Τρελ(εν)ίτσα - Όχι σε όλα τα ναρκωτικά

Είσαι μανάρι μου αλειμμένη με μπριγιόλ

Κι από ρεμπέτισσα το παίζεις ροκ εντ ρολ

Και νινανάι, ώπα γιάβρουμ και αμάν

Ακούς Βιτάλη, Σούκα και Duran Duran

Όσοι άκουσαν και ξέρουν από πρώτο χέρι τι έγινε, θέλουν απλώς να τα ξεχάσουν. Ενώ οι υπόλοιποι τους βάζουν να τα διηγηθούν ξανά από την αρχή, να μάθουν τις γαργαλιστικές λεπτομέρειες, πώς και τι. Αλλά ας αφήσουμε τα πικάντικα για το τέλος, γιατί εκκρεμεί από χτες η παρουσίαση της Διεθνούπολης και μια δική μου παράλειψη (που πρόλαβε ο Ζούκοφ να τη συμπληρώσει), για τη νέα, διατροφική πατέντα της οργάνωσης με τα γλυκά-κεϊκάκια και την ποικιλία γεύσεων: μήλο, καραμέλα, σοκολάτα, φρούτα του δάσους.

Πάμε τώρα στο γαλατικό χωριό της Διεθνούπολης, που φέτος είχε ως πιο εξωτικές παρουσίες τη Σρι Λάνκα, η οποία κουβαλά νωπά τα σημάδια ενός εμφύλιου ή μάλλον ενός φυλετικού πολέμου, και του Πακιστάν, που είχε διαμορφώσει τον πάγκο του σαν έκθεση με γελοιογραφίες Ευρωπαίων σκιτσογράφων, στο ίδιο πνεύμα με τον Παλαιστίνιο σύντροφο, που είχε αποκλειστικά παλαιστινιακά μαντίλια αλά Αραφάτ. Οι Βέλγοι ήταν δίπλα στους Γάλλους κι είχαν μια μπλούζα με τον Τσε Γκεβάρα (που τράβηξε το ενδιαφέρον λόγω της ημέρας και της χτεσινής επετείου) και το λογοπαίγνιο CHENGE the WORLD. Αλλά κι ένα βιβλιαράκι με τον τίτλο Primere A Gauche, πρώτα στα Αριστερά, όπου έλειπε μόνο η φορά (μα αφού είπαμε προς τα αριστερά).

Οι μόνες αποστολές που προέρχονταν από την ίδια (περίπου) χώρα, ήταν οι δύο ισπανικές, που απέφυγαν να καθίσουν κοντά, αν και θα είχε, νομίζω, αρκετό ενδιαφέρον μια συζήτηση με τις θέσεις τους για την ανεξαρτησία της Καταλονίας και άλλων αυτόνομων κοινοτήτων. Δίπλα στους Ισπανούς ήταν η νεολαία του ΚΚ Πορτογαλίας, που μας απογοήτευσε με την πρόσφατη στροφή του και την επιλογή να συμμαχήσει σε κυβερνητικό επίπεδο μάλιστα με το αντίστοιχο Πασοκ. Και φανταζόμουν τους συντρόφους να περνάνε ομαδικά μπροστά απ’ τον Πορτογάλο, να τον καρφώνουν στα μάτια και να το ρωτάνε με ειλικρινή απορία: γιατί;

Είναι τρελοί αυτοί οι Ίβηρες –όπως έχει αποφανθεί ο σφος Οβελίξ.

Αντικειμενικά πάντως το μεγαλύτερο ενδιαφέρον τραβούσε ο Σύριος σύντροφος που ήρθε από τη Δαμασκό και εξηγούσε πως στην πρωτεύουσα η ζωή κυλά ομαλά κι ειρηνικά –χωρίς να κοιτά τις δικές μας ανησυχίες. Ενώ στο τραπεζάκι του είχε ένα διαφημιστικό φυλλάδιο του Συριακού κράτους, που καλούσε τον αναγνώστη να ταξιδέψει εκεί, ανακαλύπτοντας τις ομορφιές της χώρας. Πάμε;

Δε συγκράτησα μόνο σε ποιο από τα δύο Συριακά ΚΚ ανήκει, αν και δε νομίζω πως έχει και ιδιαίτερη σημασία, καθώς οι μεταξύ τους διαφορές είναι κυρίως ιστορικές (σε σχέση με την Περεστρόικα!) και δευτερεύουσες.

Στις ενδιαφέρουσες παρουσίες συγκαταλέγονται ασφαλώς κι οι σύντροφοι Κέκροπες (από τη νεολαία του ρωσικού ΚΕΚΡ), που αγνοούσαν δυστυχώς, όπως φάνηκε, ότι βρισκόμαστε (κατά τον Πετρόπουλο) σε οξύτατη ιδεολογική σύγκρουση, και αν δεν το καταλαβαίνουν, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα. Αν και ένας σφος λέει πως αυτά είναι ερωτικά, ενδοκομμουνιστικά καβγαδάκια και θα τα λύσουμε μεταξύ μας, με φιλιά (με τους Ρώσους, όχι με τον Πετρόπουλο).

Δίπλα τους ήταν η Γεωργιανή αποστολή, που σε μια μάλλον απρόβλεπτη κίνηση, έξω από τα καθιερωμένα, είχαν γεμίσει τον πάγκο τους με αφίσες και υλικά για το Στάλιν! Ποιος να το ‘λεγε...

Απ’ τις πραμάτειες με τα αναμνηστικά και τις καινούριες κολεξιόν των αδελφών κομμάτων, ξεχώρισαν τα μαντίλια διάφορων αποστολών, οι άπειρες κονκάρδες των Γιούγκων, που έχουν αναγάγει το θέμα σε επιστήμη και τα μπλουζάκια των Ιταλών. Πχ αυτό με το Γιασίν, τη μαύρη αράχνη του σοβιετικού ποδοσφαίρου, όπου όμως το μεγαλύτερο μέγεθος ήταν το Medium. Εντάξει! Είναι γνωστό το κόλλημα των Ιταλών παικτών με τις κολλητές φανέλες, για να νιώθουμε μειονεκτικά και να αποκτήσουμε κόμπλεξ εμείς οι εύσωμοι, αλλά όχι να το ξεφτιλίσουμε κιόλας. Μα μίντιουμ; Αλήθεια τώρα;

Απέναντι από αυτά τα περίπτερα, πιάνοντας σχεδόν όσο χώρο όλοι οι υπόλοιποι μαζί, ήταν ο ελληνοκουβανικός σύνδεσμος, που γίνεται περιζήτητος για το μπαράκι του με τα φτηνά κοκτέιλ, ή μήπως για την μπριγάδα του; Εντάξει, στην τελική δεν μπαίνουν αντιπαραθετικά το ένα προς το άλλο. Και πώς το φέραμε από εδώ, το φέραμε από εκεί, πάλι απομονωμένοι ήταν οι Κουβανοί σύντροφοι από τα άλλα περίπτερα. Προσωπικά θα περίμενα ίσως κάποια εκδήλωση και για τον Τσε, μέρα που ήταν, αλλά μάλλον αυτό το Φεστιβάλ στήθηκε κάπως εσπευσμένα, για να προβλεφτεί κάτι τέτοιο.

Περνάμε τώρα στα της δεύτερης μέρας, που ήταν κομμάτι επεισοδιακή και βάλθηκε να διαψεύσει τη ρετσινιά της άχρωμης μεταβατικής γέφυρας (μεταξύ πρώτης και τρίτης).

Πρώτη σύντομη στάση στον παιδότοπο και την παράσταση «ο Καραγκιόζης δάσκαλος», όπου είναι ζήτημα αν η κοσμοσυρροή οφειλόταν κυρίως στα μικρά παιδιά, που ούτως ή άλλως δυσκολεύονται να παρακολουθήσουν αν δεν έχουν φτάσει μια κάποια ηλικία, ή στα μεγαλύτερα που αναπολούν τα δικά τους παιδικά χρόνια.

Συνέχεια με τη λαϊκή σκηνή και τη συζήτηση για το συσχετισμό στην Ελλάδα και διεθνώς, με το Μάκη Παπαδόπουλο, που μάζεψε ομολογουμένως πολύ κόσμο (και ερωτήσεις στο τέλος), όπως και ο Παφίλης την προηγούμενη μέρα εξάλλου. Ο Μάκης Παπ, συνηθισμένος ίσως από τις θυελλώδεις συνελεύσεις του ΣΜΤ, φώναζε με πάθος στο μικρόφωνο –που δεν ήταν απαραίτητο μάλλον- και έπιασε, υπό πίεση χρόνου, πολλά και διάφορα, που μπορείτε να τα παρακολουθήσετε στο βίντεο του 902 –ξέχασε να πιάσει όμως ένα εύστοχο ερώτημα για την εκλογική πτώση στα μεγάλα αστικά κέντρα, σε αντίθεση με την επαρχία.

Προσωπικά ξεχώρισα ένα σημείο όπου διηγήθηκε ένα επεισόδιο από την επαναστατική Ρωσία του 1920 και μια συζήτηση των μπολσεβίκων για τις προσαρτήσεις, μες στη φωτιά του πολέμου, όπου η διήγηση, προς στιγμήν, σε έκανε να πιστέψεις πως ήταν κι αυτός εκεί και μας τα διηγούνταν σαν αυτόπτης μάρτυρας, που τα είχε ζήσει από πρώτο χέρι. Γυρνάει λοιπόν ο Λένιν και τους λέει πως αν τους επιτεθούν ενιαία και συντονισμένα οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, δεν μπορούν να αντιπαρατάξουν παρά μόνο το ένα εκατοστό του στρατού, που απαιτείται για την απόκρουση της επίθεσης. Κι ότι θα μπορούσαν να παίξουν πχ με τον ανταγωνισμό μεταξύ Ιαπωνίας και ΗΠΑ για τη χερσόνησο της Καμτσάτκας, για να διασπάσουν το ενιαίο μέτωπο του αντιπάλου.

Το ηθικό δίδαγμα είναι πως σαφώς και μπορούμε να αξιοποιούμε τις αντιθέσεις του αντίπαλου στρατοπέδου, που δε μας αφήνουν αδιάφορους, αρκεί αυτό να γίνεται με κάποιες αρχές, να μην υποτάξουμε το λαό κάτω από ξένες σημαίες, κτλ. Και βάση αυτών, αρχίσαμε μια σειρά συνειρμούς για το ιμπεριαλιστικόμετρο, την μπροσούρα περί «δικαίων και άδικων βομβών», ένα σύνθημα για τον συσχετισμό, που «δεν είναι εκλογικός, θα είναι κατακόκκινος και κοινωνικός», μια φράση του Παπαδόπουλου για τα χρόνια που οι δυτικοί απορούσαν «τι μαθαίνει ο Ιβάν που δε μαθαίνει ο Τζόνι», και το καίριο ερώτημα τι θα γίνει στην περίπτωση μιας απότομης, περαιτέρω όξυνσης των αντιθέσεων και μιας γενικευμένης πολεμικής σύρραξης μεταξύ του ευρωνατοϊκού στρατοπέδου και των αντιπάλων του. Αυτός θα είναι ιμπεριαλιστικός πόλεμος ή μήπως θα έπρεπε να ταχθούμε με την πιο αδύναμη ή τη λιγότερο επιθετική πλευρά;

Κι ύστερα, ύστερα, τα ύστερα του κόσμου...

Βγαίνει λοιπόν η Βιτάλη, λέει στη μέση της συναυλίας για ξεκάρφωμα «να μη φαγωθούμε μεταξύ μας», και στο καπάκι μας «ζεσταίνει» και μας προϊδεάζει για ό,τι θα ακολουθούσε με ένα ανέκδοτο, που (χα-χα-χα), ακόμα κρατάμε την κοιλιά μας (χο-χο), γιατί ήταν λέει ο Λένιν, που ξύπνησε από τον αιώνιο ύπνο του και ήθελε να μιλήσει δέκα λεπτά στον κόσμο (ι-χι-χι), αλλά του έκοψαν τα τρία κι έμειναν τέσσερα (έτσι το υπολόγισε η Βιτάλη), χα-χα, και όλο του έκοβαν, τρία λεπτά, δύο λεπτά, οπότε του λένε «πατερούλη» (όχι, άλλος είναι ο «πατερούλης», αλλά μην κολλάς σε λεπτομέρεις, είναι ανεκδοτάρα, χα-χα) «έχεις μόνο 15 δεύτερα», και τότε βγαίνε ο Λένιν (ωχ-καινούριο συκώτι θα κάνουμε) και λέει: «σύντροφοι, με συγχωρείτε».

Λολ ρε Ελένη, εσύ και τα ωραία σου. Ούτε ο Μουζουράκης δεν τα λέει τόσο νόστιμα.

Αλλά τις καλύτερες ατάκες δεν τις είχαμε ακούσει ακόμα (όπως θα έλεγε και ο Χικμέτ, που ήταν κατά κάποιον τρόπο, το τιμώμενο πρόσωπο του Φεστιβάλ). Στο επόμενο λογίδριο της η Ελένη, μας είπε χωρίς αιτία κι αφορμή πως «ψήφισα μια φορά Ανδρέα Παπανδρέου, δυο φορές Ανδρέα Παπανδρέου» (λες, τρεις και η κακή του μέρα, όπως είπε και ο ΓΓ, κάπου θα έβαλε μυαλό, αλλά όχι) «τρεις φορές Ανδρέα Παπανδρέου», μετά ψήφισε τον Τσίπρα αλλά στις τελευταίες εκλογές ήταν «στους απόντες», όχι του Γραμματικού, εννοεί σε αυτούς που απείχαν. «Τον Τσίπρα όμως τον αγαπάμε, πρέπει να τον πιέσουμε να κάνει καλά πράγματα, κι η Ζωή βέβαια είναι καλή, αγωνίστρια, την εκτιμώ πολύ»!!!

Επειδή αυτά δε νομίζω να ανέβουν κάπου καταγραμμένα, τα γράφω από μνήμης, και όπως περίπου τα θυμάμαι, χωρίς να αλλοιώνω πάντως το γενικό νόημα.

Ένας σφος είπε πως μάλλον μπέρδεψε τα Φεστιβάλ και νόμιζε πως είναι στου Σύριζα. Μια σφισσα είπε, μεταξύ σοβαρού και αστείου, πως μπορεί να ξανάρχισε τα ναρκωτικά. Και να φανταστείς πως εμείς λέγαμε πάλι καλά που δεν ήρθε ο Νταλάρας, ο τρίτος από το φετινό μουσικό σχήμα, που πόσο χειρότερα μπορεί να τα έκανε δηλαδή;

Η Γλυκερία βγήκε μετά για το κλείσιμο και πήγε κάπως να το μαζέψει, «καλή δύναμη στην Κνε» (ε δεν της χρειάζεται, με αυτά που ακούμε;), για να συμπληρώσει η Βιτάλη «γεια σας σύντροφοι». Ε όχι ρε Ελένη, αν έχεις τέτοιους «συντρόφους» τι τους θέλεις τους εχθρούς. Κάποιοι σφοι (χωρίς εισαγωγικά) λένε πως άκουσαν τη Γλυκερία να λέει κάτι σαν «καμία ευκαιρία στον Τσίπρα», αλλά δεν το επιβεβαιώνω, γιατί είχαν πάρει φωτιά γύρω μου τα κινητά για την απαραίτητη ενημέρωση (αν και εφόσον έβρισκαν σήμα δηλαδή).

Οι σφοι φρόντισαν να φύγει από το χώρο η Βιτάλη, χωρίς τυχόν προβλήματα, από κάποιο δικό μας οξύθυμο, που θα πήγαινε να ζητήσει τα ρέστα, αλλά έδωσαν απάντηση στο τέλος της συναυλίας, όπου αντί για το κλασικό μήνυμα «41^ο Φεστιβάλ Κνε-Οδηγητή, κτλ) από τα μεγάφωνα, ακούστηκε ένας σφος να λέει: «Σύντροφοι υπάρχουν και τα απρόοπτα, κάποιοι έρχονται και δε σέβονται, συνεχίζουμε στο δρόμο που χαράξαμε και διασκεδάζουμε», για να το επαναλάβει αργότερα, δύο φορές, με τα ίδια περίπου λόγια.

Επειδή όμως η ανάρτηση έχει ξεφύγει ήδη σε έκταση, κλείνουμε εδώ το δεύτερο μέρος κι αφήνουμε τα υπόλοιπα να εκκρεμούν για το αυριανό σημείωμα. Αντί επιλόγου ή κάποιου άλλου σχολίου, σημειώνω απλώς πως οι στίχοι στην αρχή του κειμένου, που κολλάνε γάντι με την περίπτωση, είναι από τραγούδι του Μπουλά και του Γιοκαρίνη, που ακούστηκε στην επόμενη συναυλία, στην κεντρική σκηνή.

Αλλάξανε τα γούστα σου

Και μπέρδεψες τα μπούτια σου

Και φέρεσαι αλλόκοτα...

Πώς γεννιέται ο καμικάζι

Ή αλλιώς πώς μια συντρόφισσα έγινε σφισσα

Έγινε από ένα βιβλίο που νόμιζε ότι ήταν για τα ναρκωτικά, εξαιτίας του τίτλου του. Ξεκίνησε με αυτό και μετά κύλησε στο βούρκο της μπρεζνιεφικής στασιμότητας.


Το βιβλίο αυτό ήταν του μίσσιου. Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς. Τώρα, πώς είναι δυνατόν να διαβάσεις μίσσιο και να συμπαθήσεις το κουκουέ, δεν το φτάνει ανθρώπου νους. Άβυσσος η ψυχή του συντρόφου. Κι αν το μάθαινε ο μίσσιος, ίσως να κυλούσε αυτός στα ναρκωτικά, τώρα στα γεράματα.

Διαβάζοντας χρόνη λοιπόν, απέκτησε απορίες. Τι πάει να πει τροτσκιστής; Και γιατί τον απέφευγαν οι άλλοι;
Άνοιξε την εγκυκλοπαίδεια, να δει στο λήμμα τρότσκι. Δεν είχε όμως τη μεγάλη σοβιετική, για να βρει τον ορισμό: ανθρωπόμορφος σοσιαλφασίστας, πράκτορας του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού και της γκεστάπο. Αν και το πιο πιθανό είναι να μην τον ανέφερε καν.

Ούτε είχε δει τη σκηνή του τραμπάκουλα με τον ινστρούκτορα, για να τον εντάξει στον ευρύτερο ορισμό του αναθεωρητή: όχι παιδάκι μου, εγώ δεν έχω τέτοιες ικανότητες. Είμαι βοσκός. Είχαμε έναν, τελείωσε, προχτές τον πήρανε.
-Άρα μπορούμε να προχωρήσουμε στην οργάνωση.

Τροτσκιστές η συντρόφισσα είδε από κοντά όταν ήρθε να σπουδάσει στη θεσσαλονίκη. Ευτυχώς γνώρισε πρώτους τους σεκίτες.
Θα πάρετε την εφημερίδα μας; Θα υπογράψετε για να σταματήσει ο πόλεμος; Θα έρθετε στην αθήνα στο διήμερο μαρξισμός; Θα μας ενισχύσετε οικονομικά; Θα γίνετε μέλος του σεκ; Θα με παντρευτείς;

Όταν έχεις μπροστά σου ένα απλωμένο χέρι και μια εργατική αλληλεγγύη να ‘ρχεται κατά πάνω σου, σαν κινούμενη εφημερίδα τοίχου, το βλέπεις σαν ένταλμα σύλληψης κι ετοιμάζεσαι για κράτηση, κάνα δεκάλεπτο στην καλύτερη. Κι αν δεις στο καπάκι δικούς μας συντρόφους, κάνεις τη σύγκριση με το σεκ, και λες, μια χαρά είναι, όχι πιεστικοί σαν τους άλλους...

Σαν το κόλπο του χότζα, που λέει σε μια οικογένεια με μικρό σπίτι, να βάλουν μέσα όλα τα ζωντανά που έχουν στο στάβλο. Κι όταν τα βγάζουν μετά από κάνα μήνα, τους φαίνεται μεγάλο και ευρύχωρο. Πάλι καλά όμως που δεν γνώρισε τους οπαδούς του. Όχι του νασρεντίν, του άλλου.

Έπαιξε ρόλο για να μπει κι ότι δεν είχαν σχήμα εαακ στη σχολή της. Υπήρχαν κάτι άλλοι, χαρούμενοι αυτόνομοι, που όταν μεγαλώσουν θέλουν να γίνουν ανεξάρτητοι κι είχαν απορροφήσει όλο το υποψήφιο κοινό, το τάργκετ γκρουπ που λένε.
Όταν απ’ τα τέσσερα αρχικά σου στο αρκτικόλεξο, προβάλεις κυρίως το άλφα της ανεξαρτησίας, είναι λογικό να το προτιμά ο κόσμος στην αυθεντική του εκδοχή, με αριστερούς αυτόνομους που δεν καταγράφονται πουθενά. Αν υπήρχαν εαακ πάντως, μπορεί να την είχαν κερδίσει στιλιστικά.

Αντί γι’ αυτό όμως βρήκε μια σχολή γεμάτη συνασπισμένους καθηγητές, όπως όλες σχεδόν άλλωστε. Κι ανάμεσά τους έναν πρώην δικό τους, που μπούχτισε κι αποσκίρτησε για να ‘ρθει μαζί μας. Πραγματικό μαργαριτάρι -στο βυθό που ήταν κρυμμένο- για τις γνώσεις, το λόγο του, τη δίτομη ιστορία του εμφύλιου που έγραψε. Από τους πιο μειλίχιους (φιλο)σταλινικούς που μπορεί να γνωρίσει κανείς.

Συνδετικός κρίκος με την οργάνωση ήταν μια άλλη σφισσα που την είχε επιρροή και της έδειξε τα μέρη και τα κατατόπια. Μαζί και κάτι μαγαζιά στα λαδάδικα, όπου ανέβηκε να χορέψει στα τραπέζια για να διακηρύξει στον ανδρικό πληθυσμό το φλογερό μήνυμα που έκρυβε κάτω απ' τη φούστα της. Ευτυχώς η δικιά μας, δεν παρασύρθηκε από το στιλ δουλειάς της –που θύμιζε δαπάρα- ούτε τη διαολόστειλε.

Ίσως να έπαιξε ρόλο κι εκείνο το βιβλίο που της είχε δανείσει, το χρυσό εγχειρίδιο της μπρεζνιεφικής εποχής, με τις εκατό ερωτήσεις για την εσσδ. Τότε που είχαμε το συνέδριο με το δεύτερο θέμα για το σοσιαλισμό και συζητούσαμε στις όβες, είχα γράψει άλλες εκατό ερωτήσεις για τη σοβιετία για να τις πιάσει ο σφος στην παρουσίαση των θέσεων. Αλλά δε μας κάλυψε ιδιαίτερα –ήταν πρακτικά αδύνατο- κι έκτοτε μου έμεινε απωθημένο να γράψω εγώ τη συνέχεια. Εκατό ερωτήσεις-απαντήσεις για την εσσδ, νούμερο δύο.

Η σημερινή γενιά όμως δεν ξέρει να εκτιμά τα πολιτικά άρλεκιν. Θα ήταν λοιπόν βάσιμο να υποθέσουμε ότι για την ένταξή της βάρυνε μάλλον ο τόπος καταγωγής της. Ο ηρωικός μανταμάδος κι η κομμουνιστογέννα λδ λέσβου.
Στο μανταμάδο ευδοκιμούν sui generis κομμουνιστές, που στο μυαλό μου έχουν κάτι από τον χαρακτήρα των ντόπιων απ' το αστερίξ στην κορσική. Ξεροκέφαλοι, λίγο συντηρητικοί, αλλά αξιαγάπητοι. Ηρωικά κατάλοιπα μιας εξίσου ηρωικής εποχής που ανήκει στο παρελθόν και το μέλλον της ανθρωπότητας.

Από φιλοσοφικής άποψης είναι μάλλον οπαδοί του σπινόζα. Πανθεϊστές που κατέβασαν τον θεό απ’ τον ουρανό στη γη, τον έντυσαν υποσυνείδητα με κόκκινο (ζουρλο)μανδύα κι έπλασαν τον κόσμο κατ’ εικόνα κι ομοίωση των επιθυμιών τους. Αλλά είναι ένα βήμα από το διαλεκτικό υλισμό, όπως άλλωστε και ο σπινόζα.

Η πλάκα είναι ότι ο γνωστός και μη εξαιρετέος μαρατζίδης, έχει γράψει βιβλίο για τις μικρές μόσχες, τα εκλογικά κάστρα του κουκουέ. Και πρώτο απ’ όλα ανάμεσά τους, είναι (σσ: ήταν) ο μανταμάδος. Εμείς με τη σφίσσα όμως τον γνωρίσαμε πρώτα από αυτή τη μελέτη κι ύστερα μάθαμε τι φρούτο είναι.

Με τέτοια παιδικά χρόνια, η μοίρα της σφισσας ήταν προγραμμένη. Μπήκε στην οργάνωση πρωτοετής κι όπως όλοι οι κορσικανοί, πρώτα έγινε κομμουνίστρια κι ύστερα άθεη. Κάτι που δεν την εμπόδισε να δίνει κάθε χρόνο το παρών στη γιορτή του ταξιάρχη. Δεν έχουν το θεό τους σε αυτά τα μέρη...

Σήμερα –αρκετά χρόνια μετά- παραμένει εντός, εκτός κι επί τ’ αυτά. Η σύνδεσή της είναι χαμένη κάπου στο αιγαίο, σε ένα μπουκάλι, χίλια μύρια κύματα από εκεί που βρίσκεται. Και η ίδια σκέφτεται να γράψει τη συνέχεια αυτού του κειμένου –αφού διαβάσει πρώτα τις εκατό ερωτήσεις για την εσσδ- και να βάλει τίτλο εν είδει αυτοκριτικής: καλά εσύ απογοητεύτηκες νωρίς.

Κι αν γράφω αυτό το κείμενο, είναι γιατί αύριο έχουμε πορεία κι αυτή ήταν η βασική μου παρέα σε κάθε κινητοποίηση ή εκδήλωση. Πάντα υπάρχουν ρεζέρβες κι αουτσάιντερ, αλλά δεν είναι το ίδιο. Κι έτσι βάζω κάθε φορά στον εαυτό μου το ίδιο υπαρξιακό ερώτημα: ξέρω με ποιους να πάω (και ποιους να αφήσω).
Αλλά με ποιον να πάω; Ιδού η απορία..

Μπόνους τρακ για τον τίτλο του κειμένου

http://www.youtube.com/watch?v=851YMdI2WyU

Ξύπνα βασίλη

Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά, έλα πάρε και τούτο,
γκόρμπι εγώ σου το ‘δωσα, σύντροφο φέρε μου το

Μην κοιμάσαι σύντροφε, δε δουλεύει η τύχη μας, αυτά είναι αστικός μύθος.
Κατεβαίνουμε στις πορείες μηχανικά, σαν υπνοβάτες, με ομοφωνία κοιμητηρίου. Κι οι άλλοι αλειμμένοι με μαλόξ και κρέμες νυκτός, ύπνο ανήσυχο και συγκρουσιακό, ρίχνουν κλωτσιές και πέφτουν απ’ το κρεβάτι.
Μην αλλάζεις πλευρό σύντροφε, μια χαρά πέφτουμε.

Κι αυτοί που τώρα κοιτάνε την πορεία; Προτιμούν τον αιώνιο ύπνο.
Μας συμπαθούν όσο ένα ξυπνητήρι. Καταλαβαίνουν πως έχει δίκιο, αλλά δεν το ψηφίζουν κιόλας. Το πατάν και συνεχίζουν τον ύπνο του δικαίου. Χρέος μονάχοι τους να σηκωθούν.

Κι ο κόσμος όλος ένα απέραντο κοιμητήριο ελπίδων.
Πού να το ρίχνουν άραγε το υπνωτικό; Ψάχνεις να το βρεις όπως το αντι-κούκου στο στρατό. Στις τηλεοράσεις, στις εκλογές, στη μισθωτή εργασία και την αλλοτρίωση.
Πρέζες υπάρχουν πολλές. Η ηρωίνη σκλαβώνει, το ίδιο κι οι υπόλοιπες.

Μια υπνηλία γενική, το κίνημα κοιμάται όρθιο. Ωραία κοιμωμένη με αναλαμπές που πέφτει ξανά σε κώμα. Περιμένει το πριγκιπόπουλο απ’ τη σοβιετία να έρθει να το φιλήσει.

Το 89 μας πιάσαν πάνω στον ύπνο τον γλυκό κι έκτοτε ζούμε τη μεγάλη νύχτα του κινήματος, ξεσκέπαστοι χωρίς μαμά πατρίδα.
Στρίμωγμα, αλλαγή πλευρού, ροχαλητά. Αλλά δεν το βάζουμε κάτω, παλεύουμε για μεγαλύτερη κουβέρτα και στρώμα ετοιμοπαράδοτο απ’ τον 902. Χωρίς ναρκωτικά και ναρκωμένες συνειδήσεις.

Στα όνειρά μας εκδικούμαστε τη μίζερη ζωή μας. Αλλά ο ύπνος μας είναι βαθύς, χωρίς όνειρα κι ελπίδες για το μέλλον.

Όποιος κοιμάται χάνει τα καλύτερα στη ζωή.
Κι αυτό είναι το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας του λαγού με την χελώνα. Άλλο αν η σοβιετική χελώνα δε μπόρεσε να κάνει το παραμύθι πραγματικότητα κι εμείς κρυφτήκαμε στο καβούκι μας περιμένοντας την αντεπίθεση.


Πώς θα αφυπνίσουμε τις ναρκωμένες συνειδήσεις;
Με ομοιοπαθητική. Πόλεμο στον πόλεμο κι ύπνωση στην ύπνωση.
Μα τον Όσιρη και μα τον Άπη είσαι επαναστατική τάξη.
Ώσπου αυθυποβάλλεσαι και το πιστεύεις για τον εαυτό σου και την οργάνωσή σου.

Ας είναι ελαφρύ το πάπλωμα και σοβιετικά τα συντρίμμια που μας σκεπάζουν.

(από τον τόμο κομμουνιστικής μυθολογίας, εκδόσεις στρατίκη)

Υστερόγραφο: σύντροφοι αναγνώστες εξέφρασαν παράπονα για τους εξεζητημένους συνειρμούς. Εν είδει αυτοκριτικής (ρηχής και ψεύτικης) η κε του μπλοκ δίνει στο κοινό τον παρακάτω κομμουνιστικό σύνδεσμο στους μη παροικούντες τον μικρόκοσμο του αστερίξ και του παλιμπαιδισμού για να μπουν στο νόημα με τον όσιρη. Οι υπόλοιποι ας πάρουν βαθιά ανάσα να αναπνεύσουν νοσταλγία.

http://www.youtube.com/watch?v=QOGKBwjeL3U&feature=related

-Η εικόνα, εξ όσων γνωρίζω, είναι δημιουργία του blogger καλτσόβρακο (http://www.flickr.com/photos/kaltsovrako/3973540189/). Το καλό να λέγεται.

-Τρεις τραγικές κι ασυγχώρητες παραλείψεις στη διπλανή ψηφοφορία.
Οι διόσκουροι των/της εαακ φιλοσοφικής (σαφ-καρφί κλπ).
Το διαλεκτικό δίπολο ανάμεσα στα κομμουνιστικά καθεστώτα και τους καθεστωτικούς κομμουνιστές.
Κι οι λεπτές διαφορές ανάμεσα στη δικτατορία του προλεταριάτου και την εργατική εξουσία (στη ναρίτικη διάλεκτο, που λέει κι ο σάββας).
Μπορείτε να τα ψηφίζετε-στηρίζετε εκτός συναγωνισμού και συντροφικής άμιλλας.

Η κουλτούρα της φυγής

Σε έναν κόσμο φτιαγμένο από αδιέξοδα που δε μας λυπάται, όλοι ψάχνουν έναν τρόπο να ξεφύγουν, ένα καταφύγιο.
Κι επειδή δεν έχουν πού να (κατα)φύγουν απλώς αποφεύγουν -ή έτσι νομίζουν- τα προβλήματά τους και δεν τα σκέφτονται. Ώσπου να φύγει και το άρθρο κι απλώς να μη σκέφτονται.

Ό,τι κάνουμε στη ζωή μας είναι κατά βάση μικρές αποδράσεις, τρόποι φυγής από την πραγματικότητα και τα προβλήματά της.
Ο τζόγος υποκαθιστά το χαμένο σασπένς μιας αδιάφορης ζωής χωρίς εκπλήξεις.
Η μπάλα τις νίκες που δε βιώνουμε σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο.
Τα παιχνίδια την χαρά και την χαμένη αθωότητα.
Τα ναρκωτικά τις έντονες συγκινήσεις που λείπουν.
Η τηλεόραση τους φίλους και την παρέα. (Στην τηλεόραση το βράδυ η κυρά-λένα κοιτώντας σίριαλ θα κλάψει από συγκίνηση).
Οι ταινίες το χάπι εντ που ποτέ δεν έρχεται.
Το μπλοκ την χαμένη επικοινωνία με τους συντρόφους.
Η νοσταλγία είναι η φυγή από ένα μέλλον χωρίς προοπτική.
Ο φουτουρισμός είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος.
Κι ο παλιμπαιδισμός επιστροφή στην ανεμελιά, απόδραση από έναν κόσμο γεμάτο ανασφάλεια.

Άλλοι βρίσκουν καταφύγιο σε μια ερωτική σχέση κι αδιαφορούν για τα υπόλοιπα.
Αλλά ο σύντροφος σήμερα είναι σπάνιο είδος υπό εξαφάνιση (πολιτικά και γενικώς). Κι οι περισσότεροι απλώς συνευρίσκονται χωρίς συναίσθημα (ερωτικά και γενικώς).

Το βασικό είναι να δημιουργείς έναν δικό σου κόσμο. Μια παράλληλη πραγματικότητα για να ξεφεύγεις από αυτήν που υπάρχει.
Η τελική συνέπεια αυτής της λογικής είναι η τρέλα.
Ο τρελός δεν κάνει τίποτα άλλο από το να φτιάχνει έναν δικό του φανταστικό κόσμο και να δραπετεύει σε αυτόν. Είναι η τελευταία άμυνα του οργανισμού, ή μάλλον του εγκεφάλου, για να μπορέσει να αντέξει.

Επόμενα, όλες οι αποδράσεις είναι μορφές ελεγχόμενης τρέλας.
Κι ως ένα βαθμό είναι κι αυτή μια στάσις που νιώθεται, ανθρώπινη.
Το ερώτημα είναι ως πότε θα πουλάμε τρέλα αντί να αλλάξουμε την πραγματικότητα γύρω μας.
Κι είναι αναπόδραστο, σαν την ζωή και τον εαυτό μας. Ούτε αναχωρητές, ούτε αναθεωρητές μπορούν να απαντήσουν. Μόνο κομμουνιστές.

Αρκεί να μην πέσουν κι αυτοί στην παγίδα.
Η πολυλογία για την επανάσταση είναι η φυγή από έναν κόσμο πνιγμένο στην αντεπανάσταση. Φυγή που καταντάει υπεκφυγή κι εκτόνωση.
Όπου ακούτε επαναστατικό βερμπαλισμό κρατάτε μικρό καλάθι.
Να υπερβαίνεις διαλεκτικά την πραγματικότητα δε σημαίνει να πηδάς από πάνω της για να την αποφύγεις.

Αν μπαίνεις για λάθος λόγους η οργάνωση γίνεται σα ναρκωτικό.
Γεμίζει τη ζωή σου, εκτονώνεσαι, νιώθεις πως είσαι κάτι.
Άτομα χωρίς δική τους ζωή και προσωπικότητα καλύπτουν το κενό τους με την οργάνωση, τη μόνη που μπορεί να τους κοινωνικοποιήσει (όπως κάποτε το πασοκ τις προβληματικές).
Άλλοι βρίσκουν πολιτικό άλλοθι για την ενσωμάτωσή τους. Έχουν τον ίδιο τρόπο ζωής με τους άλλους, αλλά εναλλακτικές ιδέες και στέκια (αγωνιστικά ουζερί).

Κι έτσι ανοίγει γόνιμος διάλογος με τους πλην λακεδαιμονίων.
Εμείς είμαστε ενάντια σε σκληρά, μαλακά και βαπόρια απ' την περσία κι εκείνοι ενάντια σε σκληρά και κνίτες που γι' αυτούς είναι περίπου το ίδιο.
Πρέζες υπάρχουν πολλές. Η κνε μορφώνει, αυτή είναι η διαφορά.
Κι είναι ειδοποιός. Δεν θα ήμουν ο άνθρωπος που είμαι αν δεν είχα περάσει από την οργάνωση.

Παρά το τι μπορεί να πιστεύει ο καθένας, αυτό που θέλει να πει ο ποιητής στο μπλοκ αυτό είναι ότι στηρίζει το κόμμα. Κριτικά, αλλά το στηρίζει.
Όποιος δεν το καταλαβαίνει, μπορεί να αγαπά την ποίηση που διαβάζει, αλλά όχι τον ποιητή.
Τιμή και δόξα στους σ/φους που διαβάζουν σφυροδρέπανο χωρίς να με θεωρούν αντικομματικό.

Μέρος Δεύτερο - Ασυναρτησίες

-Σήμερα έμαθα τα νέα μιας παλιάς συμφοιτήτριας, που μου 'χε χαρίσει μια φωτό των οπαδών της σενκτ πάουλι. Κάνει πρακτική σε μια εφημερίδα στη λάρισα.
Ω, διάολε, πρακτική στα 26 της; Γιατί, για να μάθει τη δουλειά;
Γιατί δεν έμενε στο αμβούργο;

Η (τωρινή) κοινωνία σου λέει κατάμουτρα πως δεν σε χρειάζεται, ούτε εσένα, ούτε τις σπουδές σου. Σου φωνάζει σε κάθε σου βήμα πως είσαι άχρηστος. Δεν υπάρχεις κι είσαι εδώ.
Είναι έγκλημα να βγαίνουν σωρηδόν απόφοιτοι στην αγορά ανεργίας.
Εκεί που ισχύει ο νόμος της προσφοράς. Οι δουλειές αυξάνονται όσο μειώνεται η αξιοπρέπεια. Η εξίσωση ισορροπεί όταν η αξιοπρέπεια φτάσει να γίνει μηδέν. Αν δεν πέσει πιο κάτω δηλ.

Για αυτό και για άλλους τόσους λόγους θα 'θελα να 'μουν στη σοβιετία. Θα είχα τουλάχιστον αξιοπρέπεια.
Θα 'χα κι ένα μπλοκ για τα κακώς κείμενα να γράφω να ξεχαρμανιάζω.
Κι ένα καλό μπουφάν για τη σιβηρία μετά.

-Ο τσάντλερ απ' τα φιλαράκια στην φάση ένα μετά από χωρισμό φοράει συνέχεια φόρμες, δείγμα κατάθλιψης και παρακμής.
Εμένα περίπου όλη η ζωή μου είναι στη φάση ένα. Κι όχι μόνο επειδή φοράω φόρμες.
Και ναι, μου αρέσει να βλέπω φιλαράκια, δεν απολογούμαι γι' αυτό, θα υπάρχουν και στο σοσιαλισμό άλλωστε.

-Η τραγική ειρωνεία για έναν κομμουνιστή είναι ότι η ελευθερία των άλλων είναι προϋπόθεση της δικής του.
Πρέπει να αλλάξει τους ανθρώπους απ' το περιβάλλον του που μισεί και τον εκνευρίζει καθημερινά.
Ενώ οι αναρχικοί τέτοια προβλήματα τα έχουν λυμένα.
Κατακτούν την ελευθερία ατομικά για λογαριασμό τους και δεν έχουν να ανησυχούν για κανέναν.

Η δεύτερη ειρωνεία για τον κομμουνιστή είναι ότι πρέπει να είναι φύσει αισιόδοξος για τα πράγματα, τη στιγμή που έχει τις περισσότερες ευαισθησίες και χαλιέται με ένα σωρό πράγματα γύρω του που αφήνουν όλους τους άλλους αδιάφορους.
Μεταξύ άλλων και τους αναρχικούς.

-Η ελληνική είναι σπουδαία γλώσσα (μεταξύ άλλων) γιατί έχει την ίδια λέξη για τον κόσμο (τη γη) και τους ανθρώπους.
Γιατί τι είναι αλήθεια ένα μέρος χωρίς τους ανθρώπους του;
Μου έλεγε το παπαγαλάκι του κρεμλίνου πόσο είχε βαρεθεί τη θεσσαλονίκη. Και πως το δεκέμβρη ξαφνικά την αγάπησε μαζί με τον κόσμο της που ήταν στους δρόμους.
Τώρα που φεύγει μοδίστρα στο ναυτικό θα έχει ευκαιρία να αγαπήσει πολύ κόσμο καθώς και τη μαμά πατρίδα που τους γέννησε.

-Στο καπάκι κολλάει να βάλω με ύφος χιλίων κομισαρίων δύο άσματα που κλείνουν ντεμέκ όλο το νόημα της ζωής (σκέφτομαι ένα της αλέξιας που μου έχει κολλήσει τώρα τελευταία).
Να βρεθούν και δυο τρεις να σχολιάσουν πόσο ψαγμένο τραγούδι είναι και να λεν μπράβο που το έβαλα.
Και ζήσαμε εμείς καλύτερα... Έλεος! Όχι άλλο δήθεν...

Όπιο του λαού

Το ποδόσφαιρο είναι μια σύγχρονη μορφή θρησκευτικής συνείδησης. Μια θρησκεία χωρίς απίστους όπως ισχυρίζονται -κάπως φονταμενταλιστικά είναι η αλήθεια- μπογιόπουλος και μήλακας στον τίτλο του βιβλίου τους.

Αν έτσι έχουν τα πράγματα όμως, κι αν η θρησκεία είναι το όπιο του λαού κατά το γνωστό μαρξικό (sic) τσιτάτο, τοτε το ποδόσφαιρο δεν είναι παρά μια εκσυγχρονισμένη μορφή αποχαύνωσης.

Οι θεωρητικοί της καινούριας θρησκείας δεν είναι λιγότερο γραφικοί από τους σνομπ επικριτές της.
Οι λάτρεις της στρογγυλής θεάς, ανάγουν τη μπάλα σε τοτέμ και της προσδίδουν υπερφυσικές ιδιότητες.
Παρακάτω εξετάζουμε τους βασικούς άξονες της μυθολογίας τους.

Το ποδόσφαιρο προσφέρει θέαμα κι έντονες συγκινήσεις.
Υπερτονίζοντας την χαρά και την "κατάνυξη" του οπαδού, δεν κάνουμε τίποτα διαφορετικό από τους θρήσκους που επικαλούνται το μεταφυσικό τους βίωμα. Το οποίο δεν προσεγγίζεται με τη λογική, δεν περιγράφεται με λόγια και συνοψίζεται στο ακαταμάχητο επιχείρημα "αν δεν το νιώσεις δεν μπορείς να το καταλάβεις".

Το ποδόσφαιρο είναι δημοκρατικό από τη φύση του.
Μύθος που έχει και υποσύνολα.
Υποσύνολο ένα: μπορεί να παίξει οποιοσδήποτε.
Οι φινετσάτοι και οι εύσωμοι που δεν τρέχουν σα μηχανάκια έχουν εκτοπιστεί στην εξέδρα. Το σύγχρονο ποδόσφαιρο δεν χωράει καμιά ιδιαιτερότητα. Ακόμα κι ο μέσι έπαιρνε αυξητικές ορμόνες να ψηλώσει γιατί αλλιώς δε θα έκανε καριέρα.
Υποσύνολο δύο: ο αδύνατος έχει ελπίδες να νικήσει τον δυνατό.
Όσες κι ένας φτωχός πλην τίμιος να πετύχει στη ζωή του. Εννιά στις δέκα οι πλούσιοι κι οι δυνατοί θριαμβεύουν. Στη ζωή και στο ποδόσφαιρο.

Επιπλέον η άνιση προβολή του επιθετικού σε σχέση με τον τερματοφύλακα πχ, ενισχύει τη χυδαία θεωρία για τα δάχτυλα του χεριού που δεν είναι ίσα. Ουδεμία σχέση με δημοκρατία και ισότητα δηλ.
Μετά από αυτά, όταν ακούω ότι το ποδόσφαιρο είναι ο βασιλιάς των σπορ, το μυαλό μου πηγαίνει κατευθείαν στη βασιλευομένη, τον κοκό και τους γλίξμπουργκ.

Το ποδόσφαιρο είναι το κατεξοχήν λαϊκό άθλημα. Συγκινεί τις μάζες περισσότερο από κάθε άλλο.
Με τα ίδια ακριβώς επιχειρήματα ένας ντίλερ ναρκωτικών θα μπορούσε να αποδείξει πόσο λαϊκό είναι το ορίτζιναλ όπιο που προσφέρει αυτός. Και τα δύο έχουν ευρύτατη λαϊκή αποδοχή εξάλλου.
Κι ό,τι κι αν λέγεται για τις ρίζες τους που χάνονται στα βάθη του χρόνου, αμφότερα είναι προϊόντα του καπιταλισμού. Τότε μόνο έγιναν εμπόρευμα για μαζική κατανάλωση.

Σ.Σ: Ο μπογιόπουλος (τον μήλακα ποτέ κανείς δεν θυμάται να τον αναφέρει) στο βιβλίο του προσπαθεί να δείξει τη σύνδεση του ποδοσφαίρου με το αρχέγονο ένστικτο του πρωτόγονου κυνηγού (!!).
Ίσως έτσι εξηγείται που οι γυναίκες δε συγκινούνται πολύ με τη μπάλα. Αυτές από τότε κάθονταν σπίτι και μαγείρευαν περιμένοντας τους κυνηγούς να γυρίσουν από το γήπεδο.

Το ποδόσφαιρο είναι αθώο, φταίνε τα λαμόγια που το λυμαίνονται.
Την ίδια ακριβώς θέση έχουν οι πιστοί που τα βάζουν με τους παπάδες και την εκκλησία που δυσφημούν το -κατά τα άλλα- αγνό θρησκευτικό ιδεώδες, με τις μπίζνες και το ρίαλ εστέιτ.

Είναι σωστό να τονίζουμε το ρόλο του έμπορα που πλασάρει το αφιόνι στις μάζες. Όμως ακόμα κι αν διώξουμε τον έμπορα θα πάψει το όπιο να είναι τέτοιο και να αφιονίζει;
Το θέμα δεν είναι να χτυπήσουμε τους εμπόρους για να αρχίσουμε να φυτεύουμε μόνοι γλαστράκια με μπάλες στο σπίτι.

Οι πιστοί του ποδοσφαίρου πέφτουν στο ίδιο λάθος που κάνουν οι αντίπαλοί τους από την ανάποδη. Του αποδίδουν μεταφυσικά ιδιότητες που δεν έχει. Οι μεν συγκεντρώνουν τις αρετές και φτιάχνουν τον θεό για να τον αντιπαραθέσουν στον διάβολο που φτιάξαν οι απέναντι.
Στο τέλος με τη στάση τους και τη μονομέρειά τους, δικαιώνουν ο ένας τον άλλο.

Αυτές οι αξιολογικές κρίσεις, άσχετα από το τελικό συμπέρασμα, έχουν σε τελική ανάλυση στο επίκεντρό τους έναν ιδιότυπο χυδαίο εμπειρισμό.
Βασικό κριτήριο κάθε αναλυτή για το ποδόσφαιρο είναι το αν του αρέσει ή όχι.
Κανείς "άμπαλος" δεν θαυμάζει το ποδόσφαιρο κι ελάχιστοι κολλημένοι με τη μπάλα στέκονται κριτικά απέναντί του.
Όλα τα υπόλοιπα είναι δομημένα πάνω σε αυτό το γούστο ή την απαρέσκεια του καθενός.
Βαρυσήμαντες αναλύσεις και θεωρίες για να δικαιολογήσουν αυτό που (δεν) κάνουν και να σκεπάσουν τον υποκειμενισμό τους, να του δώσουν αντικειμενική χροιά και αξιώσεις επιστημονικής προσέγγισης.

Το ίδιο το βιβλίο των δημοσιογράφων του ριζοσπάστη (δηλ του μπογιό και του φανταστικού του φίλου που κανείς δεν επιβεβαιώνει την ύπαρξή του) δεν ξεφεύγει από τον κανόνα.
Στο οπισθόφυλλό του μάλιστα λέει: το βιβλίο αυτό είναι ό,τι έμεινε από το όνειρο που είχαν οι δυο συγγραφείς όταν ήταν μικροί να γίνουν ποδοσφαιριστές.
Πιθανότατα δεν το αποδίδω πιστά, γιατί το γράφω από μνήμης. Την ουσία όμως δεν την αλλοιώνω.
Αυτή ήταν η πρόθεση των συγγραφέων και οφείλουμε να τους ευχαριστήσουμε για την ομολογία τους, είναι πολύτιμη.

Αν πρόκειται λοιπόν μόνο για ένα απωθημένο, ας το αντιμετωπίσουμε με συμπάθεια ως τέτοιο. Ένα ωραίο λογοτεχνικό κείμενο, ένας θρησκευτικός ύμνος για το ποδόσφαιρο που γράψαν δύο ιεροκήρυκές του. Αλλά τίποτα περισσότερο.

(Ο γκαλεάνο πάντως έκανε το ίδιο πράγμα πολύ καλύτερα. Χωρίς να έχει καμιά αξίωση επιστημονικότητας. Ούτε και πρόθεση αγιοποίησης όμως. Για αυτό ο τίτλος του βιβλίου του είναι: τα χίλια πρόσωπα του ποδοσφαίρου).

Από αυτή την άποψη εγώ εκτιμώ πολύ περισσότερο την προσέγγιση του σωτηρακόπουλου (κι ας είναι από απολιτίκ, αστική άποψη. Ο αστικός αθεϊσμός είναι όπως και να 'χει προτιμότερος από τη θρησκοληψία). Μια προσέγγιση που συνοψίζεται στο εξής:
Το ποδόσφαιρο είναι το σημαντικότερο δευτερεύον πράγμα στον κόσμο.
Σημαντικό ίσως. Αλλά δευτερεύον.

Οι θρησκόληπτοι της μπάλας πάλι, ίσως συμφωνήσουν με τον Μπιλ Σάνκλεϊ, παλιό προπονητή της λίβερπουλ.
Το ποδόσφαιρο δεν είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου. Είναι κάτι πολύ περισσότερο...

(Συνεχίζεται...)

Απλά μαθήματα απαισιοδοξίας

Σήμερα βαριέμαι πολύ να σκεφτώ διαλεκτικά.
Ένα άχρηστο μουσείο το κεφάλι μου. Γεμάτο σοβιετικά κειμήλια και περασμένα μεγαλεία διηγώντας τα να κλαις.
Ο κομμουνιστής σκέφτεται από τη φύση του αισιόδοξα. Εγώ λέω να αναρχίσω λίγο και να το ρίξω στη μελαγχολία.

Ο κόσμος, μου προκαλεί φόβο για το σήμερα και μου κλέβει την ελπίδα για το αύριο.
Φοβάμαι όλα αυτά που γίνονται για μένα χωρίς εμένα.
Μα πιο πολύ φοβάμαι για όλα αυτά που δεν γίνονται -αν και είναι ανάγκη να γίνουν- γιατί εμείς δεν τα κάνουμε.

Είμαστε αυτό που κάνουμε για να αλλάξουμε αυτό που είμαστε.
Βασικά δηλ τι είναι ο άνθρωπος; Ένα τίποτα...
Τι είναι ο άνθρωπος, τι είναι το ζουμί του... Στο ζουμί μας βράζουμε όλοι. Και στο ίδιο καζάνι επίσης. Βράσε ρύζι δηλαδή. Ου μην και άνθρωπο...

Η ελευθερία είναι μια ωραία γυναίκα.
Κι εμείς πλαγιάσαμε μαζί της. Ο ένας μετά τον άλλο και μετά όλοι μαζί ομαδικά. Την πηδήξαμε κανονικά. Της δώσαμε και κατάλαβε. Και μετά την εκπορνεύσαμε και την εκδώσαμε. Παίρνοντας για αντάλλαγμα ...
...
Έλα ντε;
Τι αντάλλαγμα παίρνουμε και μας πείθουν;

Έτσι κι αλλιώς η γη θα γίνει κόκκινη.
Ή κόκκινη από αίμα ή κόκκινη από θάνατο.
Μπορεί κι από ντροπή για αυτά που κάνουμε. Και για όλα αυτά που θα έπρεπε να κάνουμε και δεν κάνουμε.

Και τι κάνουμε;
Είμαστε κομμουνιστές στον ελεύθερό μας χρόνο.
Όχι στη ζωή, στη δουλειά, στις κοινωνικές μας σχέσεις.
Στον ελεύθερο χρόνο που περισσεύει.
Μόνο που μετά το πανεπιστήμιο δεν έχουμε και τόσο.
Πού καιρός για χόμπι...

Είμαστε κομμουνιστές όπως σε άλλους αρέσει το γκολφ και σε άλλους να συλλέγουν γραμματόσημα.
Γούστα είναι αυτά. Ιδιοτροπίες. Όχι στάση ζωής.
Πολλές φορές έρχονται και φεύγουν σαν αρρώστειες.
Ξυπνάς ένα πρωί κι είσαι καλά. Η θεραπεία έπιασε...

Κόβω κουπόνι, πηγαίνω φεστιβάλ, πού και πού καμιά πορεία. Καμιά πρωτομαγιά, κανά πολυτεχνείο, καμιά απεργία. Μαζεύω αγωνιστικά ένσημα, να έχω να δείξω όταν πεθάνω στον ντζερζίνσκι που φυλάει την πύλη στην παράδεισο.
Εκεί όπου ρέει άφθονο μέλι και γάλα, παραδίπλα χειρωνακτική εργασία εξισωμένη με την πνευματική κι ο καθένας αμείβεται ανάλογα με τις ανάγκες του.

Τον κόσμο εμείς θα φέρουμε στα μέτρα μας
πριν να μας φέρει εκείνος στα δικά του.
Κι από πού θα δανειστούμε αυτά τα μέτρα με τα οποία θα μάθουμε να μετράμε τον κόσμο;
Μα από τον έξω κόσμο φυσικά. Τον κόσμο όπου ερχόμαστε, μεγαλώνουμε και μαθαίνουμε να σκεφτόμαστε. Όπως μας επιβάλλει.
Αλλοτριωνόμαστε. Τα θέλω μας ψεύτικα, τα μέτρα μας αλλοιωμένα. Συνηθίζουμε τα σκατά και τα κάνουμε τρόπο σκέψης μας, τρόπο ζωής.

Πώς θα αλλάξουμε τον κόσμο αν δεν αλλάξουμε τρόπο σκέψης;
Και πώς θα αλλάξουμε τρόπο σκέψης αν δεν αλλάξει πρώτα ο κόσμος;
Α, μα είναι απλό. Είναι διαλεκτικά δεμένα.

Τελικά καλύτερα που είναι απρόσωπα τα μπλοκ.
Τι κατάλαβα δηλ που έμαθα για κάποια άτομα την πραγματική τους ταυτότητα;
Κατάφερα μόνο να βλέπω με προκατάληψη ό,τι γράφουν. Και να μην κερδίζω αυτό που έχουν να μου δώσουν. Τι στενόμυαλος ε;

Από την άλλη, μες στη στενομυαλιά μου, μπορώ κι ελέγχω αν όλα όσα λένε τα κάνουν πράξη. Αν οι ευαισθησίες τους είναι αυθεντικές. Αν τις βγάζουν εκεί που μετράει, στην πραγματική ζωή, ή τις κρατάν για το διαδίκτυο.

Για αυτό σου λέω, καλύτερα που είναι απρόσωπα τα μπλοκ.
Γιατί έτσι τους πλάθω εγώ με τη φαντασία μου καλούς όπως θα ήθελα να είναι. Κι ίσως κάνουν κι αυτοί το ίδιο με μένα.

Όταν φτάνεις βέβαια στο σημείο να λες καλύτερα που μια επικοινωνία είναι απρόσωπη, βράσε ρύζι και ανθρώπους μαζί.
Κάπου έχουμε στρίψει λάθος στη γωνία.
Και βγήκαμε σε κατήφορο με χαλασμένα φρένα.

Σκυφτός στα καφενεία, στους δρόμους σκεφτικός.
μα χτες μες στην πορεία περνούσες...
Μπα και χτες σκυθρωπός ήμουν πάλι (δεν χαλάω και την ομοιοκαταληξία).
Το ξεπέρασα το στάδιο με τις πορείες, δε με ανεβάζει πια.
Ίσως γιατί δε συμπαθώ πια αυτούς που βλέπω εκεί (αμοιβαία τα αισθήματα).
Θέλω πιο δραστικά πράγματα.

Το πραγματικό δίλημμα της εποχής μας είναι ναρκωτικά ή επανάσταση.
Ε, ναι λογικό είναι να πέφτουν όλο και πιο πολλοί στα πρώτα. Αφού δεν ζυγώνει η ρημάδα η δεύτερη.
Α, και δεν ναρκώνουν μόνο οι ουσίες.
Τόσα πράγματα γύρω μας υπνωτίζουν συνειδήσεις.
Και χρήση να μην κάνεις σε επηρεάζουν και σένα.
Όπως με το παθητικό κάπνισμα.

Δεν είναι ανέφικτος ο σοσιαλισμός. Εμείς τον κάνουμε.
Αν τον θελήσαμε ποτέ στ' αλήθεια.

Κι οι συνθήκες;
Οι συνθήκες είναι ο καθρέφτης μας.
Δεν έχουν ωριμάσει γιατί εμείς είμαστε ανώριμοι.
Βλέποντας το είδωλό μας στον καθρέφτη το περνάμε για την κοινωνία και της φορτώνουμε τα δικά μας κουσούρια.

Και ξανά προς τον βούρκο τραβά-τραβά-τραβά...
Στο μαγκανοπήγαδο της ήττας μου περνώ.
Vencerémos

Προθέρμανση

Ξεκινάμε την ανάλυση πάνω στο φαινόμενο ΝΑΡ.
Κορωνίδα αυτής της θεωρητικής μας αναζήτησης θα αποτελέσουν οι θέσεις του ΝΑΡ για την Σοβιετική Ένωση. Για να μη μας πέσουν όμως απότομες και βαριές στο στομάχι κι επειδή δεν είμαστε έτοιμοι να αντικρίσουμε κατάματα τέτοια μεγαλειώδη επεξεργασία χωρίς την κατάλληλη ψυχική και σωματική προεργασία, θα το πάμε με στάδια λίγο-λίγο.

Ξεκινάμε την προθέρμανση με το πριν, την εφημερίδα της ανεξάρτητης αριστεράς, όπως γράφει και η προμετωπίδα της.
Πολλές εφημερίδες της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς ακολουθώντας το παράδειγμα του ριζοσπάστη, δεν κρύβουν ότι είναι όργανα συγκεκριμένου πολιτικού χώρου/συλλογικότητας. Στο Πριν αρθρογραφούν στελέχη και μέλη του ναρ, δημοσιεύονται συνεχώς οι αποφάσεις της ΠΕ του, διαφημίζονται τα φεστιβαλ της νΚΑ, το πράγμα δε θέλει κολαούζο. Έχει βέβαια ευρύτερη θεματική, δημοσιεύει κι άλλες απόψεις, συνεντεύξεις με προσωπικότητες από πολλούς χώρους. Στο παρελθόν είχαν πάρει ακόμα κι από τον κατηφόρη της "αριστερής" πτέρυγας του πασοκ, ρίχνοντας έτσι νερό στο μύλο της σχετικής σπέκουλας περί πασόκων σοσιαλδημοκρατών κι άλλα τέτοια δροσερά που τα αναπαράγουμε κι εμείς πολλές φορές αβασάνιστα (κυρίως παλιότερα και στα πανεπιστήμια).
Η αλήθεια είναι ότι τέτοια πράγματα σε ένα όργανο κόμματος, δεν βρίσκεις. Αλλά η ουσία δεν αναιρείται. Κι η αυγή παίρνει συνεντεύξεις κι από νεοδημοκράτες ακόμα, αλλά τη σχέση της με τον Συνασπισμό ούτε την αρνείται, ούτε την κρύβει.

Αυτά σε πρώτο επίπεδο. Σε ένα δεύτερο όμως τι μπορεί να εννοεί ο ποιητής με αυτό το ανεξάρτητη αριστερά;
Καταρχήν ανεξάρτητη σε αντιπαράθεση με ποιον; Οι εξαρτημένοι δηλ ποιοι είναι; Εμείς, του κκε; Από ποιον άραγε; Από καμιά ουσία που πίνουν και δε μας δίνουν;
Αυτό μου θυμίζει εν παρόδω ένα από τα πλέον εκπληκτικά πράγματα που έχω ακούσει ποτέ. Ότι το ναρ είναι κατά του διαχωρισμού σε σκληρά και μαλακά (βάλτε όσα θαυμαστικά θέλετε όσοι δεν το ξέρατε). Κι όχι με την έννοια ότι τα εγκρίνει όλα.
Βέβαια συζητώντας με ναρίτες για τη δίμηνη καμπάνια που είχε κάνει προ 5ετίας η κνε ενάντια στα ναρκωτικά (συνολικά και με κύριο θέμα την πρόληψη, όχι τον διαχωρισμό ή μη) μου είπαν ότι δεν χρειαζόταν ολόκληρη καμπάνια κι ότι δίναμε υπερβολική σημασία ανοίγοντας μέτωπο για αυτό το θέμα.
Σωστά, το θέμα είναι να διαφωνείς φιλολογικά με κάτι, να το βάζεις και στις θέσεις σου για να είσαι καλυμμένος, όχι όμως να ανοίγεις και μέτωπο για αυτό. Και προπαντός μεταξύ μας παιδιά, μη τυχόν πάρουν χαμπάρι τη θέση σας και παραέξω και φανείτε αναντίστοιχοι, ή σας πάρουν στο ψιλό, πχ στα σχήματα της εαακ.
Στο τέλος βέβαια μένει η απορία πώς ακριβώς ανοίγεται μέτωπο ενάντια σε κάτι με το οποίο στην πράξη ούτε διαφωνία υπάρχει ούτε απόρριψη. Κατά βάση μάλλον αποδοχή, αλλά ντροπαλή, χωρίς να ομολογείται ανοιχτά.

Πέρα από την πλάκα όμως. Τι μπορεί να σημαίνει στα αλήθεια αυτό το ανεξάρτητη;
Εντάξει, όταν το ακούς σε γενικές συνελεύσεις να το λένε τα εαακ, υπονοούν ότι αυτή είναι ακομμάτιστοι, δεν παίρνουν γραμμή κτλ. Οπότε τους ρωτάς στο καπάκι πού βγάζουν αυτοί τις αφίσες τους και ακολουθεί μια γόνιμη πολιτική αντιπαράθεση.
Όταν το ακούς όμως από κόμμα, έστω ρεύμα, οργάνωση, συνασπισμό, οτιδήποτε τέλος πάντων, τι μπορεί να σημαίνει;

Το μόνο πράγμα στο οποίο πηγαίνει το μυαλό μου είναι η σοβιετική ένωση. Η γνωστή ιστορία με το εσωτερικού και εξωτερικού και την εξάρτηση από το διεθνές καθοδηγητικό κέντρο.
Έλα όμως που όσοι πήγαν στο ναρ, έφυγαν το 89 που η σοβιετική ένωση ήταν στα τελειώματα. Και ο λόγος ήταν η κυβέρνηση τζανετάκη, δηλ καμία -άμεση- σχέση με τα τεκταινόμενα στην εσσδ. Ίσα-ίσα που κάποιοι από αυτούς φεύγαν καταγγέλλοντας σταλινικές πρακτικές που έρχονταν σε ευθεία αντίδραση με το πνεύμα της γκλάσνοστ και της περεστρόικα.
Απ' όσο ξέρω αυτή είναι και η μόνη διάσπαση στην ελλάδα που δεν υπαγορεύτηκε, ή να στιγματίστηκε έστω από τη διεθνή συγκυρία (ακόμα και το 91 με τον Συν η τάση της σοσιαλδημοκρατικής μετάλλαξης των ΚΚ ήταν διεθνής).
Το ναρ λοιπόν είναι απόλυτα ελληνική ιδιαιτερότητα, χωρίς συγκεκριμένες διεθνείς ιδεολογικές αναφορές, όπως οι τροτσκιστές και οι μουλάδες με το νεπάλ. Για αυτό πρέπει να το προσέχουμε και να το διατηρούμε σαν κόρη οφθαλμού.

Τέλος πάντων εμείς τα "τζάνκια" της εξαρτημένης αριστεράς μπορούμε να θυμηθούμε κάποια πατροπαράδοτα κλισέ που αναδεικνύουν ότι βρισκόμαστε σε απόλυτη εξάρτηση από τον αγώνα της εργατικής τάξης, τα λαϊκά συμφέροντα κτλ.
Και θα μπορούσαμε να προβοκάρουμε το όλο θέμα λέγοντας ότι το ναρ συγκλίνει σε κάποια ζητήματα με σοσιαλδημοκρατικής απόχρωσης μαργαριτάρια και επεξεργασίες.
Η θέση περί εξαρτημένης αριστεράς, ο τρόπος οργάνωσης βιντάλ σασούν (δύο κόμματα σε ένα) που βγαίνει σαν εικόνα και στον τύπο τους, ακόμα και η άποψη για την εσσδ (ιδιότυπος καπιταλισμός) την οποία θα αναλύσουμε αργότερα, είναι ορισμένα από αυτά.

Αν ήμουν προβοκάτορας θα ασπαζόμουν και θα αναπαρήγαγα όλη την παραπάνω προσέγγιση.
Δεν είμαι όμως. Για αυτό απλώς την αναπαράγω...

(Συνεχίζεται...)

Ναρκωτικά

Τεράστιο θέμα. Μια πτυχή μόνο.
Το σημαντικό δεν είναι τόσο να τοποθετηθούμε υπέρ ή κατά της νομιμοποίησης. Δε λύνονται κάποια πράγματα με διοικητικό τρόπο, όπως δε λειτούργησαν πχ και στην ποτοαπαγόρευση.
Το σημαντικό είναι η πρόληψη, να εξαλείψεις τα κοινωνικά αίτια που οδηγούν στη μαστούρα και την αποχαύνωση, την εξάρτηση. Αλλά αυτό θα στραφεί ενάντια σε όλες τις εξαρτήσεις, σε όλες τις πρέζες, όχι μονάχα την ηρωίνη που σκοτώνςι, αλλά ενάντια σε ό,τι αποβλακώνει και κρατά δέσμιο τον άνθρωπο, την ουσία του και την προσωπικότητά του.

Ποιος είναι όμως ο πυρήνας της διαφωνίας με όσους υπερασπίζονται την νομιμοποίηση;
όπως το έχω καταλάβει εγώ, το κύριο είναι αν συμφωνείς ή διαφωνείς με τα ναρκωτικά αυτά καθεαυτά. Έχω καταλάβει ότι όποιος τ αυπερασπίζεται κατ' ουσίαν υπερασπίζεται τις προσωπικές του επιλογές και θέλει να τις απενοχοποιήσει, να μην του σαλακώσουν το προφίλ του άτεγκτου αγωνιστή.
Οκέι κι εγώ δεν είμαι υπέρ του ασυμβίβαστου με την κνίτικη ιδιότητα. Δε σημαίνει ότι αυτός ο σφος είναι ανίκανος να προσφέρει, ή ότι μας δυσφημεί (άλλα πράγματα μας δυσφημούν περισσότερο). Το θεωρώ διοικητικό μέτρο. Και στην τελική δε λειτουργούμε έτσι μες στην ΚΝΕ. Γίνεται εξαντλητική συζήτηση με όσους είναι συστηματικοί χρήστες (αν και σπάνια υποπίπτει στην αντίληψη ανώτερων οργάνων, άσε που πολλές φορές κι αυτά κάνουν τα στραβά μάτια για να καλύψουν τις δικές τους αδυναμίες).
Συμφωνούμε όμως ότι η εξάρτηση είναι αποχαύνωση, κίνδυνος, όπλο χειραγώγησης.
Εκεί είναι ο πυρήνας της διαφωνίας. Ότι οι άλλοι λένε ένα σωρό επιχειρήματα για το πόσο αθώο κι ακίνδυνο είναι στην τελική. Λες και μιλάμε για σωματικό καθαρά κίνδυνο κι όχι κοινωνικό που έχει να κάνει με τις κοιμισμένες, μαστουρωμένες συνειδήσεις. ως εκεί φτάνει η αναλυτική τους ικανότητα. Το ζήτημα αφηρημένα ιατρικά και επιστημονικά, όχι κοινωνικά και συγκεκριμένα.

Μετά είναι εύκολο να συμφωνήσεις και στα υπόλοιπα. Στα οποία δηλ συμφωνούμε κι από τώρα. Ότι πρέπει να κυνηγάν τους μπάτσους και τους μεγαλοεμπόρους κι όχι το βαποράκι που πουλάει για να εξσφαλίσει τη δόση του.
Αλλά για την πρόληψη θα συμφωνήσουμε; Αν κάτι είναι αθώο κι ακίνδυνο τότε γιατί να το προλάβουμε;
Είναι ή δεν είναι κίνδυνος η φυγή από τα προβλήματα; Η λογική να τη βρούμε έτσι γιατί δεν παέι άλλο; Αντί αυτό το δεν πάει άλλο να εκφραστεί στους δρόμους, σε άλλη κατυεύθυνση. Και επειδή νισάφι πια με το πολυφορεμένο επιχείρημα "δεν οδηγούν απαραίτητα στα βαρια τα μαλακά". Αν κάποιος το κάνει για να τη βρει, αλλά αυτό το δεν πάει άλλο είναι ισχυρό, δεν θα αναζητήσει κάτι πιο δυνατό για να την παλέψει; Αυτή είναι η βασική και αιτιώδης σύνδεση. Χώρια ότι θα του τα πλασάρει ο ίδιος ο έμπορας, τα ίδια δίκτυα παροχής, που θα τον τυλίξουν στα δίχτυα τους και σιγά να μην τον αφήσουν να ξελαμπικάρει κα ινα αποτοξινωθεί.

Και πρόληψη δεν είναι τα αστεία φυλλάδια στα σχολεία που δεν τραβάν την προσοχή κανενός και προκαλούν κυρίως χάχανα και αδιαφορία.
Πρόληψη πρώτα και κύρια είναι να προλάβεις τα κοινωνικά αίτια. Και να αλλάξεις την κοινωνία που τα γεννάει.

Πρόληψη είναι και οι ταινίες του Δαλιανίδη. Πρώτα δείτε και μετά γελάστε.
Σκηνές ελάχιστα ρεαλιστικές και με λίγο κήρυγμα, αλλά φοβερές.

Από τα τσακάλια: όσο είναι έτσι οι δομές της κοινωνίας μας θα αυξάνεται και η εγκληματικότητα και τα κρούσματα χρήσης ναρκωτικών...

Από την στροφή (που κυκλοφορεί σήμερα μαζί με το τιβι αβάντι και μπροστά της το αντίστοιχο του Σεφέρη, δεν πιάνει μία):

Θέλουμε περισσότερα νοσοκομεία, όχι φυλακές. Άρρωστοι είμαστε.

Ποιοι είναι σήμερα που σηκώνουν κεφάλι; Οι νέοι. Δως τους λοιπόν κάτι να τους υπνωτίσεις. Γι' αυτό δεν πιάνουν τους εμπόρους και τους μπάτσους που τα πουλάνε.

Και τέλος συγκλονιστικό τραγούδι του Μπονάτσου που μάλιστα πέθανε από αυτά.

Να το πρεζάκι όλοι λένε σαν με βλέπουνε
Σαν το καράβι που ξεβράστηκε σε ξέρα
Θέλω ν' αλλάξω τον κόσμο να μην ντρέπομαι
Όμως συνήθισα τον βρώμικο αέρα...