Δελτίο Κομινφόρμ 12

Στον απόηχο των μαζικών πανεργατικών κινητοποιήσεων ενάντια στα προκαταρκτικά του τέταρτου μνημονίου, αλλά χωρίς την παραμικρή πολιτική σύνδεση με αυτές, ο πολιτικός ροκ σταρ, Γιάνης Βαρουφάκης, παρουσίασε στο κλειστό του Σπόρτινγκ τη νέα πολιτική του κίνηση, καταφέρνοντας να μαζέψει ένα στενό κύκλο συγγενών και φίλων -που με πολιτικούς όρους λέγεται σέχτα ή αλλιώς τρεις κι ο κούκος, που δε φέρνει την άνοιξη.

Λένε πως όταν είχε έρθει ο Έντι Τζόνσον στην Ελλάδα για τον Ολυμπιακό κι έπαιξε πρώτο αγώνα με τον ΠΑΟ στο Κύπελλο, είχε πάθει σοκ με τις συνθήκες και πίστευε πως το Σπόρτινγκ ήταν απλά ένα βοηθητικό κλειστό κι όχι η σάλα όπου θα γινόταν ο αγώνας (με το ιστορικό χαμηλό του 42-40, κάτω κι από το 45-44 στον πέμπτο τελικό της ίδιας χρονιάς).  Τηρουμένων των αναλογιών, αν πήγαινε κανείς δικός μας την Παρασκευή στο κλειστό, μπορεί να ξεγελιόταν και να πίστευε πως ήταν απλώς μια μικρή προσυγκέντρωση. Κι ύστερα να κάνει τις συγκρίσεις με τα εισιτήρια που έκοβε ο Μίτσελ Ουίγγινς (κι ο Αβδάλας, κι ο Παπαδάτος, ο Μποσγανάς, ο Χρήστος Χριστοδούλου, ο Αγγελίδης, ο Τόνι Κόστνερ, ο Κουβανός Γκίμπερτ, μη σου πω κι η Άννυ Κωνσταντινίδου). Για να μην πιάσουμε την ΚΝΕ που το γεμίζει άνετα μόνη της -και το παρκέ, όχι μόνο τις κερκίδες.

Αλλά στα δύσκολα έρχονται οι φίλοι, όπως η ΕφΣυν κι ο συντάκτης της, να συμμαζέψουν τα αδικαιολόγητα, θυμίζοντας τις αθλητικές αναλύσεις του γαλατικού κοινού από τον Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες: ο αγωνιστικός χώρος ήταν πολύ βαρύς, και τα αγριογούρουνα -που είναι πολύ ευαίσθητα ζώα- είχαν φάει κάτι αηδίες, ενώ το κοινό ήταν πιο ευγενές στις μέρες του Μαθουσαλίξ...
Κατ' αντιστοιχία, την Παρασκευή η παρουσίαση ήταν αργά το βράδυ, είχε μπάσκετ ο Ολυμπιακός -που ήταν το απόγευμα πάντως- κι ήταν μακριά από το κέντρο... Χώρια που τον πολεμούν τα ΜΜΕ κι οι δημοσιογράφοι του ΣΚΑΪ -που είναι βασικά επαρχιώτες, παρά φιλελέδες- παραγνωρίζοντας την εκδοτική του επιτυχία στην Ευρώπη.

Έτσι είναι... Κατά βάθος, ο Βαρουφάκης έγινε ροκ-σταρ επειδή τον πολέμησε ανελέητα το μιντιακό σύστημα για τις ριζοσπαστικές πολιτικές του απόψεις: πχ αποδοχή του μνημονιακού πυρήνα στο 70% του, και αταξικές αναφορές στην Ευρώπη-ΕΕ: εμείς δε μένουμε Ευρώπη, είμαστε η Ευρώπη που μάχεται για τη Δημοκρατία και την Αξιοπρέπεια.

Γιατί όχι όμως; Εδώ θεωρείται αριστερή σύγκρουση με το σύστημα το κακόγουστο σόου της Ραχήλ ή τα τρικάκια της ΛαΕ. Κι ένα σόου -σε αντίθεση με τις πολιτικές συγκεντρώσεις- χρειάζεται πολύ λίγα άτομα για να πιάσει. Πχ σαν τους 30 παρατρεχάμενους της Μακρή ή τις μερικές δεκάδες του Βαρουφάκη.

-Για όσους (επιμένουν να) μπερδεύουν τη σύγχρονη καπιταλιστική Ρωσία με τη Σοβιετική Ένωση, μπορούν απλώς να συγκρίνουν το λιγόψυχο -πλην πανάκριβο σαν γούνα- κουφάρι της σημερινής ΤΣΣΚΑ, με την παλιά κραταιά ομάδα του Κόκκινου Στρατού. Μισθοφόροι vs ερασιτέχνες, που όμως αγαπάνε την τέχνη τους κι αυτό που κάνουν.

Το βράδυ, ο Ολυμπιακός πάει με φόρα για το 4ο (Ευρωπαϊκό), αλλά τον πρόλαβε στη γωνία ο Τσίπρας με το τέταρτο μνημόνιο και ο Μητσοτάκης με τις γουρλίδικες και γουρολμάτικες ευχές του.

Και μένουν αναπάντητα τα ερωτήματα του Λαϊκού Στρώματος.
Είναι ο Ομπράντοβιτς ένα είδος μπασκετικού Μουρίνιο; Και πρέπει άραγε να ταχθούμε με την ήττα της δικής μας αστικής τάξης, στην ελληνοτουρκική διένεξη;

-Δεν είναι μόνο η νοσταλγία των λαών της Ευρώπης για το σοσιαλισμό που γνωρίσανε. Είναι και η εκτίμησή τους για τα "καλούδια" που τους έφερε ο "ελεύθερος" ιμπεριαλιστικός κόσμος.

Ο Ρίγκαν στη γειτονικής Βουλγαρία

Αλλά κι η προκλητικότητα του τελευταίου που στήνει μνημεία της νίκης του για λαομίσητους ηγέτες, που αν δεν ήταν πρόκληση, θα ήταν απλώς ανέκδοτο. Σαν κι αυτά που διηγούνταν στις μέρες τους ο Ρίγκαν.



-Μπορεί να μην έβαλε γραβάτα, αλλά μας την φόρεσε θηλιά και συνεχίζει με κρύα αστειάκια να προκαλεί για τη μαύρη τρύπα του χρέους. Και τώρα λέει πως μπορεί να χρειαστεί να φορέσει τελικά γραβάτα... Φοβερό, τρομερό!



Μόνο που στο σπίτι του κρεμασμένου δε μιλάνε για σκοινί και γραβάτες...

Του Γιάννη Δερμεντζόγλου

Όποιος κρίνει την προοδευτικότητα ενός πολιτικού από το ντύσιμο και την εμφάνισή του, είναι σαν να βλέπει ένα προϊόν από τη συσκευασία ή ένα αστικό κόμμα από τις προεκλογικές του διακηρύξεις ή μια σύγκρουση από τις τρακατρούκες και το τηλεοπτικό σόου τριάντα χαρούμενων -όπως τις προάλλες στο Σύνταγμα. Ή να κάνει όλα τα παραπάνω μαζί...

-Μπορείτε επίσης να διαβάσετε τη συνέντευξη του Κουτσούμπα στα "Νέα", όπου μεταξύ άλλων απαντά στην κλασική πια ερώτηση περί συνεργασίας με ΛαΕ, Ανταρσυα, κτλ, για να πει ότι έχουμε κάτι καλύτερο, την κοινωνική συμμαχία.

Προτείνουμε κάτι πιο αποτελεσματικό και συνάμα ρεαλιστικό. Να τα "βρουν" μέσα στο κίνημα στους τόπους δουλειάς, στις γειτονιές, στα σχολεία και τις σχολές οι εργάτες, οι φτωχοί αγρότες, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι νέοι και οι γυναίκες των λαϊκών στρωμάτων, μέσα από τα σωματεία τους, τις επιτροπές αγώνα, τους συλλόγους τους, τις συσπειρώσεις τους, ανεξάρτητα τι έχουν ψηφίσει τα προηγούμενα χρόνια, ανεξάρτητα πως νιώθουν "αριστεροί", "δεξιοί", "προοδευτικοί", εάν είναι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ, της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, της ΛΑΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ κλπ. Να διαμορφώσουν τη δική τους συμμαχία, την κοινωνική συμμαχία, η οποία θα διαθέτει και σχέδιο, θα έχει και κατεύθυνση και πρόγραμμα δράσης σε αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή βάση, δεν θα περιορίζεται σε τρέχοντα ζητήματα, άμεσων διεκδικήσεων, αλλά θα στρέφεται ενάντια στο σύστημα, θα ανοίξει τη συζήτηση και την πάλη για την εξουσία που πρέπει να πάρουν οι εργάτες, ο λαός, για το οικονομικό και κοινωνικό σχέδιο δράσης της. Μέσα σε αυτή τη συμμαχία έχουν θέση όλοι και όλες, όχι απλά ως κάποιες συνιστώσες κορυφών, που θα ποδηγετούν το κίνημα, αλλά μέσω των μελών και των φίλων τους θα μπορούν να συζητάνε και να αγωνίζονται για τα ωραιότερα ιδανικά που έχει γνωρίσει η ανθρώπινη ιστορία.

Κοινωνική συμμαχία. Σκέφτεστε κάτι καλύτερο; 

Το γαρ πολύ της θλίψεως...

...γεννά παραφροσύνη, λέει ο θυμόσοφος, κυρίαρχος λαός. Αλλά πίσω από τους παράφρονες πρέπει να βλέπεις τους σκοπούς που υπηρετούν, για να μην καταλήξεις σε μια συνωμοσιολογική αντίληψη της ιστορίας, όπου όλα οφείλονται στη δράση ενός τρελού -όπως κάνει η αστική ιστοριογραφία με το Χίτλερ και το δεύτερο παγκόσμιο παγκόσμιο πόλεμο, για να συγκαλύψει την ουσία.

Ένας δεύτερος συνδετικός κρίκος με το ναζισμό είναι πως κάποιοι φαίνεται να έχουν ζηλέψει τις προπαγανδιστικές μεθόδους του Γκέμπελς: πες-πες κάτι θα μείνει. Δεν τους ενδιαφέρει η ουσία, η στοιχειώδης επαφή με τα πραγματικά γεγονότα και τα λογικά επιχειρήματα, αλλά οι εντυπώσεις, η δημιουργία ενός ακατανίκητου -λόγω βλακείας- στερεότυπου δια της διαρκούς επανάληψης. Πόσοι θα μπουν άλλωστε στον κόπο να ελέγξουν τα γραπτά και την αξιοπιστία τους;

Ο Σβέρκος της ΕφΣυν πχ έχει καυτό ρεπορτάζ, με όλες τις συγκλονιστικές λεπτομέρειες, που δείχνουν ότι οι αναγνώστες του ψώνισαν από σβέρκο. Λένε πως στη σοβιετική πολιτική ιεραρχία, όταν κάποιος έπεφτε σε δυσμένεια, υπήρχε το έθιμο να τον απομακρύνουν με εύσχημο τρόπο από τα κέντρα αποφάσεων και να τον στέλνουν πρεσβευτή στο εξωτερικό. Προφανώς ο Συριζαίος γραφιάς είχε κάτι αντίστοιχο στο μυαλό του για την ΚΕΟΕ -που τα μέλη της συμμετέχουν στις συνεδριάσεις της κετουκε- χωρίς να μπει καν στον κόπο να διαβάσει στο καταστατικό το ρόλο της. Κι έτσι έγραψε -ουσιαστικά- για κάτι σαν υποβιβασμό της Κατροδαύλη -που ήταν στην απερχόμενη ΚΕ και τώρα εκλέχτηκε στην ΚΕΟΕ. Εν τω μεταξύ, το ίδιο ακριβώς συνέβη πχ και με τον Νταγκουνάκη, αλλά δε θα μάθουμε ποτέ γιατί αυτός δεν απασχόλησε το γραφιά της ΕφΣυν με αντίστοιχα σενάρια.

Το παπαγαλάκι "αποκαλύπτει" γαργαλιστικές, πουλιτζερικές λεπτομέρειες από την τοποθέτηση της Κατροδαύλη, που βάσει σεναρίου είναι κάτι σαν μετεμψύχωση της εργατικής αντιπολίτευσης και της Αλεξάνδρας Κολοντάι, πιστεύοντας πως τα συνδικάτα είναι το βασικό επαναστατικό υποκείμενο -και το κόμμα τα καθοδηγεί. Παράλληλα, κάνει κριτική στην κετουκε γιατί έχει στρογγυλεμένες θέσεις για τον πόλεμο, και μόνο αυτή μαζί με μερικά ακόμα στελέχη υποστηρίζουν τελικά την εφαρμογή του προγράμματος που ψήφισε το 19ο Συνέδριο.

Φως φανάρι λοιπόν ότι αυτή η διαφοροποίηση της στοίχισε την απομάκρυνση από μια ΚΕ που ναι μεν ακολουθεί σεχταριστική, αριστερίστικη πολιτική (αν πιστέψουμε άλλες αναλύσεις της ΕφΣυν), αλλά κατά βάθος είναι δεξιά ή έστω κεντριστική. Γι' αυτό κι η Κατροδαύλη παρέμεινε στα όργανα, καθώς δε θέλησε να δώσει συνέχεια το περιβάλλον του Κουτσούμπα. Το οποίο πρέπει να είναι κάτι σαν άυλο πνεύμα, που μόνο ειδικοί κουκουεδολόγοι έχουν επαφή μαζί του, αλλά την κρίσιμη στιγμή μπαίνει ένα σύννεφο μπροστά τους, και θολώνει την εικόνα (ρίξε ένα διακοσάρικο). Μπορεί να 'χουν βγάλει και τη σχολή αστροπαιδείας που πιστοποίησε πρόσφατα η ΔΦΑ.

Για την ιστορία, μπορείτε να διαβάσετε εδώ την απάντηση-διάψευση της Ελένης Κατροδαύλη. Αλλά το θέμα δεν είναι προφανώς προσωπικό, ούτε σχετικό με δεξιές και αριστερές "αποκλίσεις". Σημασία έχει να αξιοποιηθεί κάθε πρώην -αν έχει πεθάνει για να μην μπορεί να βγάλει διάψευση απ' τον τάφο του, τόσο το καλύτερο- και μη, για να εμπεδώσει ο αναγνώστης το έτοιμο συμπέρασμα πως στο ΚΚΕ γίνεται κακός χαμός και συντροφικά μαχαιρώματα -σε αντίθεση πχ με διάφορα αστικά κόμματα, που συνεχίζουν ομαλά τη "δημοκρατική", φραξιονιστική λειτουργία τους. Ο Ηλιόπουλος, ο Μαμάης από τους ΕΒΕ, ο Σκιαδιώτης από το συνδικαλιστικό, κοκ. Εδώ την προηγούμενη φορά, είχαν αξιοποιήσει τον Τσίγκα, που δεν εκλέχτηκε στην ΚΕ του 19ου συνεδρίου, προφανώς γιατί έπασχε από καρκίνο κι ένα χρόνο μετά έχασε τη μάχη με την επάρατο. Τότε άλλαξε το τροπάριο κι έγινε πως τον Τσίγκα τον έφαγε ο καημός από την κατάσταση στον 902 κι η πολιτική της ηγεσίας. Όλα μαζί στο μίξερ, μαζί με την κοινή λογική και τη νοημοσύνη μας.

Υπάρχουν όμως και πιο αριστερά δεκανίκια, που ρίχνουν νερό στο μύλο της κουκουεδολογίας. Για την ακρίβεια "νεο-αριστερά". Ο αρθρογράφος του Πριν είχε έτοιμα από πριν τα συμπεράσματά του και προσάρμοσε σε αυτά τα γεγονότα, χωρίς να τον απασχολεί αν οι εκτιμήσεις του παίζουν μπουνιές με την πραγματικότητα ή και μεταξύ τους ακόμα, πχ στο ζήτημα της αποδέσμευσης από την ΕΕ.

Το κείμενο του Πριν σχολιάζει πως η εισήγηση της ΚΕ (κι όχι του Κουτσούμπα όπως γράφει) υποτιμά την καπιταλιστική κρίση, τη διεθνή της διάσταση και τους συγκλονιστικούς κοινωνικούς αγώνες που αναπτύσσονται. Σημειώνει πως δεν περνά απαρατήρητη η αποστασιοποίηση του ΚΚΕ από το αντι-ΕΕ μέτωπο, που το διαφοροποιούσε από τον Σύριζα, κι εξετάζει το ενδεχόμενο εξόδου από την ΕΕ ως αρνητική πιθανότητα (αποπομπή ή αποδέσμευση από αστική σκοπιά) κι όχι ως στόχο πάλης. Παρακάτω βέβαια αναγκάζεται να αναγνωρίσει πως το ΚΚΕ θέτει ως προμετωπίδα του το σύνθημα της εξόδου από την ΕΕ, αλλά το ταυτίζει με την ανατροπή της αστικής εξουσίας.

Εντάξει τώρα, μην αφήνεις ποτέ μια προμετωπίδα να σου χαλάσει μια ωραία ιστορία και ένα έτοιμο συμπέρασμα. Δεν ξεγελιέται ο αρθρογράφος του Πριν από τέτοια τεχνάσματα. Όσο για τη σύνδεση-ταύτιση του στόχου με την ανατροπή της αστικής εξουσίας, τη σχολιάζει αρνητικά, και τουλάχιστον μας απαλλάσσει από την ανάγκη να αποδείξουμε πως η δική του γραμμή κινείται μακριά από αυτήν τη λογική. Αυτό είναι το κρίσιμο σημείο που διαχωρίζει το κόμμα από κάθε λογής οπορτουνιστική ανάλυση-επεξεργασία.

Τα καλύτερα όμως έρχονται στη συνέχεια.

Στην Εισήγηση φαίνεται και μια προσπάθεια αποστασιοποίησης από τα πειράματα με την αγορά σε Β. Κορέα, Βιετνάμ, Κούβα, αλλά και τη συμμετοχή σε κυβερνήσεις στο έδαφος του καπιταλισμού. Εντύπωση προκαλεί ότι αναφέρεται σαν αρνητικό παράδειγμα η Βενεζουέλα και όχι η Πορτογαλία, η Ν. Αφρική και η Κύπρος, τα ΚΚ των οποίων έστειλαν μήνυμα στο συνέδριο.

Τι εννοεί ο ποιητής; Ότι στην εισήγηση υπάρχει κάποια αιχμή που στοχεύει ειδικά την μπολιβαριανή διαδικασία στη Βενεζουέλα, αλλά βγάζει λάδι το Πορτογαλικό ΚΚ για τη στήριξή του στην αστική κυβέρνηση της χώρας του; Κι αυτό συνέβη επειδή άλλα κόμματα έστειλαν χαιρετιστήρια μηνύματα -για να μας καλοπιάσουν ίσως- ενώ το ΚΚ Βενεζουέλας όχι;

Κι αυτό τότε τι είναι;
Το Κομμουνιστικό Κόμμα Βενεζουέλας ευχαριστεί το ΚΚΕ για τη συνεπή αλληλεγγύη που εκφράζει στην πάλη του βενεζουελάνικου λαού. Ταυτόχρονα, επιβεβαιώνουμε τη δέσμευσή μας για την περαιτέρω ενίσχυση των δεσμών ενότητας και συνεργασίας των κομμάτων μας στο πλαίσιο του προλεταριακού διεθνισμού.

Μήπως όμως ο αρθρογράφος δεν πρόλαβε να το δει και να το συμπεριλάβει στα υπόψη; Μα αφού το μήνυμα ανέβηκε στον 902 Τετάρτη, ενώ το κείμενο του Πριν σχολιάζει την εισήγηση της Κετουκε, που έγινε την Πέμπτη. Δε γίνεται να το χάσεις, είναι ακριβώς πάνω από το μήνυμα του κόμματος από το Μπαχρέιν με το (ολίγον καλτ) όνομα "Προοδευτικό Βήμα" και το (εξίσου καλτ) πρωτότυπο σήμα.

Μήπως υπολόγιζε τότε ότι κανείς από τους αναγνώστες του δε θα έμπαινε στη διαδικασία να ελέγξει την αξιοπιστία όσων γράφει και θα τα κατάπινε αμάσητα; Τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα λοιπόν.

Εξίσου όμορφος είναι και ο επίλογος του κειμένου, που προσπαθεί να δημιουργήσει εντυπώσεις με την παρουσία του Βούτση (υπάρχει και συνοδευτική φωτογραφία του που παραπέμπει σε αίθουσες κινηματογράφου), "λίγες μέρες μετά τη φιέστα-καπηλεία του Μπελογιάννη".

Ο Βούτσης βρέθηκε βέβαια ως Πρόεδρος της Βουλής, όχι ως εκπρόσωπος του Σύριζα. Ενώ υπάρχει στο ίδιο φύλλο του Πριν κείμενο που αποτιμά διαφορετικά τα γεγονότα της Αμαλιάδας. Δε βαριέσαι όμως, εκεί θα κολλήσουμε τώρα; Η δουλειά να γίνεται...

Το βαρύ πυροβολικό όμως ήταν το κείμενο του Μαυροειδή στην Παντιέρα. Που επειδή δεν είχε κάτι να πει για τον κρίκο της ΕΕ, πιάνει την αλλαγή νομίσματος, διαστρεβλώνει κατάφωρα την εισήγηση, ως γράμμα και πνεύμα, και στην ουσία υπερασπίζεται άκριτα τον ευρωσκεπτικισμό της ΛαΕ και τον κρίκο της εξόδου από την Ευρωζώνη, για να καταλήξει στο συμπέρασμα πως το ΚΚΕ μας προτρέπει-νουθετεί: μέσα στην ευρωζώνη και στην ΕΕ είναι καλύτερα...

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως ο Χατζηστεφάνου -που παίρνει γραμμή από τα μπιλιετάκια της ΛαΕ- παραπέμπει στο Infowar σε αυτό ακριβώς το κείμενο του Μαυροειδή, για να "αποδείξει" ότι το ΚΚΕ είναι συστημικό κι ευθυγραμμίζεται με τ' άλλα αστικά κόμματα στο ζήτημα του ευρώ. Οκτώ κόμματα μία πολιτική, είναι ο βαρύγδουπος τίτλος που επιλέγει. Παράλληλα, η δημοσιογραφική δεοντολογία του Χατζηστεφάνου του επιτάσσει να μαρκάρει τη φράση "εισήγηση της ΚΕ του ΚΚΕ" με σύνδεσμο που δεν οδηγεί στο κείμενο της εισήγησης, αλλά στο παραπάνω κείμενο του Μαυροειδή.

Αν μπορεί να βγει ένα συμπέρασμα από τα παραπάνω είναι πως το ΝΑΡ -αριστερό, δεξιό και "όλον ΝΑΡ", δεν έχει καμία διαφορά στην πράξη- μπαίνει στην υπηρεσία του ευρωσκεπτικισμού και παίζει το βρώμικο παιχνίδι της Λαφαζανικής Ενότητας (στην οποία είναι πρόθυμοι να αξιοποιήσουν ακόμα κι αστικές αναλύσεις, όπως ένα κείμενο του Κοττάκη), με την οποία πλέον ευθυγραμμίζεται και σε πιο "απλά" ζητήματα, πχ για το Μουσείο Μπελογιάννη και την πολεμική στο ΚΚΕ, αλλά και σε προγραμματικό επίπεδο -εφόσον η έξοδος από την Ευρωζώνη νοείται ως αυτόνομος τακτικός κρίκος.

Περισσότερα για αυτά όμως, στο αυριανό σημείωμα.

Αντί επιλόγου, μπορείτε να διαβάσετε:

-τη σύνθεση του νέου ΠΓ, που είναι πιο νεανικό από ποτέ, με αρκετή "τηλεοπτική πείρα" (αν αυτό παίζει κάποιο ρόλο για την έξωθεν μαρτυρία και τις επικοινωνιακές τους ικανότητες) και με μεγάλο βαθμό ανανέωσης, που κινείται γύρω από τους παλιούς γραμματείς της ΚΝΕ. Δεν εκλέχτηκε στο ΠΓ ο πρώτος γραμματέας της ΚΝΕ, Δ. Γόντικας, ενώ εκλέχτηκαν για πρώτη φορά ο Πρωτούλης και ο Χιώνης. Και μαζί τους ο Μάκης Παπαδόπουλος, που ήταν ήδη υπεύθυνος των τμημάτων Οικονομίας και Ιδεολογίας της κετουκε, οπότε ήταν μάλλον αναμενόμενη η ανάδειξή του.

-την ανακοίνωση του κόμματος για την έκρηξη στο μετρό του Λένινγκραντ. Πετρούπολη είναι μία και δεν είναι αγία, αλλά κόκκινη, με κόκκινο δήμαρχο, στα δυτικά της Αθήνας.

-και την τελική ομιλία του ΓΓ, στο κλείσιμο του πρώτου θέματος του Συνεδρίου (από το πρωτότυπο και χωρίς υπογραμμίσεις ή ερμηνείες τρίτων), που έχει πολλά, ζουμερά κι ενδιαφέροντα σημεία.

Κάν' το όπως ο Πελε

Η είδηση της εβδομάδας ήταν η δικαστική αθώωση του Πελετίδη από τις κατηγορίες εναντίον του, γιατί δεν παραχώρησε ένα δημοτικό χώρο (και βασικά γη και ύδωρ) στους φασίστες, για να κάνουν προεκλογική συγκέντρωση.

Κάποιοι μίλησαν για θρίαμβο της (αστικής βεβαίως-βεβαίως) δημοκρατίας, αυτής που εξέθρεψε κι ανέχεται τους φασίστες, επιζητώντας να βγάλει στην επιφάνεια το σοβαρό τους πρόσωπο -που είναι κάτι σαν το ανθρώπινο πρόσωπο του καπιταλισμού, δηλαδή ανύπαρκτο. Θα μπορούσαμε να πούμε -τηρουμένων των αναλογιών και της υπερβολής που έχει ένας παραλληλισμός- πως θα ήταν σαν να κάναμε λόγο για θρίαμβο της -ετοιμοθάνατης τότε- δημοκρατίας της Βαϊμάρης, μετά την αθώωση του Ντιμιτρόφ και των συντρόφων του για την προβοκάτσια με την πυρπόληση του Ράιχσταγκ.

Η δικαίωση αυτή αφορά το δήμαρχο και τη δημοτική αρχή, τους εκατοντάδες αλληλέγγυους που του συμπαραστάθηκαν, το μαζικό κίνημα και το μαχόμενο αντιφασισμό. Και όχι τη "δημοκρατία" που έσυρε τον Πελετίδη στα δικαστήρια, τα πανηγυρικά πρωτοσέλιδα του αστικού τύπου, διάφορους όψιμους υποστηρικτές και τα κυβερνητικά στελέχη, που δεν έχουν κάνει το παραμικρό, για να δείξουν στην πράξη την εναντίωσή τους στο κόμμα των νεοναζί.

Δεν είναι θέμα ιδιοκτησιακής λογικής ενός αγώνα -αν και θα μπορούσα, συνεχίζοντας καθ' υπερβολή τους παραλληλισμούς, να πω ότι "το ΚΚΕ γεννά Πελετίδηδες" -δε φυτρώνουν μόνοι τους στο δρόμο, σπορά της τύχης. Το πρόβλημα είναι η προκλητική στάση κι η διπροσωπία της ΔΦΑ, που νίπτει σαν Πόντιος Πιλάτος τα χέρια της, στην κολυμβήθρα της τυφλής κι 'ανεξάρτητης' δικαιοσύνης, για να μη τα λερώσουν τα "δύο άκρα": Ιησούς και Βαραββάς. Κι έρχεται εκ των υστέρων να πουλήσει σκάρτο αντι-φασισμό με ξένα κόλλυβα, να πανηγυρίσει για την απόφαση και να τη θεωρήσει περιφανή νίκη της δημοκρατίας.

Λοιπόν, δεν είναι θέμα να αποκλείσουμε κάποιον -όπως όταν απομονώνουμε τους χρυσαυγίτες- αλλά όποιος χάρηκε για τη δικαίωση του Πελετίδη και της δημοτικής αρχής, όποιος θαυμάζει τη σταθερή, αποφασιστική τους στάση απέναντι στους φασίστες, δεν έχει παρά να μιμηθεί το παράδειγμά τους στην πράξη, για να αποδείξει πως δε λέει λόγια του αέρα.
Ιδού πεδίο δόξης λαμπρό, μπροστά του.

Κάν' το όπως ο ΠΕΛΕ, που έλεγε κι ένα αποκριάτικο άρμα πέρσι στο καρναβάλι της Πάτρας, που κορυφώνει τις φετινές εκδηλώσεις του μες στο Σαββατοκύριακο, και θα μπορούσε αντί για βασιλιά καρνάβαλο να έχει το ομοίωμα ενός ναζί ή ακόμα καλύτερα του αρχηγού τους (Φύρερ).

Κι αν όλα αυτά φαίνονται σε κάποιον βαριά κι ασήκωτα σαν καθήκον, όπως η δίαιτα στο λιχούδη που έχει το δάχτυλό του στο βάζο με το μέλι της εξουσίας, ας ξεκινήσει για αρχή από κάτι πιο απλό, κόβοντας πχ αντί για το κρέας τα ταξιδάκια στο Καστελόριζο με τους νεοναζί, σταματώντας να τους καλεί ως υψηλά ιστάμενα πρόσωπα σε γιορτές, όπου ποζάρουν δίπλα στον Παυλόπουλο, κτλ. Ή να αφήσει τα υπονοούμενα (όπως έκανε ένας παράγοντας του εξωοινοβουλίου στο διαδίκτυο) πως ο κομμουνιστής δήμαρχος της Πετρούπολης δεν ακολούθησε το παράδειγμα της Πάτρας κι έδωσε ένα δημοτικό χώρο στους νεοναζί.
Ίσως τότε γίνουν κάπως πιο πειστικοί για τις προθέσεις και τη χαρά τους...

-Σημειώνω παρεμπιπτόντως πως μία από τις εφημερίδες που πανηγύριζε στο πρωτοσέλιδό της για την αθώωση (αλλά δεν είχε αναλυτικό ρεπορτάζ στις μέσα σελίδες, μάλλον γιατί έπρεπε να κλείσει ύλη) ήταν η ΕφΣυν. Που μεταξύ άλλων είχε στις σελίδες της και μια δημοσκόπηση-παραγγελιά για τη θετική αποτίμηση της κατάληξης του Eurogroup απ' την κοινή γνώμη, καθώς και κεντρικό άρθρο για τη γαλλική και γερμανική σοσιαλδημοκρατία, που κάνουν αριστερή στροφή (Ουάου). Είναι μετά να μην κάνεις τη σύνδεση και να πεις πως αυτός ο επιφανειακός πασόκικος αντιφασισμός στρώνει το δρόμο στην εξάπλωση του φασισμού κι αλείφει βούτυρο στο ψωμί του (αγαπημένο κλισέ);

-Αυτή τη βδομάδα η "κατάρα" του θανατικού άφησε τους εικαστικούς κι έπιασε ηθοποιούς και σκηνοθέτες.
Η περίπτωση του Κούνδουρου έχει αρκετές αντιφάσεις κι ιδιαιτερότητες. Γόνος εύπορης οικογένειας που διάλεξε άλλο δρόμο, στρατεύτηκε στο ΕΑΜ, πέρασε από τη μαρτυρική Μακρόνησο (όπου γνωρίστηκε με το Βέγγο) και βρήκε διέξοδο στον κινηματογράφο. Λέγεται όμως πως τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ένα άσχημο προσωπικό βίωμα τον έκανε να στραφεί σε αντιδραστικές θέσεις εναντίον των μεταναστών και των προσφύγων.

Με τον κίνδυνο της ανακρίβειας που περιέχουν πάντα τέτοιες γενικεύσεις, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Κούνδουρους ήταν ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα της πνευματικής ηγεμονίας της Αριστεράς και του Εαμογενούς κόσμου, στις τέχνες. Και παράλληλα δείγμα των ορίων αυτής της ηγεμονίας ή μάλλον της επίδρασης της ηγεμονίας του αντιπάλου τα τελευταία χρόνια...

Το Μάνεση οι περισσότεροι τον θυμούνται ως Μένιο στους "δύο ξένους" αλλά προσωπικά ξεχωρίζω τρεις άλλες στιγμές της καριέρας του -με εντελώς υποκειμενικά κριτήρια:
-την έκτακτη εμφάνισή του στο επεισόδιο των Απαράδεκτων με το βίντεο-κλαμπ και την Παπαρήγα την καλή.
-τις φυλακές Ανηλίκων, όπου πρωταγωνιστούσε, πλησιάζοντας ήδη τα σαράντα.
Μου είπαν είσαι σάπια βίδα, σε ένα σύστημα σωστό...



-τους Αυθαίρετους, με το ιδιαίτερο σήμα έναρξης (μουστάκι ΠαΣοΚ και το 92' ως ορόσημο) και τους χαρακτήρες που σκιαγραφούσαν εύστοχα την εποχή.

Υγ: μπορείτε να θυμηθείτε εδώ μια παλιότερη ανάρτηση της κε του μπλοκ, όπου θα βρείτε μια συνέντευξη του Κούνδουρου στη δεκαετία με τις βάτες (όπου αρχικά είχε αυταπάτες για το ΠαΣοΚ), ενώ το 91' με το πραξικόπημα του Αυγούστου στην ΕΣΣΔ, ο Κούνδουρος πρέπει να έκανε γυρίσματα κάπου στην Κριμαία -όπου βρισκόταν για διακοπές κι ο Γκορμπατσόφ...

Στο δρόμο προς το 20ό Συνέδριο

Χτες ανακοινώθηκε επίσημα ο ακριβής χρόνος διεξαγωγής του 20ού Συνεδρίου του ΚΚΕ (30 Μαρτίου-2 Απριλίου). ενώ οι θέσεις της ΚΕ για το συνέδριο θα κυκλοφορήσουν την προσεχή Κυριακή με το Ριζοσπάστη.

Ένας καλός φίλος και καλοφαγάς λέει πως κανονικά το 20ό συνέδριο έπρεπε να το φάμε, κάνοντας ό,τι και διάφορες αεροπορικές-σιδηροδρομικές εταιρίες με το 13 (ή άλλα γρουσούζικα νούμερα) που το παρακάμπτουν κατά την αρίθμηση των θέσεων και προχωρούν κατευθείαν στο επόμενο, το 14.

Για το κόμμα, το 13ο συνέδριο παραλίγο να είναι και το τελευταίο του, αν είχαν νικήσει οι ανανεωτικοί με το Δραγασάκη. που επιδίωκαν να διαχυθεί στο χυλό του Συνασπισμού και να πάψει να υφίσταται αυτοτελώς. Κι άντε μετά να μη γίνεις προληπτικός. Προχωρήσαμε άμεσα όμως -μες στην ίδια χρονιά- στο 14ο, της ανασυγκρότησης.

Το 20ό βέβαια δεν προβλέπεται εξίσου δραματικό, άλλο αν διάφοροι (true) "αυθεντικοί κουκουέδες" σκίζουν τα ρούχα τους, φωνάζουν πως η ηγεσία τα αναθεωρεί όλα και το κόμμα κάνει (κατα)στροφή αλά Νικήτα και... -ποιος ξέρει;- ίσως την τελευταία μέρα των εργασιών διαβάσει στους συνέδρους ο ΓΓ μια μυστική έκθεση για τα λάθη του Φλωράκη και την 'αποχαριλαοποίηση' του κόμματος, που θα προορίζεται για δημοσίευση στον τρίτο τόμο του δοκιμίου, αλλά θα διαρρεύσει νωρίτερα στο Βήμα του Σταυρόπουλου και την Εφ-Συν του Πετρόπουλου*.

Φαντάσου δηλ να μην είχε ψηφιστεί το νέο Πρόγραμμα τρία χρόνια πριν, στο 19ο, και να ερχόταν προς ψήφιση τώρα, στο 20ό, πόσο ευφάνταστους πολιτικούς συνειρμούς και πρωτότυπες συνδέσεις θα είχαμε να διαβάσουμε σε διάφορους διαδικτυακούς υπονόμους, που φαντάζονται πως το κόμμα είναι στο χείλος του γκρεμού, δηλαδή, με σοβιετικούς όρους, κάπου στο 28ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ (τα πρακτικά του οποίου είχαν κυκλοφορήσει και στα ελληνικά με τίτλο "για έναν ανθρώπινο, δημοκρατικό σοσιαλισμό") και στο τέλος των εργασιών, θα βγει ο Γκόρμπι να πει: σύντροφοι διαλυόμαστε!

*Εν τω μεταξύ το δίδυμο "βαθύ λαρύγγι" είναι κάπως ντεφορμέ το τελευταίο διάστημα. Ο μεν πρώτος αξιοποίησε το θάνατο του Φιντέλ για να μας υπενθυμίσει μια παλιότερη διαρροή εσωτερικού σημειώματος -την κριτική ματιά του ΚΚΕ στις εξελίξεις στην Κούβα- και να κρατήσει το όνομά του στην επικαιρότητα εν όψει συνεδρίου. Αλλά είναι τόσο χυδαίος που καταντά κωμικός από τον τίτλο κιόλας: σκληρή κριτική στο "αδελφό" κόμμα του Φιντέλ -αντιπροσωπευτικό δείγμα μιας ολόκληρης σχολής.

Καταρχάς τα κόμματα έχουν τίτλους ιδιοκτησίας και το κουβανικό είναι του Φιντέλ. Συνεπώς, κάθε κριτική στρέφεται βασικά -αν όχι αποκλειστικά- εναντίον του και προσπαθεί να τον αποκαθηλώσει.
Κατά δεύτερον, δε θεωρείται "αδελφό" κόμμα, αφού αυτό μπαίνει σε εισαγωγικά, για να τονίσει τη ρήξη με το ΚΚΕ.
Κατά τρίτον, η κριτική του ΚΚΕ είναι σκληρή, ασορτί με άλλα αντίστοιχα ονομαστικά σύνολα, όπως το "σιδηρά κυρία του Περισσού" παλιότερα για την Αλέκα, που ήταν κάτι σαν κόκκινη Θάτσερ. Κι αν έχεις γαλουχηθεί με τον ατσάλινο σφο και το "πώς δενότανε το ατσάλι" δε μπορείς να 'σαι τίποτα λιγότερο από σιδηρούς. Κι η κριτική σου δεν είναι ποτέ ήπια ή συντροφική, αλλά μόνο σκληρή και ανελέητη, σαν σατράπης.

(Με την ευκαιρία να προσθέσω στο χτεσινό φωτογραφικό κολάζ, την εικόνα του κόκκινου δημαρχείου της Αθήνας, που προπονείται από τώρα για να είναι έτοιμο τη στιγμή της εφόδου. Θα μου πεις βέβαια πως το κόκκινο αντιστοιχεί στο βασικό χρώμα της τούρκικης σημαίας, σε ένδειξη αλληλεγγύης στο σουλτάνο και τις εκατοντάδες συλλήψεις Κούρδων που έκανε τις τελευταίες μόνο ώρες. Σκέψου όμως την ημισέληνο με ένα σφυράκι να την τέμνει κάθετα, τι ωραία που φαίνεται...)

Του Φώτη Δαγκλή από το twitter

Όσο για το δεύτερο, είχε γράψει πριν από κάνα δίμηνο ένα αδιάφορο και -παραδόξως- σχετικά χαμηλών τόνων για τα δεδομένα του κείμενο στην ΕφΣυν, απλώς για να δείξει ότι ξέρει από μέσα τι γίνεται, όπου ανακοίνωνε πως οι θέσεις για το Συνέδριο θα κυκλοφορούσαν την περασμένη Κυριακή, δηλαδή προχτές. Η προφητεία απέτυχε, αλλά ο προφήτης ανακοίνωσε πως το προηγούμενο δημοσίευμά του επιβεβαιώθηκε επί της ουσίας! Πώς δεν είπε ότι το άλλαξαν κι επίτηδες, για να τον εκθέσουν...

Δεν ξέρω πώς μου ήρθε κι εμένα ο παραλληλισμός, αλλά θυμάμαι πριν από μερικούς μήνες ένα δημοσιολόγο, που τερμάτιζε -με κάθε πιθανή έννοια- μια συγκεκριμένη, δημόσια μορφή παρέμβασής του για να συνεχίσει από άλλο, πιο ατακαδόρικο μετερίζι, να (μην) απαντά στα πώς και τα γιατί του τερματισμού, λέγοντας πως θα μιλήσει όταν πρέπει να μιλήσει, δηλ στον προσεχή προσυνεδριακό διάλογο. Κι όταν κάποιος άλλος επέμεινε και τον πρόγκηξε, του απάντησε με τη χαρακτηριστική, γαλατική του ευγένεια (Αστερίξ, να του δείξω κι εγώ πόσο ευγενικός είμαι;) και με τη φράση:
-Είσαι το 20ό Συνέδριο; Είσαι το 20ό Συνέδριο;

Δε θυμάμαι τη συνέχεια (αν ήταν δηλ ή όχι) αλλά έκτοτε αυτή έχει γίνει αγαπημένη ατάκα της Party-dog, που σκέφτεται το φάντασμα του Νικήτα να πλανάται πάνω από τα κομμουνιστικά κόμματα και να στοιχειώνει τους συντρόφους, λέγοντας:
-Ου-ου... είμαι το εικοστό συνέδριο-ο-ο-ο...

Μια άλλη ιδέα για την οποία έχει δεσμευτεί η κε του μπλοκ απέναντι στην Party-dog, αλλά δεν έχει τις τεχνικές γνώσεις να την υλοποιήσει, είναι η δημιουργία ενός ερωτηματολογίου, με συγκεκριμένες πολιτικές ερωτήσεις, όπου ανάλογα με τις απαντήσεις και το πολιτικό στίγμα που σκιαγραφούν για κάθε παίκτη (πχ αν έχει περισσότερα άλφα ή βήτα, ή ένα άθροισμα πόντων που θα παίρνει από κάθε απάντηση) θα προκύπτει η πολιτική του ένταξη ή το Συνέδριο που του ταιριάζει περισσότερο.

Μερικά παραδείγματα ερωτήσεων.

Θεωρείτε πως η Ελλάδα είναι:
-Μερκελοκρατούμενη και αποικία χρέους
-βαθιά εξαρτημένη από ΕΕ και ΝΑΤΟ
-ενδιάμεση κι εξαρτημένη
-ενδιάμεση κι ενταγμένη στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα
-ενδιάμεση με ορισμένα ιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά
-ιμπεριαλιστική χώρα

Θεωρείτε πως μια κυβέρνηση ΑΑΔΜ
-μπορεί (ενδέχεται) να προκύψει σε συνθήκες επαναστατικής κρίσης
-μπορεί (δύναται) να προκύψει σε συνθήκες επαναστατικής κρίσης
-μπορεί και πρέπει να προκύψει, ανεξαρτήτως συνθηκών
-δεν υπάρχει μπορεί, υπάρχει δε θέλουμε
-δεν είναι ιδιαίτερα πιθανό να σχηματιστεί-εμφανιστεί στο έδαφος του καπιταλισμού
-μπορεί να προκύψει μόνο στη λαϊκή-εργατική διακυβέρνηση

Κοκ. Η κατάταξη θα προκύπτει με βάση κάποια κομβικά συνέδρια. Σχηματικά μιλώντας, όσοι είναι στην εποχή της ΕΔΑ και του 8ου συνεδρίου, θα μένουν μετεξεταστέοι, όπως κι οι οπαδοί-θιασώτες του 13ου. Η εξάρτηση του 10ου συνεδρίου πιάνει οριακά τη βάση (10). Οι μαθητές του 15(ου) δεν είναι μέτριοι, αλλά έχουν κάποιες αδυναμίες, ενώ του 19(ου) πλησιάζουν στο άριστα, αλλά χάνουν κάποια μόρια στα εργαστήρια και την πράξη. Αρκεί βέβαια να μην ξεπεράσουν το 20 και "καούν", όπως γίνεται στην εικοσιμία.
Με προβληματίζουν όμως περιπτώσεις, όπως το Λαϊκό Στρώμα που όταν τρολάρει λέει πως είναι με το αριστερό ΑΑΔΜ και τη δεξιά Λαϊκή Συμμαχία, κάπου μεταξύ 15ου και 19ου, δηλ με το 17ο και περιμένοντας τον εμπλουτισμό του 18ου.

Σε κάθε περίπτωση, τα παραπάνω δεν είναι παρά αγνό, συντροφικό τρολάρισμα κι όποιος τα εκλάβει διαφορετικά, κακό του κεφαλιού του.
Όσο για τις θέσεις, θα έχουμε χρόνο να τις μελετήσουμε τα Χριστούγεννα, δίπλα στο τζάκι, περιμένοντας τον Άι Βασίλη.
(Μα δεν υπάρχει ο Άι. -Ναι, ενώ τζάκι έχουμε...)
Και να τις συζητήσουμε από του χρόνου -όχι εδώ- εκεί που πρέπει.
Αλλιώς, θα έρθει να σας βρει και να σας τιμωρήσει το πνεύμα του συνεδρίου με τη μορφή του Νικήτα. Ή έστω της Party-dog.
-Ου-ου-ου... Είμαι το 20ό Συνέδριο...

Ου-ου! Είμαι το 20ό Συνέδριο-ο-ο-ο

Μικρότητες

Μικρές ψηφίδες από το μωσαϊκό της επικαιρότητας των ημερών

Ο Λαζόπουλος βρήκε τελικά το δρόμο του μες στην έρημο με τις καμήλες, που δεν ήξεραν προς τα πού να πάνε, τι σημαίνει δεξιά κι αριστερά, κι αποφάνθηκε πως τελικά ο Σύριζα ήταν αριστερή οφθαλμαπάτη κι όχι πολιτική όαση. Ευτυχώς όμως δε σώθηκαν τα "αριστερά κόμματα" κι οι λογής-λογής αντικατοπτρισμοί (Λαφαζανική Ενότητα, Πλεύση Ζωής, κτλ), για να συνεχίσει την ερημική του περιπλάνηση. Οι νομάδες φεύγουν μωρέ, η άμμος μένει.

Η ΕφΣυν αποφάνθηκε πρωτοσέλιδα πως ο Φίλης μίλησε στην καρδιά της Αριστεράς, στη διάρκεια της παραλαβή-παράδοση του υπουργείου Παιδείας. Τόσο πολύ που μέχρι κι ο Καμπουράκης να τον γλεντάει και να τον σατιρίζει για την πολιτική του συνέπεια: άσε μας ρε Φίλη...
Αύριο η πολυφωνική ΕφΣυν, που δε διστάζει να "κριτικάρει" τη ΔΦΑ, έχει -αν δεν κάνω λάθος- Ζίζεκ (που στήριζε τον Τραμπ), Τσίπρα (που συνεχάρη τον Τραμπ πριν καν αναλάβει καθήκοντα) και Βαρουφάκη -που είναι αριστερός τύπου Γκαλμπρέιθ, οπότε μάλλον στήριζε κριτικά Χίλαρι.
Η αριστερά στα καλύτερά της...

Η δημοτική αρχή της Καισαριανής κήρυξε ανεπιθύμητο τον Ομπάμα και τους ιμπεριαλιστικούς του πολέμους (ανεπιθύμητο στην πρωτεύουσα και γενικότερα, όχι μόνο στα όρια του δήμου και των ηρωικών ανατολικών συνοικιών) και ο παρακυβερνητικός εσμός με το επιτελείο του έσπευσαν να βγάλουν το Σταμέλο γραφικό, δογματικό, κολλημένο, κοκ. Υπεύθυνη, παραγωγική στάση προφανώς είναι το "καλώς τα ναυτάκια τα ζουμπουρλούδικα" -που τελικά δε μάθαμε ποτέ πώς μεταφράζεται στα αγγλικά.

Όσοι αναρωτιούνται τι εστί παρακράτος ή παρακυβερνητικός εσμός-μηχανισμός, μπορούν να το καταλάβουν καλύτερα με ένα παράδειγμα, πχ το χτύπημα με χειροβομβίδα στη γαλλική πρεσβεία, που κλόνισε συθέμελα το σύστημα, λίγο πριν την επίσκεψη Ομπάμα και τον αποκλεισμό του κέντρου μιας πολιορκημένης πρωτεύουσας.

Όσοι πάλι αναρωτιούνται τι εστί επικοινωνιακός εσμός κι επιτελείο, μπορούν να προβληματιστούν (αν μη τι άλλο) με όσα λέει ο Δαβαράκης στη συνέντευξή του -κι από όσο ξέρω δε διαψεύστηκαν ποτέ. Ότι δηλ πληρωνόταν από το γραφείο του Παππά για να γράφει στο portal.gr ως το καλοκαίρι του 15', που τάχθηκε υπέρ του "ναι" στο δημοψήφισμα και σταμάτησαν να μπαίνουν χρήματα στο λογαριασμό του.

Το βασικό δεν είναι η αξιοπιστία της συγκεκριμένης μαρτυρίας -και των πολιτικών σκοπιμοτήτων της- αλλά η ουσία του πράγματος. Όταν έχει διαρρεύσει ακόμα κι η ταρίφα του 500άρικου για την επαγγελματική ενασχόληση των "συριζοτρόλ" (με προοπτικές ανέλιξης για περισσότερα χρήματα), μπορεί να υποθέσει κανείς το μέγεθος του παγόβουνου, κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Εν τω μεταξύ, έληξε άδοξα η μεγάλη κόντρα για το ΕΣΡ, με συναινετική λύση (τον εκλεκτό της ΝΔ), χωρίς να ανοίξει μύτη και -προπαντός- να κλείσει κανάλι. Κι έτσι τώρα βρισκόμαστε σε αναζήτηση του νέου πεδίου σφοδρής αντιπαράθεσης, που θα αναδείξει τις αγεφύρωτες διαφορές των δύο πόλων του νέου δικομματισμού. Αν δε βρεθεί κάτι, θα παίξουν το ίδιο έργο σε επανάληψη (άλλωστε τα έχει αυτά η τηλεόραση).

Σε άλλα νέα, το ΠΓ του ΚΚΕ απάντησε στην ανοιχτή επιστολή του ΑΚΕΛ κι έδωσε στη δημοσιότητα την απάντησή του, καλύπτοντας -κατά τη δική μου κρίση τουλάχιστον- την ουσία του ζητήματος. Κι αυτό που μένει τελικά ως απορία, είναι σε τι αποσκοπούν -πέρα από τις εντυπώσεις- οι διαδικτυακοί αναλυτές που αντιστρέφουν κατάφωρα την πραγματικότητα, λέγοντας ότι το ΚΚΕ άνοιξε μέτωπο με το ΑΚΕΛ -και όχι αντίστροφα. Κι από πότε άραγε ενδιαφέρονται για τους καινούριους "φίλους" και Κύπριους "συμμάχους" που επιδοκιμάζουν τη θέση του κόμματος, αλλά αγνοούν τους πραγματικούς φίλους του ΑΚΕΛ στην Ελλάδα -πχ αυτούς με τους οποίους συνεργάζεται στο ΚΕΑ;
Κι είναι άραγε μόνο δική μου εντύπωση πως υπάρχει ανοιχτή επικοινωνία μεταξύ παλιών και νέων true -όπως επικράτησε να λέμε τους θεματοφύλακες του "πραγματικού, επαναστατικού ΚΚΕ";

Στο υφυπουργείο Αθλητισμού, η αλλαγή φρουράς κι η ανάδειξη του Βασιλειάδη -που ειδικεύεται σε θέματα διαφθοράς- έδωσε αποτελέσματα από την πρώτη κιόλας μέρα, με δυο μαφιόζικα χτυπήματα εις βάρος μελών της νέας κι ήδη απερχόμενης ΚΕΔ: ο προπηλακισμός του Τσαχειλίδη, ξημερώματα, μπροστά στην οικογένειά του. Και η πυρπόληση του εξοχικού του Μπίκα -που ήταν κι ο επικεφαλής της Επιτροπής Διαιτησίας.

Ο εκβιασμός πέρασε, η ΚΕΔ παραιτήθηκε, η ΟΥΕΦΑ αγρόν ηγόραζε, η κυβέρνηση αναβάλλει ξανά τα πρωταθλήματα και θέλει ξένο αρχιδιαιτητή, η ΝΔ αντιδρά για την ταπεινωτική εποπτεία (κάτι σαν ποδοσφαιρικό μνημόνιο) για να τονίσει την τραγική ειρωνεία του πράγματος, η απειλή (για ποιον;) του GRexit επιστρέφει, κι η ανανέωση περιλαμβάνει φρέσκα υλικά τύπου Γκαγκάτση (που ορίστηκε με συντριπτική πλειοψηφία και τη σύμφωνη γνώμη των "τεσσάρων μεγάλων"). Κι η ζωή συνεχίζεται

Και όποιος γνωρίζει ποιος φταίει για όλα αυτά, ας μου εξηγήσει μετά.
Μα ο Κανένας, ποιος άλλος, Πολύφημε; Μια απάντηση που ταιριάζει γάντι σε ένα πρωτάθλημα που δε βλέπεται, όπου ο μονόφθαλμος (Ολυμπιακός) βασιλεύει στους τυφλούς και οι αρχές κάνουν πως δεν είδαν και δεν άκουσαν τίποτα.

Αντί επιλόγου ένα τιτίβισμα του Γιάννη Α-Γιάννη (που αν έχετε τουίτα, έπρεπε να τον ακολουθείτε ήδη. Μην ασχολείστε μόνο με τους "ατσάλινους").

Κοιμάστε εντός ΕΕ ξυπνάτε με Brexit. Κοιμάστε με πραξικόπημα,ξυπνάτε με χούντα Ερντογάν. Κοιμάστε με Χίλαρι, ξυπνάτε με Τραμπ. Γιατί κοιμάστε;

Υστερόγραφα
1: το First we take Manhattan, then we take Berlin, είναι επηρεασμένο από τη θεωρία των σταδίων;
2. Όχι άλλο κάρβουνο και χριστουγεννιάτικα στολίδια. Τουλάχιστον όχι μες στο Νοέμβρη κι όχι πριν το Πολυτεχνείο.

Πασόκοι παντός καιρού

Μετά από τους υπουργούς του ΕΑΜ, που -αν δεν το γνωρίζατε- ήταν προνομιούχοι, βολεμένοι και κατά βάθος λίγο Συριζαίοι της εποχής, όπως υπονοείται εμμέσως πλην σαφώς, έφτασε κι η σειρά του Χαρίλαου να πέσει στα χέρια τους -ή μάλλον στα χαλκεία τους. Είναι η τέταρτη προσωπικότητα που παρουσιάζεται στη σειρά "γνωστοί-άγνωστοι" που σφράγισαν τη σύγχρονη Ελλάδα, μετά από τον Καραμανλή, το Χριστόδουλο και τον Ανδρέα Παπανδρέου (όχι γενικά αλλά ως προς τη σχέση του με την Αριστερά). Είναι όμως η πρώτη που δεν παρουσιάζεται αποκλειστικά από την παλιά ομάδα του Ιού, αλλά φέρει (και) το όνομα και τη συνεισφορά του Γ. Πετρόπουλου, που υπέγραφε κάποτε τις κίτρινες, ιστορικές σελίδες του κυριακάτικου Ρίζου.

Αν πάρουμε ως μέτρο το δίτομο βιογραφικό έργο του Θεοχαράτου, που βαφτίζεται στο ένθετο ως "επίσημος βιογράφος" (sic) του Φλωράκη- ο Πετρόπουλος γράφει το μέρος που αντιστοιχεί στον πρώτο τόμο κι ο Ψαρράς το δεύτερο, για τα χρόνια της μεταπολίτευσης ως το θάνατο του Χαρίλαου.

Ο Πετρόπουλος κινείται βασικά σε ασφαλή μονοπάτια, αντιγράφοντας εκτενή αποσπάσματα από άλλες πηγές, όπως το βιβλίο της Παναγιωταρέα (που ακόμα να εκδώσει το δεύτερο μέρος από τις ηχογραφημένες συζητήσεις της με το Χαρίλαο), το Θεοχαράτο και διάφορα κομματικά ντοκουμέντα από το αρχείο του ΚΚΕ, που δεν έχουν εκδοθεί (πχ το πρακτικό της κομματικής ανακαταγραφής του Χ.Φ.) και για τα οποία παρουσιάζει ως πηγή το... προσωπικό του αρχείο.

Όσοι περίμεναν πάντως κάτι πιπεράτο, ενθυμούμενοι το αντικομματικό ταμπεραμέντο του Πετρόπουλου και τα ιστορικά του ξεσπάσματα στο πρόσφατο παρελθόν, μάλλον απογοητεύτηκαν. Πιθανόν ο ΓΠ να χτίζει το προφίλ του για το επόμενο κρίσιμο διάστημα κι έτσι δεν έχει γράψει κάτι εξόφθαλμα προκλητικό, πέρα από τη σεμνή, ταπεινή χρήση του πρώτου προσώπου σε κάποια σημεία όπως αυτό: "σε συνεργασία με το Χαρίλαο (καθότι στενός συνεργάτης του) είχαμε  δει...".

Από τα αποσπάσματα που αντιγράφει, έχει ενδιαφέρον η απάντηση του Φλωράκη για το ΔΣΕ και τον αγώνα του:
Ο Εμφύλιος ήταν πατριωτικός και δημοκρατικός αγώνας, όπως ακριβώς και η Αντίσταση, και όχι καθεστωτικός. Ήταν η συνέχεια της Αντίστασης. Και δεν είναι τυχαίο ότι τα ένοπλα τμήματά του το ΚΚΕ τα ονόμασε Δημοκρατικό Στρατό (και όχι Λαϊκό ή Επαναστατικό), ότι ονόμασε την Προσωρινή του κυβέρνηση Δημοκρατική (και όχι Λαϊκή ή Σοσιαλιστικη ή Επαναστατική).
Καθώς κι η εκτίμησή του ότι το δεύτερο αντάρτικο μπορεί να είχε ρεαλιστικές πιθανότητες επικράτησης αν προσανατολιζόταν σε ένα άμεσο, σύντομο κι αποφασιστικό χτύπημα και όχι στην προοπτική του μακροχρόνιου αγώνα.

Άλλα ενδιαφέροντα σημεία από το κομμάτι του Πετρόπουλου είναι:
η προέλευση του ψευδώνυμου Γιώτης, ως σύντμηση από το Παναγιώτης (κι όχι από κάποιον ξακουστό Κλέφτη της Ρούμελης, όπως είχε γραφτεί εξιδανικευτικά).
Η απόρριψη (ή μάλλον οι σοβαρές επιφυλάξεις) προς τη γνωστή αφήγηση στελεχών του Εσ. για τη διαδοχή του Κολιγιάννη και τους Σοβιετικούς που βολιδοσκόπησαν με διερευνητικές κρούσεις τον Ηλιού, το Γλέζο και το Μίκη Θεοδωράκη, πριν καταλήξουν στο Φλωράκη για τη θέση του ΓΓ.
Κι η αναφορά σε κάποιες ανέκδοτες αναφορές του Π. Ρούσου με σκέψεις και προβληματισμούς του για τον εμφύλιο, που δεν έχουν βρει όμως το δρόμο τους για το τυπογραφείο.

Να σημειώσουμε επίσης:
ένα λάθος πληκτρολόγησης (αφού ξανάρθε στο προσκήνιο η "λαθολογία") στην αρχή του τρίτου κεφαλαίου, όπου η 1η Ολομέλεια μετά την 3η Συνδιάσκεψη του 50' μεταφέρεται  εκ παραδρομής μια δεκαετία πίσω, τον Οκτώβρη του 40'.
Καθώς και τον ισχυρισμό του Πετρόπουλου ότι χτένισε όλα τα δαχτυλόγραφα του Θεοχαράτου για τον πρώτο τόμο μαζί με το Χαρίλαο -ως... στενός συνεργάτης του- αλλά δεν πρόλαβαν να κάνουν το ίδιο και με το δεύτερο, που δεν είχε την "έγκριση" του Χαρίλαου.

Εκεί σταματά θεωρητικά η εμπλοκή του Πετρόπουλου στη συγγραφή του πονήματος. Αναφέρεται όμως κάποιες φορές ως πηγή-αυθεντία στις υποσημειώσεις του δεύτερου μέρους. Κι είναι ζήτημα τι βαθμό ανάμειξης έχει ειδικά στο τελευταίο κεφάλαιο, στο οποίο θα αναφερθούμε και στη συνέχεια.

Το ζουμί προφανώς βρίσκεται στο δεύτερο μέρος, που γράφεται από τη σκοπιά ενός κακιασμένου δεξιού αναθεωρητή, που ήταν πιθανότατα με τους Μπανιάδες -έχοντας ενστάσεις για το καμουφλάζ του εσ. στις εκλογές του 74', που συμμετείχε με την παλιά ΕΔΑ στην Ενωμένη Αριστερά, και για τον Ενιαίο Συνασπισμό. Αυτή η οπτική γωνία του επιτρέπει να το παίζει σε δυο ταμπλό (πάνω απ' όλα η πολυφωνία σε αυτήν την εφημερίδα), βαρώντας μια στο καρφί και μια στο πέταλο: πότε ως "αριστεριστής" φοιτητής με σπόντες αμφιθεάτρου για τη δεξιά πορεία του ΚΚΕ και το άθροισμά του στο μπλοκ των δυνάμεων της (πραγματικής) "Αλλαγής", πότε ως γνήσιος Πασόκος, που αναπαράγει τη βρομιά για κομπρεμί (ανοχή αν όχι κρυφή πριμοδότηση της Αριστεράς) με τη Δεξιά.

Για τον Δ.Ψ. η πορεία του Φλωράκη και του ΚΚΕ ξεκινάει από τη Νέα Δημοκρατία (ως στάδιο) και καταλήγει στη Νέα Δημοκρατία και την "απόπειρα συγκυβέρνησης" (sic) - εθνικής συνεννόησης το 89', περνώντας από τους εξής ενδιάμεσους σταθμούς.

Η αργοπορημένη επιστροφή του Χαρίλαου στην Ελλάδα. Η δυσπιστία απέναντι στη μεταπολιτευτική μεταβολή και η υποτίμηση του λαϊκού παράγοντα. που έφερε βαθιά δημοκρατική αλλαγή. Τα λάθη του εσ. που πριμοδότησαν το ΚΚΕ, μαζί με το άφθονο χρήμα που συνέρρεε από το ανατολικό μπλοκ και τις υπόγειες επιχειρηματικές δραστηριότητες. Η υπογραφή νομιμοφροσύνης προς το Σύνταγμα -όπου προσθέτει κι ένα "ναι μεν αλλά...", αφού πρώτα δημιουργηθούν οι απαραίτητες εντυπώσεις. Οι αυταπάτες για το ΠαΣοΚ και τη δυνατότητα να επιδράσει το ΚΚΕ στην πολιτική του. Η συμπόρευση κι η σταδιακή ρήξη, που οδήγησε όμως σε "συντηρητική αυτοσυγκράτηση του κόμματος" και όχι σε έναν ριζοσπαστικό, προγραμματικό λόγο. Το δροσερό αεράκι της Περεστρόικα, που έφερε θύελλες στο δυσπροσάρμοστο ΚΚΕ. Η Πρώτη του Καλογρίτσα ως μοχλός προετοιμασίας και καλλιέργειας του εδάφους για τον Ενιαίο Συνασπισμό. Το κοινό πόρισμα, η κυβέρνηση Τζανετάκη, η Οικουμενική

Κι επίσης, ο μονόπλευρος αντιπασοκισμός του Συνασπισμού, αν και ο Φλωράκης αναγνώριζε θετικά σημεία στο πρόγραμμα του ΠαΣοΚ (ήταν δηλ κάτι σαν αντι-πασόκος Πασόκος) ενώ είχε καλά λόγια και για το Μητσοτάκη, ως προσωπικότητα. Οι λόγοι του για τις μειονότητες, που είναι βασικά και το μόνο θετικό που του αναγνωρίζει ο δημοσιογράφος του Ιού. Και πάλι η Πρώτη του Καλογρίτσα, η διάσπαση της ΚΝΕ, του ΚΚΕ και του Συνασπισμού. Η εκτίμηση του Ανδρουλάκη πως το 89' ανήκει στο "δογματικό ΚΚΕ" και όχι στο "ανανεωτικό ΚΚΕ εσ.-ΕΑΡ" (ον Κόκκινο Κάβουρα πώς ξέχασε να τον αναφέρει;). Κι η σταδιακή αποχώρηση του Φλωράκη από το προσκήνιο, καθώς αρνήθηκε να 'ναι υποψήφιος στις εκλογές του 93' -συμμετέχοντας ενεργά βέβαια στην προεκλογική καμπάνια, αλλά αυτό δε θα ακουγόταν εξίσου εντυπωσιακό.

Φτάνοντας προς το τέλος, απορεί κανείς πώς ακριβώς και από πού προκύπτει ο τίτλος του ένθετου "επαναστάτης παντός καιρού" (που κι αυτός ακόμα διασκευή-αντιγραφή είναι), δηλστον ένοπλο, τον παράνομο και τον (ημι)νόμιμο πολιτικό αγώνα και πώς δικαιολογείται-συνδέεται με το ιστόρημα που συνοψίσαμε παραπάνω; Επίσης, αν αυτή είναι τελικά η πολιτική κληρονομιά που αφήνει πίσω του ο Χαρίλαος, γιατί παρουσιάζεται με τα πιο μελανά χρώματα η αυτοκριτική που κάνει το ΚΚΕ για αυτή την περίοδο;

Το σχιζοφρενικό συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει ο αναγνώστης είναι πως ο Χαρίλαος ήταν ένας "μεταρρυθμιστής-ρεφορμιστής" (Λούθηρο τον είχε πει ο Ανδρουλάκης) ή αντι-Πασόκος Πασόκος, όπως είπαμε παραπάνω. Αλλά το ΚΚΕ ένα δογματικό, σεχταριστικό κόμμα, που αποκαθηλώνει τον ιστορικό του ηγέτη και τα 'κονίσματα -όπως θα 'λεγε κι ο ίδιος. Μονά-ζυγά δικά τους.

Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε απλά με την κλασική συνταγή "παινεύουμε τους πεθαμένους, για να θάψουμε τους ζωντανούς" ούτε καν με αυτό που λέει ο Λένιν στο Κράτος κι Επανάσταση, για τους παλιούς επαναστάτες που τους φοράνε φωτοστέφανα οι αστοί δημοσιολόγοι, για να τους φέρουν στα μέτρα τους και να αφαιρέσουν από το έργο τους κάθε τι ζωντανό και πραγματικά επαναστατικό. Εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν πολιτικό λίβελο, που δεν θα εμποδίσει όμως το συντάκτη της ΕφΣυν να αξιοποιήσει τη μορφή του Φλωράκη ενάντια στο κόμμα του.

Εκτός από τα συμπεράσματα είναι χυδαία κι η μεθόδευση αυτή καθαυτή, καθώς ο Δ.Ψ. δε φροντίζει καν ώστε τα αποσπάσματα που παραθέτει να κολλάνε στοιχειωδώς με το δικό του συμπέρασμα.

Λέει πχ πως η ηγεσία του κόμματος επιχείρησε ήδη από τη μέρα της κηδείας του Φλωράκη να δώσει μια άλλη εικόνα της πολιτικής του τοποθέτησης, κι η Αλέκα τον εμφάνισε ως υποστηρικτή της δικής της πλατφόρμας. Ακολουθεί το "αποδεικτικό απόσπασμα".
Ολοζώντανη είναι μπροστά μας η αποφασιστική συμβολή του Χαρίλαου Φλωράκη το 1990, στην ευρεία Ολομέλεια της ΚΕ, στο 13ο Συνέδριο το 1991. Στην υπεράσπιση της προσφοράς του σοσιαλιστικού συστήματος. Η θαρραλέα στάση του να λοιδορήσει τα βουνά του ψέματος που έπεφταν στο σοσιαλισμό και την ιδεολογία του. Η στέρεα πεποίθησή του ότι ο κόσμος θα αλλάξει, ο σοσιαλισμός θα νικήσει, τότε σε εξαιρετικά δύσκολες και σκοτεινές στιγμές.
Για τέτοια αλλοίωση μιλάμε.

Αναφέρει το κείμενο του ΠΓ στην ΚΟΜΕΠ για την πρώτη περίοδο της μεταπολίτευσης (το διάστημα που θα πιάνει λογικά κι ο τρίτος τόμος του δοκιμίου) και στέκεται στην εκτίμηση πως:
"η συμμετοχή του Κόμματος σε τέτοιες κυβερνήσεις φούντωσε μες στο Κόμμα τον οπορτουνισμό που σήκωσε ανοιχτά κεφάλι με επικεφαλής μέλη της ΚΕ και τον τότε γ.γ. της ΚΕ Γρηγόρη Φαράκο".
Το αήττητο συμπέρασμα του Ψαρρά είναι πως δεν κατονομάζεται, αλλά είναι σαφές πως πίσω από τον "αποστάτη" Φαράκο, εδώ στηλιτεύεται ο ίδιος ο Φλωράκης!!

Ενώ συμπεραίνει πως αντιμετωπίζεται με καχυποψία πλέον και το αίτημα για την απλή αναλογική, επειδή εκτιμάται πως "για πολλά χρόνια αποτέλεσε διεκδίκηση όχι μόνο ως εκλογικό σύστημα που εξισώνει για όλα τα κόμματα τις προϋποθέσεις για την εκλογή βουλευτή, αλλά και ως σύστημα που μπορούσε να στερήσει από την αστική τάξη τη δυνατότητα μονοκομματικής κυβέρνησης, ως κλειδί για πολιτική συνεργασία, για την ανάδειξη του ΚΚΕ σε ρυθμιστή στο σχηματισμό κυβέρνησης".

Είναι εμφανής -όσο και τραβηγμένη από τα μαλλιά- να δέσει το φοβερό συμπέρασμά του με τη σημερινή συγκυρία, όπου ο μέσος Συριζαίος-αναγνώστης της ΕφΣυν έχει μείνει με την εντύπωση πως το ΚΚΕ δε θέλει την απλή αναλογική, και για αυτό δεν υπερψηφίζει την κοροϊδία του ΣΥΡΙΖΑ, που τη φέρνει στη βουλή κάθε άλλο παρά απλή κι άδολη.

Το βασικό που καλείται να κρατήσει αυτός ο αναγνώστης είναι η δημιουργία του Συνασπισμού. Ο Φλωράκης τον έφτιαξε, το σημερινό ΚΚΕ τον θεωρεί "παρέκκλιση" ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ κινείται σε άλλη κατεύθυνση και υλοποιεί το όραμα του Χαρίλαου. Που ήταν κι αυτός Συριζαίος κατά βάθος, όπως κι οι υπουργοί του ΕΑΜ άλλωστε. Πασόκοι παντός καιρού, σα να λέμε...

Η δημοσιογραφική-ιστορική αλητεία ολοκληρώνεται στο τελευταίο κεφάλαιο (η μετά θάνατον αμφσιβήτηση), όπου το σημερινό ΚΚΕ κι η ηγεσία του μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι με τη γελοία απόπειρα κύκλων της εκκλησίας να παρουσιάσουν το Φλωράκη ως όψιμο μετανοούντα (που πήγε στο Άγιο Όρος το 95', προσεγγίζοντας το Χριστιανισμό). Η θεωρία των δύο άκρων στην "αριστερή" εκδοχή της.

Αυτό που ενοχλεί στην πραγματικότητα την ΕφΣυν είναι η πολιτική αυτοκριτική του ΚΚΕ, που δεν αφορά τα ιστορικά πρόσωπα και την αποκαθήλωσή τους, δε συνιστά άρνηση της κληρονομιάς τους, αλλά γόνιμη αξιοποίηση της πείρας, για να μην επαναληφθούν τα ίδια λάθη. Ο βασικός στόχος (από τον οποίο προφανώς δεν εξαιρείται ούτε ο συγγραφέας του πρώτου μέρους) εν όψει συνεδρίου είναι να ενεργοποιηθούν εξαρτημένα, προσωπολατρικά αντανακλαστικά ενάντια σε αυτήν την αποτίμηση, και να αντιμετωπιστεί κάθε κριτική προσέγγιση ως ιερό έγκλημα αποκαθήλωσης ιερών κι οσίων, των βασικών αρχών του ΚΚΕ, κτλ. Το ΚΚΕ αποκαθηλώνει το Χαρίλαο, γίνεται τροτσκιστικό, κοκ... Το έργο έχει παιχτεί πολλές φορές τα τελευταία χρόνια.

Στο ίδιο (προσωπολατρικό) μήκος κύματος είναι και η κριτική του Μαυροειδή (αριστερό Ναρ), που λέει ότι το ΚΚΕ αρνείται να ανοίξει τη συζήτηση για την πολιτική γραμμή του κομμουνιστικού κινήματος σε κρίσιμες περιόδους, τη στιγμή που κάνει αυτό ακριβώς. Κι ενώ ξεμπερδεύει με μια απλή φρασούλα για τις προφανείς πολιτικές σκοπιμότητες της εφημερίδας που στηρίζει το ΣΥΡΙΖΑ- δεν καταφέρνει να κρατήσει καν ίσες αποστάσεις, καθώς άλλο είναι το ζήτημα που τον ενδιαφέρει.
Κι όλα αυτά, παραβλέποντας ότι τα πολιτικά συμπεράσματα στα οποία κατέληξε ο χώρος του από αυτήν την περίοδο συμπυκνώνονται πολιτικά στη συγκρότηση ενός -κατ' ουσίαν- νέου συνασπισμού του εξωκοινοβουλίου, όπου εκκολάπτεται ο νέος Σύριζα.

Για κατακλείδα, ας σκεφτούμε ότι αυτή η υπόθεση είναι δίκοπο μαχαίρι. Ο αντικομμουνισμός (με αριστερή προβιά, όπως στην περίπτωση της ΕφΣυν, που είχε πρωτοσέλιδο θέμα για την επίθεση των Χρυσαυγιτών σε Παμίτες στο Πέραμα, για να κάνει πιο αποτελεσματικό το καμουφλάζ της) δεν μπορεί προφανώς να μένει αναπάντητος. Από την άλλη όμως, δεν πρέπει να δίνουμε σε φαιδρούς δημοσιολόγους μεγαλύτερη αξία από όση έχουν, γιατί αυτός ακριβώς είναι ο σκοπός τους: να προκαλέσουν ντόρο, να ασχολούμαστε μαζί τους και να νιώσουν το μπόι τους να ψηλώνει. Ακόμα κι η μαύρη διαφήμιση για αυτούς είναι απλώς διαφήμιση, που κάνει τη δουλειά τους. Πόσο μάλλον αν καταφέρουν να μπουν στο επίκεντρο του επικείμενου προσυνεδριακού διαλόγου και καταφέρουν να τον αποπροσανατολίσουν σε ανούσια ζητήματα.

Τα ερωτήματα του Σαββατοκύριακου

Άραγε μια φωτό του Κοκού στο Καραϊσκάκη -την πέτυχα στο τουίτερ- ήταν από το χτεσινό ντέρμπι ή παλιότερο στιγμιότυπο; Μάλλον το δεύτερο, ε; Αλλά γιατί να αφήσουμε μια μικρή λεπτομέρεια να χαλάσει μια ωραία ιδέα για κείμενο; Και να μην κάνουμε μια υπόθεση εργασίας πως οντως ήταν, για να βάλουμε μερικά καίρια, ρητορικά ερωτήματα;

Το δόγμα "No politica" της Θύρας 7 συμπεριλαμβάνει δηλ και τον Κοκό; Να λέμε πάλι καλά που δε βγήκαν σήμερα ερυθρόλευκα πρωτοσέλιδα με τίτλους "προσκυνήστε το βασιλιά", "έδειξε το στέμμα του", κτλ;

Αν ήταν ακόμα στην Ελλάδα, θα είχαμε το "Copa del Κόκο", κατ' αντιστοιχία του Copa del Rey; Δε θα ταίριαζε και με τα οπαδικά συνθήματα για κότες, λαγούς, κτλ; Ή μήπως θα θεωρούνταν μπηχτή για τα κουτοπόνηρα κοράκια (που κάνουν τις αλεπούδες αλλά είναι κοινοί κλεφτοκοτάδες) και για τα γεμάτα βρακιά τους, όταν είναι να δώσουν σφύριγμα εις βάρος του ισχυρού;

Αν είχαμε βασιλευόμενη δημοκρατία κι όρκιζε αυτός την ΠΦΑ, θα είχαμε κυβέρνηση Κοκό Σ-Ανέλ; Και πότε θα ζήσουμε στιγμές σαν την Ισπανία, όπου ο βασιλιάς αποφεύγει να πάει στον τελικό του δικού του Κυπέλλου, για να μη λουστεί τις αποδοκιμασίες στον εθνικό ύμνο, που τα μεγάφωνα τον παίζουν στη διαπασών, για να καλύψουν τη γιούχα Βάσκων, Καταλανών, κτλ;

Ήξερες ότι μια μυστική αμερικάνικη έκθεση έλεγε για τον Κοκό ότι ασχολείται με την πολιτική με την ίδια αφέλεια που επιδίδεται στα αθλήματα κι ότι είναι περισσότερο γιος της μητέρας του, παρά του πατέρα του; Θυμάσαι ότι ήταν ολυμπιονίκης στη Ρώμη, κάτι σαν Κακλαμανάκης της εποχής, στην ιστιοπλοΐα; Από πού κι ως πού καταγράφτηκε ως Έλληνας όμως;

Θα είχε διακοπεί οριστικά το παιχνίδι σε άλλο γήπεδο; Ξέρεις ότι υπάρχει κενό στον κανονισμό για τα καπνογόνα, αλλά προβλέπεται λεπτομερώς τι γίνεται, όταν πέσουν στον αγωνιστικό χώρο; Κι ότι υπάρχει διαφορά στις συνέπειες αν πέσουν με καμπύλη τροχιά ή αν η πτώση τους είναι ευθύβολη;

Αν είχαμε βασιλιά, οι τερματοφύλακες θα κοιμόντουσαν ήσυχοι στην εστία τους, με το παραθυράκι ανοιχτό και θα τα έτρωγαν όλα στο γάμα; Και θα ξεκινούσε ποτέ αγώνας, εάν υπήρχε στην κερκίδα πανό κατά του υφυπουργού αθλητισμού: Κοντονή οι μέρες (της αφθονίας) σου είναι μετρημένες, ή κάτι τέτοιο; Ή αν οι παίκτες κρατούσαν πανό υπέρ των (πολιτικών) προσφύγων;

Θα μπορούσαμε να δούμε ποτέ σε γήπεδο επαγγελματικής κατηγορίας στιγμιότυπα όπως αυτό στο β' τοπικό της Κρήτης; Και παράγοντα να βάζει στο προφίλ του αντιναζιστικές μαντινάδες;

Ανώγεια, Βιάννο, Κάντανο
τα κάψαν οι Ναζί
φασίστες δε χωρούνε σε τούτο το Νησί!!!

Ο Ντεγκρέτσιας δεν είναι κι αυτός ένα είδος πολιτικού πρόσφυγα; Προλετάριος χωρίς επάγγελμα (έπεσε κρίση στον κλάδο των γαλαζοαίματων) και πατρίδα; Και δεν είναι να σε πιάνει Φρ(ειδερ)ίκη με όσα βλέπουμε στο πρωτάθλημα, εντός κι εκτός γηπέδων; Η ορατότης μηδέν στο Καραϊσκάκη δεν είναι τρανή απόδειξη πως ο Κούρκουλος έχει δίκιο που φωνάζει "όχι άλλο κάρβουνο"; Πιστεύεις ότι αντέχουμε τελικά κι άλλο κάρβουνο, σανό, κτλ, ή θα στραφούμε σε εναλλακτικές μορφές ενέργειας;

Και τι απαντάς στο δίλημμα Κουρκούνας ή Κούρκουλος;

Ο Χάρρυ Κλυνν ήταν ο τελευταίος κομμουνιστής-πόντιος πρόεδρος ΠΑΕ (και της ΕΠΑΕ) που αυτοκτόνησε πολιτικά κι έγινε αυτό που είναι σήμερα; Ο Αλαμάνος μας έδινε τη Ριζούπολη για εκδηλώσεις λόγω γειτνίασης με το σπίτι του λαού, ή επειδή είναι δικός μας; Λες να του έκανε πολιτική δουλειά ο Απολλωνιστής Κάππος; Και ξέρεις ότι Αλαμάνος σημαίνει απάνθρωπος, λεηλάτης (τα γράφει ο Σκάρος στο βιβλίο που αναφέραμε χτες);

Θα έχανε χτες ο ΠΑΟΚ αν είχε τον αυθεντικό (Ομπντούλιο) Βαρέλα αντί για αυτόν που σκόραρε και στις δύο εστίες (κι αν ήταν στη Βραζιλία, θα είχε την τύχη του Μπαρμπόσα, για να μη σου πω τι θα γινόταν στην Κολομβία); Ή έστω τον Πάμπλο Γκαρσία ως σύγχρονο υποκατάστατο του Ομπντούλιο; Η ακόμα οποιονδήποτε άλλο Κάμπος, πχ τον Μεξικάνο με τις φανταχτερές στολές;

Δεν ήταν σπέσιαλ, ξεγυρισμένη η τεσσάρα της Τσέλσι στον Special On(c)e; Λες ο Μουρίνιο να τα πάει χειρότερα κι από τον Φαν Χάαλ πέρσι; Και να γυρίσει μετά ο Σερ Τσίχλας να τους ξανακάνει ομάδα, να πεθάνει πάνω στην προπονητική καρέκλα και να τον βαλσαμώσουν, για να τον περιφέρουν όπως τον παλαιοημερολογίτη μητροπολίτη στη Λαμία;

Κι αν πάνε φέτος 300 τόσα χαρτιά στον πάτο του πηγαδιού, του χρόνου θα ξοδέψουν κι άλλα; Δε θα έπρεπε κανονικά η Premier League να έχει για σήμα της ένα πλυντήριο (αντί για λιοντάρι) με τόσο ξέπλυμα μαύρου χρήματος, που γίνεται με βιτρίνα τις ομάδες;

Να περάσουμε σε άλλα θέματα του δελτίου μας;

Γνώριζες πως η ΕφΣυν αυτοπροσδιορίζεται ως συνεταιριστικό, αυτοδιαχειριζόμενο μέσο; Και πως ακόμα και στις καλύτερες οικογένειες και στις συνεταιριστικές, αυτοδιαχειριστικές επιχειρήσεις γίνονται απολύσεις; Μα τότε πού διαφέρουν από τις άλλες, καπιταλιστικές επιχειρήσεις; Ήξερες πως η ΕφΣυν απέλυσε το Δερβενιώτη (έναν από τους αξιόλογους σκιτσογράφους του καιρού μας) κι έκοψε τη στήλη του; Δεν έχει δίκιο ο Ζάχαρης που λέει: Ο Θεός να σε φυλάει απο συνεταιρισμένο αφεντικό κι από ασυνδικάλιστο εργάτη;

Σου λέει κάτι το αρκτικόλεξο ΕΚΕΑ; Ήξερες πως είναι η κίνηση του Κουβέλη; Άραγε να έχει πιο πολλά μέλη από το ΙΚΕΑ;

Ήξερες πως ο Κουβέλης δε γύρισε στο Σύριζα για να γίνει υπουργός; Δεν είναι άλλωστε χαρακτηριστικό γνώρισμα των αριστερών Συριζαίων αυτή η ανιδιοτέλεια κι η ανυπόκριτη αδιαφορία για τα πόστα (ρωτήστε και στα ΑΣΚΙ να σας πουν);

Διάβασες πως ο Κουβέλης θεωρεί αριστερή την πολιτική του Σύριζα, γιατί κάνει ανακατανομή των βαρών και περιορίζει τις ανισότητες; Κι επίσης, ότι δεν κλείνει την πόρτα για συνεργασία της Δημαρ με το Σύριζα; Δε θα ήταν άλλωστε ο καταλληλότερος κουμπάρος για έναν τέτοιο αρραβώνα και ο πλέον κατάλληλος για κριτής στο αριστερόμετρο;

Έχει μείνει ίχνος αντιπολίτευσης στο δημοκρατικό, πολυφωνικό Σύριζα; Τι νόημα έχουν λοιπόν οι αλλεπάλληλες εκκαθαρίσεις; Τελειώνουν απλώς οποιονδήποτε τολμήσει να παρεκκλίνει χιλιοστό από την ευθυγράμμιση με τον ηγέτη; Ποιος τόλμησε όμως να ψηφίσει ενάντια στην εισαγωγική πρόταση του Τσίπρα για το γραφείο (ίσως γιατί δεν καταλάβαινε τι ψηφίζει) και έμειναν εκτός η Γεροβασίλη κι ο Μπαλτάς; Το παράπλευρο όργανο δίπλα στο (κατ' ουσίαν) κυβερνητικό γραφείο, ανήκει στην κατηγορία της γλάστρας ή του μπιμπελό;

Αληθεύουν οι πληροφορίες πως το φυσάει και δεν το κρυώνει ο ιστορικός της ΕφΣυν; Ξέρεις τι είναι να υποκλέπτεις εσωκομματικά έγγραφα και πληροφορίες, για να βγεις πχ πρώτος με την ημερομηνία του Συνεδρίου του ΚΚΕ, και να σε πληρώνουν με το ίδιο νόμισμα; Πώς είναι όμως τόσο σίγουρος ότι η διαρροή έγινε στο τυπογραφείο κι ότι θα χάσει τη δουλειά το παιδί που δουλεύει εκεί; Μήπως θα φροντίσει ο ίδιος για αυτό; Τι τον πείραξε πιο πολύ άραγε; Αυτό ή η παροιμιώδης γκάφα με τη λεζάντα; Μα να μην ξεχωρίζει το δίκοχο του ΔΣΕ με το χαρακτηριστικό Δέλτα, από έναν Ελασίτη;

Συνηθίζει να χρησιμοποιεί ως πηγή τον εαυτό του και να γράφει έτσι ταπεινά σε πρώτο πρόσωπο; Τον εκφράζουν άραγε τα αναθεωρητικά εμέσματα του συναδέλφου του στο δεύτερο μέρος; Και ποια ήταν η δική του συμμετοχή σε αυτό το μέρος;

Έχει γραφτεί άραγε κάτι πιο χυδαίο για το Χαρίλαο; (Ναι, αλλά μάλλον από τον ίδιο χώρο και πάλι). Πόσο τους πήρε να σκεφτούν το τσουβάλιασμα του ΚΚΕ με την εκκλησία στο τελευταίο κεφάλαιο; Αλλά περισσότερα για αυτό στο αυριανό σημείωμα.

Στην υπηρεσία της Αυτοκρατορίας

Αυτό το Σ/Κ εκτός από το Ρίζο και το Πριν (με αυτήν τη σειρά) μπήκε στο σπίτι κι η ανεπίσημη εφημερίδα της κυβερνήσεως (κατ' ευφημισμόν "εφημερίδα των Συντακτών"). Ο λόγος ήταν το βιβλίο των Θανάση και Κων/νου Κάππου, που το αφιερώνουν μεταξύ άλλων στο γνωστό Κάππο -και στο... Καππάκι, που τότε ερχόταν. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα που θα μας απασχολήσει -τουλάχιστον όχι στη σημερινή ανάρτηση.

Ξεφυλλίζοντας την εφημερίδα, βρίσκει κανείς πολλά και διάφορα. Όπως πχ ένα άρθρο του αιώνιου Κοροβέση, όπου ρίχνει σπόντες για την αριστερά που αφομοιώθηκε στο σύστημα και το ανανέωσε, αφήνοντας την "κακιά λέξη" της πάλης των τάξεων ως ιδεολογικό γνώρισμα κάποιων μικρών αριστερών ομάδων. Ευτυχώς βέβαια που ο Κοροβέσης έσωσε την τιμή της Αριστεράς και δεν έριξε ποτέ νερό στο μύλο της συστημικής "Αριστεράς" πχ ως βουλευτής της.

Ή έναν αποχαιρετισμό στον Χρήστο Μπίστη του ΕΚΚΕ (οι καλοί Μπίστηδες φεύγουν πρώτοι), όπου ο Γρηγόρης Κωνσταντόπουλος αναφέρεται στο "ψευτοσοσιαλιστικό καθεστώς" της ΓΛΔ και τους εκβιασμούς που άσκησε στον Μπίστη για να σταματήσει τη δράση του. Μιλάμε βέβαια για το ίδιο καθεστώς όπου ο Μπίστης σπούδασε στο θέατρο που ίδρυσε ο Μπρεχτ. Αυτά είναι ψιλά γράμματα όμως για τον Γ.Κ. και δεν τον αποπροσανατολίζουν ως προς την κοινωνική φύση του καθεστώτος.
Καθώς και ένα αφιέρωμα του Κωστόπουλου (από τον παλιό Ιό) στην Πολιτιστική Επανάσταση στην Κίνα (για την οποία εκκρεμεί κι ένα κείμενο αποτίμησης της κε του μπλοκ, και μερικές προεκτάσεις-γενικοί προβληματισμοί).

Στα παραπάνω, υπάρχει και μια ιδιαίτερη σύνδεση, καθώς μία από τις τελευταίες δημόσιες εμφανίσεις του Μπίστη ήταν στις εκδηλώσεις των δύο μου-λου για τα 50χρονα της Πολιτιστικής Επανάστασης, όπου ήταν ομιλητής, αλλά δεν μπόρεσε να μείνει ως το τέλος κι αποχώρησε, εμφανώς ταλαιπωρημένος, νωρίτερα (που και αυτό το "νωρίτερα" τρόπος του λέγειν είναι, γιατί προχωρούσε πολύ αργά και με πάρα πολύ κόπο).

Φτάνουμε έτσι στο κυρίως πιάτο. Που είναι μια συνέντευξη του πολυδιαφημισμένου (και μάλιστα ως κομμουνιστή και ριζοσπάστη, όχι τυχαία πράγματα) Τόνι Νέγκρι, γνωστού και ως (συ)συγγραφέα της Αυτοκρατορίας, όπου προχωράει στην αναθεώρηση μιας σειράς βασικών παραδοχών των κλασικών, στο όνομα της δημιουργικής ανάπτυξης του μαρξισμού. Ας δούμε λοιπόν που έχει φτάσει στις μέρες μας αυτή η ανάπτυξη (οι υπογραμμίσεις στις απαντήσεις είναι δικές μου).

Ο βαρύγδουπος τίτλος της συνέντευξης είναι ο εξής:
Τα έθνη υπήρξαν η χειρότερη επινόηση της ανθρώπινης ιστορίας.
Το χειρότερο δεν είναι η επινόηση του Χάρντι, που θεωρεί πως τα έθνη υπήρξαν ένα είδος επινόησης κι όχι αναγκαία μορφή για την ανάπτυξη του καπιταλισμού, αλλά το γενικό ερμηνευτικό πλαίσιο στο οποίο εντάσσει αυτόν το συλλογισμό: δηλ στο κάλπικο δίπολο "κοσμοπολιτισμού-σωβινισμού".

-Έχετε πει ότι τα βήματα που έχουν γίνει προς την ευρωπαϊκή ενοποίηση είναι μη αναστρέψιμα και ως εκ τούτου θεωρείτε την ΕΕ το μοναδικό έδαφος πάνω στο οποίο μπορούν να αναπτυχθούν οι αγώνες. Σήμερα όμως αρκετές αριστερές δυνάμεις και διανοούμενοι ζητούν την έξοδο και τη διάλυση της ευρωζώνης. Τι λέτε γι' αυτό;

Υπήρξα πάντοτε ευρωπαϊστής. Από παιδί. Ανέκαθεν θεωρούσα ότι η ΕΕ είναι κάτι που μπορεί να λειτουργήσει ως ασπίδα για να αποφύγουμε τους πολέμους και όλα τα τραγικά δεινά που σηματοδότησαν την ευρωπαϊκή ιστορία. Για παράδειγμα, στην οικογένειά μου είχαμε είκοσι νεκρούς μεταξύ του Α' και του Β' Παγκόσμιου Πολέμου. Θεωρώ ότι τα έθνη υπήρξαν η χειρότερη επινόηση της ανθρώπινης ιστορίας. Ο διεθνισμός μου υπήρξε πάντα ένας διεθνισμός δραστήριος και ενεργός. Θεωρούσα ότι η Ευρώπη θα μπορούσε να οικοδομήσει έναν χώρο εντός του οποίου στη διάρκεια της παγκοσμιοποίησης θα μπορούσε να σηματοδοτήσει πολύ σημαντικά βήματα για την ανάπτυξη και την εξέλιξη της ανθρωπότητας. Και αυτό γιατί ανέκαθεν η Ευρώπη ήταν ένας χώρος στον οποίο η πάλη των τάξεων υπήρξε κάτι το θεμελιώδες. Σήμερα στην Ευρώπη οι δυνάμεις της Αριστεράς που είναι ενάντια στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα είναι δυνάμεις σεχταριστικές, εθνικιστικές, που δεν κατανοούν ότι με αυτή τους τη συμπεριφορά δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να βοηθούν την ανάπτυξη της Δεξιάς. Ο κομμουνιστικός αγώνας σήμερα είναι εφικτός μόνο σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Ένας οικονομικός αγώνας, για να είναι αποτελεσματικός, μπορεί να διεξαχθεί μόνο στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής επικράτειας. Απαιτεί την έκταση ενός τέτοιου χώρου. Η Ευρώπη σήμερα έχει γίνει ένας χώρος τον οποίο διατρέχουν ρεύματα οικονομικών μεταναστών και προσφύγων. Θα πρέπει να κατακτήσει νέες σχέσεις με τς ακτές της Μεσογείου και να δώσει μια νέα πνοή η οποία δε θα έχει ένα στίγμα αμερικανικό ή ρωσικό, αλλά καθαρά ευρωπαϊκό.

Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς...
Ήταν ευρωπαϊστής (και δραστήριος διεθνιστής όπως λέει μετά) από παιδί! Όταν δεν υπήρχε καν η ΕΚΑΧ.
Η ΕΕ είναι αντιπολεμική ασπίδα, όπως ήταν πχ στο Ιράκ, τη Συρία, τη Λιβύη ή -για να μην τρέχουμε τόσο μακριά- του νατοϊκούς βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας.
Ο φασισμός επικράτησε επειδή δεν υπήρχε ΕΕ να τον αποτρέψει. Κι όχι ως ένας προάγγελος της σημερινής ΕΕ και των εργασιακών της σχέσεων, που εξασφαλίζουν πάμφθηνα εργατικά χέρια στους καπιταλιστές.
Δεν υπάρχει ιμπεριαλισμός, παρά μόνο παγκοσμιοποίηση.
Το αντι-ΕΕ μέτωπο είναι που βοηθά τη Δεξιά κι όχι η δεξιά πολιτική της κυβερνώσας Αριστεράς και της σοσιαλδημοκρατίας.
Η ΕΕ είναι ευνοϊκό πεδίο πάλης για τον κομμουνιστικό αγώνα -που εξετάζεται πάντα στα πλαίσια του εφικτού.
Εμπρός της γης οι βολεμένοι...
Πετάμε και μια πάλη των τάξεων -πιθανόν να ανήκει στη μη ενσωματωμένη Αριστερά (όπως θα έλεγε κι ο Κοροβέσης) που την έχει ως ιστορικό της γνώρισμα, όσο παραμένει ιστορικά αδικαίωτη (κι η διεθνής καπιταλιστική μεθοδολογία σαμποτάρει την πρωτοβουλία της κολχόζνικης ιδιοκτησίας)
Ας δούμε και παρακάτω.

Πώς κρίνετε τη μέχρι σήμερα πορεία του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία και πώς βλέπετε την προσπάθεια του Αλέξη Τσίπρα να προσεγγίσει τους Ευρωπαίους Σοσιαλιστές;

Κοιτάξτε, θεωρώ ότι ο αγώνας του Αλέξη Τσίπρα και ο αγώνας που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ μέχρι το δημοψήφισμα ήταν μια σημαντική εμπειρία ανανέωσης της ευρωπαϊκής ελπίδας. Εσείς οι Ελληνες ίσως λησμονάτε αυτή τη σημασία.
Το τι έγινε μετά το δημοψήφισμα είναι δύσκολο για κάποιον που δεν είναι Ελληνας να το ερμηνεύσει. Να πούμε δηλαδή ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ή ο Τσίπρας πέρασαν στο εχθρικό στρατόπεδο. Ήταν ένας κινηματικός πόλεμος, ο οποίος μετά το δημοψήφισμα έγινε ένας πόλεμος θέσεων, για να χρησιμοποιήσω μια θέση του Γκράμσι.
Βεβαίως είναι δύσκολο να ανακάμψει η Ελλάδα εάν δεν ανακάμψει το κομμουνιστικό κίνημα στην Ευρώπη. Ένα κίνημα που θα έχει προτάξει τον όρο «Ευρώπη». Τι περιμένετε να κάνει ο Τσίπρας;
Να συμμαχήσει με τον Μελανσόν; Με αριστερά κινήματα και κόμματα της Αριστεράς στην Ιταλία, με τα πρώην σοβιετικά αποκόμματα ή με της Γερμανίας; Όλα αυτά που έχει κάνει τον δίδαξαν και έχει μάθει κάποια πράγματα. Έμαθε από τα λάθη του ότι η μόνη επικράτεια στην οποία μπορεί να αναπτύξει το κίνημα αυτό είναι η Ευρώπη.
Εάν η Ευρώπη διαλυθεί, όπως λέγεται –και αυτή είναι μια πιθανότητα–, φανταστείτε τι θα απογίνει η Ελλάδα μόνη της. Αυτό το οποίο θα συμβεί δεν είναι ότι θα διαλυθεί η Ευρώπη επειδή το θέλουν οι αριστερές δυνάμεις, αλλά οι δεξιές δυνάμεις είναι αυτές που θα το επιδιώξουν, διότι θέλουν να μετατρέψουν την Ευρώπη κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν τους.
Αυτό που δεν έμαθαν ποτέ οι άνθρωποι στην Ευρώπη είναι ότι οι δεξιές δυνάμεις προσπάθησαν να εγκαταστήσουν ένα φασιστικό μόρφωμα και ότι η Αμερική δεν θέλησε ποτέ το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Να το έχουμε κατά νου αυτό. Αυτό δεν ισχύει μόνο για την Ελλάδα. Ισχύει για την Ιταλία, τη Γαλλία, την Ισπανία, ακόμα και για τη Γερμανία.

Η ανανεωμένη ελπίδα ξανάρχεται (σαν τους Γερμανούς).

Μετά είναι δύσκολο να εξηγήσει κανείς τι έγινε, αν δεν είναι Έλληνας. Μετά, μετά... πήγε κι έπεσε στον γκρεμό, καλός άνθρωπος ήτανε,

Το κομμουνιστικό κίνημα πρέπει να προτάξει τον όρο Ευρώπη. Βασικά το μπερδεύει με το κίνημα "μένουμε Ευρώπη" και τους δεξιούς πυροβολημένους, όπου θα έβρισκε υλικό για επανάσταση, όπως λέει κι ο Σπύρος στους Απαράδεκτους.

Οπότε τι περιμένετε να κάνει κι ο Τσίπρας; Να συμμαχήσει με αποκόμματα; Γι' αυτό προσεγγίζει τους σοσιαλιστές (δηλ τους σοσιαλδημοκράτες).

Πάρε και λίγο (αριστερή) τρομολαγνεία αλά ΣΚΑΪ για την πιθανή καταστροφή της Ελλάδας, αν μείνει χωρίς την ΕΕ.

Αυτό που δεν έμαθε ποτέ (ή φρόντισε να το ξεχάσει) ο Νέγκρι κι άλλα καθάρματα σαν κι αυτόν, που το παίζουν αριστεροί διανοούμενοι είναι πως οι φασίστες επί Χίτλερ ήταν αυτοί ακριβώς που έκαναν την πρώτη απόπειρα ευρωπαϊκής ενοποίησης -που συνεχίστηκε με την ευλογία των ΗΠΑ ως αντίβαρο στην ΕΣΣΔ και το σοσιαλιστικό μπλοκ.

Αυτό που δε θα μάθουμε ποτέ είναι ποιος σοβαρός άνθρωπος που θεωρεί στα σοβαρά τον εαυτό του κομμουνιστή δίνει σημασία σε όσα λέει και έλεγε ο Νέγκρι, ήδη από την εποχή της Αυτοκρατορίας. Αλλά κυρίως τώρα που είναι φανερά διανοούμενος-θεραπαινίδα της αστικής τάξης, στην υπηρεσία της Αυτοκρατορίας τους και της ταξικής κυριαρχίας τους.