Όσα ξέρουν οι κομμουνιστές

Μια εικόνα χίλιες λέξεις.

Πηγή: Α.Ο. (aka σωσίας Φιντέλ στην Ελλάδα)

Ακολουθούν χίλιες πεντακόσιες τουλάχιστον, σε γραπτή μορφή.

Πρόλογος-εισαγωγή

Η επικαιρότητα τρέχει χωρίς να κοιτά τη δική σου μελαγχολία. Τους ρυθμούς σου, την ανάγκη να επεξεργαστείς τα γεγονότα για να τα χωνέψεις. Να τα δεις σε βάθος, να αποκτήσεις πολιτική άποψη, να βγάλεις συμπεράσματα που δεν είναι έτοιμα από πριν. Να αφήσεις σκέψεις στο χαρτί, σαν χρονογράφημα, αντί για μερικά τουί σε μια οθόνη, που πρέπει διαρκώς να ανανεώνει το περιεχόμενό της, για να δείχνει πως έχει τάχα περιεχόμενο.

Ας δούμε, ασθμαίνοντας πίσω τους, μερικά γεγονότα -και πώς μπορεί να προσαρμοστεί η κε του μπλοκ στη μικρή φόρμα.

Κυρίως θέμα

Ο θυμόσοφος ΓΓ είπε στον Κοτρώτσο πως η κυβέρνηση Μητσοτάκη και η ευρωατλαντική συμμορία είναι κώλος και βρακί με θεοκρατικά καθεστώτα στη Μέση Ανατολή (συνεργάζονται οικονομικά και πολιτικά), χωρίς να διευκρινίζει ωστόσο την ακριβή κατανομή ρόλων (ποιος είναι κώλος και ποιος βρακί), δείχνοντας πως είναι νύχι-κρέας με τη γλώσσα του λαού -για να μην πούμε κώλος-βρακί με τους αγώνες των σύγχρονων «αβράκωτων».

***

Στο ΕΚΑ αναδείχτηκε νέα διοίκηση, με πρόεδρο τον Στεφανάκη -ο πάγος έσπασε κτλ. Κάτι που δεν αρκεί (ούτε λίγο) για να ροδίσει το μέλλον μας, όπως δείχνουν τα πράγματα στην ΑΔΕΔΥ, όπου η πρόταση για απεργία δεν πέρασε γιατί οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ επέμειναν στη δική τους πρόταση-σχεδιασμό για 48ωρη. Και αυτό μπορεί να προστεθεί στο πάνθεο με τους αστικούς μύθους -πχ ότι για μια ψήφο δεν έγιναν τα ελληνικά η επίσημη γλώσσα των ΗΠΑ. Μόνο που εδώ δεν είναι μύθος και είναι μάλλον μικροαστικός, στη λογική «48ωρη ή τίποτα».

Το βασικό βέβαια είναι πως τα Νατοϊκά παραμένουν η επίσημη γλώσσα της ελληνικής κυβέρνησης και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει με μια ψήφο, ούτε με μια αλλαγή κυβέρνησης.

Τι επικαλείται ο Μητσοτάκης για να στείλει φρεγάτες κτλ στην Κύπρο; Το άρθρο 5 του ΝΑΤΟ που μιλά για βοήθεια μεταξύ χωρών-μελών του Οργανισμού. Η Κυπριακή Δημοκρατία δεν είναι τέτοιο, είναι όμως η Βρετανία, που έχει στρατιωτικές βάσεις στο νησί, οι οποίες θεωρούνται και τυπικά βρετανικό έδαφος. Και δύσκολα μπορούν να θεωρηθούν «κομμάτι του ελληνισμού», όπως είπε ο Μητσοτάκης στη Βουλή, ψάχνοντας πρόσχημα για την εμπλοκή στον πόλεμο.

***

Ο ΓΓ αποκάλυψε σε δημοσιογραφικό πηγαδάκι πως δύο από τα τέσσερα ιρανικά (;) drone που αναχαιτίστηκαν στην Κύπρο προορίζονταν για τη βάση της Σούδας. -Έχετε πληροφορίες; τον ρώτησαν. Το ξέρουμε! απάντησε. Και ούτε μία λαλίστατη κυβερνητική πηγή δε βγήκε να τον διαψεύσει, ενώ ο Δένδιας είπε σε τηλεοπτική συνέντευξη πως δεν έχει τέτοια πληροφορία -χωρίς να την διαψεύσει ούτε αυτός.

Όσα ξέρουν οι κομμουνιστές, δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος -και ούτε πρέπει να τα μάθει, με «περιττές» συζητήσεις στη Βουλή. Και πού τα μαθαίνουν όλα πια αυτοί οι κομμουνιστές; Έχουν τις πηγές τους, ακόμα και στο βαθύ κράτος, όπως έδειξε τις προάλλες και η συγκλονιστική μαρτυρία ενός πρώην λιμενικού για το προσφυγικό και τις επαναπροωθήσεις.

Εκτός από τους νατόγκαβλους απόστρατους καραβανάδες που παρελαύνουν αυτές τις μέρες στα κανάλια για να μας πουν υπεύθυνα πως δεν κινδυνεύουμε -και άντε να πουν το αντίθετο και να τρέχουν για την εκκένωση της Σούδας, των Χανίων και της μισής Κρήτης-, υπάρχει και ένας άλλος κόσμος στις Ένοπλες Δυνάμεις -ακόμα και στα Σώματα Ασφαλείας. Ο οποίος δεν εκδηλώνεται, για ευνόητους λόγους, ή δε βρίσκει θέση στα κανάλια, για ακόμα πιο ευνόητους λόγους.
Μπορεί όμως να τον δει κανείς στις σελίδες του Ρίζου, με το ρεπορτάζ από την εκδήλωση στο ΣΕΦ και την απόδοση τιμής σε παλιούς αγωνιστές -με τους απογόνους τους να παραλαμβάνουν τιμητικά διπλώματα, εκτός από μια περίπτωση, όπου δε βρέθηκαν γνωστοί συγγενείς και το δίπλωμα θα φυλαχτεί στην έδρα της Κετουκε.

***

Το Τουντέχ δεν είναι απαραίτητα κομμουνιστικό κόμμα (χωρίς το απαραίτητα). Αυτοί που ξεχνάν τις σφαγές και τις διώξεις των κομμουνιστών στο Ιράν είναι σίγουρα κομμουνιστές;
Ίσως όσο και αυτοί που ανασύρουν τη συζήτηση περί Αγιατολάχ και θεοκρατίας στη σημερινή συγκυρία. Αλλά δεν τους περισσεύουν λόγια κριτικής για τις δυτικές θεοκρατίες, που έχουν για θεό τους το χρήμα, τις βόμβες, την εξουσία και προώθησαν-επέβαλαν αυτές τις αξίες σε όλον τον πλανήτη. 

Τι μπορεί να είναι κάτω και από τους gusanos στη Φλόριντα, στα κατώτερα κλιμάκια-καζάνια της επίγειας κόλασης; Ίσως οι Ιρανοί που πανηγυρίζουν μπροστά στις κάμερες, όχι το τέλος μιας θεοκρατίας, αλλά τα ιμπεριαλιστικά εγκλήματα, χορεύοντας στον ρυθμό στο ταψί του Τραμπ, με τη γλοιώδη χάρη ενός Χλαπάτσα. Πώς να λένε άραγε στα φαρσί το «θα σας δείξω εγώ, θα δείτε τι θα πάθετε»;
Dance me to the end of world...

***

Η Μάγδα αφιέρωσε τη νίκη του Παύλου και του αντιφασιστικού κινήματος σε όλα τα θύματα του ναζισμού και προπαντός στους 200 της Καισαριανής, σκορπώντας ρίγη συγκίνησης σε όσους την άκουγαν.
Ο φασισμός δεν πρόκειται να πεθάνει μόνος του, ούτε βέβαια θα του κάνει ευθανασία μια δικαστική απόφαση. Θα τον τσακίσουν, όμως, όσοι έχουν το ψυχικό σθένος της Μάγδας, το αλύγιστο φρόνημά της και τη συνείδηση να συνδέσουν τη δική τους υπόθεση με έναν συλλογικό αγώνα, το μεγάλο, το ωραίο, το συγκλονιστικό.

Μία μέρα αργότερα, ο κόσμος ανατριχιάζει και πάλι με τα νέα ντοκουμέντα που έρχονται στη δημοσιότητα. 

Αυτή η φωτογραφία από τη στιγμή της εκτέλεσης. Αυτές οι υψωμένες γροθιές, που περιφρονούν τον θάνατο και τον φασισμό. Αυτός ο τόπος, αυτό το κόμμα, αυτά τα δέντρα που δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό και ετοιμάζουν την έφοδό τους. Αυτό το τραγούδι των Κοινών Θνητών, που υμνεί τους Κοινούς Αθάνατους 200 και βγήκε την ίδια μέρα!

Εντάξει, ήρωες, καθαρά βλέμματα, σφιγμένες γροθιές. Έρπη όμως έβγαλε κανείς τους ή δεν υπέφεραν τόσο;

Μιας και δεν είμεθα ιστότοπος-site-, ελπίζω να μη θεωρηθεί εμπορική διαφήμιση. Είναι πάντως μια καλή ευκαιρία να πάρετε (όσοι ενδιαφέρεστε) τις επόμενες μέρες, σε καλή τιμή από τον Γκούτεμπεργκ, το «Πούτζι», μια μυθιστορηματική βιογραφία ενός καλλιεργημένου μεν ανθρωπάκου δε (όπως ήταν το παρανόμι του), που «υπέκυψε» στην πολιτική γοητεία των Ναζί και τα έσπασε μαζί τους για λάθος λόγους, χωρίς τη θέλησή του και χωρίς να αποκηρύξει ποτέ τις ιδέες του ή τον θαυμασμό του για τον Φύρερ.
Δε χρειάζονται μεγαλοστομίες του τύπου «απαραίτητο ανάγνωσμα» κτλ, είναι όμως χρήσιμο και επίκαιρο, με λογοτεχνική γραφή και πολιτικό άλλοθι, σαν αυτά που αρέσουν στην κε του μπλοκ -και ενδεχομένως στους αναγνώστες της.

***

Ξεφυλλίζεις με κλικ το όργανο, πέφτεις πάνω στο όνομά του, ζουμάρεις αμέσως στην είδηση από τη χώρα των Κιμ.
Ειδικότερα, ο Κιμ Γιονγκ Ουν ισχυρίστηκε ότι «ένας πύραυλος είναι αρκετός για να σβήσει» το Ισραήλ, τονίζοντας τις δυνατότητες του πυρηνικού και βαλλιστικού οπλοστασίου της Βόρειας Κορέας.

Από μικρό (κράτος) και από «τρελό» μαθαίνεις την αλήθεια, λες μέσα σου και συνεχίζεις την ανάγνωση.

Με την αναφορά «ένας πύραυλος είναι αρκετός για να σβήσει» το Ισραήλ, ο Κιμ χρησιμοποιεί την ίδια ακραία ρητορική που είχε στις προηγούμενες αντιπαραθέσεις του με τη «Δύση».
Εντάξει τώρα, πετάει. Δυο απλωτές με τα χέρια κάνει και ξαναπέφτει.

***

Πόσο συχνά ακούς τη φράση «είναι ζήτημα ζωής και θανάτου»; Και πόσες φορές πλησιάζει την κυριολεξία, όπως για τους απεργούς ναυτεργάτες που απαιτούν την ασφαλή επιστροφή των συναδέλφων τους από την εμπόλεμη ζώνη; Ένας από τους πιο σημαντικούς απεργιακούς αγώνες (που πέρασε στα ψιλά των εφοπλιστικών ΜΜΕ), για να νικήσει η τάξη μας και η ζωή. Αυτή που δεν έχουμε πια στη Δραπετσώνα με τα καζάνια του θανάτου.

Έχουμε και λέμε.

Ο Μελισσανίδης μολύνει τη θάλασσα και την ατμόσφαιρα με τα καζάνια του θανάτου. Η ΕφΣυν είναι μαχητική, αποκαλυπτική εφημερίδα. Οπότε θα έχει αύριο πρωτοσέλιδο θέμα τη ροή των λαδιών στην Oil One.
Όχι...

Ο Μελισσανίδης κάνει χρυσές μπίζνες με τον πόλεμο. Η ΕφΣυν στηρίζει τον Αλέξη και δεν έχει χώρο για φωνές που του ασκούν κριτική. Ο Τσίπρας θα πάρει πρωτοβουλίες για να σταματήσει τον πόλεμο και την εμπλοκή της χώρας.
Ούτε...

Το βαθύ Τουίτερ αποθέωνε τον σοσιαλιστή Πέδρο Σάντσεθ, που ύψωσε ανάστημα. 11 χρόνια πριν αποθέωνε την ελπίδα που έρχεται. Έβαλε όμως μυαλό από την κωλοτούμπα της «Πρώτης Φοράς Αριστερά» και δεν την ξαναπατά τώρα.
Χμμ...

Ο Σάντσεθ φωτογραφιζόταν δίπλα στον Ζελένσκι με φόντο την Γκερνίκα -μαρτυρικό τόπο για τα θύματα των Ναζί. Ο Αλέξης πόζαρε δίπλα στον σατανικά καλό Τραμπ, για την ειρήνη και τη δημοκρατία. Η ελπίδα είναι ένα πιάτο που τρώγεται ξαναζεσταμένο.
Βφκστφτ...

Πάντα έρχεται μια μικρή λεπτομέρεια, πχ τα γεγονότα, να σου χαλάσει μια ωραία λογική ακολουθία. Μία τελευταία προσπάθεια.

Ο Σάντσεθ έβαλε βέτο για τις Νατοϊκές βάσεις (που φεύγουν, που μένουν) επί ισπανικού εδάφους. Η Ισπανία έστειλε φρεγάτα στην Κύπρο και βλέπει θετικά τις επιχειρήσεις σε ένα ευρωπαϊκό πλαίσιο. Ο Ανδρέας καμαρώνει από ψηλά την Πασοκιά (ι ελ σοθιαλίσμο) αλά ισπανικά και θυμάται το αγαπημένο του ισπανικό μόριο «θα», που έλεγε και ο Χάρρυ Κλυνν στο Nάτην, Φάτην.
Κάτι κάναμε τελικά.

***

Το άλλο το έμαθες;
Εντάξει, πρέπει να κλείσουμε, ας μείνουμε στα σημαντικά.
Πλάκωσαν οι αναρχικοί τους Αρασίτες στη Σαλούγκα.
Αυτό απαιτεί ένα άλλο κείμενο, ας κρατήσουμε τα ήσσονος σημασίας εδώ.

Επίλογος

Αυτό είναι μια ιδέα που μπορεί μελλοντικά να την αναπτύξω σε ξεχωριστό κείμενο, μπορεί να μπει και εδώ όμως ως ένα ερώτημα στους εαυτούς μας: αν και ποιον ενδιαφέρει η πολιτική σήμερα -και αν-με ποιον τρόπο ενδιαφέρει και εμάς τους ίδιους. Τι είναι πολιτική, πόσοι γοητεύονται από την τέχνη της, πόσοι σφοι έχουν πολιτική σκέψη και δράση. Πόσο μας αφορά μια μίζερη πολιτική επικαιρότητα, καταιγιστική και κουραστική, φιλτραρισμένη από διάφορους μηχανισμούς και τρολ της δεκάρας. Γιατί να ενδιαφέρει τον λαό ένα πεδίο στο οποίο δεν έχει ουσιαστική συμμετοχή, καθορίζει μεν τη ζωή του, αλλά δεν μπορεί να το καθορίσει αυτός, στο δοσμένο πλαίσιο.

Σε κάθε περίπτωση, ο πόλεμος τον αφορά άμεσα -ακόμα και όσους δεν το καταλαβαίνουν ή όσους σκέφτονται μόνο ένα πιθανό πλήγμα στον τουρισμό και την τσέπη τους ή την τιμή της βενζίνης. Μια κυβέρνηση που αρνείται να φέρει το θέμα προς συζήτηση στη Βουλή είναι δεδομένα μέρος του προβλήματος και οργανωτής της μαζικής αδιαφορίας προς την πολιτική. Και αυτό ίσως είναι ό,τι χρειάζεται να ξέρει κανείς, για να καταλάβει τις προθέσεις της γύρω από την επιστολική ψήφο και τη συμμετοχή του «κυρίαρχου λαού» στα πολιτικά δρώμενα.

***

Τις επόμενες ημέρες η κε του μπλοκ θα αδυνατεί αντικειμενικά να (παρ)ακολουθεί τις εξελίξεις της επικαιρότητας με κείμενα. Μπορεί να ανέβει κάποιο κονσέρβα -καλώς εχόντων των πραγμάτων. Ελπίζω να μην είναι εντελώς ανεπίκαιρο και βασικά να μην ξεσπάσει στο ενδιάμεσο ο Γ’ Παγκόσμιος.

Κλείνουμε όπως ξεκινήσαμε, με αυθόρμητα μηνύματα στους τοίχους, για τη Ρόζα, τον Σήφη και τις επετείους της ημέρας -5 Μαρτίου.