Και τι να έκανε η κυβέρνηση; -Και τι δεν έκανε…

Δημοσιεύτηκε στην Κατιούσα

Πρέπει να είναι κανείς απονήρευτος ή απλά τυχερός για να μην έχει δει τις τελευταίες μέρες μια συστηματική και λυσσασμένη παρέμβαση των λεγόμενων Συριζοτρόλ στο διαδίκτυο που επιχειρούν να βγάλουν λάδι την κυβέρνηση, κάνοντας το άσπρο-μαύρο ή μάλλον το μαύρο από τα καμένα ρόδινα.

-Ακόμα και μετεωρίτης να πέσει, για εσάς θα φταίει ο Τσίπρας. Και τι μπορούσε να κάνει η κυβέρνηση με τέτοιες συνθήκες, τέτοια ακραία καιρικά φαινόμενα και ένα οργανωμένο σχέδιο με τόσες ταυτόχρονες εστίες φωτιάς;

Πάρα πολλά είναι η απάντηση. Και για τη στελέχωση του πυροσβεστικού σώματος και για τον εξοπλισμό του και για τις αντιπυρικές ζώνες και για την αυθαίρετη δόμηση και για τα δάση, για τη γη συνολικά και την πολιτική αξιοποίησής της. Δεν είναι τα μέτρα και οι προτάσεις που έλειπαν, αλλά η πολιτική βούληση.

Όλα αυτά βέβαια αφορούν το “πριν”, το κομμάτι της πρόληψης, και δε γίνονται κατόπιν εορτής. Υπάρχει όμως και ο τομέας της αντιμετώπισης των πυρκαγιών, αφού ξεσπάσουν. Κι εδώ μπορούμε να δούμε και να κρίνουμε αυτά που έκανε η κυβέρνηση και τι θα μπορούσε, τουλάχιστον, να μην κάνει.

Αρχικά η κυβέρνηση και ο επικοινωνιακός στρατός της στα social media έπαιξαν το χαρτί της υποβάθμισης των πυρκαγιών και της πραγματικής τους έκτασης, για να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις. Μόλις αυτή έγινε αντιληπτή, κάποιοι άρχισαν το τροπάρι πως δεν μπορούμε να μιλάμε για “πρωτοφανή καταστροφή”, γιατί υπήρχαν και οι αντίστοιχες πυρκαγιές στην Ηλεία, που είχαν επίσης δεκάδες θύματα.

Ύστερα ακούσαμε από τα πλέον επίσημα χείλη, του πρωθυπουργού, τη θεωρία για τα “ασύμμετρα φαινόμενα” που την πήραν οι κολαούζοι και την ανέπτυξαν, αφήνοντας υπονοούμενα για ξένα κέντρα και πράκτορες άλλων κρατών που ήθελαν να… αποσταθεροποιήσουν την κυβέρνηση.
Μετά η βελόνα κόλλησε στις ακραίες καιρικές συνθήκες και τους ισχυρότερους ανέμους των τελευταίων ετών και η ευθύνη έπεσε πάνω τους. Και στα ασύμμετρα φαινόμενα. Και στο φαύλο παρελθόν, από το οποίο παρέλαβαν καμένη γη, συνεπώς τι να έκαναν; Και στους πράκτορες του ΣΚΑΪ που βρίσκονται αμέσως στα πύρινα μέτωπα, σα να έχουν εσωτερική ενημέρωση. Και στον Καραθανασόπουλο που εμφανίστηκε στο ΣΚΑΪ, στο ίδιο πάνελ με το Α. Γεωργιάδη -τον Άδωνη κι αν ξεπλένεις, το κομμούνι σου χαλάς…

Αλλά αν κάποιος τολμούσε να μιλήσει για τις ευθύνες τις κυβέρνησης, απαντούσαν αμέσως πως δεν είναι ώρα για να καταλογίσουμε ευθύνες, και όποιος μιλούσε για αυτές, έκανε μικροπολιτική με τα απανθρακωμένα πτώματα. Κρίμα που δεν είχαν ένα καθρεφτάκι να δουν τον εαυτό τους, το μοίρασαν μαζί με τις χάντρες στους ιθαγενείς.

Ναι αλλά είχαμε και συνέχεια. Διέρρευσαν και διέδωσαν το ψέμα (τα αγαπημένα τους “fake news”) για το νόμο περί μονιμοποίησης πυροσβεστών που έφερε τάχα η καλή κυβέρνηση στη Βουλή, αλλά το καταψήφισαν τα κόμματα της αντιπολίτευσης -κι ανάμεσά τους το ΚΚΕ. Ντράπηκαν και τα ψέματα που έλεγαν, για λογαριασμό τους…

Βρήκαν ρεπορτάζ με παλιότερες αντιδράσεις, από το 2015, ντόπιων ιδιοκτητών αυθαίρετων κατοικιών, για να τους φορτώσουν την ευθύνη για την καταστροφή. Ξέχασαν (;) βολικά όμως πως οι δικές τους εφημερίδες πανηγύριζαν με πρωτοσέλιδα, μόλις ένα χρόνο πριν, για τη διευθέτηση του ζητήματος με τα αυθαίρετα και τη νομιμοποίησή τους.

Έστησαν μια θεατρική παράσταση με την εσπευσμένη επιστροφή του Τσίπρα από τη φιέστα στη Βοσνία και την… ενημέρωσή του από τους αρμόδιους, ενώ όλα δείχνουν πως γνώριζαν ήδη την αλήθεια για τα πρώτα πτώματα που διακομίζονταν απανθρακωμένα στο νεκροτομείο και φρόντισαν να την αποκρύψουν για να κερδίσουν χρόνο και εντυπώσεις, με απίστευτο κυνισμό.

Έστησαν μια διυπουργική συνέντευξη τύπου για να κάνουν τον απολογισμό και να πουν με θράσος πως όλα ήταν καλώς καμωμένα και δε διαπιστώθηκαν σοβαρά επιχειρησιακά λάθη. Φαντάσου δηλαδή να είχαν γίνει και λάθη, τι θα είχαμε να αντιμετωπίσουμε σήμερα…

Στο καπάκι έστησαν και μια συμπληρωματική παράσταση, με έκτακτο υπουργικό συμβούλιο και τον Τσίπρα να κάνει αργοπορημένα το αυτονόητο, αναλαμβάνοντας την πολιτική ευθύνη, για να συμμαζέψουν τις αλγεινές εντυπώσεις από την προηγούμενη ημέρα.

Είπαν ψέματα, κάλυψαν τη λερωμένη φωλιά τους, λειτούργησαν σαν επιχείρηση που σκέφτεται λογιστικά το (πολιτικό εν προκειμένω) κόστος και έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους, για να το μειώσουν. Όταν δεν έβγαινε μια συνταγή, δοκίμαζαν το επόμενο τέχνασμα και όλα μαζί ταυτόχρονα. Σκέφτηκαν θρασύδειλα πως η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση, και βγήκαν με αλαζονικό ύφος ακόμα κι απέναντι στους ίδιους τους πληγέντες για να τους ρίξουν την ευθύνη. Δεν κράτησαν καν χαμηλούς τόνους, για τα μάτια του κόσμου.

Και μόνο για αυτό, η συγκεκριμένη κυβέρνηση είναι κατάπτυστη. Όχι για την εγκληματική της αμέλεια, όχι για όσα δεν έκανε, ενώ ήταν στο χέρι της. Αλλά για αυτά που έκανε, για να συγκαλύψει τις ευθύνες της και να σκεπάσει τις αρνητικές εντυπώσεις, παίζοντας το επικοινωνιακό παιχνίδι των εντυπώσεων.

Θα ρωτήσει κανείς: μα η κυβέρνηση είναι ο ένοχος; Όχι ακριβώς. Ένοχος για το έγκλημα αυτό είναι η πολιτική που ευθύνεται για την ανύπαρκτη αντιπυρική προστασία, το αστικό κράτος που εμφανίζεται δια της απουσίας του και δείχνει την πραγματική του φύση, το μοντέλο ανάπτυξης στο οποίο βασίστηκε η δόμηση και η τουριστική ανάπτυξη στη χώρα μας, το κέρδος, η αρπαχτή, οι κυβερνήσεις που τα νομιμοποίησαν, με δυο λόγια το καπιταλιστικό σύστημα και οι πολιτικοί του υπηρέτες.

Κι αν ευθύνονται για κάτι οι αριστεροί υπηρέτες αυτού του συστήματος, είναι για αυτό ακριβώς. Γιατί το υπηρετούν με αριστερό προσωπείο και με τον πιο χυδαίο τρόπο, για να διασφαλίσουν την κερδοφορία του και να γίνουν ακόμα πιο αποτελεσματικοί από τους δεξιούς ανταγωνιστές τους σε αυτό το κομμάτι.


Εκτός κι αν τα Συριζοτρόλ πιστεύουν πως τους παίρνει να παίξουν πάλι το χαρτί της “καλής κυβέρνησης” που δεν έχει όμως την εξουσία, έχει δεμένα τα χέρια της και τα μεγάλα συμφέροντα δεν της επιτρέπουν να προωθήσει τα μέτρα που θέλει και το… σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της χώρας.

Συνειρμοί και συμπεράσματα

από όσα είδαμε και μάθαμε τις τελευταίες ημέρες

Η κυβέρνηση πατάσσει τη διαφθορά, ξεκινώντας απ’ τη συντεχνία των καστανάδων. Αν βέβαια το θέμα πάρει έκταση και γυρίσει μπούμερανγκ, μπορούμε να το χρεώσουμε στον κακό μπάτσο (κρατώντας το ρόλο του καλού για εμάς) και την υπερβολική του επέμβαση, και να θυμηθούμε όψιμα τη μαρξιστική ανάλυση που μας λέει πως το κράτος κι η κυβέρνηση δεν ταυτίζονται, αλλά έχουν σχετική αυτονομία ως έννοιες.

Εν τω μεταξύ, τα προαπαιτούμενα του μνημονίου περνάνε με τη γνωστή μέθοδο της σαλαμοποίησης, αυτή τη φορά, όχι για να μας έρθουν λίγα-λίγα και να μη μας κακοφανεί, αλλά για να εμπεδωθεί το μαρτύριο της σταγόνας και να μην ξέρει κανείς τι ψηφίζεται κάθε φορά –γιατί έχει χάσει το λογαριασμό. Πρώτη κατοικία, ανακεφαλαιοποίηση, ασφαλιστικό..

Αλλά ποιος ασχολείται με τα προαπαιτούμενα, όταν έχουμε το θέμα για το Σύμφωνο Συμβίωσης και φρέσκια δήλωση Κουτσούμπα, που σπαρταράει, 1,5 χρόνο πριν, αλλά έγινε μεγάλη επιτυχία μες στο Σ/Κ; Κάτι που αποδεικνύει τι θαύματα μπορείς να πετύχεις, όταν έχεις ένα στοιχειωδώς οργανωμένο διαδικτυακό μηχανισμό (στο δρόμο που χάραξε ο Μουρούτης). Κι αναρωτιέται κανείς αν έχει έρθει η ώρα να φτιάξουμε κι εμείς μια ομάδα για το διαδίκτυο, που να παρεμβαίνει και να απαντάει άμεσα σε τέτοια ζητήματα.

Ουκ εν τω πολλώ το ευ όμως. Ενίοτε τη διαφορά δεν την κάνει η ποσότητα των λάικ και των κλικ αλλά η εμπάθεια, όπως αποδεικνύει και η αντικειμενική δημοσιογραφία της Εφ(της κυβερνήσεως)Συν και του συντάκτη της. Που δεν του έφτασε το «λαβράκι» που έπιασε (για την ιστορία της Αλέκας με το Λουλέ), αλλά θέλησε να βγάλει σκάρτη και μια άλλη ιστορία, για τα χρόνια της δικτατορίας, για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η πρώην ΓΓ βγάζει ιστορίες από το μυαλό της, πιθανότατα για να αυτοπροβληθεί. Είναι γνωστό εξάλλου πόσο μεγάλη είναι η δίψα της Παπαρήγα για αυτοπροβολή, σε αντίθεση με τους σεμνούς εργάτες της αντικειμενικής δημοσιογραφίας της ΕφΣυν.

Επειδή όμως τα προαπαιτούμενα συνεχίζουν να περνάνε, χωρίς να κοιτάνε τις δικές τους ιδεοληψίες, υπάρχει εσπευσμένο κάλεσμα για συγκέντρωση και πορεία αύριο το απόγευμα. Και προς στιγμήν η κε του μπλοκ ανησύχησε πως οδεύει προς αναβολή η πιο ενδιαφέρουσα κομματική εκδήλωση το τελευταίο διάστημα, στο Σπόρτινγκ, ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την εμπλοκή της χώρας, με ομιλία του ΓΓ, και συμμετοχή εκπροσώπων από το ΚΚ Τουρκίας, το Συριακού ΚΚ και το Ρωσικό ΚΕΚΡ (από το οποίο θα έρθει για να μιλήσει ο ίδιος ο Τούλκιν). Αλλά τελικά θα διεξαχθεί κανονικά, αφήνοντας τους συντρόφους με το δίλημμα που θα πρωτοπάνε (ή τέλος πάντων με την αντίστοιχη χρέωση). Ένα ακόμα δείγμα της σφοδρής σύγκρουσης μεταξύ του ΚΚΕ και των διεθνών συμμάχων του, για την οποία μας είχε ενημερώσει, πρώτη και καλύτερη, η ΕφΣυν με τους έγκυρους και αντικειμενικούς συντάκτες της.

Παρεμπιπτόντως, πολύ ενδιαφέρουσες πρέπει να ήταν κι οι χτεσινές ιστορικές εκδηλώσεις του Κόμματος σε Δράμα κι Αμαλιάδα. Κι αν στην περίπτωση της λαμπρής προσωπικότητας του Μπελογιάννη, το ενδιαφέρον είναι προφανές κι αυτονόητο, στην άλλη περίπτωση, δεν εξαντλείται στο ότι έχουμε να κάνουμε με την πρώτη αντιστασιακή εκδήλωση στην Ελλάδα (και μία από τις πρώτες στην Ευρώπη) αλλά και στην ερμηνεία των γεγονότων. Η οποία, παρεμπιπτόντως, εφάπτεται ακόμα και με την ανάγκη να συμπληρωθεί και να ξαναγραφεί ο πρώτος τόμος του δοκιμίου ιστορίας του ΚΚΕ (που πρέπει να έχει, σε αρκετά σημεία, και τη σφραγίδα ενός αντικειμενικού συντάκτη της εφημερίδας της κυβερνήσεως, αλλά δεν παίρνω και όρκο γι’ αυτό).

Τώρα που είπαμε κυβέρνηση. Ο Σύριζα αφήνει πίσω του, σύμφωνα με τα ρεπορτάζ, την ΑρΕν (αριστερή ενότητα) στα πανεπιστήμια, καθώς δεν έχει τους συσχετισμούς με το μέρος του, και προσανατολίζεται στη δημιουργία ενός καινούριου σχήματος, που αναμένεται να πάει ακόμα πιο άπατο από το προηγούμενο, να είναι ακόμα πιο αμελητέο και ανυπόληπτο –ιδίως από τη στιγμή που θα αναλάβει την υπεράσπιση του πλούσιου κυβερνητικού έργου, βουλιάζοντας σε πρωτόγνωρα βάθη, εκλογικά και πολιτικά εν γένει.

Όσο για την ΑρΕν μένει μάλλον στα χέρια της ΛαΕ, αλλά είναι ζήτημα αν θα συνεχίσει να υπάρχει ή θα ενσωματωθεί με τα Εαακ (και το φοιτητικό δυναμικό της διάσπασης της Κοε, δηλ του Αλαβάνου), εάν λάβει κανείς υπόψη και τη φοιτητική κυρίως βάση των συμμάχων (Αραν κι Αρας). Αν και για να πω την αμαρτία μου, δεν έχω καταλάβει τι θα γίνει φέτος με τα Εαακ συνολικά, και πώς θα συνεχίσουν την ειρηνική τους συνύπαρξη.

Εν κατακλείδι. Αν μερικοί ακονίζουν από τώρα τα μαχαίρια (όπως φάνηκε με τη διάδοση μιας παλιότερης δήλωσης του Κουτσούμπα, χωρίς να περιμένουν καν κάτι καινούριο, για να πατήσουν), καταλαβαίνει κανείς τι πρόκειται να διαβάσουμε τις επόμενες μέρες, πάντα για τα ουσιαστικά και σημαίνοντα, που θα αγνοούν επιδεικτικά τον ελέφαντα μες στο δωμάτιο και θα σε καλούν, σα γνήσια παχύδερμα, να αποδείξεις πως δεν είσαι εσύ ελέφαντας.

Κι εδώ κολλάει, τώρα που δεν υπάρχει κάποια πιεστική αφορμή, κι ένα μικρό σχόλιο για το σχολιασμό στο μπλοκ.

Ο πιο σίγουρος τρόπος για να μην κόψω (ή να καθυστερήσω να το κάνω) έναν ενοχλητικό και κακόβουλο σχολιαστή, είναι να μου το ζητήσει κάποιος και να φαίνεται πως ακολουθώ την εντολή του. Άλλη ιστορία οι καλοπροαίρετες υποδείξεις, που τις παίρνω πάντα σοβαρά υπόψη μου.

Οι σφοι που συμμετέχουν στο διάλογο με έναν τέτοιο συνομιλητή, οφείλουν κατά τη γνώμη μου να λειτουργούν με όρους (ενός είδους) διαδικτυακής περιφρούρησης. Να μην τσιμπάνε και να μην απαντάνε στις προκλήσεις. Κι αν τις αγνοήσουν πλήρως, χωρίς να τους δώσουν σημασία κι αξία που δεν έχουν, τόσο το καλύτερο. Αλλά σε κάθε περίπτωση, ας προσέξουν να μην τις τρέφουν με αυτό ακριβώς που επιζητάνε (δηλ την προσοχή μας και απαντήσεις που να αποπροσανατολίζουν τη συζήτηση). Όσο για τα υπόλοιπα, έχουν γνώση οι φύλακες..

Δώδεκα παρά…

Κι ενώ οι εκλογοαπολογιστικές συζητήσεις συγκλίνουν στο συμπέρασμα πως... «μας έφυγαν καινούριες ψήφοι», εκτός και αν μας τρολάρουν οργανωμένα Συριζαίοι ψηφοφόροι, που μας λένε ψέματα πως μετατοπίστηκαν προς το Κουκουέ, αλλά κανείς μας δεν είχε λόγο να μην τα πιστέψει μέχρι την Κυριακή, στις 7 παρά, που περιμέναμε ακόμα κάτι κοντά στο 7 παρά ως ποσοστό…

…η κε του μπλοκ ανοίγει μια (αριστερή) παρένθεση στο μετεκλογικό προβληματισμό, για να παρακολουθήσει τις εξελίξεις στο νέο κυβερνητικό σχήμα, το οποίο ανακοινώθηκε λίγο πριν τα μεσάνυχτα, την ώρα που βγαίνουν οι τρελοί και τα φαντάσματα που πλανώνται πάνω από τη γερασμένη ήπειρο, τη λυκοσυμμαχία* και τα μέλη της. Μεσάνυχτα, σαν τον κλέφτη και τον ψεύτη (ή μήπως ψευτράκο) που τον πρώτο χρόνο χαίρονται (και αυτοί έκαναν τις εκλογές πριν κλείσουν χρόνο στην εξουσία, με την ελπίδα να κατσικωθούν στο σβέρκο μας καμιά τετραετία ακόμα, αν και είναι πολύ χλωμό ως προοπτική)…

Δώδεκα παρά (μες στη σιγαλιά), λίγο πριν η αντιμνημονιακή πριγκίπισσα γίνει ξανά Σταχτοπούτα για να λερώσει τα χέρια της με την εφαρμογή των μνημονιακών μέτρων, γιατί αλλιώς, αν αυτοί δε λερώσουν τα χέρια τους, δε θα ‘ρθει από μόνο του νέτο-σκέτο, και να χάσει το λουμπουτέν γοβάκι της.

Με δύο ακροδεξιούς Καμμένους, που αυξάνονται και πληθύνονται στην κυβέρνηση, κι αν είχαμε κι εμείς διάθεση να τρολάρουμε ως Κόμμα, θα έπρεπε να τους στείλουμε ένα ρόλεξ μαϊμού, για να τους συγχαρούμε για την υπουργοποίηση.

Με το Φίλη Υπουργό Παιδείας να αποτελεί από μόνος του λόγο για νέο γύρο καταλήψεων, κι εξαίρεση στον κανόνα των συμπαθών, εύσωμων ατόμων. Η διαφορά του Πασόκ από τη σύγχρονη, κακέκτυπη εκδοχή του δεν είναι πως δε διέθετε (πολιτικά) παχύδερμα, κάθε άλλο· αλλά πως ποτέ δεν έβαλε το δικό του, αυθεντικό Πάγκαλο στο Υπουργείο Παιδείας (και θρησκευμάτων, βεβαίως-βεβαίως, για να θυμίζει την υπόσχεση του διαχωρισμού εκκλησίας-κράτους, ως σύντομο, πολιτικό ανέκδοτο).

Η Φωτίου στο Υπουργείο Κοινωνικής Ασφάλισης πήρε τη σκυτάλη της Αντουανέτας από το Φίλη: αν δεν μπορεί ο κόσμος να αγοράσει μακαρόνια με 23% ΦΠΑ, ας φτιάξει γεμιστά που είναι και πιο οικονομικά. Κρίμα μόνο που δεν τα έχουν καλά με τον Αλαφούζο, για να παρουσιάζει και την αντίστοιχη μαγειρική εκπομπή, σαν άλλη Βέφα Αλεξιάδου.

Η Τζάκρη, που επιβραβεύτηκε επιτέλους για το άχαστο μνημονιακό σερί της (τρία στα τρία), είπε πως οραματίζεται περισσότερα φουγάρα στην ελληνική βιομηχανία. Ίσως αναλάβει να καλύψει τα αντίστοιχα κενά σε φουγάρα του Τζέλα Δέλτα από το "κλάμα βγήκε από τον παράδεισο". Ενώ αν είχε αναλάβει στο Υπουργείο Περιβάλλοντος, θα ξεσήκωνε άλλη ατάκα από το "Ορατότης Μηδέν" για να δείξει τις ευαισθησίες της: «όχι άλλο κάρβουνο…»

Ο Πανούσης απομακρύνθηκε από το Υπουργείο Προ-πό (για να πάει στα ντραμς), αλλά αυτός δεν είναι μάλλον λόγος να πανηγυρίζει η νεολαία Σύριζα (όσοι έχουν απομείνει τέλος πάντων, κι ενώ οι υπόλοιποι παρουσιάστηκαν περίπου ως λαϊκοί ήρωες, για ένα κακέκτυπο του «φυσικά και δε θα υπακούσω»), αφού στη θέση του μπαίνει ένας στρατηγός, ο Τόσκας!

Η Ξουλίδου έμεινε έξω από τη μοιρασιά, να περιμένει μάταια στο τηλέφωνο αυτό που της έταξαν (δώδεκα! και ούτε ένα τηλεφώνημα…) και έτσι έχουμε ήδη την πρώτη προεκλογική υπόσχεση που αθετήθηκε. Ευτυχώς όμως μένει ο Κοτζιάς να συνεχίσει το θεάρεστο, Νατοϊκό του έργο στο Υπεξ και στα μικρόφωνα. All we are saying is Give Tsipras A (Second) Chance…

Ένα κυβερνητικό σχήμα, όπου οι Πασόκοι συναγωνίζονται τους ακροδεξιούς, με ένα πασπάλισμα από το παλιό «Κκε εσωτερικού», και το τουίτερ να γλεντάει πρώτη φορά (αριστερά) τόσο πολύ από την τελευταία κυβέρνηση του Σαμαρά. Και αν κάποιος λέει πως το νέο σχήμα θα μακροημερεύσει, έχει μαύρα μεσάνυχτα, σαν την ανακοίνωση των ονομάτων του. Η κυβέρνηση αυτή θα είναι ένας ακόμα κρίκος στην αλυσίδα των μνημονιακών κυβερνήσεων που πέφτουν η μία μετά την άλλη και καίγονται πριν καν πλησιάσουν την τετραετία, φεύγοντας νύχτα (όπως και ήρθαν)…

Και δύο υστερόγραφα, για να μην περάσουν πολλές μέρες από τις εκλογές και μπαγιατέψουν.

1. Μια μικρή ειδησούλα στο Πριν για τη μετάδοση των αποτελεσμάτων στη Λέσχη «Αμπάριζα», στην οδό Ελεύθερου Ανθρώπου 99, στη Γλυφάδα. Θα ήταν ψέμα να πω πως διάβασα σωστά το όνομα την πρώτη φορά (αριστερά) χωρίς να αντικαταστήσω το «μπ» με άλλο διψήφιο σύμφωνο και ότι δεν έκανα το συνειρμό με την οδό νΚαπελεύθερου ανθρώπου.

2. Η υποψηφιότητα της Άννας Κουκουδέα στην Α’ Θεσσαλονίκης. Που δεν ήταν όμως ούτε με το Κουκουέ, ούτε με τη Δεα (δηλ με τη ΛαΕ) ούτε με το Μαυρουδέα, όπου παραπέμπει συνειρμικά το επίθετό της, αλλά με τη Νδ. Κι ευτυχώς δηλ, άμα δεις τη σελίδα της…

*λύκε, λύκε μου, καλέ μουλύκε, λύκε μου είσαι εδώ
είσαι η μόνη μου ελπίδα και σ ακολουθώ

όμορφο μου προβατάκι τι γυρεύεις μες στο δρόμο
είμαστε όλοι μπερδεμένοι στο δικό του νόμο

Όχι πες μου δηλ εσύ, ότι αυτοί οι στίχοι δε γράφτηκαν για τη λυκοσυμμαχία και τις αυταπάτες που έχουν τα προβατάκια...

Το ιδανικό σενάριο

Ίσως είναι λίγο νωρίς, αλλά από μια άποψη, καλύτερα να τα ‘χουμε από τώρα στο νου μας, για να είμαστε προετοιμασμένοι.

Ποιο θα ήταν το ιδανικό σενάριο για τις εκλογές που έρχονται; ΚΚΕ 90%.

Αλλά αν μιλάμε για το ιδανικό εντός ρεαλιστικών πλαισίων, θα μπορούσαμε να πούμε για τον επαναπατρισμό αρκετών εξαπατημένων συζύγων-ψηφοφόρων, που έκαναν το αγροτικό τους στην κυβερνώσα αριστερά και τώρα επιστρέφουν σπίτι τους –αν και κάποιοι έφυγαν μάλλον μια και καλή, καταλαβαίνοντας πως το Κκε λέει πολύ διαφορετικά πράγματα απ’ αυτά που είχαν κατά νου. Η αποχή ως απότοκο και της απογοήτευσης είναι αστάθμητος παράγοντας που καθιστά δύσκολες κι επισφαλείς τις προβλέψεις για ποσοστά και ακριβή αριθμό ψήφων. Εφόσον μιλάμε όμως για το ιδανικό, μπορούμε να πάρουμε το σενάριο κάποιων δημοσκοπήσεων που δείχνουν το κόμμα στην τρίτη θέση και σε κάθε περίπτωση αποτυπώνουν μια δυναμική.

Κι ύστερα; Ύστερα πολλά θα κριθούν από τα κουκιά που θα μαζέψει η συμμαχία των προθύμων και τη μεταξύ τους κατανομή. Το πρώτο κόμμα, με το μπόνους των 50 εδρών, θα έχει σίγουρα πρωτοβουλία κινήσεων και την ευκαιρία να σχηματίσει κυβέρνηση συνεργασίας, με ένα ή δύο μικρότερα κόμματα (έχει πάντα πλάκα να λες το Πασόκ μικρό κόμμα). Το ιδανικό σενάριο θα ήταν να καταφύγουν, είτε λόγω συσχετισμών, είτε λόγω άνωθεν εντολών, σε ένα μεγάλο συνασπισμό Νδ-Σύριζα.

Ποιος θα είναι τότε όμως αξιωματική αντιπολίτευση; Ήδη διατυπώνονται προβληματισμοί από στελέχη αστικών κομμάτων για αυτό το ζήτημα, αν είναι εκ νέου τρίτο κόμμα η Χρυσή Αυγή. Φαντάσου να ‘ταν το Κουκουέ τρίτο κόμμα, πόσο θα προβληματιστούν. Και θυμήσου, σφε αναγνώστη, πώς είχαν κάνει το 11’ το μεγάλο συνασπισμό Νδ-Πασοκ, με τον Παπαδήμο, και με τη Νδ να συνεισφέρει «εξωκοινοβουλευτικούς» υπουργούς στην κυβέρνηση, για να μη χαρίσουν στους κομμουνιστές τα κοινοβουλευτικά προνόμια της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ας μιλήσουμε και με πιο συγκεκριμένες εκτιμήσεις για τα ποσοστά. Θα ήταν «ιδανικό» να μην πιάσει ούτε 55% ο δικομματισμός, να μείνουν κάτω από το 30% κι οι δύο εταίροι του, να μην πιάσουν τόπο τα εκβιαστικά διλήμματα, τώρα που ο κόσμος καταλαβαίνει καλύτερα από ποτέ πόσο κάλπικα είναι. Θα ήταν ιδανικό να μην τσιμπήσει στη νέα μιντιακή-διαδικτυακή φούσκα του Λεβέντη και να τον αφήσει εκτός βουλής, να επιβεβαίωσει ότι τα χρυσαυγίτικα φασισταριά έχουν πιάσει εκλογικό ταβάνι, κι ότι οι φασίστες του ποταμίσιου κέντρου ξεφουσκώνουν.  Ότι ο αργός θάνατος του Πασόκ είναι μη αναστρέψιμος, ότι οι Ανελ ήταν μια ψεκασμένη παρένθεση, ότι οι εκλογικές εισπράξεις της κινηματογραφικής συνέχειας του Σύριζα (δηλ του παλιού Πασόκ), δηλ της ΛαΕ, βαίνουν μειούμενες, πως ο λαός δε θα εγκλωβιστεί στις αυταπάτες ενός νέου αναχώματος. Και γενικά δε θα εκφράσει την απογοήτευσή του, αυτό το γαμώτο, που λέει κι ο απερχόμενος πρωθυπουργός, με αποχή-αδιαφορία και γιούχου ψήφο, αλλά θα μετατρέψει την οργή του σε συνειδητή δράση και σε ένα βήμα που δε θα εξαντληθεί στις κάλπες.

Κι ύστερα; Ύστερα, ύστερα... μα δεν υπάρχει ύστερα, που να μπορεί να κριθεί με εκλογικούς όρους. Τις χρήσιμες υπομνήσεις, για τη σχετική αξία του εκλογικού δικαιώματος ως ενός απλού δείκτη ωριμότητας της εργατικής τάξης και τίποτα περισσότερο (Ένγκελς) δεν πρέπει να τις επικαλούμαστε επιλεκτικά, για να δικαιολογήσουμε ένα άσχημο αποτέλεσμα και για να μην απογοητευτούν οι φίλοι του κόμματος, αλλά και στις καλές στιγμές ή μάλλον πρωστίστως σε αυτές. Θυμάμαι πχ την Αλέκα να λέει μετά τις εκλογές του 12’ πως μπορεί να περίμενε ο κόσμος κάτι παραπάνω, αλλά το κόμμα έβλεπε πως δε θα αντιστοιχούσε στις δυνάμεις του, στους πραγματικούς συσχετισμούς και την απήχησή του, στο βαθμό συνειδητοποίησης και οργάνωσης της εργατικής τάξης. Και δε νομίζω να έχουν αλλάξει πολλά έκτοτε, τουλάχιστον όχι εντυπωσιακά, ώστε να δικαιολογούν ή να υποστηρίζουν ένα αντίστοιχα καλό ποσοστό.

Αυτά δεν τα σημειώνω, για να υποτιμήσω τη σημασία της εκλογικής μάχης και προπαντός την καταλυτική επίδραση που έχει στον κόσμο μας, την κομματική βάση και το στενό περίγυρο η εκάστοτε εκλογική επίδοση. Ούτε μπορεί φυσικά να αγνοηθεί η πείρα από το διάστημα μετά τις εκλογές του 12’ και το 4,5% του κόμματος, που δεν ήταν προφανώς άσχετο κι ανεξάρτητο από την κινηματική νηνεμία που ακολούθησε.

Εφόσον όμως καταλαβαίνουμε ότι αυτή η αμφίδρομη σχέση λειτουργεί κυρίως αντίστροφα, ότι δηλ οι εκλογές επηρεάζουν εν μέρει το κίνημα θετικά ή αρνητικά, αλλά δεν μπορούν να μπούνε στο επίκεντρο της προσοχής μας και να αποτελούν το απόλυτο κριτήριο της δράσης μας, οφείλουμε να προβληματιστούμε και να σκεφτούμε από τώρα πώς θα παλέψουμε από καλύτερες θέσεις (ακόμα κι αν δε φτάσουμε τελικά το... 90% -ή μάλλον πολύ περισσότερο, εφόσον τελικά το φτάναμε):

Α. να καταφέρουμε να σπάσουμε τη μετεκλογική νιρβάνα, για να μην επικρατήσει ξανά η σιωπή νεκροταφείου των πρώτων μηνών μετά την 25^η Γενάρη (που ήταν πάντως αρκετά διαφορετική από την επικείμενη αναμέτρηση, αλλά συνηθίζουμε να την ξεχνάμε εξαιτίας των πυκνών εξελίξεων του καλοκαιριού).

Και Β. να μετατοπιστεί το κέντρο βάρους και να παρθούν δραστικές πρωτοβουλίες για τη ριζική αλλαγή συσχετισμών στο εργατικό κίνημα –ιδίως μετά την τελεσίδικη κι εξώφθαλμη χρεοκοπία της Γσεε.

Αλλά αυτό είναι το θέμα μιας διαφορετικής ανάρτησης.

Πέφτει…

Κι ενώ ακούμε την πολεμόχαρη ιαχή του ξυλοκόπου να φωνάζει «πέφτει-ει-ει-ει…» για μία ακόμα κυβέρνηση και να μας προειδοποιεί να προσέχουμε μη μας πλακώσει, σαν τις αυταπάτες μας, με την πτώση της…

…ο λεπιδοφόρος απολογισμός της τελευταίας εξαετίας δείχνει πως οδεύουμε για το τέταρτο ή πέμπτο διαφορετικό κυβερνητικό σχήμα (χάνει κανείς τον μέτρημα με όσα έχουν γίνει) που θα αναλάβει τη διακυβέρνηση του τόπου, για να μας αφήσει στον τόπο. Μένουμε Ελλάδα.

Καραμανλής στα τελειώματα, ΓΑΠ, Παπαδήμος που εγκαινίασε την εποχή των (παγετώνων και των) συγκυβερνήσεων, Σαμαράς (με Δημαρ και χωρίς), Σανελ (χωρίς Κοκό κι από τηγανίτα τίποτα) με Λαφαζάνη και χωρίς. Και τώρα… Κι αν βάλεις μέσα και τις υπηρεσιακές, με τον κάθε Πικραμμένο, μεγαλώνει κι άλλο ο λογαριασμός. Μονάχα το ελικόπτερο (και ο Μέσι, άντε και ο Τσε Γκεβάρα) μας λείπει για να γίνουμε Αργεντινή). Το οποίο παραλίγο να μάζευε και τους βουλευτές της ΚΟΕ, σε μια εκδίκηση της ιστορίας (ΟΥΣΤ!). Τη γλίτωσαν όμως στο παραπέντε και μπορούν τώρα να ξαναφέρουν εκείνα τα καλτ πλακάτ-αφίσες: βουλευτές του Πασόκ (δηλ του Σύριζα) ψηφίστε όχι.

Αλλά κι αυτό δεν είναι σίγουρο ότι χρειάζεται. Γιατί την τελευταία φορά δε χρειάστηκε καν να κατέβει στο δρόμο το κίνημα, για να ρίξει κι αυτή τη μνημονιακή κυβέρνηση (για την ακρίβεια κινητοποιήθηκαν πιο πολλά άτομα για υπογραφές υποστήριξης του νέου πολιτικού χώρου που θα στεγάσει πολιτικά το «όχι», παρά για τη συγκέντρωση). Το έκανε απουσιάζοντας, από το σπίτι του, από τη σκηνή του, το πληκτρολόγιό του. Από εκεί να καταλάβεις πόση δύναμη έχει αποκτήσει και γιατί πετάει από νίκη σε νίκη, μέχρι το τέλος. Και δεν το ξέρεις πριν το τέλος πως μοιάζει η (κινηματική) σιωπή με αγάπη μεγάλη;

Αγάπη ρε μ… (μνημόνια) Για την κυβέρνηση, το νέο ανάχωμα, το Ανάχωμα Τούμπας, την Προοδευτική Τούμπας, για την κυβερνητική κωλοτούμπα και τις αυταπάτες που καλλιεργήσαμε και τώρα τις βλέπουμε σαν παιδιά μας, που δυσκολευόμαστε να αποχωριστούμε. Είδες όμως πόσο σκληρό είναι το μνημόνιο για τους αγρότες και τους μικροκαλλιεργητές; Ας γυρίσουμε πλευρό και πλατφόρμα.

Το επόμενο επιχορηγούμενο φρούτο θα είναι η έξοδος από την ευρωζώνη κι η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα. Για να της δώσουμε όμως μια διεθνιστική νότα, μπορούμε να συγκροτήσουμε το μέτωπο του ευρωπαϊκού νότου, που θα δώσει λύση στο πρόβλημα της απομόνωσης, αλλά και νέα ευφάνταστα λογοπαίγνια που θα πλαισιώσουν το Grexit, όπως πχ το UscITAlia ή το Es(p)alida (που δεν είναι όμως πολύ εμπνευσμένο και πρέπει να ξαναδουλευτεί).

Με το Όχι, στο δρόμο που χάραξε ο Καζάκης (όταν συνεργάστηκε με τον Παπαθεμελή) ή ακόμα καλύτερα μαζί με αυτόν.  Και πάνω απ’ όλα με εκλογικές, δημοκρατικές διαδικασίες (χωρίς κοινωνική αναταραχή, που έλεγε και η Ράνια Τζήμα) κι εκλογικού χαρακτήρα συνεργασίες, που τώρα πια δεν κρίνονται μια φορά στα τέσσερα χρόνια, αλλά πολύ πιο συχνά. Είναι ήδη η τρίτη φορά μες στο 15’ που οδηγούμαστε σε κάλπες. Άσε που έχεις και μια αγωνία τι θα βγει η ψήφος σου, όπως λέγαμε και στο χτεσινό σημείωμα. Ψηφίζεις όχι και σου βγαίνει ναι σε όλα, ψηφίζεις αντιμνημονιακά και σου βγαίνει τρίτο μνημόνιο. Αμεσοδημοκρατία ρε μ… (μνημόνια).

Ο πραγματικός απολογισμός αυτής της περιόδου βέβαια δείχνει την κούραση-απογοήτευση και το συμβιβασμό του κόσμου, που μπορεί να σφραγίσει το τέλος του «ένδοξου αντιμνημονιακού ξεσηκωμού» του με την ψήφο του και την ανάδειξη (παλιό- και νέο-)μνημονιακών δυνάμεων στις επικείμενες εκλογές. Όχι γιατί είναι πλαστός ο διαχωρισμός μνημόνιο-αντιμνημόνιο, αλλά γιατί είναι κάλπικη (και με ήτα) η γραμμή που έμπαινε μεταξύ των αστικών δυνάμεων (και εξακολουθεί να μπαίνει, κρατώντας έξω από το κάδρο της ευθύνης τον «αριστερό» Λαφαζάνη).

Οι κυβερνήσεις πέφτουνε, μα τα μνημόνια μένουν. Και το ζητούμενο είναι μετά από πόσες πανομοιότυπες εκλογικές διαδικασίες, θα βγάλει πολιτικά συμπεράσματα ο κοιμώμενος γίγαντας-λαός για την αξία της λαϊκής ετυμηγορίας στο αστικό πλαίσιο και για το πού βρίσκεται πραγματική η αληθινή του δύναμη. Όπως λέει και μια σφισσα, δεν μπορώ άλλη αστική δημοκρατία, μπούχτισα!

Ας κλείσουμε με ένα πιο θεωρητικό συμπέρασμα. Η επαναστατική κατάσταση μπορεί να εμφανίζεται αντικειμενικά κι ανεξάρτητα από τη θέλησή μας, αλλά δεν είναι εντελώς άσχετη από τη δράση μας, και δεν εννοώ μόνο ως προς την αξιοποίησή της. Η πολιτική κρίση των κορυφών δε θα μετατραπεί ποτέ σε επαναστατική, όσο μπορούν να την ξεπερνάνε εις βάρος του λαϊκού παράγοντα, καλύπτοντας το δικό του κενό. Όσο σωστό είναι πως δεν αρκεί να μη θέλουν οι από κάτω, αλλά να μην μπορούν ταυτόχρονα και οι από πάνω, ισχύει και το αντίστροφο, σε μια πλήρη διαλεκτική σύνδεση των δύο πόλων. Όσο οι από κάτω δεν αντιδρούν, οι από πάνω πάντα θα μπορούν.

Ξύπνα λαέ κι όλοι οι λαοί μετά Σου.

(Και το «λαέ», δεν έχει καμία σχέση με το νέο μόρφωμα).

Πίσω από τις λέξεις

Έρχεται θύελλα, έρχεται θύελλα…

Το θυμάσαι σφε αναγνώστη εκείνο το προεκλογικό μας σποτάκι από το 09’; Προφητικό κι επίκαιρο συνάμα, μες στις τόσες ομοιότητες με εκείνες τις εκλογές. Και δεν εννοώ το κύμα κακοκαιρίας που πλήττει την χώρα μας από χτες το απόγευμα, αλλά τη σφοδρή, επικοινωνιακή καταιγίδα που ξέσπασε την ίδια στιγμή στη βουλή, με τους ανέμους της αλλαγής να φτάνουν σταδιακά και τα 7,51 μποφόρ.

Είμαστε κάθε λέξη του συντάγματος, σου λέει και σπάει η φωνή δακρυσμένη. Ραγίζει απόψε η καρδιά, ραγίζουν τα τσιμέντα, δάκρυσαν τα κρεμμύδια κι ο δρακουμέλ επειδή έπεσε ο σαμαράς, ο ανδρέας απ’ τον τάφο του, που έτριξε βαθύτατα συγκινημένος. Ένας κουβάς συγκίνηση… Κι έγινε η σπίθα (του μίκη) σύριζα και πέλαος το δάκρυ.

Είμαστε κάθε νόμος της δημοκρατίας, η ίδια η δημοκρατία (το κράτος είμαι εγώ, που θα ‘λεγε κι ο λουδοβίκ βενιζέλ). Η αστική δημοκρατία, που δεν εκβιάζεται, δεν έχει αδιέξοδα και όλα όσα υπερασπίζεται: είμαστε κάθε κόκκος άντλησης υπεραξίας, κάθε στάλα αίμα εργατικού ατυχήματος, κάθε χτύπημα διαδήλωσης από την αστυνομία, αλλά τώρα θα τη μετονομάσουμε και θα μας χτυπάει με λουλούδια. Και εσύ φίλε ανταρσυε, μου λες για το μαζικό λαϊκό εκβιασμό και την αριστερή στροφή, που θα φέρει τι; Εργατική δημοκρατία; Βλέπεις πόσο ανούσιο είναι να μιλάς για στροφές και τιμόνια, εάν παραλείπεις το ταξικό πρόσημο;

Είμαστε κάθε λέξη της συνθήκης του μάαστριχτ, που την ψηφίσαμε με χέρια και με πόδια. Το πνεύμα της τρίτης σεπτέμβρη (γιατί το γράμμα έχει προχώ αιτήματα, που μας πέφτουν βαριά για σήμερα. Κάθε εποχή έχει το πασόκ που της αξίζει). Είμαστε και με τη λαοκρατία ακόμα, με κάθε λέξη από το πρόγραμμα του 15^ου, από το «ιμπεριαλισμός και εξάρτηση», από το μεταβατικό της δ’ διεθνούς, από το κόκκινο βιβλιαράκι του μαο, τους 21 όρους της κομιντέρν και το «δώσε λουλούδια στους επαναστάτες που απέτυχαν», του χρόνη μίσσιου, του αλτουσέρ, του κροπότκιν, με κάθε λέξη του προγράμματος της γκότα, της θεσσαλονίκης αλλά σε βάθος χρόνου, του ισπανο-ελληνικού λεξικού και του πύργου της βαβέλ: σύριζα-καμμένος-venceremos. Είμαστε με κάθε λέξη που έχει μείνει όρθια και μπορεί να συνεγείρει τα πλήθη, να μιλήσει στο συναίσθημα και να προσφέρει εκλογική υπεραξία, πριν την εκφυλίσουμε ξεζουμίζοντας κάθε εσωτερικό της νόημα. Είμαστε με κάθε έννοια, που μας επιτρέπει να παίζουμε με τις λέξεις και τη νοημοσύνη του κόσμου, που ψάχνει να πιαστεί από μια λέξη, από τα μαλλιά του, από τις τρίχες που λέμε. Γιατί, εσύ νομίζεις πως έχει καθαρό μυαλό και κριτήριο, μες στην απελπισία του, να καταλάβει πως ούτε καν τα χαμένα από το 09’ δεν του δίνουν πίσω;

Είμαστε πίσω από κάθε λέξη, που την ενσωματώνουμε μεταμοντέρνα. Κάθε καλύβι, κάθε ρεματιά. Και με το νίκο ζαχαριάδη (άμα λάχει), αφού το ‘πε κι ο γλέζος πως του τον θύμισε ο αλέξης με τις προγραμματικές του δηλώσεις. Κι ο γιος του τσέκερη λέει στο βιβλίο του ότι θα μπορούσε να έχει γίνει ο έλληνας τολιάτι, κάτι σαν πατέρας του ευρωκομμουνισμού. Κάθε λιμάνι και καημός, ο καημός της ιδιωτικοποίησης, αλλά εμείς θα τη σταματήσουμε, γιατί είμαστε με τις σδιτ. Σε κάθε γωνία υπάρχει αστυνομία, αλλά είπαμε πως θα της αλλάξουμε το όνομα και θα της μείνει η χάρη.

Αυτές οι μέρες είναι του αλέξη, ο ανδρέας δεν τελείωσε το ενενήντα έξι.

Πίσω από τις λέξεις, έρχεται ο αλέξης. Πίσω από το βόλγα δεν υπάρχει γη. Μόνο καμένη γη και καμμένος πάνος, γιατί οι προηγούμενες κυβερνήσεις τα κατέστρεψαν όλα κι εμείς θα παίζουμε μέχρι τη δευτέρα παρουσία το χαρτί της σύγκρισης με τους προηγούμενους και τον μπαμπούλα της δεξιάς, που παραμονεύει στη γωνία να ξανάρθει. Είμαστε πίσω από κάθε «αθώο», συντονισμένο κελάηδισμα του στιλ «μα γιατί δεν χειροκροτάει το κκε τις προγραμματικές δηλώσεις;» από τα έμμισθα παπαγαλάκια –ενώ το αληθινό ερώτημα είναι: γιατί χαίρεται και χαμογελά ο κόσμος πατέρα;

Μια ενδιάμεση κατηγορία μόνος του είναι ο πι-πι, που χτες βράδυ κελαηδούσε για όλα τα γούστα, σε φάση κριτικής υποστήριξης, με δυο ανθρωπάκια πάνω του, ένα αγγελάκι κι ένα διαβολάκι πι-πι (που του έλεγε ότι πρέπει να συνεργαστεί ακόμα και με το σύριζα για τον τελικό του σκοπό) να παίζουν με το διακοπτάκι της συνείδησής του.

Σέντρα: η γλώσσα του σώματος (του αλέξη) δείχνει πίεση, αλλά αυτοκυριαρχία.

(Παρένθεση: έλεος παιδιά, όχι άλλη γλώσσα σώματος, ακούγεται τραγική ειρωνεία για ένα λαό, που από την άποψη της γλώσσας του σώματος είναι στημένος στα τέσσερα, αλλά του υπόσχονται πως τώρα τουλάχιστον θα του βάλουν λαδάκι, για να μην πονάει).

Αγγελάκι πι-πι: Το πρώτο "ευχαριστώ" του Τσίπρα ήταν στους λαούς Ελλάδας και Ευρώπης. Προκάτοχοί του ευχαριστούσαν τις Ηνωμένες Πολιτείες κλπ.
Ανοίγει το σκορ, 1-0.
Διαβολάκι πι-πι: "Να καταστήσουμε βιώσιμο το χρέος". "Απομείωση" Για διαγραφή μέχρι τώρα δεν ακούσαμε τίποτα.
1-1.
Αγγελάκι πι-πι: Όχι σε παράταση του Μνημονίου- πρόγραμμα γέφυρα μέχρι τον Ιούνη- νέο πρόγραμμα μετά. Δεν βλέπω να το δέχεται η Μέρκελ
2-1.
Διαβολάκι πι-πι: Σεβασμός δημοσιονομικών στόχων" σημαίνει αποδοχή του ζουρλομανδύα του Μάαστριχτ. Πως θα αποφύγουμε τη λιτότητα;
2-2
Διαβολάκι πι-πι: "Ισοσκελισμένος προϋπολογισμός" σε καιρό βαθιάς ύφεσης; Ακόμη και ο Κέινς θα έβγαινε από τα ρούχα του.
2-3
Αγγελάκι πι-πι: Καλύτερο, πάντως, από τα πλεονάσματα 1,5% του Βαρουφάκη
Άμεση ισοφάριση σε 3-3.
Διαβολάκι πι-πι: Αν κατάλαβα καλά, επαναπρόσληψη απολυμένων μόνο για καθαρίστριες,σχολικούς φύλακες και διοικητικούς ΑΕΙ
3-4
Αγγελάκι πι-πι: Λίστες Λαγκάρντ, Λιχνενστάιν, έλεγχος εμβασμάτων εξωτερικου, λαθρεμπόριο, ενδοομιλικές συναλλαγές, έλεγχος προμηθευτών δημοσίου. Πολύ σωστά
4-4

Αγγελάκι πι-πι: Κάποιοι δεν θα κοιμηθούν ήσυχα απόψε..
5-4
Εξεταστική επιτροπή για τα Μνημόνια. Κι αυτό καλό, ήταν λαϊκή απαίτηση.
6-4
Διαβολάκι πι-πι: Όμως για ΤΑΙΠΕΔ είπε μόνο ότι δεν θα υπάρχει ασυλία. Δηλαδή, θα διατηρηθεί το ΤΑΙΠΕΔ;;;
6-5
Αγγελάκι πι-πι: ΕΡΤ από μηδενική βάση. Μακάρι, να δούμε.
7-5, ματσάρα βλέπουμε. Αλλά έχει συνέχεια.
Διαβολάκι πι-πι: Λίγο φλου αυτό για την αδειοδότηση των συχνοτήτων. Θα είναι όρος να αποπληρώσουν οφειλές σε κράτος, ταμεία οι καναλάρχες;
7-6.
Αγγελάκι πι-πι: Ιθαγένεια για τα παιδιά μεταναστών δεύτερης γενιάς. Ευτυχώς δεν πέρασε εδώ γραμμή ΑΝΕΛ.
Διαβολάκι πι-πί: Για Δουβλίνο ΙΙ, ΙΙΙ δεν ακούσαμε
8-7

Αγγελάκι πι-πι: Ενιαία φορολογική κλίμακα, αφορολόγητο 12.000, βάρος στους πλούσιους και πολύ πλούσιους. Ουσιώδη, προοδευτικά μέτρα προγρ ΔΕΘ
9-7.
Αμφισβητούμενη φάση: Και κατάργηση ΕΝΦΙΑ από 2015 #vouli2015 Πολύ βασικό. Αλλά για τα 751 περιμένουμε ακόμη
Από ένα γκολ και 10-8
Αγγελάκι πι-πι: Επαναφορά συλλ συμβάσεων, προστασία από απολύσεις, τριετίες, ίση αμοιβή για νέους θεμελιώδη μέτρα για έξοδο από εργασιακή ζούγκλα
Διαβολάκι πι-πι: Για τα 751 όμως, τα θόλωσε. Δεν είναι τόσο η παράταση ως το 2016, ώστε να προσαρμοστούν οι μικρομεσαίοι...
Αγγελάκι πι-πι: Εδώ, η γλώσσα του σώματος με άφησε προσωπικά άφωνο. ΜΠΡΑΒΟ ΑΛΕΞΗ! Έδωσε την εντύπωση ανθρώπου που μπορεί να χάσει, αλλά δεν εννοεί να ξεφτιλιστεί
12-9, τι ματς θεέ μου, να μην τελειώσει ποτέ

Αλλά όλα τα ωραία έχουν ένα τέλος.
Αγγελάκι πι-πι: Συνοψίζοντας; Έμεινε σε μεγάλο βαθμό πιστός στο πρόγραμμα ΔΕΘ, με κρίσιμες ασάφειες σε ιδιωτικοποιήσεις, τράπεζες
Διαβολάκι πι-πι: Ασφαλώς, δεν ήταν πρόγραμμα αριστερής κυβέρνησης, δεν έθιξε το ευρωατλαντικό πλαίσιο.
Αγγελάκι πι-πι: Έδειξε όμως ότι έχει κόκκινες γραμμές και ότι αν του επιβληθεί η ρήξη, δεν θα παραδοθεί αμαχητί
Ντάξει, κάπου εδώ τα παίζει το ταμπλό και έχει χαθεί το σκορ μαζί με την μπάλα. Οπότε ας κρατήσουμε την αποφώνηση του μεγάλου πρωταγωνιστή πι-πι, ενώ παίρνει δηλώσεις από τον εαυτό του (το αγγελάκι από το διαβολάκι).
Έχει μεγάλη σημασία η κινητοποίηση της Τετάρτης να γίνει συλλαλητήριο κατά λιτότητας- Μέρκελ
Ε πες το εξ αρχής, πού το πας…

Προσωπικά πάντως δε βλέπω κάποιο χάρισμα στον ηθοποιό τσίπρα, με το υπολογισμένο τρέμουλο στη φωνή, τη συγκινητική παύση, τη γλώσσα του σώματος (αυτό πού το πας;), κοκ, ούτε καταλαβαίνω γιατί αυτή η κακοπαιγμένη παράσταση είναι προτιμότερη από τους κακόγουστους κουτσαβακισμούς του σαμαρά στον προηγούμενο θίασο, που ήταν καταφανώς γελοίοι, αλλά ίσως –για αυτό ακριβώς- και λιγότερο επικίνδυνοι.

Μπορώ ωστόσο να αναγνωρίσω την καλή σκηνοθεσία στο επικοινωνιακό κομμάτι και την πολύ καλή δουλειά του επιτελείου του –μέχρι κι επίσκεψη στη μόσχα για τα 70χρονα της αντιφασιστικής νίκης των λαών έχουν κλείσει στον αλέξη. Και δεν αποκλείεται αυτό το επικοινωνιακό παιχνίδι να έχει τελικά αποτέλεσμα και μεθαύριο στο σύνταγμα να μαζευτεί αρκετός κόσμος, για να στηρίξει την κυβέρνηση (μαζί με τη γνωστή συμμαχία των προθύμων του εξωκοινοβουλίου, σαν τον πι-πι).

Το μπαλάκι λοιπόν είναι στη δική μας πλευρά. Κι επειδή ελάχιστοι κρατούσαν ομπρέλες, για να αντιμετωπίσουν την επικοινωνιακή καταιγίδα, η μαζική λοβοτομή συνειδήσεων που επιχειρείται αυτές τις μέρες χρήζει άμεσης, πειστικής και μεθοδικής απάντησης.

Πρώτη φορά αριστερά

Απολιθωμένες Αμπελοφιλοσοφίες στον Κόκκινο Πλανήτη 18
Η 18η εκπομπή μας, ή αλλιώς πρώτη στη μετά Σύριζα (μ.Σ.) εποχή, καταπιάνεται με το εκλογικό αποτέλεσμα (πρώτη φορά αριστερά!), τις ποσοστιαίες αυξομειώσεις και τους ποιοτικούς δείκτες, το σχηματισμό κυβέρνησης και του υπουργικού συμβουλίου (άλλη μια φορά ΠΑΣΟΚ), και τις προοπτικές της επόμενης μέρας.Σχολιάζουμε μεταξύ άλλων την εκλογική καταγραφή του ΚΚΕ ανά την επικράτεια, τους Λεβέντες (με κεφαλαίο ή χωρίς) και τις στυμμένες λεμονόκουπες των εκλογών, τα πρώτα δείγματα Πασοκογραφής της νέας κυβέρνησης, τη διαφορά λιτότητας και λιτού βίου, και του 89’ από το 15’.Κάθε παρατήρηση, επισήμανση, συμπλήρωση, ευπρόσδεκτη στα σχόλια. Καλή ακρόαση.

Η εκπομπή παρουσιάζεται σε 4 τμήματα καθώς το Youtube για κάποιον μυστήριο λόγο, μας υποβίβασε στο όριο των 15 λεπτών.

Περί κυβερνητισμού

Στο τρέχον προεκλογικό τεύχος της κομεπ, δημοσιεύεται ένα άρθρο του χρήστου μπαλωμένου για τον κυβερνητισμό των ομάδων του «εργατικού αγώνα» και της «νέας σποράς». Περιέχει όμως μερικές καίριες επισημάνσεις με γενικότερη αξία σχετικά με το ζήτημα της κυβέρνησης ως κρίκου που θα ανοίξει κάποια ρήγματα και το δρόμο για συνολικούς, ριζοσπαστικούς κοινωνικούς μετασχηματισμούς. Η κε του μπλοκ επιλέγει και αντιγράφει μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα απ’ το άρθρο, με την προτροπή να πάρετε και να μελετήσετε την κομεπ.

Η ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΣΤΟΝ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΝΕΑ ΣΠΟΡΑ

Ας περάσουμε όμως στον τρόπο με τον οποίο τίθεται το ζήτημα της διεκδίκησης της διακυβέρνησης σε άρθρα των δύο ιστοσελίδων. Γράφει ο «ΕΑ»: «Στις σημερινές ελληνικές συνθήκες, η διεκδίκηση της ανάδειξης μίας εργατικής κυβέρνησης, κατά την ανάλυση της ΚΔ σημαίνει την επιδίωξη συγκρότησης ενός μετώπου και μίας κυβέρνησης των αντιμονοπωλιακών αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων».

Η «ΝΣ» θέτει με τη σειρά της ως εξής το ζήτημα:

«Το γεγονός αυτό στέρησε από το Κόμμα, με ευθύνη της ηγεσίας του τη δυνατότητα να καταθέσει μια πρόταση διεξόδου από την οικονομική κρίση και την χρεοκοπία [...] μία πρόταση που θα έβαζε στους εργαζόμενους και γενικότερα τον ελληνικό λαό ώριμους στόχους προς επίλυση, που θα αντιστοιχούσαν στην πολιτική και ταξική συνείδηση των λαϊκών μαζών, που θα τη βάθυνε ακόμα περισσότερο, που θα ανήγαγε το Κόμμα σε εθνικό εκφραστή γενικά του ελληνικού λαού και που την ίδια στιγμή θα είχε στόχο την αλλαγή των τάξεων στην εξουσία και τη δημιουργία κυβέρνησης του ΑΑΔΜ».

Στο πλαίσιο του συγκεκριμένου άρθρου δεν μπορούν να σχολιαστούν ούτε οι διατυπώσεις περί μετατροπής του ΚΚΕ «σε εθνικό εκφραστή γενικά του ελληνικού λαού», ούτε ο ανιστόρητος παραλληλισμός των στρατηγικών επεξεργασιών και επαναστατικών πειραματισμών της ΚΔ στις συνθήκες του 1922 με τη διεκδίκηση κυβέρνησης στο έδαφος του καπιταλισμού στις σημερινές συνθήκες (σ.σ.: Πέρα από τους ανιστόρητους οπορτουνιστικούς παραλληλισμούς, το ΚΚΕ μελετά την ιστορία εξέλιξης της στρατηγικής του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, τις συνθήκες στις οποίες διατυπώθηκε η μία ή η άλλη επεξεργασία, συμπεριλαμβανομένης της επεξεργασίας της ΚΔ για τις εργατικές κυβερνήσεις κατά την περίοδο 1921-22).

Οι παραπάνω διατυπώσεις –παρά τις επιμέρους διαφορές τους στις οποίες θα αναφερθούμε στη συνέχεια- συναντώνται στο θεμελιώδες ζήτημα της διεκδίκησης της κυβέρνησης στο έδαφος του καπιταλισμού. Είτε αυτή χαρακτηρίζεται ως «κυβέρνηση των ανιμονοπωλιακών αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων» είτε ως «κυβέρνηση του ΑΑΔΜ», πρόκειται για μια διακυβέρνηση η οποία δε λαμβάνει χώρα στο πλαίσιο της εργατικής εξουσίας, της δικτατορίας του προλεταριάτου.

Πώς συνδυάζεται όμως η παραπάνω διεκδίκηση με την επίκληση και από τις δύο ομάδες του σοσιαλισμού ως «στρατηγικού στόχου» τους; Όσον αφορά τον «ΕΑ», η απάντηση στο ερώτημα αυτό απορρέει αβίαστα αν δούμε πώς προσεγγίζει το ζήτημα της σοσιαλιστικής επανάστασης: «Σε γενικές γραμμές με βάση τους κλασικούς και κυρίως την ιστορική πείρα του Κομμουνιστικού κι επαναστατικού κινήματος, η επανάσταση είναι δυνατόν σε πολύ γενικές γραμμές να ακολουθήσει δύο δρόμους: Α. έναν άμεσα επαναστατικό, ο οποίος προϋποθέτει επαναστατική κατάσταση, σύγκρουση των επαναστατικών δυνάμεων με την εξουσία του κεφαλαίου, ανατροπή του καπιταλισμού και εγκαθίδρυση της εργατικής εξουσίας. [...] Β. Μία πιο μακρόχρονη σχετικά διαδικασία, η οποία περιλαμβάνει διάφορα μεταβατικά στάδια και φάσεις, ώσπου να διαμορφωθεί επαναστατική κατάσταση και η οριστική σύγκρουση των δύο στρατοπέδων, αυτού της εργατικής τάξης και από την άλλη της αστικής, να δώσει την τελική λύση στο θέμα της εξουσίας».

Είναι φανερό ότι η διακυβέρνηση στο έδαφος του καπιταλισμού ανήκει στο «δεύτερο δρόμο». Με λίγα λόγια, η διακυβέρνηση στο έδαφος του καπιταλισμού ανήκει στα «μεταβατικά στάδια», στα οποία δεν έχει λυθεί ακόμα το ζήτημα της εξουσίας. Έτσι, αυτή η «κυβέρνηση των αντιμονοπωλιακών αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων» θα κατακτηθεί σε συνθήκες στις οποίες όχι μόνο παραμένει ως κυρίαρχη η αστική τάξη, αλλά ούτε καν έχει κλονιστεί αυτή η κυριαρχία της, δεδομένου ότι αυτός ο «δεύτερος δρόμος» αναφέρεται σε μη επαναστατική περίοδο. Όπως ξεκαθαρίζει ο «ΕΑ»:

«Μια τέτοια κυβέρνηση θα είναι αποτέλεσμα του αγώνα των εργαζομένων και θα στηρίζεται σε αυτόν, σε συνθήκες που δεν έχει διαμορφωθεί ακόμα επαναστατική κατάσταση».

Πώς θα συμβάλει όμως η κατάκτηση μιας τέτοιας κυβέρνησης στην «προσέγγιση της επανάστασης»; Αυτό φαίνεται από τα καθήκοντα που αποδίδει ο «ΕΑ» σε αυτήν: «Η κυβέρνηση αυτή πρέπει αποφασιστικά να στηρίξει την ανάπτυξη του αγωνιζόμενου εργατικού κινήματος και του αντιιμπεριαλιστικού αντιμονοπωλιακού δημοκρατικού μετώπου, παίρνοντας μέτρα που φέρνουν σε δύσκολη θέση την αστική τάξη και βελτιώνουν τη ζωή των εργαζομένων, προωθούν τον έλεγχο των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους, στην ουσία οξύνει την αντιπαράθεση με την αστική τάξη, διαμορφώνοντας τις προϋποθέσεις της τελικής ρήξης και της νίκης της εργατικής τάξης και των συμμάχων της. Η κυβέρνηση αυτή στις σημερινές συνθήκες μπορεί να γίνει παράγοντας που θα συμβάλει ουσιαστικά στην προσέγγιση της επανάστασης».

Όσον αφορά τώρα τη «ΝΣ», η αντίληψή της για τη σχέση μεταξύ κατάληψης της κυβέρνησης και της επανάστασης είναι λίγο διαφορετική. Η «ΝΣ» ταυτίζει την επαναστατική αλλαγή και την αλλαγή τάξης στην εξουσία με την κατάκτηση της κυβέρνησης από το ΑΑΔΜ. Αυτή η... επαναστατική αλλαγή όμως και η αλλαγή τάξης στην εξουσία δε σημαίνει τη δικτατορία του προλεταριάτου: «Επαναστατική αλλαγή πρέπει να θεωρείται, πριν απ’ όλα, η εκδίωξη της αστικής τάξης από την εξουσία και η κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη και τους συμμάχους της. Το εάν η πάλη του επαναστατικού κινήματος θα οδηγήσει στον άμεσο σοσιαλισμό είτε θα ανοίξει το δρόμο αποφασιστικά για το σοσιαλισμό, θα εξαρτηθεί από τους συγκεκριμένους συσχετισμούς δυνάμεων, που επικρατούν στη δοσμένη περίοδο και τις συγκεκριμένες κοινωνικές συμμαχίες της εργατικής τάξης [...] κάθε προλεταριακή επανάσταση (με τους αντίστοιχους συμμάχους της) δεν οδηγεί στον άμεσο σοσιαλισμό».

Ενώ όσον αφορά τον χαρακτήρα της κυβέρνησης του ΑΑΔΜ, σημειώνει: «Το ΑΑΔΜ από την άποψη του χαρακτήρα κράτους θα οικοδομήσει ένα άλλο κράτος. Ένα επαναστατικό κράτος που, όπως έχουμε αναφέρει πολλές φορές από τα άρθρα μας στη «Νέα Σπορά», δε θα είναι ένα αστικό κράτος, αλλά δε θα είναι και η δικτατορία του προλεταριάτου. Θα είναι ένα κράτος, το οποίο θα αντιστοιχεί –προσαρμοσμένη στις σημερινές συνθήκες- στη λενινιστική θέση για τη «δημοκρατική δικτατορία της εργατικής τάξης και της αγροτιάς», ένα κράτος «τύπου Κομμούνας».

Η «ΝΣ» θεωρεί λοιπόν ότι μπορεί να υπάρξει «επαναστατική αλλαγή» χωρίς ταυτόχρονα να έχουμε αυτό που χαρακτηρίζει ως «άμεσο σοσιαλισμό», χωρίς δηλαδή κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής στην οικονομία και οικοδόμηση των νέων θεσμών του εργατικού κράτους στο εποικοδόμημα. Ρητά σημειώνει ότι η «επαναστατική αλλαγή» δε συνεπάγεται τη δικτατορία του προλεταριάτου. Η αστική τάξη έχει εκδιωχθεί, η «εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της» έχουν καταλάβει την εξουσία, αλλά παρόλα αυτά ο χαρακτήρας του κράτους δεν είναι αυτός της δικτατορίας του προλεταριάτου.

Για να αιτιολογήσει αυτούς τους θεωρητικούς και λεκτικούς ακροβατισμούς, η «ΝΣ» προχωρά σε δύο λαθροχειρίες: η πρώτη λαθροχειρία έγκειται στην επίκληση της στρατηγικής επεξεργασίας της «επαναστατική δικατορίας του προλεταριάτου και της αγροτιάς» στην οποία είχε προχωρήσει ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι το 1905, σε συνθήκες που δεν είχε διαμορφωθεί το αστικό κράτος και υπήρχε ακόμα τσαρική εξουσία. Παρά το γεγονός ότι ο Λένιν άλλαξε αυτή τη στρατηγική επεξεργασία μετά από την επανάσταση του Φλεβάρη του 1917 και τη συγκρότηση του αστικού κράτους θεωρώντας την ξεπερασμένη, η «ΝΣ» τη θεωρεί ακόμα ισχύουσα –έναν αιώνα μετά- σε συνθήκες συγκροτημένου εδώ και πολλές δεκαετίες αστικού κράτους.

Η δεύτερη λαθροχειρία έχει να κάνει με το «κράτος τύπου Κομμούνας». Ο Λένιν χρησιμοποίησε αυτόν τον όρο για να περιγράψει ακριβώς τα νέα χαρακτηριστικά που φέρνει μαζί της η οικοδόμηση του εργατικού κράτους σε αντιδιαστολή με το αστικό. Τον χρησιμοποίησε για να περιγράψει τη δικτατορία του προλεταριάτου και όχι σε αντιπαράθεση με αυτήν. Οι «μεταβατικές» στιγμές του ιστορικού χρόνου που πιθανώς προκύψουν κατά το πέρασμα στο σοσιαλισμό και οι αντίστοιχοι ελιγμοί σε συγκεκριμένες συνθήκες δεν πρέπει να συγχέονται με τον χαρακτήρα της εξουσίας, ο οποίος δεν μπορεί παρά να είναι είτε δικτατορία της αστικής τάξης, είτε δικτατορία του προλεταριάτου. Με αυτές τις δύο λαθροχειρίες η «ΝΣ» προσπαθεί να εισάγει μια ενδιάμεση μορφή εξουσίας ανάμεσα στην αστική και την εργατική.

Παρά τις επιμέρους διαφορές τους, και τα δύο παραπάνω «σχήματα» αποδέχονται, πρώτον, ότι μπορούν να αναδειχθούν μέσω των αστικών θεσμών πολιτικές δυνάμεις που έχουν στόχο την ανατροπή του καπιταλισμόυ και, δεύτερον, ότι η κατάκτηση της αστικής κυβέρνησης από αυτές τις δυνάμεις μπορεί να λειτουργήσει προς όφελος της επανάστασης..

Πριν μελετήσουμε κατά πόσο ισχύουν αυτές οι αποδοχές, πρέπει να ξεκαθαριστεί ένα σημαντικό σημείο: Οι συγκεκριμένες ομάδες, παρουσιάζουν τους εαυτούς τους, ως υπερασπιστές του Προγράμματος του 15^ου Συνεδρίου του ΚΚΕ. Στο ζήτημα της κυβέρνησης επικαλούνται μάλιστα, για να στηρίξουν τις επεξεργασίες τους, μια φράση του Προγράμματος αυτού, σύμφωνα με την οποία σε περίπτωση που η ταξική πάλη ανέβαινε σε πρωτοφανέρωτα επίπεδα και τα αστικά κόμματα αποδυναμώνονταν, θα εμφανιζόταν η πιθανότητα σχηματισμού μέσω εκλογών, κυβέρνησης με τμήματα των αντιμονοπωλιακών, αντιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Ας δούμε όμως πώς απαντά στην παραπάνω λαθροχειρία, η Εισήγηση του 19^ου Συνεδρίου του ΚΚΕ, που αναφέρεται στη συγκεκριμένη φράση: «Πολύ καθαρά γινόταν λόγος όχι για επιδίωξη του ΚΚΕ και πολιτικό στόχο, αλλά για ενδεχόμενο να αποκρυσταλλωθεί με αυτόν τον τρόπο η απότομη αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων, για μια στιγμή, που μάλιστα υπογραμμιζόταν ότι αυτή δεν θα μπορούσε να κρατήσει για πολύ, είτε θα ξέσπαγε ανοιχτά επαναστατική κατάσταση είτε θα γινόταν πισωγύρισμα [...] γινόταν λόγος για κυβέρνηση αντιμονοπωλιακών αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων και όχι για κυβέρνηση του ΑΑΔΜ, δεν αναφερόταν η συμμετοχή του ΚΚΕ, ούτε η δέσμευση του ΚΚΕ, απέναντί της. Η μελέτη της σοσιαλιστικής επανάστασης του 20^ου αιώνα, η ωρίμανση του κόμματος, το 18^ο Συνέδριο ανέδειξε την ανάγκη να αποσαφηνιστεί προγραμματικά η θέση του ΚΚΕ, στο ζήτημα των συμμαχιών, η σχέση του Κόμματος με τη Λαϊκή Συμμαχία, η στάση του Κόμματος σε κυβερνήσεις στο έδαφος του καπιταλισμού, η εξέλιξη της συμμαχίας σε επαναστατική κατάσταση [...] η φράση του 15^ου Συνεδρίου, που δεν είχε καμία σχέση με κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, βόλεψε εκείνους που στηρίζουν πρόταση κυβέρνησης διαχείρισης, αφού βεβαίως διέστρεψαν το περιεχόμενό της. Η προβολή ως στόχου, μιας κυβέρνησης στο έδαφος του καπιταλισμού, έρχεται σε αντίθεση, αποπροσανατολίζει από το κύριο ζήτημα, που είναι η καλλιέργεια της αντίληψης, σε ευρύτερες εργατικές λαϊκές μάζες, ότι χρειάζεται όχι εναλλαγή διακυβέρνησης στο έδαφος της αστικής εξουσίας, αλλά η αλλαγή τάξης στην εξουσία. Άλλωστε αυτό επιδίωξε να λύσει και η προβολή του συνθήματος της Λαϊκής Εξουσίας από το 16^ο Συνέδριο».

-Στην αυριανή ανάρτηση θα αντιγραφεί και θα αναδημοσιευτεί το υποκεφάλαιο για τις κοινοβουλευτικές αυταπάτες των δύο οπορτουνιστικών ομάδων.

Τα ΚΚ, το αστικό κοινοβούλιο κι οι αστικές κυβερνήσεις

Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα από το εισαγωγικό σημείωμα της κομεπ στο αφιέρωμα που έχει τον τίτλο της ανάρτησης και μπορείτε να το βρείτε στο τρέχον τεύχος της κομεπ. Η αντιγραφή και η αναδημοσίευση του αποσπάσματος έχει ως σκοπό να παρακινήσει τον αναγνώστη να αγοράσει και κυρίως να μελετήσει τα κείμενα του αφιερώματος και του τεύχους συνολικά.

Η συγκυρία των τελευταίων χρόνων έφερε στην επιφάνεια την πίεση προς το ΚΚΕ για συμμετοχή ή στήριξη αστικής κυβέρνησης, δηλαδή κυβέρνησης στο έδαφος του καπιταλισμού. Φυσικά παρόμοιες λογικές είχαν επίδραση στον περίγυρο του ΚΚΕ και τα προηγούμενα χρόνια, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την πίεση για ανοιχτή ή καλυμμένη συμπόρευση με το ΠΑΣΟΚ ή για άμβλυνση της κριτικής απέναντί του «για να μην έρθει η δεξιά (η ΝΔ) στην εξουσία».

Ωστόσο, αυτή η πίεση αυξήθηκε απότομα και εκφράστηκε με πιο καθαρή κι οξυμένη μορφή από τη στιγμή που τέθηκε ζήτημα «αριστερής διακυβέρνησης» του καπιταλισμού, στα πλαίσια της γενικότερης αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού σκηνικού. Σε αυτές τις συνθήκες αναπτύχθηκε η αντίληψη ότι μια ενδεχόμενη κυβέρνηση με κορμό το ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να αξιοποιηθεί προς όφελος του λαού.

Η στήριξη αυτής της λογικής έχει φυσικά πολλές αποχρώσεις. Ξεκινώντας από διαφορετικές ιδεολογικές και πολιτικές αφετηρίες, διάφορα κόμματα, παράγοντες, μηχανισμοί καταλήγουν –περισσότερο ή λιγότερο καθαρά- να προβάλλουν αυτή την προοπτική ως ελπιδοφόρα για το λαό. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργείται μια αλυσίδα ετερόκλητων κρίκων, η οποία αξιοποιείται για την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβερνητική διαχείριση του ελληνικού καπιταλισμού. Αυτή η αλυσίδα ξεκινά από την πιο καθαρή διατύπωση της θέση ότι μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή διαχείριση του καπιταλισμού αν οι κυβερνητικοί και υπουργικοί θώκοι καταληφθούν από «αριστερούς» πολιτικούς, περνάει μέσα από την αξιοποίηση της –διαχρονικής για την αστική δημοκρατία- λογικής του «μικρότερου κακού» και φτάνει μέχρι την επιχειρηματολογία διάφορων οπορτουνιστικών σχημάτων τα οποία φραστικά απορρίπτουν κάθε συμμετοχή ή στήριξη μιας τέτοιας κυβέρνησης, την ίδια στιγμή  που όλη η δραστηριότητα και όλη η επιχειρηματολογία τους υπηρετεί αντικειμενικά ακριβώς αυτή την εξέλιξη (στάση τους στο συνδικαλιστικό κίνημα, στις τοπικές εκλογές, στο περιεχόμενο και την ιεράρχηση των συνθημάτων τους κλπ).

Η δραστηριότητα και επιχειρηματολογία του οπορτουνισμού είναι και η πιο επικίνδυνη για το κίνημα για δύο λόγους: πρώτον, γιατί δρα στο εσωτερικό του και προσπαθεί να το ρυμουλκήσει στα γρανάζια των ενδοαστικών οικονομικών και πολιτικών αντιθέσεων και δεύτερον, γιατί ντύνει τη συμβιβαστική πολιτική με επαναστατική «προβιά», καθιστώντας την πιο δυσδιάκριτη. Τέτοιου είδους «προβιά» αποτελούν τα πολυποίκιλα «μεταβατικά προγράμματα», κοινό στοιχείο των οποίων αποτελεί η ρητή ή άρρητη αποδοχή της θέσης περί αταξικότητας των αστικών θεσμών (κοινοβούλιο, κυβέρνηση κλπ) και κατ’ επέκταση περί της δυνατότητας αξιοποίησης των αστικών θεσμών για τη σύγκρουση με το κεφάλαιο.

Σήμερα το ΚΚΕ δρα σε αυτές τις αντικειμενικά σύνθετες συνθήκες έχοντας σταθερή «πυξίδα», σταθερό προσανατολισμό στην κατεύθυνση διεύρυνσης και πολιτικοποίησης της εργατικής πρωτοπορίας, στην κατεύθυνση συγκέντρωσης δυνάμεων για τη σοσιαλιστική επανάσταση. Έχει επίγνωση ότι η πραγμάτωση αυτού του καθήκοντος περνάει μέσα από τις συμπληγάδες πέτρες των ενδοαστικών αντιθέσεων, ότι προϋποθέτει την πάλη για τη διατήρηση της πολιτικής ανεξαρτησίας του πολιτικού εργατικού κινήματος απ’ όλες τις πλευρές της αστικής πολιτικής.

Το ΚΚΕ είναι σήμερα εξοπλισμένο ιδεολογικά και πολιτικά για να ανταποκριθεί στα σύνθετα καθήκοντα που θέτει η σημερινή πολιτική πάλη. Αυτός ο εξοπλισμός έχει στέρεα θεμέλια αφού, μεταξύ άλλων, εδράζεται και στην επεξεργασία της εμπειρίας του ελληνικού και διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, αντλώντας από αυτή πολύ σημαντικά συμπεράσματα. Την «καρδιά» αυτών των συμπερασμάτων την έχει ενσωματώσει στο Πρόγραμμά του, το οποίο καθοδηγεί την καθημερινή του δράση.

Σημαντικό μέρος της μελέτης της παραπάνω εμπειρίας αποτελεί η παρακολούθηση της συζήτησης που πολλές φορές αναπτύχθηκε στο εσωτερικό του πολιτικού εργατικού κινήματος γύρω από το ζήτημα της συμμετοχής του σε κυβέρνηση στο έδαφος του καπιταλισμού. Η συζήτηση αυτή τροφοδοτήθηκε άλλωστε αρκετές φορές στο παρελθόν από τις ίδιες τις εξελίξεις, τέθηκε από την ίδια τη ζωή ως σύνθετο ζήτημα που χρειάζεται θεωρητική επεξεργασία. Η απάντηση που έδωσε το πολιτικό εργατικό κίνημα στην ιστορική του διαδρομή δεν ήταν ενιαία, ούτε σε θεωρητικό ούτε σε πρακτικό επίπεδο.

Φυσικά η ιστορική μελέτη πρέπει να παίρνει πάντα υπόψη της ότι τόσο οι αντικειμενικές συνθήκες μέσα στις οποίες έμπαινε κάθε φορά το συγκεκριμένο ζήτημα, όσο και το κατακτημένο επίπεδο ωρίμανσης του πολιτικού εργατικού κινήματος σε κάθε συγκεκριμένη στιγμή δημιουργούσαν περισσότερο ή λιγότερο ευνοϊκές προϋποθέσεις για την αποκάλυψη της ουσίας του. Αυτό άλλωστε αποτυπώνεται αφενός στην προσαρμογή των σχετικών τοποθετήσεων κομμάτων αλλά και ηγετικών προσωπικοτήτων του πολιτικού εργατικού κινήματος, αφετέρου στη μεγαλύτερη ή μικρότερη σαφήνεια, τη μεγαλύτερη ή μικρότερη αντιφατικότητα των τοποθετήσεών τους.

Ενδεικτικό είναι και το ενδιαφέρον που έδειξε ο ίδιος ο Λένιν στη μελέτη των ζητημάτων που σχετίζονται με την ταξική ουσία του κράτους και των μηχανισμών του, μελέτη που αναπτυσσόταν παράλληλα με το αντικείμενό της τόσο στην χώρα του, τη Ρωσία, όσο και στη Δυτική Ευρώπη. Φυσικά το πολιτικό εποικοδόμημα της Ρωσίας, απ’ όπου εκκινούσε όλη η ανησυχία του, δεν ήταν αυτό που μπορούσε αντικειμενικά να θέσει το ζήτημα στην πιο καθαρή του μορφή. Η τσαρική εξουσία, τα ανύπαρκτα μέχρι το 1907 και πολύ ανώριμα και ασταθή κοινοβουλευτικά εγχειρήματα της τσαρικής εξουσίας την περίοδο 1907-1917 και γενικότερα η μεγάλη ρευστότητα του πολιτικού εποικοδομήματος στη Ρωσία εκείνη την περίοδο τροφοδοτούσαν απόψεις, προβληματισμούς, σκέψεις σχετικά με τη δυνατότητα του πολιτικού εργατικού κινήματος να αξιοποιήσει αυτή τη ρευστότητα, ακόμα και μέσω της βραχύχρονης στήριξης κυβέρνησης σε συγκεκριμένες συνθήκες προς όφελος της εμβάθυνσης της επαναστατικής διαδικασίας. Στοιχεία αυτού του προβληματισμού περιέχονταν ακόμα και στην παλιά στρατηγική αντίληψη των μπολσεβίκων περί «δημοκρατικής δικτατορίας του προλεταριάτου και της αγροτιάς» και τη σχετική αντιπαράθεση στο εσωτερικό του κόμματος.

Ωστόσο η ανησυχία του Λένιν για αυτά τα ζητήματα ήταν συνεχής και αναπτυσσόταν παράλληλα με την εξάλειψη ή υποχώρηση κάποιων ιδιαιτεροτήτων του ρωσικού πολιτικού εποικοδομήματος. Αυτή η διαδικασία έφτασε στην ωριμότητά της το διάστημα από τον Απρίλη του 1917 (οπότε και επέστρεψε στη Ρωσία ο Λένιν) μέχρι το Σεπτέμβρη του ίδιου χρόνου, όπου στις συνθήκες της αστικής Προσωρινής Κυβέρνησης –η οποία είχε πιο καθαρά αστικοδημοκρατικά χαρακτηριστικά- το ζήτημα τέθηκε με πιο καθαρό τρόπο και σε άμεση σύνδεση με τη νέα στρατηγική που χάραξε ο Λένιν τον Απρίλη, σύμφωνα με την οποία ο χαρακτήρας της επανάστασης θα ήταν σοσιαλιστικός, χωρίς καμία ενδιάμεση πολιτική κατάσταση. Αυτή η διαδικασία ολοκληρώθηκε με την έκδοση του «Κράτος και Επανάσταση» αυτήν ακριβώς την περίοδο, όπου τεκμηριώνονται τα βασικά του συμπεράσματα πάνω στο ζήτημα: ο ταξικός χαρακτήρας της κρατικής εξουσίας και των επιμέρους μηχανισμών της, η αδυναμία αξιοποίησής τους για το πέρασμα στην αταξική κοινωνία, η ανάγκη τσακίσματος αυτού του μηχανισμού.

Είναι ακριβώς μέσα σε αυτή την περίοδο, το καλοκαίρι του 1917, όταν σημειώνει χαρακτηριστικά:
«Η επανάσταση διδάσκει όλες τις τάξεις με μια ταχύτητα και βάθος που είναι άγνωστες στους συνηθισμένους, ειρηνικούς καιρούς. Οι καπιταλιστές, καλύτερα οργανωμένοι, πιο έμπειροι στο έργο της ταξικής πάλης και της πολιτικής, διδάχτηκαν πιο γρήγορα από τους άλλους. Βλέποντας ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να κρατηθεί, κατέφυγαν σε μια μέθοδο, που μετά το 1848 την εφάρμοζαν ολόκληρες δεκαετίες οι καπιταλιστές των άλλων χωρών, για να ξεγελούν, να διαιρούν και να αδυνατίζουν τους εργάτες. Η μέθοδος αυτή είναι η λεγόμενη κυβέρνηση «συνασπισμού» δηλαδή μια κοινή ενωμένη κυβέρνηση, αποτελούμενη από την αστική τάξη και τους λιποτάκτες του σοσιαλισμού [...]

Οι «σοσιαλιστές» ηγέτες, μπαίνοντας στην κυβέρνηση της αστικής τάξης αποδείχνονταν κατά κανόνα ανδρείκελα, μαριονέτες, προκάλυμμα για τους καπιταλιστές, όργανο εξαπάτησης των εργατών...

Οι βλάκες των κομμάτων των εσέρων και των μενσεβίκων πανηγύριζαν, λούζονταν με αυταρέσκεια στην ακτινοβολία της υπουργικής δόξας των αρχηγών τους. Οι καπιταλιστές έτριβαν τα χέρια από ικανοποίηση, εφόσον είχαν αποκτήσει στο πρόσωπο των «αρχηγών των Σοβιέτ» βοηθούς ενάντια στο λαό, εφόσον πήραν την υπόσχεση απ’ αυτούς ότι θα υποστηρίζουν τις «επιθετικές επιχειρήσεις στο μέτωπο», δηλ. την επανάληψη του ιμπεριαλιστικού, ληστρικού πολέμου που είχε σταματήσει. Οι καπιταλιστές ήξεραν ότι οι υποσχέσεις της αστικής τάξης –σχετικά με τον έλεγχο, ακόμα και με την οργάνωση της παραγωγής, σχετικά με την πολιτικής της ειρήνης κτλ–ποτέ δε θα εκπληρωθούν.

Έτσι και έγινε [...] οι καπιταλιστές εξακολουθούσαν να δυναμώνουν. Σε αυτό το διάστημα δεν έγινε στην πραγματικότητα τίποτε, απολύτως τίποτε, για να μπει χαλινάρι στους καπιταλιστές. Οι λιποτάχτες του σοσιαλισμού που έγιναν υπουργοί, αποδείχτηκαν πολυλογάδες, που είχαν αποστολή να περισπούν την προσοχή των καταπιεζόμενων τάξεων, ενώ όλος ο κρατικός διοικητικός μηχανισμός στην πραγματικότητα έμενε στα χέρια της γραφειοκρατίας (της υπαλληλίας) της αστικής τάξης».

(Λένιν, Άπαντα, τ. 34, σελ 62-64)

Την ίδια περίοδο, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισε η αστική τάξη αυτές τις υπουργοποιήσεις: «Την ίδια εποχή και ένας αστικός πολιτικός, ο Πάβελ Μιλιουκόφ, με την πείρα της τάξης του, πολύ εύστοχα διαπίστωνε: «Αυτά τα πρόσωπα μιας και υπουργοποιήθηκαν δεν είναι πια ηγέτες των επαναστατών... Τώρα χρειάζεται να αποκηρύξουν οριστικά –δε λέω την επαναστατική φρασεολογία, ο τρόπος έκφρασης ας μείνει, ό,τι θέλουν- μα την επαναστατική ιδεολογία».

(Συλλογικό: «Οκτώβρης 1917. Η πορεία των μπολσεβίκων προς τη νίκη», εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», σελ 103).

Το τέλος του μνημονίου

Αν δε βγει αυτοδύναμος ο σύριζα, είναι πιθανό να αναγκαστεί να εφαρμόσει την πολιτική του μνημονίου, δήλωσε τις προάλλες ο αλέξης μητρόπουλος. Και σε αφήνει ξερό να μην ξέρεις τι να πρωτοθαυμάσεις. Γιατί είναι, τηρουμένων όλων των αναλογιών, σα να βγαίνει κάποιος δικός μας και να πει, ξέρω ‘γω, πως αν βγει πχ αυτοδύναμο το κκε σε κάποια εκλογική αναμέτρηση, θα έχουμε άμεσο πέρασμα στον ώριμο κομμουνισμό, αλλιώς θα βολευτούμε με την παναγιώταινα και θα περιοριστούμε στο μεταβατικό στάδιο του σοσιαλισμού. Που δε θα ‘βγαινε να το πει βέβαια, αφενός γιατί θα ‘ταν σοβαρός άνθρωπος, αφετέρου γιατί η προώθηση κάποιων μέτρων, μιας πολιτικής –πόσο μάλλον μιας ρήξης με την ευρωπαϊκή ένωση ή ακόμα καλύτερα μιας επαναστατικής διαδικασίας- δεν καθορίζεται προφανώς από τις εκλογές, αλλά από άλλους δείκτες και παράγοντες. Και προπαντός από την πολιτική βούληση να το κάνεις.

Για τον αναθεωρητικό χυλό όμως τα πάντα, ακόμα κι ο σοσιαλισμός, είναι θέμα εκλογικών πλειοψηφιών και συνειδήσεων, που διαμορφώνονται αγωνιστικά και κερδίζονται εύκολα στο υπάρχον γενικό πλαίσιο. Πώς να ξεκινήσεις μια επανάσταση, αν δεν έχει ψηφίσει πρώτα υπέρ, τουλάχιστον το 50% συν ένας των πολιτών, εάν δεν έχουν ωριμάσει οι συνθήκες και ο υποκειμενικός παράγοντας; Αν πάντως για τη μη εφαρμογή του μνημονίου, απαιτείται αυτοδύναμη κυβέρνηση σύριζα, φαντάσου τι σταλινικά ποσοστά –ή μάλλον τσαουσεσκικά, για να τιμήσουμε και τις παραδόσεις του «εσωτερικού»- θα χρειαστούν πχ για μια πιθανή μελλοντική προώθηση του συριζαϊκού σοσιαλισμού.

Το πιο ωραίο είναι πως η δήλωση του μητρόπουλου υπονοεί στην ουσία ότι αν ο σύριζα δεν αναδείξει αυτοδύναμη κυβέρνηση κι αναγκαστεί να προχωρήσει σε κυβερνητικές συνεργασίες, θα είναι ευεπίφορος σε πιέσεις, τις ταλαντεύσεις των συμμάχων του και δε θα μπορεί να προχωρήσει με το δικό του τολμηρό και ριζοσπαστικό βηματισμό, που κόβει ανάσες και μας έχει καταπλήξει όλους, ήδη πριν καν αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες. Ο σύριζα δηλ είναι αποφασισμένος να προχωρήσει σε τολμηρές τομές και ρήξεις, αλλά μπορεί να τον κρατήσουν πίσω οι κυβερνητικοί του εταίροι με τις αντιφάσεις τους, καθώς δεν είναι έτοιμοι να δεχτούν τόσο προωθημένους και ριζοσπαστικούς στόχους. Έτσι είναι, άμα χτίζεις –έστω στη φαντασία σου- ένα νέο εαμ, παίρνεις μαζί και τους νέους τσιριμώκους, που θα συνδέσουν το όνομά τους με κάποια βάρκιζα ή με τη νέα αποστασία. Προς το παρόν πάντως, ο καμμένος –που φαντάζει ως ο πιο πιθανός σύμμαχος της κουμουνδούρου (αν επιβιώσει εκλογικά) και κάποιοι συριζαίοι τον είχαν συγκρίνει με την περίπτωση του στρατηγού σαράφη, που είχε αστική καταγωγή- είναι ο μόνος που έχει παραμείνει πιστός, για τους δικούς του ψηφοθηρικούς λόγους, στο σκληρό αντιμνημονιακό λόγο, συγκριτικά με τον (πολιτικά προωθημένο, υποτίθεται) σύριζα.

Και να φανταστείς πως ο μητρόπουλος είναι ο σοβαρός και μετρημένος της υπόθεσης, σε αντίθεση με τους άλλους, που –κατά δήλωσή του- λένε και καμιά αμετροέπεια, πχ πως θα καταργήσουν όλους τους εφαρμοστικούς νόμους, θα σκίσουν το μνημόνιο στην περιφέρεια, κτλ, για να περνάει η ώρα. Μέχρι να έρθει το λιοντάρι της εε, να τους ζητήσει το λόγο, όπως σε εκείνο το(ν) ανένδοτο με το λαγό. Που κι ο μητρόπουλος δηλ, σα λαγός της αριστερής κυβέρνησης λειτουργεί, προετοιμάζοντας την πολιτική της κωλοτούμπα, ενώ παράλληλα φτιάχνει τα κατάλληλα διλήμματα, για να εγκλωβίσει λαϊκές συνειδήσεις και ψήφους. Έτσι από το «σύριζα ή μνημόνιο», έχουμε φτάσει στο «αυτοδύναμος σύριζα αλλιώς μάλλον μνημόνιο», που μπορεί να γίνει «παντοδύναμος σύριζα ή μνημόνιο» και «θεέ μου μεγαλοδύναμε» τι τους δίνεις να πιουν και βλέπουν το σύριζα ως αντιμνημονιακή δύναμη..

Σύσσωμο εν τω μεταξύ το αστικό πολιτικό σύστημα ετοιμάζεται για το πέρασμα στη μεταμνημονιακή εποχή, που θα έχει τα ίδια ακριβώς χαρακτηριστικά, αλλά με διαφορετικό όνομα: μήτσος, μανωλιός ή και memorandum (of understanding), που είναι η πιστή μετάφραση του μνημονίου (κατανόησης) στα λατινικά, για να ξεγελάει τους ιθαγενείς. Vae victis, δηλ «ουαί τοις ηττημένοις» κι αλίμονο σε όσους δεν έχουν μνήμη κι είναι καταδικασμένοι να ζήσουν τα ίδια λάθη και το μνημόνιο ως μνημόσυνο διαρκείας, όπως το είχε πει στη ρύμη του λόγου της μια φορά η αλέκα, επιβεβαιώνοντας πως γλώσσα λανθάνουσα ταληθή λέγει.

Η κυβέρνηση προσπάθησε, με το βλέμμα στις εκλογές, να παίξει το σεπτέμβρη το χαρτί «βγαίνουμε μωρό μου, βγαίνουμε, μέσα απ’ το τούνελ» του μνημονίου, αλλά κάηκε στα χέρια της, πριν προλάβει να το ρίξει, και την περασμένη βδομάδα έβαλε τον χαρδούβελη να δηλώσει ότι η σχέση με τους δανειστές μας θα παραμείνει, αλλά θα αλλάξει μορφή –σαν αυτούς που συμπληρώνουν στο ερωτικό στάτους τους στο φβ για τη σχέση τους: it’s complicated. Και πως δε θα είναι πια συνοδηγοί, αλλά στο πίσω κάθισμα. Για το οποίο ο κουτσούμπας σχολίασε ότι κι ο εξεταστής που σε κόβει στη βαθμολογία για το δίπλωμα, στο πίσω κάθισμα είναι. Κι εγώ συμπληρώνω πως η φράση για το πίσω κάθισμα, όπου πολλά ζευγαράκια βρίσκουν στέγη για να βγάλουν τα μάτια τους, πρέπει να ιδωθεί ως συνέχεια στο υπονοούμενο που άφηνε η προηγούμενη για το είδος της σχέσης μας που (θα συνεχίσουμε να) έχουμε με τους δανειστές μας. Η οποία ευτυχώς αποδεικνύεται σταθερή και διαρκής κι όχι καμιά ξεπέτα της μια βραδιάς, στην πίσω θέση ενός αυτοκινήτου, που (μην ξεχνιόμαστε) βγαίνει από το τούνελ.

Θα μπορούσαμε επίσης να ρίξουμε απότομα το επίπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης και να μιλήσουμε για τους πισινούς μας που έχουν γίνει σα δεκάρικα από αυτή τη σχέση. Αλλά καλύτερα να προτιμήσουμε το δίευρο, για να μην παραπέμπει σε σενάρια επιστροφής στη δραχμή και χαρτονομίσματα με τη μούρη του λαφαζάνη, που θα ευτελιστούν τάχιστα σε αξία και θα έχουν χρηστική αξία μονάχα για τους πισινούς μας.

Το «τέλος του μνημονίου» όμως συνεπάγεται αντίστοιχα την παρακμή του αντίθετου πόλου και το τέλος του αντιμνημονίου, που γέμισε ένα πολιτικό κενό των τελευταίων χρόνων. Μετά από τις διασκεδαστικές αμετροέπειες για κατάργηση και σχίσμο, πολιτική καταγγελία του μνημονίου, διαχωρισμό του από τη δανειακή σύμβαση κι άλλα τινά παρόμοια, οι καταγγελτικοί τόνοι έχουν πέσει και γίνεται απλά λόγος για διαπραγμάτευση των όρων της νέας συμφωνίας με τους δανειστές, που θα γίνει πάντως σεβαστή, ακόμα κι αν υπογραφεί από τη σημερινή κυβέρνηση. Καθώς ο σύριζα εγγυάται τη «συνέχεια του κράτους» προς πείσμα όσων επιμένουν να βλέπουν μια αριστερή κυβέρνηση ως σκαλοπάτι που θα ανοίξει ρήγματα στην αστική κυριαρχία. Επί της ουσίας δηλαδή οι δύο πόλοι του νέου δικομματισμού διαγ(κ)ωνίζονται για το ποιος είναι ο πιο κατάλληλος να διαχειριστεί και να κλείσει με καλύτερους όρους αυτή τη συμφωνία –αν και παρά τους λεονταρισμούς του σύριζα, που θα κοπούν σύρριζα μπροστά στο λιοντάρι της εε, ίσως να τον συμφέρει τελικά να κλείσει τώρα, για να έχει το άλλοθι πως βρέθηκε προ τετελεσμένου, που είναι το αντίστοιχο της καμένης γης.

Στην κρίσιμη διετία, που ο λαός μας βρισκόταν σε αναβρασμό, οι μάζες ποτίστηκαν με το όπιο του αντιμνημονιακού χυλού, για να θολώσει ο ορίζοντάς τους και να μη μπορούν να δουν παραπέρα, μια πιο επικίνδυνη προοπτική, που θα ξέφευγε από τα όρια του συστήματος. Σήμερα που αυτό το ιδεολόγημα έχει επιτελέσει το ρόλο του, καλούμαστε να το ξεχάσουμε και να το αφήσουμε πίσω ως παρωχημένο, για να προχωρήσει απρόσκοπτα ο στρατηγικός σχεδιασμός των αστικών επιτελείων.

Το κουκουέ μακριά από το στερεότυπο του κόμματος που παραπέμπει τα πάντα στη δευτέρα παρουσία ήταν το μοναδικό κόμμα με γνήσια αντιμνημονιακή στάση, καταθέτοντας πρόταση στη βουλή για την κατάργηση του μνημονίου και όλων των εφαρμοστικών νόμων και συλλέγοντας χιλιάδες υπογραφές για τη στήριξη αυτής της πρωτοβουλίας. Ακούγεται ίσως κοινότυπο, αλλά ο λαός, ακόμα κι αν έχει αυτό το ελάχιστο (δηλ το αντιμνημονιακό μέτωπο) ως κριτήριο για την πολιτική του στάση, καλείται να βγάλει τα απαιραίτητα συμπεράσματα.

Μεγάλες στιγμές

Μεγάλη στιγμή, τώρα είναι η πιο μεγάλη στιγμή

Είμαστε επιτέλους μαζί, τώρα εγώ κι εσύ

Η πρώτη φορά, που σε αγγίζω πάλι, η πρώτη φορά...

Χτες το φοιτητικό κίνημα έζησε μεγάλες ενωτικές στιγμές (το νι με ρο, όπως λέμε ραρ). Και δεν το λέω εγώ, η μπέθυ αργυράκη τα λέει. Κθέρεις θφε αναγνώθτη τι είναι να βλέπειθ όθουθ χρηθιμοποιούθαν τόθο καιρό θυθτηματικά εναντίον μαθ τα τρία θίγμα από το λίβελο του ρούθη για το θταλινικό, θεχταριθτικό, θυθτημικό κουκουέ, ναρίτεθ, θεκίτεθ και θυθπειρωθάδεθ, να καλούν θυγκέντρωθη θτα προπύλαια, την ίδια ώρα με (το) μαθ, και να μη μένουμε θε μια απλή ειρηνική θυνύπαρκθη, αλλά να πορευόμαθτε ομαλά μαδί τουθ, και ενώ οι φοιτητέθ-θπουδαθτέθ έδωθαν βροντερό «παρών», δείχνονταθ επιτέλουθ θπουδαία αντανακλαθτικά; (Τέλοθ τθεβδίθματοθ).

Το τελευταίο 48ωρο επιβεβαίωσε μερικές σταθερές αξίες αλλά είχε κι αρκετές απρόσμενες ανατροπές. Ο πρύτανης του αίσχους (δε σταματάς), άφησε παράμερα το μειλίχιο τηλεοπτικό του ύφος και ξανάπιασε το μαστίγιο της καταστολής, κηρύσσοντας κατ’ ουσίαν από χτες λοκ-άουτ στις σχολές, με τη βοήθεια των ματ. Τα οποία όμως απουσίαζαν επιδεικτικά για άλλη μια φορά από τη βουλή (!) και τα περιβόητα λουλουδάδικα (χώρια που δεν είχε κλείσει κανένας σταθμός του μετρό), προκαλώντας σε κάποιους το είδος της στενάχωρης αμηχανίας του οβελίξ, επειδή οι ρωμαίοι δεν ασχολούνται τελευταία πολύ μαζί μας –και μήπως τους έχουμε προσβάλει και να τους στέλναμε ένα γράμμα, όπου να τους εξηγούσαμε...

Ευτυχώς πάντως για τους συγκεντρωμένους γαλάτες δεν έπεσε ο ουρανός στα κεφάλια μας, όπως στη λδ του βορρά, όπου μια ισχυρή μπόρα ματαίωσε την αντίστοιχη κινητοποίηση. Εδώ ο ουρανός κρατήθηκε στο ύψος των περιστάσεων και δεν έπεσε στα κεφάλια μας παρά μόνο μια σφοδρή χαλαζόπτωση μετά τη μία τα μεσάνυχτα, που είχε κυρίως προειδοποιητικό χαρακτήρα εν όψει πολυτεχνείου.

Οι φοιτητές πήγαν χτες το πρωί έξω από τη νομική, αλλά δέχτηκαν μάλλον απρόκλητα τις (μπαμ και μπουμ) κουμπουριές το απόγευμα που έστριψαν στη νομική και βάση σχεδίου πιθανότατα το άγριο ξύλο των ματ στο πολυτεχνείο αργότερα. Εμείς, που γινόμαστε σχεδόν «φοβικοί» -και καλά κάνουμε δηλ από μια άποψη- για λόγους περιφρούρησης, τέτοιες μέρες πριν το πολυτεχνείο, δείξαμε άριστα αντανακλαστικά και δε φοβηθήκαμε την (ειρηνική τελικά) συνύπαρξη ακόμα και με κάποιους μπάχαλους. Και με (ασπίδα μπροστά μας) τους απολυμένους εργαζόμενους της κόκα-κόλα, που πάνε με (και σε) όλα, με τα κόκκινα, ταξικά μπαλόνια τους και τα πολυγλωσσικά μπλουζάκια τους: hasta la fabrica funciona de nuevo –αν και νομίζω πως θέλει subjuntivo, αλλά δε βαριέσαι.

Το πιο σημαντικό όμως είναι πως το φοιτητικό κίνημα, που δυσκολευόταν γενικά να βρει βηματισμό και να συσπειρώσει κόσμο, έδειξε πως «είμαστε ακόμα ζωντανοί, στη σκηνή, σα ροκ συγκρότημα» και ότι διατηρεί καλά αντανακλαστικά, για να αντιμετωπίσει αυτή τη νέα πρόκληση. Σε κάποιες σχολές –όπως στους χημικούς μηχανικούς- έγιναν μαζικότατες συνελεύσεις, στα επίπεδα του μαϊούνη, χωρίς καμία ιδιαίτερη προεργασία. Ενώ το χτεσινό έκτακτο κάλεσμα βρήκε μαζική ανταπόκριση, καθώς κατέβηκε –χωρίς πολύ χρόνο για ζύμωση και προετοιμασίες- όσος κόσμος δεν είχε κατέβει ίσως όλη την χρονιά ή την περασμένη βδομάδα στο πανελλαδικό (και πανεκπαιδευτικό) συλλαλητήριο –που, με εξαίρεση τους μαθητές, δεν είχε ακριβώς ενθαρρυντική εικόνα, αν και είναι πάντα ζήτημα με τι ακριβώς συγκρίνεις: με τα προ δεκαετίας δεδομένα του μαϊούνη ή με τη νηνεμία των τελευταίων χρόνων.

Η στάση των σφων του μας ήταν μια ατσάλινη αλυσίδα από συνεχόμενες μικρές, ευχάριστες εκπλήξεις για κρίκους. Παραχωρήσαμε ευγενικά την κορυφή της πορείας στα άλλα μπλοκ –που δεν είναι πάντα καλή επιλογή, εάν δε θέλεις να παίξεις με τους όρους τους και να λουστείς τις συνέπειές τους- κρατώντας την οπισθοφυλακή. Φωνάζαμε συνθήματα με έντονα αντικατασταλτικό και «αντιμπατσικό» χαρακτήρα (ούτε στην ασοεε, ούτε στη νομική, τα ματ να πάρουν πόδι από κάθε σχολή) με αμείωτο παλμό και ορισμένες προλεκάλτ στιγμές από το σφο ντουντουκέρη: συνάδελφοι από το φμς (φυσικομαθηματικό), θα περάσει η τρομοκρατία; Σφοι από το εμπ, μας φοβερίζει –sic- η καταστολή; {η σωστή απάντηση ήταν πως όχι}. Την περισσότερη «πλάκα» πάντως την είχαν πιο μπροστά οι.. συνάδελφοι του σεμφε, όπου αν κατάλαβα καλά πάρθηκε απόφαση στο δσ από κοινού κι οι σφοι έπρεπε να κρατάνε μισοί-μισοί με τους εαακίτες το πανό του συλλόγου, κρατώντας παράλληλα τα συμφωνηθέντα και τις ισορροπίες.

Τι άλλο μας επιφύλασσε λοιπόν η συνέχεια; Θα φωνάζαμε στους προπορευόμενους «δεν ακούγεστε»; Θα τους αιφνιδιάζαμε και θα πηγαίναμε εμείς μόνοι μας για «ντου» στη νομική; Θα συνεχίζαμε για κοινό συντονιστικό στου γκίνη; Θα περνούσαμε μια βόλτα από το άτικα, παρεμπιπτόντως, για να φοβερίσουμε μερικούς βραδινούς τσιμισκανθρώπους; Πού θα φτάσει τελικά αυτή η πολύμορφη ευελιξία;

Τελικά σταματήσαμε στα προπύλαια, όπου ολοκληρώθηκε ο κύκλος μετά το πέρασμα από τη βουλή, ενώ οι άλλοι συνέχισαν προς το πολυτεχνείο, με μια μικρή παράκαμψη από την αποκλεισμένη νομική, όπου βρήκαν κι εκεί κλειστές τις πύλες. Και μετά από σύντομη διαβούλευση και το σπάσιμο της πόρτας για να μπουν μες στο πολυτεχνείο, δέχτηκαν την επίθεση των ματ και μαζί το ξύλο της αρκούδας και του αρκουδέα.

Εμείς, ως παρέα, τους αφήσαμε διακριτικά στη στουρνάρη, πριν ξεφύγει η κατάσταση, και πήγαμε λίγο πιο πέρα για τον απολογισμό της ημέρας. Μυρίσαμε από απόσταση ασφαλείας τα δακρυγόνα και τους καμένους κάδους, διαβάζαμε στα ενημερωτικά δίκτυα για κυνηγητό στους δρόμους των εξαρχείων και γυρνούσαμε απορημένοι δεξιά-ζερβά τα κεφάλια, για να πετύχουμε κάτι από την έγκυρη περιγραφή τους (αλλά τζίφος).

Στο τέλος της μέρας ωστόσο μας προβλημάτιζε περισσότερο ένα πιο σημαντικό ερώτημα: τι ακριβώς σηματοδοτούν όλα αυτά και ποιος είναι ο βαθύτερος κρατικός σχεδιασμός; Κάποιοι αρχικοί χειρισμοί της κυβέρνησης έδειχναν πως επιδιώκει μάλλον να μαζέψει το μέτωπο της παιδείας και να χαμηλώσει τους τόνους. Η τακτική των αποκλεισμένων σχολών και η χτεσινή άγρια καταστολή συνηγορεί προφανώς προς την αντίθετη κατεύθυνση. Η κυβέρνηση μπορεί να εναλλάσσει ευέλικτα το καρότο με το μαστίγιο και να τραβάει κατά το δοκούν το σχοινί, όσο δε συναντά αντίδραση, αλλά με αυτήν την κίνηση φαίνεται να σκούντησε και να ανέστησε το «πτώμα» του φοιτητικού κινήματος, δίνοντας απρόσμενα ενδιαφέρον κι ιδιαίτερο χρώμα στον τριήμερο εορτασμό του πολυτεχνείου, που ξεκινάει αύριο. Εκτός και αν πρόκειται για οργανωμένο σχέδιο και προσεκτικά υπολογισμένες κινήσεις, που ανάβουν τεχνητά τα πνεύματα και οξύνουν την ένταση, για να βρει πάτημα να καταστείλει άγρια τη φετινή πορεία και να «τελειώνει» με τον εορτασμό του πολυτεχνείου, που έχει μπει (μαζί με το άσυλο) στο στόχαστρό της.

Σε κάθε περίπτωση, το σενάριο της.. «σπασμωδικής κίνησης της κυβέρνησης» που θα της γυρίσει όμως μπούμερανγκ (κατά το ρόλο του τυχαίου και του ηλίθιου στην ιστορία), προσωπικά με πείθει λιγότερο κι από τις πιο εξεζητημένες «θεωρίες συνωμοσίας». Συνεπώς τα μάτια μας δεκατέσσερα τις επόμενες μέρες, γιατί το πολυτεχνείο προμηνύεται θερμό από κάθε άποψη.

Κιθαρίστας ή ντράμερ

Την ουσία των διάφορων κυβερνητικών ανασχηματισμών την έχει περιγράψει πολύ καλά εδώ και πολλά χρόνια ο τζίμης πανούσης με την ορχήστρα του: θα ‘ρθει ο τάδε από τα τύμπανα στη θέση του δείνα στα πλήκτρα, κι ο δείνα από τα πλήκτρα θα πάει στα τύμπανα. Σε μια εκδοχή του σκετς, αν θυμάμαι καλά, ο τάδε ή ο δείνα λέγεται βαγγέλης. Η διαφορά είναι πως ο βαγγέλης αυτής της κυβέρνησης έμεινε αμετακίνητος στο υπεξ (και πώς να τον κουνήσουν άλλωστε) κι ως αντιπρόεδρος του γκουβέρνου, για το κύκνειο άσμα του, κι άφησε δίπλα του άλλους μπαγλαμάδες και τρομπ(έτ)ες να πλακώνονται διεκδικώντας θέση ή την αναβάθμισή τους στην ορχήστρα.

Θυμάμαι επίσης τον άβερελ να μου λέει για τους αλλεπάλληλους ανασχηματισμούς στα χρόνια της αλλαγής, που μόνο τη δεύτερη τετραετία πρέπει να είχαν φτάσει σε διψήφιο νούμερο, και τον ανδρέα που σε μια συνέντευξη, για λόγους γοήτρου ίσως, είχε πει ότι δεν πρόκειται για ανασχηματισμό αλλά για αναδόμηση –sic- της κυβέρνησης. Εκτός και αν αυτό ήταν κάποια ατάκα του χάρρυ κλυνν. Που είχε πάρει στο ψιλό το πασόκ και τις συνεχείς αλλαγές του κυβερνητικού σχήματος και στο δίσκο του «ραντεβού με την εισαγγελία», στον απόηχο του σκανδάλου κοσκωτά, είχε σχολιάσει το θέμα με την ατάκα: «εντάξει, τόσους ανασχηματισμούς έχει κάνει ο ανδρέας, ποιον άλλο να βάλει δηλ στην κυβέρνηση: τον ντέταρι;»

Ο ανασχηματισμός είναι πάντα μια καλή ευκαιρία να γελάσεις και να κλάψεις μαζί για αυτούς που μένουν κι αυτούς που φεύγουν, να θυμηθείς το ομώνυμο τραγούδι του πουλιόπουλου και ότι δεν πρέπει να τον συγχέεις με εκείνο τον παλιό τροτσκιστή, τον πουλόπουλο: ή μήπως ανάποδα;

Μπορείς να αποτιμήσεις την αλλαγή φασιστικής φρουράς στο υπουργείο υγείας και να αναρωτηθείς: πόσο πιο συχνά θα βλέπουμε το βορίδη στην ανατροπή, τώρα που έγινε υπουργός; Δεν αποτελεί μια προσωπική δικαίωση για τον πρετεντέρη, ή μήπως έχει βάλει καινούριο στόχο να τον κάνει αρχηγό της νδ και πρωθυπουργό; Θα απαλλαγούμε τουλάχιστον από τις συχνές εμφανίσεις του άδωνη που έχει πιάσει καθημερινό στασίδι στα τηλεοπτικά πάνελ; Λες αυτόν να τον είχαν ειδοποιήσει από πριν και γι’ αυτό να έβαζε με τόση άνεση στοίχημα το υπουργείο του για την πρωτιά της νδ στις ευρωεκλογές;

Μπορούμε επίσης να θαυμάσουμε την πολιτική ανιδιοτέλεια του ανδρέα λοβέρδου, που κινήθηκε καθαρά στη βάση ιδανικών κι αμετακίνητων αρχών, κι όχι απλά για να πάρει ένα υπουργείο. Να απορήσουμε με την πολιτική ευφυΐα όχι του βασίλη κικίλια, αλλά αυτών που τον επέλεξαν για αυτή τη θέση, εκτός κι αν περιέχει κάποιο συμβολισμό για το επίπεδο του μέσου μπαλούρδου, οπότε πρόκειται για μια ευφυέστατη, μες στην ηλιθιότητά της, κίνηση. Και να ξύσουμε αμήχανα το κεφάλι μας προσπαθώντας να θυμηθούμε το όνομα και τη φάτσα του νέου υπουργού οικονομικών.

Αυτές τις μουντιαλικές μέρες, που ξανάρχονται στο προσκήνιο τα χαρτάκια της πανίνι, με τις φωτογραφίες των ποδοσφαιριστών από όλες τις ομάδες, μπορεί κι η κυβέρνηση να αναλάβει μια αντίστοιχη πρωτοβουλία, για να καταστήσει αναγνωρίσιμα στο ευρύ κοινό τα στελέχη της και διάφορες πολιτικές λεμονόκουπες, που κανείς δε θα τις θυμάται, όταν στυφτούν και πεταχτούν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Θα μου πεις βέβαια, ποιος έχει λεφτά σήμερα για να τα ξοδέψει σε αυτοκόλλητα με τους δήμιούς του. Αν συνοδεύονταν όμως από δώρα με αφίσες και βελάκια, για να βγάζει το άχτι του ο κόσμος, τα φακελάκια της πανίνι θα γίνονταν ανάρπαστα.

Το χειρότερο πάντως δεν είναι ότι η αστική τάξη αντικαθιστά το πολιτικό της προσωπικό, που είναι ευάλωτο στις εκλογικές πιέσεις και το πολιτικό κόστος, με κανονικούς της υπαλλήλους που διορίζονται απευθείας στους υπουργικούς θώκους. Αλλά ότι έχει καταφέρει να πείσει αρκετό κόσμο, πλασάροντας το σύνθημα για μια κυβέρνηση τεχνοκρατών, που θα κάνουν υποτίθεται παστρικά και υπεύθυνα τη δουλειά, φέρνοντάς της εις πέρας.

Αν πάντως κάποιοι γοητεύονται από αυτή την περιγραφή, θα έπρεπε να σκεφτούν όσα σημείωνε ο βλαδίμηρος για τη σοβιετική εξουσία και τη σχέση της εργατικής τάξης με τους ειδικούς και τους κρατικούς λειτουργούς, που θα είναι αιρετοί κι ανακλητοί και θα τους ορίζει μόνη της, όπως ένας καπιταλιστής προσλαμβάνει στη δούλεψή του (ή απομακρύνει) άτομα για την επιχείρησή του. Μόνο σε αυτό το πλαίσιο μπορεί η δουλειά των ειδικών και των τεχνοκρατών να μπει πραγματικά στην υπηρεσία του λαού και των συμφερόντων του.

Οι παραπάνω σκέψεις μπορούν να επεκταθούν και πέρα από τη συγκυρία του ανασχηματισμού. Οι διάφορες κυβερνήσεις που προκύπτουν με εκλογές μες στο αστικό πλαίσιο, δεν είναι κι αυτές παρά ένα είδος ανασχηματισμού για την αστική τάξη, μια απλή αλλαγή συσχετισμών και τυπική εναλλαγή από τον ένα πόλο του πολιτικού συστήματος στον άλλο. Άντε το πολύ-πολύ να γίνει πρωθυπουργός ο αλέξης, που δηλώνει πχ άθεος –αλλά είναι ζήτημα αν θα πειράξει την αμύθητη εκκλησιαστική περιουσία ή αν θα προχωρήσει έστω στο αστικό αίτημα-μεταρρύθμιση του διαχωρισμού εκκλησίας-κράτους. Για τέτοια ανατροπή μιλάμε..

Αν λοιπόν δε θέλουμε να εγκλωβιστούμε σε εκβιαστικά ψευδοδιλήμματα τύπου «κιθαρίστας ή ντράμερ» από την ορχήστρα του πανούση και να μην εξαντλούμε τα πυρά μας στα πρώτα βιολιά, που είναι αναλώσιμα κι αναπληρώνονται, σαν τους αθάνατους του ξέρξη.. αν δε θέλουμε να παίζουμε με τις λέξεις και τα πρόσωπα, ο στόχος μας δεν μπορεί να είναι ένας απλός ανασχηματισμός της κυβέρνησης ή του αστικού πολιτικού σκηνικού, αλλά ο ριζικός μετασχηματισμός της καπιταλιστικής κοινωνίας και το τσάκισμα των κομμάτων που (με τον ένα ή τον άλλο τρόπο) την υπερασπίζονται.