Αλλάζεις, αλλάζεις και με τρομάζεις

Ο περισσότερος κόσμος νιώθει την ανάγκη για μια αλλαγή στη ζωή του –και θα ήταν παράλογο να μην τη νιώθει, έτσι που έχουν γίνει τα πράγματα τελευταία. Μερικοί νιώθουν την ίδια ανάγκη για αλλαγή, ακόμα κι όταν περνάνε καλά, για να μην πέσουνε στη λούμπα της ρουτίνας –που είναι ο χειρότερος εχθρός του ενθουσιασμού.

Η ανάγκη αυτή καταγράφηκε στο συλλογικό φαντασιακό του λαού μας κι έγινε αντικείμενο εκμετάλλευσης –σε βαθμό λεηλασίας- από το πασόκ με το ψευδεπίγραφο σύνθημα της αλλαγής. Που αποδείχτηκε απλή παραλλαγή, σοσιαλδημοκρατικής κοπής, κι επέφερε φυσιολογικά ως αντίλογο το σύνθημα της απαλλαγής. Ενώ ο χαρίλαος με τα αποφθέγματα, είπε σε έναν πασόκο δημοσιογράφο: αλλαγές βλέπω, αλλαγή δεν βλέπω. Κι έβαλε τα πράγματα στη θέση τους.

Στη δεκαετία με τις βάτες, σε μία από τις ιστορίες του αρκά, ο απεγνωσμένος κόκορας κάνει την αυτοκριτική του (είμαι εραστής παλιάς μόδας, γι’ αυτό δε μπορώ να σταυρώσω γκόμενα) και ψάχνει τι μπορεί να αλλάξει για να τα καταφέρει. Κι αν το έβαφα πράσινο;

Η κε του μπλοκ απορρίπτει από θέση αρχής το πράσινο χρώμα για το σφυροδρέπανο, αλλά δε μπορεί παρά να συμμορφωθεί στις επιταγές των νέων καιρών και να ακολουθήσει το πνεύμα τους. Ποιο είναι αυτό;

Το περιγράφουν πολύ καλά οι κλασικοί στο μανιφέστο.
Η συνεχής ανατροπή της παραγωγής, ο αδιάκοπος κλονισμός όλων των κοινωνικών καταστάσεων η αιώνια αβεβαιότητα και κίνηση. Διαλύονται όλες οι στέρεες, σκουριασμένες σχέσεις (...) κι όλες οι καινούριες που διαμορφώνονται, παλιώνουν πριν προλάβουν να αποστεωθούν. Καθετί το κλειστό και στάσιμο εξατμίζεται, καθετί το ιερό βεβηλώνεται.

Και δυο παραγράφους πιο πάνω.
Όπου ήρθε η αστική τάξη στην εξουσία, κατέστρεψε όλες τις ειδυλλιακές σχέσεις. Έσπασε χωρίς οίκτο τα ποικίλα, φεουδαρχικά δεσμά και δεν άφησε κανέναν άλλο ανθρώπινο δεσμό, εκτός από το γυμνό συμφέρον, την αναίσθητη πληρωμή τοις μετρητοίς.

Το κεφάλαιο κινείται αδιάκοπα για την αναπαραγωγή του, σέρνοντας πίσω του ασθμαίνοντα τον εργάτη απ’ την ταινία του τσάπλιν, τα καλούπια και τις παραδόσεις της παλιάς εποχής που σπαν και διαλύονται. Κατέστρεψε, μαζί με τα φεουδαρχικά δεσμά, κάθε έννοια ανθρώπινου δεσμού και καλλιέργησε τον ατομισμό και την αλλοτρίωση.

Ταυτόχρονα ωστόσο επαναστατικοποιεί συνεχώς τα μέσα παραγωγής και δημιουργεί τις υλικές δυνατότητες, μέσω της αυτοματοποίησης, για την ουσιαστική κοινωνικοποίηση και την σύνδεση των παραγωγικών –κι όχι μόνο- δραστηριοτήτων σε ένα ανώτερο επίπεδο από το βιολογικό.

Η κε του μπλοκ θεωρητικά αναγνωρίζει τη μεγαλειώδη σημασία αυτού του προτσές. Στην πράξη όμως έχει χάσει αμετάκλητα το τρένο της επιστημονικοτεχνικής επανάστασης κι αντιμετωπίζει την ετε με το δέος του σφου τραμπάκουλα, μπροστά στο μαγικό κουτί της τηλεόρασης. Τέσσερα, πέντε, εβδομήντα τρία... τετράγωνα, τρίγωνα, ρόμβοι... τούτα τα πράγματα παιδάκι μου είναι εκ διαμέτρου αξιοθαύμαστα. Έχει και λατινικά, dum, spiro, spero, όλα μέσα.

Όπως λέει ο σοβιετικός κυριούλης στο βιβλίο του για τη γραφειοκρατία στη σοβιετία, η ηγεσία της γραφειοκρατίας γνωρίζει τον κόσμο μέσα από τις δομές και τις υπηρεσίες του μηχανισμού –εν προκειμένω του μπλοκ- γιατί μόνο αυτές εμπιστεύεται. Αλλά οι κατώτερες βαθμίδες ενημερώνουν τις ανώτερες για τα πράγματα βάση των αρχών και των επίσημων απόψεων που έχουν καθιερώσει οι δεύτερες. Κι όλα φαίνονται ακίνητα και ψεύτικα, σχεδόν αγγελικά (γραφειοκρατικά πλασμένα).

Φαύλος κύκλος με σημείο αναφοράς τον βάλτο του τέλματος. Η γραφειοκρατία αδυνατεί να συλλάβει τις αλλαγές –νοητικά και κυριολεκτικά- προσπαθεί να τις ελέγξει, να τις εμποδίσει και καταλήγει νομοτελειακά στη ρουτίνα και τη (μπρεζνιεφική) στασιμότητα. Στο τέλος αποδέχεται απρόθυμα τις αλλαγές, αλλά αποδεικνύεται ανίκανη να τις ακολουθήσει -όπως η μπρεζνιεφική φρουρά με την περεστρόικα.

Παρόλα αυτά το μοντέλο είναι δυσλειτουργικό και δεν επιδέχεται μεταρρυθμίσεων. Δεν παίρνει διορθώσεις, αλλά ανατροπή, όπως λέει και το σύνθημα. Και το υπόδειγμα (template) του μπλοκ είναι ασύμβατο με τις νεότερες τεχνολογικές προσθήκες. Γίνεται φανερό ότι η αλλαγή πρέπει να είναι καθολική. Κι ότι χρειάζεται κάποιος εξωτερικός παράγοντας, ένα απ’ έξω να την επιτελέσει.

Αυτουργός αυτής της πολιτισμικής μεταρρύθμισης (ως διαλεκτικό συμπλήρωμα της επανάστασης του μάο) είναι ο σφος blogger αλέξανδρος δελάρζ. Μπορεί να άλλαξε το ψευδώνυμό του σε ένα ρεβιζιονιστικής κοπής άλεξ ντι, που παραπέμπει στο ντούμπτσεκ και την άνοιξη της πράγας, αλλά στην πραγματικότητα είναι ένας μικρός μαγιακόφσκι των ρεντ μπλόγκερς.

Μέγας είσαι αλέξανδρε και θαυμαστά τα έργα σου

Επικεφαλής ενός πρωτοπόρου, καλλιτεχνικού ρεύματος που συνδυάζει το φουτουρισμό με την ρετροσπεκτίβα, δεν καταπιάστηκε με εφημερίδες τοίχου, ή με αφίσες, όπως ο βλαδίμηρος, αλλά με πράγματα της εποχής του, όπως τα ιστολόγια. Μπορείτε να δείτε μια δουλειά του με γαλαξιακά στοιχεία στο καινούριο σκηνικό του red fly -μικρός φόρος τιμής στα 50χρονα από την πρώτη διαστημική πτήση του γιούρι γκαγκάριν, που συμπληρώθηκαν φέτος.

Κάθε αλλαγή είναι μια απιστία, μια προδοσία των παραδόσεων. Αλλά διαλεκτική υπέρβαση είναι η ενότητα των αντιθέτων, τομή και συνέχεια σ’ ένα σύνολο. Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν.

Η κε του μπλοκ θέτει τη νέα αισθητική πρόταση στη διάθεση της βάσης –αν υποθέσουμε ότι την ενδιαφέρει κάτι τέτοιο- για κριτικές παρατηρήσεις, προτάσεις κι αναθέματα. Οι προτάσεις αυτές έχουν συμβουλευτικό, κι όχι δεσμευτικό χαρακτήρα. Δηλ κάτι σαν το δημοψήφισμα που ετοιμάζει ο τζέφρυ.

Υγ: θέτω επίσης υπ’ όψιν της βάσης του μπλοκ, μια σχετικά πρόσφατη ανακάλυψη. Ένα ιστολόγιο για τη διάδοση των κειμένων της κομεπ (κομμουνιστικής επιθεώρησης), που φαντάζομαι ότι θα το βρείτε αρκετά χρήσιμο και λειτουργικό. Αξίζει τον κόπο να το επισκεφτείτε.

Οι δέκα μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο

Αλλά τι είναι ο κόσμος τη σήμερον; Μην είναι οι κάμποι, τα βουνά κι η εγκαταλειμμένη ύπαιθρος; Μην είναι οι γκρίζες πόλεις που σε μαυρίζουν κάθε μέρα και τα πλημμυρισμένα με όνειρα υπόγεια; Μην είναι οι πλατείες κι οι ελεύθεροι χώροι που επανοικειοποιούμαστε; Μην είναι ο κόσμος του μόχθου, της δουλειάς, της μισθωτής εργασίας; Γιατί ο κάρολος λέει ότι η ουσία του ανθρώπου είναι το σύνολο των κοινωνικών του σχέσεων, και στην καρδιά αυτών των σχέσεων βρίσκεται η εργασία.

Τι γίνεται όμως όταν δε μπορείς να επιβεβαιώσεις την ουσία του είδους σου στον χώρο δουλειάς; Ψάχνεις να φωτίσεις τις αιτίες που σε αφήνουνε μισό, με ένα φορτίο αδιοχέτευτο, συσσωρευμένη δύναμη που ψάχνει διέξοδο, να εκφραστεί, να διαμορφώσει προσωπικότητα. Και βρίσκει τρόπο να το κάνει λαθραία, έξω από την ανθρώπινη ουσία, στο περιθώριο της πραγματικής ζωής, αναπαράγοντας την αρχική αλλοτρίωση που αποκόμισε στον χώρο εργασίας.

Ο αποξενωμένος –από τα μέσα παραγωγής, το σκοπό και το περιεχόμενο της εργασίας- άνθρωπος αποξενώνεται από το περιβάλλον του και συνάπτει σχέσεις τυπικές, σαν εμπορευματικές συναλλαγές, με δούναι και λαβείν, κουβαλώντας αυτούς τους περιορισμούς σε κάθε πτυχή της ζωής του. Μένει χωρίς προσωπικότητα, αλλά την αναπληρώνει με το προφίλ του στο διαδίκτυο.

Το «πλασματικό κεφάλαιο» στην παραγωγή βρίσκει διαλεκτικό συμπλήρωμα στο εποικοδόμημα, σε έναν πλασματικό διαδικτυακό κόσμο, που σταδιακά γίνεται κυρίαρχος και γεννάει εικονικές διεργασίες, χωρίς τη μαγεία και τη ρευστότητα των ζωντανών διαδικασιών. Διεργασίες με επίφαση κοινωνικότητας, αλλά όχι γνήσια κοινωνικές. Κι είναι ζήτημα αν θα μπορέσουν να γίνουν ποτέ. Οι ντομάτες του θερμοκηπίου δε μπορούν να αποκτήσουν τη γεύση των φυσικών και τα ρομπότ δε θα γίνουν ποτέ άνθρωποι, γιατί η τεχνητή νοημοσύνη αρκείται μόνο στις πληροφορίες που της δίνουν έτοιμες, δε μπορεί να το ψάξει παραπάνω.

Αυτές τις μέρες όλοι μιλάνε για παλλαϊκό ξεσηκωμό, ακόμα κι όσοι αποστρέφονταν με βδελυγμία τα διάφορα λαϊκά και παλλαϊκά συνθετικά (λαϊκή εξουσία, λαϊκό μέτωπο, παλλαϊκό κράτος κτλ). Ο μεγάλος κίνδυνος ωστόσο είναι να μείνουμε με το πρώτο συνθετικό και να χάσουμε το δεύτερο. Να μας μείνει (η κίνηση που είναι) το παν και να χαθούν όλα τα υπόλοιπα: ο λαϊκός χαρακτήρας και ο τελικός στόχος μαζί με τον ταξικό μπούσουλα. Να κατέβει δηλ ο κόσμος στις πλατείες, μια σύναξη μαζική, καθολική, αλλά χωρίς τίποτα λαϊκό και γνήσιο μέσα της.

Το θρησκευτικό αφιόνι δίνει σκυτάλη στα ηλεκτρονικά μέσα. Οι μάζες παρακολουθούν ευλαβικά τις νέες θεότητες, που είναι πανταχού παρούσες κι ελέγχουν απ’ την οθόνη τις πράξεις μας. Τα κανάλια και το ίντερνετ έδωσαν το σύνθημα για την έναρξη της αγανάκτησης. Φωνή θεού οργή λαού. Η λαϊκή θυμοσοφία αντιστρέφεται διαλεκτικά και ο λαϊκός θυμός εκδηλώνεται κατά παραγγελία. Στην τελευταία δημοσκόπηση της εταιρίας του αλαφούζου, υπήρχε μεταξύ άλλων και η ερώτηση: πόσο οργισμένοι είστε;

Ο κόσμος κατέβηκε, μούντζωσε, έβρισε, εκτονώθηκε, κι έμεινε αμήχανος να περιμένει οδηγίες για το κάτι παραπάνω. Κάποιοι άλλοι έστησαν πιο κάτω μια καρικατούρα λαϊκής συνέλευσης για να παρέμβουν και να τον εκφράσουν. Αν αυτά είναι τα όρια της αυθόρμητης λαϊκής αυτενέργειας και της συνειδητής παρέμβασης της πρωτοπορίας, τα πράγματα είναι πολύ πιο άσχημα απ’ όσο πιστεύαμε.

Κι εδώ μπαίνει το βασικό ερώτημα. Αυτό το κίνημα είναι κατά βάση δικό μας ή δικό τους; Έχουμε δυνατότητα παρέμβασης σε αυτό, ή οι όροι διαμόρφωσής του αποκλείουν εξ αρχής κάτι τέτοιο;

Τούτη η πλατεία είναι δική τους και δική μας, δε μπορεί κανείς να μας την πάρει. Πολλοί θεωρούν ότι τα χαρακτηριστικά του κινήματος είναι ρευστά κι η –απ’ έξω- παρέμβασή μας μπορεί να είναι καταλυτική. Μόνο που απέξω από απέξω διαφέρει.

Το απέξω του λένιν στην επαναστατική συνείδηση έρχεται έξω από τους αυθόρμητους εργατικούς αγώνες που μπορούν να φτάσουν μέχρι τον οικονομισμό. Αλλά εκεί το απέξω παρεμβαίνει σε κάτι υπαρκτό, που μπορεί να μετατραπεί σε κάτι άλλο και να γίνει πολιτική συνείδηση. Μια μετατροπή που προκύπτει διαλεκτικά κι όχι μεταφυσικά από το μηδέν.

Αυτές είναι εξάλλου κι οι δυο βασικές κατηγορίες σκέψης: η διαλεκτική κι η μεταφυσική. Άλλο αν κάποιοι επικαλούνται την πρώτη κι ακολουθούν τη δεύτερη. Σαν εκείνα τα διαλεκτικά που έλεγε ο πι-πι στις περσινές αναιρέσεις για το χρέος, αλλά δε μας έλεγε ποιος θα τα κάνει κι έρεπε σε έναν μαρξισμό μεταφυσικό, ου μην και παρά φύση.

Ενώ το άλλο είναι το κίνημα του σκέτου έξω. Έξω από τάξεις, σωματεία, κόμματα, από αγώνες εν γένει –οικονομικούς έστω. Χωρίς πάλη, με θολά αιτήματα, δίχως σημαίες και δίχως ιδέες, δίχως καβάτζα καμιά. Στο μαγκανοπήγαδο της ήττας μου περνώ. Venceremos.

Εξάλλου δεν είμαστε πια στην εποχή των μαζικών χώρων εργασίας και του πουτίλοφ (για λένιν και μπολσεβίκους, ούτε συζήτηση). Οι εργαζόμενοι δεν έχουν μαζικούς χώρους συνεύρεσης για να σπάσουν την αποξένωση. Ο μόνος χώρος όπου συναντιούνται μαζικά είναι το διαδίκτυο, κι οι χώροι κοινωνικής δικτύωσης. Οπότε πάρε κι ένα «κίνημα του φέις μπουκ» και τρέχα-γύρευε τώρα πώς έχασες την επαφή κι έμεινες στην απέξω, για να παρέμβεις απ' έξω.

Είναι γενικώς το κίνημα του έξω. Κόσμος που το ρίχνει έξω τα απογεύματα μετά τη δουλειά, ή μετά τον πρωινό καφέ του άνεργου. Έξω όλοι, να φύγουν, ουστ, όξω πούστη απ’ την παράγκα. Έξοδος για ποτό, που δένει διαλεκτικά με την έξοδο από το ευρώ και τον καπιταλισμό.
Θέλω να βγω από δω έξω. Θέλω να βγω, απ’ το αδιέξοδο αυτό θέλω να βγω. Μα τις πλατείες τις φοβάμαι κι είναι αλήθεια, την αγανάκτηση τη ζω, τη ζωγράφισα στα στήθια.

Κι όπως λέει ο κόκορας του αρκά, προσπαθώ να βγω, αλλά δε μπορώ να θυμηθώ από πού μπήκα. Πώς φτάσαμε ως εδώ; Τι μας έφερε, τι φταίει; Το 89’, η βάρκιζα, η εοκ; Ο καποδίστριας με τα πρώτα χρέη από τα δάνεια; Η επανάσταση του 21 που δεν είχε έγκριση απ’ τον σκάι;

Υπάρχει κι η άλλη άποψη που λέει ότι όλο αυτό μπορεί να ξεκίνησε από τα κανάλια που στόχευαν σε μια ανώδυνη εκτόνωση, αλλά ξέφυγε από τον έλεγχό τους και μπορεί να γυρίσει εναντίον τους. Όπως το 1905 με τον παπα-γκαπόν που ήταν πράκτορας της οχράνα και οδήγησε τους πιστούς στο στόμα του λύκου κρατώντας εικόνες του τσάρου στα χέρια. Αυτό όμως άναψε το φιτίλι της οργής κι η συνέχεια ήταν εκρηκτική.

Ή σαν αυτό που λένε πως έκανε ο διορατικός βενιζέλος με το εργατικό κίνημα, που το βοήθησε να ιδρύσει γενική συνομοσπονδία κι αμέσως μετά κόμμα, για να το έχει υπό τον έλεγχό του και να το ποδηγετεί. Τελικά όμως του γύρισε μπούμερανγκ. Το κουκουέ συνδέθηκε με την τρίτη διεθνή και με το προσφυγικό στοιχείο, αύξησε την επιρροή του κι ο βενιζέλος υποχρεώθηκε να αλλάξει τακτική και να το κυνηγήσει με το ιδιώνυμο.

Υπάρχουν βέβαια κι αυτοί που λένε ότι το κόμμα ήταν ήδη από τότε σταλινικό και προδοτικό κι ότι η κίνηση-προφητεία του βενιζέλου εξακολουθεί να επιβεβαιώνεται διαχρονικά. Γι’ αυτό πηγαίνουν στις πορείες της γενικής συνομοσπονδίας που ιδρύθηκε στα χρόνια του λευτεράκη.

Κάποιοι λοιπόν, βλέπουνε παπάδες στο πλήθος της πλατείας και τους βαφτίζουν με μικροαστική ανυπομονησία παπα-ανυπόμονους του νέου εαμ και νέους παπα-γκαπόν(τηδες). Ας προσέχουμε όμως, γιατί αντί για το πέτρογκραντ του 1905, μπορεί να μας προκύψει γερμανία του μεσοπολέμου λίγο μετά το κραχ του 29’. Κι ο αδόλφος «γραμμή μαζών» είχε και πολύ αποτελεσματική μάλιστα. Κι από σοσιαλφασίστες σήμερα, άλλο τίποτα...

Αντί επιλόγου ας επαναλάβουμε το επιμύθιο. Ο βασικός προβληματισμός δεν είναι αν πρέπει να παρέμβουμε σε αυτό το κίνημα, αλλά αν πραγματικά μπορούμε να το κάνουμε (ουσιαστικά, όχι κατά φαντασίαν) και με τι όρους θα μπορούσε να γίνει αυτό. Πέραν της απαισιόδοξης διαπίστωσης δεν υπάρχουν πολλά για να πει κανείς επί του πρακτέου. Αυτά τα θέματα δε λύνονται θεωρητικά από ένα μπλοκ.

Πόσο μάλλον που ούτε αυτό είναι λαϊκό ακριβώς. Μπορεί να είναι καλό, φιλολαϊκό ακόμα, σαν του λαϊκού στρώματος αλλά δεν είναι λαϊκή μορφή έκφρασης. Μάλλον υποκατάστατο και παραφθορά της αποτελεί. Μαζική ενδεχομένως, αλλά όχι γνήσια.

Υγ: The Revolution Will Not Be Televised
http://www.youtube.com/watch?v=qGaoXAwl9kw&feature=player_embedded

Στο Καφενοδικείο

Και γιατί σε είπες μπρεζνιεφικό απολίθωμα;
Μοιάζει με την ερώτηση γιατί κουκουέ στην οποία πρέπει να καταλήγουν όλες οι συζητήσεις, μαζί με πρόταση για βιογραφικό. Κι η απάντηση επί της ουσίας είναι και στα δύο παρεμφερής.
Αλλά ας πούμε πρώτα κάτι άλλο.

Οι άνθρωποι στη συντριπτική τους πλειοψηφία έχουν ανάγκη να πουν πράγματα. Όχι να ακούσουν. Οπότε κάνεις την ανάγκη των άλλων φιλοτιμία και κάθεσαι να τους ακούσεις, να βγάλεις συμπεράσματα και να έχεις υλικό για το μπλοκ, γιατί κι εσύ τελικά, κάπου πρέπει να τα πεις.

Το αλκοόλ βοηθάει να λυθεί η γλώσσα τους. Αλίμονο όμως αν χρειαζόμαστε μια ουσία για να βγάλουμε αυτά που έχουμε μέσα μας (δεν εννοώ το φαγητό). Αυτή είναι η πραγματική κατάντια στη σούρα και το αλκοόλ.
Η δική μου ουσία για να βγάλω τα σώψυχά μου είναι το μπλοκ. Αλλά αυτό είναι κατάντια άλλης ποιότητας.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει με την χαρά και τη συντροφικότητα που πολλοί τα έχουν συνδέσει με το αλκοόλ. Υπάρχουν άτομα ρηχά, κοινωνικά και φλύαρα, χαζοχαρούμενα εκ πεποιθήσεως που είναι έτσι από φυσικού τους και δεν χρειάζονται να πάρουν κάτι για να τους αλλάξει την ψυχική διάθεση. Σαν το γουρούνι στον κόκορα του αρκά καλή ώρα.

Βασικά όμως μιλάμε για άτομα που δεν τα έχουν καλά με τον εαυτό τους και πίνουν (γράφουν) για να τον ξεχάσουν, να ξεφύγουν και να απελευθερωθούν στιγμιαία. Κι εκεί στο υπερπέραν που ταξιδεύουν συναντιούνται με άλλες ασώματες ψυχές που έχουν ξεφύγει και σου προσφέρουν μια ψευδαίσθηση συλλογικότητας.
Αλλά ποιον πάμε να ξεγελάσουμε; Το αρχικό κίνητρο είναι η ατομική απόδραση. Όχι η συνεύρεση με τους άλλους.

Το πρόβλημα είναι ότι δεν τα ‘χουν καλά με τον εαυτό τους, αλλά τον υπεραγαπάνε κι ανακαλύπτουν συνέχεια προβλήματα για να ασχολούνται μαζί του. Παντρεύτηκαν έναν εαυτό που δεν τους αρέσει και τον φορτώθηκαν για μια ζωή, μέχρι τον τάφο. Αν και το ένα δεν αποκλείει απαραίτητα το άλλο (ζωή εν τάφω). Άσε που στο δρόμο μπορεί να πεθάνεις κιόλας.

Ανακαλύπτουν νόημα μόνο σε συλλογικές διαδικασίες, κρυμμένοι πίσω από πλήθη. Κι όταν μένουν μόνοι με τον εαυτό τους βρίσκουν την ύπαρξή τους ανόητη κι ανυπόφορη. Σαν τους ήρωες του στρατή τσίρκα.

Αλλά δε μπορεί να γίνει έτσι, με άτομα που δεν την παλεύουν και παλεύουν γενικά κι αόριστα για να λύσουν τα προσωπικά τους σύνδρομα. Ή μάλλον καλύτερα περιμένουν να τους τα λύσει η επανάσταση. Έτσι μεταφέρεις τα προβλήματά σου στον αγώνα και την οργάνωση.

Την επανάσταση θα την κάνουν άνθρωποι με ανθρώπινα πάθη κι αδυναμίες που δε θα τις μεταθέτουν στη δευτέρα παρουσία, αλλά θα τις αντιμετωπίσουν θαρραλέα και η πορεία της αντιμετώπισής τους θα τους φέρει στον ίσιο δρόμο του συλλογικού. Που κατά βάθος είναι ανηφόρα με ζιγκ ζαγκ, αντίθετα με την ατομική κατρακύλα.

Η διαλεκτική του αλκοόλ λοιπόν είναι πως όσο σταματάει η σκέψη λύνεται η γλώσσα. Ξεμπλέκεται από τα αξεδιάλυτα αδιέξοδα και τις αντιφάσεις στις οποίες βουτάει κάθε φορά πριν μιλήσει. Στην αρχή σχεδόν το ζηλεύεις σαν προτσές, αλλά πριν προλάβει να σε γοητεύσει προχωρά κι εξελίσσεται σε ακατάσχετη ανοησία.

-Κι εσύ γιατί δεν πίνεις;
Γιατί δεν πίνω; Τώρα τι να σου πω; Ότι μου το απαγορεύει η θρησκεία μου;
Βασικά αν έπινα, σε μένα θα είχε τα αντίθετα αποτελέσματα. Θα ζαβλάκωνα και θα μ’ έπαιρνε ο ύπνος πάνω στο τραπέζι με το χέρι για μαξιλάρι. Αλλά πρέπει να βρω κι ένα ιδεολογικό άλλοθι.

Να σου πω ότι είναι σοβιετικό ήθος; Αφού εκεί σχεδόν όλοι έπιναν.
Να σου πω ότι είναι βαζιουλινικό; Αφού ούτε που τον ήξερα τον βαζιούλιν όταν άρχισα να μην πίνω.
Ήταν σαν το γκεβάρα και το μαρξ. Και να μην είσαι μαρξιστής –λέει ο τσε- φτάνεις στα λόγια του από άλλο δρόμο και κάπου συναντιέστε. Μέχρι που καταλαβαίνεις πως δε δουλεύει το μοντέλο και ψάχνεις για ανταλλακτικά στους τρίτους δρόμους.

Ένα τυπικά μπρεζνιεφικό χαρακτηριστικό είναι η αυταρέσκεια*. Τα αυτάρεσκα άτομα δεν τα έχουν καλά με τον εαυτό τους και χρειάζονται διαρκώς επιβεβαίωση. Η μη ανάπτυξη –πες το αν θες στασιμότητα- της προσωπικότητας των άλλων είναι προϋπόθεση για την επιβεβαίωση της υπανάπτυκτης δικής τους. Το ακριβώς αντίθετο με τον κομμουνισμό δηλ.

Ένα απολίθωμα μπορεί να πάρει ξανά σάρκα –τα οστά τα έχει έτοιμα- και να αναστήσει μια πραγματικότητα, όπως έγινε στο τζουράσικ παρκ (καλά κάνουν και μας λένε δεινόσαυρους). Και γιατί να την αναστήσουμε αυτή την πραγματικότητα; Για να στεγάσουμε εκείνους ακριβώς τους φόβους μας και τα κόμπλεξ που πρέπει να υπερβούμε για να την πραγματοποιήσουμε.

Αλλά η βασική αντίφαση της κοινωνίας του μέλλοντος είναι άλλη. Ο καπιταλισμός πετάει σα λεμονόκουπες στον καιάδα της ανεργίας όσους περισσεύουν εις βάρος του μέγιστου κέρδους του. Κι ο σοσιαλισμός κρατάει τον καιάδα για μια χούφτα εκμεταλλευτές κι αποδεδειγμένα αντεπαναστάτες. Αλλά αντί για την αρεία φυλή του προλεταριάτου που θα μας φτάσει στον κομμουνισμό, μας προέκυψαν μια μάζα σύντροφοι απ’ τη λδ μογγολίας ανίκανοι να ασκήσουν κριτική κι εργατικό έλεγχο στους γραφειοκράτες.

Όπως θα ‘λεγε όμως κι ο σφος αλχημιστής, όταν θέλεις να γράψεις κάτι πάρα πολύ, το σύμπαν συνωμοτεί για να πέσουν όλα εκείνη τη στιγμή που περνά και χάνεται μαζί με την έμπνευση. Ο ειρμός σου χώνεται (το ω με άλφα) σε κάποιο συρτάρι του μυαλού κι άντε τώρα να τον ξαναβρείς με τόση ακαταστασία εκεί μέσα. Μετά πλάκωσαν κάτι φωνές και τηλέφωνα, κόντρα φωνές και κόντρα τηλέφωνα κι η εσωτερική φωνή έπαθε αφωνία.

Χάθηκα τελείως. Και δεν πετούσα και πετραδάκια πίσω μου. Μόνο μαύρη πέτρα και κοτρόνες στις βιτρίνες. Κι η βιτρίνα του μυαλού μου έσπασε σε χίλια κομμάτια κι άντε να τα ξαναενώσω και να καταλάβω τι δείχνει το παζλ.

Αφορμή για αυτό το κείμενο είναι μια ακομβίωτη ξανθιά που δεν έχει την υπομονή να ακούσει τους άλλους, ή να τα βρει με τον εαυτό της και τα μάτια της μελαγχολούν για έναν μακρυμάλλη. Καθώς επίσης και για το γραμματισμό των μεταναστών και των παιδιών στο γυμνάσιο που περιμένουν να τους φέρει σι-ντι για να πειστούν πως οι φάλαινες όντως τραγουδάνε. Εδώ παιδί μου τραγουδάει η καλομοίρα, στη φάλαινα θα κολλήσουμε;

Παιδιά της πόλης με φυσικό αναλφαβητισμό που δεν ξέρουν να ξεχωρίζουν τις πρασινάδες στο μανάβη. Τα τελευταία κατάλοιπα της κοινότητας που διαλύεται. Αντ’ αυτής μας φόρεσαν καπέλο την ευρωπαϊκή κι εμείς βρισκόμαστε σε αναζήτηση καινούριας και συλλογικοτήτων νέου τύπου που να εκφράζουν το πνεύμα της εποχής. Προς το παρόν εκφράζουν κυρίως την παρακμή και την κρίση της.

Το μέλλον μας δεν είναι ο καπιταλισμός
Είναι ο μεσαίωνας ο εργασιακός

Υποσημειώσεις

-Το καφενοδικείο είναι ένα καφενείο με παππούδες πάνω απ’ την εγνατία που τα βράδια γίνεται εαακίτικο στέκι. Με τον σωσία του ζαχαριάδη σε μια παλιά φωτογραφία στον τοίχο και τιμές που αφήνουν τους αθηναίους με ανοιχτό το στόμα για να φάνε όσο γίνεται περισσότερο.

*Με την εισήγηση του σ. Μπρέζνιεφ ξεδιπλώθηκε μπροστά σε ολόκληρο τον κόσμο το πανόραμα της προόδου που σημειώνει η χώρα μας στους τομείς τα οικονομίας, της επιστήμης και του πολιτισμού. Ήταν η ενσάρκωση όλης της δύναμης του Κόμματος, της ενότητάς του, της συσπείρωσής του. Με την εισήγηση αυτή εκφράστηκε η σιγουριά για τη θριαμβευτική πορεία της μεγάλης μας πατρίδας στο μέλλον, προς τις φωτεινές κορυφές του κομμουνισμού…

Η κάθε θέση και το κάθε συμπέρασμα της εισήγησης του Λεονίντ Ιλίτς, η κάθε λέξη της εκπέμπει λενινιστική ενεργητικότητα, λενινιστική προσήλωση στο στόχο, λενινιστική αντικειμενικότητα, πνεύμα αυτοκριτικής, αυθεντικά λενινιστική, βαθιά επιστημονική προσέγγιση στην ανάλυση της σύγχρονης εποχής.

Στο βήμα στεκόταν ο Λεονίντ Ιλίτς Μπρέζνιεφ, ο τόσο οικείος κι αγαπητός σε όλους μας. Και ο καθένας μας έβλεπε, ένιωθε με όλη τη δύναμη της καρδιάς του ό,τι εκείνος σκεφτόταν και έπραττε στο Συνέδριο.

Αποσπάσματα από ομιλία του έντβαρντ σεβαρντνάτζε το μάρτη του 81’ σε σύσκεψη κομματικών στελεχών της δημοκρατίας της γεωργίας για τα αποτελέσματα του 26ου συνεδρίου του κκσε. Αργότερα ο σεβαρντνάτζε έγινε γκεσέμι του γκόρμπι και της περεστρόικα και φανατικός πολέμιος της εποχής της στασιμότητας.

Πού μπορούμε να τα βρούμε όλα αυτά; Στο εξαντλημένο διαμάντι του γεγκόρ λιγκατσόφ με τίτλο το αίνιγμα γκορμπατσόφ. Μην ανησυχείς τζόνι κιου. Παίζει να σου εξασφάλισα το τελευταίο κομμάτι που κυκλοφορούσε στο εμπόριο.

Verbalise it

Λαϊκή εξέγερση, Έτος 1, ημέρα 4η.

Αγαπητό ημερολόγιο,

Μετά την κυριακή που είναι μέρα αργίας κι ανήκει στην κανέλλη, κατεβήκαμε τελικά τρεις σερί μέρες στους δρόμους. Καλύτερη φετινή επιδοση που λεν και στο στίβο.

Είχα μια απορία τι είδους συνθήματα θα φωνάζαμε. Τελικά κάτι βρήκαμε.
Για πρώτη φορά στα χρονικά άκουσα σε πορεία μας το μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι. Επιτέλους!
Να αγιάσουν τα στόματα των μαθητών που το φώναζαν.
Αν δεν ήταν κι αυτοί...

Δώσαμε έτσι μια πρώτη απάντηση στην κρατική καταστολή.
Σύμφωνα και με τις αρχές του δημιουργικού μαρξισμού-βουδισμού, κάθε μέρα είναι η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής σου. Έτσι κάθε μέρα είναι μια καινούρια μέρα. Και κάθε απάντηση είναι η πρώτη. Όπως κι η προηγούμενη κι η επόμενη.
Περίπου όπως στη μέρα της μαρμότας.
Κάθε μέρα θα ξημερώνει η ίδια αναπαράγοντας το γνωστό φαύλο κύκλο. Μέχρι να τον σπάσουμε με επανάσταση.

Φέρτε τα ματ ψηφίστε τρομονόμους
εμείς για μία ώρα θα είμαστε στους δρόμους.
Πορεία σε φαστ φόργουορντ. Την ημέρα της κηδείας το κάλεσμα ήταν για τις 12.30. Κι η πορεία είχε τελειώσει μιάμιση με το ρολόι. Ώρα ελλάδας.
Ψεκάστε-σκουπίστε-τελειώσατε.
Και μετά σύντροφοι διαλυόμαστε -συγκροτημένα- γιατί έρχονται κι οι άλλοι. Που αυτούς θα τους ψεκάσουν οι μπάτσοι.

Ούτως ή άλλως κι οι σφοι δεν πολυνιώθαν. Βαριεστημένοι, σε στιλ αγγαρείας. Σα να είχαμε μαζευτεί για αλληλεγγύη σε κάποιον τρίτο, άσχετο. Όχι για δικό μας θέμα που έπρεπε να σηκωθεί πάση θυσία.
Τη δευτέρα δε στήθηκε ούτε μικροφωνική! Το ψήφισμα διαβάστηκε από τη ντουντούκα.

Οι άλλοι πάλι στο αντισπαρτιατικό μέτωπο πιστεύουν ότι ζουν τα δικά τους δεκεμβριανά.
Στο συντονιστικό συνελεύσεων ένας αρασίτης είπε ότι αυτός θα είναι ο τρίτος γύρος του φοιτητικού κινήματος.
Κι ως γνωστόν ο τρίτος γύρος θα είναι ο τελικός.

Σήμερα στο εργατικό κέντρο -όπου μεταφέρθηκε το στρατηγείο της εξέγερσης από το δικηγορικό- ο αρχιναρίτης δήλωσε πως βρισκόμαστε στο στάδιο όπου κάθε μέρα μετράει σα μήνας. Χωρίς μικρόφωνο, για να μπορεί να τσιρίζει.
Ξέχασε να πει ότι οι από πάνω δε μπορούν κι οι από κάτω δε θέλουν. Τα ακούς αυτά και βγαίνοντας από τη μπεναρόγια στον καθαρό αέρα περιμένεις να δεις κανά λευκοφρουρό στη γωνία για να τον φας.

Ωστόσο η προυντονική πτέρυγα του κινήματος παραμένει πλειοψηφούσα. Τους μαρξιστές παίζει να τους σφάξανε γιατί δε βλέπω πολλούς.
Ένας ηρωικός κομμουνάρος αγνώστων λοιπών στοιχείων είπε να πάμε στις γειτονιές με όλα τα μέσα: φυλλάδιο, εξορμήσεις, κλείσιμο δρόμων, οδοφράγματα...
Εγώ λέω να ξεκινήσουμε με το τελευταίο. Κι άμα δεν πιάσει δοκιμάζουμε και τα υπόλοιπα. Μην κάνουμε εκπτώσεις εξ αρχής.

Ευτυχώς οι γειτονιές προς το παρόν τη γλίτωσαν. Γιατί υπάρχουν πολλές ωραίες προτάσεις και το δυναμικό διαχέεται.
Στο τελευταίο συντονιστικό συνελεύσεων μέτρησα και συγκέντρωσα τις εξής: να πάμε στην καμάρα να στήσουμε μικροφωνική που θα ενημερώνει τον κόσμο, να πάμε στη λεωφόρο νίκης να κλείσουμε το δρόμο, να μείνει μια ομάδα για να συντάξει ένα κείμενο κι ένα δελτίο τύπου, να επιστρέψουμε στο δικηγορικό σύλλογο, να πάμε στο φυσικό όπου παίζει ένα σκηνικό με κάτι μπάχαλα, σε δυο-τρεις ραδιοφωνικούς σταθμούς και να τους καταλάβουμε συμβολικά για να μεταδώσουν κάποια πράγματα, στην καμάρα και πάλι για να διώξουμε άλλα μπάχαλα, στις καταλήψεις των σχολών μας για να είναι μαζικές και στις συνοικίες -τούμπα, χαριλάου και συκιές- για να κάνουμε εξορμήσεις στον κόσμο.
Δεν είχε πέσει ακόμα η ιδέα της ετ-3 που συγκεντρώνει κάθε φορά αρκετούς θαυμαστές-νοσταλγούς.

Τελικά το ναρ υλοποίησε αυτό που είχε κατά νου, να επιστρέψει δηλ στο δικηγορικό κι ο κόσμος ακολούθησε. Εμάς όταν το κάνουμε γιατί μας λένε σταλινικούς που καπελώνουν;
Κατ' αναλογίαν του κόκορα του αρκά που όταν μαθαίνει τι είναι τα ερμαφρόδιτα [κάνουν έρωτα με τον εαυτό τους] αναρωτιέται γιατί τον φωνάζουν μαλάκα για τον ίδιο λόγο.

Μετά από κάποια χρόνια, έχω πιστεύω την πείρα να ξεχωρίζω κομματικά στελέχια. Κι οι δήθεν ανέμελες φιλικές κουβέντες ανάμεσα σε ναρίτες και νεολαίους νΚαπελεύθερους κάνει μπαμ από μακριά ότι είναι γραμμή καθοδήγας.
Οι άλλοι στην αίθουσα είναι αθώοι, δε δίνουν σημασία. Αλλά στους παλιούς κνίτες δε ξεφεύγουν κάτι τέτοια.
Όπως είπε κι ένας άλλος πρώην: δεν αλλάζει ο άνθρωπος.
Σωστά. Μεταλλάσσεται μόνο.

Ο ανένταχτος κόσμος πάλι προσπαθεί να τα δει όλα αυτά σφαιρικά, ψύχραιμα και διαλεκτικά.
Θέλει βία, αλλά όχι τυφλή, θέλει σύγκρουση, αλλά όχι μπάχαλα. Αυτή η διαλεκτική αντίφαση λύνεται με τον αμοιβαίο μετασχηματισμό τον δύο πόλων και συνοψίζεται στον διαλεκτικό όρο οργανωμένα μπάχαλα.

Όταν ζήτησα στον επινοητή του όρου να σχολιάσει τα μπάχαλα που γίνονται είπε ότι είναι και καλά και κακά. Κι ότι αυτό είναι η διαλεκτική. Είναι και μη είναι ενιαία.
Σωστά. Εξάλλου, αν θυμάμαι καλά, το ουδέν κακό αμιγές καλού το 'χε πρωτοπεί ο χέγκελ. Ο πρώτος νόμος της διαλεκτικής μπροστά από την άρνηση της άρνησης.
Αλλά αυτός το είχε βάλει με το κεφάλι κάτω και τα πόδια πάνω.
Χρειάστηκε να έρθει ο μαρξ να το θέσει σωστά με νέα διατύπωση: ουδέν καλό αμιγές κακού...

Οι αντιφάσεις είναι πηγή εξέλιξης, αλλά εγώ με τόσες που βλέπω δεν ξέρω πού να προχωρήσω. Κι αφού οι δικές μας πορείες τελειώνουν νωρίς προλαβαίνω και πηγαίνω και στις δύο.
Αυτό θα πει αγώνας...

-Ναι, αλλά εμείς σύντροφε με ποιους είμαστε;
-Με το δίκιο...
Κι είναι γνωστό ποιοι το έχουν...

Υγ: Ο τίτλος είναι αφιερωμένος στους αυτόκλητους εκπροσώπους των τελευταίων με το δίκιο.

Χάλασε ο κόσμος

Μικρές άχρηστες πληροφορίες που ίσως σας φανούν ενδιαφέρουσες.

-στο προχτεσινό φύλλο του πριν, στη στήλη από σπόντα, ο ποιητής συμπεραίνει ότι θα μπορούσαμε να χαρούμε για την εκλογή ομπάμα γιατί είναι ένα ξέσπασμα των μαζών.
Τη στήλη αυτή τη γράφει συνεργαζόμενος κι η αλήθεια είναι πως έρχεται σε ευθεία αντίθεση με άλλα κομμάτια στο ίδιο φύλλο.
Αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να γίνεται ο κακός χαμός μόνο με τους συνεργαζόμενους του κκε και τις δικές τους απόψεις.
Εξάλλου κι ο δελαστίκ στη σελίδα 3 δεν κινείται σε πολύ διαφορετικό μήκος κύματος.
Κάνει λόγο για εποχή ομπάμα, πετάει κι ένα χαριτωμένο για σοβιετικού τύπου ποσοστό του ομπάμα στην ουάσιγκτον (93%) και τελείωνει με το συμπέρασμα-καταπέλτης ότι η ζωή θα δείξει αν θα μαραθούν οι ελπίδες των λαϊκών στρωμάτων (!!!).
Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς;
Το αμίμητο η ζωή θα δείξει αλά γκόρμπι;
Ή τον μαρασμό των ελπίδων αλά λένιν στο κράτος κι επανάσταση;

-στην ίδια σελίδα, ακριβώς δίπλα, υπάρχει άρθρο του ντούρου ακροαριστερού τροτσκιστή μπεζνασνό, μεταφρασμένο από τον γαλλικό τύπο.
Αντιπαρερχόμαστε καλή τη θελήσει διάφορα δροσερά περί αναδιανομής πλούτου που λέγονται μέσα (και στοχεύουν πραγματικά στην καρδιά του καπιταλισμού ως αντισυστημική κριτική) για να μείνουμε απλώς στο τίτλο.
Έξοδος από τον καπιταλισμό...
Τσ,τσ,τσ, μα γιατί να είμαστε τόσο ξύλινοι και να μη μπορούμε κι εμείς να μιλήσουμε έτσι ωραία κι υπερφίαλα...

Υπάρχει βέβαια και το εξής ζήτημα.
Περισσότερο από λαβύρινθος όπου ψάχνουμε την έξοδο, ο καπιταλισμός είναι αδιέξοδο.
Δεν είναι ότι ξεχάσαμε να πετάμε πετραδάκια πίσω μας, ή ότι η αριάδνη δε μας έδωσε τον μίτο για να βρούμε το δρόμο. Ούτε καν αυτό που λέει ο κόκορας του αρκά για το ψυχολογικό του αδιέξοδο. Ότι δηλ προσπαθεί να βγει, αλλά δε μπορεί να θυμηθεί από πού μπήκε.
Ο καπιταλισμός είναι αδιέξοδο. Το οποίο σημαίνει ότι για να βγεις πρέπει να γκρεμίσεις τον τοίχο, να έρθεις σε σύγκρουση. Δε θα βγούμε με απλά βηματάκια προς την έξοδο.
Αν ο λαβύρινθος εξακολουθεί να έχει κάποια σημασία είναι γιατί συνεχίζουμε να ψάχνουμε το σημείο όπου ο τοίχος είναι λιγότερο δυνατός, για να τον χτυπήσουμε. Γιατί αλλιώς θα φάμε τα μούτρα μας πέφτοντας στον τοίχο. Κι αυτό είναι ο αριστερισμός και η μικροαστική ανυπομονησία (sic).

Θα μου πεις σπουδαία ανάλυση.
Βρήκες έναν εύκολο αντίπαλο, τον χτυπάς και χαίρεσαι για την αυτοεπιβεβαίωση.
Οκ, δεκτή η ένσταση.
Αλλά εγώ τουλάχιστον είχα ένα σκεπτικό. Διάβασα κάτι κάπου και μου ήρθαν ένα σωρό συνειρμοί που τους κατέγραψα.
Αυτοί που το βρήκαν αυτό το κομμάτι και μπήκαν στον κόπο να το μεταφράσουν για να το βάλουν, ποιο ακριβώς σκεπτικό είχαν;

-ίσως πάλι όλα αυτά τα χαριτωμένα να είναι ίδιον των τροτσκιστών ανεξαρτήτως χώρας και απόχρωσης (αυτό έλειπε να έχουμε εθνικές ιδιαιτερότητες σε τροτσκιστές που δεν πολυπιστεύουν σε τέτοια πράγματα). (Κι αν τυχόν υπάρχουν αποτελούν λόγο διάσπασης).
Την ίδια στιγμή οι σεκίτες ετοιμάζουν εκδήλωση για την καπιταλιστική κρίση την επόμενη εβδομάδα. Κι ήδη με τον τίτλο και μόνο έχουν καταφέρει να επισκιάσουν το πολυτεχνείο και τις πολιτικές εξελίξεις.

Την εικόνα που έβαλαν δεν τη θυμάμαι καλά. Αλλά το σύνθημά τους είναι όλα τα ρούβλια και σε σκληρό συνάλλαγμα.
Το δεύτερο μισό είναι πολιτικά σωστό.
Ο σοσιαλισμός είναι επίκαιρος.
Ψιλοκλεμμένο είναι, αλλά δεν πειράζει, δεν βάλαμε και πνευματικά δικαιώματα ούτως ή άλλως...
Αλλά το πρώτο μισό που οδηγεί στο δεύτερο είναι αποθέωση των αισθήσεων και απαύγασμα του μαρξισμού.
Ο καπιταλισμός δε δουλεύει... (!!!).
Sic και τρις sic και ξανά sic.

Δε δουλεύει ε; Ενώ πριν την κρίση δούλευε κι ήταν εντάξει;
Χάλασε; Μήπως να τον πηγαίναμε στον μάστορα;
Μήπως ο μάστορας είναι η σοσιαλδημοκρατία;
Μήπως χρειαζόμαστε μια αλλαγή αλά ομπάμα για να αρχίσει να δουλεύει; Τώρα που έφυγε ο κακός μπους και καταρρέει κι ο καραμανλής.
Μήπως η αφίσα αυτή είναι φάρσα και θα βγάλουν και δεύτερη που θα λένε καλό ε; σας την σκάσαμε...;

-τα παιδιά από το σεκ όμως έχουν άξιους συμπαραστάτες μες στα πανεπιστήμια. Οι οποίοι τους κοντράρουν στα ίσια για το βραβείο γραφικότητας.
Επιδημία λέμε...
Ο λόγος για το περιοδικό κόρακες το οποίο κυκλοφορεί -αλλά δεν οπλοφορεί- στο πανεπιστήμιο ως έντυπο του ανθρωπιστικού πανεπιστημιακού ρεύματος (!!).
Έχοντας μέσα εικόνες του γκάντι και αναφορά στην παγκόσμια μέρα της μη βίας.

Τρία σχόλια μόνο πάνω στο θέμα.
-Όπου ακούτε μη-τάδε να κρατάτε μικρό καλάθι. Όπως στις μη κυβερνητικές οργανώσεις και τα μη κρατικά πανεπιστήμια. Πάντα υπάρχει λάκκος στη φάβα.
-δεν γίνεται να είσαι γνήσιος ανθρωπιστής αν δεν πολεμάς τους εχθρούς του ανθρώπου, τον καπιταλισμό και την εκμετάλλευση.
-για άλλη μια φορά μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά...

-διαβάζοντας μετά ριζοσπάστη για να έρθω στα ίσια μου πετυχαίνω στη σελίδα 5 το κύριο άρθρο της εφημερίδας με τον τίτλο Δύο στρατηγικές στο ζήτημα της κρίσης.
Θυμήθηκα συνειρμικά το Δύο τακτικές της σοσιαλδημοκρατίας του λένιν και συγκινήθηκα.
Γιατί μεταξύ άλλων αποδεικνύει με την ανάλυσή του ότι η μοναδική λύση για τη ρωσία είναι η δημοκρατική δικτατορία του προλεταριάτου και της αγροτιάς.
Σύνθημα που έχει σαν στάμπα τη ζωή μας σημαδέψει...