Τι είναι και τι θέλει το αστικό πατατάκι

Πάει ο Κουτσούμπας μου, έγινε είδωλο, βγαίνει σε μεσημβρινά
Να ’τανε ψέμα, να ’ταν προβοκάτσια, αχ να ’τανε Πρωταπριλιά.

Που, όντως, Πρωταπριλιά θα ’ναι. Λες;

-Έρχεται μια φάση στη ζωή του οργανωμένου πρωτοπόρου (που είναι πρώτος σε όλα, στα μαθήματα, στον αγώνα και στο να κρατά μέσα του την γκρίνια και τη μελαγχολία), που κουρασμένος και αηδιασμένος, σαν τον Σκιπίωνα στην τελευταία σκηνή του «Αστερίξ Λεγεωνάριος», διατάσσει υποχώρηση. Η οποία μπορεί να είναι συντεταγμένη -κατά το «διαλυόμαστε συγκροτημένα» στις συγκεντρώσεις- αλλά βιώνεται προσωπικά, όπως κάθε ήττα.

Και τι είναι άραγε οι εκλογές, αν όχι μια μικρή ήττα, όπου δεν παίζουμε καν στο δικό μας γήπεδο, και ο βασικός κανόνας είναι πως δεν πρέπει να νικήσουμε ποτέ; Αλλιώς περιμένουν στη γωνία της ιστορίας τα τανκς, να διορθώσουν το λάθος του κυρίαρχου λαού, που δε διάλεξε τον Καραμανλή. Ή μας περιμένει το τέλος του Αγιέντε και η πικρή αλήθεια της Unidad Popular, που επαναλήφθηκε μια φορά σαν τραγωδία και άλλη μια σαν φάρσα, με τον Λαφαζάνη στο Νομισματοκοπείο.

Και δε θες να είσαι πάντα ο θλιμμένος στη γιορτή τους, τη γιορτή της δημοκρατίας τους, το πανηγυράκι του αστικού κοινοβουλευτισμού, όπου τη βγάζεις με μαλλί της γριάς -σαν του Λυκουρέζου. Θες να πάρεις πατατάκια, να αποτραβηχτείς και να κρατήσεις μια απόσταση, αλλά όχι μπρεχτική αποστασιοποίηση, να μην έχεις δηλαδή ενεργό ανάμιξη στα πράγματα. Θες να ξαποστάσεις, να ζήσεις τη γλυκιά ξεκούραση του πολεμιστή που κουράστηκε να περιμένει στο χαράκωμα -πόλεμος θέσεων- χωρίς να πολεμάει, να βλέπει τα πράγματα να μην αλλάζουν, να μην αλλάζουν από όσα κάνει ο ίδιος, να αλλάζουν μόνο προς το χειρότερο.

Θες να πας για μια φορά ενάντια στο σύνθημα και να μείνεις θεατής στα πράγματα. Να απολαύσεις άρτον (δηλαδή πίτσα ή πατατάκια) κι εκλογικά θεάματα, με πολιτικό άλλοθι. Να χαλαρώσεις και να απολαύσεις τη στιγμή, που δεν μπορείς να αποφύγεις. Να παρακολουθείς λαίμαργα τις εξελίξεις, να βγάζεις με γεμάτο στόμα άναρθρες κραυγές -και ψίχουλα που εκσφενδονίζονται- αντί να αρθρώνεις πολιτικό λόγο με σοβαρά επιχειρήματα που ελάχιστοι ακούν, λιγότεροι προσέχουν κι ακόμα λιγότεροι καταλαβαίνουν.

Να πάρεις μια μέρα ρεπό. Να κάνεις χαβαλέ, σα να βλέπεις Γιουροβίζιον. Σύνδεση με Μανταμάδο Λέσβου: Μεσιέ Κουτσουμπάς, ντουζ πουά.

Αλλά ο οργανωμένος κομμουνιστής (γιατί, υπάρχουν και άλλοι;) δεν έχει δικαίωμα στην τεμπελιά. Κι αντί για χαβαλέ, μπαίνει εκλογικός αντιπρόσωπος και τρώει τα σ’κώτια του, να μετράει ψηφοδέλτια, σταυρούς και σφυροδρέπανα, να καλύπτει άτυπα το κενό της εφορευτικής, να ανοίγει και να κλείνει το μαγαζί μαζί με τον δικαστικό αντιπρόσωπο, αλλά να μην παίρνει καμία αποζημίωση για τη χαμένη μέρα -ούτε καν μια ηθική επιβράβευση από τους συσχετισμούς, που συνεχίζουν καταθλιπτικοί, χωρίς να βλέπουν τη δική μας αισιοδοξία.

Τι εστί λοιπόν (αστικό, εκλογικό) πατατάκι; Να κόβεις φάτσες στα πάνελ, λίγο πριν το πρώτο έξιτ πολ, για να μαντέψεις το αποτέλεσμα. Η Βίκυ Μοσχολιού στα γραφεία της ΝΔ, να κάνει ανακουφισμένη το σήμα της νίκης, λίγο πριν έρθει η κρυάδα. Ο Βενιζέλος να θέτει ταπεινά την αφεντιά του στην υπηρεσία της παράταξης, πριν καν κρυώσει το πτώμα του ΠαΣοΚ. Η κλασική λατρεμένη φράση: ας περιμένουμε να μπει η Β’ Αθήνας -σα να λες: να ωριμάσουν οι συνθήκες. Η ροή των αποτελεσμάτων κι οι πρώτοι πίνακες από τα κουτσοχώρια: «Πέρα Παναγιά: Μαντάς 2, Κουτσούμπας 98%. Δώθε Παναγιά...» Η διαχρονική απορία: «πού βρέθηκαν τόσοι μουλούδες/εκκε/τροτσκιστές/κοκ, στην τάδε ραχούλα...»; Και το παραδοσιακό ξενύχτι, για να φυσήξουμε το ποσοστό του κόμματος, που ανέβαινε αργά και βασανιστικά -όσο έμπαινε η Β’ Αθήνας...

Ο Καραμανλής να ανακοινώνει εκλογές πάνω στις στάχτες της Ηλείας και το Ευρωμπάσκετ, κάνοντας τον θρήνο πλεονέκτημα. Το Λαϊκό Στρώμα να μου ανακοινώνει με προγούλι: Παραγγέλνω αμέσως ένα στρέμμα πατάτες από το Νευροκόπι. Το Κόμμα να σκαρφαλώνει ανέλπιστα στο 8,15 και ο αμερικάνος της Ρωσίας να κλείνει το σπίτι των υπερφίαλων Ισπανών -που τελικά δεν ήταν και τόσο αντιπαθητική φουρνιά. Κάτι σαν τη «χούντα του Καραμανλή», που έλεγαν τα πλακάτ του ΣΕΚ, που στην πορεία έγινε «βασιλιάς ήλιος» που «τον έφαγαν οι νταβατζήδες και οι Αμερικάνοι» και τώρα παίρνει τώρα τα στελέχη του ο ΣΥΡΙΖΑ στα ψηφοδέλτιά του. Με τη διαφορά πως οι Ισπανοί στο μπάσκετ είναι όντως αρκετά συμπαθείς -αν εξαιρέσεις τον προκλητικό Ρούντι και κάνα δυο ακόμα.

Και από κοντά το προεκλογικό πατατάκι: Ο Βαγγέλας της ΝΔ να χαμηλώνει το σώμα του, για να τρολάρει τον σκηνοθέτη του ντιμπέι(τ), που τον δείχνει πιο κοντό από τον Τσίπρα. Τα προεκλογικά πεντάλεπτα του κάθε πικραμένου (κατά φαντασίαν) συνεχιστή του Καποδίστρια και του Βενιζέλου. Ο «Ενικός» του ’12 με την Αλέκα και τους βαλτούς «αγανακτισμένους», που ξεσπούσαν και έφευγαν ζωντανά από το στούντιο. Η χαμογελαστή αμηχανία μετά από κάθε καλτ σποτ: «Έρχεται θύελλα» - «Βρυξέλλες; Εμείς πάμε αγώνα...». Τα δημοσκοπικά μπαλόνια του Θεοδωρικάκου και άλλων, από Οικολόγους Πράσινους μέχρι ΔΗΜΑΡ και Δημαρά, που ξεφούσκωναν γρήγορα, αλλά ήταν καλά αναχώματα.

Η αγωνία να δεις τη σύνθεση των πάνελ της Δευτέρας: αν θα έχει Παφίλη ο Χατζηνίκος -όταν το έπαιζε αντι-μνημονιακός-, αν θα θολώσει ο Μπογιό να αρχίσει τα κουτσαβάκικα, αν θα κάνει την «Ανατροπή» ο Πρετεντέρης να φέρει κάποιον δικό μας. Ή αν θα παίζει τον αριστερό ο Κουναλάκης, για 30ή συνεχόμενη βδομάδα. Κάτι μεταμεσονύχτια καμένα ντιμπέι με τα μικρά κόμματα, που στρίμωχναν τον Τζήμερο δίπλα στον Χάγιο, τον Μπίστη, τον Σάββα και τη θεωρία των δύο άκρων. Και μια εκπομπή του Παπαδάκη, που έκανε σύνδεση με σπίτια και οικογένειες: οικογένεια Πασόκων, Κουκουέδων κοκ. Σαν σκηνή του Ρετιρέ, με σενάριο Δαλιανίδη. Και πού θα τα βρούμε αυτά άραγε -ποιος τα ’χει να τα ανεβάσει;

Τώρα πια η χαρά έχει λιγοστέψει. Ίσως φταίει η παγκόσμια σταθερά, το ποσοστό PH που σου αφαιρεί το στοιχείο της έκπληξης. Ίσως φταίνε οι νέες γενιές αστών πολιτικών, που είναι σαν ατάλαντοι ηθοποιοί, χωρίς καλό κείμενο και χωρίς πλάκα -σαν τη φθίνουσα πορεία της ιδιωτικής τηλεόρασης. Ίσως φταίει ότι δε βγαίνουν πουθενά σχεδόν οι δικοί μας ή ότι βγαίνουν οι παρεμβάσεις τους μαζεμένς στο portal και δε χρειάζεται να περιμένεις μαζοχιστικά πότε θα έρθει η σειρά τους, για να τους πουν ότι πρέπει να πάμε σε διαφημίσεις. Ίσως απλά να φταίει ότι μεγαλώσαμε πια κι ωριμάσαμε, σε αντίθεση με τις συνθήκες. Βασικά μπορεί και αντίστροφα.

Αλλά δεν το φτιάχνουν πια όπως παλιά -στα χρόνια της μεταπολίτευσης- το αστικό πατατάκι. Και αν αυτή είναι η απόδειξη πως γίνεσαι μπάρμπας, την ψηφίζω δαγκωτό...

Υστερόγραφα

1. Το 13ο -το γουρλίδικο- Συνέδριο του ΚΚΕ. Το 4ο Συνέδριο της ΚΝΕ -και το επόμενο Έκτακτο. Η 6η Ολομέλεια -ποια απ’ όλες, θα μου πεις. Η εποχή του φραξιονισμού χωρίς αρχές -εντάξει να φραξιονίζεις, αλλά πού είναι οι αρχές σου; Η έφοδος στα γραφεία της Τασκένδης, το αυτί του Πάνου Δημητρίου... Και τόσες άλλες δραματικές στιγμές, που θα τα έδινες όλα για να τις ζήσεις και ας ξέρεις πως δεν πρέπει να τις ξαναζήσουμε ποτέ πια. Μοναδικές ιστορίες, για να τρως όλο το φαγητό σου, τις κρύες νύχτες του χειμώνα, μπροστά από το τζάκι και την κρύπτη της ιστορίας που δεν τελείωσε.

Σαν το δικό μας -το ταξικό, κομμουνιστικό- πατατάκι, δεν έχει...

2. Κι αν θες απόδειξη για όλα αυτά, μπορείς να βάλεις να δεις πρωταπριλιάτικα Κουτσούμπα στη Ναταλία Γερμανού. Και δεν εννοώ αυτήν...

Πιο καλτ πατατάκι δε γίνεται...

Κάποτε γκρίνιαζαν πως το ΚΚΕ δεν είναι καθόλου επικοινωνιακό. Τώρα γκρινιάζουν πως έχει παραγίνει. Ακολουθούν αντανακλαστικά το ραβδί που λυγίζει από την ανάποδη. Αλλά και ο ΓΓ, με το επιτελείο του, άλλο που δε θέλουν από τέτοια -όχι σαν την Αλέκα, που γινόταν σταρ, επειδή απέφευγε τη δημοσιότητα. Αλλά... αυτοί είναι/είμαστε...

Οκ, η Γερμανού δεν είναι η χειρότερη σε αυτό το είδος, άσε που για ένα φεγγάρι έγινε σύμβολο αγώνα για τη μίζερη αντιπολίτευση των συριζοτρόλ. Αλλά δεν είναι καν άξια του ονόματος του Φρέντυ Γερμανού, που ήταν κλασικός δεξιός αλλά μύριζε μεταπολίτευση και Ελευθεροτυπία. Τουλάχιστον ο Κουτσούμπας μπορεί να πει στην εκπομπή για το κύκνειο άσμα του, το ημιτελές «Αντικείμενο» για τον Ζαχαριάδη, και πόσο αντικομμουνιστικό γινόταν, όταν δεν ήταν απλά καλτ -με την πάλη του ήρωα με την ινστρούκτορα της ΚΟΥΤΒ, προτού συνεχίσουν να κυλιούνται, σε άλλο είδος (ερωτικής) πάλης...

Αν είναι να γίνει, αντικείμενο τηλεθέασης ο ίδιος, ας βγει τουλάχιστον και ένα συμπέρασμα για το κοινό, όχι μόνο ατάκες για το Λούμπεν...

3. Πέστε με τρελό, πέστε με τρελό
Εγώ δε συμπαθώ τη Ναταλία...
Άσε που βάζει 100 φίλτρα πάνω της και γυαλίζει στο γυαλί.

Ζωντανή σύνδεση με το Γενί-Τζαμί

ΣΟΚ! ΚΛΟΝΙΣΜΟΣ (της κυβέρνησης και της ΓΕΡΟΒΑΣΙΛΗ).
Βόμβα μεγατόνων ήρθε να ταράξει τη βραδινή αποχαύνωση των φιλήσυχων, νομοταγών τηλεθεατών, καθώς το ΣτΕ έκρινε αντισυνταγματικό το νόμο Παππά και την τηλεοπτική επανάσταση της ΔΦΑ.
ΚΟΛΑΦΟΣ! ΣΠΑΣΤΙΚΑ ΝΕΑ (BREAKING NEWS)! Δείτε τη συγκλονιστική δήλωση της συγκλονισμένης Γεροβασίλη, πριν την ξαναπαίξουν στην ΕΡΤ.

Το κυβερνών κόμμα (α+ο=ω) παρά την πλούσια κινηματική, αντιλεγκαλιστική του παράδοση, θα σεβαστεί την απόφαση, αλλά δεν υποστέλλει τη σημαία της επανάστασης. Νόμος είναι το δίκιο του νόμιμου καναλάρχη. Όλη η τέταρτη εξουσία στα σοβιέτ των Σαββίδη, Αλαφούζου, Μαρινάκη και Κυριακού (όπως λέει κι ο Σεχτάρ).

Στα άρματα, στα άρματα, εμπρός στον αγώνα, συμπληρώνει ο Πολάκης, που δεν έχει τυχαία τον Άρη στο γραφείο του. "Έχουμε πόλεμο" (μωρό μου) "και η αριστερά ξέρει να μάχεται" (το απέδειξε αυτό και στο δημοψήφισμα, που είναι η κορυφαία στιγμή των σύγχρονων αγώνων, όπως είπε ο Τσίπρας).
Γιατί να τα τρως στα ψυχοφάρμακα και τους τρελογιατρούς, άμα μπορείς να ξεδίνεις στην πολιτική, ως υπουργός;

Τι κρατάμε από τη χτεσινοβραδινή εξέλιξη με την απόφαση του ΣτΕ;
Οι Συριζαίοι που επικαλούνταν μέχρι πρότινος την ανεξάρτητη δικαιοσύνη έδωσαν τώρα τη σκυτάλη στους νεοφιλελέδες που από χτες πανηγυρίζουν επικαλούμενοι το ίδιο ακριβώς. Εμείς δε θα πάρουμε ποτέ τη σκυτάλη, γιατί ξέρουμε πως η δικαιοσύνη τους είναι πρωτίστως ταξική.

Τα ιδιωτικά κανάλια (νομίζω ΑΛΦΑ και ΣΚΑΪ) έβγαλαν έκτακτα δελτία με την απόφαση, ενώ η ΕΡΤ για τους σεισμούς στην Ιταλία. Πάλι καλά που δεν έβγαλαν δελτίο για τη νίκη του ΠΑΟ στη Βαμβέργη -όπως τη λέει ο Ιωάννου- με αποκλειστικές δηλώσεις του Νίκου Παππά (του μπασκετμπολίστα) στο Γιάννη Νάτου.



Με ελαφρά χρονοκαθυστέρηση -μέχρι να ετοιμαστεί το Μαξίμου- έπιασαν το θέμα της δικαστικής απόφασης κι έπαιξαν τρεις φορές -για τιμωρία ή για να την εμπεδώσουμε- τη δήλωση της Γεροβασίλη. Που είχε ένα εμφανές τρέμουλο στη φωνή της και με μπασκετικούς όρους ήταν σαν το Γιαννάκη που γκρίνιαζε για άλλου είδους αποφάσεις στους διαιτητές και η αντίπαλη κερκίδα του φώναζε ρυθμικά "κλάψε-κλάψε".

Παραμένοντας στην ίδια κατηγορία, η διαγγελματική δήλωση της συντρόφισσας Όλγας για την οριακή απόφαση, θύμιζε πολύ δήλωση ποδοσφαιριστή μετά τον αγώνα, που ένιωθε αδικημένος γιατί του ακύρωσαν το γκολ (νόμο) και διαμαρτυρόταν για το οριακό οφσάιντ. Θα το δούμε το βράδυ στην τηλεόραση -όποια κανάλια κι αν έχει.

Το ΣτΕ έχει κρίνει τα μνημόνια συνταγματικά. Κι ο Σύριζα -μην το ξεχνάμε- είναι κάθε λέξη του (αστικού βεβαίως-βεβαίως) συντάγματος. Κι είναι τραγική ειρωνεία να βλέπεις ένα κόμμα που μας φόρεσε το τρίτο και μακρύτερο μνημόνιο να καταγγέλλει το ΣτΕ που το έκρινε συνταγματικό (αυτό και τα αδερφάκια του) για να μειώσει την αξιοπιστία του και την αξία της απόφασής του.

Από την άλλη όμως, 11 από τα 25 μέλη του ΣτΕ ήταν με το μέρος της αριστερής κυβέρνησης. Η επανάσταση αρχίζει να εισχωρεί στα ανώτατα δικαστικά σώματα και να αποκτά παλλαϊκές διαστάσεις πανελλαδικής εμβέλειας.
Δε θα είχε όμως περισσότερη πλάκα να συνεδρίαζαν μέχρι να ομολογήσ.. εεε ομοφωνήσουν (όπως οι ένορκοι στα δικαστήρια των ΗΠΑ του κουλ σύμμαχου Ομπάμα);

Στην πραγματικότητα βέβαια κι οι δυο πλευρές γράφουν το Σύνταγμα εκεί που δεν πιάνει μελάνι, κι η απόφαση ήταν ζήτημα συσχετισμών. Γι' αυτό και λογίζεται ως πολιτική ήττα για την κυβέρνηση, που δεν κέρδισε καν μια απόφαση με αστερίσκους. Αλλά ετοιμάζεται να κάνει την ίδια διαδικασία από την αρχή, μόλις συγκροτηθεί ΕΣΡ.

Κατά τα άλλα, ο Σύριζα "ενοχλεί" το σύστημα, όσο το ενοχλούσε και η ΝΔ του Καραμανλή, με το βασικό μέτοχο (ή ούτε καν τόσο). Αλλά θα αξιοποιήσει αυτή την εξέλιξη όσο (δεν) πάει, για να φανεί πως τον χτυπούν τα μεγάλα συμφέροντα που θίγει η πολιτική της ΔΦΑ. Κι αυτό είναι το βασικότερο αντεπιχείρημα σε όσους (προ)βλέπουν το γόητρο του Σύριζα και την εκλογική του απήχηση να καταβαραθρώνονται. Απεναντίας έχει μια χρυσή ευκαιρία να ενεργοποιήσει τα πληγωμένα αριστερά αντανακλαστικά κάποιων ψηφοφόρων του και να τους συσπειρώσει (δηλ εγκλωβίσει) στη βάση ενός πλαστού διλήμματος.

Η αντίστροφη ανάγνωση λέει πως εφόσον διάλεξαν αυτό ως βασικό άξονα "διαφοροποίησής τους από το παλιό" (τι άλλο να διάλεγαν άλλωστε, αφού μας τελείωσε το αντιμνημόνιο) κι έφαγαν νομικά τα μούτρα τους, με αστικούς όρους, είναι μια μεγάλη επικοινωνιακή κι ουσιαστική ήττα, που καλούνται να διαχειριστούν και να πληρώσουν το τίμημά της στην κάλπη.

Υπό άλλες συνθήκες, θα μπορούσαν να χρεώσουν την ήττα προσωπικά στον Παππά για τους χειρισμούς του και να συνεχίσουν το καράβι χωρίς αυτόν. Μόνο που ο Παππάς είναι ο πραγματικός καπετάνιος του (ή έστω ταυτισμένος με αυτόν) και δεν υπάρχει περίπτωση να φύγει χωρίς αυτόν ή να δει το μπόι του να ψαλιδίζεται από μερικούς αναλώσιμους μούτσους.

Και τα 15 χιλιάδες παιδιά που θα μείνουν χωρίς τροφή και γαλατάκι; (Πάνω απ' όλα αυτή η κυβέρνηση είναι ψυχοπονιάρα, ακόμα κι όταν -αναγκάζεται και- ψηφίζει μνημόνια). Τα νοσοκομεία που θα γέμιζαν με προσωπικό και θα άδειαζαν από ράντζα; Πόσο ακόμα σανό, κυρ-Μέντιο;
Πάλι καλά που δε βγήκε κρατώντας εικόνες με πεινασμένα παιδάκια (από την Αφρική) και λυπημένα κουταβάκια, για να κερδίσει τη συμπάθεια του κοινού.

Ο Ομπάμα έρχεται (γιατί μας καταδέχεται -μη σου πω παρακαλούσε να έρθει), τα εργασιακά έρχονται κι αυτά το επόμενο διάστημα (γιατί το ΣτΕ δε θα κάμψει το φρόνημα του Πολάκη και την ορμή της επανάστασης), ξεκινάει κι η δίκη των φασιστοειδών της Χρυσής Αυγής για το Πέραμα. Αλλά το "βασικό" είναι πως η κυβέρνηση θα φέρει από βδομάδα μεταβατική ρύθμιση για προσωρινές άδειες στη Βουλή, όπου θα σκιαμαχήσουν ξανά με τη ΝΔ για το αγαπημένο τους θέμα (μαζί με τη διαπλοκή). Κι οι έμμισθοι οπαδοί τους στα social media θα αναλάβουν να φτιάξουν ξανά γηπεδικό κλίμα: μπράβο μεγάλε! Την έσκισες τη γάτα (Ιμαλαΐων)! κτλ

Καμία αξιοπιστία και πάταξη της ασυδοσίας δε νοείται ωστόσο χωρίς να δοθεί κάποια άδεια στο διαδικτυακό εγχείρημα-κίνημα της καρδιάς μας: το web-tv του ΠαΣοΚ και της Δημοκρατικής Συμπαράταξης. Να δώσουν μια εκπομπή και στο Λεβέντη, για να θυμηθεί τις παλιές του δόξες.

Ο Μαρινάκης εν τω μεταξύ ονόμασε Channel One το υπό συγκρότηση (που είναι υπό αίρεση) νέο κανάλι του, ώστε να μην υπάρξει ούτε ένας που να μη σκεφτεί συνειρμικά το γνωστό ναυάγιο και να συμπληρώσει νοερά τον τίτλο: Noor One Channel.

Και τώρα συνδεόμαστε με τη φοράδα στο Γενί-τζαμί, για να μας ενημερώσει για τις νεότερες, συγκλονιστικές εξελίξεις...

Εγώ δεν πάω Μέγαρο

Γιατί συγκεντρώνονται και συζητάνε οι πολιτικοί πατέρα;

Μα εσύ βιάζεσαι να φτάσεις στην ουσία. Κάτσε πρώτα να μας γανώσουν το μυαλό με συγκλονιστικές λεπτομέρειες και ποδοσφαιρικού τύπου κάλυψη, σαν pregame show: ποιος έφτασε πρώτος, ποιος έκλεισε το μάτι στην κάμερα, από πού προσήλθαν οι αποστολές των ομάδων, ποιος κέρδισε τις εντυπώσεις, ποιος τις έχασε (για να τις βρει ο άλλος), και επίσης, σε απευθείας μετάδοση, τι δήλωσε η ανακουφισμένη φοράδα κατά την έξοδό της από τις τουαλέτες του Γενί-τζαμιού. Και μετά από τόσο ενημερωτικό καταιγισμό, ας μετρήσουμε ποιος συνεχίζει να ενδιαφέρεται για την ουσία και ποιος έχει καθαρό μυαλό να ψάξει και να καταλάβει τι κρύβεται πίσω απ’ όλα αυτά.

Είχαμε και ποδοσφαιρικό τραυματισμό, με ένα ταμπλετάκι να πέφτει στα δάχτυλα του ποδιού του Τέρενς Κουίκ και να τον τραυματίζει ελαφρά και τον αστείρευτο χιουμορίστα Σταύρο να ρωτάει αν το γκατζετάκι ήταν σοβιετικό. Κρίμα μόνο που δεν είχαμε επεισόδια κι αναβολή, αν και η οργανωτική επιτροπή φρόντισε να υπάρχουν τεχνητές μικροεντάσεις για το φιλοθεάμον κοινό, που μεγεθύνονται, ανάγονται σε πολιτική ουσία κι αναλύονται με τις ώρες, σαν τις επίμαχες φάσεις ενός σικέ αγώνα, για να καταλάβουν όλοι οι θεατές πόσο αγεφύρωτες διαφορές χωρίζουν τα αντίπαλα στρατόπεδα, που καταφέρνουν παρόλα αυτά να τις παραμερίσουν για το καλό του τόπου και να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι.

Δεν υπάρχουν πιο λατρεμένα κλισέ απ’ αυτές τις αναλύσεις για την πολυπόθητη ενότητα, την εθνική ομοψυχία και συνεννόηση, τον ιστορικό συμβιβασμό, την πολιτική σταθερότητα και ό,τι κατεβάσει ο νους, που επιζητά ο τόπος, τα τοπικά πρωταθλήματα και η χειμαζόμενη αγορά, που γλείφει τις πληγές της, βλέποντας τα μνημονιακά προαπαιτούμενα να περνάνε με τη μεγαλύτερη καταγραμμένη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, τουλάχιστον στη νεότερη μνημονιακή ιστορία του τόπου. Όλοι πλην Λακεδαιμονίων (και παραδοσιακά των Νεοναζί, κάτι που βολεύει και στο σερβίρισμα της θεωρία των δύο αντικοινοβουλευτικών άκρων).

Δεν είναι όμως όλα ρόδινα για την πλειοψηφία του μαύρου μετώπου, και προπαντός για το βασικό της εταίρο, τον κυβερνητικό λόχο, που βλέπει να πλησιάζει επικίνδυνα το όριο των 150 εδρών κι οι επικεφαλής του φοβούνται πως δε θα καταφέρουν να βγουν όλοι απέναντι, μετά από τα εμπόδια που έχουν μπροστά τους –όπου περιλαμβάνεται και ένα πακέτο για τη διάλυση του ασφαλιστικού και των συντάξεων. Κι είναι τρομερά κωμικό να ακούς μετά τα στημένα ρεπορτάζ για τον Τσίπρα, που προτείνει ως «εθνική γραμμή» (πάνε οι κόκκινες) να μη μειωθούν οι κύριες συντάξεις (και να τσακίσουν παράλληλα τις επικουρικές και διάφορα επιδόματα), αλλά αρνούνται να το δεχτούν οι υπόλοιποι.

Η ουσία της χτεσινής συνάντησης λοιπόν φαίνεται να είχε δύο σκέλη.

Είτε να ζητήσει η κυβέρνηση τη στήριξη της αντιπολίτευσης στις κρίσιμες ψηφοφορίες του επόμενου διαστήματος, διαπραγματευόμενη από θέση ισχύος, όσο βλέπει τους βασικούς της αντιπάλους να σέρνονται και να μην μπορούν να αξιοποιήσουν στο παραμικρό τη δική της φθορά. Είτε να προωθήσει το πολιτικό φλερτ με το Βασίλη Λεβέντη και τη φημολογούμενη είσοδό του στο κυβερνητικό σχήμα. Όσο περισσότεροι γραφικοί στηρίζουν την κυβέρνηση, για να μη χάσουν τις έδρες τους στις επόμενες εκλογές, τόσο το καλύτερο για την πολιτική σταθερότητα του τόπου, τον τουρισμό και τα έργα του Μετρό στη Θεσσαλονίκη. Όσο για τον υποψήφιο κυβερνητικό εταίρο, μόνο με πανό «ζήτω η οικουμενική κυβέρνηση» που δε βγήκε στις δηλώσεις του, μετά το τέλος της συνάντησης.

Ενδιαφέρον επίσης έχει να παρακολουθήσουμε τις εξελίξεις στον εκλογικό νόμο που λένε πως θα πάει προς το αναλογικότερο (λες και υπάρχει λιγότερο ή περισσότερο αναλογικός νόμος, κατά το «ολίγο έγκυος»), και τη συνταγματική αναθεώρηση, που παραμένει ανοιχτό μέτωπο για τον αστικό πολιτικό κόσμο από την περασμένη δεκαετία, αλλά τώρα νιώθει πως … έχουν ωριμάσει οι συνθήκες για να την προχωρήσει.

Και το ΚΚΕ κύριε; Αφού προσπεράσουμε γρήγορα την προβλέψιμη εξίσωση των άκρως, ας περάσουμε στην ουσία: πρέπει ή όχι να συμμετέχει ένα ΚΚ σε τέτοια μαγειρέματα κορυφής; Δίνει άλλοθι κι έμμεση νομιμοποίηση στους σκοπούς που υπηρετούν με τη συμμετοχή του, ή μήπως τους διευκολύνει με την απουσία του; Η απάντηση δεν μπορεί να είναι γενική κι από θέση αρχής, αλλά συγκεκριμένη, με βάση τα δεδομένα στην εκάστοτε συγκυρία.

Οι δύο φορές που συγκλήθηκε αυτό το συμβούλιο από την «αριστερή κυβέρνηση» ήταν α. αμέσως μετά το δημοψήφισμα, για τη μεταμόρφωση της αρνητικής λαϊκής ετυμηγορίας σε γη και ύδωρ στους δανειστές-εταίρους και β. τώρα, για την ομαλή εφαρμογή της συμφωνίας.

Η επιλογή της αποχής αρνείται να καλύψει με το δικό μας κύρος τα παρασκηνιακά παζάρια των αστικών πολιτικών δυνάμεων, ενώ η συμμετοχή αποσκοπεί κυρίως στην ενημέρωση και την αποκάλυψη όσων ειπώθηκαν. Και από αυτήν την άποψη, υπάρχει μια εκκρεμότητα από τον Ιούλη, όσο πυκνές κι αν είναι οι εξελίξεις που μεσολάβησαν, αλλάζοντας εξ ολοκλήρου το πολιτικό τοπίο. Να βγουν στη δημοσιότητα τα πρακτικά εκείνης της σύσκεψης και όσα υποστήριξε η κάθε πλευρά. Και το Κόμμα, κατά τη γνώμη μου, έχει κάθε λόγο να επιδιώξει αυτό το τελευταίο.

Υγ: κι ένα άσχετο κείμενο-έκπληξη από το σημερινό Ρίζο.

Ο καλυτεροχειρότερος

Άρτος και θεάματα για την αστική δημοκρατία σημαίνει εκλογές κι αστικό πατατάκι. Κι επειδή ο άρτος δεν μας περισσεύει ακριβώς (για την ακρίβεια ακριβαίνει και διαρκώς μειώνεται), αυξάνονται αντίστοιχα τα κακής ποιότητας εκλογικά θεάματα. Είναι ήδη οι τέταρτες κάλπες, αν δε χάνω κάτι στο μέτρημα, που στήνονται μες στο 15’ και παραλίγο να είχαμε κι άλλη μία,  με την κυβερνητική πλειοψηφία να ψαλιδίζεται επικίνδυνα.

Το παρελθόν τέτοιων εσωκομματικών εκλογών έχει προσφέρει αρκετές σημαντικές ή λιγότερο σοβαρές στιγμές, κυρίως πράσινης απόχρωσης. Από την οριακή εκλογή του Σημίτη το 96’, μετά την ιστορική σύσκεψη των Δολιανών, έναντι του Τσοχατζόυπουλου, που εκπροσωπούσε θεωρητικά το «παλιό, καλό ΠαΣοΚ», πριν καταλήξει στη φυλακή. Στο αμερικάνικο σόου του ΓΑΠ, χωρίς αντίπαλο, με τα δίευρα, που ήταν ζήτημα τελικά αν το έδινες για να ψηφίσεις, ή το έπαιρνες για να έχεις κάποιο κίνητρο. Και την εκλογή της Φώφης, που έγινε μεταξύ συγγενών και φίλων.

Με ενδιάμεσο σταθμό, το ντέρμπι ΓΑΠ-Μπένι, που έδωσε και τα πιο ωραία στιγμιότυπα. Με το Βενιζέλο να μην περιμένει καν να κρυώσει το πτώμα της εκλογικής ήττας, για να θέσει ταπεινά την ίδια κιόλας βραδιά τον εαυτό του στην υπηρεσία της παράταξης, να του ρίχνουν καφέδες μερικές μέρες αργότερα, και να χάνει πανηγυρικά, παρά (ή μάλλον ακριβώς γι’ αυτό) την καθολική στήριξη του Μέγκα κι άλλων αστικών ΜΜΕ. Αυτή ήταν η πρώτη φορά (από μια σειρά αντίστοιχες περιπτώσεις τα επόμενα χρόνια) που επιβεβαίωσε το συμπέρασμα πως η προκλητική στήριξη από τα παπαγαλάκια του συστήματος μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ στον ευνοούμενο και να αποδειχτεί ευλογία για τον αντίπαλο, που θα βρεθεί στο στόχαστρό τους.

Από τότε μας έχει μείνει, με το Λαϊκό Στρώμα, και η τάση να τρολάρουμε μετά από ένα άσχημο αποτέλεσμα, για να το διασκεδάσουμε. Φαντάσου πχ το 12’, μετά από το 4,5%, να έβγαινε ο (ποιος; ποιος; έλα ντε… ας πούμε ο…) Πετρόπουλος και να έλεγε ότι θέτει τον εαυτό του στην υπηρεσία του κόμματος. Η διαφορά είναι πως αυτός πιθανότατα θα έτρωγε βροχή καφέδες την ίδια κιόλας στιγμή, ενώ το ευρύ κοινό θα αναρωτιόταν ποιος ακριβώς είναι.

Τίποτα από όλα αυτά όμως δεν μπορεί να συγκριθεί με το σημερινό φιάσκο της ΝΔ και την αναβολή των εκλογών της, λόγω τεχνικού προβλήματος. Κλασική περίπτωση βλάβης, που μεταξύ άλλων δείχνει και το θρίαμβο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Πρέπει όμως να διαπιστωθεί με τίνος πρωτοβουλία διεκόπη η διαδικασία, για να του επιβληθεί η προβλεπόμενη ποινή από το καταστατικό (αφαίρεση ψήφων ή βαθμών, προεκλογική συγκέντρωση κεκλεισμένων των θυρών, κτλ) και πότε μπορεί να επαναληφθεί. Όπως δηλ και με το χτεσινό ντέρμπι των αιωνίων, με τα επεισόδια που δεν άφησαν τις ομάδες να φτάσουν καν στο ζέσταμα. Ενώ κι οι προηγούμενες εσωκομματικές εκλογές της ΝΔ είχαν συμπέσει με ντέρμπι ΠΑΟ-Ολυμπιακού. Έτσι που καθίσταται φανερό πως για όλα φταίει το παρακράτος του Βαγγέλα, όποιον από τους δύο κι αν εννοεί κανείς με αυτό –αν και εδώ εμπλέκεται κι ο Παπαμιμίκος.

Συνδετικός κρίκος και στις δύο περιπτώσεις ο Αλαφούζος του Σκάι, του καναλιού που έκανε δική του, εσωτερική υπόθεση τις εκλογές της ΝΔ, κι αν τυχόν είχαν οι δεξιοί κάτι σαν προσυνεδριακό διάλογο, θα έβαζε τους παρουσιαστές και τους δημοσιογράφους του να απαγγέλλουν νυχθημερόν τις κυριότερες τοποθετήσεις. Και το οποίο έκανε χτες μια ιδεολογική υπέρβαση, θεωρώντας υπεύθυνη την υπερβολική αντίδραση των ΜΑΤ και την αστυνομία εν γένει για τη μη διεξαγωγή του αγώνα και την έκταση που πήραν τα επεισόδια. Μια παράμετρος που διέφευγε κατ’ εξακολούθηση από τους ιθύνοντες του καναλιού σε δεκάδες απεργίες και διαδηλώσεις των τελευταίων ετών.

Όσο για τον Αλαφούζο, σκέφτεται σοβαρά την παραίτησή του από τη διοικητική ηγεσία της ομάδας και αν είχε χιούμορ, θα μπορούσε να διενεργήσει εκλογές με ψηφοφορία απ’ τη βάση για την ανάδειξη του διαδόχου, για να μην ξεμείνουμε από αστικό πατατάκι.

Η Νεοδημοκρατική προεκλογική περίοδος είχε δαπίτικη αισθητική, μπόλικη κακογουστιά, που ούτε καν καλτιά δεν τη λες, αρκετή Αμερικανιά (αλλιώς, τι σύγχρονοι δεξιοί θα ‘μασταν;), στιγμές σαν το σποτάκι του Τζιτζικώστα με αθλητική φόρμα –ενώ είναι αμφίβολο αν μπορούσε να βγάλει εκατό μέτρα χωρίς να μπαφιάσει. Ίντριγκα και αλλαξοκωλιές (η Ντόρα πχ δε στηρίζει τον αδελφό της, ενώ ο Βορίδης άφησε τον Άδωνη για να γίνει υποστράτηγος του Τζίτζι), μαχαιριές, μπηχτές κι αλληλοκατηγορίες μεταξύ των συνυποψηφίων. Κι άλλα τέτοια, ηθικά και δεξιά, που πρέπει να τα παρακολουθήσει κανείς συστηματικά, για να διαλέξει τα καλύτερα και να τα αναδείξει, αλλά ομολογώ ότι δε συμπεριλαμβανόταν στα άμεσα ενδιαφέροντά μου.

Αυτό που έχει συνήθως ενδιαφέρον, σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι οι αντιδιαλεκτικές προβλέψεις, όχι ως προς τον τελικό νικητή, αλλά στο ερώτημα: ποιος θα ήταν καλύτερο – προτιμότερο να βγει α. από αστικο-πατατακικής απόψεως β. από τη δική μας σκοπιά –στο βαθμό δηλ που μας αφορά. Με άλλα λόγια, ποιος θα μπορούσε να ξανακάνει τη ΝΔ πρώτη, να διασφαλίσει τη σταθερότητα του αστικού διπολισμού και απ’ την άλλη ποιος θα μπορούσε να την πάει στα τάρταρα και στα πρόθυρα της διάλυσης;

Η αλήθεια είναι πως στο πρώτο ερώτημα δεν είναι καθόλου εύκολη η απάντηση, γιατί έτσι που το πάει η ΝΔ, θα χάνει είκοσι χρόνια σερί από τον Τσίπρα, ό,τι κι αν κάνει η κυβέρνησή του. Το δεύτερο ερώτημα είναι εξίσου δύσκολο να απαντηθεί, γιατί δεν ξέρει τι να πρωτοδιαλέξει κανείς.

Ο Βαγγέλης είναι καλός για τσίπουρα και χαβαλέ, αλλά ως εκεί. Ο… γουρλής Κούλης εκφράζει τον κλασικό φιλελέ, αλλά κουβαλά τη ρετσινιά από το σκάνδαλο της Ζίμενς και τη δημοφιλία των Μητσοτάκηδων. Ο Άδωνης είναι ο περήφανος ακρο-δεξιός που συσπειρώνει το ακροατήριο και τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής. Κι ο Τζίτζι ο απολοτίκ Δαπίτης, που εκφράζει το φρέσκο και την πολιτική σκέψη ενός κατεψυγμένου αρακά.

Αντί επιλόγου, η κε του μπλοκ σκεφτόταν να παραθέσει κάποια αποσπάσματα από ένα βιβλίο του Κοττάκη για το τοτέμ της δεξιάς παράταξης, τον Καραμανλή «off the record». Αλλά έχουμε καιρό μπροστά μας γι’ αυτό…

Μου ταιριάζεις, σου ταιριάζω

-Δηλ πού διαφέρει ένας Λαφαζάνης από το Κουκουέ;

Με ρώτησε ο σύναδελφος, προσπαθώντας άθελά του να με αφήσει στον τόπο. Για να προχωρήσει, με τη βοήθεια ενός άγριου βλέμματος, σε διορθωτική, συμπληρωματική δήλωση: αφού η πρότασή του υπερκαλύπτεται από το Κουκουέ.

Υπερκαλύπτεται... όπως λέμε πχ πως το σύμπαν υπερκαλύπτει την Ελλάδα, η πραγματικότητα τους πολιτικούς μας μικρόκοσμους, ή ο ωκεανός τα ερείπια της χαμένης Ατλαντίδας, που είναι ζήτημα αν υπήρξε ποτέ (κάτι σαν το σοσιαλισμό, για τους αριστερούς αντισοβιετικής κοπής –που είναι αντίφαση εν τοις όροις) και της Παγγαίας, που είναι κάτι σαν την παναριστερά που διασπάστηκε.

Αλλά το προηγούμενο δεν έμεινε ατιμώρητο κι απαντήθηκε με το ίδιο νόμισμα. Εξάλλου η αλλαγή νομίσματος (αντί της αλλαγής συστήματος) δεν είναι παρά η άλλη όψη του νομίσματος της αστικής κυριαρχίας.

-Και γιατί δε ρωτάς ποια είναι η διαφορά της ΝΔ με το Ποτάμι;

-Ε αυτοί κυβερνούσαν τόσα χρόνια ρε συ, οι άλλοι έχουν νέα πρόσωπα.

Και σε πολύ καλή, γυαλιστερή, τηλεοπτική συσκεαυσία. Στις μέρες μας άλλωστε, το περιτύλιγμα μετράει.

Αλλά ας επεκτείνουμε το αρχικό ερώτημα.

Ποια είναι η διαφορά μεταξύ Πράσινων και Βένετων; Γιατί δε φτιάχνουν έναν ενιαίο φορέα που θα στεγάσει πολιτικά το «ναι» στο δημοψήφισμα και το μέτωπο «μένουμε Ευρώπη»;

Ποιες είναι οι συγκλονιστικές κι αγεφύρωτες διαφορές του αριστερού και του δεξιού μνημονίου; Ή μεταξύ του διαβόητου μέιλ Χαρδούβελη και της ελληνικής πρότασης με τις 47+8 σελίδες (με τις οποίες, για να μην ξεχνιόμαστε, συμφωνούσαν και οι βουλευτές της Λαϊκής Ενότητας); Γιατί δε φτιάχνουν όλοι μαζί ένα μεγάλο κυβερνητικό συνασπισμό; Γιατί δε συνεργάζονται;

Από το Ποντίκι

Πώς κρατιέται και δε ξεσπά σε γέλια η Φώφη, όταν μιλάει για τη δημιουργία ενός πόλου μεταξύ της Νδ και του Σύριζα; Πού ακριβώς υπάρχει αυτός ο χώρος, στον παρόντα χωροχρόνο, για να τον καταλάβει; Και ποιες είναι οι διαφορές του πολυάριθμου κινήματός της από το Πασόκ της νέας εποχής; Δε νιώθει λίγο σαν την Τζένη Καρέζη στο «δεσποινίς Διευθυντής», όταν βλέπει την κοινοβουλευτική ομάδα του Σύριζα; (Μπα; Σκοντάψαμε σε γνωστές φυσιογνωμίες...).

Γιατί δεν τα βρίσκουν επιτέλους; Γιατί δε συνεργάζονται;

Ποια είναι η ουσιαστική διαφορά του Λεβέντη από άλλους αρχηγούς αστικών κομμάτων; Καμία απολύτως. Απλά οι υπόλοιποι είναι τελευταία ακόμα πιο γραφικοί από την Ένωση Κεντρώων. Τι έχουν να χωρίσουν λοιπόν; Γιατί δε συνεργάζονται; Γιατί δεν ενώνονται;

Ποια είναι η σχέση της πρώτης φοράς με τις συνέχειές της (τα αποκαλούμενα σίκουελ); Άραγε τι σηματοδοτεί η δημόσια διαφοροποίηση του Λαϊκού Στρώματος από την τοποθέτηση του ΓΓ ότι τα σίκουελ είναι συνήθως χειρότερα από τις πρώτες φορές; Τι είδους κινηματογράφο βλέπει ο ποιοτικός Λαφαζάνης στον ελεύθερο χρόνο του; Και ποια η σχέση του με το (λαϊκό) κίνημα του σοσιαλιστικού σουρεαλισμού;

Σε τι διαφέρουν Σύριζα και ΛαΕ; Πόσο έγκαιρα φρόνισε να διαφοροποιηθεί ο ΠιΛαφ; Όμως, Παναγιώτη, μην μπερδεύεσαι. Όπως έλεγε και μια αφίσα σας, ο Σύριζα είσαι Εσύ! Γιατί λοιπόν δε συνεργάζονται; Γιατί δε ενώνονται;

Ποιες είναι οι αγεφύρωτες διαφορές του Αλαβάνου που συνεργάστηκε με την Ανταρσυα το Γενάρη, με τον Αλαβάνο που τα βρήκε τώρα σε λίγα λεπτά με το Λαφαζάνη; Έχει διπολική διαταραχή; Γιατί δε συνεργάζεται μεταξύ του; Γιατί δεν τα βρίσκει επιτέλους;

Σε τι διαφέρουν όλα αυτά από την πρόταση του παλιού Σύριζα για το αντιμνημονιακό μέτωπο;

Και σε τι διαφέρει το Σαν Σίρο από το Τζουζέπε Μεάτσα; (Στο ένα παίζει η Ίντερ και στο άλλο η Μίλαν, όπως είχε πει κάποτε ένας πρόεδρος της ΑΕΚ). Ρητορικά τα ερωτήματα.

Αν και το ευρύ, ενωτικό πνεύμα μπορεί να ξεπεράσει τις δυσκολίες και να ευοδωθεί τελικά η συνεργασία τους, όλων ή έστω των περισσότερων (ακόμα και οι τροτσκιστές του Σεκ, που είχε αναχθεί το τελευταίο διάστημα σε φάρο φωτεινότητας συγκριτικά με άλλους, δεν προβάλλουν και πολύ ισχυρή άρνηση στις ενωτικές προτάσεις). Κι αν κάποιος χρειάζεται ιδεολογικό άλλοθι, μπορεί να ξεθάψει το επιχείρημα του Λένιν για τη συνεργασία και με τον πιο αμφίβολο, τον πιο αμφιταλαντευόμενο σύμμαχο. Προφανώς όμως ο Βλαδίμηρος δεν είχε υπόψη του πως αυτός ο σύμμαχος θα τραβάει αυτός προς τις θέσεις του τους εταίρους του, αντί να συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα, που δεν αρκούν να χαλάσουν μια ωραία ιστορία αγάπης.

Υπάρχει και μια γελοιογραφία, που αποδίδει τα πράγματα με το όνομά τους (αλλά δεν μπόρεσα να τη βρω για να την κοτσάρω) και απεικονίζει δύο εύσωμους λουόμενους πολιτικούς (μάλλον έναν δεξιό κι έναν σοσιαλδημοκράτη, με τον ένα να λέει στον άλλο πως οι τεράστιες πολιτικές τους διαφορές δεν μπορούν να φανούν τώρα, που φοράνε μαγιό.

Εύρηκα, εύρηκα! Δηλ ο Πόε Χανιά. Τα συχαρίκια για τα εύρετρα του ανήκουν

Αν φορούσαν κοστούμι όμως; Μπορεί να υπήρχε κόκκινη γραβάτα, σαν του κυρ-Φώτη. Ή και καθόλου γραβάτα (αλά «πρώτη φορά αριστερά»), που βγήκε για να τυλιχτεί σα θηλιά γύρω από το λαιμό μας.

Και γιατί δε συμμετέχει το Κουκουέ σε αυτή την ιστορία των διερευνητικών; Να συναντηθεί να δουν τι θέλει ο καθένας;

Θέλετε μήπως σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας; Σύγκρουση με τα μονοπώλια και με τη μεγάλη ευρωπαϊκή ιδέα; Συγκρότηση λαϊκής συμμαχίας για την αλλαγή συστήματος (και όχι απλά του νομίσματος);

Όχι, ε; Ε, δε χάσαμε τίποτα να ρωτήσουμε, τουλάχιστον...

Και το δούλεμα συνεχίζεται...

Ποιος πέφτει;

Κάποτε τα δημοσιογραφικά κλισέ έκαναν λόγο για άτυπες προεκλογικές περιόδους διαρκείας, που παρέλυαν το κράτος, την οικονομία, τα άνω και κάτω άκρα, αλλά ευνοούσαν τα πολιτικά άκρα και την πόλωση. Η φετινή πραγματικότητα όμως τα ξεπερνά και τα καθιστά παρωχημένα, καθώς βρισκόμαστε σε εκλογές διαρκείας, κάτι σαν το συνέδριο (διαρκείας) του Σύριζα, που δεν έγινε. Κι εδώ είναι το γαμώτο της υπόθεσης, από αστικής άποψης και με γνώμονα πάντα το αστικό πατατάκι. Σκέψου πόσα στρέμματα πατάτας θα χρειάζονταν για να καλύψουν τις ανάγκες του καταναλωτικού κοινού, αν είχε προηγηθεί αυτό το συνέδριο, με ίντριγκες, δημοκρατικό ξεκατίνιασμα κι όλες τις προβλεπόμενες διαδικασίες. Άσε που δε θα χάναμε και την κορύφωση του φετινού Φεστιβάλ.

Αν μιλήσουμε με σοβαρούς όρους βέβαια, θα μπορούσα να σου πω σφε αναγνώστη, καλύτερα να ξεμπερδεύουμε μια ώρα αρχύτερα με όλα αυτά, για να γλιτώσει το κίνημα από τον εκλογικό ορίζοντα που σκεπάζει και καθορίζει τα πάντα. Έχω υπόψη μου όμως το νεκρό διάστημα, που ακολούθησε τις εκλογές του Γενάρη, όπου δεν κουνιόταν φύλλο (αν και οι ψευδαισθήσεις από την «πρώτη φορά αριστερά» δε θα είναι ασφαλώς τόσο ισχυρές πια). Αλλά και όλη την περίοδο συνολικά από τις διπλές εκλογές του 12’, όπου ενώ το ζητούμενο ήταν η πολιτικοποίηση των αγώνων κι η ανεβασμένη συνειδητοποίηση, αυτό μεταφράστηκε στρεβλά ως στόχος για μια κυβερνητική (εν)αλλαγή και υποταγή στην κάλπη, στην ελπίδα που έρχεται. Και όλα τα σφυριά βαρούσαν σε αυτή την κατεύθυνση.

Πλην Λακεδαιμονίων, βεβαίως. Ακόμα και αν δούμε τη δική μας δράση όμως ή τη συχνότητα των κειμένων της κε του μπλοκ πχ (για να μη βγάλω τον εαυτό μου έξω από αυτό το κάδρο), θα διακρίνουμε κάποια κατάλοιπα αυτής της λογικής, της εκλογοκεντρικής στάσης, του αυξημένου ενδιαφέροντος-κινητοποίησης στις προεκλογικές περιόδους. Αν και αυτό αρχίζει να ατονεί με τη συχνότητα που τείνουν να πάρουν. Είναι σαν το Μουντιάλ, που δεν μπορείς να περιμένεις κάθε τέσσερα χρόνια για να γίνει, αλλά αν γινόταν πιο συχνά, θα έχανε κάτι από τη μαγεία του και το ενδιαφέρον του.

Με αυτά τα δεδομένα, ας κάνουμε μια πρώτη, καθαρά πατατατικής φύσης, προσέγγιση στα εκλογικά δεδομένα, αν και ούτε η ημερομηνία των εκλογών δεν είναι δεδομένη, και τελικά το μόνο δεδομένο είναι πως όλα τα δεδομένα είναι ρευστά.

Ο Σύριζα μετεκλογικά χάιδευε το 45% στις δημοσκοπήσεις, γιατί ο κόσμος πάντα πάει με το νικητή (ακόμα και μετά τις εκλογές), ιδίως όταν νιώθει κύματα διαπραγματευτικής περηφάνιας να του φουσκώνουν τα στήθη –προτού σκάσουν σα φουσκωμένα μπαλόνια. Έκτοτε όμως έχουν μεσολαβήσει ένα συνέδριο και μια διάσπαση –εξ ου και η βιασύνη να γίνουν άμεσα οι εκλογές, πριν μεγαλώσει πολύ η φθορά.

Η ΝΔ στον αντίποδα, είχε βρεθεί δημοσκοπικά στα τάρταρα, αλλά ξεφορτώθηκε το βαρίδιο του Σαμαρά κι είναι ζήτημα αν μπορεί να τα πάει χειρότερα χωρίς αυτόν, ιδίως τώρα που έχουν ξεθωριάσει οι κυρίαρχες διαχωριστικές γραμμές του περασμένου διαστήματος κι η μνημονιακή ρετσινιά (όχι γιατί σταμάτησε να ψηφίζει μνημόνια, αλλά γιατί τώρα τα ψηφίζουν παρέα και με άλλους).

Θα ήταν ευχής έργο να καταποντιστεί ο νέος δικομματισμός σε αυτές τις εκλογές και να μην υπερβεί ξανά το 60%, αλλά υπάρχουν αρκετές ενδείξεις περί του αντιθέτου. Η απογοήτευση και η κούραση μπορεί να μεταφραστούν πρωτίστως σε αποχή και αδιαφορία: γιατί να ψηφίσω, αφού μνημόνιο θα βγει έτσι κι αλλιώς; Αυτό όμως δε θα επηρεάσει δραστικά το ποσοστό των δύο.

Το Ποτάμι μπορεί να αναδειχτεί συγκοινωνούν δοχείο με τη ΝΔ, στο υπό εκκόλαψη μέτωπο-φορέα που θα κληθεί να στεγάσει το «Μένουμε Ευρώπη». Αλλά κερδίζει επικοινωνιακά πόντους, γιατί είναι τηλεοπτικό κι άφθαρτο προϊόν. Να το δοκιμάσουμε κι αυτό βρε αδερφέ (τον άκουσαν να λέει το βράδυ που κατέληξε με δηλητηρίαση στο νοσοκομείο).

Κι από τους εναλλακτικούς φασίστες, στους αυθεντικούς. Που δύο χρόνια πριν, θα κάλπαζαν προς διψήφιο ποσοστό, με τέτοιες συνθήκες: έξαρση μεταναστευτικού θέματος, αντιμνημονιακό προσωπείο εναντίον όλων (πλην Λακεδαιμονίων και πάλι). Η σημερινή συγκυρία είναι προφανώς διαφορετική. Αλλά δε μου προκύπτει πως δε θα έχουν κάποια μικρή άνοδο.

Η Λα(φαζαν)ική Ενότητα είναι ο άγνωστος Χ αυτών των εκλογών. Ο εκλογικός αναλυτής Άναυδος εκτιμούσε πχ σε μια χαλαρή κουβέντα πως μπορεί να πάρει από 2 μέχρι 12%, αλλά κάτι κοντά στα δύο άκρα, παρά στις μεσαίες τιμές, δηλ ή του ύψους ή του βάθους. Προσωπικά θεωρώ πως θα μπει μάλλον εύκολα στη Βουλή, γιατί η υστερική ευρωλαγνεία των καναλιών θα αποβεί προς όφελός της σε τελική ανάλυση, όπως ευνοούσε το Σύριζα μέχρι πρότινος. Το μόνο σίγουρο είναι πως θα συγκεντρώσει πολύ περισσότερο συγκριτικά με το μηδέν (γιατί συμμετέχει πρώτη φορά σε εκλογές) ή με το δεκαδικό μηδέν (κόμμα κάτι) της Ανταρσυα, που πιθανότατα θα καταλήξει, όλη ή το μεγαλύτερο μέρος της (σαν τη διαγραφή του χρέους ένα πράγμα) στην αγκαλιά και τα ψηφοδέλτια της ΛαΕ.

Για το Κόμμα, πιστεύω ότι αφού έδειξε αντοχή στη φάση ανόδου του νέου Πασοκ, δεν υπάρχει κανένας λόγος να πέσει κάτω από το σύνηθες ποσοστό πε-χα (PH), 5,5% της τελευταίας φοράς. Ή μάλον δεν υπήρχε, μέχρι να εμφανιστεί το νέο ανάχωμα της ΛαΕ, που μπορεί να μας κόψει κάτι από την αναμενόμενη άνοδο. Κι είναι σημαντικό αν στο τέλος της εκλογικής βραδιάς, θα βρίσκονται πάνω ή κάτω από εμάς (αν και είναι πολύ νωρίς για να το εκτιμήσουμε).

Φαντάσου να μπει στη Βουλή και κανάς Λεβέντης (ζώα!), που δεν είναι πολύ λογικό, αλλά η τιβί είναι παντοδύναμη και όλα μπορεί να τα καταφέρει. Κάτι που θα εκτίναζε πολύ ψηλά τον πήχη της αυτοδυναμίας, καθιστώντας την πρακτικά αδύνατη. Εκτός κι αν καταποντιστούν τα ποσοστά των Ανελ (οπότε πάμε εκ των πραγμάτων σε νέο συγκυβερνητικό σχήμα συνεργασίας) και του Πασόκ, που το παλεύει με κάπως καλύτερους όρους, γιατί υπολογίζει να απορροφήσει το 2,5% του Κιδησο ή και τον ίδιο το ΓΑΠ (τώρα που δεν είναι μπροστά ο Βενιζέλος). Παρόλα αυτά είναι μια ιστορική ευκαιρία για τον ελληνικό λαό να κάνει ένα καλό και να το ρίξει στην κάλπη αντί για το γιαλό, αφήνοντας τα υπολείμματα του Πασοκ εκτός Βουλής, για να πεθάνουν μια και καλή (και να συνεχίσουν σαν κοπριά τη ζωή τους σε άλλους πολιτικούς οργανισμούς). Ας γίνει αυτό τουλάχιστον, αφού άλλα, μεγαλύτερα καλά δεν πρόκειται να έρθουν (ούτε και πρέπει να τα περιμένουμε) από τέτοιες, μη ενδιαφέρουσες διαδικασίες.

Προκύπτει όμως ένα πρόβλημα. Ακόμα κι αν εξαερωθούν Πασοκ και Ανελ (μαζί και το Κιδησο από τις εκλογές του Γενάρη), δε γίνεται να ανέβουν όλοι οι υπόλοιποι και να βγούνε νικητές των εκλογών, σαν τον «κυρίαρχο λαό». Κάποιος πρέπει να πέσει (εκτός από την κυβέρνηση, όπως το αναλύσαμε σε ένα πρόσφατο σημείωμα). Κι έχει αρχίσει το ψάξιμο, για... να δούμε ποιος, ποιος, ποιος θα φαγωθεί...

Το ‘βλεπες, το ‘παιξες;

Στοιχηματικές εκτιμήσεις

Μα όχι πες μου τώρα, είναι ο τζόγος θέμα που αφορά τους κομμουνιστές; Όχι, δεν είναι. Και θέλω να πιστεύω πως ισχύει για (σχεδόν) όλους μας και στην πράξη. Αλλά εδώ αφενός δε στοιχηματίζουμε με χρήματα κι αφετέρου μιλάμε για ένα εκλογικό πανηγυράκι, που χωρίς τη συμμετοχή των κομμουνιστών θα ήταν εφάμιλλο της γιουροβίζιον (όπου όλοι δίνουν 12άρι στο σύριζα) και σηκώνει μια αντίστοιχα ελαφριά προσέγγιση, με πατατάκι, προγνωστικά και τριπλές παραλλαγές, σαν κι αυτή που δίνει εδώ, με σαφήνεια και ίσες αποστάσεις αστρολόγου το μάο.

Προσωπικά λοιπόν αυτή η εκλογική αναμέτρηση μου θυμίζει αρκετά τις εκλογές του 09’, όπου το πασοκ του γαπ εξασφάλισε διψήφια διαφορά έναντι του βασιλιά ήλιου και ευρεία κοινοβουλευτική πλειοψηφία, για να τα αλλάξει όλα και να βουλιάξει η χώρα. Ο σύριζα μοιάζει πολύ με το πασόκ του 09’ και φαίνεται να επαναπατρίζει, κατά μία έννοια, τους ψηφοφόρους του, οι οποίοι είχαν σκορπίσει στο ενδιάμεσο, τα χρόνια του μνημονίου –που τώρα πια, δεν το θυμάται και δεν το αναφέρει κανείς. Έτσι το μόνο ενδιαφέρον που υπάρχει είναι αν ο σαμαράς θα ξεπεράσει το αρνητικό ρεκόρ διαφοράς του ζώντος καραμανλή, ου μην και του ράλλη (δε θέλω ου μην). Και το αν ο σύριζα θα δυσκολευτεί να πιάσει αυτοδυναμία, που μπορεί υπό προϋποθέσεις να συμβεί μόνο σε μία οκτακομματική βουλή, που θα ανέβαζε το όριο κοντά στο 38%. Και πάλι όμως, το ενδεχόμενο δεύτερων εκλογών πρέπει μάλλον να αποκλειστεί, εφόσον θα είναι μες στη βουλή και οι ανελ, για να σχηματίσουν κυβέρνηση και να παίξουν με το τρενάκι –όχι δηλ πως δε θα υπήρχε περιθώριο συνεννόησης και με τους υπόλοιπους.

Παρεμπιπτόντως, η αυτοδυναμία που χρειάζεται ο σύριζα (ο οποίος παίρνει αδιαμαρτύρητα το μπόνους των πενήντα εδρών, που έλεγε πως θα καταργήσει) ορίζεται με βάση το ποσοστό των κομμάτων που μένουν εκτός κοινοβουλίου, για να πιάσει τις υπόλοιπες 101 έδρες που απαιτούνται από τις άλλες 250 που μοιράζονται κάπως αναλογικά. Και που μεταφράζονται σε ποσοστό 40%, όχι επί του συνόλου, αλλά επί των ποσοστών των κομμάτων, που καταφέρνουν να περάσουν το όριο του 3%. Με οκτακομματική βουλή και 5% εξωκοινοβούλιο πχ, ο σύριζα καλείται να ξεπεράσει το 38%. Με 10% εκτός βουλής, ο πήχης της αυτοδυναμίας πέφτει κοντά στο 36, κοκ. Σε αυτόν το σύνδεσμο μπορείτε να βρείτε ένα χρήσιμο και ενδιαφέρον εργαλείο, για να κάνετε πιο ακριβείς υπολογισμούς, να παίξετε με τις δικές σας εκτιμήσεις και σκοτώσετε ευχάριστα τον χρόνο σας με μπόλικο, εκλογικό πατατάκι.

Προτού μπει στην τελική ευθεία η προεκλογική περίοδος, τα δύο επιθυμητά σενάρια έμοιαζαν να είναι ή μια αυτοδυναμία του σύριζα ή ένα αρκετά χαμηλότερο ποσοστό, που θα τον ανάγκαζε να συνεργαστεί με ποτάμι, πασόκ και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις, για να πέσουν μια ώρα αρχύτερα οι μάσκες. Με άλλα λόγια είτε γκολ στο γάμα, είτε άουτ στο γάμο του καραγκιόζη. Όχι όμως δοκάρι-παρατρίχα, για να τους λείπουν πχ μόνο οι έδρες του κουκουέ και να επικαλούνται την ιστορική ευκαιρία που μας βροντοχτυπάει την πόρτα, αλλά εμείς παριστάνουμε τους κουφούς.

Σήμερα έχει κυλήσει αρκετό νερό στο αυλάκι κι η κυβέρνηση σύριζα, με τη μία ή την άλλη μορφή, αυτοδύναμη ή συνεργασίας, έχει κλειδώσει. Το παιχνίδι των δημοσκόπων ήταν να παρουσιάζουν ως ντέρμπι με μικρή διαφορά τις εκλογές, για να αυξήσουν την πόλωση, μειώνοντας τις διαρροές και να ανοίξουν την ψαλίδα μόλις μερικές μέρες πριν την κάλπη, για να πιάσουν κάπως το αποτέλεσμα και να μη φανούν τελείως αναξιόπιστοι.

Η νδ φαίνεται να τα έχει παρατήσει και παρουσιάζει σημάδια αποσύνθεσης, χωρίς να είναι καν σε θέση να περιορίσει σε διαχειρίσιμα επίπεδα την ήττα της. Το οποίο μπορεί να δρομολογήσει άμεσα εσωκομματικές εξελίξεις στη συγγρού (ντόρα, βορίδης ή μήπως επαναφορά του βασιλιά ήλιου;), προσφέροντας ζεστό, μετεκλογικό πατατάκι. Ενώ καθιστά δύσκολη μια ασφαλή πρόβλεψη για την επιρροή που θα καταγράψει και πώς αυτή με τη σειρά της θα επηρεάσει τα ποσοστά άλλων δυνάμεων –χρυσαυγίτες, ανελ, ακόμα και του ποταμιού.

Η τρίτη θέση μπορεί να δίνει ακόμα λιγότερα κι από την τρίτη θέση της ελληνικής Α1 –τα περί τρίτης εντολής είναι φαιδρότητες για.. εξωτερική κατανάλωση- αλλά είναι σαφώς πιο ενδιαφέρουσα από.. στοιχηματικής άποψης. Αν και αρχικά πίστευα πως η εικόνα μονομαχίας για το βάθρο μεταξύ κεντροναζί και νεοναζί είναι εν μέρει πλαστή για να φτιάξει κλίμα και πως η τηλεοπτική φούσκα του θεοδωράκη σταδιακά θα συρρικνωνόταν, δεν πρέπει ποτέ να υποτιμάμε την απολιτίκ ανωριμότητα μιας μεγάλης μερίδας ψηφοφόρων, που πιστεύουν μάλιστα πως στηρίζουν κάτι φρέσκο, διαφορετικό, ριζοσπαστικό, κτλ. Ειδικά οι αυθεντικοί φασίστες μπορεί να μην έχουν τη δυναμική που κατέγραψαν στις ευρωεκλογές και κάποιοι.. λεβέντες οπαδοί τους να φοβούνται ή να ντρέπονται να εκδηλωθούν ανοιχτά, αλλά αυτό δε σημαίνει κιόλας πως θα ρίξουν κάτι άλλο στην κάλπη.

Οι ανελ φαίνεται να ανατρέπουν τα αρχικά δεδομένα (πώς όμως άραγε; με το σποτάκι για το τρένο;) και να μπαίνουν για μια τελευταία αποχαιρετιστήρια φορά στη βουλή, οπότε μένει να δούμε αν θα χρειαστεί να γίνουν συνοδηγοί στο τρένο της χαράς. Ενώ το κιδησο μπορεί να μας δώσει ένα μικρό θρίλερ για να κυλήσει ευχάριστα η βραδιά.

Από τους μικρότερους που μένουν εκτός βουλής κατά πάσα βεβαιότητα, δεν περισσεύει κανένα δάκρυ, παρά μόνο άφθονα σπαρταριστά γέλια, για τις στυμμένες λεμονόκουπες του καρατζαφέρη και του κουβέλη, που το έχουν ρίξει στις γραφικότητες και την αναζήτηση ελεημοσύνης. Εδώ είμαστε… ου-ου καλέ… ή μην αφήσετε το σύριζα να κυβερνήσει μοναχούλης του, να κυβερνήσει με τους ανελ, εδώ είμαστε… Ναι αλλά όχι για πολύ ακόμα.

Και το κουκουέ;

Ούτε αυτή η πρόβλεψη είναι ιδιαίτερα εύκολη. Πολλοί σφοι αισιοδοξούν για ένα αποτέλεσμα-έκπληξη, αντλώντας ελπίδες κι από τη μεγάλη συγκέντρωση της πέμπτης στο σύνταγμα. Μακάρι να πέσουν μέσα, να γίνει ό,τι λένε και να διαψευστεί η δική μου.. συγκρατημένη απαισιοδοξία. Ωστόσο προσωπικά προτιμώ να κρατάω μικρό καλάθι, κι ό,τι παραπάνω έρθει, καλοδεχούμενο. Τα βασικά δεδομένα είναι ότι α. δύσκολα μπορεί να ξεπεραστεί το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών και πως β. αν το ρεύμα του νέου πασόκ παρασύρει τους ταλαντευόμενους κι αναποφάσιστους –που πάνε κλασικά με το πρώτο κόμμα, λες και έχουν να πάρουν κι αυτοί κάτι από τη νίκη του- σε μια ξέφρενη κούρσα προς την αυτοδυναμία, δε γίνεται να μην επηρεάσει και τη δική μας απήχηση, καθώς δε μιλάμε πια για συνθήκες πόλωσης, αλλά… μόνωσης, δηλ μονόπλευρης πίεσης προς συγκεκριμένους χώρους, του δικού μας συμπεριλαμβανομένου.

Αν λοιπόν στις περυσινές ευρωεκλογές κινηθήκαμε στον αστερισμό του έξι –έκτη θέση με 6%,- τώρα θα μπορούσαμε να έχουμε κάτι αντίστοιχο με βάση το πέντε: πέμπτη θέση με 5%. Ενώ σε απόλυτο αριθμό ψήφων, ο πήχης μπαίνει κάπου κοντά στις 300 χιλιάδες.

Θα επαναλάβω λοιπόν μια εκτίμηση που είχαν διατυπώσει παλιότερα εδώ ο σεχτάρ και ο άναυδος, αν θυμάμαι καλά, ότι δηλ θα είναι ικανοποιητικό οτιδήποτε πάνω από τον ιούνιο του 12’ –του 4,50% και των 277 χιλιάδων. Ενώ προσωπικά θα πανηγυρίσω οποιοδήποτε ποσοστό ξεκινάει με το ψηφίο 5 μπροστά.

Στον επίλογο, θα κάνουμε και μια μικρή αναφορά στην ανταρσυα, που έχει σχετικά παρόμοια πορεία –σε διαφορετική κλίμακα βέβαια- και διακυμάνσεις-τάσεις με την εκλογική απήχηση του κόμματος. Και παρά την εκτός τόπου και χρόνου εκτίμηση του μπομπολικού δελαστίκ πως αν έχει ρεύμα η.. αριστερά, θα ωφεληθούν εκλογικά όλοι οι χώροι της (!;), δύσκολα θα συγκρατήσει έστω το ποσοστό που είχε στις ευρωεκλογές –όπου μπορεί να προστεθεί και το 0,2% του αλέκου, για το οποίο κόντεψε να αυτοδιαλυθεί ως μετωπικό σχήμα. Αν και έχει μάλλον μεσομακροπρόθεσμες βλέψεις για τις προσεχείς εξελίξεις και μπορεί μάλλον να αντέξει ένα ακόμα μέτριο (ως κακό) αποτέλεσμα.

Τα παραπάνω λοιπόν μπορούν να συνοψιστούν ως εξής.

Σύριζα με 36% και πάνω, αυτοδύναμος σε επτακομματική βουλή. Και σε συνεργασία με ανελ, εφόσον μπει το κιδησο.

Νδ να ψιλοκαταρρέει και να μένει πίσω με διψήφια διαφορά.

Τρίτη θέση για τους φασίστες, λίγο πάνω από το 7% και τους κεντροφασίστες του θεοδωράκη.

Το κόμμα στον αστερισμό του 5: πέμπτη θέση, λίγο κάτω από το 5%.

Προσπερνάμε για πρώτη φορά στα χρονικά το πασόκ, που παλεύει να περάσει το 4% και ξεπερνά οριακά τους ανελ, που είναι κοντά στο 3,5%. Ενώ ο γαπ κινείται στο όριο της εισόδου, αλλά μένει μάλλον εκτός.

Η δημαρ δε βρίσκει ούτε την ψήφο της και μένει κάτω από τη μονάδα, το λαος παίρνει μια μικρή ώθηση λόγω αποσυσπείρωσης της νδ, αλλά δεν του φτάνει. Και η ανταρσυα παίρνει κάτι παραπάνω από μισή ποσοστιαία μονάδα (ας πούμε ένα 0,6%, αν και ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος).

Τα υπόλοιπα θα τα δούμε μες στη μέρα, καθώς οι κάλπες είναι γκαστρωμένες, αλλά το παιδί που θα βγει είναι τερατογένεση, με πολλά χέρια, ώστε να περισσεύουν αρκετά για τους κοψοχέρηδες της αυριανής μέρας.

Κλείσιμο με τη μουσική επένδυση των εκλογών από τον μπατμανίδη.

Και αν θέλετε μπορείτε να ακούσετε με αρκετή καθυστέρηση (σαν μπαγιάτικη κονσέρβα) την εκπομπή, που είχαμε αναφέρει και σε μια παλιότερη ανάρτηση.

Κι η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει

Προεκλογικά στιγμιότυπα

Η προεκλογική περίοδος ολοκληρώθηκε επίσημα χτες τα μεσάνυχτα –αν και οι σφοι συνεχίζουν να τρέχουν μέχρι την τελευταία σταγόνα της προθεσμίας και των δυνάμεών τους, για να πετύχουν το καλύτερο δυνατό. Και ευτυχώς που ήταν σύντομη από μια άποψη, πριν προλάβει να αυξηθεί κι άλλο η πίεση από τις συμπληγάδες του δικομματισμού.

Από την άλλη όμως τελείωσε πολύ νωρίς, πριν δηλ προλάβουμε να χορτάσουμε το αστικό πατατάκι και κάποιες μοναδικές στιγμές που άφησε πίσω του. Εκ των οποίων τις καλύτερες επιχειρώ να παρουσιάσω σύντομα παρακάτω.

Η εμφάνιση του γγ στο μέγκα, όπου ήταν αποφασισμένος να μην αφήσει να το διακόψουν και συνέχιζε απτόητος, παρά τις.. ομορφιές και τις απεγνωσμένες προσπάθειες των οικοδεσποτών του.

Κύριε κουτσούμπα! Κύριε κουτσούμπα. Καλέ, ου-ου…

Λίγες μέρες αργότερα στον αντένα, ήταν ελαφρώς βραχνιασμένος από τη συγκέντρωση στον πειραιά και άλλο που δεν ήθελε κι η χούκλη, που βρήκε ευκαιρία να τελειώσει μια ώρα αρχύτερα και να τον απαλλάξει ευγενικά. Έτσι νόμιζε… Ο κούτσι συνέχισε απτόητος, χωρίς να του κοπεί η φόρα, ενώ η άλλη είχε κάνει ήδη την αποφώνηση.

Σε ένα αντίστοιχο σκηνικό με το πρωινό δίδυμο του σκάι και το συνήθη διαχωρισμό του «καλού» (λυριτζής) και του κακού μπάτσου που τρολάρει και διακόπτει (οικονόμου), η μπαλλού έβαλε κάθε κατεργάρη στον πάγκο του, με αριστοτεχνικό τρόπο, κάνοντας τη ρένα δουρου-τι να αναρωτηθεί ρητορικά με αντίστροφο σεξισμό: γιατί ρε αλεξάνδρα τους τον δίνεις τόσο άσχημα;

Μπορεί να το ‘χει το όνομα…

Μια ατάκα του νεοδημοκράτη αραβανιτόπουλου, αν θυμάμαι καλά, στο έψιλον, απέναντι στη νάντια βαλαβάνη, με το αμίμητο: δεν κινδυνολογούμε εμείς, αυτοί είναι ο κίνδυνος.

Όχι, δεν το μεταφέρω με δόση υπερβολής. Και όχι δεν το είπε χαριτολογώντας.

Η περιβόητη εμφυλιοπολεμική ομιλία του βορίδη με τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες του σαμαρά στο βάθος να τον δείχνουν λες και είναι καταζητούμενος εγκληματίας. Όπως περίπου δηλ θα το βλέπουν, μετά το αυριανό αποτέλεσμα, που θα ανοίξει ο ασκός του αιόλου και η κούρσα της διαδοχής του.

Οι συγκεντρώσεις νεοδημοκρατών σε σπίτια, με τη συριζαία μάλλον άντζυ σαμίου (ναι ακόμα κι αυτή) να τους παίρνει στο ψιλό και να σχολιάζει πως μοιάζουν με επιδείξεις τάπερ.

 Το σύνθημα κάτι πασπιτών στην ομιλία του γαπ.

Εμείς για σένα και εσύ για μας. 
Για αξίες πολεμάμε, για αξίες πολεμάς!

Όταν ο άλλος βάζει αυτογκόλ, τι άλλο σου μένει να πεις…

Μια επίδειξη γνώσεων, μόρφωσης και καλλιέργειας της πασόκας αλ σάλεχ, σε μια αντιπαράθεσή της με τη βαλαβάνη, για την εκλογή πτδ. Όπου το κλασικό επιχείρημα της συγκυβέρνησης ήταν πως την περασμένη δεκαετία υπήρχε ως κεκτημένο η συναινετική εκλογή του, και το κλασικό αντεπιχείρημα του σύριζα έλεγε πως στην ιστορία της μεταπολίτευσης μόλις τρεις από τις εννιά συνολικά –αν δε με απατά η μνήμη μου- εκλογές ήταν αποτέλεσμα ευρείας συναίνεσης, συνεπώς η δική τους στάση δεν ήταν κάτι το πρωτοφανές, όπως αντιμετωπίστηκε υποκριτικά από πολλά μμε.

Η αλ σάλεχ ζήτησε συγκεκριμένα στοιχεία για του λόγου το αληθές. Η βαλαβάνη της πρότεινε ενδεικτικά ένα άρθρο του δελαστίκ, εκείνης της μέρας, που καταπιανόταν με το θέμα, για να πάρει τη φοβερή απάντηση:

-Δε διαβάζω δελαστίκ! (ούτε εγώ κοπελιά, αλλά άλλο σου λέει).

Κι όταν η (κάποτε) τίμια νάντια άρχισε να της το εξηγεί με πιο απλά λογάκια, η αλ σάλεχ –γνωρίζοντας πως αυτό που βολεύει το δικό της επιχείρημα είναι μόνο η περασμένη δεκαετία- είπε το απαράμιλλο, το ασύλληπτο:

-Να μας πείτε όμως για τώρα, πρόσφατα, όχι… πριν τη μεταπολίτευση.

Κι η βαλαβάνη, φανερά κουρασμένη με τη συνομιλήτριά της, της είπε με όση ψυχραιμία της είχε απομείνει.

-Πριν τη μεταπολίτευση είχαμε άλλο πολίτευμα, δεν εκλέγαμε πτδ. Δε βλάπτει να διαβάζουμε και λίγη ιστορία.

Στην ίδια εκπομπή, ο πρωτούλης έλεγε στην τοποθέτησή του για τη διαδικτυακή συνέντευξη τσίπρα στο τουίτερ, που είχε προηγηθεί την ίδια μέρα και την είχε παρακολουθήσει με κάτι φίλους του. Και σχολίαζε τα διάφορα μαργαριτάρια της, καθώς ο αποστειρωμένος και καλοσιδερωμένος προεκλογικός λόγος του αλέξη δεν άφηνε κανένα περιθώριο… ριζοσπαστικών παρερμηνειών. Πχ θα παραμείνουμε στο νάτο, μακελεύοντας τους λαούς, αλλά θα το κάνουμε λεβέντικα, με το κεφάλι ψηλά.

Οπότε σε κάποια στιγμή η σαράφογλου, που προφανώς δεν τον πρόσεχε και είχε πάει στο ενδιάμεσο νοερά για τσιγάρο, βγάζει το αήττητο συμπέρασμα, που το είχε προφανώς έτοιμο από πριν.

-Δηλ εσείς λέτε πως ο σύριζα θα αθετήσει όσα λέει προεκλογικά.

Το ότι ο πρωτούλης συγκράτησε την ψυχραιμία του και της απάντησε σοβαρά, τον καθιστά στα μάτια μου άξιο πολλών συγχαρητηρίων.

Οι δύο κλασικές –πιο πολύ κι από τους μαρξ, ένγκελς- και τόσο μονότονα επαναλαμβανόμενες ερωτήσεις προς τους δικούς μας τηλεοπτικούς εκπροσώπους.

Γιατί δε συνεργάζεστε με το σύριζα;

ή εναλλακτικά

Θα δίνατε ψήφο ανοχής στο σύριζα;

και

Γιατί δεν κερδίζετε εσείς από τη δυσαρέσκεια του κόσμου;

Σαν sosάκια στις εξετάσεις, τις είχαν μάθει απέξω οι δικοί μας κι απαντούσαν τυφλοσούρτη.

Οι σπάνιες ομαδικές εμφανίσεις της φυλής του εξωκοινοβουλίου σε τηλεοπτικά πάνελ. Κι είναι κρίμα που δεν ήταν υποψιασμένοι –ή απλά δεν τους ενδιέφερε- οι συντονιστές των τραπεζιών, για να τους ρωτήσουν πχ τις μεταξύ τους διαφορές και να γίνει το έλα να δεις.

Σε μία απ’ αυτές λοιπόν –που δυστυχώς δεν ανέβασε ο άλφα στη σελίδα του, για να υπάρχει στο αρχείο, μνημείο στους αιώνες- ο γραφικός αϊβαλιώτης του λαος, έβγαλε ένα κόκκινο βιβλιαράκι και έβγαλε, λέει, κόκκινη κάρτα στο σάββα μιχαήλ, νομίζω, για όσα έλεγε. Για να κοκκινίσει στο καπάκι κι ο σάββας απ’ τα νεύρα του και να περιλάβει το φασίστα.

Η άλλη εμφάνισή τους ήταν στο σταρ, μαζί με ένα σωρό εξωτικά φρούτα, από τον χαρίζω οικόπεδα, που περιμένει από τους ψηφοφόρους να κρατήσουν την υπόσχεσή τους και να ψηφίσουν τον κανένα, γιατί αυτός λέει είναι ο κανένας…

Όχι δεν είναι αυτός ο κανένας

 …μέχρι τον ιπποκράτη σαβούρα και τον ελ.λά.δα, που έλεγε πως αν δε βρουν οι πιστοί ψηφοφόροι του τα ψηφοδέλτιά τους, μπορούν να πάρουν ένα λευκό χαρτί από το δικαστικό αντιπρόσωπο και να γράψουν πάνω του το όνομα του συνδυασμού.

Σαν τιμωρία, στην πτέρυγα με τους τροφίμους του ψυχιατρείου για τους αντιφρονούντες..

Και μες σε αυτόν τον πανικό, ο μεν βητάς-μαρς να λέει, με αφοπλιστική ειλικρίνεια, ότι στόχος τους είναι να μπουν στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό· κάποιος από τους τρότσκες –νομίζω η οκδε- να κάνει λόγο για.. επανεκκίνηση της οικονομίας –τι λες τώρα. Ενώ ο μουλάς είπε κάτι για το σάξες στόρι, με τον τόνο στο άλφα, γιατί προφανώς του υπέδειξαν να μην τονίζει όλες τις ξενικές λέξεις στη λήγουσα, ιντερνέτ, φεϊσμπούκ, κτλ, όπως κάνουν οι παλαιοκομμουνσιτές, κι αυτός το παράκανε.

Τα σποτάκια είναι μια ειδική κατηγορία-ανάρτηση από μόνα τους και θα ήταν κρίμα και άδικο να τα στριμώξουμε εδώ σε μια παράγραφο. Αλλά η παιδόφιλη καμενιά του καμμένου κέρδισε στο νήμα, πιστεύω, όλα τα υπόλοιπα. Εκτός συναγωνισμού παίζουν το σποτάκι του γκλέτσου, της ελλάδας και του γιαγκόναν, που εντάσσονται στην κατηγορία: παρατράγουδα, της ανίτας πάνια.

Κι εγώ ξαναρωτώ: πού βρήκε ρε σεις τόσα λεφτά η οκδε για το σποτάκι της, που έπαιζε σε όλα τα κανάλια και σε ώρες αιχμής;

Νεότερη ενημέρωση: Με βάση την ενημέρωση από το παρακάτω σχόλιο και την καλοσύνη που είχαν από την ΟΚΔΕ να μου στείλουν διευκρινιστικό μήνυμα σχετικά με το θέμα, διορθώνω το παραπάνω σημείο και αντιγράφω το εξής:

Το πιο πιθανό είναι ότι δεν το γνωρίζεις αλλά υπάρχει κάποιος δωρεάν διαφημιστικός χρόνος στα πανελλαδικά κανάλια εκτός από τα δεκάλεπτα (20% του συνολικού χρόνου) που κατανέμεται ισομερώς και στα 22 κόμματα που κατεβαίνουν. Με βάση αυτόν έγινε ο προγραμματισμός για το μικρό σποτ της ΟΚΔΕ. Επιλέχτηκαν μικρό σποτ (20") και λίγες προβολές στις πιο καλές ζώνες.

Από την ΟΚΔΕ δεν δόθηκε ούτε ένα ευρώ... 

Ιδού και το σχετικό ΦΕΚ:

http://www.odigostoupoliti.eu/vouleftikes-ekloges-2015-provoli-kommaton-sta-mme/#sthash.QnUXIBwZ.dpbs

Κατά συνέπεια, ζητώ συγνώμη για τις λανθασμένες εντυπώσεις που άφηνε το παραπάνω σημείο και επαναδιατυπώνω σε διαφορετική βάση το ερώτημα, που αποτελεί -όπως και το προηγούμενο εξάλλου- ειλικρινή απορία.

Γιατί δεν αξιοποιούν και οι υπόλοιπες οργανώσεις του εξωκοινοβουλίου αυτή τη δυνατότητα, εφόσον προφανώς δε διαθέτουν αρκετά χρήματα, για να ακριβοπληρώσουν τηλεοπτικό χρόνο;

-.-.-

Η νέο-πασοκική αλαζονεία των συριζαίων, που διέκοπταν τους πάντες, παντού και πάντα, για να τα σχολιάσουν όλα. Κι όπως λέει κι ο sniper, σε κάποια φάση είχα την αίσθηση πως στη μέση από το δικό μας σποτάκι, όταν το πετύχαινα, θα χωνόταν ξαφνικά ένα σποτάκι του σύριζα να το διακόψει, έτσι για τη φάση…

Το περιβόητο «πρόγραμμα της θεσσαλονίκης», που χώρια από την κριτική που μπορεί να του κάνει κανείς, αναφέρεται ξανά και ξανά, λες και είναι καμιά σπουδαία επεξεργασία, πχ σαν το πρόγραμμα της γκότα. Που ακόμα και της ερφούρτης δηλ, πιο προχώ και συνεκτικό το λες.

Η άτυπη κόντρα για τον τίτλο του «κόμματος των δημοσιογράφων», με βάση τη σύνθεση των ψηφοδελτίων, μεταξύ ποταμιού και ανταρσυα-ναρ (όπου είναι περίπου νόμος να δημοσιογραφείς, για να γίνεις στέλεχος).

Με την ευκαιρία, να κάνουμε μια ειδική αναφορά στην υποψηφιότητα σε μια καλτ «δημοσιογραφική» υποψηφιότητα από τον εξωκοινοβουλευτικό χώρο (ναρ, τι άλλο;), με σπάνια σεμνότητα και παντελή έλλειψη διάθεσης αυτοπροβολής..

Διαβάζουμε πχ σε αυτόν το σύνδεσμο (με πληροφορίες παρμένες από συντρόφους του –δηλ από τον ίδιο- στον ανταρσυα).

Τα τελευταία χρόνια με τα μνημόνια και τα χρέη ενίοτε πιάνει τον εαυτό του να σιγοτραγουδάει τους στίχους του ΕΑΜ «θέλουμε ελεύθερη εμείς πατρίδα και πανανθρώπινη τη λευτεριά».

Ναι αλλά μη βιάζεστε. Έχει και καλύτερο.

Υποστηρίζει με σθένος ότι η αριστερά δεν πρέπει να διαφημίζει προσωπικές υποψηφιότητες, αλλά πολιτικές θέσεις.

Όμως την τελευταία φορά που σκέφτηκε έτσι στις Δημοτικές, δεν το είπε ότι κατεβαίνει, ούτε στους παλιούς του συμμαθητές, και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχασε την έδρα στο Δημοτικό Συμβούλιο για 35 ψήφους. Την έδρα, δε, έλαβε ένας Πασόκος νεοφιλελεύθερος εργοστασιάρχης που το παίζει δήμαρχος, αλλά βασικά είναι τσιράκι των αφεντικών και δεν διστάζει να δεχτεί χορηγίες από την Κόκα Κόλα παρότι αυτή άφησε ανέργους τόσους συμπολίτες μας.

Καταλάβατε δηλ; Το κάνει για να μην χάσει η ανταρσυα την έδρα, όχι για τη δική του προβολή. Μικρή λεπτομέρεια: αυτή τη φορά η ανταρσυα είναι μόλις καμιά 150αριά χιλιάδες μακριά από το όριο του 3% και τη συμμετοχή στο κοινοβούλιο. Αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. Το μόνο που μετράει είναι η έλλειψη αυτοπροβολής. Πάνω απ’ όλα.

Λες να κατέβω και για πρωθυπουργός ή όχι ακόμα;

Και με αυτό, ας βάλουμε μια τελεία (αλά γκλέτσος), για να μην ξεχειλώσει και τρέχουμε μετά να το μαζεύουμε σφοι.

Σοφίας το ανάγνωσμα

Παρακολουθώντας την επικαιρότητα και τις πολιτικές συζητήσεις των τελευταίων ημερών, γίναμε (;) σοφότεροι σε μια σειρά ζητήματα.

Αν ο σύριζα κάνει (θεωρητικά) εμπάργκο στην εκπομπή του πρετεντέρη, τι δουλειά είχανε τέσσερις συριζαίοι με πολιτικά στο στούντιο της ανατροπής; Έχουμε και λέμε: ο πάλαι ποτέ τατσόπουλος, ο παππάς της εφ-συν, ο ανεξελ κουίκ που μιλούσε για ελε, όπως ο σύριζα του 12’ –ενώ τώρα ούτε καν η ανταρσυα δεν τη θυμάται- και ο αλαβάνος.

Το δράμα του αλέκου στην ανατροπή συγκρίνεται μόνο με του εαακίτη, που μειοψηφεί στο σχήμα του, αλλά τον ορίζουν να αναλύσει στο διήμερο τη γραμμή –με την οποία διαφωνεί. Κι ενώ εξηγούησε ωραία τον εναλλακτικό του δρόμο, με εθνικό νόμισμα κι έξοδο από το ευρώ, τον κόβει ο παφίλης και συμπληρώνει πως χρειάζεται και έξοδος από την εε.

-Μα εννοείται και έξοδος από την εε, απαντά ο αλέκος. Αλλά τα ευκόλως εννοούμενα προφανώς παραλείπονται καμιά φορά. Κρύβε λόγια θανάση, κρύβε λόγια... τακτική το λένε.

Λίγο αργότερα ο αλέκος αναγκάστηκε να παραδεχτεί πως ο ίδιος έχει αντιρρήσεις κι επιφυλάξεις, αλλά το εκλογικό σχήμα το οποίο στηρίζει έχει ως θέση του την έξοδο από την εε. Η κουκουέ του μόρφωση και ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός στα καλύτερά τους. Κι επειδή ο ερωτευμένος είναι ο χειρότερος τυφλός και βλέπει μόνο αυτά που θέλει να δει, οι οπαδοί της συμπόρευσης πανηγύριζαν στο διαδίκτυο για τα αυτονόητα: το ‘πε, το ‘πε ο αλαβάνος, ότι σε αγαπάει άλλος.

Τον παφίλη δεν τον άφηναν να μιλήσει συνεχόμενα, αλλά μάλλον καλό μας έκαναν οι επιθέσεις τους κι οι χαζοπροβοκάτσιες του παπαχρήστου για σοσιαλισμό «εκτός εε αλλά εντός ευρώ;» και συγγενείς θέσεις με τον αλαβάνο, που δεν έπεσαν κάτω αναπάντητες. Έτσι που στο τέλος κανείς από το τραπέζι δεν έκανε το εύκολο τσουβάλιασμα: ο κύριος παφίλης... και ο κύριος αλαβάνος, από διαφορετική σκοπιά βεβαίως..

Αν τολμούσαν ας έκαναν κι αλλιώς.

Την ίδια ώρα στο σκάι είχε μια συζήτηση μεταξύ του εστέτ βαρουφάκη και του χρύσανθου λαζαρίδη, που κατά βάθος είναι ακόμα λαϊκό παιδί της «αριστεράς» και το ‘χει κρατήσει στο μουστάκι, τη βαριά προφορά και το μπεγλέρι που λείπει από το χέρι (αλλά υπάρχει νοητά κάπου στο πλάνο), γιατί βασικά δεν έπρεπε να είναι στο στούντιο αλλά κάπου για τσίπουρα, με κάτι παλιούς συντρόφους.

Ενώ στο σταρ ο αλέξης συνεντευξιαζόταν ευχαριστημένος στον χατζηνικολάου και αποδείκνυε πως τα νανουρίσματα του κυρ-φώτη είναι υπερτιμημένη αξία και δεν πιάνουν μία μπροστά στη δική του φρεσκάδα και ζωντάνια.

Και δεν ήταν το μόνο αντίστοιχο σημάδι των καιρών. Ο δραγασάκης βγήκε σόλο στον τσίμα (μαζί με πανεπιστημιακούς) ενώ το μέγκα ζήτησε τον καρτερό για σχολιαστή στα δελτία του. Ανεξαρτήτως συμπάθειας ή μη προς το σύριζα, άπαντες προσαρμόζονται στα νέα δεδομένα της.. ελπίδας που έρχεται (γιατί κατά βάθος τρέμουν να μην χάσουν τις συχνότητες, γνωστό αυτό).

Η ελπίδα έρχεται, σαν το τζόνι γουόκερ. Είσαι η ελπίδα μας –κοφτερή λεπίδα μας- πήδα-πήδα-πήδα μας...

Αν και ο μικρός νικόλας του σαμαρά βγάζει πιο πολύ γέλιο κι από του γκοσινί. Και ο μικρός αλέξης του καμμένου εκτροχίασε κάθε μέτρο σύγκρισης σε δυσθεώρητα ύψη καλτ, απρόσιτα ακόμα και για τα δικά μας προλεκάλτ σποτάκια (που φέτος είναι πολύ καλά). Ειδικά οι ανελ ακολουθούν τη λογική των τζάμπο (κι ας τους ξέφυγε η στανίση από υποψήφια): όσο πιο γραφικά σποτ, τόσο πιο πολύ μένουν στον κόσμο. Και όχι, δεν είναι μόνο το τρένο.

Σαν τη λύρα της παπαρίζου, για να χορεύουν πεντοζάλη οι αγορές

Το πιο ωραίο όμως στα προεκλογικά πολιτικά συνθήματα ανελ και δημαρ είναι τα μηνύματα του στιλ «να σπάσουμε τη μοναξιά του σύριζα», «να μην αφήσουμε μόνο του το σύριζα στην κυβέρνηση», κτλ. Το επόμενο προεκλογικό τους σποτάκι μπορεί να είναι κάποια σκηνή από το «μόνος στο σπίτι» (home alone).

Όσο για τους φασίστες, η κατακλείδα στα σποτάκια τους δεν είναι το κλασικό «στηρίζω-ψηφίζω», αλλά «πιστεύω-ψηφίζω» χ.α –που είναι προφανώς κάτι σαν το χ.ο. στις ταυτότητες και καλείσαι να το πιστέψεις μεταφυσικά, γιατί με τη λογική δε στέκει.

Εν τω μεταξύ το βασικό χαρακτηριστικό του πασοκ που έχει κληρονομήσει η κουμουνδούρου –γιατί κατά τα άλλα είναι πολύ πίσω από τις διακηρύξεις της 3^ης σεπτέμβρη- είναι η πασοκολαζονεία, πριν καν γίνει εξουσία. Δε σου λέω για αμφισημίες, κωλοτούμπες, μένουν οι βάσεις που φεύγουν, πχ για το χρέος, κτλ. Ρωτάνε πχ το λαφαζάνη ποιο μέρος του χρέους πρέπει να διαγραφεί και αυτός να απαντάει: «μεγάλη διαγραφή, το μεγαλύτερο μέρος». Πες τα ρε μεγάλε. Και να θυμόμαστε με το λαϊκό στρώμα μικρές, ηρωικές στιγμές του φοιτητικού κινήματος και αόριστες συνδικαλιές, για τα αιτήματα στο κοινό πλαίσιο: κάμποσα ευρώ βασικό μισθό, γενναίες (δηλ θαρραλέες, τι θαρραλέες, ατρόμητες λέμε) αυξήσεις στα κονδύλια για την παιδεία, κτλ.

Αλλά όχι, δε λέω αυτό. Εννοώ αυτό το είδος της αλαζονείας, που κάνει ακόμα και κάποια άτομα σαν τη βαλαβάνη, που ξεχώριζε κάποτε από το χυλό, από ρεζίλι ως αντιπαθητικά. Δε γίνεται να είσαι κομμάτι αυτού του σύριζα και να μην κυλιστείς στο βούρκο ξετσίπ(ρ)ωτα. Ρωτούσε πχ χτες στο έψιλον αθώα τάχα η βαλαβάνη την κανέλλη: «πότε διασπάσαμε εμείς το κόμμα»; Αλήθεια νάντια; Επειδή εσύ δηλ έφυγες το 89’ –που κι αυτό διάσπαση της κνε ήταν- το 91’ δεν έγινε ποτέ; Λίγο αργότερα η βαλαβάνη στοχοποίησε το κουκουέ που τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια της... ελπίδας που έρχεται, για να πάρει πληρωμένη απάντηση από τη λιάνα: bonus δίνει ο εκλογικός νόμος κι η βουλή, όχι το κουκουέ.

Προς το τέλος της εκπομπής, έδωσε την χαριστική βολή και μια πολύ ενδιαφέρουσα ομολογία. Ότι δηλ «υπό άλλες συνθήκες, θα ντρεπόμασταν κι εμείς για το πρόγραμμα της θεσσαλονίκης». Ποιος έχασε την ντροπή όμως νάντια μου, για να τη βρείτε εσείς; Αλλά περισσότερα επ’ αυτού εντός της εβδομάδας.

Η άλλη διαπίστωση των ημερών –που δεν αποτελεί και καμιά εκπληξη- είναι πως κανείς δημοσιογράφος δε σκοπεύει να ρωτήσει προεκλογικά εκπρόσωπο του κκε κάτι άλλο πλην του σύριζα, της συνεργασίας με το σύριζα και –έτσι για αλλαγή- της ψήφου ανοχής στο σύριζα. Κι έχει μάλιστα την ακλόνητη πεποίθηση πως ρωτάει κάτι κανούριο και πρωτότυπο: να σας πω ένα υποθετικό σενάριο...

Κι ενώ οι εκπρόσωποί μας έχουν βρει ωραίο τρόπο να ντριμπλάρουν το σκόπελο λέγοντας πως ο σύριζα θα τα βρει με άλλους, όπου υπάρχει κοινό πεδίο συνεννόησης και πως θα βγει ούτως ή άλλως κυβέρνηση, οι περισσότεροι συνεχίζουν απτόητοι: ναι αλλά αφού μόνο εσάς αγαπάει, τους άλλους τους απορρίπτει.

Λες και δεν αποκλειόταν το ενδεχόμενο μεγάλου συνασπισμού νδ-πασοκ, μέχρι και μερικούς μήνες πριν γίνει πράξη.

Οπότε μία είναι η λύση, για να βγάλεις άκρη με δαύτους. Μάκης παπαδόπουλος. Βάρκιζα τέλος. Γκέγκε;

Υστερόγραφα στον απόηχο του σεφ (εμείς γεμίζουμε στάδια, όχι σπίτια και σαλονοτραπεζαρίες).

Η δήλωση στήριξης στο κκε από τον κραουνάκη, που δουλεύει στο κόκκινο.

Μία κριτική και sui generis δήλωση στήριξης από τον plagal στον καναδά, που ήταν κι αυτός κάποτε στο κόκκινο (αλλά σε άλλο κόκκινο).

Κι η κατακλείδα της δήλωσης του θαλασσινού, που είναι όλα τα λεφτά.

Υπόσχομαι πως μόλις κουραστώ κι εγώ, να πιστεύω, στο Σοσιαλισμό, και στον Προλεταριακό διεθνισμό, και μόλις σταματήσω να συχαίνομαι την Ε.Ε., να ψηφίσω κάποιους άλλους... Για την ώρα μόνο ΚΚΕ.. Μη μπαίνετε στον κόπο..