Χωρίς ανάσα και οξυγόνο - Πριν το τέλος του κόσμου

Οι εξελίξεις τρέχουν, ο κόσμος παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα και βασικά χωρίς οξυγόνο. Περνούν από μπροστά σου ειδήσεις, εικόνες, πληροφορίες, ανησυχείς για διάφορα, μικρά ή μεγάλα, όλα επείγοντα, για τον δικό μας μικρόκοσμο ή έναν άνθρωπο που τον αλυσοδένουνε. Η Καρυστιανού κρατάει μουτράκια, ενώ ο κόσμος καίγεται. Ο Καραλής έκανε (σχεδόν) παγκόσμια επίδοση, λίγο πριν τον Γ’ Παγκόσμιο. Ο σφος σκέφτεται πώς θα πληρώσει την ασφάλεια για το αμάξι, και εσύ τη διεθνή ασφάλεια ως σύντομο ανέκδοτο και το τίμημα που πληρώνουν οι λαοί, σε αυτήν τη μηχανή, που καίει πετρέλαιο, αίμα και ρίχνει διαρκώς την ασφάλεια.

Παραφράζοντας ελαφρώς τον Στεφανάκη -που κρατιόταν να μην πει για τις δεκάδες νεκρές μαθήτριες στο Ιράν από τις έξυπνες βόμβες της δυτικής δημοκρατίας-, αυτή είναι μια βασική πτυχή του ακήρυχτου κοινωνικού πολέμου κια τα συνεχή εγκλήματα πολέμου των αφεντικών: να συνηθίσουμε τα φέρετρα και την κουλτούρα του θανάτου για τον... κανονικό πόλεμο που μας χτυπά την πόρτα.

Άτιμη κοινωνία - κράτος, που σε άλλους δίνει μίζες και δώρα από τον ΟΠΕΚΕΠΕ και σε άλλους τα παιδιά τους σε φέρετρα, γιατί δε σου περίσσευαν 70 χιλιάρικα. Όσο θα κόστιζε δηλαδή ένα σύστημα σηματοδότησης με φανάρια, ως ελάχιστη ασφαλιστική δικλίδα, που θα απέτρεπε τη σύγκρουση των τρένων. Ή όσο θα κόστιζαν δυο χαλιά για το υπουργείο Τουρισμού και τα καναπεδάκια μιας πολιτικής δεξίωσης.

Τι άλλο μένει από τη χτεσινή μέρα;

Η ασφυκτική πολιορκία του κέντρου της Αθήνας από ανθρωποφύλακες σε αποστολή και τα κατορθώματά τους: προσήγαγαν μαθητές, δημοσιογράφους, σταμάτησαν και κράτησαν τον Θοδωρή Ελευθεριάδη, μολονότι ή επειδή ήξεραν ότι ήταν γιος ενός από τα 57 θύματα. Έκαναν σωματικό έλεγχο σε μικρά παιδιά, ηλικιωμένους και συνδικαλιστές, σε δυο παπαγαλάκια που τα πέρασαν για ύποπτα drone, σε ό,τι κινείται και απειλεί την τάξη και τα μυστικά του βάλτου. Στο τέλος της κινητοποίησης μάς ξεπροβόδισαν και με χημικά, απάντηση στην ασύμμετρη απειλή κάτι νεραντζιών, γιατί οι χειρότεροι μπαχαλάκηδες είναι πάντα οι ένστολοι.

Η κοσμοσυρροή σε όλες τις πόλεις. Μπορεί να μην ήταν πρωτοφανής, σαν τις περσινές συγκεντρώσεις, μπορεί φέτος να μην υπήρχε μια παραπάνω αφορμή, ηχητικό, κλειστά μαγαζιά ή το ίδιο θετικό κλίμα στα ΜΜΕ, αλλά ο κόσμος ήταν εκεί και έδωσε μήνυμα, μαζικό και πολιτικό, όχι επετειακό. Μαζί με τα σωματεία και όχι «χωρίς κόμματα», χρώματα και αρώματα. Και με πολλούς αποδέκτες, από τον Μητσοτάκη -που πέρσι έλεγε πως οι διαδηλωτές έχουν τα ίδια αιτήματα με την κυβέρνηση- μέχρι αυτούς που περίμεναν στη γωνία για να ναρχίσουν τις υψηλές αναλύσεις για τη φθίνουσα μαζικότητα και τους «νεκροθάφτες του κινήματος» αλλά έμειναν με την όρεξη και λούφαξαν.

Το γηπεδικό «κράτος γαμημένο, πουτάνα Πολιτεία», που ακούστηκε κάποια στιγμή, για να το «διορθώσουν» άμεσα τα μεγάφωνα: «κράτος-δολοφόνος, σάπια πολιτεία». Ας μην κολλάμε στις διατυπώσεις, αλλά στην ουσία. Δεν ήτανε ατύχημα, ήταν δολοφονία.

Η Γιάννα Βούλγαρη, που μίλησε πρώτη φορά και από καρδιάς, πχ για τον όρκο της να μην ξαναζήσουμε νέα Τέμπη και για τα «Τέμπη» στο εργοστάσιο της Βιολάντα. Κι αυτό έχει μια παραπάνω αξία από τα δικά της χείλη, γιατί είναι μητέρα του μηχανοδηγού της εμπορικής αμαξοστοιχίας. Και γιατί η προχτεσινή αγκαλιά της με τον Ασλανίδη στην Καισαριανή σφράγισε την ενότητα των συγγενών των θυμάτων, που κρατάνε ενιαίο μέτωπο ενάντια σε θεούς και δαίμονες (εχθρούς ντυμένους σαν φίλους, σπερμολογίες και τεχνητές αντιθέσεις που θέλουν να φορτώσουν αλλού τις εγκληματικές ευθύνες του κράτους). Και δε θα αφήσουν να το χαλάσει κανείς -πόσο μάλλον ο θιγμένος εγωισμός ενός προσώπου που δεν ανέβηκε στο βήμα, γιατί... «ένιωσε πως δεν την ήθελαν» και διάλεξε τον ρόλο της «αποκλεισμένης».

Μικρή παρένθεση. Δεν είναι καινούριο φαινόμενο τα προσωποπαγή κόμματα, που είναι πλαδαροί μηχανισμοί με αποκλειστικό ορίζοντα τις εκλογές. Το σχετικά νέο στοιχείο είναι ότι πλέον δεν επιδιώκουν να βγουν νωρίς στο προσκήνιο για να κερδίσουν χρόνο (πχ για να οργανώσουν μαζικές οργανώσεις) αλλά το ακριβώς αντίθετο: να βγουν όσο το δυνατόν πιο κοντά στις εκλογές, για να ψαρέψουν σε θολά νερά και να μην τα προλάβει η.. δημοσκοπική φθορά. Σημεία των καιρών...

Η Μιρέλα Ρούτσι. Ίσως κάποιοι ξένισαν με κάποια σημεία που έμοιαζαν με συμβουλές life-coaching, ή την εσωτερική της φωνή (βρες τον εαυτό σου... βρες τον εαυτό σου...). Ήταν όμως άμεση, συγκινητική και με ουσία για όλους τους παριστάμενους -και ιδίως τους λιγότερο μυημένους. Νικήστε τον φόβο, σταματήστε να φοβάστε! Κι αν γίνει όντως ποτέ πράξη μια αποστροφή του λόγου της (δοκιμάσαμε απεργίες διαρκείας, τρεις μήνες, αλλά δεν ιδρώνει το αυτί τους), το μόνο βέβαιο είναι πως ο φόβος θα αλλάξει πλευρά.

Η μεστή ομιλία του Τσακλίδη. Που αποδόμησε την πανάκεια της ΕΕ -με τα «Τέμπη» της Ισπανίας και τους ακατάλληλους συρμούς που έπαιρναν έγκριση από τους δικούς της ελέγχους. Και το σύνθημα για τον «κρατικό σιδηρόδρομο», που έδινε εντολή στους τεχνίτες να φέρουν δικά τους εργαλεία από το σπίτι τους, για τις επισκευές του δικτύου. Είπε επίσης για την Hellenic Train που συνεχίζει στην ίδια ακριβώς ράγα, απολύοντας δύο εγκύους με μπλοκάκι. Και για τις προτεραιότητες των αρχών, που αναβαθμίζουν το δίκτυο μεταξύ Αλεξανδρούπολης και Ορμενίου -για τις ανάγκες των νατοϊκών επιχειρήσεων- και όχι τη γραμμή Αθήνας-Θεσσαλονίκης ή άλλα σημεία με πόλεις που παραμένουν χωρίς σύνδεση επί χρόνια.

Και τέλος, η θέληση και η ανάγκη να υπάρξει συνέχεια. Χωρίς αυτήν, η συγκάλυψη θα προχωρήσει ανεμπόδιστη και τα επόμενα Τέμπη θα μας περιμένουν στη γωνία.

Στο τέλος της ημέρας ξέρεις πως υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι. Αυτοί που ήρθαν από νωρίς να πιάσουν θέση στην πλατεία και αυτοί που προτιμούσαν την οπισθοφυλακή, για να έχουν εύκολη διαφυγή, μόλις αρχίσουν τα μπάχαλα. Αυτοί που ζουν με τύψεις γιατί δεν κάνουμε αρκετά για να αλλάξουμε αυτό τον βούρκο και αυτοί που ζουν με τύψεις γιατί δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να γκρινιάζουν -δηλαδή τίποτα. Αυτοί που κάνουν την οργή τους αγώνα και αυτοί που οργίζονται όταν βλέπουν άλλους να αγωνίζονται, γιατί δεν έχουν μάτια να δουν όσα γίνονται στον κόσμο -ή τον εαυτό τους στον καθρέφτη. Αυτοί που είναι με τον άνθρωπο, σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, και αυτοί που πασχίζουν να ξανακάνουν τα δυο πόδια τέσσερα και να τον κάνουν να περπατά σκυφτός και υποτελής. Αυτοί που ανησυχούν για το άμεσο μέλλον της ανθρωπότητας και οι υπάνθρωποι που γκαρίζουν-αλαλάζουν χαρούμενοι, καθώς βλέπουν τον μπαλτά να πλησιάζει τον λαιμό τους.

Και βασικά, εντάξει, δεν τρέχει τίποτα που εκκενώνουν οι Αμερικάνοι τη Σούδα, ας μην κινδυνολογούμε. Στην τελική, αν ξεσπάσει ο πόλεμος και υπάρχει πραγματικός κίνδυνος, θα μας στείλει μήνυμα το 112 να εκκενώσουμε τη χώρα. Ή και όχι...

Στο τέλος της ημέρας, έρχεται πιο κοντά το τέλος του κόσμου. Του σάπιου, γέρικου κόσμου της εκμετάλλευσης -θέλεις να πιστεύεις- και όχι του ανθρώπινου γενικώς. Λίγο πριν το τέλος του κόσμου, γίνεται σε όλους φανερό πως υπάρχουν δύο κόσμοι -και η σιωπή δε μοιάζει με αγάπη μεγάλη, αλλά με συνενοχή. Σταμάτα να βουλιάζεις αλυσοδεμένος στον μικρόκοσμο και κατέβα στον δρόμο -σήμερα, χωρίς ανάσα. Μόνο εκεί μπορείς να βρεις το οξυγόνο που σου λείπει.

Τα παιδιά κάτω στον κάμπο κυνηγάνε τους αστούς

Εντυπώσεις από μια εκδήλωση για τα Εγκλήματα.
Τα εγκλήματα ενός συστήματος που διψά για κέρδος.

Ένας φίλος που ήξερε τα κατατόπια στο Πάντειο, έλεγε πως δε θα χωρούσαν ούτε οι διοργανωτές καλά-καλά. Αυτό που δεν ήξερε είναι πως χίλοι καλοί χωράνε, σε ένα αμφιθέατρο με τη μισή -στην καλύτερη- χωρητικότητα, άλλους τόσους στο φουαγιέ, και άλλοι τόσοι απέξω, με ηχεία και οθόνη, όπου οι καρέκλες έφταναν ως τη Συγγρού και ο ουρανός έσταξε κάτι ψιχάλες συγκίνησης αλλά δεν έβρεξε, γιατί... ποτέ δε βρέχει στην Αθήνα -όπως λέει ένας φίλος που ξέρει τα αθηνέζικα κατατόπια.

Παραφράζοντας ένα meme των ημερών, η αίθουσα θα γέμιζε και μόνο με όσους ήταν Υδροχόοι με ωροσκόπο Δίδυμο. Ή μόνο με όσους ήρθαν να ακούσουν μόνο την Καρυστιανού -που μίλησε όμως στο τέλος και έτσι τους άκουσαν σχεδόν όλους. Ή μόνο με τα... «εξωπανεπιστημιακά στοιχεία», όπως είπε ο Καμπαγιάννης σε μια αποστροφή του -χωρίς αποστροφή για αυτά. Ή μόνο με τις πολιτικές μούρες, που έψαχναν θέση στην πρώτη σειρά, για τα πλάνα και τον φακό -εφόσον δεν είχαν δικό τους καμεραμαντζή, σαν την Κωνσταντοπούλου.

Όσοι είχαν υπόψη τους φοιτητικούς ρυθμούς και το έθιμο της ωριαίας καθυστέρησης -μέχρι να προσέλθουν άπαντες-, κατάλαβαν αργά το λάθος τους. Το αμφιθέατρο ήταν σχεδόν γεμάτο μία ώρα πριν την έναρξη, σαν το Αλεξάνδρειο τον καιρό της Αυτοκρατορίας (των Νέγκρι-Σαουρίδη), με βάτες και γούνες -αλλά χωρίς χουντάλα και γουναράδικα. Άρης, ωραία χρόνια...

Τηρουμένων των αθλητικών αναλογιών, ήταν σα να παίζει ντέρμπι αιωνίων στο κλειστό του Σπόρτιγκ -όπου παίζει το Σάββατο και ο ΓΓ. Εντάξει, κι αυτό συνέβη κάποτε, 42-40 (σαν σκορ στην κετουκε), τον καιρό που τα έσταζε ο Ουίγκινς, λίγο πριν έρθει ο Φορντ στα μέρη μας. Αλλά ο Έντι το πιστόλι σοκαρίστηκε, γιατί το πέρασε για προπονητικό και νόμιζε πως μετά την προθέρμανση θα πήγαιναν στην κεντρική σάλα.

Και πού κολλάνε οι αθλητικοί συνειρμοί; Πουθενά. Κόλλησα από το αφιέρωμα του Οδηγητή στα 100 χρόνια από τον θάνατο του Λένιν του Ολυμπιακού και τις αναφορές στον Γόδα, τον Αναματερό, τον Μουράτη, τη Μικτή Μακρονήσου και την τραγωδία της Θύρας 7, από την οποία ήμασταν ένα τουρνικέ μακριά -και έναν συνωστισμό κοντά-, σε μια αίθουσα ασφυκτικά γεμάτη, όπου παραλίγο να γίνει πράξη το σύνθημα «δεν έχω οξυγόνο».

Φτάνουν ευτυχώς και άλλοι ηλικιωμένοι νέοι, ο Γκιώνης, ο Κωνσταντίνου του ΣΕΚ, μη νιώθουμε ότι ανεβάζουμε μόνοι μας τον μέσο όρο ηλικίας. Μια κοπέλα μπροστά μας λέει στην παρέα της να μετακινηθούν για να μην κόβουν τη θέα στους κύριους. Πνίγεις ένα αυθόρμητο ΓΜΤΝΤΚ -@@ τη νιότη του κόσμου- και σκέφτεσαι για αντίποινα να μοιραστείς τις γεροντίστικες γνώσεις σου που κανείς δε ζήτησε -πχ για το μπάσκετ και τους Απαράδεκτους.
Δεν ξέρεις τον Κωνσταντίνου; Τον Κωνσταντίνου δεν ξέρεις;
Οκ, την Καίτη Κωνσταντίνου τουλάχιστον;

Λοιπόν. Ο μακαρίτης Μίτσελ είναι ο πατέρας του Άντριου -αυτόν ίσως τον ξέρετε. Ο μακαρίτης Φορντ είναι σύμβολο της Ευρωλίγκα -καμία σχέση με φορντισμό και τεϊλορισμό. Ο Γκιώνης ήταν γραμματέας της ΚΝΕ, νυν μέλος κετουκε. Και ο Κωνσταντίνου από αυτούς που πανηγύριζαν διορατικά την πτώση της δικτατορίας στη Συρία και τώρα τον δικαιώνουν οι εξελίξεις τα Εγκλήματα -χωρίς Σωσώ.

-Δηλαδή Βαρουφάκης;
-Ε... όχι. Περίπου αλλά όχι ακριβώς. Αλλά ναι, μπορείς να το πεις.
-Κατάλαβα, σαν δημοψήισμα...

Βλέπουμε έναν Ισπανό -αλίμονο, ο Μάρτης στη Σαρακοστή και ο φασεϊσμός στην πόλη σας- να λέει πόσο ωραίο είναι το Πάντειο -πολιτικά μιλώντας, υποθέτω. Και φαντάσου πως -μάλλον- δεν ήταν σε θέση να εκτιμήσει τα συνθήματα στους τοίχους. Και την αφίσα της ΠΑΣΠ, «όλοι μαζί για το αυτονόητο»- που δε μας το αναλύει, γιατί τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται. Ή την άλλη αφίσα, με τη βασική αντίθεση της εποχής «ή με τις κουκούλες ή με τις γραβάτες». Που ενίοτε επιλύεται διαλεκτικά και ερμαφρόδιτα.

Κάτι φασέοι, πιθανόν Εαακίτες, μπαίνουν γιολάροντας, με μπίρες και τσιγάρο στο χέρι.
  -Και πώς ξέρεις ότι είναι Εαακίτες; Ναι, είναι λίγο στερεοτυπικό, αλλά το υποθέτουμε εύλογα.
 -Όχι, εννοώ πως ξέρεις ότι είναι ΕΑΑΚ και όχι κάποια διάσπαση-συγκόλληση-μετεξέλιξη ή κάτι άλλο ελπιδοφόρο, σαν το πρόσφατο ιδρυτικό διήμερο του Δικτύου; Έλα ντε, δεν το ξέρω. Κι έχουμε χάσει την μπάλα με όλα αυτά, χρειάζεται ένα επικαιροποιημένο εγχειρίδιο για τον σύγχρονο Αριστερισμό.

Αν είσαι πάντως παλιός, ψημένος Αριστεριστής, δε μασάς από το μπούγιο στο προαύλιο, μπουκάρεις δυναμικά στο αμφιθέατρο, κάνεις αριστερισμό με έφοδο στις πρώτες σειρές, λες λαϊκομετωπικά «ούτε βήμα πίσω», μετά σαλπίζεις ηρωική υποχώρηση και την βαφτίζεις έφοδο στον ουρανό, καταλήγοντας στον εξώστη. Αλλά ξέρεις καλά τα κόλπα και πως ο καλύτερος τρόπος να ακουστείς σε ένα γεμάτο αμφιθέατρο είναι χωρίς μικρόφωνο -για να αναγκαστούν να κάνουν ησυχία και να σε προσέξουν. Και ότι πιάνουμε πάντα τον άλλο αγκαλιά από τον ώμο, για να φαίνεται σαν στοργική αγκαλιά, ενώ του πατάς τα μαλλιά και δεν μπορεί να αντιδράσει.

Αν πάλι είσαι η ντίβα Ζωή, έρχεσαι αργοπορημένη για να σε προσέξουν όλοι, με βιντεογράφο -για να σε προσέξουν και όσοι δε σε είδαν-, σπρώχνεις κόσμο αδιακρίτως και πατάς επί πελμάτων (των άλλων) για να περάσεις. Άραγε να είναι καλή ατάκα γνωριμίας το: Πρόσεξε λίγο, κυρά μου, πού πατάς;

Η εκδήλωση ξεκινάει, ο χαβαλές κόβεται απότομα και η πρώτη εικόνα είναι το πλήθος να χειροκροτεί τους ομιλητές και αυτοί να ανταποδίδουν όρθιοι το χειροκρότημα. Οι περισσότεροι θα έχετε δει ήδη τα βίντεο με τις παρεμβάσεις, οπότε θα περιοριστώ σε σύντομα σχόλια και επιλεκτική παρουσίαση κάποιων σημείων.

-Η πρύτανης του Παντείου έκανε ένα έξυπνο άνοιγμα, για το ανθρώπινο σκέλος που δεν εξαντλήθηκε στο πένθος, και το πολιτικό που έγινε ο κινητήριος μοχλός ενός κινήματος που είχαμε ξεχάσει πως μπορεί να υπάρξει. Γράφω «έξυπνο», σε αντίθεση πχ με τον πρύτανη του ΕΜΠ, που κέρδισε τη γενική κατακραυγή με την αρνητική του στάση στην προηγούμενη αντίστοιχη εκδήλωση.

-Ο Κουτσιαύτης από τους σιδηροδρομικούς, είπε πως όταν συναντιούνται φοιτητές και εργατικά σωματεία, γεννιέται μια δυναμική που δύσκολα ανατρέπεται. Μίλησε για το ιστορικό των αγώνων τους και των εξώδικων που έστελναν για θέματα ασφαλείας, και για την εχθρική αδιαφορία των ΜΜΕ για τα αιτήματά τους. Κι έκλεισε με την αμείλικτη γλώσσα των αριθμών: 5 νεκροί μηχανοδηγοί, 2.100 θέσεις στο οργανόγραμμα του ΟΣΕ, μόλις το 1/3 ήταν καλυμμένες το ’23 -και φέτος ο λόγος είναι ακόμα χειρότερος-, μόλις 1 ρεπό κάθε 15 μέρες για τους εργαζόμενους.

-Ο Μπεκρής από το ΕΚ Πειραιά και το Σωματείο στην COSCO ευχαρίστησε θερμά δυο φορές τους φοιτητές για την πρόσκληση και είπε μεταξύ άλλων: Ότι εμείς θα επιβάλουμε τη δικαιοσύνη που ζητάμε. Ότι προφανώς πρέπει να παραιτηθεί ο Μητσοτάκης αλλά δε θέλουμε μια απλή εκτόνωση με αλλαγή προσώπων ή απλή κυβερνητική εναλλαγή. Ότι αυτό το κράτος - δολοφόνος δεν μπορεί να μεταρρυθμιστεί. Και ότι είμαστε σίγουροι πως θα τους πάρουμε παραμάζωμα!

Το βασικό όμως είναι ότι κατέδειξε τον ρόλο της ΕΕ για την «απελευθέρωση»-ιδιωτικοποίηση, για τα αξιολογημένα - εγκεκριμένα βαγόνια της Hellenic Train και για το μόλις 14% του ευρωπαϊκού δικτύου, που πληροί τους κανόνες ασφαλείας. Σε αντίθεση δηλαδή με το κλασικό «πότε θα γίνουμε Ευρώπη» και άλλα ρηχά στερεότυπα.

-Ο Καμπαγιάννης έκανε μια αριστοτεχνική ομιλία, που μίλησε πρωτίστως στις ψυχές όσων φώναζαν «κάτω η Νέα Δημοκρατία» -αν και δεν είπε μόνο αυτό. Ευχαρίστησε την πρύτανη, τόνισε ότι μια τέτοια εκδήλωση θα μπορούσε να γίνει μόνο σε ένα δημόσιο πανεπιστήμιο -με όσες παθογένειες κι αν έχει. Κι είπε ότι σκεφτόταν αρχικά μια παρέμβαση με 57 γραπτά σημεία, που θα καρφώνονταν σαν πρόκες (σε κάθε Καλαμπόκες), για να μην τις παίρνει ο άνεμος, αλλά τελικά συνόψισε τη σκέψη του σε επτά ενότητες.

Είπε ότι η εργοστασιακή ρύθμιση αυτού του συστήματος είναι να παράγει αδικία, εισάγοντας έξυπνους νεολογισμούς -πχ «η υπόθεση πήρε τον δρόμο της αδικίας» ή «αφήστε την αδικία να κάνει το έργο της». Σημείωσε ότι η αδικία Δικαιοσύνη δεν έχει τίποτα να φοβάται από το πλήθος, φοβάται όμως την εξουσία, για αυτό χρειάζεται τον Σύλλογο (των συγγενών των θυμάτων), τον λαό και τις παρεμβάσεις του, για να λειτουργήσει. Δεν μπορεί όμως να λειτουργήσει σωστά όσο παραμένουν αυτά τα άτομα στην κυβέρνηση -και έκανε αναλυτικές ονομαστικές αναφορές στους υπουργούς, τις οποίες το κοινό χειροκροτούσε. Κι αν απομόνωνες τη σκηνή χωρίς τα συμφραζόμενα, έμοιαζε κάπως σουρεάλ, σα να επευφημούνται τα στελέχη της κυβέρνησης που υποκινούν τις μαζικές κινητοποιήσεις -εγώ τουλάχιστον αυτό ακούω, που λέει και ο Μητσοτάκης.

Σημείωσε ότι η κυβέρνηση πρέπει να φύγει, όχι όμως για να επιστρέψουν οι ίδιες πολιτικές, προτείνοντας να αποσυρθούν οι μεταφορές -και όχι μόνο- από τη σφαίρα του εμπορεύματος και την επανακρατικοποίηση της Hellenic Train με εργατικό έλεγχο, για να προσθέσει στο ακροτελεύτιο σημείο ότι οφείλουμε να σκεφτούμε τι κράτος και τι κοινωνία θέλουμε, μακριά από τη λογική του κέρδους.

Πολιτικά μιλώντας, η ομιλία έμοιαζε άρτια και ολοκληρωμένη. Δεν είχε, όμως, ούτε μία λέξη κριτικής για την αντιπολίτευση και την ΕΕ.

-Ο Φοίβος Δεληβοριάς στάθηκε στο σύνθημα «δε γίνεται να ζούμε έτσι». Όχι άλλο πια, όχι στον αιώνα μας -ήδη από τα χρόνια της φούσκας του Χρηματιστηρίου και του Big Brother. Είπε ότι καταφέραμε, πέρα από κόμματα, τάξεις, ιδεολογίες και άλλους διαχωρισμούς να ενωθούμε και να συγκροτηθούμε σαν κοινωνία, ενάντια στη χυδαία προπαγάνδα για αντικοινωνική στάση που δεν εμπιστεύεται τη δικαιοσύνη και μας οδηγεί στο χάος. Μίλησε για το ατελείωτο squid game που βιώνουμε και την ατελείωτη παρέλαση προστυχιάς από τρολ, κρατικοδίαιτες γραφίδες, πρωτοκλασάτους υπουργούς, διανοούμενους κτλ -που ξεπερνά και τη δική του υβρεοπομπή. Και έκανε αναφορά στη Νέμεση, που μας μετράει με τον πήχη και το χαλινάρι, ζυγίζει τη σκέψη μας και τη δράση μας.

-Η ομιλία της Καρυστιανού είχε νομίζω σαφείς επιρροές και πρακτικά τα έβαλε όλα μαζί: Αριστοτέλη, Καζαντζάκη, ισονομία, ανθρώπινα δικαιώματα, τις διαχρονικές ευθύνες των πολιτικών -και τους τελευταίους που είναι οι χειρότεροι-, τα γενναία γονίδια, το υπόλογο καθεστώς, τον ευτελισμό του Συντάγματος και της Δημοκρατίας, τους βουλευτές που θα μπορούσαν να παραιτηθούν αλλά δε θέλουν να ξεβολευτούν, την άρση του απορρήτου του κινητού του πρωθυπουργού, τα τοστ, την προπαγάνδα περί μιζέριας και ένα σωρό άλλα, κάνοντας το αμφιθέατρο να σείεται.

Και δεν πρόκειται να σταθεί κανείς στις όποιες αντιφάσεις της. Όχι από τακτ ή υποκριτική (=αστική) ευγένεια, ούτε επειδή έχει κάνει ήδη πολλά -πολύ περισσότερα από ό,τι της αναλογούσαν. Αλλά επειδή λέει πως ο πόνος της για το νεκρό παιδί της είναι ο μόνος δρόμος να διεκδικήσει για αυτό που έμεινε ζωντανό όσα δε διεκδίκησε για τη Μάρθη. Και ότι αυτό πρέπει να το κάνουμε όλοι μαζί, να μη σταματήσουμε να διεκδικούμε στον δρόμο, για να τα αλλάξουμε όλα σε αυτή τη χώρα.

Κι αν στην τελική τσιτάρει Καζαντζάκη, για τη δικαιοσύνη που δεν έχει πόδια και θα την σηκώσουμε εμείς στους ώμους μας για να την φέρουμε, και όχι Μαγιακόβσκι για το μέλλον που δεν πρόκειται να έρθει μόνο του νέτο-σκέτο, δεν έχει και τόση σημασία. Και δε θα την κρίνουμε για αυτό.

-Πολύς κόσμος έφυγε στο καπάκι -γιατί είχε έρθει για την Καρυστιανού- και έχασε τη συνέχεια. Το μίνι συντονιστικό με τις σύντομες -για μέτρα συντονιστικού- παρεμβάσεις φοιτητών, την παρέμβαση δημοσιογράφου που έχει ζήσει περισσότερα διήμερα ΕΑΑΚ από ό,τι όλοι αυτοί μαζί και πλησίασε τον χρόνο των βασικών ομιλητών, και το τραγούδι του Φοίβου που του έδωσε όνομα καθώς ερχόταν στην εκδήλωση: Αν δε βρω το τέρμα. Και δεν πρέπει να αφήσουμε τους γονείς-συγγενείς να το βρουν μόνοι τους.

Αντί επιλόγου και ηθικού διδάγματος.

Ο Μπεκρής ήταν το κατάλληλο πρόσωπο στο σωστό σημείο -διαχυτικός, εκδηλωτικός, με παλμό και λέγειν. Ίσως οι άλλοι -και εμείς δεν είμαστε οι άλλοι, επειδή είμαστε στο ίδιο πάνελ- λένε πιο εύπεπτα πράγματα, που κερδίζουν πιο εύκολα το ακροατήριο, επιδοκιμασίες και χειροκροτήματα. Αλλά το κοινό έρχεται σε επαφή και με όσα λέμε, τα επεξεργάζεται, ακούει κάτι διαφορετικό που μπορεί να του μείνει -όπως το σύνθημα «τα κέρδη τους, οι ζωές μας». Κι ίσως δώσει ακόμα περισσότερο τον τόνο στην πορεία. Αρκεί αυτή να μην είναι μοναχική αλλά στον δρόμο.

Ή έστω στον κάμπο -και την κοιλάδα του. Όπου τα παιδιά θα κυνηγάνε πάντα τους αστούς, σαν ερινύες.

Κινηματικές ιστορίες

Στην αρχή πήραν το αμάξι. Εκείνο όπου είχαν διανυκτερεύσει ένα βράδυ, τον περασμένο Αύγουστο, γιατί η φωτιά ήταν έξω από το σπίτι τους. Το αρχικό σχέδιο ήταν να πάνε Κηφισιά και από εκεί ηλεκτρικό για Ομόνοια.
-Άδειοι είναι οι δρόμοι, είπε ο οδηγός. Πάμε καλύτερα μέχρι Πανόρμου.

Καλή ιδέα, την είχαν κι άλλοι. Ο πρώτος συρμός περνά γεμάτος, ο δεύτερος φίσκα, και ο τρίτος διερχόμενος -μία από τα ίδια. Ο επόμενος δεν τους βρήκε εκεί, το πήραν με τα πόδια. Ως το Μέγαρο είχαν φτιάξει μια μικρή πορεία, βασικά με οργανωμένους του ΠΑΟ -θρησκεία -θύρα 13, δεν ήτανε ατύχημα ήταν δολοφονία.

Έφτασαν με το ζόρι στα Λουλουδάδικα. Τους πήρε μιάμιση ώρα να βρουν κάτι φίλους στην άλλη πλευρά της πλατείας. Ο δρόμος της επιστροφής ήταν άλλη μια μικρή Οδύσσεια, με αίσιο τέλος χωρίς ανατροπή. Δεν πέτυχαν πουθενά τον Πρετεντέρη για να τον πάρουν μαζί τους.

-.-

Πρωινή στάση, για καφέ και μία με κρέμα, σε κομμάτια.
-Έφτασε.
Έφτασε κομμένη στα τέσσερα. Μικρός αναστεναγμός. Περίμενε για τον καφέ.

-Χτες το άνοιξες;
-Γιατί, έπρεπε; θύμωσε ο άλλος.
-Όχι, ρε. Καλά έκανες. Κατέβηκες κάτω;
-Θα έλειπα εγώ; Πήρα και την κόρη μαζί. Αλλά ήμουν άτυχος.
-Άτυχος, γιατί; Τι έγινε;
-Ήμουν άτυχος, που δεν πέτυχα πουθενά τα μαλακισμένα με τις κουκούλες, να τους πω δυο φωνήεντα.
-Εντάξει, τους σταμάτησαν άλλοι. Στο τέλος μόνο βρήκαν χώρο και χτύπησαν.
-Ρε αν τους πετύχαινα, θα τους έκοβα κομματάκια, σαν μπουγάτσα. Τους αλήτες...

(Λέξεις-φράσεις για την καρτέλα: μπουγάτσα, δυτική αλητεία, περιφρούρηση, ατυχία, τύχες στα χέρια).

-.-

-Πώς τα βλέπεις τα πράγματα;
-Επιτέλους, κάτι αρχίζει να κινείται.
-Στον κλάδο εννοείς ή γενικά;
-Γενικά. Στον κλάδο τίποτα, μαύρη μαυρίλα.

Η Ένωση δεν έβγαλε καν στάση εργασίας. Και καλά για να καλύψουν την απεργία. Όντως, πρώτη φορά που το κράτησαν -τα πιο πολλά ΜΜΕ τουλάχιστον. Αλλά αυτό δε δίνει άλλοθι στη μαυρίλα.

-Κι αν πιάνατε τους μικρούς, που βγάζουν τη λάντζα και δεν τους καλύπτει κανείς;
-Λες να μην το δοκιμάσαμε; Αυτοί συνήθως είναι χειρότεροι. Όσοι δεν έχουν περάσει από αμφιθέατρα με συνελεύσεις αγνοούν τα στοιχειώδη, είναι αδιάφοροι.
Κι η ζωή προχωρά, χωρίς να κοιτάζει τη δική σου μελαγχολία. Και τον κλάδο σου.

Πριν φύγει, ασήμαντο υστερόγραφο.
-Κοίτα, καταλαβαίνω γιατί έπρεπε να βγάλουμε ανακοίνωση στήριξης, χυδαία στοχοποίηση κτλ, αλλά το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η προβολή του και το viral, όχι το κίνημα.

-.-

Πήρε τον μάρσιπο και το αγωνιστικό καρότσι, που είναι πια βετεράνος και περνά από γενιά σε γενιά διαδηλωτών. Ζαλώθηκε τον μικρό και βγήκε έξω. Όλα κλειστά, οι δρόμοι γεμάτοι. Έφτασε στο ύψος της Ιπποκράτους, εντόπισε έναν διάδρομο διαφυγής για ώρα ανάγκης και έμεινε εκεί.

Δε θα θυμόταν τίποτα ο μικρός, αλλά θα του τα πει αυτή, όταν μεγαλώσει. Κι αν δεν τον είχε πάρει μαζί της, τέτοια μέρα, μπορεί να μην της το συγχωρούσε -αυτή σίγουρα δε θα το συγχωρούσε. Ενώ τώρα ήταν εκεί, μαζί με όλους, μέσα σε όλα όσα πρέπει να είναι. Κι ήρθαν ξανά, οικογενειακώς, την Τετάρτη, που τους πετύχαμε.

Μας έκανε τις συστάσεις με τον μικρό, που τον κρατούσε ο πατέρας του -από εδώ τα παιδιά.
Τελικά ήθελε να μας γνωρίσει στον σύζυγο, που τον είχαμε δει τόσες φορές...

Είναι φορές που τα χάνεις από τη συγκίνηση. Και που η μνήμη αποβάλλει κάτι λεπτομέρειες, για να χωρέσει τα μεγάλα που ζεις εκείνη τη μέρα.

-Ιστορία, από εδώ τα παιδιά. Παιδιά, η ιστορία...

-.-

-Θα κατέβεις και σήμερα στο Σύνταγμα;

Δεν είχε εκδηλωθεί ποτέ, κρατούσε ευλαβικά το μυστικό, αλλά ήταν κοινό σε όλους. Το πρόδιδε μια δύσκολη λέξη, κάποια ειδική γνώση -πχ για τα ένσημα-, μια αδιόρατη γκριμάτσα όταν άκουγε πολλές βλακείες.

Αλλά πριν τις 28 έκανε τα αποκαλυπτήρια και δήλωσε απεργία. Ο μικρός συνάδελφος ζήλεψε, προβληματίστηκε. Ήθελε να έρθει και αυτός. Δεν ήξερε καν τη διαφορά απεργίας και άδειας -τι χάνεις, τι ρισκάρεις. Του εξήγησε μέσες άκρες. Προβληματίστηκε περισσότερο. Τον άφησε να το σκεφτεί μόνος του, χωρίς πίεση.

Τώρα αυτός ήταν που επιδίωκε κουβέντα. Μιλούσε με ενθουσιασμό για τις εντυπώσεις του -ωραία δεν τα ’πε ο τάδε;-, για τον απόηχο. Και για τη συνέχεια.
-Θα πας και σήμερα;

-Ναι θα πάω.
-Α, εσύ είσαι δικιά μας, της είπε γελώντας, σαν μαθητούδι.
Πόσα είχε μάθει θα φανεί, στο χειροκρότημα...

-.-

Μάθημα πιλάτες. Επιχείρηση «τύψεις», στη γυμνάστρια για να κλείσει.
-Μην ανοίξεις το απόγευμα. Τι πάει να πει ως τις 3; Δεν είναι ημιαργία. Καλύτερα να ανοίξεις Καθαρά Δευτέρα, που λέει ο λόγος.
-Λες;

Την άλλη βδομάδα, μια μικρή έλεγε την εμπειρία της, από τη δουλειά της στο κέντρο. Ένας παππούς ήρθε να εξυπηρετηθεί και του είπαν ότι είναι ο τελευταίος πελάτης, γιατί θα έκλειναν. Ο κυρ-Παντελής μέσα του εξαγριώθηκε.
-Μα πώς κάνετε όλοι έτσι για ένα απλό ατύχημα;
Και δεν εννοούσε τη σύλληψή του.

-Είναι δυνατόν να έχουν τέτοιες απόψεις; απορούσε η μικρή.
Και πρόσθετε μόνη της.
-Κλείσαμε για ένα τρίωρο και μετά δουλειά ως το βράδυ.
Και ξαναπρόσθετε.
-Ντροπή, το ξέρω...
Κι άμα το ξέρεις, είναι ένα μικρό βήμα για να το λύσεις. Αρκεί να μην τα λες μόνη/ος σου.

(λέξεις για την καρτέλα: (κάνω) πιλάτες, (κάνω) πλάτες, πιλατεύω, αυτογνωσία, ταξισυνειδησία, ΑΣΚΙ, ευελιξία, οσφυοκαμψία)

-.-

-Μα κανείς σας δεν κατέβηκε;
Όλοι έπεφταν από τα σύννεφα αυτές τις μέρες, με γνωστούς που ούτε περίμεναν να δουν στον δρόμο. Και μόνο εμείς ανάποδα, την τύχη μας μέσα.

Το ένα προβατάκι δεν το κάλυπτε ο κλάδος του -δικαιολογημένο. Το άλλο δεν το άφηνε το Σύνταγμα να κατέβει στο Σύνταγμα. Το τρίτο δεν το άφηνε ο γιατρός. Το παράλλο έμεινε στα κεντρικά. Το τελευταίο -δεν μπορούσα, καταλαβαίνεις...
Όχι, δεν καταλαβαίνω. Τι να καταλάβω;

Κι όταν ήρθε η σφαγή των αμνών, η σιωπή τους ήταν ενοχή και κανένα δεν ήταν αθώο του αίματός του. Κι άντε να βρεις άκρη «ποιος το έκανε» -χουντάνιτ-, σαν τον Πουαρό στα «πέντε μικρά γουρουνάκια», προβατάκια -πες το κι έτσι.

Ελπίζω τουλάχιστον να ακύρωσαν το τραπέζι που είχαν κλείσει για το βράδυ.
Με λένε Αρτέμη...

-.-

Έφτασα νωρίς. Δεν μπορούσα να κάνω βόλτα στην πλατεία, να εκτιμήσω το πλήθος. Δεν είχα σήμα στο κινητό να δω εικόνες στο διαδίκτυο. Ούτε είχε μεγάφωνα σε όλο το μήκος για να ακούς τις ομιλίες. Σαν κάτι αγώνες που πας γήπεδο, δεν έχεις καλή θέση, δεν πιάνεις πολλά από την εξέλιξη και θα το έβλεπες καλύτερα σπίτι, σε 55άρα οθόνη. Αλλά τι θα είχες νιώσει από τον παλμό και την ουσία, αν δεν το είχες ζήσει από κοντά;

Ζήλεψα τις εικόνες από πάνω. Αδιανόητος κόσμος! Μια πόλη-φάντασμα, στοιχειωμένο κίνημα, υγρασία και μουχλιασμένα μυαλά. Οι αναμνήσεις παίρνουν εκδίκηση, σάρκα και οστά, γίνονται λάβα, πυρκαγιά που καίει την πόλη, σαν αυτή του ’17.

Σκέφτομαι όσα αξιωθήκαμε να ζήσουμε, ξεσπάσματα, διαδηλώσεις, μεγάλες στιγμές. Οι μεγαλύτερες στα χρονικά, λένε. Και εγώ φοβάμαι και ελπίζω, λέφτερος. Να μην ήταν η κορύφωση, οι πιο όμορφες μέρες που ζήσαμε. Να μην είναι απλό στιχάκι, αλλά να το κάνουμε πράξη.

Ίσως περιμένω να γίνει μόνο του, ίσως έπρεπε να κάνω περισσότερα. Ίσως οι συνθήκες να μη μας περιμένουν μια ζωή να ωριμάσουμε. Θέλω κάτι παραπάνω, κάτι διαφορετικό, όπως όλοι -κι ας μην ξέρουν πώς θα φτάσουμε ως εκεί. Αρκεί να λύσουμε, να ξεκινήσουμε. Όχι πάμε και όπου βγει, αλλά για την Ιθάκη, που ουδέποτε μας γέλασε.

Με κόκκινο πανί ένα καράβι απ’ το ’50 έχει να φανεί. Κι η Πηνελόπη έχει κουραστεί.

Ξανά λαός

Μαζικές προσυγκεντρώσεις, στοχευμένες ομιλίες. Πολλά σωματεία, λίγες πινελιές, εξωκοινοβούλιο στις γωνίες. Αραιές γραμμές στην αρχή, μετά πολύς χύμα κόσμος, γέμισε τα κενά. Ψάχναμε ο ένας τον άλλο, που σήκωνε το αυτοσχέδιο πλακάτ, -βλέπεις ένα «δολοφόνοι»; Βλέπω πολλούς δολοφόνους παντού, αλλά τους έχουμε πολιορκήσει.

Στο τέλος ο κόσμος δεν έφευγε, ζητούσε κάτι παραπάνω, μια κορύφωση, αλλά η κάθαρση δεν είναι μονόπρακτο για της βουλής τα έδρανα. Κάποιοι θέλουν περισσότερα, κάποιοι κάνουν την γκρίνια άποψη, αλλά δεν είναι λίγα όσα έχουμε την άλλη βδομάδα. Η συναυλία, η εκδήλωση των φοιτητών, το κάλεσμα στο Εφετείο για το Μάτι -ναι αλλά για το κράτος που δε θέλει να δώσει λεφτά για αποζημιώσεις δε λέτε τίποτα...

Για στάσου, όμως. Ένα ακαταμάχητο ντεζαβί -το Μάτι σου αυτό μου είναι τόσο γνωστό. Σα να τα έχουμε ζήσει όλα αυτά, κάπου τα έχω γράψει -ακριβώς δυο μέρες πριν. Σαν τη μέρα της κινηματικής μαρμότας, αλλά δεν τιμωρεί εμάς, δεν είναι ο βράχος του Σίσυφου -βράχο-βράχο τον καημό μου. Θα τη ζούμε ξανά από την αρχή, ως τη δική τους τιμωρία, μέχρι τέλους. Ξανά λαός. Ξανά λαός...

Και τι εστί τέλος; Τέλος εστί σκοπός, που είναι η δικαίωση και έχει πολλές διαβαθμίσεις. Από τις ποινικές ευθύνες στους δολοφόνους της κυβέρνησης, ως τους δημόσιους σιδηρόδρομους, τις ασφαλείς συγκοινωνίες και τους πολιτικούς όρους που θα τους διασφαλίσουν, έξω από το σύστημα που γεννά Τέμπη και μας βλέπει σαν αριθμούς. Και αυτούς στρεβλά...

157 υπέρ, μείον 57 θύματα, περισσεύουν 100, να τα δώσουμε στους ένστολους. 100 ευρουλάκια θα πάρω από σένα, που έλεγε κι ο Μπαλούρδος -δεν έχει μόνο ο Μητσοτάκης το χάρισμα του προφήτη. Μείον ένας, που τον διέγραψαν για τα προσχήματα -κι ούτε αυτό τελικά, απλή παραπομπή με ερώτημα διαγραφής. Δύο εκατομμύρια στον δρόμο, από την άλλη, με τη δική τους πρόταση μομφής. Ξεκάθαρη πλειοψηφία η κυβέρνηση, απλά μαθηματικά.

Κάποτε ο Ντε Γκολ έλεγε πως πρεσβεύει τη μουγγή πλειοψηφία, που παλεύει για το δικαίωμά της στη νιρβάνα και το πατατάκι, και «μίλησε» στην κάλπη, ένα μήνα μετά τον Μάη του ’68 -κάπως σαν τα καθ’ ημάς με τα Τέμπη, που κάποιοι τα βλέπουν ως το νέο Πολυτεχνείο, που κάποιοι το είδαν ως τον απόηχο του Παρισινού Μάη, αλλά είχε πολύ βαθύτερο ιστορικό αποτύπωμα.

Αυτοί εδώ όμως ούτε πλειοψηφία είναι, ούτε σιωπηλοί. Ξαμολάνε μαντρόσκυλα να γαβγίζουν στις οθόνες, και όποτε ανοίγουν το στόμα τους βγάζουν οχετό ενάντια στα θύματα, τους συγγενείς -τώρα και για τις γυναίκες. Τράβα κάνε κανά παιδί, να μεγαλώσει, να το σκοτώσουν σε κάποια Τέμπη και αυτό, και να σε βρίζουν πάλι. Μια απέραντη κοιλάδα δακρύων και Τεμπών.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να τιμήσεις τη μέρα. Να στείλεις τη γυναίκα σπίτι, στην κουζίνα ή στο κρεβάτι για τεκνοποίηση. Να καμαρώνεις ότι είσαι η μόνη γυναίκα αρχηγός, ξύνοντας από το βιβλίο της ιστορία την Αλέκα -ακόμα και τη Φώφη. Να καμαρώνεις τη Ζωή γιατί... «έχει τα αρχίδια που δεν έχουν οι άλλοι στη βουλή». Ή να μοιράσεις λουλούδια στις γυναίκες, σαν τον ΓΓ -ή όπως έκαναν στη Σοβιετία. Γη και τριαντάφυλλα...

Μπορείς να σκεφτείς την ελευθερία σαν μια ωραία γυναίκα. Αλλά αντί να κάνεις έρωτα μαζί της, να αυνανιστείς -σαν τα μαλακισμένα που διαλύουν με μπάχαλα μια συγκέντρωση, ό,τι ώρα τους γκαβλώσει (πχ ελεύθερη ή ώρα για σπορ). Αλλά αν τα αυτιά τους δεν είναι μόνο για χάιδεμα, ίσως άκουσαν την αναφορά του γγ στον Κατσούρη και τη δολοφονία του που μπαίνει στο αρχείο -επιτέλους επιτελικό κράτος και δικαιοσύνη, όχι αστεία.
Κι είπε κι άλλα ωραία που χάνονται αν δε γίνουν βιντεάκια στο Λούμπεν -για τον Μητσοτάκη που παράκουσε στο «παραιτήσου», για την αξιολογημένη Hellenic Train, και τις θεωρίες για το φορτίο που μπορεί τελικά να ήταν νταμιτζάνες με τσίπουρα...

Θα μπορούσαμε ακόμα να διαδηλώνουμε ή να απεργούμε. Έστω όπως στην Ισπανία, που βιώνουν machismo και γυναικοκτονίες σε καθημερινή βάση. Μπορεί οι περισσότεροι να μην ξεπερνάν το ταβάνι του αστικού φεμινισμού -γιατί «αν ήταν Πούτινα, δε θα είχαμε πόλεμο», και πάρε τώρα έναν Τραμπ να ’χεις. 

Τουλάχιστον όμως αντιδρούν και έχουν ένα επίπεδο ευαισθητοποίησης, που αποτυπώνεται ακόμα και στον αθλητικό τύπο, σε αντίθεση με εδώ που... Α, ναι. Υπάρχει και το Sportime. Που υπερασπίζεται τα δικαιώματα των εμβρύων και τη ζωή. Όλα ταιριαστά.

Σε άλλα ακροδεξιά νέα, ο Καρατζαφύρερ διαγράφτηκε από το ΛΑΟΣ -με απόφαση Καμπούρη. Αν μη τι άλλο είναι επίτευγμα να σε διαγράφουν από το κόμμα που ίδρυσες και να τελειώνει άδοξα η καριέρα σου. Αλλά και αν φεύγουν οι ζευγάδες, η σπορά (των ηττημένων του '45) μένει μωρέ και τον κόσμο βασιλεύει -Άδωνης, Βορίδης, Πλεύρης και σκατοψυχιά παντού. Και για κάθε χαμένο κεφάλι, έρχονται δύο στη θέση του, χρυσές αυγές εφεδρείες του συστήματος. Ξανά ΛΑΟΣ, ξανά ΛΑΟΣ...

Πέρα από τον Βόλγα δεν υπάρχει γη. Αλλά πέρα από την ουσία υπάρχει το πατατάκι, που απειλεί να τα σκεπάσει όλα -σαν κίνημα της πατάτας. Κι αλίμονο αν ήταν απλές «πατάτες» όσα κάνει ο κυβερνητικός λόχος -που και εντολή να είχε να ανεβάσει τη Ζωή, δε θα μπορούσε να της κάνει τόσο καλή διαφήμιση. Και να πώς φτιάχνονται οι βολικές αντιπολιτεύσεις. Ψήφισε Ωνάσεια, δώσε το 16, να σου δώσω το 86 περί ευθύνης υπουργών, έκλεισε η κολεγιά και τα ιδιωτικά κολέγια.

Ρίξε και δυο δημοσκοπήσεις να φουσκώνουν Λύση και Πλεύση, καβάλα στο κύμα της οργής. Και η Ζωή να περνά (και χάνεται) στο πλήθος της συγκέντρωσης, χωρίς να έχει την παραμικρή σχέση με το κίνημα. Έχει όμως βίντεο και δύο κάμερες να καταγράφουν το πέρασμά της και να ζηλεύουν οι υπουργοί που δεν έχουν τέτοια άνεση. Μάθε μπαλίτσα και μάρκετινγκ...

Η αντίσταση κορυφώνεται με τα τρικάκια της νεολαίας ΝεΑΡ (της ποιας;), με σύνθημα «είστε ένοχοι», αλλά ξέχασαν τον Σπίρτζη. Κι ο Μητσοτάκης να λέει πως συμβαίνουν αυτά -σε ζωντανές εκπομπές και σόου της κακιάς ώρας. 

Αλλά όταν «μαλώνουν» -τόσοι γάιδαροι- στο κτίριο της βουλής, η αντιπολίτευση είναι στους δρόμους. Και είναι ωραίο να μην το λες μόνος, αλλά να το ακούς κι από τους γονείς που έρχονται να μιλήσουν στις συγκεντρώσεις.

Το πρωί γέμισε όλη η Σταδίου φοιτητές και μαθητές. Τους κοιτούσαν αμήχανα κάτι τουρίστες με μπλουζάκια «I love Greece», μες στο κλίμα, γιατί εδώ υπάρχει ΠΑΜΕ και ελληνική ιδιαιτερότητα, γραφικά ηλιοβασιλέματα και φοιτητικό μπλοκ Ρουβίκωνα -sic... Καλά τα ταξίδια, αλλά τι να το κάνεις το εξωτερικό και τις μητροπόλεις του άμα δεν έχει κίνημα.

Come with us για να την βρεις, να διαδηλώσουμε together.
Crisis pay the plutocracy.

Οι Υπεραστικοί είπαν θανασομάλαμα, «μες στην κοιλάδα των Τεμπών» -και μέσα ο γουγού να λέει για τσίπουρα, αλλά οι φασαίοι γουστάρουν Ζωή και θα μείνουν ως τις 4 η ώρα, να μιλάει όσο θέλει. Και στο καπάκι «ξανά λαός», «ξανά λαός». Σα θα βγούμε πάλι στους δρόμους, το σκοτάδι θα καίμε με φως!

Και οι μάνες των νεκρών να σε αφήνουν πάλι βουβό, με ανοιχτό στόμα. Για το παιδί που σκοτώθηκε στα Τέμπη και δεν πρόλαβε να μάθει το «άριστα» που πήρε σε μια εργασία του, στο Φυσικό του ΑΠΘ -αν είχαν και άλλοι το μυαλό του, δε θα ακούγαμε τόσες ανοησίες για τα έλαια σιλικόνης.
Και για το «ευχαριστώ» που μας είπαν, γιατί είμαστε εκεί για τα παιδιά τους. Ενώ εσύ νιώθεις τεράστια ευγνωμοσύνη, που βρίσκουν τη δύναμη να βγουν μπροστά και συσπειρώνουν τόσο κόσμο.

Και που σε κάνουν, επιτέλους, λίγο περήφανο για αυτόν τον λαό. Μπορεί να έχει καταπιεί τόσα, να είναι αναίτια απαθής κάποιες φορές, αλλά είναι κοιμώμενος γίγαντας. Μπορεί να τρέξει πρόθυμα να πατήσει την πρώτη μπανανόφλουδα στη γωνία, να κάνει πλάγια βήματα σαν καβουράκι η συνείδησή του και να έχει ένα σωρό αντιφάσεις -που είναι και η πηγή της εξέλιξης-, αλλά όταν αφυπνίζεται και βλέπει τη δύναμή του, είναι υπέροχος.

Ξανά λαός. Ξανά λαός!

Υγ: Πάμε όλοι μαζί

Κράτος δολοφόνος, σάπια πολιτεία
Δεν ήτανε ατύχημα, ήταν δολοφονία

(Πάλι καλά, δεν είπαμε πουτ@ν@ πολιτεία)

Και επίσης.

Οργή, θυμός
Το κράτος ο εχθρός

Τι έγινε, ρε παιδιά; Γίναμε αναρχία και δεν το ξέρουμε;

Μέχρι τέλους

Για όσους νόμισαν πως τελειώσαμε, αυτή ήταν η αρχή του τέλους τους. Μέχρι τέλους! Σε αυτά δε χωράνε οπαδικά -ούτε χουλιγκανικά, με κουκούλες και μολότοφ. Κι όπως είπε στην ομιλία του ο ξάδελφος της Αγάπης -της σφισσας που έχασε τη ζωή της στα 23 της χρόνια- μαζευτήκαμε εδώ ανεξαρτήτως χρώματος, κόμματος και ομάδας.

Και όχι, δεν είναι πάντα ένα. Το βασικό όμως είναι να μην έχεις πολιτική αχρωματοψία και τα βλέπεις όλα ίδια, σαν μια μουτζούρα -που έχει τα τρένα στην εποχή του μουτζούρη. Και βασικά να μπορείς να ξεχωρίσεις το κόκκινο. Και όταν λέμε για τον σφο με το μουστάκι -που είχε την τιμητική του και στη βουλή, λόγω της ημέρας-, δεν είναι ο Αναστόπουλος -που το έχει τσουρομαδημένο. Κι αν σε συγκινεί η ιστορία του Μπαρτζώκα, που μεγάλωσε στις διαδηλώσεις, κατέβα και εσύ στον δρόμο, ΓΤΧΜ, μην περιμένεις την αλλαγή στον πάγκο, ενώ αλωνίζει στη θέση σου κάθε κατεργάρης.

Διαλεγμένες μία προς μία οι ομιλίες. Μια φοιτήτρια, δυο σιδηροδρομικοί, μια υγειονομικός από το Ασκληπιείο Βούλας, εκπρόσωπος της Ομοσπονδίας Γονέων, ένας συνήγορος των συγγενών των θυμάτων -έχουμε και εμείς τους δικούς μας, αλλά δεν το διαφημίζουμε. Δυο συνδικαλιστές εργάτες στο κλείσιμο, από τα ΕΚ Αθήνας και Πειραιά. Κι ενδιάμεσα, οι στίχοι ενός εργάτη (η βία του κέρδους σου κόβει το νήμα/ «αντίο παιδί μου» γράφει το μνήμα) και οι ΚΘ επί σκηνής, χωρίς τέλειο ήχο, χωρίς πλήρη σύνθεση και προετοιμασία, αλλά τι σημασία έχει; Δεν έχουν μάνατζερ, δεν είναι επαγγελματίες, δεν έχουν κλείσει καν τα 30, αλλά πόσοι έχουν τόση αναγνώριση και τέτοια παράσημα -να παίζουν παντού τα τραγούδια τους, σε κάθε διαδήλωση ή ακόμα και στα κανάλια;

Η υγειονομικός ήταν από τον χώρο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, γιατί όταν θέλουμε, Αστερίξ, είμαστε πολύ ευπρεπείς, ενωτικοί και τρυφεροί, σαν τραγούδι των ΚΘ (για τον Παύλο και τον Ζακ και όλες τις παρα-κρατικές δολοφονίες) και του Φοίβου για τα Τέμπη, που θα τον ξαναδούμε μετά από καιρό (ξέρεις γιατί), στην εκδήλωση των φοιτητών στο Πάντειο -με Καρυστιανού κ.ά. δικούς μας- την άλλη βδομάδα.

Αντίστοιχα συγκινητικές ήταν οι στιγμές στη Λάρισα, όπου διάβασε το προσκλητήριο των νεκρών η αδερφή ενός θύματος -να σου παγώνει το αίμα. Και στη Σαλούγκα, που εσχάτως μοιάζει άλλη πόλη, αγνώριστη! Τόσο που μπορεί να βγούμε πρώτη δύναμη στο Εργατικό Κέντρο, αν δεν πέσουν πάνω μαύρα εργοδοτικά κοράκια, με νύχια γαμψά και τις γνωστές νοθείες -γιατί τι νόημα έχει το όνειρο, χωρίς αυτές. Οι καπνεργάτες του Μάη του '36 να ψηφίζουν άραγε;

Πυκνές προσυγκεντρώσεις -σχεδόν σαν απεργιακές-, γεμάτη η Αμαλίας, με βάθος προς όλες τις κατευθύνσεις (πλατεία, Στύλους, Σοφίας κτλ), πολλά σωματεία και πινελιές εξωκοινοβουλίου στις γωνίες. Σταδιακά έφτασε ο χύμα κόσμος και άρχισε να ζορίζει το σήμα στα κινητά. Δεν πλησίαζε τον όγκο των πρόσφατων συγκεντρώσεων, αλλά ήταν ίσως το μεγαλύτερο απογευματινό συλλαλητήριο των πολλών τελευταίων ετών. Κι αυτή είναι η καλύτερη απάντηση σε όσους νομίζουν πως οι απεργίες δε συγκινούν τα πλήθη και ότι οι κινητοποιήσεις γίνονται στον ελεύθερο χρόνο (που δεν έχουμε).

Τι χύμα κόσμο είχε; Πχ κάτι τύπους με μπάφους -παιδιά, μαστούρια και λιβάνια στη συγκέντρωση της Νίκης, όχι εδώ. Έναν κυριούλη που έλεγε πως είναι δεξιός, ενώ ο Μητσοτάκης όχι. Και μια κυρία που ρωτούσε «τι είναι το ΠΑΜΕ» για να της πουν «το ΚΚΕ». Κοιτάξτε, όχι ακριβώς, το ΠΑΜΕ είναι ένα μέτωπο σωματείων, στο οποίο συσπειρώνοντ... Τέλος πάντων, ό,τι σου είπαν και ό,τι κατάλαβες, δεν πειράζει.

Δεν ξέρω πόσα τους έμειναν από τις ομιλίες και τις ανακοινώσεις, πάντως θέλουν διαφορετική προσέγγιση -τραγούδια ΚΘ, στιχάκια, παλμό, συνθήματα, δρώμενα με φαναράκια κτλ-, αλλά όχι σαν σχολική γιορτή, ούτε μνημόσυνο. Χρειάζεται παιδική ψυχολογία, σα να έχεις να κάνεις με μαθητές στα πρώτα τους βήματα στον δρόμο, la strada, στράτα-στρατούλα, κι αυτοί ψαρωμένοι, σαν τον Γιάννη τον καιρό έκανε τα δικά του πρώτα βήματα -traveling- στο ΝΒΑ. Και δεν πειράζει αν δε μάθουν με την πρώτη το πικ εν ρολ, ας ξεκινήσουν με τα βασικά και το μπάσιμο -πχ στη βουλή.

20,000 points. 20,000 memories.

Keep changing the narrative, Giannis. pic.twitter.com/emriUUrzG3

— Milwaukee Bucks (@Bucks) March 6, 2025

Στο τέλος πηγαίναμε πάλι σημειωτόν στην Πανεπιστημίου, σαν μετα-πορεία. Κι ίσως έπρεπε να έχει γίνει μία, όπως στη ΛΔ του Βορρά, που κατευθύνονται στον ΟΣΕ. Το έβλεπες στο βλέμμα του κόσμου πως δεν ήθελε να φύγει, περίμενε κάτι παραπάνω, μια κορύφωση -δεν του έφτανε πως θα ξαναβρεθούμε την Παρασκευή. Και αφού δεν ήθελε να φύγει μόνος του, ανέλαβαν οι Μπαλούρδοι να τον διαλύσουν. Η διαφορά είναι πως φέτος «από σεβασμό» κρατάνε τα προσχήματα, και χτυπάνε στο τέλος με χημικά, για να μην μπορεί να μείνει κανείς.

Στη Βουλή ο Παφίλης κατήγγειλε την καταστολή και το σχέδιο διάλυσης, θυμίζοντας πως το ξύλο έχει δυο πλευρές κι αν το πιάσει ο λαός, θα τρέχουν όλοι τους να κρυφτούν. Από το στόμα του και στου ΓΓ το αυτί. Αλλά τα καλύτερα τα ’χε πει πιο πριν, σαν υπονοούμενο ή μάλλον σαν ερώτημα (;).

Η Βουλή όμως δεν είναι το δικό μας γήπεδο, γιατί λειτουργεί σαν τσίρκο με πυροτεχνήματα. Λέει ο ΓΓ για τη συγκάλυψη, για τις ποινικές ευθύνες του Μητσοτάκη, ποιος να σε ακούσει Μήτσο μ’ -ιδίως αν τα διαβάζεις από μέσα. Αλλά η Πλεύση και η Λύση (σαν Μπόλεκ - Λόλεκ, σε αστική version) λένε να αρθεί το απόρρητο του τηλεφώνου του και ο Φάμελλος φωνάζει προς το μέρος τους αν θα τολμήσουν να έρθουν στην προανακριτική (;), σπουδαία παράσταση, η μπάλα στα θεωρεία, ψάξε δε θα την βρεις.

Βάζει ο Κουτσούμπας όλο το πακέτο (ιδιωτικοποιήσεις, ΕΕ, ευθύνη υπουργών, ανάδειξη δικαστών), λιώνει την καραμέλα της αξιολόγησης, που όλα τα σφάζει, τα μαχαιρώνει -πλην της ασυλίας των υπουργών. Πετάει ο Μητσοτάκης πως η Ζωή τιμάει τον Στάλιν (!), ενώ εμείς είμαστε ευπρεπείς, δεν τον διακόπτουμε, ούτε διακινούμε σενάρια. Πλακώνει ο στρατός των συριζοτρόλ: «δεκανίκια, ψάλτες, δεν ψήφισαν την πρόταση μομφής, μια ζωή απόν το ΚΚΕ». Μπετόν αρμέ ο όχλος του καναπέ και η κυβέρνηση, έτοιμα τα στρατόπεδα για την εικονική μάχη.

Έκλεισε τα 57 ο Κυριάκος, η Ζωή είχε 57 σημεία (!) στη σύντομη παρέμβασή της. Τι να τους πουν τα 57 φαναράκια στην πλατεία και τα 93 εξώδικα των σιδηροδρομικών, πριν το έγκλημα στα Τέμπη! Τι να τους πούμε κι εμείς; Για το 57-53 της ΚΕ, στο 13ο Συνέδριο, που είχε και επέτειο πριν δυο βδομάδες; Ο Δραγασάκης έφυγεν, ο Δραγασάκης πάει! Κακό χωριό τα λίγα σπίτια και τα άσχημα αριστεροχώρια, άσχημα καίγονται -εκ των έσω. 

Τι να τους πει και το Ρεξόνα ή ο σφος με το μουστάκι; Ούτε μηνύσεις, ούτε καρδούλες έκανε. Και αν πρέπει να ακούς για δυο ώρες τη Ζωή να απεραντολογεί, βάζεις από μόνος σου «Πλεύση» για το αρχιπέλαγος και δε σε τρομάζουν τα γκούλαγκ.

Το βασικό είναι ότι η κυβέρνηση πήρε το μήνυμα των μεγαλύτερων διαδηλώσεων από τον καιρό της απελευθέρωσης (και την ίδρυση της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης) και απαντάει με απελευθέρωση των σιδηρόδρομων (!), άρση της μονιμότητας και αξιολόγηση για το Δημόσιο! Που δεν αφορά την εγκληματική της αμέλεια, βύσματα και «σταθμάρχες», τρένα που παρασέρνουν μαθητές, και αφύλαχτες διαβάσεις, αλλά όσους φυλάνε Θερμοπύλες. Πχ εκπαιδευτικούς που δε θέλουν την κατηγοριοποίηση -σχολεία πολλών ταχυτήτων και παιδιά ενός κατώτερου θεού.

Κι αν ο Μητσοτάκης έχει καταφέρει να ενώσει (σχεδόν) όλη την κοινωνία εναντίον του, αυτή τη φορά μάλλον την δίχασε. Οι μισοί απορούν αν είναι εξωγήινος, χωρίς καμία επαφή με τον πραγματικό κόσμο κι οι άλλοι μισοί τρολάρουν:
-Ήμουν και εγώ στο μπλοκ που φώναζε ρυθμικά «Α-ξιο-λό-γηση, α-ξιο-λόγηση».
-Εγώ ήμουν σε αυτό που χειροκροτούσε για το 112 και τη σύνδεση με το POS.
Άξιος, άξιος...

Κι όμως, το πήραν το μήνυμα! Δεν είναι τόσο φευγάτοι, που βρίσκουν καταφύγιο στις ιδεοληψίες τους, πριν έρθει η ώρα του όπου φύγει-φύγει. Ούτε επιλέγουν μια «φυγή προς τα μπρος», για να αντιστρέψουν την ατζέντα. Απλώς κατάλαβαν ότι πιθανότατα έχουν τελειώσει πολιτικά και τακτοποιούν ό,τι προλαβαίνουν και κάποιες τελευταίες εκκρεμότητες, πριν παραδώσουν πνεύμα και σκυτάλη -όποτε και αν γίνουν εκλογές.

Αλλά την τελευταία λέξη δεν την έχουμε πει ακόμα -και δε θα είναι εκλογική. Η συνέχεια επί της οθόνης στον δρόμο την Παρασκευή...

Πιο μαζικά Λόλα - Να ένας γίγας λαός

28/2, Αγαπητό ημερολόγιο,

Πρωινό ξύπνημα. Σήμερα θα ζήσουμε κάτι μεγάλο. Για κάποιους θα είναι σαν την πρώτη μέρα στο σχολείο: Λόλα, να ένα μήλο, να μια διαδήλωση, να ένας χαφιές και μια κρατική προβοκάτσια. Πιο χαμηλά Λόλα, πιο χαμηλά -κάνε θεμου να βρει ένα παγκάκι ο Μαραβέγιας για το κορίτσι του. Θα σπάσει ο υμένας, κάτι τζάμια, μερικές πέτρες από τούτα εδώ τα μάρμαρα -που κακιά σκουριά δεν πιάνουν-, ίσως έχουμε λίγο αίμα -θέλει και οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους. Αλλά το βασικό είναι να ’μαστε στη σωστή πλευρά της ιστορίας, να μην επανορθώσουμε (ξανά) την παρθενιά της σφιχτά με ράμματα.

Πρώτα χτυπήματα εκ των έσω.
-Να σταματήσουμε για καφέ; -Το απόγευμα έβαλα πιλάτες. -Έχω κλείσει τραπέζι για το βράδυ.
Όχι σήμερα γμτσμ. -Μη βρίζεις τα θεία. -Δεν τα βρίζω. Γαμώ τον σοσιαλισμό μου εννοούσα.
Είσαι ΠΑΣΟΚ και δε χωράς.

Από κοντά το κομμωτήριο με το συμβολικό ένα λεπτό σιγής και το φροντιστήριο με το επαναλαμβανόμενο λεπτό σιγής ανά δίωρο -κλιμακώνουμε με πεντάλεπτα αφωνίας. Οκ, ό,τι μπορεί ο καθένας, αλλά ας μην το ανακοινώνει περήφανος στα ΜΚΔ. Να δεις που κάποτε θα μας πούνε και μαλάκες θα μας πείσουν να φοράμε περιβραχιόνια στη δουλειά αντί να απεργούμε -εδώ υπάρχει ΠΑΜΕ, δεν είναι Ιαπωνία. Ή να το δηλώνουμε με νέα φωτό προφίλ, πχ je suis απεργός. Α όχι, αυτό συμβαίνει ήδη με έναν τρόπο.

Σημασία έχει πως νέκρωσαν τα πάντα, μαγαζιά ή κύτταρα σκέψης, εγκεφαλικά νεκροζώντανων που επιβραβεύουν δολοφόνους με την ψήφο τους και την απραξία τους. Αλλά αυτοί είναι λίγοι και δε δίνουν τον τόνο.
Κλειστές βιτρίνες με αφισάκια «μέχρι τέλους» -έχει η πλάση κοκκινίσει. Ένα (επιχειρηματικό) δαιμόνιο καφέ μένει ανοιχτό και μαζεύει όλη την πελατεία. Περνάει από το μυαλό σου η προβοκάτσια της Μαρφίν και όλα τα «μακάρι». Αλλά θα κλείσει, λέει, από τις 11 ως τις 2.

Κινούνται μόνο μετρό και μερικά ταξί, για όσους ψάχνουν τρόπο να φτάσουν στο κέντρο -το δικό μας προσωπικό ασφαλείας. Παρεισφρέουν σε αυτό απρόσκλητοι γνωστοί-άγνωστοι μαρκουτσοφόροι (κάπου τους έχεις πετύχει αλλά ούτε ξέρεις πώς τους λένε) και τα κανάλια. Που κάποτε νέκρωναν στις απεργίες, αλλά το έσπασαν τη μέρα της Μαρφίν, τάχα να... «μας ενημερώσουν για τις εξελίξεις», και έκτοτε δεν κοίταξαν ποτέ πίσω -ούτε κάλυψαν ποτέ μια απεργία. Τουλάχιστον μέχρι σήμερα που 'χαν ολοήμερες ζωντανές συνδέσεις, ανταποκρίσεις, σχεδιαγράμματα και μουσική υπόκρουση ΚΘ, αλλά ούτε ένα ολόγραμμα με κουκούλα και μπουκάλι για τον Νίκο Ευαγγελάτο -πόσο κρίμα.

Η ΕΛ.ΑΣ. απαγορεύει τα drone -για λόγους ασφαλείας- και οτιδήποτε ιπτάμενο παραπέμπει στην επουράνια έφοδο -για να μη φανεί το μέγεθος της συγκέντρωσης. Ευτυχώς επιτρέπονται τα μπαλόνια...

Κι αν δε θέλετε drone, υπάρχει και δορυφόρος. Και φαντάσου ότι εδώ δε φαίνεται καν όλο το μήκος της συγκέντρωσης...

Ο «Οδηγητής» γράφει την απαγόρευση στα παλιά του τεύχη (με το δαγκωμένο μήλο) κι ακολουθεί το ΜΕΓΚΑ γιατί breaking the law και υπεράνω νόμου. Μια γελοία, αδύναμη κυβέρνηση φαίνεται από τις γελοίες απαγορεύσεις και την αδυναμία της να τις επιβάλει.

Ναι αλλά νιώθει δικαιωμένη απ’ το πόρισμα στο ζήτημα της συγκάλυψης! Η πρώτη διάγνωση κάνει λόγο για πανικό, άρνηση και ελλιπή οξείδωση εγκεφαλικών κυττάρων (δεν έχω οξυγόνο). Κι αν το καλοσκεφτούμε, οι χτεσινές συγκεντρώσεις παίζει να ήταν υπέρ της κυβέρνησης που χτυπά θαρραλέα κι αλύπητα τη συγκάλυψη. Αλλά μαζικές διαδηλώσεις υπέρ του κράτους, μόνο η ΠΦΑ έχει καταφέρει ως τώρα -και μπράβο της.

Είχε βρέξει αποβραδίς, δε φυσούσε, δεν είχε κρύο: ιδανικές συνθήκες για διαδήλωση. Οι δύο πλευρές παρατάσσονται χωρίς απουσίες: από τη μια σωματεία, φορείς, οργανώσεις, χύμα κόσμος, παιδιά και οικογένειες. Από την άλλη Μπαλούρδοι, χαφιεδότσουρμο, παρακρατικοί και χρήσιμοι ηλίθιοι. Στη μέση ο παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος -μέσος, και ας μην είναι μεσαία τάξη όπως βαυκαλίζεται-, πότε μαζί μας πότε συνένοχος-αδιάφορος, πότε Βούδας πότε Κούδας, σύστημα Περσεφόνης και Ντι Στέφανο. Αλλά τι μπαλάρα παίζει, όταν κατεβαίνει αποφασισμένος...

Η σημερινή μέρα είναι άκρως διαφωτιστική… Εύχομαι να έρθει η μέρα που αυτά τα παρτάλια θα τρέμουν να κατεβαίνουν με κουκούλες ανάμεσα στον κόσμο! ΟΠΟΙΟΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ! ΑΛΗΤΕΣ! pic.twitter.com/uLCGUTq1VN

— Stefanos Damianidis (@dstefanos) February 28, 2025

Αρχίζει το ματς, και η φάση είναι σαν το (άλλο) τραγούδι του Λουκιανού: αν κοιμηθώ νωρίς, ξυπνήσω νωρίς, πάω στο Σύνταγμα νωρίς, κανείς δε θα με περιμένει και θα πιάσω θέση στην πλατεία. Αλλιώς δε θα πλησιάσεις καν την Βουλή και είναι ζήτημα αν/πόσα θα ακούς από τα μεγάφωνα.

Οι δικοί μας είναι παντού, κυκλωτική κίνηση-Ματ (κι άσε να σκούζουν για ΚΝΑΤ). Σταδίου και Πανεπιστημίου, Αμαλίας και Σοφίας, Φιλελλήνων και στην Πλατεία, είμαστε παντού. Συναντάμε το πανό του νεοσύστατου Σωματείου στα Μακ Ντόναλντς. Μια μέρα (εκείνη δε θα αργήσει), να το δεις, σε αυτούς τους δρόμους, σε αυτή την κοινωνία, ο κόσμος δε θα στριμώχνεται σε ουρές για πλαστικές τροφές που δεν τρώγονται, αλλά για να γραφτεί στο σωματείο του.

Πετυχαίνουμε λίγο εξωκοινοβούλιο και το ΣΕΚ, με τα πλακάτ για την κυβέρνηση των δολοφόνων.
-Mariori, πιστεύεις ότι αναδεικνύουν τις διαχρονικές ευθύνες όλων των κυβερνήσεων για το έγκλημα; -Βεβαίως, όσο και οι Αρασίτες που φωνάζουν «κάτω η Νέα Δημοκρατία».
Φτιάχνουν αλυσίδα, φωνάζουμε δίπλα-δίπλα με (όχι και τόσο) ευγενή άμιλλα, ο καθένας τα δικά του. Ένας σφος συγκινήθηκε, είχε να το κάνει από τα νιάτα του στο Πολυτεχνείο. Μένουμε πάντα παιδιά - φοιτητές.

Το σήμα στα κινητά αρχίζει να χάνεται από τις 10 -αν είναι δυνατόν οι αλήτες, δεν εισάκουσαν την έκκληση του Λαζόπουλου. Δίνεις τηλεφωνικό ραντεβού, στείλε όταν φτάσεις, πού να φτάσει και πώς να στείλει... Υποψιάζεσαι πως γίνεται κάτι μεγάλο, πρωτοφανές, αλλά κανείς δεν ξέρει -ακόμα- πόσο ακριβώς. Ρουφάς άπληστα οξυγόνο μες στις ασφυκτικές γραμμές του πλήθους -ασφυκτικό, σαν σε βαγόνι του μετρό στην πανδημία. Ή σαν το 14 μετά από ματς στην Τούμπα. Αλλά πολλαπλάσιο και χωρίς χαζά συνθήματα.

Στα μεγάφωνα παίζουν Κοινοί Θνητοί και τα άπαντα των τραγουδιών που βγήκαν για τα Τέμπη. Μέχρι και ένα σε στίχους Βαξεβάνη -για να μη νιώθει μοναξιά το στιχουργικό ταλέντο του Βαγγέλα στον επιχειρηματικό κόσμο...

Αρχίζουν οι ομιλίες, άλλος δικός μας, άλλος λιγότερο, όλοι καλά τα λεν. Ένας γονιός εξηγεί πώς είναι πλημμέλημα η δολοφονία κατά συρροή εξ αμελείας (πχ μια κυβέρνηση) αλλά κακούργημα η παρακώλυση συγκοινωνιών (πχ μια διαδήλωση) και ζητά να αλλάξει ο τρόπος εκλογής των δικαστών. Έχετε πέντε λεπτά να σας μιλήσω για το Κόμμα και την πρόταση που έκανε;

Όλοι περιμένουν την Καρυστιανού, που ξεκίνησε λέγοντας «θεέ μου, πόση ομορφιά» για τον κόσμο. Αλλά η πιο συγκινητική στιγμή ήταν μακράν η μητέρα της Κυριακής που δολοφονήθηκε έξω ακριβώς από το τμήμα των Αγίων Αναργύρων, γιατί «το περιπολικό δεν είναι ταξί» -κανείς ταρίφας δε θα άφηνε αβοήθητη μια γυναίκα, όπως ένας μπάτσος. Μιλάει από καρδιάς, λαχανιασμένη, με αναφιλητά -δεν έχει οξυγόνο.

Ξέρω τι είναι να θες να γυρίσεις τον χρόνο πίσω. Να πνίγεις τον πόνο σου σε ένα μαξιλάρι, για να μη σε ακούσουν τα άλλα μέλη της οικογένειας. Ξέρω πώς είναι να πονάς, να ακούς ένα ηχητικό με το παιδί σου να ζητάει βοήθεια και γύρω να σφυρίζουν αδιάφορα. Αυτό που δεν ξέρω είναι πόσο βάθος έχουν 57 ψυχές. Εγώ το δικό μου παιδί το νεκροφίλησα. Πώς είναι όμως να παίρνεις ένα δάχτυλο, ένα ρολόι ή ένα κάρβουνο να θάψεις; Πώς είναι να σου δίνουν το παιδί σου σε σακούλα;

Αρχίζουν να έρχονται οι πρώτες εικόνες από άλλες πόλεις, σε Ελλάδα και εξωτερικό. Όγκος που τρομάζει -ιδίως αν υπηρετείς το καθεστώς. Στη Σαλούγκα η αστυνομία δίνει εξαψήφιο νούμερο(!), στη Λάρισα κατέβηκε η μισή πόλη, στη Μυτιλήνη βούλιαξε η προκυμαία. 

Κόσμος παντού, σε πόλεις, κάμπους και βουνά, σε χωριά και κωμοπόλεις υπεράνω υποψίας, σε πόλεις που είχαν πρακτικά ολομέλεια και τον πληθυσμό τους στον δρόμο -αθροιστικά πάνω από εκατομμύριο σε όλη τη χώρα. Ιστορικές συγκεντρώσεις, μεγαλύτερες από τον Γενάρη, οι μεγαλύτερες στα χρονικά της μεταπολίτευσης, οι πιο ιστορικές από την απελευθέρωση -και από την ίδρυση της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης. Το ίδιο και στο εξωτερικό, κόσμος παντού, από τη λαζομάνα Μελβούρνη ως τη λαομάνα Ισλανδία και τα εργατονήσια Κέιμαν!
Τι έγινε, ρε παιδιά; Βρήκαμε υλικό για επανάσταση;

Τελειώνουν οι ομιλίες, το σχέδιο είναι να ΠΑΜΕ ως την Hellenic Train, αλλά είναι πρακτικά αδύνατο, επικρατεί το αδιαχώρητο. Φεύγει κόσμος από το Σύνταγμα, σημειωτόν ως την Ομόνοια για ένα μισάωρο -και όλες οι κάθετες γεμάτες κόσμο- ενώ πίσω μας ακούμε την κόλαση του Δάντη, μπαμ και μπουμ, και κουμπουριές για κάνα τρίλεπτο, γιατί είμαστε πολλοί και πρέπει να φτάσουν για όλους. Μας ψεκάζουν, μας ραντίζουν, μας ευλογούν, το δροσερό αεράκι της δημοκρατίας με τις αύρες. Μας κερνάνε μπόλικο οξυγόνο, μαζί με υδρογόνο 2.

Μια ομάδα καπουτσίνων φτάνει στη Βουλή και πετάει μολότοφ ανενόχλητη. Habemus προβοκάτσια και μαύρους καπνούς. Ξέφυγαν από χιλιάδες αστυνομικούς ή ξεπήδησαν από μέσα τους -διαλέγεις και παίρνεις. Η κυβέρνηση βρίσκει οξυγόνο μόνο στα χημικά και την καταστολή. Το πλήθος την πνίγει και την τρομάζει, μορφή οξείας αγοραφοβίας, εκτός και αν μιλάμε για την ελεύθερη.

Ποιο ήταν το επιτελικό σχέδιο της ΕΛ.ΑΣ.; Όποιος ρίχνει χημικά στο ψαχνό, πρακτικά ψάχνει νεκρό. Στο πλήθος, με παστωμένο κόσμο, χωρίς εύκολη διέξοδο διαφυγής και μάσκες. Μίνιμουμ στόχος να διαλυθεί το πλήθος και να το ξαναδιαλύσουν -πάλι και πάλι- μην αφήνοντας κανένα μπλοκ να ανασυνταχθεί και να επιστρέψει για πολλή ώρα. Και το εκτέλεσαν στην εντέλεια. Το σχέδιο πέτυχε, ο εντολέας του έχασε, σε κάθε επίπεδο: τις εντυπώσεις, τη μάχη, το μέτρο τα αυγά και τα πασχάλια. Ακόμα και όσους δικούς του βρέθηκαν σήμερα στον δρόμο.

Γυρνάς σπίτι, κάνεις ζάπινγκ και σε αιφνιδιάζει η τιβί, με κινηματικές ανταποκρίσεις. Κοίτα να δεις τελικά που τα κανάλια μπορούν να διακρίνουν πότε υπάρχει προβοκάτσια, απρόκλητη επίθεση, σχέδιο να διαλυθεί μια διαδήλωση και πως τα μπάχαλα δεν αξίζουν προβολή και να επισκιάσουν τις τεράστιες συγκεντρώσεις! Είτε έπιασαν το κλίμα, είτε χτίζουν πιο έξυπνη γραμμή άμυνας -πως όλοι αυτοί κατέβηκαν μακριά από κόμματα, δίχως σημαίες και δίχως ιδέες, δίχως καβάτζα καμιά. Είτε είναι απλώς υπάλληλοι και χορεύουν στον ίδιο ρυθμό με το ντέφι του αφεντικού.

Και τώρα; Τι γίνεται τώρα, σφοι;
Καταρχάς, Κεμάλ, δεν έχεις παράπονο. Αυτή τη φορά κόσμος μπορεί να αλλάξει, να ’ρθει ανάποδα μονομιάς, και το κατάλαβαν όλοι.

Τώρα είμαστε σε εκείνο το σημείο που η ποσότητα ζητά να γίνει ποιότητα, ένα νέο πολιτικό μέγεθος, να γεννήσει κάτι νέο. Αλλά για να συμβεί αυτό, πρέπει να υπάρξει συνέχεια -οι γέννες αυτές δε βγαίνουν μια και έξω. Η άλλη βδομάδα -μετά το τριήμερο- θα είναι πυκνή σε εξελίξεις. Αρκεί να μην ξεχνάμε ότι αυτές τις γεννά - πυροδοτεί ο δρόμος.

Άρον τον καναπέ σου και διαδήλωσε

Η Παρασκευή πλησιάζει και τα ερωτήματα πληθαίνουν.

Ποιον συγκαλύπτουν με τόσο ζήλο;
Μάλλον κάποιον λαθρέμπορο -αν και αυτές οι δουλειές συνήθως γίνονται δια θαλάσσης. Την Hellenic Train, που δεν τήρησε τους όρους της σύμβασης -αλλά ίσως αναγκαστούν τελικά να την θυσιάσουν. Το σύστημα, το κράτος-δολοφόνο, το ότι όλη η χώρα είναι μια απέραντη κοιλάδα των Τεμπών. Μα πάνω από όλα τον κώλο τους, αν και είναι τελείως ξεβράκωτοι -όπως λέει κι ο Ζαραλίκος. Και αυτόν δεν τον καλύπτει τίποτα, ούτε καν το πόρισμα που παρήγγειλαν και βγάζει στη φόρα όλα τα άπλυτα: μπάζωμα, ύποπτο υλικό, υπουργικές ευθύνες...

Θα πέσουν; Θα πιεστούν;
Καμία κυβέρνηση δε μένει χαλαρή, όταν βλέπει τόσο κόσμο στον δρόμο. Κανένα σύστημα δε μένει ακλόνητο από μαζικές, γενικές απεργίες, όταν έχουν τέτοιο πλήθος και πληθυντικό αριθμό -πολλές συνεχόμενες απεργίες, με σχέδιο και κλιμάκωση. Η καλύτερη πρόταση μομφής γίνεται στον δρόμο, εκεί που γεννιούνται οι πολιτικές εξελίξεις.

Μα καλά, δεν ντρέπονται λίγο;
Όχι, δεν ντρέπονται. Πρώτα θα κοκκινίσει η πλάση και ύστερα τα δικά τους μάγουλα από ντροπή.

Αν είχαν ντροπή, μπορεί να είχαν παραιτηθεί. Μπορεί να μη γάβγιζαν από τα κανάλια στους συγγενείς των θυμάτων. Να είχαν φτιάξει λιγάκι το δίκτυο, που είναι σε χειρότερο χάλι από ό,τι πριν. Να μην έλεγαν προκλητικά ότι ο κόσμος δεν έχει πάντα δίκιο. Να μην κρύβονταν πίσω από το 41%. Σου λέει όμως, μισή ντροπή δική μας, μισή δική τους, όσων μας ψήφισαν...

(Αθλητική παρένθεση.

Ντροπή δεν είναι να τρώει έξι η ομάδα σου στο ντέρμπι. Ντροπή στον εργάτη, στον σκλάβο ντροπή, είναι να τρως το ένα γκολ μετά το άλλο στην πραγματική ζωή και να μη σηκώνεις κεφάλι να αντιδράσεις. Και να τραγουδάς το έχει η πλάση κοκκινίσει για άλλους σκοπούς και εκτός συμφραζόμενων.

Πραγματική χαρά δεν είναι όταν πατάς τον αντίπαλο στο γήπεδο -χαρά στο πράμα. Χαρά είναι μια πλατεία ασφυκτικά γεμάτη κόσμο και νόημα, ένα μοναδικό βίωμα, παλλαϊκό, τεράστιο, μεγαλύτερο από όλους μας, που δεν μπορείς να το χωρέσεις.

Ιστορία δε γράφουν οι αγώνες στο γήπεδο -με ό,τι σκορ κι αν λήξουν. Ιστορία γράφουν οι αγώνες που δίνεις έξω απ’ αυτό, όταν σταματάς να πετάς την μπάλα στην κερκίδα και η οργή σου δε ξεθυμαίνει σαν κουτάκι αναψυκτικό.

Επιστροφή στο ερωτηματολόγιο).

Θα έχουμε επεισόδια;
Ναι, ένα από τα κορυφαία επεισόδια στο «σίριαλ» της ταξικής πάλης, που ουδέποτε τελείωσε. Κι η διαφορά είναι πως τώρα δε θα είσαι θεατής, αλλά πρωταγωνιστής. Αρκεί να μη μείνεις μόνο σε ένα «γκεστ» και να δώσεις συνέχεια.

Θα έχουμε δηλαδή εμφύλιο;
Κοίτα, δεν το έμαθες από μένα, αλλά ποτέ δεν είχαμε ειρήνη, ούτε μπορούμε να έχουμε σε μια κοινωνία με τάξεις. Το ζήτημα δεν είναι να αποφύγεις τον πόλεμο, αλλά να βρεθείς στη σωστή πλευρά της ιστορίας. Και να βρούμε τα όπλα για να τον κερδίσουμε.

Θα είναι εκεί φασίστες και απολίτικοι;
Πιθανότατα, αλλά το ζήτημα είναι ποιος δίνει τον τόνο. Όσοι έχουν στόχους, συνθήματα, παλμό, οργάνωση. Δηλαδή τα μπλοκ των συνδικάτων και των μαζικών φορέων -αυτών που λύσσαξαν κάποιοι να μην έρθουν, για να είμαστε μπουλούκι ευάλωτο, χύμα στο κύμα, και κάτω από την άσφαλτο υπάρχει παραλία. Απαγορεύεται να απαγορεύεις περιφρουρείς.

Μήπως κάποιοι μπερδεύουν τη διαδήλωση με το καρναβάλι;
Χρειάζεται και λίγη διονυσιακή διάθεση, τώρα που πέφτουν οι μάσκες. Ελάτε όπως είστε, με τις στολές σας, αρκεί να μην είστε ένστολα καθάρματα που δολοφονούν για 3.60, δηλαδή από ευχαρίστηση. Και θα βρούμε ποιος θα κάνει τον καρνάβαλο...

Είναι αυτή η μεγαλύτερη στιγμή που θα ζήσουμε;
Όχι. Μακάρι να μην είναι -μόνο μια στιγμή. Θα φροντίσουμε εμείς να μην είναι, να έχει συνέχεια, να γίνει χιονοστιβάδα οργής, να τους γκρεμίσει. Θα είναι όμως ιστορική, από τις σπάνιες φορές που κρίνονται τόσα στον δρόμο. Μπορείς άραγε να λείπεις; Πόσες τέτοιες στιγμές έχεις ζήσει, για να χάσεις αυτήν;

Μήπως είναι η ώρα της κρίσης;
Και ναι και όχι. Για το σύστημα που γεννά κέρδη και εγκλήματα, όχι ακόμα -χρειάζονται πολύ περισσότερα. Ίσως έχουμε πολιτική κρίση για την κυβέρνηση και όσους συγκαλύπτουν το έγκλημα. Βασικά όμως είναι η ώρα της κρίσης εμάς και στην πράξη θα κριθεί ο καθένας μας. Ποιος λέει πολλά αλλά δεν κάνει τίποτα. Ποιος νικά τους φόβους του. Ποιος είναι εκεί κι οργανώνει τον αγώνα. Ποιος κρύβει την αξιοπρέπειά του πίσω από δικαιολογίες και το ψαράκι της γυάλας. Ποιος έχει δική του κρίση-σκέψη και μπορεί να καταλάβει τι είναι το σύστημα, για να το ρίξει.

Είναι ώρα ευθύνης;
Ναι, και δε μας πειράζουν και μερικά «ου-ου», εφόσον ακούγονται και πιο στοχευμένα συνθήματα. Είναι ώρα ευθύνης σε κάθε επίπεδο. Ευθύνη του καθενός και της τάξης μας να βρούμε δικαίωση για τους νεκρούς μας και για τις απέραντες κοιλάδες των Τεμπών, στη ζωή μας.

Θυμάσαι στην πανδημία την καραμέλα της «ατομικής ευθύνης» -για να κρύψουν την κρατική; Είναι καιρός να τους το γυρίσεις μπούμερανγκ. Θυμάσαι που οι ναζί σκότωναν αμάχους, στη λογική της «συλλογικής ευθύνης»; Να το αντιστρέψουμε και αυτό. Ο καθένας από εμάς μπορούσε να είναι στη θέση των 57 ψυχών που χάθηκαν. Δε χρειάζονται σεμινάρια ενσυναίσθησης και life-coach για να το καταλάβεις αυτό και να αντιδράσεις.

Τι πρέπει να κάνω λοιπόν;
Άρον τον καναπέ σου και κατέβα στον δρόμο να διαδηλώσεις. Δε χρειάζονται ειδικές συμβουλές ή κάποιο εγχειρίδιο με οδηγίες χρήσης. Κι αν θες τα λόγια κάποιου σοφού, μπορείς να βρεις συμπυκνωμένες διαλέξεις μιας διαδρομής, πιάνοντας κουβέντα με κάποιον ταρίφα, στα ταξί που θα κατεβάζουν κόσμο δωρεάν στο κέντρο, δείχνοντας την ταξική τους αλληλεγγύη -και αυτό δεν είναι απλώς λογοπαίγνιο.
Και όποιος γυρίζει προς τα βόρεια, ας μαζέψει και τον Πρετεντέρη, που ανησυχεί πώς θα πάει Κηφισιά και φοβάται τα επεισόδια -εκτός και αν τα κάνει ο ίδιος, πετώντας μπουκάλια στο γήπεδο, σαν χουλιγκάνος.

Αν πάλι θέλεις οπωσδήποτε να συμβουλευτείς κάποιον ειδικό, μπορείς να δεις εδώ την κυρία που στα εξηγεί όμορφα και ωραία -πχ πώς η παιδική πούδρα μπορεί να σε γλιτώσει από τα χημικά.

Καθόμαστε κ συζητάμε για τη συγκέντρωση, τη μαζικότητα, τα αιτήματα, την καταστολή κ δεν έχουμε σκεφτεί το pH του προσώπου μας αν δεχθούμε δακρυγόνα. (Μπράβο στην κύρια που θα κατέβει στη συγκέντρωση). Όλοι στην απεργία pic.twitter.com/SnfVm8vW48

— sfyrodrepano (@sfyrodrepano) February 27, 2025

Κι αν θες κάτι πιο βαθύ (που σε γλιτώνει), μόλις κυκλοφόρησε ο οδηγός του Τμήματος Δικαιοσύνης και Λαϊκών Ελευθεριών της κετουκε, με οδηγίες για πώς να αντιμετωπίζουμε αστυνομικούς ελέγχους, συλλήψεις, αυθαιρεσίες κτλ. Πάνω στην ώρα -σαν το τραγούδι των ΚΘ.

 

Κι αν δεν έχω κατέβει ποτέ ξανά σε πορεία;
Δεν πειράζει, είναι κάπως σαν τον έρωτα. Την πρώτη σου φορά θα την θυμάσαι πάντα -και δεν πονάει απαραίτητα, αυτά τα λέει ο αστικός μύθος των καναλιών. Κι αν δεν ξέρεις τι ακριβώς να κάνεις, θα είναι δίπλα σου κάποιος σύντροφος, παλιός και έμπειρος, για να σου δείξει. Τα βασικά τα έχεις μέσα σου -σαν ένστικτο. Τα ειδικά θα τα μάθεις στην πορεία -να μην τρέχεις πανικόβλητος για να μη δίνεις στόχο, γιατί κάνουμε αλυσίδες κτλ. Όλες οι απαντήσεις που ψάχνεις είναι στον δρόμο.

Ξέρεις με τι κάνουν ρίμα τα Τέμπη;
Με το ρήμα «πέμπει», δηλαδή στέλνω, όπως το μήνυμα που θα περάσουμε αύριο, μαζικό και ξεκάθαρο: καμία συγκάλυψη, δε θα ξεχαστεί το έγκλημα.
Με το ρήμα «αποπέμπει», δηλαδή διώχνω-απομακρύνω, πχ μια κυβέρνηση δολοφόνων και τις προηγούμενες που έστρωσαν τις ράγες του εγκλήματος, αλλά αυτό είναι μόνο η πρώτη πράξη του έργου.
Και με το ρήμα «παραπέμπει» πχ τους ενόχους του εγκλήματος στη δικαιοσύνη, που δεν είναι τυφλή και ανεξάρτητη, από τη στιγμή που διορίζεται, αλλά και αυτή ζορίζεται, όταν βλέπει την οργή του κόσμου στους δρόμους να γίνεται υλική δύναμη και να αλλάζει τους συσχετισμούς.

Και τέλος πάντων, τα λόγια είναι περιττά, την ώρα που βαδίζουμε -μαζί στον ίδιο δρόμο. Και κανένα μαντρόσκυλο δεν μπορεί να σε τρομάξει, να σε αλυσοδέσει και να σε ’μποδίσει να βαδίσεις.
Σκασμός οι ρήτορες πολύ μιλήσανε -που λέει και ο ΓΓ. Τώρα θα μιλήσει ο λαός...

Υστερόγραφο

Τι είναι το κράτος; Δολοφόνος -αυτό το ξέρουν πια όλοι.
Και από πότε εμπιστευόμαστε εμείς ένα τέτοιο κράτος-δολοφόνο να εγγυηθεί τις ζωές μας, ασφαλείς μεταφορές και έναν δημόσιο ΟΣΕ; Εκτός και αν το μπερδεύουμε με άλλο κράτος.

Αλλά αυτά έχουμε καιρό να τα δούμε, μετά την Παρασκευή...

Ο δρόμος γράφει τη δική του ιστορία

Εν αρχή ην το χάος. Που κάποιος πρέπει να το οργανώσει και να μπει μια τάξη -εργατική, κατά προτίμηση και κατ’ ανάγκη. Όχι κάποιος ξένος, έξω απ’ τον κόσμο, με θεία χάρη και μαγικό ραβδάκι. Αλλά ένα υποκείμενο που θα δει την κίνηση των πραγμάτων, τους νόμους που την ορίζουν και θα σπάσει τον νόμο της αδράνειας, για να φτάσουμε στη φυσική ροή των πραγμάτων, που είναι ασφαλώς ο κομμουνισμός, σύμφωνα και με τους κλασικούς. Κλασική Συμφωνία νούμερο 3, με σφυριά και δρεπάνια, σε ρε ελάσσονα.

Εν αρχή ην ο λόγος. Δηλαδή η οργάνωση. Πάντα υπάρχουν καλοί λόγοι να οργανωθείς. Να γεμίσεις τα κενά σου, τις αιτίες που σε αφήνουνε μισό. Οι ανθρώπινες σχέσεις, οι παρέες, οι φιλίες, ο έρωτας -που είναι μια μικρή επανάσταση. Και αν λείπει σε κάποιον η συντροφικότητα, ας γραφτεί στην ΚΝΕ -ή απευθείας στο κόμμα. Η συλλογικότητα, το κλίμα, ο ενθουσιασμός (οργανωθείτε, μας λέγανε), το τρέξιμο, οι χρεώσεις, η περιφρούρηση, εξόρμηση τα ξημερώματα, αφισοκόλληση ως τα μεσάνυχτα (θα γνωρίσετε ένα ευχάριστο, συντροφικό περιβάλλον, μας λέγανε). Αλλά ο βασικός λόγος είναι η έλλογη δράση, συλλογική και σχεδιασμένη, με ένα σκοπό που γεμίζει τη ζωή μας νόημα -κι αν δεν προσέξεις, το έχασες.

In memoriam Plasticobilism

Στα μάτια των άλλων μπορεί να είμαστε όλοι ίδιοι. Πάντα σου φαίνονται όλα ίδια, αν σε αφήνουν αδιάφορο: οι μέρες, οι πόλεις και οι άνθρωποι, τα τοπία, τα τραγούδια στο ραδιόφωνο, το φαγητό που τρως, τα κόμματα...

Λένε πως είμαστε όλοι «κομματόσκυλα». Αλλά σκύλος από σκύλο διαφέρει. Άλλο να είσαι πιστός -σε αξίες και ιδανικά-, ο καλύτερος φίλος του λαού και του ανθρώπου -όταν δεν είναι αφηρημένος και άσφαιρος ουμανισμός. Κι άλλο να είσαι το μαντρόσκυλο των αφεντικών και να στέκεις σούζα μπροστά τους. Ή να αλυχτάς ολημερίς στα κανάλια, σαν σκυλί του πολέμου, να σκυλεύεις τους νεκρούς, τις οικογένειες των θυμάτων, να αφοδεύεις απ’ το στόμα και να κατουράς σε κάθε γωνία την κοινή λογική -μέχρι και ο Κανάκης έβγαλε το λουράκι του και τους κρεμά στα μανταλάκια.

Θέλουν να μη σηκώσουμε ποτέ κεφάλι και την ουρά απ’ τα σκέλια, να μείνουμε σκυλάκια του καναπέ, διακοσμητικά στο φόντο της ιστορίας -που γράφουν άλλοι ερήμην μας και εις βάρος μας. Να χαζεύουμε στημένους σκυλοκαβγάδες στο κυνοβούλιο και να τρωγόμαστε σαν τον σκύλο με τον σκύλο για τις ράτσες μας. Να μη διεκδικήσουμε πίσω τη ζωή μας, τον Πλούτο που παράγουμε. 

Να μην έχουμε καν (ταξικό) ένστικτο, σαν τα συμπαθή τετράποδα. Γιατί άλλο να μη δαγκώνεις το χέρι που σου δίνει να φας -από το φαγητό που φτιάχνεις- και άλλο να φιλάς ευλαβικά το χέρι που σου παίρνει την μπουκιά από το στόμα. Το είδος μας ξόδεψε πολλά εκατομμύρια χρόνια πριν σταθεί όρθιο στα δυο του πόδια, για να το ξαναγυρίσουμε τόσους αιώνες πίσω.

Ω εποχή, μου θυμίζεις τον Καίσαρα
Και οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν
Και όσο γερνώ, περπατώ με τα τέσσερα...
(...)
Μας ξεκληρίζουν με τρένα βρουμ-βρουμ
Για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ

Βασικά στα μάτια των άλλων είμαστε όλοι σύντροφοι -κι ας μην τρέμουμε όλοι από οργή για την αδικία. Επιρροές και παλικάρια γίναμε μαλλιά κουβάρια, μούσια τζίβες μοϊκάνες, τόσοι μουσάτοι και ούτε μια επανάσταση.

Θες να κρυφτείς και η λογική δε σε αφήνει, όταν ανοίγει κουβέντα -στη δουλειά ή σε μια άσχετη παρέα. Στην πρώτη σύνθετη, πολυσύλλαβη λέξη (όχι απαραίτητα «λυκοσυμμαχία») έχεις δώσει στίγμα και βιογραφικό. Στην πρώτη νύξη για τον άθλιο μισθό, κάποια άδεια ή ένσημο που σας φάγανε, για το ωράριο και την κυριακάτικη αργία, γενικώς για κάποιο δικαίωμα ή αυθαιρεσία, τότε προάγεσαι -στη φαντασία τους πάντα- αυτομάτως σε ανώτερο κομματικό στέλεχος με μηχανισμό. Και η ειρωνεία είναι πως δεν έχεις μιλήσει ακόμα για κάποια γενική πολιτική εξέλιξη, κάποιο νομοσχέδιο, για ταξική πάλη, τα κέρδη του αφεντικού, τον ρόλο της ΓΣΕΕ, για το σωματείο ή για μια απεργία.

Κάποτε ο Βλαδίμηρος έλεγε πως το ταβάνι του συνδικαλιστικού αγώνα είναι ο τρεϊντγιουνιονισμός -δηλαδή ρεφορμιστικό. Σήμερα αν μιλήσεις για τρεϊντγιουνιονισμό θα σε κοιτάξουν σαν εξωγήινο, κι αν τους πεις να οργανωθούν στο σωματείο, το ίδιο -δεν ήταν η μετάφραση της λέξης το πρόβλημα. Κάθε αντίστοιχη αναφορά σου δίνει αυτομάτως -στο μυαλό τους- κομματικό βιβλιάριο, και ας μην είσαι καν μέλος.

Τους βλέπεις να μπερδεύουν το κόμμα με το σωματείο, τα σωματεία μεταξύ τους, το εργοδοτικό με το ταξικό, τη ΓΣΕΕ με την ΑΔΕΔΥ, την απεργία με την επίσχεση -τρίβεις το μούσι, βυθίζεις το πρόσωπο στην παλάμη, βουτάς στη χύτρα με την απελπισιά, κι ύστερα σου φαίνεται περίεργο που δεν ξέρουν να ξεχωρίζουν το ΚΚΕ (μ-λ) από το ΜΛ-ΚΚΕ και τα ψηφοδέλτια πριν την κάλπη (που να ήξεραν κιόλας πως από εκεί ξεπήδησε και η ΟΑΚΚΕ, που την λάτρευαν τα κανάλια, πριν μείνει μόνη της στον ανένδοτο ενάντια στα «πουτινάκια»*), ή την Αρας με την Αρις και την Αραν με την Αρεν, που έφτιαξαν λέει τη Ρεβάνς -που εγώ ήξερα ότι είναι συγκρότημα- και νιώθεις κάπου να την έχεις πατήσει -σαν τον Κηλαηδόνη- και πνευματικά κουρασμένος για να συνεχίσεις να παρακολουθείς τον χώρο.

(*Αν και την αναρχοπολακική ανάλυση του ΜΛ-ΚΚΕ για το κόμμα που εστιάζει στην Hellenic Train για να βγει λάδι η κυβέρνηση (!) και για την εξεταστική, δεν έχει πολλά να ζηλέψει από την παραφροσύνη της ΟΑΚΚΕ. 

Αλλά δεν ήταν αυτό το θέμα μας).

Ποια είναι η διαφορά του οργανωμένου μέλους από τον οπαδό, ψηφοφόρο, τη βάση -πες το όπως θες, μην κολλάμε στη λέξη; Μα κάποιοι πρέπει να κάνουν το μέτωπο, να κόβουν κουπόνια, να βγαίνουν τα πλάνα -Ριζοσπάστη, οικονομική ενίσχυση, εισιτήρια του Φεστιβάλ. Πώς θα γίνουν όλα αυτά αν ήμασταν όλοι οργανωμένοι;

Σύντροφοι και φίλοι, ας συμμαζευτούμε. Και να το μαζεύουμε. Υπάρχουν διάφορες διαφορές μεταξύ μέλους και επιρροής. Είναι τελείως διαφορετικό, εκτός απ’ τις φορές που δεν είναι. Μια στενή επιρροή, που τρέχει παντού και είναι μέσα σε όλα όσα πρέπει να είναι, θα οργανωθεί αργά ή γρήγορα. Στον αντίποδα, ένα μέλος (απο)κομμένο από όλους και από όλα, παρκαρισμένο σε κάποια συνοικία (τα λεωφορεία, κόκκινη πόλη μες στο αγιάζι), το χωρίζει μάλλον τυπική απόσταση από τους απέξω και οσονούπω καμία -θα βρεθεί κι αυτός απέξω.

Εδώ θα κολλούσε ίσως μια αναφορά στην ιδιότητα του κομμουνιστή, με όνομα βαρύ σαν ιστορία, που δεν μπορούν πολλοί να το σηκώσουν και δεν το δέχονται όλοι εύκολα για τον εαυτό τους -ούτε καν τα μέλη. Φαντάσου να σε θεωρούν βαμμένο κομμούνι στη δουλειά και εσύ να κοκκινίζεις από ντροπή, να το λογίζεις ως παράσημο, αλλά να μην το δέχεσαι -δε σου αξίζει τέτοια τιμή- ούτε και θες να φανεί όμως πως το απ-αρνείσαι και το προδίδεις -την τρίτη φορά ακούς κοκόρια και βλέπεις μπροστά σου, σαν όραμα, το σήμα του ΚΚ Βενεζουέλας, κι ας λάλησαν κάποιοι σφοι και πήγαν με τον εχθρό τους.

Αλλά πάει μακριά η βαλίτσα και χάνεται η Ιθάκη με τους συντρόφους (του Οδυσσέα) στον ορίζοντα. Λοιπόν, η βασική διαφορά είναι ότι μια επιρροή έχει περίπου το «ακαταλόγιστο». Μπορεί να κάνει και να λέει ό,τι θέλει, αρκεί να μην υπονοεί πως τα λόγια κι οι πράξεις της εκφράζουν κάτι άλλο πέρα από τον εαυτό της. Μπορώ να λέω το μακρύ και το κοντό μου, να εκφράζω δημόσια επιφυλάξεις ή και διαφωνίες, αλλά αυτές ανήκουν σε εμένα -και στα όνειρά μου- και ό,τι πω το χρεώνομαι προσωπικά, χωρίς να το φορτώνω σε άλλη καμπούρα -πόσο μάλλον στο κόμμα.

Μπορώ να αντιδρώ και να μιλάω όπως θέλω. Να φέρομαι αυθόρμητα, να είμαι συνειδητά αυθόρμητος ή αυθόρμητα συνειδητός, να μην καταπιέζομαι, να μη φιλτράρω τα λόγια μου, να μην αναγκάζομαι να επιλέξω προσεκτικές διατυπώσεις, για να μη θιχτεί κανείς. Και όταν ακούω-διαβάζω βλακείες -εκτός από τις δικές μου, που είναι δύσκολο να τις αναγνωρίσω-, μπορώ να απασφαλίσω ελεύθερα. Δεν είμαι μέλος και το κέφι μου θα κάνω -και θα πω και μια κουβέντα παραπάνω, τζάμπα είναι.

Αν σου λένε «έξω τα κόμματα», ρωτάς «από πότε είναι αυτοί οι αγανακτισμένοι;». Και ψιθυρίζεις τον στίχο από τον κυρ-Παντελή «μακριά από κόμματα, μη βρεις μπελά». Κι αν δεν ξέρουν τον Τζαβέλα, ξανακάνεις τον Μπέζο: «παντελής έλλειψη γνώσεων. Πα-ντε-λής» -και δεν εννοεί τον Βούλγαρη, Δημητρούλα. Και στο καπάκι τους ρωτάς τι ψήφισαν, για να τους δεις να κομπιάζουν και να αλλάζουν χρώματα -σαν τα πουκάμισα και τις πεποιθήσεις τους.

Άμα σου πουν ότι η απεργία καπελώνει τη συγκέντρωση, ρωτάς το ξυπνοπούλι απέναντι: «Και όσοι δουλεύουν, πώς θα πάνε στη συγκέντρωση, ρε μεγάλε, άμα δεν έχει απεργία»; Κι αν κάποιος φοβάται μη τυχόν βρέξει και μη στάξει, τον φτύνεις (μην τον ματιάσεις) και του λες πως ψιχαλίζει. Κι αν φοβάται να απεργήσει, του λες πως αν φοβάσαι μη σε πετάξουν στον δρόμο, η μόνη λύση είναι να κατέβεις εσύ εκεί να διαδηλώσεις. Ο δρόμος είναι ο καλύτερος γιατρός - ειδικός για τέτοιες φοβίες -και ας μην έχει γραφεία και φακελάκια, με ψηφοδέλτια...

Έτσι κι αλλιώς τα περισσότερα δεν είναι αυθόρμητες σκέψεις και απορίες. Αναπαράγουν αυθόρμητα την κυρίαρχη ιδεολογία, ό,τι έμαθαν από τα κανάλια και από μια ζωή με σκυμμένο κεφάλι. Δε χρειάζεσαι αστική ευγένεια -ούτε οτιδήποτε αστικό. Δε νιώθεις υποχρεωμένος να τους κερδίσεις, να σηκώσεις το βάρος των δικών τους αντιφάσεων, να μην πληγωθούν που θα τους σιχτιρίσεις -λες και είσαι ιεραπόστολος της επανάστασης.

Δεν έχεις μεγάλες προσδοκίες από τους άλλους. Δεν τους φοβάσαι -δε σ’ αγαπούν-, δεν ελπίζεις τίποτα, είσαι λέφτερος -αλλά στα λόγια. Πραγματική ελευθερία είναι η συνείδηση της αναγκαιότητας να τους πείσεις να κατέβουν όλοι στον δρόμο. Το έχεις συνειδητοποιήσει, αλλά δε θα σκάσεις κιόλας -το αφήνεις για τους οργανωμένους. Ας τους καλοπιάσουν τα μέλη -όλο μέλι-μέλι, με προοπτική την τηγανίτα. Με αγάπη, τρυφερότητα και Προδέρμ -ή μαλόξ για τα χημικά-, με απλά γλυκά λογάκια, όπως θα τα έλεγαν σε ένα μικρό παιδί, που κάνει τα πρώτα βήματα στον στίβο του αγώνα.

Κι ευτυχώς που υπάρχουν οι σφοι, να τρέχουν και να αντέχουν, να θέλουν καινούρια παπούτσια και νέο στομάχι με όσα περνάνε, να είναι παντού, να πείθουν κόσμο, να του μάθουν να σκέφτεται -τι είναι αυτό που βλέπει-, να φτάνει σε αφαιρέσεις και λογικά συμπεράσματα -γιατί συμβαίνει και πώς θα αλλάξει.

Τα υπόλοιπα θα τα αναλάβει ο δρόμος, που είναι το μεγαλύτερο σχολείο -και χωρίς χορηγούς. Θα τους βοηθήσει να αποκτήσουν πείρα, κριτήριο, να αναζητήσουν μορφές οργάνωσης, να εκτιμήσουν τη δική μας οργάνωση, να την πλουτίσουν με νέες ιδέες -κι ας φαίνονται παράξενες. Καλύτερα αυτό το δημιουργικό χάος -που κινείται και ξέρει πού θέλει να πάει- παρά η συνήθης ρουτίνα μας, με τα ίδια άτομα και το ίδιο τελετουργικό -κι όταν όλα φαίνονται ίδια, ίσως γίνονται και αδιάφορα.

Στον δρόμο θα μάθουν «τι μας κρύβουν», κρυμμένα μυστικά που αγνοούσαν τόσα χρόνια, μακριά από το κίνημα. Κάθε διδακτική ώρα θα μετρά για εξάμηνο, κάθε πορεία με ένα μάθημα ζωής. Θα ξεκινήσουν από την αρχή, με εντατικά μαθήματα, να καλύψουν τα κενά -δε θα τα γεμίσουν όλα, αλλά θα είναι πολύτιμη γνώση και παρακαταθήκη.

Η συγκέντρωση θα ανάψει και όλα θα είναι συνειδητά. Κι αυθόρμητα μαζί. Αυτή η συνύπαρξη που κάνει τη διαφορά και πυκνώνει τον ιστορικό χρόνο, τον κατεβάζει πηχτό στον δρόμο -που γράφει πάντα τη δική του ιστορία.