Το αλάτι της γης

Το κείμενο αυτό έμενε εκκρεμές (χωρίς Φουκό), καθυστερούσε για διάφορους λόγους, ανεξάρτητους κι εξαρτημένους από τη θέληση της κε του μπλοκ, και μπαίνει τελικά σήμερα -κάλλιο αργά παρά ποτέ- εν είδει ανασκόπησης του βασικού θέματος των προηγούμενων (ου μην και των επόμενων) ημερών: του κρύου και του χιονιά.

Όπως είναι καλύτερο να αφήσεις τα μαλλιά σου να στεγνώσουν μόνα τους -τι τα πήραμε τα σκουφιά και το μπουφάν με την κουκούλα;- γιατί λέει το πιστολάκι τα βλάπτει και μπορεί να επιφέρει μέχρι και καρκίνο, έτσι και το χιόνι είναι καλύτερο να το αφήνεις να λιώνει από μόνο του, αβίαστα, με φυσικές μεθόδους, ή να γίνει πάγος κι επιφάνεια για παγοδρομίες. Θυμάμαι εξάλλου στο γυμνάσιο μια φορά αξέχαστη, που βγήκαμε σε ένα κενό να παίξουμε μπάλα, σε παγωμένη αυλή, σαν την παρέα του μικρού Νικόλα, και διασκεδάζαμε παίζοντας κάτι σαν ποδόσφαιρο, μέχρι που μας πήρε είδηση ο αντίστοιχος Ζουμιάς κι έληξε αισίως το πανηγύρι, παραδόξως χωρίς τραυματισμούς.

Ποιοι είμαστε εμείς άλλωστε, για να παρέμβουμε στο έργο της φύσης, που τα πάντα εν σοφία εποίησε; Ποιοι είμαστε για να κόψουμε την μπάλα στα νέα ταλέντα της παγοσφαιροδρομίας; Και πού θα πάει αυτή η ιστορία με την ανθρώπινη παρέμβαση που αλλοιώνει τη φυσική ροή των πραγμάτων και την αδιαμεσολάβητη σχέση μας με το περιβάλλον;

Το βασικό συμπέρασμα είναι πως ούτε καν όταν χιονίζει δεν πρόκειται να δει ο λαός άσπρη μέρα, αν δεν πάρει ο ίδιος μέτρα γι' αυτό. Γιατί όταν κοιτάς από ψηλά, μοιάζει η πόλη ζωγραφιά παραμυθένια, πραγματική νυφούλα, ντυμένη στα λευκά, κι οι άνθρωποι ακίνητοι, σαν παιδικό παιχνίδι. Αλλά τα αμάξια δεν είναι πλεϊμομπίλ και μολυβένια στρατιωτάκια ακούνητα. Μένουν έτσι γιατί πάγωσε το αλάτι και το θαλασσινό νερό στους σωλήνες. Ούτε στα παρααμύθια...



Κι έτσι, δεν ξέρεις με τι να εκνευριστείς περισσότερο.
Με την υπερσύγχρονη αλατιέρα στην Καρδίτσα, όπου ένας εργάτης του Δήμου έριχνε αλάτι από την καρότσα ενός Ντάτσουν, με τα χέρια του; Πού να το πεις και να σε πιστέψουν; Νερό κι αλάτι...
(Στην Ουγκάντα να χιονίζει άραγε;)



Με τη φοβερή διαπίστωση ότι δεν υπάρχει κράτος (λες και φτάσαμε στην αταξική κοινωνία), ακριβώς τη στιγμή που δείχνει το πιο στυγνό, ταξικό του πρόσωπο και τις προτεραιότητές του;

Με τα κλάσματα της κοινωνίας των 2/3, που δεν κρύβει μόνο την ταξική φύση του κόσμου που ζούμε, αλλά έχει ξεπεραστεί κι από τα εμπειρικά δεδομένα της πραγματικότητας. Πού τα είδατε δηλ τα 2/3 των προνομιούχων (εκτός κι αν εννοούμε απλώς αυτούς που έχουν αυτόνομη θέρμανση).

Με το ότι ο μισός πληθυσμός (1/2) έμεινε χωρίς θέρμανση, γιατί πάγωσαν οι σωλήνες (σε τι θερμοκρασία να παγώνει άραγε το φυσικό αέριο); Ή με τις σκηνές όπου έμεναν οι πρόσφυγες αυτές τις μέρες και τη δήλωση του Κυρίτση για την κυβέρνηση που προσπαθεί να πετύχει δέκα και τελικά καταφέρνει τα οκτώ -λες και της ξέφυγε ένα λαθάκι στο διαγώνισμα και έχασε το άριστα;

Ή με τον όρο "θεομηνία", λες και πρόκειται για θεϊκή τιμωρία, "οργή θεού", απέναντι στην οποία οι κοινοί θνητοί είναι ανυπεράσπιστοι και πρέπει να την υποστούν στωικά; Θα μου πεις, ακόμα και την καπιταλιστική κρίση την εμφανίζουν στις θεωρήσεις τους σα φυσικό φαινόμενο, που δεν μπορούσε να αποτραπεί (εκτός κι αν είχαμε σώφρονες κυβερνήσεις που δε θα υπέκυπταν στο λαϊκισμό και δε θα μας άφηναν να ζούμε πάνω από τις δυνατότητές μας. Άραγε αν ανάψεις τη σόμπα τις υπερβαίνεις ή σε παίρνει να το κάνεις;)

Γιατί λοιπόν να μην εμφανίζονται και τα φυσικά φαινόμενα ως θεομηνίες που μας τιμωρούν -πιθανότατα γιατί ζούσαμε παραπάνω από τις δυνατότητές μας; Γιατί να μη γυρίσει κι ο άνθρωπος στην εποχή που περπατούσε στα τέσσερα, με σκυμμένο κεφάλι, στην εποχή των πρωτόγονων και την περίοδο των παγετώνων, όταν ένιωθε εχθρικό το φυσικό περιβάλλον, το θεοποιούσε και το λάτρευε φοβισμένος για να το εξευμενίσει;

Πολλές φορές εξάλλου η λατρεία πάει μαζί με το φόβο, ακόμα και το φόβο μη τυχόν χάσουμε κάτι ή κάποιον που αγαπάμε ή αυτόν που συνοδεύει την επιβαλλόμενη άνωθεν προσωπολατρία. Που δεν αρκεί όμως να εξηγήσει στο ελάχιστο την αυθόρμητη λατρεία του λαού για τους αγωνιστές ηγέτες του, που τον οδήγησαν στην επανάσταση και σε μια σειρά λαμπρές νίκες. Κι η οποία λατρεία ούτε επιβάλλεται, ούτε κι εξαλείφεται με διατάγματα. Κι ας επιχείρησαν να αμαυρώσουν αυτά τα χρόνια με μυστικές εκθέσεις περί προσωπολατρίας και την περίοδο των "αποκαλύψεων" που... έλιωναν οι πάγοι, ενώ στην πραγματικότητα συγκολλούνταν κι έκλειναν το αρχικό ρήγμα.



Το οποίο μου θυμίζει συνειρμικά ότι ο Πελετίδης γλίστρησε στον πάγο, κάπου στην Κοζάνη, όπου επισκεπτόταν τη μητέρα του, έπεσε κι έσπασε το χέρι του, αντί για τον πάγο. Οπότε και το σύνθημα προσαρμόζεται αντίστοιχα: το χέρι έσπασε, ο δρόμος χαράχτηκε.

Το χέρι έσπασε ο δρόμος χαράχτηκε

Υπήρχαν και διάφορα άλλα μικρά, φαιδρά γεγονότα (ΓΑΠ, Τραμπ, Πατούλης) τις τελευταίες μέρες, σαν το αλάτι που νοστιμίζει την επικαιρότητα -εκτός κι αν παγώσει- αλλά θα μείνουν εκκρεμότητες για άλλη φορά.

Αξίζει πάντως, στο κλείσιμο να αναφερθούμε στη χτεσινή εμφάνιση του τροβαδούρου της εργατικής τάξης, Δημήτρη Κανέλλου, σε ένα μουσικό ριάλιτι, όπου απέσπασε "σταλινικά ποσοστά' έγκρισης και χωρίς κεντρική "γραμμή" από τους σφους για να τον στηρίξουν.



Κι όχι, δεν είναι κατάντια να πας σε ριάλιτι (κι ο Μαγαλιός των Sober από εκεί "βγήκε" ή μάλλον, έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό). Κατάντια για τη σημερινή κοινωνία, είναι ότι χρειάζεται να πας σε τέτοια σόου, για να κυνηγήσεις το όνειρό σου και να αφοσιωθείς στην τέχνη που αγαπάς.

-Στην ίδια κατηγορία (μουσική) χτες πέθανε κι ένας από τους συντελεστές των Bronskie Beat, που όλα τα μέλη τους ήταν/είναι δηλωμένοι ομοφυλόφιλοι κι έγιναν γνωστοί στο ευρύ κοινό με αυτό το τραγούδι, κατά τη δεκαετία με τις βάτες.

Φιντέλ και προσωπολατρία

Η προσωπολατρία είναι ένα είδος θρησκευτικής πίστης, που προσγειώνεται κι επικεντρώνεται στα εγκόσμια. Προσωπολατρία είναι πχ οι βοσκοί της Σιέρα Μαέστρα που διηγούνται κατά καιρούς πως βλέπουν οράματα με τον Τσε, πιστεύουν ότι είναι κάπου ζωντανός κι ίσως πήγε ο Φιντέλ να τον βρει, να συζητήσουν το επόμενο κόλπο τους. Κι είναι μάλλον μια αυθόρμητη μορφή μαζικής συνείδησης, παρά κάτι που καλλιεργήθηκε από τα πάνω.

Η προσωπολατρία είναι ένα σύνηθες γνώρισμα των αγροτικών κοινωνιών, σαν την κουβανική. Όπως είναι όμως κι η αγάπη για τη γη, ο έντονος πατριωτισμός, η εθνική περηφάνια, το αντιιμπεριαλιστικό φρόνημα, σε ένα μακρόστενο νησί, απέναντι από τη Φλόριδα, που μπαίνει σαν αγκάθι στο μάτι της ιμπεριαλιστικής υπερδύναμης. Στο στόμα του λύκου, όπου οποιαδήποτε άλλη χώρα θα είχε λυγίσει και θα γινόταν η 52η πολιτεία των ΗΠΑ (51η είναι το Πουέρτο Ρίκο που, εκτός από τα χρώματα της σημαίας, αντιστρέφει πλήρως και την περήφανη στάση της Κούβας).

Οι περισσότεροι Κουβανοί αγαπούν την πατρίδα τους, γαλουχούμενοι με το Patria o Muerte, με το οποίο υπέγραφε ο Τσε τις επιστολές του, κι ας μην ήταν ακριβώς δική του πατρίδα, παρά μόνο με την ευρεία έννοια της Λατινικής Αμερικής. Μια (κουβανική) πατρίδα, που δεν είναι οποιαδήποτε χώρα -τ λέει κι ο Ντιέγκο στο αποχαιρετιστήριο σημείωμά του για το Φιντέλ- αλλά το νησί της επανάστασης, που καταφέρνει να έχει την καλύτερη ποιότητα ζωής σε όλη την Καραϊβική, παρά το μακροχρόνιο κι εγκληματικό αποκλεισμό της Κούβας.

Μαζί με την πατρίδα τους, οι Κουβανοί αγαπού(σα)ν το Φιντέλ, που ήταν ένα είδος πατρικής μορφής για το λαό του. Πολλοί αγαπούσαν το Φιντέλ περισσότερο από το σοσιαλισμό και τους κομμουνιστές και πάντως, χωρίς να είναι οι ίδιοι κομμουνιστές, στην πλειοψηφία τους. Μπορεί οι περιγραφές του Ραφαηλίδη για τον κουβανέζικο σοσιαλισμό, ως ένα μείγμα ήλιου και ρούμπας, να είναι μονόπλευρες και χοντροκομμένες, αλλά καταφέρνουν μες στην υπερβολή τους να δώσουν μια γλαφυρή εικόνα για το επίπεδο συνειδητοποίησης ενός μέσου Κουβανού.

Οι Κουβανοί είναι πιθανότατα ο πιο ηρωικός λαός της εποχής μας, αλλά δεν είναι λαός φτασμένων κομμουνιστών, ούτε έχει (και δε θα μπορούσε να) υπάρξει ποτέ κάτι τέτοιο. Η προσωπολατρία από την άλλη, μπορεί να μην έχει καμία σχέση με την κομμουνιστική ιδεολογία, αλλά είναι βαθιά λαϊκή κι αυθόρμητη. Πόσο μάλλον που δεν αφορά γενικά τη λατρεία κάποιου αρχηγού, αλλά του ηγέτη της επανάστασης, που ενσαρκώνει τα ιδανικά της -και ας μην τα έχουν αφομοιώσει συνειδητά οι μάζες που τα τιμούν, στο πρόσωπο του επαναστάτη.

Είναι βέβαιο πως οι Κουβανοί θα δείξουν με διάφορους τρόπους τη λατρεία τους στη διάρκεια του λαϊκού προσκυνήματος στην περιφερόμενη σορό του Φιντέλ. Δεν μπορούν όμως όλα να μπουν στο ίδιο τσουβάλι της προσωπολατρίας. Δεν τον περιφέρουν σε κάποιο θρόνο, για να τον θάψουν πάνω σε αυτόν. Δε θα του χτίσουν μαυσωλείο. Δε γέμισαν με παράσημα τη λιτή, στρατιωτική στολή, που φοράει για το τελευταίο του ταξίδι. Και το δεκαήμερο εθνικό πένθος της Κούβας δε θα συνοδευτεί από μεσαιωνικά κι ειδωλολατρικά έθιμα, που επιβεβαιώνουν στον "πολιτισμένο, δυτικό κόσμο".

Εκεί όπου η προσωπολατρία επιβιώνει σε διάφορες πολιτικές αναλύσεις, προπαντός σε όσες δαιμονοποιούν το Φιντέλ, ως πηγή όλων των κακών, επιβεβαιώνοντας άθελά τους από την ανάποδη την αξία και το μέγεθος του ανδρός.
Επιβιώνει σε όσους φυτοζωούν, περιμένοντας έναν Φιντέλ ουρανοκατέβατο να τους σώσει, αντί να τολμήσουν οι ίδιοι την έφοδο στον ουρανό.

Επιβιώνει σε όσους βάζουν για το Φιντέλ πονηρά το δίλημμα "επαναστάτης ή κομμουνιστής", υπονοώντας πως ξεκίνησε να είναι το πρώτο, για να καταλήξει στο δεύτερο και να σκοτώσει τον επαναστάτη μέσα του! Για αυτό το είδος, οι κομμουνιστές δεν είναι επαναστάτες ακριβώς λόγω της πολιτικής του ιδιότητας, αλλά παρά κι ενάντια σε αυτήν. Είναι χρήσιμοι μόνο ως ηττημένα, ακίνδυνα σύμβολα, που όταν τύχει και νικήσουν, η "εξουσία τους αλλοιώνει". Κι ως μοναχικές, παρεξηγημένες φιγούρες, πχ ως "αρχηγοί των ατάκτων", δηλ ως ασκέρια που συγκροτούνται γύρω από έναν αρχηγό κι όχι γύρω από αρχές ή έστω κάποια συλλογική ηγεσία.

Επιβιώνει τέλος σε όσους προδικάζουν το τέλος της επανάστασης και το συνδυάζουν με το βιολογικό τέλος του Φιντέλ. Αν η φλόγα σβήσει κάποτε στο νησί της επανάστασης, αυτό βασικά έχει να κάνει με κάποιες διεργασίες που ήδη δρομολογούνται, κι όχι γιατί έσβησε ο Φιντέλ. Αυτός θα μείνει πάντα φωτεινός φάρος για όσους εξακολουθούν να θεωρούν την επανάσταση επίκαιρη κι όχι ιστορία από το μακρινό παρελθόν, για να τρώει ο λαός το φαΐ -ή μάλλον το σανό του- αμάσητο.

Αντί επιλόγου, κάτι που άκουσα σήμερα και το κλέβω γιατί το ζήλεψα -και δε νομίζω να παρεξηγηθεί από αυτόν που το σκέφτηκε.
Όσοι ταξίδεψαν στην Κούβα, για να ανακαλύψουν φτηνές πόρνες, επιβεβαιώνουν πως οι μόνες, φτηνές πόρνες (άλλου είδους) είναι οι ίδιοι και κανείς άλλος...

Υγ: φόρος τιμής στους ποσαδίστας, για το φόρο τιμής στον κομαντάντε

Οι 53 (ακόμα πιο γκρι) αποχρώσεις του Σύριζα

Το Συνέδριο του Σύριζα είναι ένα πανταολικό προτσές, χωρίς αρχή και τέλος, κάτι σαν το διαρκές Συνέδριο που είχαν εφεύρει, κατ' αντιστοιχία της διαρκούς επανάστασης, με συνέπεια, μόνο που εδώ είναι μια διαρκής μεταρρύθμιση που προσεγγίζει διαρκώς το σοσιαλισμό με πισωγυρίσματα, για να πάρουν φόρα προ τα μπρος, χωρίς επαναστατικές εξαλλοσύνες. Κατά συνέπεια δεν ξέρεις από πού να το πιάσεις και πού να το αφήσεις. Αν δεν κάνω λάθος -μπορεί και να κάνω όμως- είναι το συνέδριο που ζητούσε το καλοκαίρι του 15' το αριστερό ρεύμα -και νυν ΛαΕ- για να πάρει θεωρητικά το κόμμα με το μέρος του, ενάντια στο τρίτο μνημόνιο, και τελικά να μην πάρει -με το συμπάθιο- ούτε καν τα 3% του, λίγο καιρό αργότερα, στην κάλπη.

Το πρώτο συνέδριο του ενιαίου Σύριζα -που δεν έπαψε να είναι πολυτασικός- είχε σημαδευτεί από την καμπάνια αύξησης των μελών του ΣΥΡΙΖΑ, που έφτασαν θεωρητικά τις τριάντα χιλιάδες, και το φοβερά δημοκρατικό μέτρο ένα προς δέκα (ένας σύνεδρος για κάθε δέκα μέλη), που έστειλε τρεις χιλιάδες συνέδρους στο ΣΕΦ, σε μια διαδικασία, όπου έχανε η μάνα το παιδί και η κόβα τον πυρήνα, κουρελιάζοντας κάθε οργανωτικό μέτρο και την πιθανότητα σοβαρής κι ουσιαστικής συζήτησης.

Θα περίμενε κανείς να μην υπάρχουν πια τέτοια προβλήματα, από τη στιγμή που πολλά μέλη του απογοητεύτηκαν, έφυγαν ή απλά αποστασιοποιήθηκαν κιοι οργανωτικές του κόμματος φυλλορρόησαν. Κάτι που φαίνεται κι από τα δεδομένα που βγαίνουν προς τα έξω και ένα πρόσφατο σχόλιο του ΟΧΕΠ για την οργάνωση Πειραιά, όπου το λιμάνι είναι βαθύ και προς ιδιωτικοποίηση, οπότε οι ριζοσπαστικές εξαγγελίες πνίγηκαν μαζί με τις οργανωτικές.

Έλα όμως που ο Συριζαίος Πετρόπουλος της Αυγής, που είναι (άτυπα) ο κυβερνητικός εκπρόσωπος-σχολιαστής στο πάνελ του Ευαγγελάτου, είπε ότι ο Σύριζα έχει δέκα χιλιάδες μέλη παραπάνω σε σχέση με το προηγούμενο συνέδριο! Κάτι που μπορεί να μας προβληματίσει για το πώς ακριβώς ορίζουν τελικά την έννοια του μέλους.

Δεν ξέρω αν προκαλεί καμιά έκπληξη, αλλά ο σχετικός ορισμός στο καταστατικό τους (και στο προτεινόμενο νέο καταστατικό, όπου υπάρχουν σημειωμένες οι αλλαγές) θυμίζει πολύ τον κλασικό ορισμό των μενσεβίκων: να συμφωνεί γενικά με το πρόγραμμα και να αγωνίζεται. Που συνοψίζεται και στο λογοπαίγνιο να παλεύει και γενικά να μην την παλεύει -με την κοινωνική αδικία. Αν και δεν είναι ακριβώς κατανοητό, γιατί να είναι μέλος του Σύριζα κάποιος που θέλει να αντιπαλέψει την αδικία, εκτός κι αν είναι ντιπ απάλευτος.

Αυτή η σύνδεση με το "αγνό" οπορτουνιστικό παρελθόν και τους πατέρες του ρεφορμισμού, από τον Μπέρνσταϊν και τους μενσεβίκους ως τον Πουλαντζά) είναι απαραίτητη, για να μπορέσει να ασκήσει κανείς κριτική με αξιώσεις στις θέσεις του Συνεδρίου, γιατί αλλιώς είναι σαν να ληστεύει εκκλησία -για να θυμηθούμε και τον παραλληλισμό που κάνει ο Λένιν για τους γενικούς στόχους της κίτρινης σοσιαλδημοκρατίας, με τα κούφια ευχολόγια των ιερέων και των παπάδων.

Αυτό ακριβώς κάνει κι η ιδεολογική επιτροπή της κετουκε, δίνοντας όμως μάλλον παραπάνω αξία -απ' ό,τι έχει πραγματικά- στο πολιτικό διακύβευμα του συνεδρίου και την ιδεολογική συγκρότηση των συμμετεχόντων. Εξάλλου, όσοι παραμένουν "εγκλωβισμένοι" στο Σύριζα, σε αυτό το επίπεδο, δεν παγιδεύονται σε κάποια ιδεολογική βάση ή με κάποιο σοσιαλιστικό όραμα αλλαγής του κόσμου και βασικά δεν παγιδεύονται, αλλά είναι σφιχτά (κι αυτοβούλως) δεμένοι με προσωπικά, υλικά συμφέροντα.

Άλλο κομβικό καταστατικό ζήτημα είναι η ύπαρξη τάσεων και η λειτουργία τους. Γιατί είναι λίγο αστείο να ακούς τον Τσίπρα στην ομιλία του να απαντά στη ΛαΕ (μόλις ένα χρόνο μετά) και να την κατηγορεί ότι λειτουργούσε σαν κόμμα μες στο κόμμα, εφόσον αυτό προβλέπεται και κατοχυρώνεται καταστατικά. Κι επειδή οι Συριζαίοι δεν είναι τίποτα σταλινικοί* να καταργήσουν την πολυφωνία και τις τάσεις, μπαίνει από μερικούς το ζήτημα να μην έχουν μόνιμη υπό(σ)ταση, αλλά να συγκροτούνται προσυνεδριακά και σε προγραμματική βάση.

Του Πάνου Ζάχαρη

Αναρωτιέμαι λοιπόν ποια είναι η προγραμματική βάση της διαφοροποίησης-ομαδοποίησης των τάσεων που υπάρχουν σήμερα στο Σύριζα. Υπάρχουν οι δεξιοί (Δούρου, Παπαδημούλης, Μπαλάφας) που έχουν δικαιωθεί απόλυτα, αλλά μπορεί να θέλουν πιο... τολμηρές συμμαχίες με τα ρετάλια της σοσιαλδημοκρατίας, οι προεδρικοί που πάνε πάντα με τους νικητές και τον ηγέτη (από την εποχή του Κωνσταντόπουλου ακόμα υπήρχε προεδρική τάση) κι οι 53 που είναι οι ντεμέκ ιδεολόγοι και προτιμούν να πέσουν ως κυβέρνηση παρά να συνεχίσουν να εφαρμόζουν μέτρα σκληρής λιτότητας (κι αυτά τα λέει πχ η ομάδα του Τσακαλώτου). Υπάρχει επίσης το πασοκογενές μπλοκ, γιατί το ΠαΣοΚ δεν είναι απλό κόμμα, αλλά χώμα, όλοι από εκεί προέρχονται κι εκεί καταλήγουν.
Κι αν βρει κανείς τις διαφορές στα παραπάνω, να τις πει και στους άλλους.

*Κράτησα ένα αστερίσκο για τους σταλινικούς, που ας μην ξεχνάμε ότι είναι οπαδοί της προσωπολατρίας κι αποθεώνουν άκριτα τους ηγέτες τους. Θυμηθείτε πχ το κείμενο του Κωστόπουλου για την πρώτη φορά Αριστερά του ΕΑΜ, τα προνόμια της βολεμένης ηγεσίας και την αφίσα-πορτρέτο με τον Μπαρτζιώτα. Αυτό πχ είναι προσωπολατρία.

Σταλινικού τύπου προσωπολατρία

Ενώ αυτό...

Λαοπρόβλητος ηγέτης με image

αυτό γατάκια, για να μαθαίνετε, είναι image making και marketing.
Ή απλώς γκάβλας, όπως θα έλεγε ο Ζαραλίκος -κι ας μη μας φαίνεται εμάς.

Τι άλλο μένει; Τα διάφορα βατράχια-μαργαριτάρια που θα μείνουν να μας θυμίζουν το Συνέδριο. Κι ο θετικός απολογισμός δράσης, στην πορεία προς το σοσιαλισμό, που συνοψίζεται στα σημεία του Γ. Μπαλάφα (που δυσκολεύεται να διαλέξει μόνο πέντε σημεία, για αυτό βάζει τα εξής).

Υλοποιούμε προγράμματα για την ανθρωπιστική κρίση

Σταθεροποιήθηκε το ασφαλιστικό σύστημα το οποίο κατέρρεε

Προστατεύτηκε η πρώτη κατοικία σε ποσοστό 94%

2,5 εκ. ανασφάλιστοι απέκτησαν πρόσβαση στα νοσοκομεία και στο ΠΕΔΥ

Άρχισε μια δειλή, αλλά υπαρκτή, μείωση της ανεργίας. Σύντομα θα έχουμε και ακόμα καλύτερα αποτελέσματα.

Για πρώτη φορά πλήρωσαν οι καναλάρχες για να κατέχουν δημόσιες συχνότητες

Άνοιξε η συζήτηση για το κούρεμα του χρέους. Ελπίζω σύντομα να έχουμε και χειροπιαστά αποτελέσματα.

Έγιναν κοινωνικές τομές όπως το σύμφωνο συμβίωσης, οι αλλαγές στην παιδεία και στην υγεία. Οι πρόσφατες ανακοινώσεις για 4.000 προσλήψεις στην υγεία, αποτελούν την μεγαλύτερη επένδυση στη δημόσια υγεία τις τελευταίες δεκαετίες.

Σταμάτησε το ακαταδίωκτο για τους μεγαλόσχημους οφειλέτες ή καταχραστές του δημοσίου.

Παραχωρήθηκαν στην Τοπική Αυτοδιοίκηση σημαντικοί χώροι τους οποίους διεκδικούσαν για χρόνια. Τέτοιοι είναι το παραλιακό μέτωπο στον Σαρωνικό, τα Λιπάσματα στη Δραπετσώνα, το Σκοπευτήριο στην Καισαριανή, το παραλιακό μέτωπο στην Πάτρα, το Φαληρικό Δέλτα και πολλά άλλα.

Εναλλακτικά μπορείτε να δείτε τα σημεία που βάζει ο Ν. Ηλιόπουλος (αυτός είναι αριστερός και δε θέλει άνοιγμα με λογική μεσαίου χώρου) όχι ως απολογισμό, αλλά ως στόχους για το μέλλον.

Α. το ζήτημα της εργασίας, με το σταμάτημα της νεοφιλελεύθερης επίθεσης, την επαναρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και το χτύπημα της μαύρης-ανασφάλιστης εργασίας.

Β. στον χώρο της δημόσιας υγείας η δημιουργία ενός καθολικού και αναβαθμισμένου τομέα πρωτοβάθμιας περίθαλψης, σε συνεργασία με τα σημαντικά βήματα που ήδη γίνονται.

Γ. στον χώρο της εκπαίδευσης μια σειρά από αλλαγές που θα περιορίσουν τις εξετάσεις στο εσωτερικό του σχολείου, θα δώσουν χώρο στην δημιουργικότητα των μαθητών και των μαθητριών με κεντρική αλλαγή την δημιουργία ενός αναβαθμισμένου δημόσιου μεταλυκειακού συστήματος τεχνικής εκπαίδευσης και την θέσπιση της ελεύθερης πρόσβασης σε ένα δημόσιο, δωρεάν και δημοκρατικό πανεπιστήμιο.

Δ. στο ζήτημα της δημοκρατίας και των κοινωνικών ελευθεριών, συνεχίζοντας τα πολύ σημαντικά βήματα όπως τα νομοσχέδια για την βελτίωση των συνθηκών στις φυλακές, την ιθαγένεια των μεταναστών δεύτερης γενιάς, το σύμφωνο συμβίωσης για ομόφυλά ζευγάρια. Κομμάτι αυτής της διαδικασίας είναι και οι βαθιές δημοκρατικές αλλαγές που έχουμε καθυστερήσει να κάνουμε στον χώρο των σωμάτων ασφαλείας.

Ε. μια σειρά από εργαλεία που μπορούν και πρέπει να δημιουργηθούν για να μπορέσουμε να υποστηρίξουμε μια άλλης μορφής οικονομική δραστηριότητα όπως η αναβάθμιση της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας καθώς και η δημιουργία χρηματοδοτικών εργαλείων και δομών εκτός των συστημικών τραπεζών, δηλαδή ένα παράλληλο τραπεζικό σύστημα.

Μπράβο "σύντροφοι". Κι εις ανώτερα...

Εννιά δεκαετίες αγώνας και θυσία

Σήμερα ο Φιντέλ Κάστρο συμπληρώνει 90 χρόνια ζωής, επιβεβαιώνοντας ένα μη αστικό μύθο-κανόνα που λέει πως αν ένας μεγάλος επαναστάτης καταφέρει να βγει αλώβητος από το πεδίο της μάχης, όπου έπεσε ο Τσε, ή άλλες περιπέτειες, όπως πχ τον περίεργο θάνατο του Σιενφουέγος (που επιβεβαίωσε πως ο αετός πεθαίνει στον αέρα και το όνομά του σημαίνει επί λέξει "εκατό φωτιές") κι οι δεκάδες δολοφονικές απόπειρες της CIA εναντίον του Κάστρο (634 τις είχε βγάλει στο βιβλίο του ένας συγγραφέας), θα αργήσει να τον βρει ο φυσικός θάνατος, γιατί έχει μάθει να του ξεγλιστράει και τον έχουν ατσαλώσει οι δυσκολίες που έχει περάσει.

Ίσως η πιο ωραία αποτύπωση της διαχρονικής παρουσίας του Φιντέλ στα πράγματα -που μοιάζει να μην την αγγίζει τίποτα- γίνεται στο βιβλίο του Γκαλεάνο "τα χίλια πρόσωπα του ποδοσφαίρου" -που επανακυκλοφόρησε πρόσφατα στα ελληνικά, με άλλο τίτλο- όπου κάνει μεταξύ άλλων μια αναδρομή στα παγκόσμια κύπελλα (Μουντιάλ) με μια σύντομη εισαγωγή για το ιστορικό-πολιτικό πλαίσιο της εποχής, που μετά το 62' κλείνει με τη μόνιμη κατακλείδα ότι "κύκλοι των ΗΠΑ και της CIA έλεγαν πως η εξουσία του Κάστρο μετράει αντίστροφα μέχρι την πτώση της" (μεταφέρω το γενικό νόημα κι όχι τη φράση αυτολεξεί, ελπίζοντας πως δε διαστρεβλώνω την ουσία του).

Εν τω μεταξύ, φεύγουν οι μέρες, τα χρόνια κι οι αμερικανοί πρόεδροι, κι ο Φιντέλ πάντα εκεί, προς πείσμα των προγνωστικών, των "έγκυρων αναλύσεων" και του κύματος της αντεπανάστασης, μετά τις ανατροπές. Έφυγε και ο ίδιος ο Γκαλεάνο πέρσι, ενώ οι Αμερικανοί ακολούθησαν την παροιμία που λέει "ό,τι δεν μπορείς να σκοτώσεις, αγάπησέ το", για να προσπαθήσουν να το σκοτώσουν δια της πολλής αγάπης και του ασφυκτικού, εμπορικού εναγκαλισμού, αφού απέτυχαν να το κάνουν δια του αποκλεισμού (που από μια άποψη λειτούργησε σχεδόν συσπειρωτικά για το νησί). Και εφόσον σταμάτησαν οι Αμερικάνοι τις προβλέψεις για την άμεση πτώση του Φιντέλ και του σοσιαλισμού στην Κούβα, τις ξεκινήσαμε εμείς, θορυβημένοι από τις εξελίξεις κι ανήσυχοι για τις προθέσεις του λύκου που φόρεσε (κόκκινη) προβιά, όπως στο παραμύθι με τα επτά κατσικάκια, για να του ανοίξουν την πόρτα και να τα κάνει μια χαψιά. Όπως υπολόγιζαν να κάνουν δηλ κι οι Ρωμαίοι στην "κατοικία των θεών", στο Αστερίξ, με τον πολιτισμό τους και βασικά το εμπόριό τους, που θα κατάπινε τους Γαλάτες. Υπολόγισαν όμως χωρίς το μαγικό ζωμό.

Στα 90 του χρόνια, ο Φιντέλ δεν είναι κάνας ξεμωραμένος Μαθουσαλίξ που αναπολεί την εποχή της Ζεγκόβια και των θριάμβων, αλλά ο Πανοραμίξ, που διαφυλάσσει πολύ καλά το επτασφράγιστο μυστικό του μαγικού ζωμού, που βοηθάει τον κουβαικό λαό να αντέξει το εμπάργκο και να μείνει όρθιος, περήφανος, χαρούμενος, χορεύοντας όλη την ώρα -με τους λύκους, απέναντι, κι εσχάτως και ως επισκέπτες στο νησί. Αλλά είναι ζήτημα τι θα γίνει μετά από το θάνατο αυτού του επαναστάτη δρουίδη και ποιος θα σώσει τη μυστική συνταγή και βασικά την Κούβα, για να εξασφαλίσει ότι δε θα γίνει αυτό που ήταν πριν: ένα πλωτό καζίνο-μπουρδέλο ή αλλιώς προτεκτοράτο των γιάνκηδων.

Κι αν φαίνεται λιγάκι ιδεαλιστικό κι αντιδιαλεκτικό να εξαρτάμε την τύχη του κουβανικού σοσιαλισμού, μιας χώρας κι ενός συστήματος, από αυτήν ενός και μόνο ανθρώπου, είναι γιατί καμιά φορά, οι μεγάλες φυσιογνωμίες της επανάστασης ξεφεύγουν από το γενικό κανόνα του ιστορικού υλισμού, που λέει πως η ιστορία ψάχνει εκείνα τα πρόσωπα που θα εκφράσουν ως αναγκαιότητα τις νομοτελειακές τάσεις της εποχής, κι αν κάποιο από αυτά εκλείψει (πχ ο Ναπολέων), προχωρά στο επόμενο, με τα αντίστοιχα χαρακτηριστικά. Ξεφεύγουν λοιπόν από αυτόν τον κανόνα και μοιάζουν μοναδικές και αναντικατάστατες, αφήνοντας πίσω τους ένα κενό, που δύσκολα αναπληρώνεται και σχεδόν ποτέ δε γεμίζει πλήρως. Κι αυτή ακριβώς είναι η περίπτωση του Φιντέλ.

Ο οποίος από την άλλη επιβεβαιώνει το παραπάνω σχήμα σε ευρύτερη κλίμακα, κόμματος και όχι προσώπου. Γιατί ο Κάστρο δεν ξεκίνησε τη ζωή του ως κομμουνιστής (αλλά ως ένας ριζοσπάστης δημοκρατικός, γόνος αστικής οικογένειας) και συνάντησε το μαρξισμό και τους κομμουνιστές στην πορεία, όπως σχεδόν κάθε τίμιος και συνεπής αγωνιστής, ανεξάρτητα από τις αρχικές πεποιθήσεις του. Κάλυψε έτσι το κενό και τη στρατηγική ανεπάρκεια του τότε κουβανικού ΚΚ, καθώς η ιστορική επαναστατική τάση θα εκδηλωνόταν όπως και να 'χει, ακόμα και προσπερνώντας -εν μέρει- το ΚΚ και την αρχική του στάση-εκτίμηση. Κι ευτυχώς από μια άποψη, γιατί δε συμβαίνουν κάθε μέρα τέτοιες ευτυχείς αναπληρώσεις.

Η Κούβα παράλληλα είναι η απόδειξη ότι η πίστη (έλλογη και συνειδητή ή θρησκευτικού τύπου) μπορεί να κινήσει βουνά, για να πάνε αυτά προς το Μωάμεθ, δηλ το ΚΚ, εφόσον αυτός δεν κίνησε εγκαίρως προς το βουνό, και κρατούσε το ρόλο του προφήτη, κοιτώντας σταθερά προς τη σοβιετική Μέκκα, όπου η πολιτική ατμόσφαιρα ήταν μπερδεμένη και αντιφατική, στον απόηχο του 20ού συνεδρίου.

Κι ίσως να μην είναι τυχαίο που το όνομα του Κάστρο σημαίνει πιστός - Fidel (κι έχει μείνει όντως πιστός στο ιδανικό της επανάστασης και του αγώνα). Και που ο λαός του είναι τόσο πιστός σε αυτόν, ακόμα κι αν το εκδηλώνει με κάπως φολκλορικό κι απλοϊκό τρόπο κάποιες φορές.

Κι είναι αυτό ακριβώς που θα κριθεί και θα κρίνει πολλά το επόμενο κρίσιμο διάστημα. Αν δηλ αυτή η πίστη είναι στερεωμένη σε γερά, λογικά θεμέλια και μια βαθύτερη γνώση που ακολουθεί συνειδητά ένα σχέδιο, ή είναι προσωποκεντρική (αναπόφευκτα ως ένα βαθμό) και θα ατονήσει μετά το θάνατο του αντικειμένου της λατρείας της, χωρίς να σκεφτεί πάνω στην ουσία των λατρευτικών της συμβόλων.

Γιατί ο Φιντέλ δεν είναι απλά ένας χαρισματικός ηγέτης, αλλά το εμβληματικό σύμβολο του σοσιαλισμού. Κι αυτό που προέχει δεν είναι η αναβολή του (αναπόφευκτου σε κάποια στιγμή) βιολογικού του θανάτου (μια σκέψη που την κάνουμε συχνά πχ για το Λένιν ή το Στάλιν) αλλά η πολιτική συνέχεια των ιδεών που πρεσβεύει και συμβολίζει. Κι αυτό είναι κάτι παραπάνω από ζήτημα ζωής ή θανάτου για το νησί της επανάστασης και την αθάνατη αξιοπρέπειά του.

Μαυσωλείο

Αν ο Αλέξανδρος δεν ήταν Αλέξανδρος, θα ήθελε να είναι Διογένης και να ζει σε ένα πιθάρι. Κι αν η κε του μπλοκ δεν έγραφε στο Σφυροδρέπανο ως μπρεζνιεφικό απολίθωμα, θα διάλεγε για ψευδώνυμο το καπετάν-Μιζέριας και για το μπλοκ το όνομα Μαυσωλείο (που θα ταίριαζε βέβαια καλύτερα με το Απολίθωμα) εν είδει αυτοσαρκασμού. Ο οποίος όμως δεν ακυρώνει τα πάντα και να σου πει καμιά εξυπνάδα, για να τονίσει την έλλειψη εξυπνάδας-ευφυίας του: "μα πόσο απολιθώματα είστε ρε φίλε, χα-χα, το λέτε και μόνοι σας, χα-χα". Χάχα.

Όλα αυτά είναι απλώς εισαγωγικά για το κυρίως πιάτο: το Μαυσωλείο του Λένιν και τις πρόσφατες δηλώσεις του Πούτιν σχετικά με το θέμα, που πρέπει να το δούμε από δύο διαφορετικές σκοπιές.

Η ρωσική ηγεσία είναι υποχρεωμένη να παίζει, για τα ιδιοτελή της συμφέροντα, το φιλοσοβιετικό χαρτί και να ζει με το βάρος της σοσιαλιστικής κληρονομιάς, που της είναι τέτοιο -δηλ βάρος- ως ανεπιθύμητο και όχι λόγω της κοσμοϊστορικής σημασίας της. Η θέση της στη διεθνή σκακιέρα κι οι ιδιαιτερότητες της μετασοβιετικής εποχής, την υποχρέωνουν να επικαλείται κατά καιρούς το ένδοξο σοβιετικό παρελθόν, για να εκμαιεύσει το πατριωτικό συναίσθημα των λαϊκών μαζών (ιδίως των γηραιότερων που πρόλαβαν να ζήσουν σε μια διαφορετική κοινωνία κι έχουν ένα μέτρο σύγκρισης με τη σημερινή κατάσταση) ή την ευμενή ουδετερότητα ακόμα και κομμουνιστογενών δυνάμεων -που διαφαίνεται έντονα το τελευταίο διάστημα.

Κάτι που δεν αναιρεί φυσικά το ζήλο της να αποτινάξει σε κάθε ευκαιρία αυτή τη δυσάρεστη κληρονομιά, να την καταστήσει κούφιο εικόνισμα ή να το αποκαθηλώσει κι αυτό, όπως έκανε προ δεκαετίας, στις εκδηλώσεις για τα 60χρονα της αντιφασιστικής νίκης των λαών, όταν αποπειράθηκε να αντικαταστήσει το ιστορικό λάβαρο του κόκκινου στρατού (και βασικά τους ιδιαίτερους συμβολισμούς του), για να εγκαταλείψει την ιδέα μετά από τις έντονες αντιδράσεις που προκάλεσε.

Το πάθημα έγινε μάθημα κι ο Πούτιν (εν όψει και του ιωβηλαίου της Οχτωβριανής επανάστασης) είπε σχετικά με την πρόταση να κλείσει το μαυσωλείο του Λένιν πως δεν επιδοκιμάζει προτάσεις που μπορεί να διχάσουν την κοινωνία -κανείς δεν ξέρει όμως τι θα γίνει σε κάποια χρόνια, που θα έχουν αποσυρθεί βιολογικά από το ιστορικό προσκήνιο οι γενιές που είχαν πάρει μια γεύση από τη σοβιετική πείρα). Παράλληλα βέβαια, πρόλαβε να δείξει την τυπική ιμπεριαλιστική λογική του και να ρίξει χολή για τις εδαφικές απώλειες της Ρωσίας εξαιτίας του Οχτώβρη, που κατάφερε να ηττηθεί από έναν ηττημένο (Γερμανία).

Θυμάμαι παρεμπιπτόντως, ένα βιβλίο του Σάββα Μιχαήλ, αμέσως μετά την αντεπανάσταση, όπου αποτύγχανε να κάνει την παραμικρή αυτοκριτική για την πίστη του στον αντιγραφειοκρατικό, επαναστατικό χαρακτήρα της Περεστρόικα, και μιλούσε για τα προβλήματα της παλινόρθωσης και τις δυσκολίες της μετάβασης στην οικονομία της αγοράς, δηλ τον καπιταλισμό. Κάτι που σε συνδυασμό με τους σύγχρονους προβληματισμούς για την αντίστροφη μετάβαση στο σοσιαλισμό, μου είχαν δώσει την αφορμή για ένα κείμενο με τρολεταριακή διάθεση για τα προβλήματα αντεπανάστασης στη σοβιετική περίοδο και τα χρόνια της καπιταλιστικής οικοδόμησης (σε μία μόνο ομοσπονδία).
Ομολογώ πως τότε δεν μπορούσα να φανταστώ πως θα μας απασχολούσαν όντως τέτοια ζητήματα για το αν έχει ολοκληρωθεί η παλινόρθωση και αν έχει διαμορφωθεί ο ιμπεριαλισμός στη σημερινή Ρωσία -που από μια άποψη μοιάζει με το ερώτημα αν υπήρχε σοσιαλισμός ή όχι στη Σοβιετική Ένωση.

Ας πούμε συνοπτικά δυο λόγια κι από τη δική μας σκοπιά.
Είναι αυτονόητο πως οι κομμουνιστές τάσσονται κατά της προσωπολατρίας, των φαραωνικών μνημείων -που δίνουν πάτημα στα αστικά ιδεολογήματα περί ασιατικού τρόπου παραγωγής-, των συνειρμών με το μύθο του μαρμαρωμένου βασιλιά, που μια μέρα θα σηκωθεί να εκδικηθεί τους αστούς εκμεταλλευτές και λοιπούς αντεπαναστάτες, και προ παντός οποιασδήποτε μουμιοποίησης του μαρξισμού σε αποστεωμένο δόγμα. Θα πρόσθετα επίσης πως από καθαρά αισθητική άποψη προτιμώ την εικόνα του νεκρού Τσε, που φαντάζει αγέρωχος κι ωραίος, ακόμα και στο θάνατο, παρά τη βαλσαμωμένη φιγούρα του Βλαδίμηρου, με την κάπως απόκοσμη κι αφύσικη αίσθηση που του δίνει το μακιγιάζ, η στάση του σώματος -ή κάτι άλλο που δεν έχω εντοπίσει ακόμα.

Πρέπει όμως να έχουμε υπόψη μας πως η προσωπολατρία αντανακλούσε απλώς το γενικό πνευματικό επίπεδο της εποχής και τα σημάδια του παλιού στην αναδυόμενη, σοσιαλιστική κοινωνία. Και ότι, όπως μαθαίνουν κι οι φύλακες μουσείων για τη βιογραφία ενός αντικειμένου, αυτό δεν έχει μόνο τη χρήση που του αποδίδει ο κατασκευαστής του, αλλά και την αξία που του προσδίδουν οι επόμενες γενιές.

Κατά συνέπεια κι επιγραμματικά: εάν ισχύει πως όσοι κλείνουν σε μαυσωλείο μια μεγάλη μορφή της επανάστασης, για να την τιμήσουν, δεν είναι απαραίτητα και οι ίδιοι επαναστάτες (ίσα-ίσα που μπορεί να κρύβουν το πραγματικό τους πρόσωπο πίσω από αυτές τις τιμές), είναι εξίσου βέβαιο πως αυτοί που θα πάρουν την απόφαση να κλείσουν αυτό το μαυσωλείο, ανήκουν στις δυνάμεις της αντίδρασης και της αντεπανάστασης, όπως ακριβώς γίνεται με όσους καταστρέφουν αγάλματα, σύμβολα κι άλλα αντίστοιχα μνημεία. Αυτό που τους ενδιαφέρει εξάλλου, δεν είναι αυτό καθαυτό το μνημείο, αλλά οι συμβολισμοί του και η επίδρασή του στη λαϊκή συνείδηση.
Ας αναλογιστούμε πόσο αντιφατική κι αυτοαναιρούμενη ήταν για παράδειγμα, η αποκαθήλωση του Στάλιν από το μαυσωλείο, στο όνομα της καταπολέμησης της προσωπολατρίας, από τη σατιγμή που εξακολουθούσε να μένει σε αυτό ο Λένιν. Αλλά και ποιες ήταν οι πραγματικές στοχεύσεις του Χρουτσόφ και των ρεβιζιονιστικών δυνάμεων που προέτασσαν ως πρόσχημα την πάλη κατά της προσωπολατρίας.

Από αυτήν την άποψη λοιπόν, η δική μου γνώμη είναι πως μια επαναστατική εξουσία στη σοσιαλιστική/κομμουνιστική Ρωσία του μέλλοντος (που θα ξεπερνούσε τα επιτεύγηματα της ΕΣΣΔ), θα νομιμοποιούνταν να κλείσει το μαυσωλείο του Λένιν και να θάψει το Βλαδίμηρο στα τείχη του Κρεμλίνου. Αν και θα μπορούσε να το κρατήσει ως μνημείο που θα μαρτυρεί στις επόμενες γενιές από ποιο σημείο ξεκινούσε η επανάσταση και πόσο ριζικά έπρεπε να μετασχηματιστούν οι λαϊκές συνειδήσεις (και όχι μόνο) μαζί με την κοινωνία.

Προσωπικά

Στον απόηχο του συνεδρίου η κε του μπλοκ θα ήθελε να σταθεί κριτικά σε δύο σημαντικά ζητήματα.

Το πρώτο έχει να κάνει με το θέμα των προσώπων –πόσο σημαντικά είναι και τι ρόλο παίζουν στο γενικότερο προτσές- που έθιξαν αρκετοί σφοι αναγνώστες στα σχόλιά τους.

Καταρχάς υπάρχει η θεωρητική προσέγγιση του πράγματος. Τα άτομα φτιάχνουν το σύνολο κι αναδεικνύονται μέσα απ’ αυτό. Οι συνθήκες φτιάχνουν τον άνθρωπο κι αυτός με τη σειρά του τις συνθήκες που τον διαμορφώνουν. Ο οκτώβρης πχ δε θα ήταν νικηφόρος χωρίς το βλαδίμηρο, που δε θα είχε κερδίσει παγκόσμια φήμη αν δε δρούσε στο συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο απ’ τις γραμμές των μπολσεβίκων. Κι οι μάζες κινούν την ιστορία με την ταξική πάλη αλλά διαμεσολαβούν η οργανωμένη πρωτοπορία κι ένα κομμάτι χαρισματικών ηγετικών στελεχών, που μπορούμε να το δούμε σαν ένα είδος «πρωτοπόρων εντός της πρωτοπορίας».

Με άλλα λόγια τα πρόσωπα δε γίνεται να περάσουν πάνω από τα όρια της εποχής τους, μπορούν όμως να εκφράσουν το πνεύμα της, να επισπεύσουν τις τάσεις που κυοφορεί και να κερδίσουν έτσι μια θέση στο πάνθεο της ιστορίας.

Αυτά ως προς το θεωρητικό κομμάτι. Τι γίνεται όμως στην πράξη, όταν ο κόσμος που (του έμαθαν να) κατηγορεί τους κομμουνιστές για θρησκευτική σχεδόν προσωπολατρία (στάλιν, ζαχαριάδης, κονίσματα), περιστρέφει τα πάντα στην πολιτική γύρω από τα πρόσωπα και γίνεται προσωπολατρευτικότερος του «προσωπολάτρη»; Ή όταν επιχειρεί με τα ίδια ακριβώς κριτήρια να ερμηνεύσει τις εξελίξεις στο εσωτερικό του κουκουέ;

Ε, του εξηγείς μια πως η κανέλλη δε μπορεί να γίνει γγ γιατί δεν είναι καν μέλος του κόμματος. Δύο ότι ο μπογιό δε μπορεί να γίνει γγ γιατί δεν είναι καν στην κετουκε. Τρεις ότι ο παφίλης δεν είναι μέλος του πολιτικού γραφείου και δεν είναι πολύ πιθανό να γίνει απευθείας γγ. Τέσσερις ότι εμείς εκλέγουμε γενικό γραμματέα της κε κι όχι πρόεδρο, γιατί δεν είμαστε προσωποκεντρικό κόμμα. Και κάπου εκεί η υπομονή αρχίζει να εξαντλείται και του λες απλώς ότι τα πρόσωπα δεν έχουν καμία απολύτως σημασία, για να ξεμπερδεύεις.

Είναι σωστό όμως αυτό σύντροφοι; Μπορούμε άραγε να ισχυριστούμε πως τα πρόσωπα δεν έχουν καμία απολύτως σημασία; Και ναι και όχι σύντροφοι, (δε) μπορούμε να το ισχυριστούμε αυτό. Γιατί δεν παίζουν μεν τον καθοριστικό ρόλο που πιστεύουν ίσως όσοι περιμένουν έναν ηγέτη καβάλα στο άλογο να τους σώσει, αλλά δεν είναι και άνευ σημασίας.

Υπενθυμίζω ένα σχετικά πρόσφατο παράδειγμα. Στις περιφερειακές εκλογές του 10’ στην αττική –που ο πληθυσμός της αντιστοιχεί στο ¼ του εκλογικού σώματος πανελλαδικά- η λασυ (λαϊκή συσπείρωση) με τον παφίλη είχε ένα σπουδαίο αποτέλεσμα, συγκεντρώνοντας περίπου 15%, μολονότι είχε να αντιμετωπίσει διάφορους αστικούς σχεδιασμούς, ως πρόβα τζενεράλε για τις εθνικές εκλογές που ακολούθησαν: τον «αντιμνημονιακό» δημαρά, το πασοκογενές ρεύμα προς το σύριζα, το αριστερό ανάχωμα του αλαβάνου, κτλ. Στο δήμο αθηναίων ο συνδυασμός του σοφιανού πέτυχε ένα εξίσου καλό αποτέλεσμα, παρά την πρώτη δυναμική εκλογική εμφάνιση της χρυσής αυγής –ως καμπανάκι κινδύνου για τις επόμενες- που ήρθε να προστεθεί στους παράγοντες που προαναφέραμε. Το μάη του 12’ όμως, μόλις ενάμιση χρόνο μετά, η αττική έριχνε το πανελλαδικό ποσοστό του κόμματος, σημειώνοντας πτώση ακόμα και σε σχέση με τις εθνικές εκλογές του 09’.

Τι συμπέρασμα βγάζουμε λοιπόν σύντροφοι; Ότι έπρεπε να βγει γγ ο παφίλης ή ο σοφιανός; Όχι! Συμπεραίνουμε απλώς ότι τα πρόσωπα ναι, έχουν σημασία. Κι είναι πολύ σημαντικό να αξιοποιείται κάθε σύντροφος στην κατάλληλη θέση, ανάλογα με τις κλίσεις, τις δυνατότητες και τα ιδιαίτερα προσόντα που έχει. Είναι ασυγχώρητη αμέλεια πχ να μην αξιοποιείται το επικοινωνιακό χάρισμα που έχει ο μπογιόπουλος, σε έναν τομέα που υστερεί χαρακτηριστικά το κόμμα, σε κάποιο αντίστοιχο πόστο –πχ στο γραφείο τύπου ή σε κάτι άλλο παρεμφερές. Και θα ήταν σοβαρό λάθος αν δε συνέχιζαν να αξιοποιούνται στις εκλογικές αναμετρήσεις σύντροφοι με λαϊκό έρεισμα σαν το σοφιανό, τον παφίλη και άλλους. Ή αν παραμερίζονταν στελέχη με πείρα και οργανωτικές ικανότητες, επειδή πχ δεν είναι δεινοί ρήτορες ή υστερούν σε κάποιο άλλο τομέα.

Αν τώρα κάποιος πιστεύει ότι διυλίζω τον κώνωπα και επιμένει πως τα πρόσωπα δεν παίζουν καθοριστικό ρόλο σε ένα κομμουνιστικό κόμμα, θα συμφωνήσω επαυξάνοντας ότι ούτε και το αξίωμα του γενικού γραμματέα παίζει κάποιο ιδιαίτερο ρόλο σε ένα κκ με συλλογική καθοδήγηση κι επομένως θα μπορούσε να μην υπάρχει καν. Οι μπολσεβίκοι πχ δεν εξέλεγαν στο κόμμα τους γενικό γραμματέα μέχρι τη δεκαετία του 20’. Και ο λένιν ήταν αδιαμφισβήτητος ηγέτης τους χωρίς να κατέχει ποτέ αυτή τη θέση.

Εάν πάλι κρίνουμε χρήσιμη κι απαραίτητη την εκλογή ενός γγ, πρέπει να πούμε για ποιους λόγους είναι αναγκαία, και να κινηθούμε ανάλογα.

Αν δηλ κρίνουμε σκόπιμη την ανάδειξη ενός γγ για οργανωτικούς και πολιτικούς λόγους, εντελώς άσχετους με τις εκλογές, πρέπει πιθανόν να σκεφτούμε το ενδεχόμενο της πλήρους αποσύνδεσης της θέσης του από το κοινοβούλιο και τις εκλογικές διαδικασίες, αξιοποιώντας σε αυτές άλλα στελέχη με διαφορετικά χαρακτηριστικά. Δε νομίζω εξάλλου ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα, ή κάποιας μορφής «διαρχία» και δυαδική εξουσία, όπως λένε τα αστικά μέσα, τώρα που δεν είναι βουλευτής ο κουτσούμπας. Ίσως μάλιστα να είναι ο πιο πρόσφορος τρόπος για να δείξει το κόμμα ότι δε θέτει το κοινοβούλιο στο επίκεντρο της δράσης του, για να ρίξει εκεί το βάρος, με επικεφαλής τον γγ.

Αν όμως εκτιμάμε ότι ο γραμματέας της κε πρέπει για χι-ψι λόγους να ταυτίζεται με τον επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του κκε, τότε μπορεί ο κουτσούμπας να μην ήταν η καλύτερη δυνατή επιλογή για μια τέτοια θέση· και να έπρεπε να αναδείξουμε γραμματέα κάποιον άλλο, με τα ίδια ακριβώς χαρακτηριστικά, που να υπερέχει μόνο ως προς το λαϊκό έρεισμα και την επαφή του με τις μάζες.

Εδώ παίρνω την ευκαιρία να διευκρινίσω κάτι που είχα γράψει σε ένα προηγούμενο κείμενο για το συνέδριο και την ανάδειξη στελεχών με συγκροτημένο λόγο και αναγνωρισιμότητα, όπου η διατύπωσή μου δεν ανέδειξε μάλλον πολύ καλά αυτό που ήθελα να πω. Για τους κομμουνιστές ο συγκροτημένος πολιτικός λόγος σημαίνει πρωτίστως συγκροτημένη πολιτική σκέψη κι είναι απαραίτητο προσόν για τα στελέχη πρώτης γραμμής. Δεν είναι επικοινωνιακό τρικ για να επικαλύπτει την πολιτική ουσία με ωραία ρητορικά σχήματα, αλλά ένα μέσο για να την αναδεικνύει. Το καλό λέγειν πάει μαζί με το λένιν, για να θυμηθούμε τη συνηθισμένη παρανόηση των παιδικών μας χρόνων, όταν ταυτίζαμε στο μυαλό μας τις δύο λέξεις.

Κι υπάρχει άλλη μια παράμετρος που είναι άκρως πολιτική. Το καλό λέγειν κατά κανόνα δεν αποτελεί φυσικό χάρισμα, αλλά επίκτητη ιδιότητα που καλλιεργείται. Και την αποκτούν όσοι έρχονται σε επαφή με τον κόσμο, σε καθημερινή τριβή με τις έγνοιες, τις αυταπάτες του και το επίπεδο της συνείδησής του. Η αλέκα πχ μπορεί να ήταν έμπειρο στέλεχος και πριν από το 91’ αλλά βελτίωσε σταδιακά την εικόνα της και τον προφορικό της λόγο αποκτώντας εμπειρίες σε αυτό ακριβώς το κομμάτι, που δεν είναι τόσο επικοινωνιακό, πώς θα βγει ο-η γγ στα κανάλια, αλλά πολιτικό στην ουσία του.

Το δεύτερο θέμα που θέλω να πιάσω έχει να κάνει ακριβώς με τα αστικά μμε και την κάλυψη του συνεδρίου, αλλά θα το κρατήσουμε κάβα, για να μην ξεφύγει πολύ σε έκταση το κείμενο.

Το ζήτημα της προσωπολατρίας

Την περασμένη τρίτη ήταν η επέτειος γενεθλίων του συντρόφου με το μουστάκι κι η κε του μπλοκ κατέγραψε με αυτή την αφορμή κάποιες σκέψεις για το ζήτημα της προσωπολατρίας. Ένα ζήτημα που συνδέθηκε άρρηκτα με το όνομα του στάλιν μετά το εικοστό συνέδριο και τη σχετική κριτική που του άσκησε, με εισήγηση του χρουτσόφ. Την οποία κάποιοι θεώρησαν σωστά ρεβιζιονιστική κι απαράδεκτη από πολιτική άποψη, ενώ κάποιοι άλλοι πλειοδοτώντας στον αντισταλινικό ζήλο του νικήτα είπαν πως κινούνταν μεν προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά ήταν άτολμη κι ελλιπής, γιατί περιόριζε την καταδίκη του στάλιν στο ζήτημα της προσωπολατρίας και δεν έφτασε στις πολιτικές «πηγές της κακοδαιμονίας» και του σταλινικού φαινομένου.

Όποιος θέλει πάντως να μελετήσει με έντιμο τρόπο το φαινόμενο της προσωπολατρίας, οφείλει να πάρει σοβαρά υπόψη του το μορφωτικό επίπεδο της συνείδησης του προσωπολάτρη ρωσικού λαού. Που στα χρόνια της επανάστασης παρουσίαζε στις αφίσες του τον τρότσκι καβαλάρη άι γιώργη να τρυπάει με το δόρυ του το φίδι του καπιταλισμού κι είδε μια πόλη να παίρνει το όνομα του λέοντα, πριν μετονομαστεί το τσαρίτσιν σε στάλινγκραντ. Και ο οποίος ήταν αγροτικός, αναλφάβητος και καθυστερημένος στην συντριπτική του πλειοψηφία, ενώ πέρασε από τον τσάρο στην εξουσία των μπολσεβίκων μέσα σε δέκα μήνες, χωρίς να προλάβει να αποβάλει όλα τα κατάλοιπα της παλιάς του στάσης προς τους ηγέτες του.

Είναι άλλης τάξης ζήτημα βέβαια πως αντιμετωπίζει ο καθένας αυτά τα κατάλοιπα και τι ακριβώς κάνει για να τα καταπολεμήσει και να μετασχηματίσει τις καθυστερημένες λαϊκές συνειδήσεις. Κι η αλήθεια είναι ότι οι μπολσεβίκοι είχαν βρεθεί στην ανάγκη να χρησιμοποιήσουν το μύθο και την καθυστερημένη συνείδηση του ρώσου μουζίκου, προς όφελος της σοβιετικής πατρίδας στο μεγάλο πατριωτικό πόλεμο, που ονομάστηκε έτσι, αν και ήταν στην ουσία του αντιφασιστικός.

Η μεταξύ τους ειδοποιός διαφορά βέβαια φαίνεται ακριβώς στις επιδόσεις του τσαρικού στρατού από τη μία, όπου λιποτακτούσαν κατά συρροή οι φαντάροι, για να επιστρέψουν στα σπίτια τους και να πάψουν να γίνονται κιμάς στα κανόνια των ιμπεριαλιστών. Κι από την άλλη του κόκκινου στρατού, που κατάφερε να συντρίψει τις στρατιές των 14 ιμπεριαλιστικών χωρών που ήθελαν να πνίξουν τη σοβιετική εξουσία στα σπάργανά της και αργότερα την πολεμική μηχανή των ναζί.

Αλλά κανείς ηγέτης δε δημιουργεί εκ του μη όντος το φαινόμενο της προσωπολατρίας, όπως και το θρησκευτικό αφιόνι δεν αποτελεί επινόηση των ιερατείων, ακόμα κι όταν το καλλιεργούν έντεχνα και συστηματικά. Το πιο ενδιαφέρον λοιπόν είναι τα διαφορετικά κριτήρια με τα οποία αξιολογούν κάποιες δυνάμεις τις διάφορες εκδηλώσεις του φαινομένου, κατά περίπτωση.

Αντιμετωπίζουν για παράδειγμα με απόλυτη συμπάθεια τους χωρικούς που πιστεύουν πως είδανε ζωντανό τον τσε να περιδιαβαίνει στα βουνά της σάντα κλάρα, (ή τους αντίστοιχους μύθους για το βελουχιώτη), και τους βενεζουελάνους που κλαίνε σπαραξικάρδια για το θάνατο του τσάβες, γιατί –είναι σε θέση να- κάνουν την αφαίρεση και να καταλάβουν τι συμβολίζει το εκάστοτε πρόσωπο. Αλλά ξαφνικά αλλάζουν κριτήρια και σταθμά και θεωρούν λοβοτομημένους και θύματα πλύσης εγκεφάλου τους κορεάτες που προβαίνουν σε αντίστοιχες εκδηλώσεις προσωπο-λατρείας, πχ προς τον κιμ γιονγκ ιλ, ή δυσανασχετούν με τις φαραωνικές τιμές που απολάμβαναν τα στελέχη των ανώτατων κλιμακίων της σοβιετικής ηγεσίας.

Αυτή η επιλεκτική στάση μας βάζει και στην ουσία του ζητήματος. Στις μέρες μας μπορεί να μην υπάρχει αναλφαβητισμός και τόση καθυστέρηση, αλλά η πνευματική υποδούλωση εξασφαλίζεται με άλλες μορφές. Και διαμορφώνει μια προσωπολατρία νέου τύπου, σύγχρονη και εκλεπτυσμένη, με μικροαστικές ευαισθησίες ενάντια στον ολοκληρωτισμό του συλλογικού και τις μυλόπετρες του γραφειοκρατικών μηχανισμών, που αλέθουν το άτομο και την προσωπικότητά του· ακυρώνουν την μοναδικότητά του, βλέποντας μόνο αφαιρέσεις, τάξεις και στοιχεία· καταπνίγουν την πρωτότυπη σκέψη και το πνεύμα πρωτοβουλίας.

Ένας κατ’ ουσίαν αστικού τύπου ατομισμός, που αποθεώνει τα πρόσωπα έξω από κάθε διαλεκτική αντίληψη για το ρόλο τους στην εξέλιξη της ιστορίας. Αν κάποιος κομμουνιστής, (εν)ταγμένος στο κόμμα και το κίνημα, καταφέρει με τη στάση του να αναδειχθεί σε λαϊκό ήρωα, αυτό γίνεται παρά κι ενάντια στην κομματική του ένταξη κι όχι λόγω της δράσης του μες στις γραμμές του κόμματος. Το οποίο άλλωστε τρώει σαν κρόνος τα παιδιά του, ακόμα και τα πιο αφοσιωμένα, για να μην ξεπεράσουν το μύθο του, σα μεγέθη.

Έτσι λοιπόν ο άρης γίνεται ο αρχηγός των ατάκτων και όχι της τάξης του, που οργανώνεται και παλεύει με το όπλο στο χέρι και μπροστάρη το κόμμα, που ήταν η ψυχή του εαμ-ελας. Το κουκουέ δε βγάζει μπελογιάννηδες, αλλά κατασκευάζει ήρωες και προδότες, γιατί τους χρειάζεται η ηγεσία του (όπως είχε πει η έλλη παππά για τον μπελογιάννη και τον πλουμπίδη). Προεκτείνοντας το ίδιο σκεπτικό, το κουκουέ δημιούργησε το εαμ, αλλά και το εαμ δημιούργησε από το μηδέν το κουκουέ, που ήταν πρακτικά διαλυμένο από τα χτυπήματα της ασφάλειας του μανιαδάκη.  Κάτι που είναι σωστό και διαλεκτικό, αλλά καταφέρνει να αποκρύψει με συμψηφισμούς το βασικότερο. Γιατί είναι μεταφυσικό να προσδοκά κανείς την αυθόρμητη μετεξέλιξη του μετώπου σε κόμμα ή να περιμένει να του προκύψει το δεύτερο μέσα από κακέκτυπα του εαμ κι άλλων σχημάτων του παρελθόντος.

Επίσης. Όποιος φύγει, οικειοθελώς ή μη (αν ισχύει το δεύτερο, τόσο το καλύτερο) από τις δαγκάνες του απρόσωπου κομματικού μηχανισμού, καθίσταται αυτομάτως προσωπικότητα με αναγνώριση και κύρος, που κερδίζει αναδρομικά επαίνους και παράσημα για την πρότερη έντιμη στάση του, αν και όσο παρέμενε «εγκλωβισμένος στις αγκυλώσεις του μηχανισμού» θεωρούνταν τυπικό δείγμα του δογματισμού, του σεχταρισμού, και όλου του καταλόγου κουσουριών, που προσάπτουν κατά καιρούς στο κόμμα. Τελικά όμως ήταν διορατικός και μειλίχιος, ένα ακατέργαστο διαμάντι -πριν αποδειχθεί άνθρακες ο θησαυρός- που τα έζησε από μέσα και τα βρόντηξε, ή τον έδιωξαν, γιατί δεν άντεχαν ένα τόσο ανοιχτό μυαλό στις γραμμές τους.

Όποιος εκφράσει ανοιχτά προβληματισμούς ή διαφοροποιήσεις με την κεντρική γραμμή, αποτελεί αχτίδα φωτός μέσα στον γενικό κομματικό σκοταδισμό. Και όσοι τυχόν συγκρουστούν με το κόμμα μετά την αποχώρησή τους, έχουν εκ των προτέρων δίκιο, ανακηρύσσονται σε τοτέμ κι οποιαδήποτε κριτική τους ασκηθεί είναι άδικη κι ανήθικη.

Πώς τολμάει να μιλάει απαξιωτικά το κουκουέ για έναν μαρξιστή διανοούμενο σαν το ρούση;

Το ότι ο ίδιος απαξιώνει τον εαυτό του –όταν ακυρώνει πχ τα συμπεράσματα της μελέτης του για τον ασιατικό τρόπο παραγωγής και τη σοβιετία, ή όταν θυμάται επιλεκτικά το 89’, αλλά διάκειται ευνοϊκά στον αριστερό κυβερνητισμό του λαφαζάνη- δε φαίνεται να μας απασχολεί εξίσου. Και ότι ο ρούσης στάζει χολή προς το κουκουέ, στα όρια της γραφικότητας, με κάθε πιθανή αφορμή, είναι προφανώς κάτι που κέρδισε δικαιωματικά, βάση της μαρξιστικής του κατάρτισης και δεν πρέπει να μας ξενίζει.

Πώς τολμάτε να χαρακτηρίζετε ναυάγιο της ταξικής πάλης ένα διανοούμενο του διαμετρήματος του μπιτσάκη; Επειδή δηλαδή θυμήθηκε στα γεράματα την παναριστερά; Κι επειδή είκοσι χρόνια αφού έθεσε με το βιβλίο του το δίλημμα: ρήξη ή ενσωμάτωση, φαίνεται να το ξανασκέφτηκε και να επιλέγει το δεύτερο; Είναι αυτός λόγος;

Πώς τολμάει ο ριζοσπάστης να λερώνει τη μνήμη του χρόνη μίσσιου; Και το έκανε, σημειώνοντας το αυτονόητο, ότι δηλ δεν πίστευε από ένα σημείο κι έπειτα στη διέξοδο της ταξικής πάλης. Και αν ζούσε ακόμα, θα μας το βεβαίωνε πρόθυμα και ο ίδιος. Άφησε πίσω όμως αδιάψευστο μάρτυρα και τα βιβλία του, που δεν χωράνε πολλές ερμηνείες, αν κάνει κανείς τον κόπο να τα διαβάσει, προτού εκθειάσει τον εκλιπόντα, για τους λάθος λόγους.

Θα μου πεις, ο νεκρός δεδικαίωται. Αλλά πάει πολύ να το επικαλούνται όσοι μας θεωρούν κόμμα νεκρών που ξέχασαν να πεθάνουν και κακοφορμίζουν. Και συνεχίζουν παρόλα αυτά να ασελγούν επί ενός πτώματος –κατά το δικό τους σκεπτικό- και να μας χλευάζουν, αντί να μας αφήσουν στην ησυχία μας. Πώς δικαιολογείται τέτοια πρεμούρα για ένα πολιτικό πτώμα; Το εξηγούν πολύ καλά οι κλασικοί στο κομμουνιστικό μανιφέστο. Ένα φάντασμα πλανάται πάνω από τα κεφάλια τους...

Θα μου πεις, πρέπει να σεβόμαστε τους αγωνιστές και την ιστορία τους. Ενώ προφανώς το κόμμα δεν χρήζει σεβασμού, γιατί δεν έχει δική του ιστορία. Τη δανείζεται απλώς από όσους αγωνίστηκαν μέσα από τις γραμμές του, για να την καπηλευτεί. Γι’ αυτό μπορείς να του καταλογίσεις τα πάντα, κρατώντας για τον εαυτό σου το ακαταλόγιστο. Εξάλλου το κόμμα δεν είναι παρά ένας άψυχος και απρόσωπος μηχανισμός, με έδρα του το πιο κρύο απ’ όλα τα κτίρια της ελλάδας. Ενώ τα πρόσωπα είναι υπεράνω όλων.

Κι αυτό το είδος προσωπολατρίας, απλώνει μέχρι τις τελικές του συνέπειες και βρίσκει πολιτική έκφραση. Όχι μόνο στην κατ’ ευφημισμόν τοπική αυτοδιοίκηση, όπου ο κόσμος ψηφίζει πρόσωπα κι όχι συνδυασμούς, αλλά συνολικά. Ο μέσος μικροαστός αποφαίνεται με στόμφο για την ανυπαρξία μεγάλων ηγετικών προσωπικοτήτων στην εποχή μας και ακουμπά μελαγχολικά τον αγκώνα του στο παράθυρο, περιμένοντάς τον να ‘ρθει καβάλα στο ροζ άλογο, που αντικαθιστά τα πράσινα. Γοητεύεται με τις φαβορίτες του λούκι λουκ και του αλέξη, και χλευάζει το ανάστημα της αλέκας και του τζο ντάλτον, χωρίς να ενδιαφέρεται για το αντίστοιχο πολιτικό. Πάνω απ’ όλα η εικόνα, το πρόσωπο, το θεαθήναι. Για ένα στιλ ζούμε..

Και τι θα κάνει αυτός ο ηγέτης; Θα είναι ένα είδος τσακ νόρις, που μπορεί να πετύχει τα πάντα. Ο τσακ νόρις μπορεί να εξανθρωπίσει τον καπιταλισμό. Ο τσακ νόρις μπορεί να διαπραγματευτεί με την τρόικα. Ο τσακ νόρις θα μας βγάλει από το μνημόνιο, χωρίς να βγούμε από την ευρωζώνη. Ο τσακ νόρις θα φέρει ανάπτυξη και θα φορολογήσει το μεγάλο κεφάλαιο. Ο τσακ νόρις…

Όποιος μπορεί να σκεφτεί στοιχειωδώς όμως, γνωρίζει πως οι μεγάλες ιστορικές προσωπικότητες πάτησαν στις πλάτες άλλων γιγάντων για να αναδειχθούν στο προσκήνιο. Κι ο απλός λαός μπορεί να το δει πρακτικά και να φτάσει από άλλο δρόμο στο ίδιο συμπέρασμα. Η μπαρτσελόνα έκανε το μέσσι, κι όχι το αντίστροφο. Αν εξέλιπε από το αθλητικό προτσές, δε θα μπορούσε να τον εφεύρει η ιστορική αναγκαιότητα και να αναπληρώσει το αναντικατάστατο ταλέντο του. Αλλά ούτε αυτός είναι ο ίδιος, χωρίς το συγκεκριμένο περιβάλλον που τον ανέδειξε, όπως φαίνεται από την εθνική αργεντινής και τις μέτριες εμφανίσεις του.

Το πρόβλημα είναι τι μέλλει γενέσθαι, όταν δεν έχουμε μάθει ακόμα τα βασικά της μπάλας. Και όταν η αντίπαλη τάξη απαρτίζεται από μερικούς πολιτικούς νάνους, που στέκονται στις πλάτες άλλων νάνων, αλλά πατάνε στη δική μας αδυναμία και γιγαντώνονται. Και αυτό το θέμα κανείς τσακ νόρις δε μπορεί να μας το λύσει, αν δεν καταπιαστούμε εμείς με αυτό…

Στάλιν εσύ που ανθίζεις τα σπαρτά

Δεν υπάρχει εαακίτης που να σέβεται τον εαυτό του και να μην έχει δει το Zeitgeist. Κι αν δεν το έχει δει, τότε δε σέβεται τον εαυτό του και κανονικά θα έπρεπε να διαγραφεί από το σχήμα. Η διαγραφή όμως θα τον δικαίωνε και θα τον έκανε ήρωα. Κι επιπλέον θεωρείται «σταλινική μέθοδος».

Φτάνουμε έτσι στην ουσία του σημερινού κειμένου που είναι ο σύντροφος με το μουστάκι, με αφορμή την επέτειο των γενεθλίων του, στις 21 δεκέμβρη. Αλλά για να πάμε στο ζουμί πρέπει να περάσουμε απ’ το Zeitgeist. Το οποίο σχεδόν κανείς εαακίτης δεν προφέρει σωστά, αλλά γι’ αυτό δεν χρειάζεται να σέβεται κανείς τον εαυτό του, ή να διαγραφεί.

Όλοι λοιπόν γνωρίζουν ότι τα χριστούγεννα είναι στην πραγματικότητα κάτι σαν ηλιούγεννα. Και ο λόγος για τον οποίο τα γιορτάζουμε στις 25 δεκέμβρη, είναι γιατί αυτή η μέρα βρίσκεται πολύ κοντά στο χειμερινό ηλιοστάσιο (21 δεκέμβρη) που σηματοδοτεί το μεγάλωμα της μέρας και την αντίστροφη μέτρηση για τον ερχομό της άνοιξης.

Στη σοβιετική σημειολογία βέβαια, το γλυκύ έαρ συνδέεται με το εικοστό συνέδριο, το νικήτα και το λιώσιμο των πάγων που άνοιξαν το δρόμο για την άνοιξη της πράγας και την ελληνική διάσπαση του 68’ που σε βάθος χρόνου έφερε την έαρ του κύρκου. Κι έτσι έκλεινε ένας διαλεκτικός κύκλος κι άνοιξε ένας νέος, φαύλος, με το κοινό πόρισμα του 88’ κι όσα ακολούθησαν την επόμενη τριετία.
Ο πάγος έλιωσε, ο δρόμος πλημμύρισε. Τα κάναμε μούσκεμα.

Ο ήλιος όμως είναι δεμένος σημειολογικά με το σύντροφο με το μουστάκι και κατά δεύτερο λόγο με τον ιλίτς το δεύτερο (δηλ το μπρέζνιεφ). Για τον οποίο ο ραφαηλίδης έγραψε ότι ήταν ένας δεύτερος στάλιν χωρίς αίματα, αλλά ο σοβιετικός κυριούλης λέει: θα ‘θελε. Δηλ πολύ θα ήθελε ο μπρέζνιεφ να είχε τις ικανότητες του στάλιν, αλλά δεν του έμοιαζε στο παραμικρό.

Εδώ κολλάει κι εκείνο το ποίημα που ‘χει αποστηθίσει ο κοντόχοντρος και το διαδίδει παντού, από συντονιστικά και συνελεύσεις, μέχρι και σε σκονάκια εξετάσεων.
Στάλιν εσύ που ανθίζεις τα σπαρτά…
Αλλά δε θυμάται τη συνέχεια και μας κόβει πάνω στο καλύτερο.
Αν κι ίσως να ταυτίζεται περισσότερο με τους στίχους του βαρδή: είσαι ο ήλιος που καίει την πατρίδα μου… και την επιδερμίδα μου (κι αυτή του κοντόχοντρου είναι εξαιρετικά ευαίσθητη).

Η προσωπολατρία δεν ενδείκνυται για τους κομμουνιστές. Αλλά δικαιούνται κι αυτοί να έχουν ένα θείο βρέφος (που φοίτησε και σε θεολογική σχολή όταν έγινε έφηβος) και τα δικά τους ‘κονίσματα. Για τα οποία χωριστήκαμε στα δύο το 91’, όπως στο βυζάντιο, σε εικονολάτρες κι εικονομάχους. Και νίκησαν ευτυχώς οι ορθόδοξοι γιατί αλλιώς δε θα είχε μείνει τίποτα όρθιο, στους καιρούς της ισοπέδωσης που ζούμε.

Συνεχίζουμε στο ίδιο ύφος, με τους στίχους του μιχάλκοφ.

Κι αν πληγωθείς από βόλι πικρό
Κι όταν σιμά σου γροικάς το χαμό
Σφίξε τα δόντια, τα μάτια στητά
Τ’ άγιο του τ’ όνομα πες το γλυκά
Θάρθει κοντά εκείνος βοηθός
Θες σαν ποτάμι μπορεί και σαν Φως
Όμως θαρθεί! Κι όταν γι’ άθλο, γερά
Σφίγγουν το χέρι σου χέρια πολλά
Ξέρε πως μέσα στο σφίξιμο αυτό
Κείνου το χέρι θα νιώσεις ζεστό.

Το ποίημα αυτό φέρει τίτλο Τ’ όνομα τ‘ αρχηγού και το βρίσκουμε στο αναγνωστικό της δ’ τάξης για τα παιδιά των ελλήνων που βρέθηκαν στην υπερορία. Στο αλφαβητάρι της πρώτης τάξης μπορεί να βρει κανείς ένα μικρό πεζό για το σύντροφο με το μουστάκι:

Όλοι οι εργαζόμενοι αγαπούν μ’ όλη τους την καρδιά το σύντροφο στάλιν. Ο στάλιν αγαπάει πολύ τα παιδιά και φροντίζει πολύ για να ζουν ευτυχισμένα.
Πέρασα χώρες, πολιτείες και χωριά, που τα φώτιζε ο ήλιος κι η χαρά. Και ρωτούσα: -Πού ζει ο στάλιν, παιδιά μου;
Κι ο καθένας μ’ απαντούσε: -Στην καρδιά μου!
Πήγα και σε χώρες σκλαβωμένες. Πήγα και στην χώρα τη δική μας! Και μου είπανε: -Ζει μέσα στην ψυχή μας!

Στο αναγνωστικό της έκτης –του 54’- βρίσκουμε κι ένα ελληνικό μοιρολόι.

Βογγά κι αστράφτει ο ουρανός και σειέται ο πάνω κόσμος
Μεσοπελάγου στάθηκε καλάρμενο καράβι
«Γι’ ανέβα βρε ναυτόπουλο στο μεσιανό κατάρτι
και δες τι νάν’ η συφορά που πλάκωσε τον κόσμο;»
Ανέβη το ναυτόπουλο στο μεσιανό κατάρτι
κ’ είδε θολό τον ουρανό κ’ η μέρα αργούσε ακόμα…
Ο ουρανός –εσύναξε στις δέκα παραδέκα-
ο ουρανός εσύναξε τα’ αστέρια τ’ ένα μ’ ένα:
-Εχ, ουρανέ τι μάζεψες τα λαμπερά σου τ’ άστρα;
Τι ναν’ τα κάνω τ’ άστρα μου το πιο λαμπρό μου λείπει
Κ’ η μέρα στάθηκε κι αυτή –στις δέκα παραδέκα-
Κ’ η μέρα στάθηκε κι αυτή δε λέει να ξημερώσει:
-Μέρα γιατί δε βιάζεσαι και συ να ξημερώσεις;
-Τι να το κάνω να βιαστώ μια κ’ έχασα τον Ήλιο.
(…) Ο Καπετάνιος πέθανε!... Ο Καπετάνιος πάει!...
Πάει το Αστρί κι ο Φάρος μας! Τις άγκυρες στο φούντο
Ο Καπετάνιος πέθανε!... Ο Καπετάνιος πάει!

Η συχνή επανάληψη της ώρας (δέκα παρά δέκα) παραπέμπει στην ώρα που ξεψύχησε ο στάλιν.
Η μποντίλα στέκεται με ειρωνεία στους χαρακτηρισμούς που αποδίδονται στο στάλιν. Παρουσιάζεται στο ποίημα ως Ήλιος, Ποτιστής του κάμπου, Αστρί και Φάρος, το πιο Λαμπρό Αστέρι, όλα γραμμένα με κεφαλαία. Εδώ βγάλαμε τη βουγιουκλάκη το πιο λαμπρό αστέρι κι αυτήν την πείραξε ο στάλιν.

Αυτά όμως αλλάζουν μετά το 54’ στα πλαίσια της αποσταλινοποίησης.
Στο αναγνωστικό της δ’ του 62’ παρατίθεται ένας θρύλος του λαού του τατζικιστάν, το γαλάζιο χαλί.
Έπειτα ο καπνός σκορπίστηκε, η φωτιά έσβησε και στη γη άρχισαν να δουλεύουν ελεύθεροι άνθρωποι Κι ο ραχίμ είδε πως πρασίνιζαν οι κάμποι, πως άνθιζαν οι κήποι κι υψώνονταν γαλάζιες πολιτείες.

Το αναγνωστικό του 62 σταματάει εδώ, ενώ αυτά του 51 και του 53 συνεχίζουν.
Και τότε έδωσαν στους ανθρώπους έναν καινούριο νόμο.
Έτσι τέλειωσε το τραγούδι του ο τραγουδιστής.
Κι έπειτα έκλαψε για Τρίτη φορά ο ραχίμ την ημέρα εκείνη.
-Γιατί κλαις; Τον ρώτησαν οι χωρικοί.
-Κλαίω, από ντροπή, γιατί όλα αυτά τα χρόνια δεν ήμουν μαζί σας. Αλλά πέστε μου, σας παρακαλώ, ποιος είναι ο μεγαλύτερος απ’ όλους τους μεγάλους ανθρώπους που μας έδωσε τον καινούριο νόμο του κόσμου;
Έχεις δίκιο πατέρα, είπε η κόρη του. Είναι ο μεγαλύτερος μέσα στους μεγαλύτερους, που έδωσε τον καινούριο νόμο στον κόσμο. Και τ’ όνομά του είναι: Στάλιν.

Τα σχολικά βιβλία φαίνονται να δικαιώνουν με τις αναφορές τους τη θεωρία των αλτουσεριανών για τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους. Δεν ξέρω όμως αν υπάρχει κι αντίπαλο δέος με κάποια ανάλυση για το ιδιότυπο επιχειρηματικό πανεπιστήμιο στον κρατικό καπιταλισμό της σοβιετίας, από τις υπόλοιπες συνιστώσες του χώρου.

Όλα αυτά μπορούμε να τα βρούμε σε ένα βιβλίο από τις εκδόσεις μεταίχμιο. Συγγραφέας είναι η μαρία μποντίλα (!) που μελέτησε από αστική σκοπιά τα σχολικά βιβλία αυτών των παιδιών κι είχε την τύχη να κάνει τη διδακτορική της διατριβή βιβλίο, με τον καλτ τίτλο: Πολύχρονος να ζεις μεγάλε στάλιν! Φράση παρμένη από το ποίημα του δ.ρεντή με τίτλο: για τη γιορτή σου σύντροφε στάλιν.

Πολύχρονος να ζεις Μεγάλε Στάλιν
τη Νίκη, που σμιλεύεις να τη δεις,
τους πόθους μας ν’ αράζουν σ’ ακρογιάλι
και την ειρήνη ανάμεσά μας να χαρείς.

Μήπως όμως αυτή η λαϊκή εξύμνηση αφορά μόνο τα αναγνώσματα της παιδικής ηλικίας;

Πολυσέβαστέ μας πατέρα, δάσκαλε κι οδηγητή, (…)
η υποστήριξη που βρίσκει το κίνημά μας από τη σοβιετική ένωση, τις λδ, όλα τα κκ και την προοδευτική ανθρωπότητα, έχουν πείσει το λαό μας ότι ο μεγάλος στάλιν είναι και μαζί μας, γιατί ο αγώνας είναι δίκαιος κι αυτό αποτελεί την πιο γρανιτένια εγγύηση και στερεώνει ακλόνητα την πίστη μας ότι παρ’ όλες τις δυσκολίες και τα εμπόδια, η τελική νίκη θάναι δική μας.
Γιατί όπου ΣΤΑΛΙΝ εκεί και ΝΙΚΗ.
Ζήτω ο καλύτερος φίλος και δάσκαλός μας, αρχηγός των εργαζομένων όλου του κόσμου, ο στάλιν.

Μήνυμα της 3ης συνδιάσκεψης του κκε –αυτή που ασχολήθηκε με τα πρώτα συμπεράσματα από τον «εμφύλιο» και εκκαθάρισε βαφειάδη και παρτσαλίδη. Η παραπομπή της μποντίλα είναι σε μια έκδοση του 88’ από το γλάρο. Θα ψάξω να δω αν υπάρχει και στην καινούρια από τη σύγχρονη εποχή.

Είναι ανόητο να πιστεύει κανείς ότι η προσωπολατρία έρχεται κατά παραγγελία από έναν ηγέτη. Οι λαοί της σοβιετίας κατέβασαν το θεό τους από τον ουρανό στη γη κι έπαιρναν δύναμη για να κάνουν θαύματα, σαν την αντιφασιστική νίκη, που ήταν τόσο σημαντική, όσο κι ο πανθεϊσμός του σπινόζα από φιλοσοφική άποψη.

Η προσωπολατρία έχει να κάνει με το επίπεδο της συνείδησης ενός λαού και για την εποχή που μιλάμε ήταν περίπου αναπόφευκτη. Ένας άλλος ήρωας του σύντομου εικοστού αιώνα των επαναστάσεων, ο γκεβάρα, απέφευγε συστηματικά τέτοιες εκδηλώσεις λατρείας. Κάτι που δεν απέτρεψε ωστόσο τους χωρικούς της κούβας να τον λατρεύουν σα θεό μετά θάνατον και να πιστεύουν ότι έχει αναστηθεί και βρίσκεται σε κάποια βουνοκορφή της σιέρα μαέστρα. Όταν εξαντλούνται οι ελπίδες στον πραγματικό κόσμο, μόνο η μεταφυσική μπορεί να δώσει άμεση διέξοδο.

Το ζήτημα είναι αν ο ηγέτης καλλιεργεί επίτηδες αυτές τις τάσεις ή φροντίζει για την εξάλειψή τους. Η μποντίλα παραθέτει δύο ενδεικτικά αποσπάσματα από κείμενα του στάλιν. Το ένα είναι απάντηση στην επιστολή ενός κομματικού μέλους.

Μιλάτε για αφοσίωσή σας σε μένα. Μπορεί να σας ξέφυγε αυτή η φράση. Μπορεί.. Αν όμως δεν είναι μια τυχαία φράση, θα σας συμβούλευα να πετάξτε στο καλάθι των αχρήστων την αρχή της αφοσίωσης σε πρόσωπα, δεν είναι κάτι το μπολσεβίκικο. Μη συγχέετε την αφοσίωση στην εργατική τάξη το κόμμα της, το κράτος της με αυτό το ευτελές κι άχρηστο διανοουμενίστικο μπιχλιμπίδι.

Το δεύτερο είναι προς τους συγγραφείς των αφηγήσεων για τα παιδικά του χρόνια.
Τάσσομαι κατά. Το βιβλίο έχει την τάση να εμφυτεύσει στη συνείδηση των παιδιών τη λατρεία των αρχηγών, των αναμάρτητων ηρώων. Αυτή είναι επικίνδυνη, εσέρικη θεωρία. Οι μπολσεβίκοι απαντούν ότι ο λαός φτιάχνει τους ήρωες. Σας συμβουλεύω να κάψετε το βιβλίο αυτό (φλεβάρης 38’).

Η μποντίλα πάντως δεν ξεχνά να συμπληρώσει ότι αυτή ήταν η εικόνα στα επίσημα γραπτά του για να συντηρήσει το μύθο του σεμνού ηγέτη, ενώ στην πραγματικότητα επέτρεπε τέτοιες καταστάσεις και ενίοτε τις υποδαύλιζε.

Ομολογώ πως δεν ήταν πολύ έξυπνο να ανοίξω στο τέλος ενός τόσο μεγάλου κειμένου το –ακόμα πιο μεγάλο- θέμα της προσωπολατρίας. Θα πω απλώς κάτι τελευταίο υπαινικτικά, αντί επιλόγου.

Στη ζωή του ο καθένας από εμάς έχει δεχτεί κατά καιρούς διάφορα κοπλιμέντα που τον έφεραν σε αμηχανία. Ο κανόνας λέει ότι τα πιο εγκωμιαστικά ήρθαν από αυτούς που τελικά δεν τα πίστευαν. Σκεφτείτε το, ο καθένας για τον εαυτό του, κι ύστερα κάντε και τις απαραίτητες προεκτάσεις στο θέμα μας.

Κύριλλε ελέησον

Η κε του μπλοκ κράτησε στο ψυγείο την ανταπόκριση της βιργινίας ρίχτερ για την εκδήλωση με τον κύριλλο για τους διανοούμενους και τώρα που οι συνθήκες ωρίμασαν κι η ζέστη χτυπάει κόκκινο, την προσφέρει δροσερό πιάτο στους σφους αναγνώστες.
Το κείμενο αυτό είναι άρθρο συνεργάτη μας κι ως εκ τούτου απηχεί προσωπικές λατρευτικές απόψεις και πεποιθήσεις της συγγραφέα του που βρίσκεται στα πρόθυρα της προσωπολατρίας. Κάποια σκόρπια σχόλια της κε του μπλοκ εντός του κειμένου βρίσκονται εντός αγκύλης και σε πλάγια γραφή για να ξεχωρίζουν και να διαχωρίζουν τη θέση της.

ΚΥΡΙΛΛΕ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑ ΑΠΟΓΕΙΩΣΕ ΜΑΣ

Έτρεχα να φτάσω στην σύγχρονη εποχή, εκεί στην Θεμιστοκλέους πήγε να με φάει άδικα μια TDM κι όχι τίποτα άλλο αλλά θα πήγαινα χωρίς να έχω απολαύσει τον Κύριλλο από κοντά. Μια φορά τον είχα ακούσει (τηλε) και ήταν έρωτας με το πρώτο άκουσμα. “Τι είπε ο άνθρωπος!”
{Η πίστη σου σέσωκέ σε!. Προς το παρόν ο παπασταύρου αναφέρεται ως θνητός –τι είπε ο άνθρωπος- αλλά σύντομα η βιργινία θα εγκαταλείψει το μονοφυσιτισμό και θα ανακαλύψει τη θεία φύση Του}

Πέρα από την επιθυμία μου να τον ακούσω, έπρεπε να κάνω και την ανταπόκριση για τους συντρόφους Θεσσαλονικείς, που ελπίζω να την έχουν διαβάσει την ΚΟΜΕΠ 3/2010 γιατί εγώ θα γράψω τα εκτός αυτής {τη διαβάσαμε}. Λοιπόν για να εξηγήσω , ο Κύριλλος Παπασταύρου, υπεύθυνος της ΙΕ της ΚΕ του ΚΚΕ, θα μιλούσε σε εκδήλωση της Κ.Ο Δικηγόρων (!) για το άρθρο της Ελενης Μπελλου “Η σχέση της διανόησης με το Κόμμα”.

Μαζευτήκαμε σιγά-σιγά, 4-5 οι κάτω των 30 ήτανε, και οι περισσότεροι άνω των 65! Σκεφτόμουν εγώ, ρε τι ξύλο θα χουν φάει. Δυο σύντροφοι πιο πέρα συζητούσαν για την αντισυνταγματικότητα του Μνημονίου και λέγανε κάτι για παραγράφους κι εδάφια (εγώ δεν ξέρω, βοσκούσα τα πρόβατα εκεί κάτω).

Άρχισε ο ΘΕΟΣ (εντάξει απολίθωμα είμαι λίγο biased) και κρεμόμασταν από τα χείλη του.
{Μου το εξήγησε κι από κοντά τι είναι αυτό το biased, αλλά δεν το συγκράτησα. Ο νοών νοείτω}.
Σκοπός είπε του άρθρου είναι να διερευνήσει 3 πράγματα.
Το δύσκολο πρόβλημα της σχέσης των διαφόρων τμημάτων που εντάσσονται στην πνευματική εργασία με την εργατική τάξη
Την συμμαχία της ε.τ. με τους διανοούμενους που δεν εντάσσονται σε αυτήν
Πως συντάσσεται η δουλειά των κομμουνιστών διανοούμενων στην υπόθεση του ΚΚ.
Ας τα πιάσουμε λοιπόν ένα-ένα όπως τα έπιασε και ο ΘΕΟΣ.

1.Τα τελευταία χρόνια έχουν συντελεστεί αλλαγές που αφορούν τους εργαζόμενους της πνευματικής εργασίας. Παλιά ήταν κυρίως κρατικοί λειτουργοί ή αυτοαπασχολούμενοι.
Τώρα μια χούφτα χιόνι δηλαδή όλο και περισσότερα τμήματα εντάσσονται στην μισθωτή εργασία (εκεί πάνω άρχισα να κουνιέμαι εντόνως στην θέση μου, γιατί έλεγα από μέσα μου σαν ξόρκι -αχ που σαι νιότη που ‘λεγες πως θα γινόμουν άλλος- δεν έπιασε όμως γιατί συνέχιζε να παίρνει η διευθύντριά μου στο κινητό και όχι ο KANDEL).

Ανέφερε όλο και περισσότερους κλάδους που οργανώνονται με καπιταλιστική ιδιοκτησία (παροχή νομικών, ιατρικών, επιστημονικών υπηρεσιών), η οποία οργάνωση είναι αντιφατική ως προς την συνειδητοποίηση αυτών των τμημάτων των μεταβολών της κοινωνικής τους ένταξης.

Άνοιγμα παρένθεσης. Πάω σε συναδέλφισσα,
–Πάρε συναδέλφισσα το φυλλάδιο, αύριο έχουμε απεργία.
–Τι απεργία, έχω να τελειώσω την τάδε μελέτη.
–Τι να τελειώσεις την μελέτη, εδώ τελειώνουν την ζωή σου
–Ναι αλλά εγώ είμαι επιστήμονας
–Ναι αλλά εσύ παίρνεις 900 ευρώ
–Ναι αλλά μόλις πάρω την αύξηση, αφού θα δουν ότι κάνω reports στις 3 το βράδυ Κυριακής θα δεις τι μισθό θα μου δώσουν
Τίτλος Κατερίνα Τάδε, ΒΑ, Msc, άνιωθη. Κλείνει η παρένθεση.

2.Ενω παλιότερα η διανόηση απολάμβανε προνόμια που την έφερναν πιο κοντά στην αστική τάξη, πλέον συντελούνται συνθήκες που τείνουν να αποσταθεροποιήσουν αυτήν την σχέση.
Μισθωτά τμήματα της διανόησης εντάσσονται με όλο και χειρότερους όρους στην αγορά εργασίας (ρε μήπως να το βγάλω το διδακτορικό, κανένας δεν με παίρνει), ενώ μικραίνει συνεχώς το ποσοστό που εντάσσεται στην κρατική υπαλληλία (πάλι δεν πέρασα ΑΣΕΠ, το κέρατο μου). Άρα πλησιάζουν στην εργατική τάξη.
Βέβαια η ένταξη αυτή γίνεται με μικροαστικούς όρους, άρα είναι ευάλωτοι σε ρεφορμιστικά και οπορτουνιστικά ρεύματα -δεξιός τε και αριστερός - (νιαρ, νιουρ και ξύριζα, καθώς και το απόλυτο κόμμα της διανόησης ΔΗΑΝ)

Βέβαια εδώ έρχεται και η απόλυτη ατάκα “Η παρέμβαση του ΚΚ δεν μπορεί να έχει σχέση μόνο με την οικονομική σχέση («ένταξη στην καπ. παραγωγή αλλά και τον ρόλο της διανόησης στην βάση και το εποικοδόμημα» -φςςςςςς τι ειπεεεεε!!! Να πάω να το πω στον ξάδερφο μου, που έκανε 10 χρόνια να περάσει και να τελειώσει το πανεπιστήμιο με αντιγραφή και τώρα το παίζει μεγάλος επιστήμονας!!!!)

3.Το πιο μεγάλο θέμα ήταν το 3ο. Ο ρόλος του κομμουνιστή επιστήμονα (ρε μήπως να το κάνω το διδακτορικό?)
Είναι δύσκολη η ένταξη της επιστημονικής εργασίας στα πλαίσια του ΚΚ. Το πανεπιστήμιο σήμερα δεν μπορεί ΟΥΤΕ και θέλει να στηρίξει μια μαρξιστική εργασία, τον μαρξιστικό τρόπο σκέψης, αλλά αξιοποιεί την λεγόμενη μαρξίζουσα σκέψη, ενσωματώνοντας στην δουλειά του τον αναθεωρημένο μαρξισμό.

Ανοίγει παρένθεση. Η μικρή Βιργινία πριν ανακαλύψει τι είναι ο μαρξισμός, συνομιλεί με τον καθηγητή της.
–Κα Καθηγητά, το πείραμα έδειξε το αντίθετο από αυτό που προτείνουμε
–Αποκλείεται κάντο πάλι.
–Μα είναι η τρίτη φορά που το κάνω με στατιστικά σημαντικό αποτέλεσμα και είναι αυτό.
–Δεν γίνεται να πούμε αυτό, μετά δεν θα μας ξαναδώσουν χρηματοδότηση.
–Ναι αλλά αυτό είναι η αλήθεια
–Η αλήθεια δεν είναι μία (!!!!!!!!!!αυτό θα πει επιστήμων-αγνωστικιστής)
Κλείνει η παρένθεση.

Εδώ ο Κύριλλος έπιασε το νόημα της “θυσίας” του επιστήμονα. Ο εργάτης που απεργεί μπορεί να χάσει την δουλειά του, αλλά τον βοηθάει το ταξικό του ένστικτο. Για να μπορεί να κάνει το ίδιο ένας επιστήμονας, όχι μόνο να απεργήσει, αλλά να μη δημοσιεύσει ένα αντιμαρξιστικό άρθρο, πρέπει να έχει βαθιά γνώση του μαρξισμού-λενινισμού. Να είναι έτοιμος να καθυστερήσει 3-4 χρόνια να τελειώσει, και να είναι έτοιμος ότι μπορεί να μην πάρει ποτέ θέση στο πανεπιστήμιο (κοίτα να δεις, εγώ τα ήξερα από πριν!)

Το Κόμμα πρέπει να προσανατολίζεται και στους νέους χώρους που υπάρχουν επιστήμονες οι οποίοι θα στρατεύονται κάτω από την ταξική πάλη, ώστε να απεξαρτητοποιηθεί η σοσιαλιστική οικοδόμηση από τους αστούς ειδικούς. Είναι βασικό λοιπόν για το κόμμα η στρατολόγηση νέων επιστημόνων στα πλαίσια της μισθωτής εργασίας. (Θα πάω να το κάνω το διδακτορικό!)
{Το «απεξαρτητοποιηθεί» μπορεί να κατανοηθεί ως κάτι ανάμεσα στο «ανεξαρτητοποιηθεί» και το «απεξαρτηθεί», συνδυάζοντας και τις δύο έννοιες. Αν και αδόκιμος νεολογισμός, μου άρεσε και τον διατήρησα στο τελικό κείμενο}.

Στις συνθήκες που έρχονται θα είναι πολύ μεγάλος και ο ρόλος των κομμουνιστών επιστημόνων.
Εδώ ο Κύριλλος μας είπε μια πραγματική ιστορία. Καθηγητής “διέταξε” τον διδακτορικό του να γράψει εργασία για τον αντιμαρξιστικο τρόπο δράσης του ΚΚΕ, και του είπε ότι κριτήριο για την λήψη του διδακτορικού διπλώματος θα είναι η διαγραφή του από το Κόμμα.
Αλήθεια? Τραβηγμένο? Θα το κρίνει η ιστορία. (μπα άστο το διδακτορικό)

Όπως και να χει, το Κόμμα πρέπει να έχει ποδιά σε κάθε κάθε ΚΑΘΕ χώρο δουλειάς ώστε να μπορεί να συσπειρώνει της μάζες, να τις καθοδηγεί, ώστε να αντιδράσουν στις συνθήκες που έρχονται.

Για το Σφυροδρέπανο, ανταποκρίτρια Βιργινία Ρίχτερ (ερωτευμένη με τον Κύριλλο)

Η κε του μπλοκ γνωστοποιεί στους επίδοξους σχολιαστές του κειμένου ότι η ανταποκρίτρια βιργινία βρίσκεται σε διακοπές για να ξεπεράσει τον έρωτά της –εκτός κι αν τον έπεισε να την ακολουθήσει- και δε θα μπορεί να απαντήσει άμεσα στα σχόλιά της. Ίσως όμως μπορεί να το κάνει στη θέση της ο μονίμως ερωτευμένος –όχι απαραίτητα με τον κύριλλο- κομμουνάρος ουγκ-ουγκ που παρακολούθησε κι αυτός την εκδήλωση.

Ενδιαφέρον άρθρο για τη διανόηση -με αφορμή την περίπτωση του αϊνστάιν- με καλές παραπομπές στους κλασικούς είχε και το τελευταίο πριν. Ωστόσο η κε του μπλοκ θεωρεί πως το καλύτερο κείμενο που έχει διαβάσει για τη διανόηση είναι το σχετικό βιβλίο του ρούση, το τελευταίο πριν τα σπάσει στο κόμμα με ευχαριστίες στον πρόλογο προς την αλέκα και αναφορά στο 17ο συνέδριο. Στο ίδιο βιβλίο βρίσκει κι ο σκαμπαρδώνης τον αυτοπροσδιορισμό του ρούση ως μικροαστού διανοούμενου που τον χρησιμοποίησε και στον περιβόητο προσυνεδριακό.
Συλλεκτικό από κάθε άποψη..

Υγ: από την επόμενη ανάρτηση η κε του μπλοκ αρχίζει εκτενές αφιέρωμα στα όσα έζησε κατά την παραμονή της στην τουρκία. Υπομονή..