι ελέφαντες (δηλ πολιτικά παχύδερμα). Μα αφού είναι φλαμίνγκο, σου λέει ο άλλος.

Αν και εγώ πιστεύω πως φταίει για όλα το κκε που δε συνεργάστηκε στην «αριστερή κυβέρνηση» να κρατήσει τα μπόσικα. Και ο λαός που δεν ξεσηκώθηκε να την ωθήσει προς τα αριστερά.

Υπάρχει βέβαια και το αριστερό ρεύμα του λαφαζάνη. Με το μαλακό όμως παιδιά το «παρών», (το λεβέντικο, το δημαρίσιο), για να μην πέσει η καλύτερη κυβέρνηση που είχαμε ποτέ. Και να ετοιμάζεται η μισή (;) ανταρσυα για της βουλής τα έδρανα, αφού υποδεχτεί το 4% του «παλιού, καλού σύριζα». Η προπαρασκευή του νέου αναχώματος συνεχίζεται με πυρετώδεις ρυθμούς. Κι αν έχει ρόλο κι η ζωή σε αυτό; Λες...;

Η κυβέρνηση φέρνει προς ψήφιση στη βουλή ένα μόνο νομοσχέδιο, με ένα μόλις άρθρο, για τη σημειολογία του πράγματος (με τον ίδιο τρόπο που θα καταργούσε, στα λόγια και μόνο εκεί, τα μνημόνια). Με τη διαδικασία του κατεπείγοντος για να μπει το κερασάκι σε μια μεγάλη νίκη της δημοκρατίας (που όντως θριαμβεύει, αλλά η αστική δημοκρατία, και τα συμφέροντα της τάξης που υπηρετεί). Και για να μη μείνει παρά ελάχιστος χρόνος για την οργάνωση της αντίστασης, και την καταπολέμηση του κυβερνητικού δηλητήριου στις παραλυμένες ταξικές συνειδήσεις.

Μα εγώ αρνούμαι να πεθάνω

Κι υπόσχομαι κάτι να κάνω

Τώρα είναι καιρός...

Έχει ανακοινωθεί ήδη συλλαλητήριο του παμε για το απόγευμα της τετάρτης, στην ομόνοια. Πιστεύω πως μες στη μέρα θα υπάρξουν κι άλλες ανακοινώσεις. Δε γίνεται να περάσει κοτζάμ μνημόνιο ΙΙΙ, χωρίς ούτε μία απεργία..

Υστερόγραφο

Ποια μισά ρε πάνο, ο άνθρωπος υπερκάλυψε το πλάνο.

Αλλά ας μην τον αδικούμε. Όντως μόνο τα μισά έκανε. Αλλά ποιο από τα δύο μισά, το δεξί ή το αριστερό; Βρείτε και κερδίστε...

Ρήξη ή ενσωμάτωση

Ο λένιν έλεγε πως είναι καθαρή φαντασιοπληξία να περιμένουμε μια «καθαρή επανάσταση», όπου από τη μια πλευρά θα είναι παραταγμένος ο στρατός της επανάστασης (το προλεταριάτο και οι σύμμαχοί του) ενώ από την άλλη πλευρά η αντίδραση. Και έχει δίκο, όχι μόνο γιατί οι μάζες δε θα μπουν, στο σύνολό τους, στο χορό πλήρως συνειδητοποιημένες, αλλά μεταξύ άλλων κι επειδή η άρχουσα τάξη φροντίζει πάντα να θολώνει τις βασικές διαχωριστικές γραμμές και να προβάλλει άλλες δικές της. Όπως το περιβόητο δίπολο μνημονιακών-αντιμνημονιακών δυνάμεων, που γκρεμίζεται παταγωδώς το τελευταίο διάστημα, και δεν είναι το μόνο.

Μπορεί να ετοιμάζεται ήδη το νέο ανάχωμα, με το λαφαζάνη και τα τμήματα του εξωκοινοβουλίου, που θα είναι πρόθυμα να προσκολληθούν ως ουρά στο ρεύμα του, αλλά ολοένα περισσότερα αστικά ιδεολογήματα, που μέχρι τώρα οι μάζες τα εσωτερίκευαν «αυθόρμητα» και τα δέχονταν ως δικές τους ιδέες, αρχίζουν να κλονίζονται σοβαρά ή να ξεφτίζουν. Η μεγάλη ευρωπαϊκή ιδέα, η ασφαλιστική δικλείδα της εε και το απάνεμο λιμάνι της ευρωζώνης, που θα μας προφύλασσε από την οικονομική κρίση, όπως έλεγαν το 08’, οι φιλικές κι αμοιβαία επωφελείς διακρατικές σχέσεις εντός μιας αγγελικά πλασμένης, ιμπεριαλιστικής ένωσης... ή ακόμα κι ο λαφαζάνης, που το δημαρίσιο «παρών» του, δεν ήταν ακριβώς ο ορισμός της θαραλλέας, αξιοπρεπούς στάσης. Οι αστικές εφεδρείες αποδυναμώνονται στον ίδιο βαθμό και ρυθμό, που αυτό συμβαίνει με τα αντίστοιχα «αφηγήματα»: η (αστική) δημοκρατία πάνω από τα κέρδη (κι όχι στην υπηρεσία τους, όπως πιστεύουν κάποιοι δογματικοί), ζούμε σε μια ευρώπη που αλλάζει, με διαπραγματεύσεις κι έντιμους συμβιβασμούς, κοκ.

(Το πρώτο βραβείο πάντως, πηγαίνει με διαφορά στο νάσο αθανασίου, που επιστράτευσε το ιδεολογικό κατακάθι του ευρωκομμουνισμού και μια παλιά συνέντευξη της έλλης παππά στο έψιλον, όπου έλεγε πως ο «μαρξ δε θα έλεγε όχι στην ευρωπαϊκή ένωση» (!!!) και αναρωτιόταν πού είναι το «ναι» της αριστεράς (γιατί δε γίνεται πολιτική χωρίς αυτά). Και έρχεται να μας τα πει όλα αυτά (ο αθανασίου κι όχι η παππά), μία μόλις βδομάδα μετά από το δημοψήφισμα και την ιστορία, που γράφεται με τα μεγάλα «όχι». Πασοκάρα αθάνατη, κλείνει η γελοία παρένθεση).

Μπορεί λοιπόν ο αντίπαλος να μη μας κάνει τη χάρη να απεκδυθεί την προβιά του φίλου (που συνδυάζεται άρρηκτα με τη λεοντή της ελληνικής κυβέρνησης), για να εμφανιστεί με την καθαρή του μορφή, αλλά οι εξελίξεις και η δυναμική τους έρχονται να αφαιρέσουν από τους πολιτικούς του εκπροσώπους τα περιθώρια ελιγμών, τα ιδεολογικά τους φτιασιδώματα και βασικά κάθε φύλλο συκής.

Τα γεγονότα κυλούν βέβαια με τόσο ραγδαίους ρυθμούς, που ο κόσμος δυσκολεύεται να τα αφομοιώσει, γιατί η τροπή των πραγμάτων αλλάζει διαρκώς. Προτού στεγνώσει καλά-καλά το δημοψήφισμα κι η νωπή λαϊκή ετυμηγορία, ήρθε το κοινό ανακοινωθέν των κομμάτων του «ναι» και του «όχι». Και ενώ εμφανιζόταν μιας πρώτης τάξης ευκαιρία για πολιτικά συμπεράσματα, ήρθαν κι οι επιπρόσθετες απαιτήσεις των δανειστών να γίνουν το μεγαλύτερο κακό, που πρέπει να αποφύγουμε, για να συμβιβαστούμε έντιμα με το μικρότερο. Κι ενώ η κυβέρνηση κατέθεσε και πέρασε από τη βουλή μια πρόταση πανομοιότυπη, αν όχι χειρότερη απ’ αυτή που απέρριψε ο ελληνικός λαός μόλις πέντε μέρες πριν, έρχονται οι νεότερες, ιταμές απαιτήσεις των δανειστών να την ηρωοποιήσουν στα μάτια του κόσμου: «μα δε βλέπετε πως την πολεμάνε και προσπαθούν να τη ρίξουν»; Και άντε μετά να του θυμίσεις το πρόγραμμα της θεσσαλονίκης, το κυριακάτικο «όχι» που τσαλαπατήθηκε περήφανα, κι άλλα τινά παρόμοια που τα ξέχασε, για να χωρέσει τις νεότερες εισερχόμενες πληροφορίες.

Το κουβάρι των αντιθέσεων μπλέκει ολοένα και περισσότερο, καθώς η γερμανία φαίνεται να οδηγεί μεθοδικά και συστηματικά τα πράγματα προς το γκρέξιτ, επιδιώκοντας πιθανότατα κάτι πολύ ευρύτερο από το κεφάλι του τσίπρα ή της ελλάδας, ενώ η γαλλία και η ιταλία προβάλλουν αυτές τις εικόνες στο μέλλον, με τις ίδιες στη θέση της ελλάδας. Αλλά ο γόρδιος δεσμός κόβεται μονάχα με το σπαθί. Και τα πράγματα μοιάζουν πιο καθαρά από ποτέ.

Η φυλακή της εε σφίγγει τη θηλιά γύρω από τους λαούς, με τον ελληνικό να παίζει το ρόλο του πειραματόζωου-λαγού (όπως ακριβώς στην αντίστοιχη σειρά του αρκά). Όλα τα κόμματα του ευρωμονόδρομου χτυπάνε και ξαναχτυπάνε (το κεφάλι τους) στο ίδιο αδιέξοδο και μένουν στη γωνιά του ρινγκ να μετράνε τα χτυπήματα. Οι αστικές εφεδρείες βουλιάζουν στην ανυποληψία και καίγονται, πριν καν φανούν χρήσιμες για το σύστημα. Καμία πολιτική δύναμη – κυβέρνηση δε μπορεί να αυτοκτονήσει πολιτικά και να περάσει από τη βουλή αυτά που ζητήθηκαν από το γιούρογκρουπ. Το αστικό στρατόπεδο όχι μόνο διαμορφώνεται καθαρά, αλλά δείχνει τα όρια και τα αδιέξοδά του. Το περιβόητο ΤΙΝΑ (δεν υπάρχει εναλλακτική) της θάτσερ, βρήκε τοίχο (του βερολίνου, αλλά και άλλων υποψήφιων «φίλων» μας).

Δεν υπάρχει όμως επαναστατική κρίση και αποφασιστική ταξική σύγκρουση, αν και οι από κάτω δε θέλουν να κυβερνηθούν όπως πριν και δεν οργανώσουν την πάλη τους, για να επιβάλουν αυτή τη μη θέλησή τους. Όσο ώριμοι κι αντικειμενικοί κι αν φαντάζουν κάποιοι στόχοι, καμία αντικειμενική κατάσταση, όπως κι αν χαρακτηριστεί, δε θα πετύχει τίποτα από μόνη της, αν δεν ενεργοποιηθεί ο υποκειμενικός παράγοντας.

Σήμερα το δίλημμα ρήξη ή ενσωμάτωση δεν είναι απλά επίκαιρο, αλλά περιγράφει απόλυτα την κατάσταση. Όχι με παρακάλια και μισόλογα, που καλλιεργούν αυταπάτες, όπως πχ το κάλεσμα του μπιτσάκη στο κόκκινο: «αλέξη κράτα γερά». Όχι με διαδηλώσεις υπέρ της κυβέρνησης, που κάθεται και παζαρεύει τους όρους της σφαγής των λαϊκών στρωμάτων, της εργατικής τάξης, των αγροτών, των συνταξιούχων, κι έχει υπονομεύσει, όπως μπορεί, κάθε δυνατότητα ρήξης με αυτή τη λυκοσυμμαχία. Όχι ενάντια στο πραξικόπημα (που έχει γίνει παγκόσμιο θέμα συζήτησης στο τουίτερ), έτσι γενικά και αόριστα, αλλά ενάντια στη δικτατορία του κεφαλαίου και στους κανόνες των ιμπεριαλιστικών του οργανισμών.

Είναι πιο ώριμο και αυτονόητο από ποτέ να παλέψει και να βροντοφωνάξει ο λαός: έξω από την ευρωπαϊκή έξωση (γραφή λανθάνουσα), άμεσα. Χτες! Να προετοιμαστούμε άμεσα, σε διάταξη μάχης, με επιτελικό σχέδιο και τους δικούς μας όρους. Όχι ως ανεπιθύμητο ατύχημα, αλλά ως απαραίτητο βήμα κι αναγκαία (αν και όχι ικανή από μόνη της) προϋπόθεση για ένα διαφορετικό δρόμο, που θα είναι δύσβατος κι ανηφορικός, αλλά είναι μονόδρομος για τα λαϊκά συμφέροντα και την προοπτική της δικαίωσής τους.

Ρήξη ή ενσωμάτωση. Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει. Τώρα είναι καιρός...

Πώς τα περνάτε στην «Ενωμένη Ευρώπη»;

Αναδημοσίευση από το Ατέχνως

Πριν από λίγα χρόνια, με αφορμή κάποια επέτειο, είχαν κυκλοφορήσει στη Ρωσία μερικές πολύ εύστοχες και πετυχημένες αφίσες, με τη μορφή του Λένιν, και το ρητορικό ερώτημα, που απευθυνόταν στους περαστικούς: λοιπόν πώς τα περνάτε στον καπιταλισμό;

Ο Λένιν, παρεμπιπτόντως, είχε προβλέψει πολύ έγκαιρα και διορατικά, πως το σύνθημα για τις Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, την «Ενωμένη Ευρώπη» όπως μας έμαθαν να τη λέμε, είναι είτε αντιδραστικό είτε απραγματοποίητο. Και βασικά και τα δυο μαζί, όπως βλέπουμε από την πείρα τόσων ετών, αλλά κι από την πραγματικότητα που βιώνουμε σήμερα.

Σήμερα, που γίνονται φανερά, περισσότερο από ποτέ, τα αδιέξοδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το πραγματικό της πρόσωπο προς τους λαούς, και ενώ πρόσφατα έκλεισαν δέκα χρόνια από το θάνατο του Χαρίλαου Φλωράκη, του ηγέτη του Κ.Κ.Ε. τα χρόνια της μεταπολίτευσης και της πάλης ενάντια στην ένταξη της χώρας στην (τότε) Ε.Ο.Κ και τις αντιλαϊκές συνέπειές της, θα μπορούσε να βγει και μια άλλη αφίσα, με το εξής σύνθημα: λοιπόν, πώς τα περνάτε στην «Ενωμένη Ευρώπη»;



Κι επειδή οι ασπιρίνες δεν είναι λύση· επειδή είναι ουτοπία να ψάχνουμε κάποιο καλύτερο «modus Vivendi» στη λυκοσυμμαχία «μιας Ευρώπης που αλλάζει» (μόνο προς το χειρότερο και σε αντιλαϊκή κατεύθυνση»· επειδή το θέμα δεν είναι να αναζητήσουμε άλλους εταίρους που να μας ξαναδώσουν το ρόλο της εταίρας, αλλά η ρήξη με την Ε.Ε., το κεφάλαιο και την εξουσία του…

…χρειάζεται κι ένα ακόμα συμπληρωματικό ερώτημα από τον καπετάνιο Γιώτη.

Μένουμε μνημόνιο

Απλή καταγραφή εντυπώσεων και γεγονότων, που τρέχουμε ξωπίσω τους να τα προλάβουμε.

-Τα καλά, χαρμόσυνα νέα (για ρήξη με τον κρίνο) από το πρωί φαίνονται. Για την ακρίβεια, είχαν διαφανεί πολύ νωρίτερα από τη χαρά του σαύρου (χωρίς ταυ) θεοδωράκη, μετά από τα ραντεβού του με τσίπρα και γιούνκερ αντίστοιχα, που σήμαινε πως η δουλειά προχωράει καλά. Αλλά είχε έρθει δεύτερος, μετά την πρώτη από τις δύο χαρές (και μια τρομάρα όλη δική μας) του τσίπρα από την πορεία των διαπραγματεύσεων στις βρυξέλες.

-Στέλεχος του αριστερού ρεύματος είπε πως δε γίνεται να κοιμάσαι με το «όχι» και να ξυπνάς με το «ναι». Εντάξει αυτός ήταν στο κκε εσωτερικού (κουβελάκης), νομίζω, αλλά μπορούσε να ρωτήσει τους συντρόφους του από το ρεύμα, που το 91’ κοιμήθηκαν κομμουνιστές, για να ξυπνήσουν σοσιαλδημοκράτες.

-Ο νάσος αθανασίου μίλησε για κατάσταση πολιορκίας της χώρας, όπως στο ηρωκό μεσολόγγι. Και δε μου λες νάσο, την ηρωική έξοδο (από την εε) πότε ακριβώς την προγραμματίζετε; Πότε ακριβώς μιλήσατε για αυτήν;

-Την ίδια στιγμή οι σφοι της κνε φεύγουν για το (προγραμματισμένο κι αναβληθέν) διήμερο στο ναύπλιο, με κεντρική εκδήλωση στην τροπολιτσά, που πάμε να πατήσουμε με το γγ, του οποίου η σκούφια κρατάει από μέρη κοντά στη λεβαδειά.

-Ο τσίπρας είπε δακρυσμένος και (πράγματι, βαθύτατα...) συγκινημένος στην κοινοβουλευτική ομάδα του, πως δε θα γίνει παπαδήμος. Θα περιοριστεί στο ρόλο του κλαίοντος χριστόφια του ακελ. Σπαράζω μέσα μου...

-Όσο περνάν οι μέρες, βγαίνουν στη φόρα αρκετά ενδιαφέροντα παρασκήνια. Ο παπαδημούλης πχ είπε πως η κυβέρνηση απευθύνθηκε για δάνειο στους ρώσους και της απάντησαν πως θέλουν την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη (αυτό για όσους τυχόν περιμένουν τη σωτηρία από το ξανθό γένος και τα νέα ορλωφικά).  Ενώ κάποιες διαρροές από το χτεσινό κυβερνητικό συμβούλιο, λένε πως σύμφωνα με την εισήγηση, τα μέτρα ήταν σκληρά, αλλά δεν ήμασταν επαρκώς προετοιμασμένοι για επιστροφή στη δραχμή. Αυτό δηλ σημαίνει πως θα αρχίσουμε τώρα την προετοιμασία, για να τους αφαιρέσουμε τη βάση του εκβιασμού τους, στην επόμενη αντίστοιχη συγκυρία; Όχι. Αλλά μην αφήνεις ποτέ μια ασήμαντη λεπτομέρεια να σου χαλάσει ένα ωραίο επιχείρημα-δικαιολογία.

Που λέει και ο μιχελογιαννάκης «εγώ ο μαλάκας φταίω, που δεν ετοιμάστηκα δυο χρόνια τώρα για τη δραχμή». Για αυτό και θα ψηφίσει «ναι». Πασοκάρα αθάνατη...

Εκτός από τον τιτάνα μιχελογιαννάκη, η κυβέρνηση έχει τη στήριξη μιας άλλης μεγάλης διανοήτριας, της άντζελας δημητρίου, που προτιμάει το ελληνικό από το εγχώριο, ό,τι και αν μπορεί να σημαίνει αυτή η δημιουργική ασάφεια. Αναμένεται να έχει διαρροές όμως από τον κυβερνητικό λόχο. Και δεν εννοώ απαραίτητα το αριστερό ρεύμα, που ονειρεύεται ρήξη με τους δανειστές, ενώ δεν τολμά να την κάνει στο κόμμα του και μπορεί να κρυφτεί πίσω από ένα ντροπαλό «παρών» -αν το πει κι αυτό. Ούτε για τους ανελ, που έχουν διαρροές ακόμα και στις «διαρροές» τους. Αλλά για βουλευτές που μπορεί να πουν όχι, κρατώντας τουλάχιστον κάποια προσχήματα κι αφαιρώντας εμμέσως την περιβόητη δεδηλωμένη από την κυβέρνηση. Ούτως ή άλλως βέβαια, το μνημόνιο θα ψηφιστεί με «εθνική συναίνεση» και ψήφους της αντιπολίτευσης. Αλλά η χώρα μπορεί να οδεύει ολοταχώς προς εκλογές, ίσως και μες στο δεκαπενταύγουστο.

Σήμερα έχουμε την πρόβα τζενεράλε, με την εξουσιοδότηση στην κυβέρνηση, που κανείς δεν καταλαβαίνει πολύ καλά τι σημαίνει, γιατί τη ζητάνε, γιατί δεν έχει ξεκινήσει ως διαδικασία και γιατί πρέπει να εμπιστευτεί, ακόμα και από αστική σκοπιά, κανείς μια κυβέρνηση που ξεπέφτει στο ρόλο του κοινού απατεώνα, όταν πχ μεταφέρει στα ελληνικά στρογγυλεμένο το κείμενο που έστειλε στους δανειστές, χωρίς τις δυσάρεστες ιδιωτικοποιήσεις, τις μειώσεις συντάξεων, κτλ. Η βουλή ξεκινάει καλά μεσάνυχτα, λίγο πριν – λίγο μετά, και απευθύνεται μόνο στους μερακλήδες ξενύχτηδες. Οπότε ες αύριον τα σπουδαία, με αρκετό ζουμί, χάρη στην ονομαστική ψηφοφορία που ζήτησε και επέβαλε το κόμμα.

Ρε ζωούλα, τι λες τώρα, που θα παίζεις ως τις τέσσερις η ώρα...

Κατά τα άλλα, η σημερινή συγκέντρωση του παμε μάζεψε αρκετό κόσμο, που μπορεί να είναι κάτω από το ύψος των απαιτήσεων, αλλά πρέπει να συνυπολογίσουμε αφενός το λιγοστό χρόνο (πολιτικά συμπυκνωμένο, όπως είναι της μόδας να λέγεται) που υπήρχε για την προετοιμασία της κι αφετέρου τις γλυκερές αυταπάτες, που νανουρίζουν ακόμα μεγάλη μερίδα του κόσμου.

Από τις πληροφορίες των κεραίων της κε του μπλοκ, ξεχωρίζω.

Το σφο με το τατουάζ για την κομμούνα του παρισίου, το 1871.

Τη σχετικά άμαζη και αμήχανη παρουσία της ανταρσυα, που δεν απέφυγε ωστόσο τις φυσούνες των δημοκρατικών ματ του πανούση.

Και δύο πανό γραφικών συριζαίων, στο ρόλο της φωνής της συνείδησης της παράταξης, με συνθήματα που δεν έχουν καμία απολύτως σημασία, αλλά θα μπορούσαν να είναι: κλαψ ή λυγμ.

Με κομμένη την ελπίδα

Να μιλήσουμε, να μιλήσουμε... για το τι σημαίνει κρίση κορυφών, επαναστατική κατάσταση και πώς διαπλέκονται ο αντικειμενικός κι ο υποκειμενικός παράγοντας; Για το αν οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν τον εξαρτημένο ή τον ανισότιμα αλληλεξαρτημένο χαρακτήρα του ελληνικού καπιταλισμού; Για τα πρακτικά καθήκοντα που απορρέουν ή μάλλον επιβάλλονται στη δοσμένη συγκυρία; Και για το σύνθημα μπορεί σα μοχλός κινήσει τη γη και τις μάζες –αν υποθέσουμε ότι υπάρχουν τέτοια μαγικά κλειδιά;

Όλα αυτά είναι πολύ ενδιαφέροντα κι ίσως τα πιο βασικά από μια άποψη, μόνο που τα γεγονότα τρέχουν με καταιγιστικό ρυθμό και δεν προλαβαίνει καλά-καλά να τα καταγράψει κανείς, πόσο μάλλον να τα χωνέψει, να βγάλει το ρεζουμέ και να τα σχολιάσει. Πόσο μακρινό μοιάζει ήδη το δημοψήφισμα της κυριακής και το «διαπραγματευτικό χαρτί» του «όχι», ε;

Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

Η εθνικά περήφανη κυβέρνηση αξιοποιεί το «όχι» του ελληνικού λαού στο δημοψήφισμα, για να φέρει στο τραπέζι μια ακόμα χειρότερη συμφωνία, απ’ αυτήν που απορρίφθηκε την κυριακή. Το κουκουέ δικαιώνεται, πριν καν στεγνώσει η νωπή λαϊκή εντολή. Αλλά το σενάριο αυτό είναι τόσο προβλέψιμο, που ο κόσμος το βαριέται κι αλλάζει κανάλι, για να δει καμιά ρομαντική κομεντί, με ωραίους, σιροπιαστούς διαλόγους, και πλαστικά (πλην όχι ξύλινα) λογύδρια, όπως προχτές, στη συζήτηση στο ευρωκοινοβούλιο. Δεν κυλά ένα δάκρυ στο μάγουλό σου, σφε αναγνώστη, πχ κάθε φορά που ακούς ένα δεκάρικο λόγο για την ευρώπη των αξιών και της αλληλεγγύης;

Αλληλεγγύη στα δάνεια των λαών, ζήτω η νέα τάξη των ιμπεριαλιστών.

Άσε που οσονούπω, θα το γυρίσουμε στο φώσκολο.

-Είναι αλήθεια, σφε αλέξη; Πάμε να υπογράψουμε τρίτο μνημόνιο;

-Είμαι έτοιμος να υπογράψω συμφωνία, για το καλό του τόπου μας.

-Θέλεις να πεις δηλ, σφε αλέξη, πως οδεύουμε σε μια νέα επαχθή συμφωνία; Πως θα συνεχίσει ο φαύλος κύκλος των μνημονίων; Πως δε θα σκίσουμε τα μνημόνια, μαζί με τα καλτσόν μας, με ένα άρθρο σε ένα μόνο νόμο; Πως ο αιμοσταγής σόιμπλε θα εξακολουθεί να μας ρουφά με το καλαμάκι;

-Τελείωνε ρε λαφαζάνη, να διαβάσεις τα μέτρα που θα ψηφίσουμε, μην την πατήσεις κι εσύ σαν το χρυσοχοΐδη, που δεν πρόλαβε κι εκτέθηκε...

Γενικά, που λες, παναγιώτη, δύο επιλογές και δύο δρόμοι ανοίγονται μπροστά σου. Ή που θα πάρεις τηλέφωνο το χρυσοχοΐδη να σου εξηγήσει πώς πουλάνε τρελίτσα, ή που θα πατήσεις στο google «μαυρίκος, μημόνιο», να δεις πώς το πετάνε στα μούτρα αυτών που το φέρνουν. Τρίτος, μεσοβέζικος δρόμος, με περήφανες παραιτήσεις ή άλλα πυροτεχνήματα, για να διαχωρίσει τη θέση σου και την υπογραφή σου, δεν υπάρχει.

-Τα μέτρα είναι τόσο σκληρά, που ως κι οι σκληροί δανειστές ομολογούν την έκπληξή τους και μόνο που δε γουργουρίζουν (σα λιοντάρια κι όχι σα γατάκια) από ευχαρίστηση. Και η πλάκα θα είναι να τσιτσιρίσουν λίγο ακόμα την κυβέρνηση στο λάδι της, και να μην κλείσουν ούτε τώρα τη συμφωνία, ζητώντας λίγη «ζωή ακόμα», όση φαίνεται να μένει και στο σύριζα, υπό την παρούσα μορφή τουλάχιστον, έτσι που το πάει.

-Και αν χάσει τη δεδηλωμένη στην ψηφοφορία; Πόσους να κοροϊδέψουν δηλ οι συριζαίοι, που βγαίνουν και βρίσκουν ξαφνικά ένα σωρό θετικά σημεία στην πρόταση; Και αν γίνει της κορέας στην κοινοβουλευτική του ομάδα; Είτε από το πολύ σιάτσου και το μασάζ, είτε από τα τεταμένα νεύρα, που μπορεί να οδηγήσουν σε ένταση, ου μην και ξύλο. Αλλά μερικές ψιλές, όχι σπουδαία πράγματα, για να μη διασπαστούν και να τελειώνουμε οριστικά με το παραμύθι της κυβερνώσας αριστεράς, που δυσφημεί οτιδήποτε αριστερό πιάνει στο στόμα της και τα χέρια της, τα οποία θα σηκωθούν για να ψηφίσουν «ναι σε όλα», γιατί –μην το ξεχνάτε- η ιστορία γράφεται με «όχι», αρκεί να μην εμπιστεύεσαι την πολιτική του διαχείριση σε ναιναίκους.

Μια κο που μπορεί να μοιάζει και με μυστικό δείπνο.

-Κάποιοι από εσάς σκέφτονται, να μην ψηφίσουν τα μέτρα της συμφωνίας.

-Μήπως εγώ κύριε; -Μήπως εγώ κύριε...;

-Έλα τώρα παναγιώτη, μην κάνεις το μ...

Το πιο ωραίο της υπόθεσης όμως είναι ότι το κόμμα έχει τη δυνατότητα να ζητήσει ονομαστική ψηφοφορία και να διαλύσει τις ψευδαισθήσεις και να τελειώνουμε (πριν καν αρχίσουμε) και με το νέο ανάχωμα, που μπορεί να στηθεί, σε περίπτωση διάσπασης του σύριζα.

-Παναγιώτης Λαφαζάνης.

-...

-Παναγιώτης Λαφαζάνης

-... Χμμ σε όλα...

-Οι πολιτικοί απατεώνες του σύριζα κατεβάζουν άλλο κείμενο στα ελληνικά (για να ξεγελάσουν τους ιθαγενείς) και δίνουν άλλο προς τους δανειστές, με τις πραγματικές τους προτάσεις.

Η κυβέρνηση καλεί εκτάκτως συνεδρίαση της βουλής, ό,τι ώρα τελειώσει το πολύωρο μασάζ της κοινοβουλευτικής ομάδας του σύριζα, για να ζητήσει από τη βουλή εν λευκώ εξουσιοδότηση να διαπραγματευτεί. Από τη λογική της μαρίας αντουανέτας του φίλη σχετικά με τα μακαρόνια, στη λουδοβίκειο λογική «η χώρα είμαι εγώ», στη δημοκρατική διαδικασία του κατεπείγοντος, τις εξουσιοδοτήσεις, κτλ. Οι δημοκρατικές διαδικασίες του σύριζα αρχίζουν να γίνονται όλο και πιο αντιδημοκρατικές. Κι είναι κρίμα να μην είναι στην αντιπολίτευση, να καταγγείλει όλα αυτά τα μικρά «πραξικοπήματα».

Οι πολιτικοί απατεώνες της κυβέρνησης βρέθηκαν στριμωγμένοι σε αδιέξοδο, έκαναν τον ελιγμό του δημοψηφίσματος, για να βουλώσουν μεταξύ άλλων και τις αντίθετες φωνές στο εσωτερικό τους, έστησαν επικοινωνιακό σόου στο ευρωκοινοβούλιο για εσωτερική κατανάλωση και να πιστέψει ο κόσμος ότι ο τσίπρας κάνει το καλύτερο δυνατό, ό,τι περνάει από το χέρι του, και περιμένουν τώρα, που τους σερβίρει το μνημόνιο, να πει κι ευχαριστώ, ανακουφισμένος για τη μνημονιακή συμφωνία που έκλεισε. Αλλά είμαστε εδώ για να χαλάσουμε, αυτή τη σούπα, μες στο κατακαλόκαιρο –κι ας μην έχει ξινίσει ακόμα τόσο, όσο της προηγούμενης κυβέρνησης...

-Και μες σε όλα, οι «μένουμε ευρώπη» επανήλθαν στα φυσιολογικά τους μεγέθη, και κατέβηκαν τρεις κι ένας κούκος, που δε φέρνει την (πολιτική) άνοιξη. Σήμερα είναι να ξανακατέβουν και να γιορτάσουν οι λεγόμενες «ΟΧΙές», που στην περίπτωση της κυβέρνησης είναι διμούτσουνες, που εξαπατούν και κοροϊδεύουν τον κόσμο. Και αντί για γιορτή και πανηγύρια, μπορεί να προκύψει κηδεία. Ψιτ, κοε, φέρε το ελικόπτερο.

Μια νύχτα μαγική, σαν την αργεντινή...

-Ευτυχώς την ίδια ώρα καλεί το παμε στην ομόνοια, σαν όαση στην ξηρασία ελπίδων και τις οφθαλμαπάτες των ημερών. Όλοι στους δρόμους, για να διασφαλίσουμε την αξιοπρέπεια της τάξης μας και να βροντοφωνάξουμε: όχι σε παλιά και νέα μνημόνια και στο σύστημα που τα γεννάει.