Ποτέ δεν είναι αργά

Κατεβαίνεις στο κέντρο, αγχώνεσαι για την κίνηση, κοιτάς βιαστικά του εργάτη το ρολόι, «άργησα» σκέφτεσαι, φτάνεις αλαφιασμένος και... όλα είναι εκεί. Όλα είναι συνειδητά, η συγκέντρωση ανάβει, η πλατεία είναι γεμάτη, έστω και χωρίς ΕΦΕΕ. Αλλά με αυτήν την αιώνια δικλίδα, της φοιτητικής χαλαρότητας, σχεδόν ηδυπαθούς: μη βιάζεσαι, ποτέ δεν είναι αργά. Τα παιδιά έχουν όλη τη ζωή μπροστά τους. Και η πορεία ξεκινά πάντα με ένα διώρο καθυστέρηση απ’ το κάλεσμα.

Κι όμως έχουμε αργήσει -και οι άλλοι έχουν κινήσει. Γιατί έχεις γίνει μεταφοιτητής στα 40, πριν καν το καταλάβεις. Και ο μόνος τρόπος να γεμίσεις με νόημα τα χρόνια, τη στιγμή που περνά και χάνεται, να πυκνώσεις τον χρόνο, να μη νιώσεις ότι γερνάς, είναι το κίνημα, η συλλογικότητα, η ομορφιά του αγώνα που μας έλεγαν. Οργανωθείτε, μας έλεγαν Αστερίξ. Θα συναντήσετε ένα ωραίο, συντροφικό περιβάλλον, μας έλεγαν -και είχαν βασικά δίκιο.

Δίνεις στον εαυτό σου λόγια παρηγοριά ότι είσαι σαν δύο εικοσάρηδες φοιτητές. Προσπαθείς να μπεις ξανά στα παπούτσια τους, να νιώσεις πώς σκέφτονται, τι έχουν ζήσει. Κρίση, μνημόνια, ξανά κρίση, καπάκι πανδημία, μια κρίση διαρκείας, η κρίση σαν κανονικότητα. Αλλά υψώνουν ανάστημα, κόντρα στον κανόνα της εποχής, με τα γονατιστά τετράποδα. Μην καρτεράτε να ξενοιάσουμε, μήτε για μια στιγμή. Μηδέ όσο κρατά ένα χαβαλέ βιντεάκι στο τικ-τοκ.

Παρακολουθείς αμήχανος την αργκό τους, τι λένε, τι (μουσική) ακούνε, τι (βιντεάκια) βλέπουν, τι παίζουν, με τι γελάνε, τι τους συγκινεί. Σε βλέπουν να τους περιεργάζεσαι μουδιασμένος. Συχώρα με που δεν καταλαβαίνω τι λένε τα κομπιούτερ και οι αριθμοί. Οκ, λένε από μέσα τους. Αλλά ποια είναι αυτή η Ρόζα;

Ποτέ δεν είναι αργά να συναντηθούμε -και ας μην βγήκε ένα κάλεσμα για απογευματινό συλλαλητήριο. Ίσως είναι λίγο αργά για να αποτρέψουμε την ψήφιση του νόμου. Δεν είναι αργά για να τον ακυρώσουμε στην πράξη. Πότε ωριμάζουν οι συνθήκες; Πότε είναι η κατάλληλη στιγμή; Ένα ξεπούλημα πριν αργά, ένα μετά ακόμα πιο αργά. Τώρα είναι η στιγμή. Ποτέ δεν είναι αργά για να παλέψουμε και να τους πάρουμε αμπάριζα -όχι άλλο σύριζα, όχι άλλο Πασόκ.

Ο ντι-τζέι παίζει Σαράγεβο, ratm -μάλλον δικός μας είναι-, Κάπα-Θήτα -σίγουρα δικός μας είναι. Πολιτικά, ηλικιακά, δεν έχει σημασία. Βλέπεις μια κοπέλα με πατερίτσες, ένα ζευγάρι ηλικιωμένους με άσπρα μαλλιά, χωρίς μαυρίλα στα μυαλά. Ένας καπουτσίνος (κουκουλοφόρος), με το παιδί του κατά πόδας, και το σπρέι παρά πόδα, γράφει συνθήματα στο κτίριο, με υπογραφή «τα φαντάσματα του ’06-’07». Ένα φάντασμα πλανάται πάνω από το Μαξίμου. Μα δε θα παίζουμε σ’ αυτόν τον θίασο (του Τεό) μόνο ως φαντάσματα.

Μια φωτεινή επιγραφή μας καλεί να σκεφτούμε τι θα γινόταν αν κυβερνούσαν οι γυναίκες. Μαριέττα το ακούς; Πες το στον Πιερακάκη, να φοβηθεί λιγάκι, τι τον περιμένει.

Οι μπάτσοι κάνουν χύμα προσαγωγές, για να μην κατέβει κόσμος στο κέντρο. Σταματούν τα παιδιά από την Πάτρα στο Μεταξουργείο. Χτες άφηναν φασιστοειδή από το Ισραήλ να αλωνίζουν και να την πέφτουν σε όποιον είχε παλαιστινιακή σημαία. Ποτέ δεν είναι αργά να καταλάβεις ότι η αστυνομία είναι επιλεκτική και αποτελεσματική μόνο όταν θέλει και έχει σχετικές εντολές άνωθεν.

Το παιδί βγαίνει στην κάμερα, δεμένος επίδεσμος στο κεφάλι, αίματα στο μπλουζάκι, η αδέσμευτη ρεπόρτερ τον ρωτάει αν έφαγε πέτρα, της απαντά «είναι από χτύπημα γκλομπ», την παρακαλά σχεδόν να μην το κόψει, ο Ευαγγελάτος από το στούντιο καγχάζει, «τι να κόψουμε, ζωντανή μετάδοση είναι...». Μετά από λίγο η κάμερα απομακρύνεται, πέφτει ξαφνικά το κύκλωμα. Ποτέ δεν είναι αργά να καταλάβει πως δεν υπάρχουν συμπτωματικές συμπτώσεις. Η τέταρτη εξουσία φτάνει όπου δεν μπορεί το κνούτο της καταστολής.

Η επίσημη αστυνομία δίνει τυχαίους αριθμούς -ίσως για το Λόττο. Τελικό άθροισμα 17.500. Που σημαίνει τουλάχιστον τα διπλά, με συντελεστή βαρύτητας και προσομοίωσης στην πραγματικότητα.

Πάμε από τους δρόμους, στους διαδρόμους, όπου τα βρίσκουν όλοι μαζί ενάντια στις δηλώσεις του Κουτσούμπα. Όποιος κατάλαβε ότι ο ΓΓ είπε τις φοιτήτριες πόρνες, είναι απλά χαζός φασαίος και δεν έχει σωτηρία. Όποιος προχώρησε μάλιστα στην ψαγμένη χαζομάρα ότι το είπε για να γίνει viral από το Luben, είναι Πασόκος με περικεφαλαία ή με πολιτική -μικρή σημασία έχει. Και όσοι καταπίνουν αμάσητη μια ενορχηστρωμένη επίθεση, με στοχευμένα ρεπορτάζ για την «άνοδο και πτώση του Γραμματέα», είναι σχεδόν κλινικές περιπτώσεις -εγκεφαλικά νεκροί προς το ανεγκέφαλο. Περίπου στο επίπεδο του Παπανίκου.

Φίλε φα(ρι)σαίε, που δε διαβάζεις αυτό το κείμενο, γιατί έχεις όριο λέξεων ένα ποστ του Ανδρουλιδάκη, μάντεψε αν και τι έχασες από την ουσία της χτεσινής συνεδρίασης στη Βουλή και αν γνωρίζεις την απάντηση στην ερώτηση: πόσα κόμματα είναι τελικά από θέση αρχής ενάντια στα ιδιωτικά Πανεπιστήμια και την αναθεώρηση του άρθρου 16.

Ποτέ δεν είναι αργά να αναρωτηθείς πόσες φορές αγανάκτησαν όλοι αυτοί οι αγανακτισμένοι με τον σεξισμό -σε συσκευασία αντικομμουνισμού- όσων έβγαζαν ιστορίες από την κοιλιά τους για τις σοβιετικές γυναίκες που τους κάθονταν για ένα ζευγάρι νάιλον κάλτσες.

Ποτέ δεν είναι αρκετά αργά για να ακούς τη Ζωή Κωνσταντοπούλου να κάνει «πραγματική αντιπολίτευση» μέχρι τελικής πτώσης, διαβάζοντας ένα προς ένα όλα τα άρθρα του νομοσχεδίου. Ή για να κάνεις την αυτοκριτική σου που την είχες για αντισυστημικιά και αναρριγούσες το ’15 με τις φλογερές παρεμβάσεις της.

Popolo avanti, vogliamo Sugar Daddie...

Η Ζέτα Μακρή, σοκαρισμένη, απεφάνθη πως δε θα ακούγαμε ποτέ τέτοια λέξη από την Παπαρήγα. Κι αυτή είναι μια πολύ καλή αφορμή για να επανακυκλοφορήσει η μπροσούρα της Αλέκας για το γυναικείο ζήτημα, με ξεχωριστό κεφάλαιο για τους ζαχαρομπαμπάδες και ειδική αφιέρωση. Αλλά είναι συγκινητικό να βλέπεις ότι η φάμπρικα-η φάμπρικα δε σταματά και συνεχίζει με την Αλέκα το ίδιο βιολί και την αέναη αλυσίδα σχολίων του στιλ: αααχ, (διακοπή, ρουφηξιά τσιγάρου για έμφαση), παλιά με τον Ζαχαριάδη, τον Χαρίλαο και την Αλέκα, ήταν αλλιώς...

Η κόρη του βασιλοκομμουνιστή Βούλτεψη είχε βάλει όμως τον πήχη σε δυσθεώρητα ύψη, λέγοντας πως το ΚΚΕ είχε τις αντάρτισσες στο βουνό για να πλέκουν κάλτσες. Εντάξει, μπορεί παράλληλα να πολεμούσαν, να σκότωναν φασίστες, να έπαιρναν στρατιωτικά αξιώματα και παράσημα, να φορούσαν παντελόνια, να μιλούσαν σε συνελεύσεις και να ψήφιζαν, αλλά μην αφήνεις ποτέ μικρές λεπτομέρειες να χαλάσουν ένα τόσο ωραίο ανέκδοτο.

Το πιο εντυπωσιακό όμως δεν είναι να τα ακούς όλα αυτά από μια παράταξη που έχει κάνει σημαία τις γυναίκες του ’40 που έπλεκαν κάλτσες για τους φαντάρους στην Πίνδο, γιατί δεν έχει και τόσο πολλά να πει για αυτήν την εποχή. Είναι ότι είχαν «άμιλλα» για τη χειρότερη ατάκα από συναδέλφους τους του «δημοκρατικού τόξου».

Μην μπερδεύεσαι ούτε στιγμή. Προοδευτικό είναι να μην κρίνεις τους άλλους, να τους αφήνεις ελεύθερους να κάνουν ό,τι θέλουν και να μισθώνουν όποιον θέλουν. Αυτοδιάθεση σώματος το λένε, μην ακούς δογματικούς και κολλημένους, που δε μιλάνε για σεξεργάτριες. Να πώς τιμάνε τη μέρα της γυναίκας...

Ας κλείσουμε όμως με κάτι σχετικό. Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο, εύστοχο, επίκαιρο και συγκινητικό, από τη σφισσα που σου διηγείται ότι ο ρωσικής καταγωγής συνάδελφός της στη δουλειά της ευχήθηκε, της πήγε ένα λουλούδι και απορούσε γιατί δεν είναι αργία -έστω απεργία- αυτή η μέρα, όπως στη μαμά πατρίδα. Γιατί είχε σοβιετική παιδεία-ανατροφή και εκεί αν ξεχνούσες τις ευχές και το δωράκι, τέτοια μέρα, κέρδιζες τη γενική κατακραυγή των υπολοίπων.

Υγ: όχι, η κε του μπλοκ δεν είναι ενημερωμένη και δεν έχει γιουροβιζιονική άποψη γενικώς -πόσο μάλλον χτες, λόγω της ημέρας, που είχε πολύ πιο σοβαρά θέματα στη διάταξη. Και δεν είμαστε καν στην Ισπανία, με το φεμινιστικό Zorra -που είναι ο θηλυκός Ζορό, αλλά δεν προφέρεται έτσι και σημαίνει αλεπουδίτσα, με διπλή σημασία όμως, ανάλογη με τη δική μας «πεταλουδίτσα»- για να δικαιολογούσε κάπως τον επικοινωνιακό αντιπερισπασμό που σάρωσε το αριστεροχώρι...

Ιδιωτικοποιήστε τους sugar daddies και την π... τη μάνα που σας γέννησε

Διακόπτουμε την κανονική ροή της άτυπης τριλογίας του αριστεροχωρίου, για μια απαραίτητη παρένθεση λόγω της ημέρας -όχι αυτή της Γυναίκας, αν και δεν υστερεί καθόλου σε σημασία, σε αντίθεση με τις περισσότερες παγκόσμιες ημέρες. Ή μάλλον λόγω της συγκυρίας, με την ψήφιση του νομοσχεδίου για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Ακολουθούν μερικές πρόχειρες σημειώσεις.

-Όπου ακούμε περιφράσεις του τύπου «μη κρατικά, μη κερδοσκοπικά ιδρύματα», υπάρχει σχεδόν πάντα παγίδα και κρυφτό πίσω από τις λέξεις. Είναι σαν τις ΜΚΟ (τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις), που στην πράξη είναι το ακριβώς αντίθετο από ό,τι δηλώνουν: βαθιά συστημικές και εξ ολοκλήρου κρατικοδίαιτες. Αντιστοίχως τα ιδιωτικά πανεπιστήμια θα είναι κατεξοχήν κερδοσκοπικά, με γνώμονα την κονόμα και όχι την ψυχή της μανούλας του ιδιοκτήτη τους. Και μπορεί να δηλώνουν μη κρατικά, αλλά περιμένουν μπόλικο ζεστό κρατικό χρήμα και επιδοτήσεις, για να... κινηθεί η αγορά.
Στον αντίποδα τα δημόσια πανεπιστήμια αρχίζουν να λειτουργούν (ακόμα περισσότερο) ως ιδιωτικά, με όρους αγοράς, για να γίνουν «ανταγωνιστικά», ενώ οι δομές τους απειλούνται με ιδιωτικοποίηση, σε ένα μικρό βάθος χρόνου. Η υποτιθέμενη ενίσχυσή τους είναι σύντομο ανέκδοτο, σαν τη στήριξη και την αναβάθμιση των δημόσιων νοσοκομείων, μες στην πανδημία.

-Ένα βασικό επιχείρημα της κυβέρνησης είναι ότι πρέπει να ισχύει για τα Πανεπιστήμια ό,τι και στις υπόλοιπες βαθμίδες, χωρίς εμπόδια και απαγορεύσεις. Αφού δηλαδή οργιάζει η ιδιωτική πρωτοβουλία στη βασική και τη μέση εκπαίδευση, γιατί όχι και στην Ανώτατη; Ή ακόμα πιο χυδαία: αφού η δημόσια δωρεάν παιδεία έχει γίνει ανέκδοτο για τους μαθητές, γιατί να μην είναι και για τους φοιτητές; Το χάλι της παραπαιδείας, της μπίζνας με τα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια (σκοιλ ελικικου), η φάμπρικα με τα φτηνά ξενόγλωσσα πτυχία κτλ, αξιοποιούνται ως «κανονικότητα» που επικράτησε και πρέπει να επεκταθεί.

-Αυτό που καίει την κυβέρνηση -και φέρνει το νομοσχέδιο- δεν είναι να έρθει το Χάρβαρντ να ανοίξει παράρτημα στη χώρα μας. Αλλά να ανοίξει ο ασκός του αιόλου για αρπακτικά και αετονύχηδες, που περιμένουν στη γωνία. Παράλληλα νομιμοποιούνται αναδρομικά ό,τι έχει γίνει μέχρι τώρα -δίδακτρα στα περισσότερα μεταπτυχιακά κ.ά.- καθιστώντας την παιδεία κατ’ όνομα δημόσιο αγαθό. Οτιδήποτε άλλο είναι μακριά από την ουσία και αφηγήματα του αέρα.

-Για τη σημειολογία του πράγματος, η κυβέρνηση διάλεξε να ψηφίσει ως νόμο τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια στις 8 Μάρτη, στην επέτειο ενός συγκλονιστικού πανελλαδικού (φοιτητικού και όχι μόνο) συλλαλητηρίου το ’07, για την υπεράσπιση του άρθρου 16. Τότε που οι δυνάμεις καταστολής, με μια άλλη κυβέρνηση της ΝΔ, χτύπησαν στο ψαχνό, κακοποίησαν φοιτητές και από καθαρή τύχη δε θρηνήσαμε θύματα. Ποιος είπε πως το κράτος δεν έχει συνέχεια -μνησικακία και εκδικητικότητα;

-Σε αυτήν ακριβώς τη συγκυρία, παραμονή της ημέρας της Γυναίκας, οργανωμένα τρολ άρχισαν να πουλάνε πληγωμένες ευαισθησίες για μια αποστροφή του Κουτσούμπα για τους sugar daddies -που χρηματοδοτούν σπουδές φοιτητριών έναντι ερωτικού ανταλλάγματος- και τη σαπίλα του συστήματος. Πάλι καλά που δεν τον κατηγόρησαν για ταμπού (της μεταπολίτευσης και γενικώς).
Γιατί σε ένα οργουελικό σύμπαν -για να πιάσουμε έναν κλασικό ήρωα των ευαίσθητων τρολ- σεξισμός είναι να καταγγέλλεις ανοιχτά το πρόβλημα, όχι να το ανέχεσαι και να καλλιεργείς συστηματικά ένα νοσηρό φαινόμενο. Όταν το μισό αριστεροχώρι έχει πειστεί ότι ο ΓΓ είπε μια τραβηγμένη ατάκα, για να γίνει viral στο Luben, γίνεται φανερό πόση δύναμη (επικοινωνιακή και γενικώς) έχει ο αντίπαλος.

-Πώς γίνεται να κοπούν τα παπαγαλάκια του συστήματος στο δικό τους μάθημα (αστικής) δημοκρατίας, που κηρύσσουν καθημερινά από τον τηλεοπτικό τους άμβωνα; Εύκολα. Αρκεί να υπερασπίζονται με έμμισθο πάθος μια κυβέρνηση μειοψηφίας που παρακάμπτει το Σύνταγμα, γιατί δεν της βγαίνουν τα κουκιά για την αναθεώρηση -αλλά στη δημοκρατία τους δεν υπάρχουν αδιέξοδα για τα μονοπώλια που δεν μπορούν να περιμένουν. Την ίδια στιγμή βάζουν στο στόχαστρο τους φοιτητές, τις μαζικότατες συνελεύσεις τους -όπου χάνει κατά κράτος η ΔΑΠ- και δημοκρατικές αποφάσεις εκατοντάδων συλλόγων από όλη τη χώρα. Δεν είναι λάθος, απλώς (αλάνθαστο) ταξικό κριτήριο...

-Το Σύνταγμα είναι ο καταστατικός χάρτης της αστικής δημοκρατίας, βασικό εργαλείο επιβολής της κυρίαρχης τάξης, που όμως μπορεί κάλλιστα να γίνει λάστιχο όταν δεν την βολεύει, όπως άλλωστε και οποιοσδήποτε νόμος. Ας το έχουν αυτό στο νου τους όσοι ενθουσιάζονταν στις προγραμματικές δηλώσεις του ’15 με τη φράση «είμαστε κάθε λέξη αυτού του Συντάγματος» -ακόμα και του άρθρου περί ευθύνης υπουργών που αρνήθηκε σθεναρά η ΠΦΑ να το συμπεριλάβει στην αναθεώρηση. Κι ας δουν ποιος είναι σήμερα η πραγματική αντιπολίτευση σήμερα στον οδοστρωτήρα της ΝΔ.

-Το αυτί της κυβέρνησης δεν ιδρώνει, επειδή η επιχειρηματολογία της είναι σαθρή και το σύνολο των φοιτητών απέναντι. Το βασικό της χαρτί απέναντι στα πραγματικά αφεντικά του τόπου, είναι ότι κάνει τη βρώμικη δουλειά, φέρνει αποτελέσματα, ανοίγει μέτωπα, κλείνει εκκρεμότητες, διαλύει «ταμπού της μεταπολίτευσης» -όπως τους sugar daddies. Νιώθει αρκετά ισχυρή να ψηφίσει αντισυνταγματικούς νόμους, να συγκαλύψει στεγνά το έγκλημα στα Τέμπη, να φέρει εργολάβους παντού -στα νοσοκομεία, στα αρχαία μνημεία, στα Πανεπιστήμια. Και δε φοβάται το πολιτικό κόστος, γιατί με το 41% νιώθει άτρωτη. Με δυο λόγια, κάνει επίδειξη δύναμης, πιστεύοντας πως δεν έχει αντίπαλο.

-Σε αυτή την αυταπάτη, συμβάλλει το γεγονός ότι απολαμβάνει εδώ και χρόνια μια νεοφιλελεύθερη ιδεολογική ηγεμονία -και ας σκούζει σκόπιμα ο Άδωνης για το αντίθετο- που την απέκτησε με κόπο, προπαγάνδα, πληρωμένα ΜΜΕ και όνειρα που διαψεύστηκαν. Είναι η παντοδυναμία του «αήττητου» (=βλακώδους) αφηγήματος για το σπάταλο και ανίκανο δημόσιο, και τον ιδιωτικό τομέα που τα κάνει όλα -και δε συμφέρει- υπεύθυνα, καλύτερα και αποτελεσματικά.

Το στερεότυπο αυτό έχει κυριαρχήσει -δια της επανάληψης σε βαθμό πλύσης εγκεφάλου- τόσο βαθιά, που πολλοί το επαναλαμβάνουν με κεκτημένη φόρα, σε κάθε περίσταση για πάσα νόσο (και μαλακία), ακόμα και όταν λούζονται τα δεινά της ιδιωτικοποίησης. Έχουμε τόσα κραυγαλέα παραδείγματα για την υπεροχή της υπέροχης ιδιωτικής πρωτοβουλίας, άλλωστε... Από το έγκλημα στα Τέμπη, μέχρι την ανείπωτη ταλαιπωρία ενός καρκινοπαθή, που του αφαίρεσαν το λάθος νεφρό -για να περιοριστούμε στα πιο πρόσφατα, και ο κατάλογος είναι μακρύς! Τι μπορεί να πάει στραβά λοιπόν;

Αλλά το βασικό ατού στο οποίο ποντάρει η (εκάστοτε) κυβέρνηση είναι άλλο. Η δύναμη της αδράνειας, η απάθεια, η μοιρολατρία ότι τίποτα δεν αλλάζει και τίποτα δεν μπορούμε να αλλάξουμε ή έστω να το σταματήσουμε (και όμως, ακόμα και αν θέλαμε να μείνουν όλα ίδια, θα έπρεπε να τα αλλάξουμε όλα). Σε πλήρη αντίθεση με τον Γκράμσι και τη γνωστή του φράση, το σύστημα λατρεύει τους αδιάφορους, βασίζεται στο πλήθος τους και τους πλασάρει ως πρότυπο που προοδεύει γιατί κοιτά τη δουλειά του...

Όμως, τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια (όπως και το ξεπούλημα του ΟΣΕ, των αεροδρομίων, της Υγείας, της Πολιτιστικής Κληρονομιάς κτλ) δεν αφορούν στενά έναν κλάδο (τους φοιτητές και την εκπαιδευτική κοινότητα εν προκειμένω) ή "κάποιες συντεχνίες". Όλη η κοινωνία -τρόπος του λέγειν, γιατί προφανώς είναι ταξικά διαχωρισμένη- θίγεται και πρέπει να είναι στον δρόμο. Κατά κανόνα, όμως, κοιμάται τον ύπνο (του δικαίου της σφαχτού, όπως λέει ο Τριπολίτης). Σημειωτέον -αν και αυτονόητο- ότι η αδιαφορία δεν είναι παρά το απαραίτητο πρώτο βήμα για το επόμενο στάδιο του κοινωνικού αυτοματισμού -πχ ενάντια στην "ανομία" των απεργιών και των φοιτητικών καταλήψεων.

Εδώ όμως αρχίζουν τα πρώτα προβλήματα-ρήγματα στο κυρίαρχο αφήγημα. Ακόμα και στις δικές τους μαγειρεμένες δημοσκοπήσεις, με τα βολικά διατυπωμένα ερωτήματα, δεν τους βγαίνει το αποτέλεσμα και οι πλειοψηφίες που ήθελαν. (Παρόλα αυτά, ας σημειωθεί παρενθετικά η διακριτή τάση των πιο συντηρητικών αντανακλαστικών στις μεγαλύτερες γενιές, που μπορεί θεωρητικά να μεγάλωσαν με κοινωνικό κράτος και "σοσιαλμανία" στον απόηχο της μεταπολίτευσης, αλλά φαίνεται να πασχίζουν να δικαιώσουν το σχήμα του Τσόρτσιλ για τη μεταστροφή του "σώφρονος" κυρ-Παντελή στα γεράματα. Το ζήτημα όμως κάθε άλλο παρά ηλικιακό είναι. Και η συζήτηση περί γενεών είναι εντελώς προβληματική, ακόμα και αν μιλάμε για τη "γενιά του άρθρου 16").

Τα προβλήματα του κυρίαρχου μπλοκ συνεχίζονται στον δρόμο, που είναι πάντα η καλύτερη σφυγμομέτρηση και δείχνει στην πράξη ότι η κυβέρνηση δεν παίζει χωρίς αντίπαλο και πόνταρε στο κουτσό άλογο της αδιαφορίας του αποχαυνωμένου τηλεοπτικού όχλου, αλλά δεν υπολόγισε καλά τα δεδομένα. Δεν υπολόγιζε τη μαζικότητα, τη διάρκεια και την επιμονή του φοιτητικού αγώνα, όπως δεν περίμενε να ξεχειλίσει το ποτήρι της οργής για τα Τέμπη (και τη συγκάλυψη του εγκλήματος) στην απεργία της περασμένης βδομάδας.

Οι φοιτητές αρνούνται πεισματικά να δεχτούν μια ήττα άνευ αγώνα και κατά μια έννοια έχουν ήδη νικήσει. Δεν είναι κλισέ, ούτε λόγια παρηγοριά. Είναι ότι πέτυχαν να οργανώσουν ένα μαζικότατο, ισχυρό φοιτητικό κίνημα, να απομονώσουν την κυβερνητική παράταξη, να απονομιμοποιήσουν στη συνείδηση των φοιτητών (και όχι μόνο) τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια.

Εκτός απροόπτου, από σήμερα οι φοιτητές θα έχουν να κάνουν με έναν ψηφισμένο αντιδραστικό νόμο, όπως ακριβώς και με τον ν. 815, επί Καραμανλή. Τότε συνέχισαν τον αγώνα και κατάφεραν τελικά να τον ακυρώσουν στην πράξη. Ίσως κάποιοι τονίσουν πως τότε ήταν μια άλλη εποχή, με διαφορετική πολιτική ατμόσφαιρα, εν αναμονή μιας κυβερνητικής (εν)Αλλαγής. Μια συνθήκη δηλαδή που σήμερα δεν υφίσταται, σε κοντινό ορίζοντα. Αλλά η αναμονή ενός κυβερνητικού σωτήρα είναι η μεγαλύτερη παγίδα, για κάθε αγώνα που θέλει να σπάσει τον αρνητικό συσχετισμό. Το μαζικό κίνημα έχει γευτεί πολλές φορές τη διάψευση τέτοιων φρούδων ελπίδων. Και η πείρα είναι πολύτιμο εργαλείο, για να την αφήνουμε αναξιοποίητη.

Αν οι φοιτητές θέλουν να νικήσουν, η μόνη εγγύηση που έχουν είναι ο αγώνας τους. Και (υπερ)ατού είναι η ισχύς εν τη ενώσει με το εργατικό, ταξικό κίνημα -που θα είναι και σήμερα στον δρόμο, παρά και ενάντια στο κατάπτυστο πτώμα της ΓΣΕΕ. 

Μόνο εκεί πετυχαίνουμε νίκες και ανατρέπουμε τις ήττες μας. Στον δρόμο του αγώνα δεν υπάρχουν αδιέξοδα...