Λαβύρινθος

Θυμάμαι κάποτε, σε μια φοιτητική παρέα, που ψάχναμε τον τίτλο-όνομα για κάποιο (ας το πούμε) εγχείρημα και είχαμε βρεθεί σε αδιέξοδο. Όχι τόσο από την ένδεια των προτάσεων, αλλά μάλλον εξαιτίας μιας κρίσης υπερσυσσώρευσης κακών ιδεών, που διατυπώνονταν, υποτίθεται, ως αστεία και προκαλούσαν ένα ντόμινο ακόμα χειρότερων ιδεών, γιατί ενός κακού μύρια έπονται. και η χαζομάρα είναι κολλητική και σα χιονοστιβάδα: μετά το ποπ (84) δεν έχεις στοπ. Οπότε έπεσε στο τραπέζι, σαν έτοιμο από καιρό το αίτημα, για να περάσει ως μέτρο, πως όποιος ήθελε να προτείνει κάτι, εφεξής θα έπρεπε να καταθέτει κι ένα ευρώ στο κοινό ταμείο της ομάδας, για να διασφαλίσουμε πως θα είναι όντως σοβαρό και θα σταματήσει ο εκφυλισμός της διαδικασίας. Όχι πως βγήκε άκρη, αλλά μας έμεινε τουλάχιστον κάτι να διηγούμαστε.

Θυμήθηκα αυτήν την ιστορία, με αφορμή το χτεσινό μαργαριτάρι του Τριανταφυλλίδη, βουλευτή Θεσσαλονίκης του Σύριζα, που παρουσίαζε στην Ετ-3 μια εκπομπή με τον τίτλο της ανάρτησης (πριν πιάσει το πνεύμα των καιρών και γίνει βουλευτής της πρωτοδεύτερης φοράς αριστερά). Κι αφού ήταν στην ΕΡΤ, κάτι παραπάνω πρέπει να ξέρει από δημόσια αγαθά, την υπεράσπισή τους με αγώνες και τη σημασία τους για; το λαό. Πώς δεν πρότεινε δηλ να ενσωματωθεί κι ένα ειδικό τέλος στο λογαριασμό της ΔΕΗ, για να πηγαίνει στην Παιδεία.

Έχει κι αυτός το δίκιο του από μια άποψη. Γιατί πήρε τοις μετρητοίς το προεκλογικό σύνθημα "να ξεμπερδεύουμε με το παλιό" και στόχευσε κατευθείαν στις χρόνιες αγκυλώσεις, που μας έχουν κάνει την τελευταία σοβιετική χώρα της Ευρώπης -αν όχι και του κόσμου.

Στην τελική, αν διαχωρίζουμε τα αγαθά σε αυτά που πρέπει να είναι δημόσια και να τα απολαμβάνουν όλοι, ανεξάρτητα από εισοδηματικά κριτήρια, και στα υπόλοιπα που μπορούν να τα χαίρονται μόνοι οι έχοντες μπόλικο χρήμα για να τα αγοράσουν, κάνουμε έναν ανόητο, αναχρονιστικό διαχωρισμό, που υπονοεί ότι η σύγχρονη λαϊκή οικογένεια δεν έχει ανάγκη πχ από ταξίδια, διακοπές, ψυχαγωγία, εξόδους και μια σειρά άλλα που δε θεωρούνται είδη πρώτης ανάγκης. Οπότε δίνουμε πάτημα στους κρατούντες να καταργήσουν αυτόν το διαχωρισμό, μόνο που δε μας υπόσχονται ότι θα το κάνουν προς τα πάνω κι όχι προς τα κάτω.

Κι εφόσον μιλάμε γενικά για δημόσιο χαρακτήρα και κρατικοποιήσεις (που ακόμα και με αυτή τη γενική, θολή διατύπωση, θεωρούνται κεϊνσιανή τρέλα και απαγορευμένη λέξη για τα σημερινά δεδομένα της τρέχουσας φάσης ανάπτυξης του συστήματος), μπορεί κάλλιστα η κυβέρνηση να διατηρήσει τυπικά το μανδύα του δημόσιου, για να καλλωπίσει την ουσία των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, που σημαίνει είτε τη λειτουργία ενός (τυπικά δημόσιου) οργανισμού, με ιδιωτικα-οικονομικά κριτήρια, για να είναι ανταγωνιστικός, είτε τη σύμπραξη με τον ιδιωτικό τομέα και τις περιβόητες ΣΔΙΤ, για να κρατήσει ο ιδιώτης το φιλέτο και να μην επιβαρυνθεί με περιττά έξοδα, που μπορεί να τα αναλάβει το κράτος.

Σε κάθε περίπτωση, είναι εντυπωσιακή η ταχύτατη προσαρμογή των αυθεντικών πασοκάνθρωπων του κυβερνητικού λόχου στο νέο τους ρόλο, του λαγού που κλέβει το πρόγραμμα της ΝΔ (κι άντε να αρθρώσει πειστικό, αντιπολιτευτικό λόγο ο Κούλης), κι η γρήγορη εγκατάλειψη της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατικής ρητορείας, ακόμα και σε προνομιακά πεδία -όπως η παιδεία- για την κυβέρνηση, όπου επιχειρούσε με κάποια μάλλον ανέξοδα μέτρα (πχ για τους αιώνιους φοιτητές) να χτίσει το δικό της μύθο, της αριστερής κυβέρνησης, που διαφέρει από τις προηγούμενες. Αλλά έπαθε το λαβύρινθο του αυτιού και έχασε λίγο τον προσανατολισμό της, τι είναι αριστερά και τι όχι -έτσι κι αλλιώς αυτά είναι γεωγραφικές έννοιες.

Και λέω πασοκάνθρωπων (αν και είναι το πρόγραμμα της ΝΔ κατά βάση) γιατί όποιος έχει περάσει από το Πανεπιστήμιο και τα φοιτητικά αμφιθέατρα, μπορεί να θυμηθεί τι έλεγαν οι Πασπίτες της γενιάς του για τα δωρεάν βιβλία, που θα έπρεπε να δίνονται μόνο στους φοιτητές με χαμηλό οικογενειακό εισόδημα και τη νομιμοποίηση από το ΠαΣοΚ των διάφορων ιδιωτικών σχολών, που δεν είχε όμως τόση βαρύτητα, γιατί το σημαντικό είναι να ενισχύσεις τη δημόσια παιδεία και όχι να χτυπήσεις την ιδιωτική.

Κι υπάρχει άραγε καλύτερος τρόπος ενίσχυσης της δημόσιας εκπαίδευσης από το να πληρώνει ο ίδιος ο πελάτης αυτό που του αντιστοιχεί; Υπάρχει καλύτερος τρόπος να αποδειχτεί πως η ειρηνική συνύπαρξη δημόσιου και ιδιωτικού τομέα είναι αδύνατη, καθώς υιοθετεί εκ των πραγμάτων κριτήρια αγοράς και για τους δύο σε ένα τέτοιο, ανταγωνιστικό περιβάλλον;

Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι οι αλλαγές κι οι πολιτικές διακυμάνσεις που μεσολάβησαν την τελευταία δεκαετία, τότε δηλ που ήταν συγκεντρωμένη η παρέα που αναφέρω στην αρχή του κειμένου, κι οι φοιτητές ήταν στο δρόμο, διαδηλώνοντας για το άρθρο 16, με τον Τριανταφυλλίδη στην ΕΡΤ να είναι ένα από τα παπαγαλάκια του συστήματος και να τοποθετείται ενάντια στις κινητοποιήσεις. Ποιος φανταζόταν τότε πως λίγα χρόνια αργότερα, θα αναβαπτιζόταν στα νερά της πρωτοδεύτερη φορά Αριστεράς και θα πλασαριζόταν ως φορέας του νέου και της αλλαγής; Και ποιος να το έλεγε τότε, ότι θα τον ψήφιζε κι ένα μεγάλο τμήμα των φοιτητών που κατέβαιναν στις κινητοποιήσεις, για να υπερασπίσει μεταξύ άλλων τη δημόσια δωρεάν παιδεία -όπως η κυβέρνησή του έσκισε τα μνημόνια, υπογράφοντας ένα τρίτο (διαλεκτική);

Και για να κλείσει ο φαύλος κύκλος της ανάρτησης με το αρχικό της θέμα, αν η κυβέρνηση αγωνιά για να βγάλει από τη μύγα ξίγκι και να εξασφαλίσει χρήματα για να βουλώσει τρύπες και να πληρώσει τους δανειστές, μπορεί να στραφεί στο ναό της δημοκρατίας και να εφαρμόσει ένα ειδικό τέλος-πρόστιμο για όποιον λέει βλακείες, κακή ώρα όπως ο Τριανταφυλλίδης. Τα μαργαριτάρια κοστίζουν ακριβά και πρέπει να πληρώνονται.

Δυο σταγόνες νερό

Αυτή τη βδομάδα υπήρχαν διάφορες μικρές ειδήσεις, μαζί με την πορεία του πολυτεχνείου, που έδιναν τροφή φια σκέψη και κάποιους ενδιαφέροντες συνειρμούς.

Οι δικτατορίες καταργούν το δικαίωμα της ψήφου, χτυπούν το εργατικό κίνημα, απαγορεύουν τη νόμιμη έκφρασή του και τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, μοιράζουν πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, χωρίς τα οποία κανείς δεν μπορεί να εργαστεί σε δημόσιο οργανισμό, τσακίζουν τους φοιτητές και όλους όσους ξεσηκώνονται.

Στη σύγχρονη ελληνική δημοκρατία, την καλύτερη που είχαμε ποτέ, όπως συχνά διαφημίζεται, ο κυρίαρχος λαός απολαμβάνει ελευθερίες και δικαιώματα, που δεν έχουν καμία σχέση με την παραπάνω ζοφερή εικόνα.

Ο πρύτανης των ματ, φορτσάκης, συνεχίζει να πρωτοστατεί στον αγώνα για να πρυτανεύσει το δόγμα «νόμος και τάξη». Αυτή τη φορά στο στόχαστρο δεν μπαίνουν οι καταλήψεις –που θα δικαιολογούνταν, λέει, ως μέσο, μόνο εναντίον μιας δικτατορίας- αλλά οι γενικές συνελεύσεις κι οι μαζικές διαδικασίες των φοιτητικών συλλόγων, με το σκεπτικό ότι δεν είναι αρκετά μαζικές κι επιβάλλεται να αντικατασταθούν από ηλεκτρονικά δημοψηφίσματα με ευρύτερη συμμετοχή κι άλλους αντίστοιχα πρωτοποριακούς θεσμούς συμμετοχικής δικτατορίας, με κατάλληλα διαμορφωμένα ερωτήματα: προτιμάτε ιδιωτικά ή μη κρατικά πανεπιστήμια; Παιδεία-εμπόρευμα για λίγους και εκλεκτούς ή δωρεάν παιδεία μόνο για όσους (εξαθλιωμένους) την έχουν πραγματικά ανάγκη; Το σημερινό χάλι στις εστίες ή να μειωθεί δραστικά ο αριθμός των φοιτητών, για να χωράνε όλοι;

Παράλληλα μπορεί να καθιερωθεί ο εξίσου αμεσοδημοκρατικός θεσμός του εξοστρακισμού, από τις καλύτερες παραδόσεις της αρχαίας ελληνικής δημοκρατίας με τα ομιλούντα εργαλεία (δούλοι), για να εκτοπίζονται πάραυτα οι ανεπιθύμητοι, ενοχλητικοί συνδικαλιστές, που σπάνε την εκκωφαντική σιωπή στα πανεπιστήμια και χαλάνε την πιάτσα, εμποδίζοντας τον ύπνο των διπλανών τους και το αναφαίρετο δικαίωμά τους στη νιρβάνα.

Ο φορτσάκης βέβαια δε λειτουργεί παρά σα λαγός της κυβέρνησης, που έχει βάλει στο στόχαστρο τις συνελεύσεις σε σωματεία κι ομοσπονδίες, εφόσον δεν πιάνουν δυσθεώρητα ύψη απαρτίας, για να βγουν εξ αρχής παράνομες οι απεργιακές τους αποφάσεις –απλοποιούνται έτσι οι διαδικασίες και γλιτώνουμε τις γραφειοκρατικές διαδικασίες με τη δικαιοσύνη, που κηρύσσει ούτως ή άλλως εννιά στις δέκα απεργίες παράνομες και καταχρηστικές.

Στη σύγχρονη δημοκρατία, ο δημοκρατικά εκλεγμένος μπέης του βόλου αποφάσισε να διώξει δικαστικά μια υπάλληλο του δήμου, επειδή τόλμησε να κάνει χρήση του δικαιώματός της, βάση του ισχύοντα συνδικαλιστικού νόμου, για δίωρη άδεια, προκειμένου να προπαγανδίσει τη γενική απεργία της πέμπτης. Πιθανότατα όμως δε θα υπήρχε κανένα απολύτως πρόβλημα, αν η υπάλληλος δεν ήταν μέλος του κκε ή αν είχε πάρει την άδεια για κάποιο άλλο λόγο.

Στη σύγχρονη δημοκρατία, όπου δεν χρειάζονται πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, για να εργαστεί κανείς, ζητείται από όσους θέτουν υποψηφιότητα στο πανεπιστήμιο για το αξίωμα του πρύτανη ή του κοσμήτορα, να υπογράψουν μια υπεύθυνη δήλωση, όπου δεσμεύονται πως θα τηρήσουν κατά γράμμα τους νόμους, όπως ο πρόθυμος φορτσάκης πχ, και θα δεχτούν υπάκουα, χωρίς αντίδραση, τις αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις για το πανεπιστήμιο της αγοράς.

Κι αν μιλάμε για τον ιδιωτικό τομέα, στη σύγχρονη δημοκρατία, όπου ως γνωστόν δεν υπάρχουν πια πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων και δεν έχουμε το μεγάλο αδελφό από το οργουελικό 1984 να παρακολουθεί και να φακελώνει κάθε μας κίνηση, οι υπάλληλοι μπορεί να απολυθούν για κάποιο σχόλιο ή κάποια δραστηριότητά τους στον τοίχο τους, στο φβ. Αλλά οι κομμουνιστές έχουν σαφώς λιγότερες πιθανότητες να φτάσουν σε αυτό το σημείο, όχι φυσικά γιατί έχουν ασυλία και δεν απολύονται (ίσα-ίσα) ή επειδή πολλοί εξ αυτών δεν έχουν προσωπικό λογαριασμό σε αυτή τη σελίδα (κι όσοι έχουν, παίρνουν τα μέτρα τους και προσέχουν)· αλλά επειδή είναι τυλιγμένοι σε μια κόλλα χαρτί κι αν γκουγκλάρει κανείς το όνομά τους, θα πέσει πάνω σε διάφορα διαδικτυακά χνάρια της δράσης και της πολιτικής τους ένταξης –κάποιο ψηφοδέλτιο της εσακ, της πανεπιστημονικής, της λασυ, του κκε, η λίστα με τις υπογραφές για την κατάργηση του μνημονίου και ό,τι άλλο μπορεί να περιέχει το όνομά τους. Που θα το δει πιθανότατα κι ο υποψήφιος εργοδότης τους και λογικά δε θα τους προσλάβει ή δε θα τους καλέσει καν σε συνέντευξη, για να έχει το κεφάλι του ήσυχο.

Παλιότερα οι κομμουνιστές  που διώκονταν, είχαν κάποιο αποκούμπι, για να βγάλουν τα προς το ζην, πχ στην οικοδομή ή στα καράβια, που εξηγεί άλλωστε και την αυξημένη επιρροή των ταξικών δυνάμεων στα αντίστοιχα σωματεία. Τώρα η οικοδομή έχει πεθάνει κι αυτή η ασφαλιστική δικλείδα αποτελεί παρελθόν. Στις πρόσφατες εκλογές του συνδικάτου εν τω μεταξύ, η παράταξή μας κατέβαινε εντελώς μόνη της, για πρώτη φορά στα χρονικά, (χωρίς δηλ πασόκους και εξωκοινοβούλιο), καταφέρνοντας να διατηρήσει στα ίδια περίπου επίπεδα τις ψήφους της, με μια μικρή πτώση της συμμετοχής. Κάτι που συνιστά ασφαλώς επιτυχία, αν συνυπολογίσει κανείς την κατάσταση που επικρατεί στον χώρο και την επιστροφή αρκετών αλβανών εργατών στην πατρίδα τους, λόγω της οικονομικής κρίσης. Κι είναι κοινός τόπος πως η μεγάλη πτώση των εγγεγραμμένων μελών του σωματείου (και συνεπώς των ψήφων στις εκλογές) των οικοδόμων, που βγάζουν πια λιγότερους αντιπροσώπους για το συνέδριο της γσεε, λειτούργησε αποτρεπτικά για την αποφασιστική ενίσχυση της εσακ στο τριτοβάθμιο επίπεδο (της γσεε).

Σε τι κόσμο θα φέρουμε λοιπόν τα παιδιά μας, σφε αναγνώστη; Δεν είναι ανεύθυνο για μια νέα κοπέλα να μένει έγυος και να υποκύπτει στα πρωτόγονα μητρικά της ένστικτα αντί να σκεφτεί το θέμα ψύχραιμα και σφαιρικά; Δε θα έχει κάθε δίκιο ένας νουνεχής και νηφάλιος εργοδότης να νουθετήσει μια υπάλληλό του να αφήσει αυτές τις εξαλλοσύνες και τις αμετροέπειες –που θα έλεγε και μια ψυχή του εργατικού δικαίου- και να ρίξει το παιδί, όσο είναι καιρός; Γιατί εντάξει, περνάνε δύσκολες μέρες οι εργαζόμενοι –συνεπώς, ένας λόγος παραπάνω να μην αναπαράγονται. Αλλά μη νομίζετε, για τις επιχειρήσεις τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα.

Κι ας μην ξεχνάμε πως η σύγχρονη δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα. Έχει όμως κάθε δικαίωμα να υπερασπιστεί τον εαυτό της από τους εχθρούς της και να συλλάβει καταληψίες μαθητές, να τσακίσει στο ξύλο άοπλους κι ειρηνικούς φοιτητές, να διώκει και να απολύει κομμουνιστές υπαλλήλους για τις απόψεις τους και τη δράση τους, να τρομοκρατεί κάθε εργάτη με την ανεργία που φτάνει στα ύψη –αλλά έπεσε, λέει, δύο μονάδες μες στο καλοκαίρι κάι ο ουρανός έγινε πιο γαλανός, με την τουριστική ανάπτυξη που έρχεται.

Η σύγχρονη δημοκρατία τους δεν παύει να είναι σε τελική ανάλυση δικτατορία της αστικής τάξης και να μοιάζει, όπως δυο σταγόνες νερό, με τις ανοιχτές δικτατορίες –που χρησιμοποιούσαν όμως το μαρτύριο της σταγόνας, ενώ τώρα αυτά έχουν καταργηθεί. Όπως μοιάζουν δηλ, σα δυο σταγόνες νερό, ο πόλεμος και η ειρήνη τους, που φέρνει νομοτελειακά πολλές σταγόνες αιματηρών πολέμων, όπως το σύννεφο τη βροχή. Κι όπως μοιάζουν, σα δυο σταγόνες νερό, το νεοφιλελεύθερο ξεπούλημα με την ιδιωτικοποίηση του νερού και το κεϊνσιανό μοντέλο σύμπραξης δημόσιου και ιδιωτικού τομέα ή ο εναλλακτικός «λαϊκός καπιταλισμός» που προβάλλεται ως ντεμέκ λύση στη θεσσαλονίκη για την ευαθ. Όπως μοιάζουν δηλ, σα δίδυμα αδέρφια, ο δεξιός κι ο αριστερός πόλος του νέου δικομματισμού, ακόμα και αν καθρεφτίζουν, ως σταγόνες, διαφορετικά επιχειρηματικά συμφέροντα. Οι πραγματικές τους διαφορές όμως είναι σαν αυτές που έχει το αριστερό από το δεξί τουίξ (twix) στην τηλεοπτική διαφήμιση. Το ένα σκεπάζει το μνημόνιο με ανάπτυξη, ενώ το άλλο καλύπτει το μπισκότο με σοκολάτα και καταγγέλλει πολιτικά το μνημόνιο, για να έρθει η ανάπτυξη.

Γιατί όντως, τόση δημοκρατία με το σταγονόμετρο, από την χούντα είχαμε να δούμε.

Δεν είναι τα βιβλία, δεν είναι οι βαθμοί

Η προχτεσινή τηλεοπτική «ανατροπή» ασχολήθηκε με το μέτωπο της παιδείας κι είχε όντως μερικές απρόσμενες ανατροπές. Ο φορτσάκης που στρίγγλιζε πως τον χτυπούσαν και θα φωνάξει την αστυνομία, με αντανακλαστικά ανιάν από το μικρό νικόλα, ήταν ο στρίγγλος που ντύθηκε αρνάκι, πουλώντας την εικόνα του σοφού, μειλίχιου πρύτανη. Ο έμπειρος τηλεοπτικά πρετεντέρης βραχυκύκλωνε μπροστά στα επιχειρήματα 15χρονων παιδιών, που ήταν πιο διαβασμένα απ’ όσο τα περίμενε και πετούσε την μπάλα στην κερκίδα. Κι ο δαπιτάκος γιατρός απέφυγε να βγει φουλ κυβερνητικός ενάντια στο άσυλο, κάνοντας λόγο για φοιτητικές ομάδες περιφρούρησης της πανεπιστημιούπολης, για να το διορθώσει ο δικός μας, (ο μικρός κωτσαντής), πως δεν είναι δουλειά των φοιτητών να καλύπτουν τα κενά του πανεπιστημίου σε προσωπικό, πότε στον τομέα της φύλαξης, πότε στην καθαριότητα, κ.α. Ο σφος μάλιστα ιεράρχησε πολύ σωστά τι έπρεπε να μπει σε πρώτο πλάνο, ξεκαθαρίζοντας πως, παρά την όποια κριτική μπορεί να γίνει και τις διαφωνίες που υπάρχουν, είναι υπόθεση του ίδιου του φοιτητικού κινήματος να επιλέξει μορφή και περιεχόμενο για τις κινητοποιήσεις του.

Κάποιες αξίες παραμένουν βέβαια σταθερές κι αναλλοίωτες στον χρόνο. Ο κεκράκτης άδωνης φωνασκούσε και μάλωνε σαν τρολ με έφηβους μαθητές (βαφτίζοντας τη μία διάδοχο του τσίπρα), γιατί σε αυτό έχει χτίσει την πολιτική του καριέρα και έτσι μπορεί να κρύβει την άγνοια ή την ημιμάθειά του για τα επίμαχα ζητήματα. Ο φορτσάκης περνούσε νηφάλια την ίδια αντιδραστική γραμμή για πανεπιστημιακή αστυνομία και ιδιωτικά πανεπιστήμια –ενώ αποκαλύφτηκε κατά τη διάρκεια της εκπομπής πως κι ο «αριστερός» πρύτανης του απθ, μυλόπουλος, εργάζεται σε ένα ιδιωτικό ίδρυμα της κύπρου! Κι ο πρετεντέρης προσπαθούσε με το αθώο τάχα ύφος του καλού ανακριτή να βρει πίσω από τα παιδιά τον πολιτικό δάχτυλο που τα υποκινεί: «δηλ το δικό σου σχολείο στα σπάτα είχε βιβλία»; «Αυτό το στοιχείο δεν είναι πολύ εξειδικευμένο για να το γνωρίζεις»; «Α, ώστε οι γονείς σου είναι εκπαιδευτικοί, μάλιστα..». Γιατί προφανώς ο φυσιολογικός μέσος όρος δεν είναι ο ανήσυχος μαθητής που ψάχνεται και βρίσκει πέντε στοιχεία, αλλά ο χαμένος στον κόσμο του, που κουρκουτιάζει το μυαλό του και σταματάει να σκέφτεται και να έχει ανησυχίες.

Η ποικιλόμορφη γελοιοποίηση του αστικού πολιτικού (κι όχι μόνο) προσωπικού συνάδει και με το παράδειγμα της πολιτικη΄ς ηγεσίας του υπουργείου παιδείας. Μετά τη διεξαγωγή εδε για την απουσία του από τη δοξολογία της 28^ης οκτωβρίου, ο λοβέρδος χτύπησε και πάλι με την (τόσο προκλητική που καταντάει σχεδόν αστεία) πρότασή του για εθελοντές καθηγητές που θα αναπληρώνουν αμισθί τα κενά στα σχολεία και θα αναταμείβονται απλώς με επιπλέον μόρια. Θα μπορούσε επίσης να κάνει χορηγό την κόκα-κόλα (ούτε γουλιά), να δώσει στους καθηγητές έναν κοτίνο ελιάς ως επιβράβευση και να τους ντύσει με μπλουζάκια του φοίβου και της αθηνάς, για να τους καταστήσει κινητή διαφήμιση των διαχρονικών αξιών του εθελοντισμού και της αμισθί σκλαβιάς, που αυγατίζει την καπιταλιστική κερδοφορία.

Σε κάθε περίπτωση αυτές οι αντιδράσεις προδίδουν περισσότερο την αγωνία των αστικών επιτελείων να μαζέψουν εν τη γενέσει του ένα καυτό μέτωπο, που πάει να ανοίξει. Σε αυτό το συμπέρασμα συνηγορεί κι η απουσία ισχυρής αστυνομικής δύναμης στο μαθητικό-πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο της περασμένης βδομάδας, που προκάλεσε αρχικά μια αμηχανία σε κάποιους διαδηλωτές, που δεν ήξεραν τι να κάνουν με τα νεράντζια που είχαν προμηθευτεί. Παρεμπιπτόντως, δεν είχε κλείσει ούτε ένας σταθμός του μετρό, αν αυτό αποτελεί κριτήριο αγωνιστικότητας κι επικινδυνότητας μιας διαδήλωσης. Παράλληλα βέβαια το κράτος διατηρεί ενεργό και το μαστίγιο της εξουσίας, όπως στην περίπτωση της σύλληψης των μαθητών στη λαμία –που τα μμε προσπάθησαν να την αποφορτίσουν κάπως χρεώνοντάς την στην καταγγελία του διευθνυτή και τις αυτεπάγγελτες κινήσεις της.. ανεξάρτητης δικαιοσύνης. Όλα δηλ έγιναν νομότυπα αλλά χωρίς την παραμικρή ανάμειξη της κυβέρνησης.

Τα αγωνιστικά σκιρτήματα των μαθητών πάντως είναι από τις πιο αισιόδοξες εικόνες του τελευταίου διαστήματος –σε αντίθεση με την καταθλιπτική νηνεμία που επικρατεί στα πανεπιστήμια- και συνδέεται με όσα σημειώναμε σε μια άλλη πρόσφατη ανάρτηση σχετικά με την κατάσταση στο μαθητικό κίνημα. Το οποίο παρουσιάζει βέβαια και μερικά αντιφατικά χαρακτηριστικά στην ανάπτυξή του, όπως προδίδει η χρυσαυγίτικη ηγεμονία σε κάποιες καταλήψεις ή η περίπτωση που πήρε δημοσιότητα στην πιερία, με την αποβολή ενός μαθητή και την πρωτοφανή στοχοποίηση ενός διευθυντή που απέρριψε το αίτημα για καθημερινή έπαρση της σημαίας.

Τον τόνο πάντως δεν το δίνουν αυτές οι περιπτώσεις, αλλά η αντίδραση των μαθητών στο νέο λύκειο –που έχει ως διακηρυγμένο στόχο να αφήσει εκτός συνέχειας το 30% των μαθητών- την τράπεζα θεμάτων και τη μετατροπή του σχολείου σε ένα απέραντο εξεταστικό κέντρο, που αποστειρώνει κάθε παιδαγωγική διαδικασία, ευνοώντας μόνο την παπαγαλία και πρωτίστως την παραπαιδεία. Όπως έλεγε κι ένα σύνθημα της δικής μου γενιάς, στις κινητοποιήσεις επί αρσένη: δεν είναι τα βιβλία, δεν είναι οι βαθμοί, εκείνο που μας λείπει είναι η ζωή.

Υστερόγραφο

Την περασμένη βδομάδα πραγματοποιήθηκαν κι οι εκλογές των εκπαιδευτικών πρώτης και μέσης βαθμίδας για την εκλογή αιρετών. Τα αποτελέσματα ήταν αρκετά θετικά για τις δικές μας δυνάμεις, που (αν καταλαβαίνω καλά) δεν κατεβαίνουν πλέον με τον παραδοσιακό τίτλο της εσακ-δεε αλλά ως αγωνιστική συσπείρωση εκπαιδευτικών (ασε), σημειώνοντας σημαντική άνοδο σε ψήφους και ποσοστά, σε καθηγητές και δασκάλους. Από τα υπόλοιπα αποτελέσματα ξεχωρίζει η αντίστοιχη άνοδος των παρεμβάσεων (του εξωκοινοβουλίου) που συνεργάζονται σε κάποιες περιοχές (ελμε) και με δυνάμεις του σύριζα. Καθώς και η σημαντική διαφοροποίηση της επιρροής του σύριζα, σε αντίστροφη αναλογία με την εκλογική δύναμη της πασκε. Ενώ δηλ στους καθηγητές ο σύριζα αναδεικνύεται πρώτη δύναμη, αξιοποιώντας κυρίως την εκλογική κατάρρευση των πασόκων, στους δασκάλους η πασκε του μπράτη (που βρίσκει συχνά πυκνά-βήμα και στο άλφα-βήτα του κάτσικα), διατηρεί ακόμα ισχυρό μηχανισμό, με το σύριζα να καταποντίζεται στην πέμπτη μόλις θέση.

Κατά τα άλλα, μείζον θέμα για τους εκπαιδευτικούς είναι η προώθηση της αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων. Όπου λίγο-πολύ όλες οι δυνάμεις (πλην λακεδαιμονίων) τάσσονται κατά της συγκεκριμένης απαράδεκτης εκδοχής της, χωρίς να αρνούνται όμως γενικά πως είναι απαραίτητη η ύπαρξη κάποιας μορφής αξιολόγησης, με διαφορετικούς όμως όρους. Προσωπικά αυτό μου θυμίζει λίγο την ιστορία με την επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου, τους όρους δανεισμού, κτλ. Αυτό όμως είναι μια διαφορετική υπόθεση, που ίσως δούμε εν καιρώ αναλυτικά.

Σχετικοί σύνδεσμοι

Ριζοσπάστης: Να γιατί θυμάμαι –πείρα από την εκπαίδευση στο σοσιαλισμό

Ριζοσπάστης: Ο αγώνας των μαθητών είναι δίκαιος

2310net: Η εβδομάδα αποθέωσης της παιδείας

Μπροστά στην Απεργία της 6ης Νοέμβρη

Απολιθωμένες Αμπελοφιλοσοφίες στον Κόκκινο Πλανήτη 14

Η  σημερινή εκπομπή είναι θεματική, στα πλαίσια της οργάνωσης και προετοιμασίας για την επιτυχία της 24ωρης απεργίας στις 6 νοέμβρη και καταπιάνεται ειδικά με τον χώρο των εκπαιδευτικών της δευτεροβάθμιας, με την πολύτιμη αρωγή της μαρίας παπαγιάννη, που είναι καθηγήτρια γυμνασίου στη βόρεια ελλάδα και κινείται συνδικαλιστικά στον χώρο του παμε.

Στη συζήτησή μας αναφερόμαστε στα προβλήματα και τις κινητοποιήσεις του κλάδου, τους συσχετισμούς στην ολμε, το ρόλο των άλλων δυνάμεων και τις αυταπάτες που σπέρνουν, το σχεδιασμό της κυβέρνησης για το «νέο λύκειο», την κοινή δράση με το μαθητικό κίνημα και τις λαϊκές επιτροπές, το μέτωπο κατά της χρυσής αυγής κι αρκετά άλλα ζητήματα.

Ελπίζουμε το τελικό αποτέλεσμα να είναι ενδιαφέρον και κατατοπιστικό για τους ακροατές μας. Ζητάμε συγνώμη για την ποιότητα του ήχου που βάρυνε αρκετά απ’ τις 4 διαφορετικές συνδέσεις στο skype και περιμένουμε την κριτική και τις παρατηρήσεις σας στα σχόλια της ανάρτησης.