Στο στόμα του λύκου

Ζούμε σε μια εποχή τεράτων. Ο παλιός κόσμος εκεί που σάπιζε ξανατονώθηκε, ο νέος μας έμεινε στα χέρια και πασχίζουμε να τον επαναφέρουμε στη ζωή, ενώ οι τερατογενέσεις τύπου Τραμπ είναι ο κανόνας, αλλά κάποιοι συνήθισαν το πρόσωπο του τέρατος και το θεωρούν ασφαλή σύμμαχο στο πλαίσιο της τερατοσυμμαχίας. Δεν το φοβούνται γιατί του μοιάζουν...

Το παρελθόν μπλέκει στο παρόν και στις ανασκαφές του μέλλοντός μας. Γυρίζει πλάτη σε ένα μέλλον προκαθορισμένο -το μέλλον μας δεν είναι... Παλιές εικόνες και αναμνήσεις μπλέκουν με σύγχρονες παραστάσεις. Μου ξανάρχονται ένα-ένα. Χρόνια δοξασμένα, που ήταν σαν αιώνες. Σκηνές από τη νιότη (του κόσμου) μας, που μετράν σαν ολόκληρη ζωή. Τότε που ζούσαμε! Χωρίς τέρατα. Σε έναν κόσμο που τα δάμαζε και άφηνε χώρο στην ελπίδα για αλλαγή -πριν μας πάρουν τις λέξεις για να τις κάνουν κούφιες.

Άραγε θυμάσαι; Τα συνθήματα «Cuba si, yankees no». Την αφίσα με τον Φιντέλ και τον Τσε, που ήθελε όλη η Σπουδάζουσα και δεν έμειναν πολλές για να μπουν στις σχολές. Τις μπριγάδες του Ελληνοκουβανικού και τους σφους που μετρούσαν την αγωνιστική τους αισιοδοξία στις φυτείες με τα ζαχαροκάλαμα και μάθαιναν πώς γινότανε το λάιμ (ψήλωσε η κοντούλα μοσχολεμονιά). Αλλά έφευγαν ένα μπόι ψηλότεροι από το νησί και ας μην τα βρήκαν όλα στο μπόι των ονείρων τους και των υψηλών προσδοκιών τους. Κι εδώ (δηλ εκεί) θα μείνει για πάντα η ψυχή τους. Το ζεστό το πέρασμά τους, τα ζεστά ποτά (κι ας μη βράζουν οι σφοι το Κούβα λίμπρε τους), η ζεστή ματιά τους. Οι ζεστές φωνές που δε γέρασαν ποτέ στο πέρασμα του χρόνου, σαν τα αρχαία οράματα που δεν μπόρεσε να ξεσκίσει στο τέλος της η πόρνη η ιστορία. Που είναι σαν την μπάλα (του Όσιμ) και γυρίζει.

Κράτα ρε Κούβα γερά! Ενάντια στα έφηβα γεράκια του ιμπεριαλισμού.

100 χρόνια Φιντέλ, 67 χρόνια από την επικράτηση της επανάστασης, 65 από τη μέρα που συνειδητοποίησαν - διακήρυξαν πως τελικά ήταν σοσιαλιστική. 76 χρόνια αιώνιος έφηβος, ξεφτίλας δον Κιχώτης. Στην πρώτη έφοδό τους -την 26η Ιούλη- σαν ήρωες πεθάναν. Μα τώρα αρνούνται να πεθάνουν οικειοθελώς. Δε θα πεθάνουμε ποτέ, κουφάλα νεκροθάφτη. Για την ακρίβεια, ο ιστορικός μας ρόλος είναι να γίνουμε εμείς ο δικός σας (νεκροθάφτης), ταξικά μιλώντας.

Και τι νέο είδαμε; (Σχετικά) καινούρια τραγούδια (Πάμε αδέρφια και άγιος ο θεός), μα βασικά καινούρια συνθήματα. Πχ το «χούντες, προβοκάτσιες, αποκλεισμός, αυτός είναι ο ιμπεριαλισμός» -συντομευμένη εκδοχή των πέντε κριτηρίων του Ιλίτς, που δε χωρούσαν όλα στο μέτρο -όπως το «ο λαός θα δώσει την απάντηση (κτλ κτλ...) με το πιστόλι στον κρόταφο», που το λες απνευστί και μονορούφι. Ή το άλλο που έλεγε «Με φέικ νιουζ, χτυπάνε τους λαούς» -και κάτι άλλο που δε θυμάμαι πια, γιατί χρειάστηκα 3-4 επαναλήψεις προς εμπέδωση του πρώτου σκέλους.

Μια θάλασσα κουβανικές σημαίες -ποιος ξέρει πού τις είχαμε τόσο καιρό. Που είναι σαν το αρνητικό στο φιλμ του Πουέρτο Ρίκο -ίδιο σχήμα, ανάποδα χρώματα-, που είναι ο ορισμός του προτεκτοράτου, με υπηκόους χωρίς πολιτικά δικαιώματα κι εκπροσώπους. Είδες ο κόσμος της ελευθερίας και της δημοκρατίας; Τουλάχιστον έχει μπόλικους αυλικούς - γελωτοποιούς, σαν τον Βουλαρίνο. Υπάρχει κάτι πιο φαιδρό από έναν υπάλληλο που κριτικάρει αυθόρμητα την «κουβανική δικτατορία»;

Θα σχηματιστεί λέει και στόλος αλληλεγγύης προς τους Κουβανούς -Φλοτίλα αλά κουβανικά- που έχει σαφείς περιορισμούς (Γκρέτα Τούμπεργκ και όχι μόνο) αλλά και μεγάλη συμβολική αξία. Για να σπάσεις το εμπάργκο δε φτάνει μόνο να μαζέψεις υλική βοήθεια, αλλά να βρεις τρόπο(υς) να φτάσει στο νησί. Και αυτό δεν είναι το πλέον εύκολο ούτε αυτονόητο στις μέρες μας, όπου πρέπει να ξεκινήσουμε από τα αυτονόητα, να ανακαλύψουμε εκ νέου την Αμερική -ή βασικά να την απομονώσουμε και να συμβάλουμε στην ήττα της. (Είναι όμως λεκτικό ολίσθημα των ελληνικών που ταυτίζουν λανθασμένα μια ολόκληρη ήπειρο με τους Εσταδουνιδένσες).

Το νέο λοιπόν δεν έχει ακόμα γεννηθεί. Το παλιό γεννά τέρατα και σκορπά θάνατο για να κρατηθεί στη ζωή, με νύχια και με δόντια βόμβες και κανόνια. Βασικά το νέο παλεύει να επιβιώσει από την ασφυκτική ιμπεριαλιστική περικύκλωση που το καταδικάζει σε έναν (όχι και τόσο) αργό θάνατο. Περνά από 40 κύματα και τη θύελλα της αντεπανάστασης, για να επιπλεύσει σε ένα εχθρικό, καπιταλιστικό αρχιπέλαγος. Περνά στενωπούς, τσακίζεται, αναδιπλώνεται, κάνει υποχωρήσεις, βάζει λίγο νερό στο κρασί της (και κόκα-κόλα στο ρούμι της), μα στο τέλος πάντα λέει «τους ξεφύγαμε», σαν τον παπαγάλο στο τρελό σαπιοκάραβο του Βασίλη, που μπορεί να το έλεγαν Γκράνμα. 

Δεν υπάρχουν προφανώς σοσιαλιστικές νησίδες και νησιά, αλλά η Κούβα είναι ό,τι πιο κοντινό μπορούμε να βρούμε. Δεν έχει νόημα να ανοίξει τώρα μια θεωρητική συζήτηση για το σύνθημα «σοσιαλισμός σε μια χώρα» ή αν πληροί η Κούβα τα κριτήρια μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας (οικονομίας και εξουσίας). Έχει όμως το βασικό που έλειψε από άλλα επαναστατικά εγχειρήματα του περασμένου αιώνα, για να αποφύγουν την ήττα: μαζική συμμετοχή και ενεργό λαϊκό παράγοντα, που θα υπερασπιστεί το νησί της επανάστασης με το όπλο στο χέρι.

Τι άλλο κρατάμε από τη μέρα αλληλεγγύης στην Κούβα;

-Τη γραφική παρουσία μιας gusana μπροστά από την πρεσβεία των ΗΠΑ με αυτοσχέδια πλακάτ για τον δικτάτορα Κάστρο. Πιο γραφική από τον Βουλαρίνο και τον Λαφαζάνη μαζί, που έχει τουλάχιστον αναγνωρισιμότητα και δεν πήγε άπατος σαν τον Πατέλη, που σύγκρινε τον Χαμενεΐ με τον Άρη Βελουχιώτη. Τρολάρισμα ανελέητο σε κάθε πεζούλι, κάθε ρεματιά.

-Δυο ωραίες στιγμές του λογογράφου του Κουτσούμπα. Για τους τζιχαντιστές που πήραν την εξουσία στη Συρία και τώρα η Δύση τους παρουσιάζει περίπου σαν συμπεριληπτικούς. Και για τις φρεγάτες στη Μέση Ανατολή, που δεν υπερασπίζονται τον ελληνισμό και τις χαμένες ρίζες του, αλλά τον εφοπλισμό και τον κίνδυνο να χαθούν τα χρέη του. Σαπό -που λέει κι ένα ανέκδοτο με τον Σερραίο Τριανταφυλλίδη.

Και το non -sic- esta sola του ΓΓ, κλασικό λάθος που κάνουν οι γαλλομαθείς, όταν μπλέκουν με τα ισπανικά. Pero no importa, es perdonable. Το βασικό είναι να μιλάς σωστά τη γλώσσα του διεθνισμού. Να μην κάνεις το κλασικό λάθος να διαλέγεις μεριά στις ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις. Και μαζί να παλεύεις για την ήττα της δικής σου αστικής τάξης -αυτής που στήνει ασπίδα προστασίας για τα κέρδη της και εκθέτει αδίστακτα σε θανάσιμο κίνδυνο τα ναυτικά πληρώματα. Δύσκολα θα βρούμε πιο δυνατό σοσιαλισμό για τα δύο έθνη (εκμεταλλευτές και καταπιεζόμενους) στη χώρα μας και τη μοίρα τους στον πόλεμο.

(Παρεμπιπτόντως, όποιος ενδιαφέρεται να μάθει τις θέσεις του ΚΚΕ ή και να του ασκήσει κριτική, ας το κάνει παίρνοντας υπόψη του την πρόσφατη αναλυτική ανακοίνωση «Καμία θυσία για τους πολέμους των ιμπεριαλιστών - Έξω η Ελλάδα από τον πόλεμο». Κι ας ξεκινήσει μια συζήτηση επί πραγματικής, ουσιαστικής βάσης κι όχι έτοιμων κατασκευών - αφηγημάτων που ρίχνουν αυτομάτως το επίπεδο και τη νοημοσύνη μας).

Η Κούβα μοιάζει κάπως σαν τη γάτα του Σρέντιγκερ. Όχι από την άποψη αν έχει (και δεν έχει) επαναστατικό χαρακτήρα -αναλόγως από τη θέση που την βλέπεις και από αυτά που θες να δεις. Αλλά με την έννοια ότι είναι και συνάμα δεν είναι μόνη. 

Η Κούβα είναι απελπιστικά μόνη σε επίπεδο κρατών -για αυτό και αναγκάζεται σε τακτικούς ελιγμούς και αναδιπλώσεις. Αν είχαν βάση οι μισές από τις φαντασιώσεις όσων χτίζουν σύγχρονες «αντι-ιμπεριαλιστικές πλατφόρμες» με τον Βλαδίμηρο (κάθε εποχή έχει τον Βλαδίμηρο που της αντιστοιχεί) και βλέπουν το παλιό σοσιαλιστικό μπλοκ (το ορθόδοξο) να έχει κρατήσει τις βασικές του δυνάμεις (δηλαδή Κίνα και Ρωσία), θα έπρεπε να λύσουμε το αίνιγμα γιατί η Κούβα βρίσκεται στο όριο της επιβίωσης, χωρίς ουσιαστικά σοσιαλιστικά στηρίγματα. Δεν πιάνω καν το αγκάθι της ανοχής τους στην ιμπεριαλιστική επίθεση στο Ιράν ή στη Βενεζουέλα. Μην αφήνεις ποτέ άλλωστε μικρές λεπτομέρειες, όπως τα γεγονότα, να χαλάσουν ένα ωραίο αντι-ιμπεριαλιστικό αφήγημα -λέει ένας χρυσός κανόνας.

Η Κούβα δεν είναι μόνη της, γιατί έχει τη στήριξη των λαών του κόσμου. Στο κέντρο της Αθήνας έγινε απλώς η αρχή, που την (παρ)ακολούθησαν με ενδιαφέρον ακόμα και πολλοί τουρίστες, που δεν ήξεραν τα συνθήματα (ούτε καν αυτό με τα φέικ νιουζ), αλλά η αλληλεγγύη είναι διεθνής γλώσσα. Και είναι βέβαιο -αλλά και ζητούμενο- πως μπορεί να εξαπλωθεί στις πόλεις όλου του κόσμου. Όπως είχε γίνει με τους Παλαιστίνιους και ακόμα πιο δυνατά. 

Επίλογος - Αρνάκι άσπρο και παχύ, του ΝΑΤΟ μας καμάρι

Και ενώ στήνεται το σκηνικό για το μεγάλο σφαγείο των λαών, κάποιοι πάσχουν από το σύνδρομο του προβάτου, περιμένοντας να τους σφάξει κάποιος αγάς να αγιάσουν -όλοι πρέπει να κάνουμε κάποιες θυσίες άλλωστε. Κάποια προβατάκια χαίρονται γιατί ο πόλεμος μπορεί να πλήξει τον τουρισμό στην αραβική χερσόνησο (Εμιράτα κτλ) και να αυξηθεί η κίνηση στη χώρα μας. Κάποια άλλα χαίρονται που η φωτιά του πολέμου ξέσπασε στη γειτονιά μας, αλλά όχι στη στάνη μας, που είναι θωρακισμένη με κοιτάσματα πετρελαίου και αντιβαλλιστική ασπίδα για τις φωτιές. Ή απλώς πιστεύουν ότι είμαστε στη σωστή πλευρά της πυρκαγιάς, που δεν πρόκειται να εξαπλωθεί στο νατοϊκό μαντρί μας. Και άλλα χαιρετούν την εποχή που τους θυμίζει τον Καίσαρα, σαν μελλοθάνατα, και χαίρονται με αλαλαγμούς, καθώς πλησιάζει η γκιλοτίνα του μεγάλου σφαγείου τον λαιμό τους, γιατί έχουμε ακόμα μέχρι να έρθει η σειρά μας.

Και όλα μαζί έχουν μάθει να θεωρούν πρόβατα όσους βγαίνουν στον δρόμο να αντιδράσουν και δε σκύβουν το κεφάλι -για να τα βρει γεμάτα ο μπαλτάς στον λαιμό. Αυτά δεν πρόκειται να μπουν ποτέ σε κοπάδι, θα βρουν μόνα τους τον δρόμο για την επιτυχία και την ελευθερία, πάντα μες στα όρια της στάνης -που την έχει μάθει κάθε τουρίστας πια.

Κανένα όμως δεν έχει τη δύναμη και το θάρρος της Κούβας, που μας δίνει τον καλύτερο ορισμό της ανεξαρτησίας -δια στόματος Φιντέλ. Να έχεις το κεφάλι σου στο στόμα του λύκου και να του φωνάζεις δυνατά «άντε γαμήσου»! 

Υστερόγραφα, ατάκτως ερριμμένα

-Κι αν οι ΕΒΕ θέλουν απλώς λίγη φαντασία και ΕΒΕ-λιξία για να έρθουν μαζί μας;

-Καμία δολοφονία δε γίνεται απλώς «για το ποδόσφαιρο», ακόμα και όταν είναι οπαδικά τα κίνητρα. Και καμία συμμορία δεν πρόκειται να εξαρθρωθεί, αν δεν πιάσεις τον εγκέφαλο και τις αρχές που του κάνουν πλάτες. Απλά πράγματα, απλές αλήθειες, για όσους δεν έχουν ξεχάσει να σκέφτονται.