Τρελ(εν)ίτσα - Όχι σε όλα τα ναρκωτικά

Είσαι μανάρι μου αλειμμένη με μπριγιόλ

Κι από ρεμπέτισσα το παίζεις ροκ εντ ρολ

Και νινανάι, ώπα γιάβρουμ και αμάν

Ακούς Βιτάλη, Σούκα και Duran Duran

Όσοι άκουσαν και ξέρουν από πρώτο χέρι τι έγινε, θέλουν απλώς να τα ξεχάσουν. Ενώ οι υπόλοιποι τους βάζουν να τα διηγηθούν ξανά από την αρχή, να μάθουν τις γαργαλιστικές λεπτομέρειες, πώς και τι. Αλλά ας αφήσουμε τα πικάντικα για το τέλος, γιατί εκκρεμεί από χτες η παρουσίαση της Διεθνούπολης και μια δική μου παράλειψη (που πρόλαβε ο Ζούκοφ να τη συμπληρώσει), για τη νέα, διατροφική πατέντα της οργάνωσης με τα γλυκά-κεϊκάκια και την ποικιλία γεύσεων: μήλο, καραμέλα, σοκολάτα, φρούτα του δάσους.

Πάμε τώρα στο γαλατικό χωριό της Διεθνούπολης, που φέτος είχε ως πιο εξωτικές παρουσίες τη Σρι Λάνκα, η οποία κουβαλά νωπά τα σημάδια ενός εμφύλιου ή μάλλον ενός φυλετικού πολέμου, και του Πακιστάν, που είχε διαμορφώσει τον πάγκο του σαν έκθεση με γελοιογραφίες Ευρωπαίων σκιτσογράφων, στο ίδιο πνεύμα με τον Παλαιστίνιο σύντροφο, που είχε αποκλειστικά παλαιστινιακά μαντίλια αλά Αραφάτ. Οι Βέλγοι ήταν δίπλα στους Γάλλους κι είχαν μια μπλούζα με τον Τσε Γκεβάρα (που τράβηξε το ενδιαφέρον λόγω της ημέρας και της χτεσινής επετείου) και το λογοπαίγνιο CHENGE the WORLD. Αλλά κι ένα βιβλιαράκι με τον τίτλο Primere A Gauche, πρώτα στα Αριστερά, όπου έλειπε μόνο η φορά (μα αφού είπαμε προς τα αριστερά).

Οι μόνες αποστολές που προέρχονταν από την ίδια (περίπου) χώρα, ήταν οι δύο ισπανικές, που απέφυγαν να καθίσουν κοντά, αν και θα είχε, νομίζω, αρκετό ενδιαφέρον μια συζήτηση με τις θέσεις τους για την ανεξαρτησία της Καταλονίας και άλλων αυτόνομων κοινοτήτων. Δίπλα στους Ισπανούς ήταν η νεολαία του ΚΚ Πορτογαλίας, που μας απογοήτευσε με την πρόσφατη στροφή του και την επιλογή να συμμαχήσει σε κυβερνητικό επίπεδο μάλιστα με το αντίστοιχο Πασοκ. Και φανταζόμουν τους συντρόφους να περνάνε ομαδικά μπροστά απ’ τον Πορτογάλο, να τον καρφώνουν στα μάτια και να το ρωτάνε με ειλικρινή απορία: γιατί;

Είναι τρελοί αυτοί οι Ίβηρες –όπως έχει αποφανθεί ο σφος Οβελίξ.

Αντικειμενικά πάντως το μεγαλύτερο ενδιαφέρον τραβούσε ο Σύριος σύντροφος που ήρθε από τη Δαμασκό και εξηγούσε πως στην πρωτεύουσα η ζωή κυλά ομαλά κι ειρηνικά –χωρίς να κοιτά τις δικές μας ανησυχίες. Ενώ στο τραπεζάκι του είχε ένα διαφημιστικό φυλλάδιο του Συριακού κράτους, που καλούσε τον αναγνώστη να ταξιδέψει εκεί, ανακαλύπτοντας τις ομορφιές της χώρας. Πάμε;

Δε συγκράτησα μόνο σε ποιο από τα δύο Συριακά ΚΚ ανήκει, αν και δε νομίζω πως έχει και ιδιαίτερη σημασία, καθώς οι μεταξύ τους διαφορές είναι κυρίως ιστορικές (σε σχέση με την Περεστρόικα!) και δευτερεύουσες.

Στις ενδιαφέρουσες παρουσίες συγκαταλέγονται ασφαλώς κι οι σύντροφοι Κέκροπες (από τη νεολαία του ρωσικού ΚΕΚΡ), που αγνοούσαν δυστυχώς, όπως φάνηκε, ότι βρισκόμαστε (κατά τον Πετρόπουλο) σε οξύτατη ιδεολογική σύγκρουση, και αν δεν το καταλαβαίνουν, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα. Αν και ένας σφος λέει πως αυτά είναι ερωτικά, ενδοκομμουνιστικά καβγαδάκια και θα τα λύσουμε μεταξύ μας, με φιλιά (με τους Ρώσους, όχι με τον Πετρόπουλο).

Δίπλα τους ήταν η Γεωργιανή αποστολή, που σε μια μάλλον απρόβλεπτη κίνηση, έξω από τα καθιερωμένα, είχαν γεμίσει τον πάγκο τους με αφίσες και υλικά για το Στάλιν! Ποιος να το ‘λεγε...

Απ’ τις πραμάτειες με τα αναμνηστικά και τις καινούριες κολεξιόν των αδελφών κομμάτων, ξεχώρισαν τα μαντίλια διάφορων αποστολών, οι άπειρες κονκάρδες των Γιούγκων, που έχουν αναγάγει το θέμα σε επιστήμη και τα μπλουζάκια των Ιταλών. Πχ αυτό με το Γιασίν, τη μαύρη αράχνη του σοβιετικού ποδοσφαίρου, όπου όμως το μεγαλύτερο μέγεθος ήταν το Medium. Εντάξει! Είναι γνωστό το κόλλημα των Ιταλών παικτών με τις κολλητές φανέλες, για να νιώθουμε μειονεκτικά και να αποκτήσουμε κόμπλεξ εμείς οι εύσωμοι, αλλά όχι να το ξεφτιλίσουμε κιόλας. Μα μίντιουμ; Αλήθεια τώρα;

Απέναντι από αυτά τα περίπτερα, πιάνοντας σχεδόν όσο χώρο όλοι οι υπόλοιποι μαζί, ήταν ο ελληνοκουβανικός σύνδεσμος, που γίνεται περιζήτητος για το μπαράκι του με τα φτηνά κοκτέιλ, ή μήπως για την μπριγάδα του; Εντάξει, στην τελική δεν μπαίνουν αντιπαραθετικά το ένα προς το άλλο. Και πώς το φέραμε από εδώ, το φέραμε από εκεί, πάλι απομονωμένοι ήταν οι Κουβανοί σύντροφοι από τα άλλα περίπτερα. Προσωπικά θα περίμενα ίσως κάποια εκδήλωση και για τον Τσε, μέρα που ήταν, αλλά μάλλον αυτό το Φεστιβάλ στήθηκε κάπως εσπευσμένα, για να προβλεφτεί κάτι τέτοιο.

Περνάμε τώρα στα της δεύτερης μέρας, που ήταν κομμάτι επεισοδιακή και βάλθηκε να διαψεύσει τη ρετσινιά της άχρωμης μεταβατικής γέφυρας (μεταξύ πρώτης και τρίτης).

Πρώτη σύντομη στάση στον παιδότοπο και την παράσταση «ο Καραγκιόζης δάσκαλος», όπου είναι ζήτημα αν η κοσμοσυρροή οφειλόταν κυρίως στα μικρά παιδιά, που ούτως ή άλλως δυσκολεύονται να παρακολουθήσουν αν δεν έχουν φτάσει μια κάποια ηλικία, ή στα μεγαλύτερα που αναπολούν τα δικά τους παιδικά χρόνια.

Συνέχεια με τη λαϊκή σκηνή και τη συζήτηση για το συσχετισμό στην Ελλάδα και διεθνώς, με το Μάκη Παπαδόπουλο, που μάζεψε ομολογουμένως πολύ κόσμο (και ερωτήσεις στο τέλος), όπως και ο Παφίλης την προηγούμενη μέρα εξάλλου. Ο Μάκης Παπ, συνηθισμένος ίσως από τις θυελλώδεις συνελεύσεις του ΣΜΤ, φώναζε με πάθος στο μικρόφωνο –που δεν ήταν απαραίτητο μάλλον- και έπιασε, υπό πίεση χρόνου, πολλά και διάφορα, που μπορείτε να τα παρακολουθήσετε στο βίντεο του 902 –ξέχασε να πιάσει όμως ένα εύστοχο ερώτημα για την εκλογική πτώση στα μεγάλα αστικά κέντρα, σε αντίθεση με την επαρχία.

Προσωπικά ξεχώρισα ένα σημείο όπου διηγήθηκε ένα επεισόδιο από την επαναστατική Ρωσία του 1920 και μια συζήτηση των μπολσεβίκων για τις προσαρτήσεις, μες στη φωτιά του πολέμου, όπου η διήγηση, προς στιγμήν, σε έκανε να πιστέψεις πως ήταν κι αυτός εκεί και μας τα διηγούνταν σαν αυτόπτης μάρτυρας, που τα είχε ζήσει από πρώτο χέρι. Γυρνάει λοιπόν ο Λένιν και τους λέει πως αν τους επιτεθούν ενιαία και συντονισμένα οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, δεν μπορούν να αντιπαρατάξουν παρά μόνο το ένα εκατοστό του στρατού, που απαιτείται για την απόκρουση της επίθεσης. Κι ότι θα μπορούσαν να παίξουν πχ με τον ανταγωνισμό μεταξύ Ιαπωνίας και ΗΠΑ για τη χερσόνησο της Καμτσάτκας, για να διασπάσουν το ενιαίο μέτωπο του αντιπάλου.

Το ηθικό δίδαγμα είναι πως σαφώς και μπορούμε να αξιοποιούμε τις αντιθέσεις του αντίπαλου στρατοπέδου, που δε μας αφήνουν αδιάφορους, αρκεί αυτό να γίνεται με κάποιες αρχές, να μην υποτάξουμε το λαό κάτω από ξένες σημαίες, κτλ. Και βάση αυτών, αρχίσαμε μια σειρά συνειρμούς για το ιμπεριαλιστικόμετρο, την μπροσούρα περί «δικαίων και άδικων βομβών», ένα σύνθημα για τον συσχετισμό, που «δεν είναι εκλογικός, θα είναι κατακόκκινος και κοινωνικός», μια φράση του Παπαδόπουλου για τα χρόνια που οι δυτικοί απορούσαν «τι μαθαίνει ο Ιβάν που δε μαθαίνει ο Τζόνι», και το καίριο ερώτημα τι θα γίνει στην περίπτωση μιας απότομης, περαιτέρω όξυνσης των αντιθέσεων και μιας γενικευμένης πολεμικής σύρραξης μεταξύ του ευρωνατοϊκού στρατοπέδου και των αντιπάλων του. Αυτός θα είναι ιμπεριαλιστικός πόλεμος ή μήπως θα έπρεπε να ταχθούμε με την πιο αδύναμη ή τη λιγότερο επιθετική πλευρά;

Κι ύστερα, ύστερα, τα ύστερα του κόσμου...

Βγαίνει λοιπόν η Βιτάλη, λέει στη μέση της συναυλίας για ξεκάρφωμα «να μη φαγωθούμε μεταξύ μας», και στο καπάκι μας «ζεσταίνει» και μας προϊδεάζει για ό,τι θα ακολουθούσε με ένα ανέκδοτο, που (χα-χα-χα), ακόμα κρατάμε την κοιλιά μας (χο-χο), γιατί ήταν λέει ο Λένιν, που ξύπνησε από τον αιώνιο ύπνο του και ήθελε να μιλήσει δέκα λεπτά στον κόσμο (ι-χι-χι), αλλά του έκοψαν τα τρία κι έμειναν τέσσερα (έτσι το υπολόγισε η Βιτάλη), χα-χα, και όλο του έκοβαν, τρία λεπτά, δύο λεπτά, οπότε του λένε «πατερούλη» (όχι, άλλος είναι ο «πατερούλης», αλλά μην κολλάς σε λεπτομέρεις, είναι ανεκδοτάρα, χα-χα) «έχεις μόνο 15 δεύτερα», και τότε βγαίνε ο Λένιν (ωχ-καινούριο συκώτι θα κάνουμε) και λέει: «σύντροφοι, με συγχωρείτε».

Λολ ρε Ελένη, εσύ και τα ωραία σου. Ούτε ο Μουζουράκης δεν τα λέει τόσο νόστιμα.

Αλλά τις καλύτερες ατάκες δεν τις είχαμε ακούσει ακόμα (όπως θα έλεγε και ο Χικμέτ, που ήταν κατά κάποιον τρόπο, το τιμώμενο πρόσωπο του Φεστιβάλ). Στο επόμενο λογίδριο της η Ελένη, μας είπε χωρίς αιτία κι αφορμή πως «ψήφισα μια φορά Ανδρέα Παπανδρέου, δυο φορές Ανδρέα Παπανδρέου» (λες, τρεις και η κακή του μέρα, όπως είπε και ο ΓΓ, κάπου θα έβαλε μυαλό, αλλά όχι) «τρεις φορές Ανδρέα Παπανδρέου», μετά ψήφισε τον Τσίπρα αλλά στις τελευταίες εκλογές ήταν «στους απόντες», όχι του Γραμματικού, εννοεί σε αυτούς που απείχαν. «Τον Τσίπρα όμως τον αγαπάμε, πρέπει να τον πιέσουμε να κάνει καλά πράγματα, κι η Ζωή βέβαια είναι καλή, αγωνίστρια, την εκτιμώ πολύ»!!!

Επειδή αυτά δε νομίζω να ανέβουν κάπου καταγραμμένα, τα γράφω από μνήμης, και όπως περίπου τα θυμάμαι, χωρίς να αλλοιώνω πάντως το γενικό νόημα.

Ένας σφος είπε πως μάλλον μπέρδεψε τα Φεστιβάλ και νόμιζε πως είναι στου Σύριζα. Μια σφισσα είπε, μεταξύ σοβαρού και αστείου, πως μπορεί να ξανάρχισε τα ναρκωτικά. Και να φανταστείς πως εμείς λέγαμε πάλι καλά που δεν ήρθε ο Νταλάρας, ο τρίτος από το φετινό μουσικό σχήμα, που πόσο χειρότερα μπορεί να τα έκανε δηλαδή;

Η Γλυκερία βγήκε μετά για το κλείσιμο και πήγε κάπως να το μαζέψει, «καλή δύναμη στην Κνε» (ε δεν της χρειάζεται, με αυτά που ακούμε;), για να συμπληρώσει η Βιτάλη «γεια σας σύντροφοι». Ε όχι ρε Ελένη, αν έχεις τέτοιους «συντρόφους» τι τους θέλεις τους εχθρούς. Κάποιοι σφοι (χωρίς εισαγωγικά) λένε πως άκουσαν τη Γλυκερία να λέει κάτι σαν «καμία ευκαιρία στον Τσίπρα», αλλά δεν το επιβεβαιώνω, γιατί είχαν πάρει φωτιά γύρω μου τα κινητά για την απαραίτητη ενημέρωση (αν και εφόσον έβρισκαν σήμα δηλαδή).

Οι σφοι φρόντισαν να φύγει από το χώρο η Βιτάλη, χωρίς τυχόν προβλήματα, από κάποιο δικό μας οξύθυμο, που θα πήγαινε να ζητήσει τα ρέστα, αλλά έδωσαν απάντηση στο τέλος της συναυλίας, όπου αντί για το κλασικό μήνυμα «41^ο Φεστιβάλ Κνε-Οδηγητή, κτλ) από τα μεγάφωνα, ακούστηκε ένας σφος να λέει: «Σύντροφοι υπάρχουν και τα απρόοπτα, κάποιοι έρχονται και δε σέβονται, συνεχίζουμε στο δρόμο που χαράξαμε και διασκεδάζουμε», για να το επαναλάβει αργότερα, δύο φορές, με τα ίδια περίπου λόγια.

Επειδή όμως η ανάρτηση έχει ξεφύγει ήδη σε έκταση, κλείνουμε εδώ το δεύτερο μέρος κι αφήνουμε τα υπόλοιπα να εκκρεμούν για το αυριανό σημείωμα. Αντί επιλόγου ή κάποιου άλλου σχολίου, σημειώνω απλώς πως οι στίχοι στην αρχή του κειμένου, που κολλάνε γάντι με την περίπτωση, είναι από τραγούδι του Μπουλά και του Γιοκαρίνη, που ακούστηκε στην επόμενη συναυλία, στην κεντρική σκηνή.

Αλλάξανε τα γούστα σου

Και μπέρδεψες τα μπούτια σου

Και φέρεσαι αλλόκοτα...

Κιθαρίστας ή ντράμερ

Την ουσία των διάφορων κυβερνητικών ανασχηματισμών την έχει περιγράψει πολύ καλά εδώ και πολλά χρόνια ο τζίμης πανούσης με την ορχήστρα του: θα ‘ρθει ο τάδε από τα τύμπανα στη θέση του δείνα στα πλήκτρα, κι ο δείνα από τα πλήκτρα θα πάει στα τύμπανα. Σε μια εκδοχή του σκετς, αν θυμάμαι καλά, ο τάδε ή ο δείνα λέγεται βαγγέλης. Η διαφορά είναι πως ο βαγγέλης αυτής της κυβέρνησης έμεινε αμετακίνητος στο υπεξ (και πώς να τον κουνήσουν άλλωστε) κι ως αντιπρόεδρος του γκουβέρνου, για το κύκνειο άσμα του, κι άφησε δίπλα του άλλους μπαγλαμάδες και τρομπ(έτ)ες να πλακώνονται διεκδικώντας θέση ή την αναβάθμισή τους στην ορχήστρα.

Θυμάμαι επίσης τον άβερελ να μου λέει για τους αλλεπάλληλους ανασχηματισμούς στα χρόνια της αλλαγής, που μόνο τη δεύτερη τετραετία πρέπει να είχαν φτάσει σε διψήφιο νούμερο, και τον ανδρέα που σε μια συνέντευξη, για λόγους γοήτρου ίσως, είχε πει ότι δεν πρόκειται για ανασχηματισμό αλλά για αναδόμηση –sic- της κυβέρνησης. Εκτός και αν αυτό ήταν κάποια ατάκα του χάρρυ κλυνν. Που είχε πάρει στο ψιλό το πασόκ και τις συνεχείς αλλαγές του κυβερνητικού σχήματος και στο δίσκο του «ραντεβού με την εισαγγελία», στον απόηχο του σκανδάλου κοσκωτά, είχε σχολιάσει το θέμα με την ατάκα: «εντάξει, τόσους ανασχηματισμούς έχει κάνει ο ανδρέας, ποιον άλλο να βάλει δηλ στην κυβέρνηση: τον ντέταρι;»

Ο ανασχηματισμός είναι πάντα μια καλή ευκαιρία να γελάσεις και να κλάψεις μαζί για αυτούς που μένουν κι αυτούς που φεύγουν, να θυμηθείς το ομώνυμο τραγούδι του πουλιόπουλου και ότι δεν πρέπει να τον συγχέεις με εκείνο τον παλιό τροτσκιστή, τον πουλόπουλο: ή μήπως ανάποδα;

Μπορείς να αποτιμήσεις την αλλαγή φασιστικής φρουράς στο υπουργείο υγείας και να αναρωτηθείς: πόσο πιο συχνά θα βλέπουμε το βορίδη στην ανατροπή, τώρα που έγινε υπουργός; Δεν αποτελεί μια προσωπική δικαίωση για τον πρετεντέρη, ή μήπως έχει βάλει καινούριο στόχο να τον κάνει αρχηγό της νδ και πρωθυπουργό; Θα απαλλαγούμε τουλάχιστον από τις συχνές εμφανίσεις του άδωνη που έχει πιάσει καθημερινό στασίδι στα τηλεοπτικά πάνελ; Λες αυτόν να τον είχαν ειδοποιήσει από πριν και γι’ αυτό να έβαζε με τόση άνεση στοίχημα το υπουργείο του για την πρωτιά της νδ στις ευρωεκλογές;

Μπορούμε επίσης να θαυμάσουμε την πολιτική ανιδιοτέλεια του ανδρέα λοβέρδου, που κινήθηκε καθαρά στη βάση ιδανικών κι αμετακίνητων αρχών, κι όχι απλά για να πάρει ένα υπουργείο. Να απορήσουμε με την πολιτική ευφυΐα όχι του βασίλη κικίλια, αλλά αυτών που τον επέλεξαν για αυτή τη θέση, εκτός κι αν περιέχει κάποιο συμβολισμό για το επίπεδο του μέσου μπαλούρδου, οπότε πρόκειται για μια ευφυέστατη, μες στην ηλιθιότητά της, κίνηση. Και να ξύσουμε αμήχανα το κεφάλι μας προσπαθώντας να θυμηθούμε το όνομα και τη φάτσα του νέου υπουργού οικονομικών.

Αυτές τις μουντιαλικές μέρες, που ξανάρχονται στο προσκήνιο τα χαρτάκια της πανίνι, με τις φωτογραφίες των ποδοσφαιριστών από όλες τις ομάδες, μπορεί κι η κυβέρνηση να αναλάβει μια αντίστοιχη πρωτοβουλία, για να καταστήσει αναγνωρίσιμα στο ευρύ κοινό τα στελέχη της και διάφορες πολιτικές λεμονόκουπες, που κανείς δε θα τις θυμάται, όταν στυφτούν και πεταχτούν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Θα μου πεις βέβαια, ποιος έχει λεφτά σήμερα για να τα ξοδέψει σε αυτοκόλλητα με τους δήμιούς του. Αν συνοδεύονταν όμως από δώρα με αφίσες και βελάκια, για να βγάζει το άχτι του ο κόσμος, τα φακελάκια της πανίνι θα γίνονταν ανάρπαστα.

Το χειρότερο πάντως δεν είναι ότι η αστική τάξη αντικαθιστά το πολιτικό της προσωπικό, που είναι ευάλωτο στις εκλογικές πιέσεις και το πολιτικό κόστος, με κανονικούς της υπαλλήλους που διορίζονται απευθείας στους υπουργικούς θώκους. Αλλά ότι έχει καταφέρει να πείσει αρκετό κόσμο, πλασάροντας το σύνθημα για μια κυβέρνηση τεχνοκρατών, που θα κάνουν υποτίθεται παστρικά και υπεύθυνα τη δουλειά, φέρνοντάς της εις πέρας.

Αν πάντως κάποιοι γοητεύονται από αυτή την περιγραφή, θα έπρεπε να σκεφτούν όσα σημείωνε ο βλαδίμηρος για τη σοβιετική εξουσία και τη σχέση της εργατικής τάξης με τους ειδικούς και τους κρατικούς λειτουργούς, που θα είναι αιρετοί κι ανακλητοί και θα τους ορίζει μόνη της, όπως ένας καπιταλιστής προσλαμβάνει στη δούλεψή του (ή απομακρύνει) άτομα για την επιχείρησή του. Μόνο σε αυτό το πλαίσιο μπορεί η δουλειά των ειδικών και των τεχνοκρατών να μπει πραγματικά στην υπηρεσία του λαού και των συμφερόντων του.

Οι παραπάνω σκέψεις μπορούν να επεκταθούν και πέρα από τη συγκυρία του ανασχηματισμού. Οι διάφορες κυβερνήσεις που προκύπτουν με εκλογές μες στο αστικό πλαίσιο, δεν είναι κι αυτές παρά ένα είδος ανασχηματισμού για την αστική τάξη, μια απλή αλλαγή συσχετισμών και τυπική εναλλαγή από τον ένα πόλο του πολιτικού συστήματος στον άλλο. Άντε το πολύ-πολύ να γίνει πρωθυπουργός ο αλέξης, που δηλώνει πχ άθεος –αλλά είναι ζήτημα αν θα πειράξει την αμύθητη εκκλησιαστική περιουσία ή αν θα προχωρήσει έστω στο αστικό αίτημα-μεταρρύθμιση του διαχωρισμού εκκλησίας-κράτους. Για τέτοια ανατροπή μιλάμε..

Αν λοιπόν δε θέλουμε να εγκλωβιστούμε σε εκβιαστικά ψευδοδιλήμματα τύπου «κιθαρίστας ή ντράμερ» από την ορχήστρα του πανούση και να μην εξαντλούμε τα πυρά μας στα πρώτα βιολιά, που είναι αναλώσιμα κι αναπληρώνονται, σαν τους αθάνατους του ξέρξη.. αν δε θέλουμε να παίζουμε με τις λέξεις και τα πρόσωπα, ο στόχος μας δεν μπορεί να είναι ένας απλός ανασχηματισμός της κυβέρνησης ή του αστικού πολιτικού σκηνικού, αλλά ο ριζικός μετασχηματισμός της καπιταλιστικής κοινωνίας και το τσάκισμα των κομμάτων που (με τον ένα ή τον άλλο τρόπο) την υπερασπίζονται.

Νοσταλγός της κομσομόλ

Μετά τα μπουζούκια, ο κομάντο χρειαζόταν ένα άλλοθι, μια ταχεία επάνοδο κι ένα μεταβατικό πρόγραμμα εκπολιτιστικής επανάστασης με συναυλίες. Σαν αυτή του γιοκαρίνη και του λάκη με τα ψηλά ρεβέρ. Οι έξοδοι βέβαια έχουν έξοδα κι εμείς ως εξοδούχοι παθαίνουμε εμπλοκή και μας πάει αίμα. Αλλά η τιμή ήταν φιλολαϊκή, δέκα ευρώ είσοδο με ποτό, χωρίς έκπτωση όμως για αυτούς που δεν πίνουν, καλή ώρα.

Το κέντρο που πήγαμε ήταν κάπου στη δυτική είσοδο της πόλης, κοντά στο Μύλο της μεταμοντέρνας εποχής που όλα τα αλέθει, όλα τα μαχαιρώνει και βάζει μυαλά στο μίξερ. Μια περιοχή γεμάτη ελληνάδικα, κωλάδικα, κι άλλα –άδικα, όπου πηγαίνει ο κόσμος για να ξεχάσει την αδικία που τον πνίγει κάθε μέρα.

Μου ‘πανε μη μπλέξεις τα σκυλιά με τους ροκάδες
Μα έτσι και δε δούλευα, θα τρώγαμε παπάδες


Κι έτσι βγήκε [ο γιοκαρίνης] στην εκπομπή της γερμανού, που ‘χε αφιέρωμα στη δεκαετία με τις βάτες, να πει την ευλαμπία. Κι αν κάποιοι βρίσκουν τη δεκαετία αυτή κιτς, εγώ τη λέω καλτ και θεωρώ κιτς την μεταμοντέρνα ενσωμάτωσή της στο σήμερα, ένα κομμάτι κρέας και νοσταλγία, στοιβαγμένο πλάι σε άλλα εμπορεύματα. Καθένας με τα κακογούστα του.

Θα μου πεις όμως κι εγώ που έχω κόλλημα με το ρετρό, αν ζούσα τότε θα μου έβγαινε το αντιδραστικό και πολλά απ’ αυτά που μου αρέσουν τώρα θα τα απέρριπτα. Αυτό ήταν το ωραίο όμως. Ότι τότε είχε πολλά, ωραία πράγματα και σε έπαιρνε να έχεις αυστηρό κριτήριο και μερικά να τα απορρίπτεις.

Έξω απ’ το μαγαζί παρκαρισμένα αμάξια, ένα σωρό ακριβές μάρκες που δεν ξεχώριζα. Μόνο τα λάντα μπορώ να ξεχωρίσω. Που μιλάνε στην τσέπη, το ταξικό σου κριτήριο, σε όλες σου τις αισθήσεις γενικώς. Ακόμη κι εξ ακοής τα καταλαβαίνεις, όταν μουγκρίζουν γλυκά στην ανηφόρα. Ντε, βρε.
Εμπρός λοιπόν, καλό μου λάντα!

Μπορώ επίσης να ξεχωρίζω τα χρώματα και στα όρια του αυτισμού να απομνημονεύω αριθμούς πινακίδων κυκλοφορίας. Το παλιό μας λάντα το πήραμε το 89’ κι η πινακίδα του ξεκινούσε από ΝΑΥ. Κι αν το είχαμε πάρει λίγους μήνες νωρίτερα θα είχαμε πινακίδα ΝΑΡ και θα ήταν ο απόλυτος σημειολογικός σουρεαλισμός. Ενώ αν ήμασταν στην κατερίνη θα είχαμε πετύχει το ΚΝΕ. Τρία γράμματα μόνο φωτίζουν..

Τώρα το λάντα μας σαπίζει σα σοβιετία στο χρονοντούλαπο της πυλωτής μας, μαζί με κάτι παλιές εφημερίδες. Κι ο άβερελ πήρε ένα όπελ (μετράει τα) άστρα, με πινακίδα που αρχίζει από ΝΕΚ και κάνει τους συνειρμούς αναπόφευκτους σαν το θάνατο.

Μόνο στο στρατό, όπου είναι τώρα ο κάσπερ, χρειάζεται να ξέρεις τι αμάξι περνάει κάθε φορά. Είτε για να παίζεις με τα όρια του αυτισμού και να μετράς τα όπελ άστρα μέχρι να περάσει η ώρα να τελειώσει η σκοπιά. Είτε για να δεις μην τυχόν περνάει ο ταξίαρχος και δεν χαιρετήσεις την εξουσία. Χαιρετίσματα λοιπόν..

Σκληρός χειμώνας, το στρατόπεδο κοινό,
ώρες ολόκληρες κλεισμένος στο κενό
στις αγγαρείες, στις σκοπιές, στα σούρτα-φέρτα,
όμως εκείνος ονειρεύονταν κονσέρτα

Ο κομάντο, που ήρθε με την καλή του, ξυρίστηκε, κουρεύτηκε, έβαλε και κάτι πουλόβερ.
Πώς περάσαν τα χρόνια, τι είναι αυτά που φορώ..
Κι η γυναίκα του καίσαρα που δεν αρκεί να είναι, αλλά να φαίνεται κι ατημέλητη, ήρθε με σπορ ντύσιμο και σταράκια που τα πατούσε ο κομάντο, για να μοιάζουν πιο βρώμικα.
Αυτός ανέβαινε ασθμαίνοντας απ’ τις σκάλες κι αυτή κατέβαινε με το ασανσέρ. Αλλά ευτυχώς συναντήθηκαν κάπου στη μέση.

-Κοίτα στο μπαρ, μου λέει ο κομάντο. Ο γιοκαρίνης! Κι εγώ άκουσα ένας ναρίτης κι έψαχνα να βρω ποιον μου έδειχνε.
Οι αντιθέσεις τραβούσαν σα μαγνήτης το μεταλλικό μου βλέμμα. Στεκόμουνα ακίνητος σαν ατσάλινο τείχος, σοβιετικός γίγαντας με πήλινα πόδια, βιδωμένα στο πάτωμα. Κι η καλή του κομάντο με τραβούσε απ’ το χέρι να χορέψω μαζί τους.

Μα γιατί δε μ’ αφήνεις ήσυχο στη μπρεζνιεφική μου στασιμότητα; Νιώσε τον ίλιγγο της ακινησίας να χτυπά στα μηνίγγια σου κι έλα να συνυπάρξουμε ειρηνικά χωρίς να ενοχλούμε ο ένας τον άλλον.

Ο κόσμος του μαγαζιού μυστήριος. Γκαρσόνια δαπιτόφατσες, ένα ζευγάρι που έσκασε είκοσι ευρώ, έκατσε ένα λεπτό κι έφυγε –τόσο τους πήρε για να νιώσουν παράταιροι. Εξάλλου, λεφτά υπάρχουν (για ξόδεμα). Και μια σκυλομούρα που σου ανέτρεπε όλες τις θεωρίες για το επίκτητο και σε έκανε να αναρωτιέσαι: σκυλάς γεννιέσαι ή γίνεσαι; Ποια είναι η απάντηση;
Γαβ-γαβ, που θα ‘λεγε κι ο ιντεφίξ. Πανέξυπνο σκυλάκι.

Το μαγαζί αυτό πάντως είχε χτιστεί για κλαμπ, (σχεδόν) γεννήθηκε τέτοιο. Πώς να αλλάξει χαρακτήρα τώρα στα γεράματα; Να γίνει κάτι άλλο από αυτό που είναι και να αρχίσει να φιλοξενεί συναυλίες; Κι ο λάκης που τα παίρνει στο κρανίο με τα φωτορυθμικά, από τον καιρό της ντίσκο ακόμα, είχε ξενερώσει άγρια και τους πήρε ψιλό γαζί.

Βάλε μου λίγο πράσινο, να μοιάζω ζηλιάρης.
Τώρα λίγο κίτρινο να μοιάζω αρρωστιάρης. (Ή σκέτο άρης, είπα μέσα μου).
Βάλε μου και λίγο κόκκινο, να μοιάζω καβλιάρης. (Τρία κάπα κι ένα ε, είπα μέσα μου). Και μετά μας ρωτούσε αν είναι και του είπαμε πως ναι και ότι το σωστό είναι γκαβλιάρης, με γάμα στην αρχή για να βγάζει συναίσθημα.

Και στον αέρα πάνω ντίσκο μουσική
Σταλμένη πάντα απ’ την αμερική.

Μετά όμως έμαθε ότι το μαγαζί είναι καινούριο κι ότι τους έκαναν ποδαρικό κι είπε δυο καλά λόγια γι’ αυτούς και να ξανάρθουμε (ναι, πως..). Και μετά τα πήρε με έναν που βιντεοσκοπούσε τη συναυλία και ο κομάντο ενθουσιάστηκε: άμα δεν είναι στο ίντερνετ δεν υπάρχει. Κι ο άλλος απάντησε ότι δε θα το δείξει πουθενά, απλώς την γράφει για τον εαυτό του, ενώ ο κομάντο φώναζε, ούτε για τον εαυτό του το κάνει.
Τελικά αποδείχτηκε ότι τον λάκη τον έκοφτε για τα δικαιώματα και τότε φώναξα μέσα μου: όχι, μην το κάνεις, καταστρέφεις τις αυταπάτες του κομάντο.

Ο οποίος ξετρελάθηκε και με τον γιόκα γιατί έπαιξε σιδηρόπουλο, αν ήσουν φίλος. Κι άρχισε να μου λέει για τον πρίγκηπα της ροκ, ενώ εγώ του έλεγα για το βασίλειο της ελευθερίας που δε θα χωράει κανείς βασιλιάς και πρίγκηπας. Μικρός θεούλης ο γιοκαρίνης, αλλά όπως είπε κι ο λάκης: τι να κάνουμε; Γεννήθηκε με μαλλάκια. Κανείς δεν είναι τέλειος.

Τέλειωσε η συναυλία και βγήκαμε έξω για καθαρό αέρα. Εγώ ποδαράτα, τη μεγάλη πορεία προς ανατολάς κι ο κομάντο με την καλή του για ταξί (ο πατσάς ήταν εκτός ημερήσιας διάταξης).

Στο άγνωστο ο κουρσάρος
Με καράβι την ελπίδα
Παντιέρα, ρόσα τριομφερά.

Αλλά η ζωή μας μένει άχαρη, τσίχλα δίχως ζάχαρη.
Κι άντε να βρεις σημεία επαφής με όλο αυτόν τον κόσμο και να τους κάνεις συντρόφους σου. Που όταν τους βλέπεις, μαζεύεσαι με περιφρόνηση και απλώς ζεις ανάμεσά τους.

Η κάθοδος των εαμοβούλγαρων

Τα πράγματα έχουν ως εξής:

Διημερίδα Επαναστατικής Θεωρίας με γενικό θέμα:
«Ο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΩΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ.
ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΗΣ»,
Σάββατο – Κυριακή, 11-12 Απριλίου, στην Αθήνα,
αίθ.18 του κτιρίου Γκίνη του Ε.Μ. Πολυτεχνείου.

Οι Όμιλοι για τη μελέτη της επαναστατικής θεωρίας από διάφορες πόλεις της Ελλάδας, διοργανώνουν Διήμερο Συνέδριο Επαναστατικής Θεωρίας, με θέμα: «Ο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΩΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ. ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΗΣ», Σάββατο – Κυριακή, 11-12 Απριλίου, στην Αθήνα, αίθ.18 του κτιρίου Γκίνη του Ε.Μ.Πολυτεχνείου. Πρωινές συνεδρίες 10:00-14:00, απογευματινές 16:00-20:00.

Η εκδήλωση απευθύνεται σε όσους ενδιαφέρονται για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της θεωρητικής θεμελίωσης της επαναστατικής χειραφέτησης της ανθρωπότητας.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΙΗΜΕΡΙΔΑΣ

Σάββατο 11/04, ώρα 10:00-14:00

Πολίτης, Δ.: «Κομμουνιστική προοπτική: πέρα από την ουτοπία»

Μηνακάκης, Β.: «Πίσω από τη σκόνη των γεγονότων του βραχέoς χρόνου: Η σύγχρονη κρίση, η υπεραξία και το ποσοστό κέρδους»

Λιάπας, Θ.: «Οι κοινωνικές τάξεις στο έργο του Νίκου Πουλαντζά»

Σάββατο 11/04, ώρα 16:00-20:00

Μεϊμάρης, Τ.: «Η σημασία και ο ρόλος της επιστημονικής μεθοδολογίας στην ανάπτυξη της επαναστατικής θεωρίας»

Πατέλης, Δ.: «Για την θεωρητική ανασύσταση της πολιτικής οικονομίας της σύγχρονης κεφαλαιοκρατίας. Μεθοδολογικές επισημάνσεις»

Παλιούρας Α.: «Ο διάλογος και η συνεργασία των κομμάτων και οργανώσεων της αριστεράς, αποφασιστικός όρος για την ανασύνταξη των κομμουνιστικών και αριστερών δυνάμεων»

Απέκης Λ. : «Η εμπειρία του πανεπιστημιακού κινήματος και οι αγώνες του μέλλοντος»

Κυριακή 12/04, ώρα 10:00-14:00

Ιωαννίδης, Κ.: «Η αλληλεπίδραση του ανθρώπου με τη φύση: αντιφάσεις και προοπτικές των βιοτεχνολογιών»

Δαφέρμος, Μ.: «Το ζήτημα της φιλοσοφικής θεμελίωσης της ψυχολογίας»

Μανιάτης, Γ.: «Οι αντιφάσεις και οι ελλείψεις των ποσοτικών προσεγγίσεων στην ανάλυση πολύπλοκων συστημάτων: αξιοκρατία-αξιολόγηση»

Κυριακή 12/04, ώρα 16:00-20:00

Ρέππας, Σ.: «Φοιτητικό κίνημα: κριτική των πεπραγμένων και προτάσεις για μελλοντικούς αγώνες»

Παπούλιας, Ν.: «Λογική της Ιστορίας και επικαιρότητα»

Προβληματισμοί-Συζήτηση-Συμπεράσματα

Τα μπρεζνιεφικής δωρικότητας σχόλιά μου είναι τα εξής:
-το πρόγραμμα αλλάζει συνεχώς από ώρα σε ώρα. Κανείς δεν ξέρει πώς θα το βρούμε όταν φτάσουμε εκεί.

-με εντελώς αντικειμενικά κριτήρια στηρίζουμε κυριάκο ιωαννίδη και θανάση λιάπα (για τους συντρόφους θάνο).
Ετοιμάζουμε μαζικά κλακαδορικες ερωτήσεις για να δείξουμε ότι οι εισηγήσεις τους προκάλεσαν το μεγαλύτερο ενδιαφέρον.
Ένας από τους δύο είναι το παπαγαλάκι του κρεμλίνου, αλλά δε σας λέω ποιος.

-από τις υπόλοιπες πιο ενδιαφέρουσα μου φαίνεται η εισήγηση του πατέλη. Το ρεπορτάζ λέει ότι θα έχει βαριά πολιτική οικονομία και κάτι σχετικά με τις ανεπάρκειες της αναγωγής της σύνθετης εργασίας σε απλή.
Ευτυχώς δεν είναι μαζί με τον μηνακάκη γιατί αν άρχιζαν να λένε μαζί για νέο στάδιο, θα τους τσουβάλιαζα και θα άρχιζα την πολεμική και στους δύο μαζί.

-όποιος πιστεύει ότι το σάββατο το βράδυ θα έχουμε τελειώσει μέχρι τις οκτώ, ας μην παραξενεύεται που οι άλλοι έχαψαν ότι ο γκόρμπι ήταν κομμουνιστής.

-ερχόμαστε έτοιμοι με πολεμοφόδια από τον γύρο του μάκη για να αντέξουμε τις διατροφικές συνθήκες της αθήνας.
Αυτή τη φορά θα τιμήσουμε και την πρόταση του σ/φου μπρεζίνσκι για το κεμπάπ στην κάνιγγος.

-άλλη μια φορά στην αθήνα. Να δούμε πόσο πιο χαμηλά θα πέσουμε.
Το επόμενο βήμα στον κατήφορο είναι να πάμε στα χανιά.

-Οι φήμες περί εσω-ομιλίτικης ίντριγκας που με οδήγησε να αποσύρω αηδιασμένος την εισήγησή μου διαψεύδονται επισήμως, αλλά όχι κατηγορηματικά. Μπορεί να αξιοποιηθούν παρασκηνιακά κατά την παραμονή μου στην αθήνα.
-Δηλώνω απογοητευμένος από την αποχή του σοβιετικού κυριούλη από τις εισηγήσεις. Λαθος ιστορικής σημασίας, μεγαλύτερης και από την αποχή του 46 -την οποία προσωπικά δεν θεωρώ λανθασμένη.
-το ενδεχόμενο παρουσίας του γιώργου ρούση κρίνεται δύσκολο έως απίθανο.
Αντιθέτως κανονικά θα δώσει το παρόν ο γιούρι κακάριν, γνωστός και με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο γιοκαρίνος.

Η κε του μπλοκ απευθύνει μαζικό κάλεσμα στους αναγνώστες του μπλοκ και πιο ειδικα στους οπαδούς/μέλη του κόμματος που παίζει να έρθουν συγκροτημένοι σε μπλοκ και με προσυγκέντρωση.

Θα ακολουθήσει εκτενές ρεπορτάζ με παρασκήνιο, αν και ο κόσμος τελευταία έχει αρχίσει να με αποφεύγει για να μη γράφω ό,τι μου λέει στο μπλοκ.

Νοσταλγός της CCCP

Ο οκτώβρης είναι η επανάσταση που έγινε ενάντια στο κεφάλαιο του μαρξ (γκράμσι). Με την έννοια ότι θα ήταν πιο λογικό να ξεσπάσει πρώτα στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες, όπου το όραμα της κομμουνιστικής κοινωνίας ήταν πιο ώριμο.
Μια επανάσταση 90 χρόνια πριν που μοιάζει πιο σύγχρονη από οτιδήποτε έχουμε ζήσει μετά το 90. Που πήρε το όνομά της από τον οκτώβρη, αλλά τη γιορτάζουμε νοέμβρη. Κι η επέτειός της ήταν στις επτά, αλλά εγώ γράφω για αυτήν σήμερα.

Κανονικά θα έγραφα το σάββατο, που γιόρταζε ο πολυχρονεμένος γκόρμπι κι ο μίσα το αρκουδάκι.
Αλλά σκέφτηκα πως ούτως ή άλλως δεν χρειάζεται ειδική αναφορά. Αφού συνέχεια γι' αυτήν γράφουμε.

Τα πάντα στον κόσμο γύρω μας είναι πολιτική. Κι ο έρωτας και το ποδόσφαιρο και όλα.
Σε ένα δεύτερο επίπεδο τα πάντα είναι και σοβιετική ένωση.
Εννοείται κι ο έρωτας και το ποδόσφαιρο (μεταξύ άλλων).

Η επέτειος της οκτωβριανής είναι ο ορισμός του παράταιρου.
Μια γεύση από τον αιώνα των επαναστάσεων μέσα στον άχρωμο κι άοσμο 21ο. Η επέτειος μιας εργατικής επανάστασης, μες στη μαυρίλα της αντεπανάστασης.
Της οποίας ο απόηχος είναι ακόμη εκκωφαντικός.
Μας κούφανε και μας έριξε σε πλήρη σύγχυση για το τι ακριβώς έγινε. Γιατί ψάχνουμε για ενόχους και για το τι έφταιξε. Αλλά μες στον κακό χαμό δεν ακούμε, και δεν κουβεντιάζουμε ήσυχα κι απλά, παρά ουρλιάζουμε για να ακουστούμε. Και βασικά να καλύψουμε και τις φωνές των άλλων.

Το κακό με την επέτειο είναι ότι έχει καταντήσει να είναι αυτό ακριβώς που λέει η λέξη: επέτειος.
Ο κάθε χώρος τη βλέπει ως ευκαιρία για αυτοεπιβεβαίωση. Για να πείσει το κοινό και (βασικά) τον εαυτό του ότι είχε δίκιο. Μόνο που κινδυνεύει να μείνει χωρίς κοινό.

Οι φίλοι του κόμματος είναι σαν τους οπαδούς με τις ομάδες.
Χωρίς τίτλους και πρωταθλήματα, χωρίς μεγάλες νίκες στο σήμερα, πώς να φτιάξεις καινούριες γενιές οπαδών; Με ιστορίες για περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις;
Αλλά και χωρίς οπαδούς να σε στηρίζουν πώς να πάρεις νίκη στο σήμερα;
Φαύλος διαλεκτικός κύκλος...

Πλέον μείναμε κάτι συνάδελφοι του γιοκαρίνη, νοσταλγοί, και κάτι απολιθώματα που έχουμε κολλήσει σε άλλο αιώνα με τη βελόνα σταματημένη στο 89.
Σε μας βασίστηκε ο φουκουγιάμα κι εμπνεύστηκε το τέλος τη ιστορίας. Που έχει γυρίσει στην προϊστορία κι ακόμα παραπίσω...

Το κακό είναι ότι η 7 νοέμβρη (ταιριάζει και για όνομα οργάνωσης) είχε καταντήσει απλά επέτειος από τα χρόνια της σοβιετίας ακόμα. Με την έννοια ότι την τιμούσαν στα λόγια κι όχι με πράξεις.

Τα 40 χρονα ήταν έναν χρόνο μετά το 20ό.
Τα 50χρονα λίγο μετά τον κοσύγκιν και τις μεταρρυθμίσεις του.
Τα 60χρονα τα γιορτάσαμε με το νέο σύνταγμα, όπου κατοχυρώθηκε το παλλαϊκό κράτος.
Και τα 70χρονα τα τιμήσαμε με την αποκατάσταση του μπουχάριν.
Που αυτή καθαυτή δεν είναι λάθος. Το θέμα είναι όμως με τι σκεπτικό έγινε. Κι ουδείς αμφιβάλλει για το σκεπτικό του γκόρμπι.

Ειδικά στο λόγο του για τα 70χρονα ο γκόρμπι πρέπει να έδωσε ρεσιτάλ. Μνημείο υποκρισίας και αριστοτεχνικής αμφισημίας, ώστε ο καθένας να καταλαβαίνει αυτό που θέλει (μια ιδέα μπορεί να πάρει κανείς από το άρθρο του γκοσβάιλερ για το κρεμμύδι γκορμπατσόφ, στο μοβ βιβλιαράκι της ΣΕ για τον σύγχρονο αναθεωρητισμό).
Θα συνεχίσουμε απαρέγκλιτα στον ίδιο δρόμο, είμαστε ντούροι και αποφασισμένοι έλεγε ο γκόρμπι και χαιρόταν ο μέσος κομμουνιστής.
Ναι, αλλά ποιον δρόμο εννοούσε τελικά;

Θα μου πεις, οι επαναστάσεις δε μπαίνουν σε μουσείο.
Εννοείται, σύμφωνοι.
Τώρα όμως παρακαλάμε να μείνουν εκεί τουλάχιστον. Και να μην κλείσουν το μαυσωλείο του λένιν που μόνο αυτό έμεινε να θυμίζει τον οκτώβρη στις γενιές που έρχονται.

Τον οκτώβρη πρέπει να κάτσουμε να τον μελετήσουμε, να βγάλουμε τα διδάγματά του. Καλύτερα να προσέχω τις διατυπώσεις μου όμως, αλλιώς θα με πουν τροτσκιστή (μερικοί το πιστεύουν ήδη).
Γιατί δικό του βιβλίο ήταν τα διδάγματα του οκτώβρη.

Είναι εκεί όπου σκαλίζει το παρελθόν και κατηγορεί ζηνόβιεφ και κάμενεφ για την αρνητική στάση που είχαν προς την εξέγερση πριν ξεσπάσει.
Κάτι που δεν τον εμπόδισε σε τίποτα να συνασπιστεί λίγα χρόνια αργότερα μαζί τους στην περιβόητη τροτσκι-καμενο-ζινοβιεφική κλίκα.
Από συνέπεια δηλ φτερό στον άνεμο.

Ενώ ο σύντροφος με το μουστάκι ήταν άνθρωπος από ατσάλι. Μασίφ αμετακίνητο στις θέσεις του και την ανελέητη κριτική στον σ. γιαροσένκο.
Όπως όλο το μπλοκ μας άλλωστε. Οχυρωμένο πίσω απ' το ατσάλινο παραπέτασμα που χώριζε στα δύο την ευρώπη.

Μέχρι που ήρθε ο γκορμπατσόφ να ζωγραφίσει με αφέλεια και κηρομπογιές το κοινό ευρωπαϊκό σπίτι του. Και να φέρει εντός των τειχών τον δούρειο ίππο της αγοράς που στην κοιλιά του έκρυβε την παλινόρθωση.

Μάταια φώναζε σαν λαοκόων ο λιγκατσόφ. Τα φίδια της αντεπανάστασης έπνιξαν τη φωνή του τίμιου αυτού αγωνιστή.
Και τα μ-λ σε ρόλο κασσάνδρας γεύονταν την πικρή δικαίωση...

Από όλα όσα έχουν γραφτεί για τον οκτώβρη αυτό που μου έρχεται πρώτο στο μυαλό είναι μια φράση της λούξεμπουργκ -την οποία θα μεταφέρω από μνήμης.
Λέει λοιπόν η ρόζα ότι στη ρωσία ο λένιν, ο τρότσκι και οι φίλοι τους είναι οι μόνοι που μπορούν να πουν ότι τόλμησαν κι ότι το γερμανικό προλεταριάτο πρέπει να αφήσει την πτωματική του απάθεια και να ακολουθήσει το παράδειγμα της ρώσικης επανάστασης.

Εμείς αλήθεια ως πότε θα ανεχόμαστε να παίζουμε το ρόλο του πτώματος;
Χωρίς δράση, σκέψη, θέληση, τόλμη;
Χωρίς ζωή σε τελική ανάλυση...

(σ.σ: παρακαλώ αυτό περί τρότσκι και λένιν ας μην χρεωθεί σε μένα. Η ρόζα το έγραψε. Για την επιλογή της ρόζας αναλαμβάνω ακέραια την πολιτική ευθύνη).

Δυο λόγια ακόμα.
Με τις επαναστάσεις και την ιστορία, ισχύει ό,τι και με τις μεγάλες προσωπικότητες.
Όταν πεθαίνουν νέες γίνονται θρύλοι. Σαν την κομμούνα του παρισιού.
Η οκτωβριανή επανάσταση είχε την ατυχία να ζήσει πολύ.

Κάποιοι λένε ότι έζησε αρκετά ώστε να χάσει τη νιότη της, την αγνότητά της (από τους γραφειοκράτες που τη γ...αν και ψόφησε) και να εκφυλιστεί.
Στην πραγματικότητα έζησε αρκετά, ώστε να αποκτήσει πολλούς εχθρούς. Οι οποίοι δεν της συγχώρεσαν ποτέ ακριβώς το ότι δεν πέθανε νέα.
Και τώρα ως νικητές γράφουν την ιστορία όπως τους αρέσει.

Δε θα μπορούσα παρά να κλείσω το σημείωμα με τον πλέον κλασικό τρόπο σε αυτές τις περιπτώσεις.
Παρά το πισωγύρισμα της ιστορίας, το δίλημμα κομμουνισμός ή βαρβαρότητα είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.

Κι ας πλησιάζει καλπάζοντας η γαμημένη η βαρβαρότητα...