Δελτίο Κομινφόρμ VII

ή αλλιώς δυστυχώς δε σε εκτέλεσαν "σύντροφε"

Λέγαμε χτες για τις διάφορες τιμές που απέδωσαν διάφοροι με τον τρόπο τους στην επέτειο της Βάρκιζας -και της ολομέλειας του ΚΚΕ που την ακύρωσε εν μέρει, αφού ούτως ή άλλως ποτέ δεν τηρήθηκε.

Η Έλενα Κατρίτση της ΕΡΤ πχ είχε καλεσμένη στην εκπομπή της ("Προσωπικά") την Έρη Ρίτσου, κι ελπίζω πως θα ανέβει σύντομα στο διαδίκτυο, για να τη δούμε και όσοι δεν προλάβαμε τη ζωντανή μετάδοση. Αναρωτιέμαι πάντως πότε επιτέλους θα πει κάποιος καλεσμένος στην οικοδέσποινα πως το όνομα της εκπομπής είναι λάθος, βασικά γιατί το "προσωπικό" είναι και πολιτικό.
Πολιτικά, δεν έχω αισθήματα για σένα φιλικά...

* * *

Η κυριακάτικη "Δημοκρατία" (πάντα εντός εισαγωγικών, όπως κι η αστική) έδινε το βιβλίο του Τάκη Λαζαρίδη "ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι". Κι επειδή τότε δεν τον είχε βρει και περιμαζέψει ακόμα ο "αριστερός" Κούλογλου να του δώσει όχι απλώς βήμα αλλά μόνιμο στασίδι, και το βιβλίο του ήταν σαφώς αντιδραστικό, ο μόνος οίκος που βρέθηκε να το εκδώσει ήταν ο Πελασγός, με το ακροδεξιό πολιτικό στίγμα. Τίποτα δεν είναι τυχαίο σε αυτή τη ζωή...

Τουλάχιστον αυτός τα έλεγε από νωρίς. Κρίμα όμως που δεν το κατάλαβε πιο νωρίς να γλίτωνε και την ταλαιπωρία ο άνθρωπος. Φυλακές, δίκες, παραλίγο εκτέλεση, μαζί με τον Μπελογιάννη... Κι έτσι κάθε φορά που ακούω αυτόν τον τίτλο, μου έρχεται αυθόρμητα ως απάντηση ο σημερινός υπότιτλος: δυστυχώς δε σε εκτέλεσαν "σύντροφε".
Κι όχι, δεν είναι καφρίλα, αλλά συμβουλή με αγάπη. Τουλάχιστον θα 'χες γλιτώσει την υστεροφημία σου,,,

Την ίδια μέρα η Εστία έδινε ένα αντίστοιχο πόνημα, με "όλη την αλήθεια" για τον Άρη Βελουχιώτη και το Μελιγαλά. Ναι αλλά πόσα τέτοια να αντέξει κανείς σε μια μέρα. Έπρεπε να διαλέξω το ένα...

* * *

Μπορεί η ΑΕΛ να έχασε το Σάββατο στο Καραϊσκάκη και να έχει πάρει την κάτω βόλτα στη βαθμολογία (ενώ κάποτε ο δικός της τίτλος σηματοδοτούσε την έναρξη της... "πέτρινης δεκαετίας" του Ολυμπιακού -μέχρι να έρθει από τη ΓΛΔ ο γιος του Πέτρου Κόκκαλη και να αλλάξει τα κόζια), αλλά αύριο, που είναι η μέρα του Βαλεντίνου και του πανελλαδικού αγροτικού συλλαλητηρίου, είναι ένα σύνθημα που όλους μας ενώνει: αγρότες, ερωτευμένους κι ενδιάμεσους (μη εξαρτημένους).

ΑΕΛ, τρακτέρ και love is in the air...

Οι Μπαλούρδοι εξαιρούνται από την παραπάνω αγωνιστική κι αγαπησιάρικη ενότητα και περιμένουν τους αγρότες και το μαχητικό, γαλατικού τύπου (αλά Αστερίξ) αυθορμητισμό τους, με καρδιοχτύπια κι αγωνία -μεγαλύτερη κι από τις θαυμάστριες του γνωστού Κρητικού αγρότη...

* * *

Λεβεντιά και βάσεις μαζί δε γίνεται, λέει ένα σύνθημα στην Κρήτη -αφού πιάσαμε τη λεβεντογέννα. Και επίγειος παράδεισος, με τόσα κρούσματα καρκίνου γύρω από τις βάσεις, είναι επίσης ουτοπικός. Εξαιρείται ο Μητσοτάκης, που έχει πάθει ανοσία και έκανε άφοβα κάθε χρόνο στο Μαράθι μπάνιο.

Και δεν υπάρχουν πολλά θεάματα, πιο θλιβερά από το να βλέπεις τους Κρητίκαρους, που πετούσαν κάποτε τους Αμερικάνους στη θάλασσα (για να μην περάσει η ατιμωρησία της "ετεροδικίας") γιατί πχ τάχα πείραξαν την αδερφή τους, να γυρίζουν τώρα σκηνές από την ταινία "καλώς ήλθε το δολάριο", με τα ναυτάκια τα ζουμπουρλούδικα, που ήρθαν σαν μάννα εξ ουρανού για τα μαγαζιά, μες στο χειμώνα, όπου δεν κουνιέται φύλλο, και μπορεί να σε πιάσει μελαγχολία ακόμα και στα εξωτικά Χανιά -όπου χιόνισε πρόσφατα, αλλά περίμεναν να έρθει ο αμερικάνικος στόλος, για να δουν "άσπρη μέρα".
Μπορείτε να δείτε μερικά χαρακτηριστικά γλοιώδη σχόλια (που δεν είναι τόσο μειοψηφικά, όπως άλλοτε), όπως τα σταχυολόγησε ο Poe στο ιστολόγιό του.

* * *

Χρωστάω κι ένα κομμάτι για τη θέση ανάνηψης, όπου σου κάνουν κάποιες "λαβές" και σε γυρίζουν στο πλάι, για να σε κρατήσουν ή μάλλον να σε επαναφέρουν στη ζωή. Οι πολιτικοί ανανήψαντες της Μακρονήσου πχ είναι ζωντανοί-νεκροί (κομμουνιστές που ξέχασαν να πεθάνουν, όπως λέει ο Ζίζεκ) που δεν τους έχει πιάσει όμως νεκρική ακαμψία. Και το ζητούμενο για τους αναμορφωτές τους δεν είναι απλά να τους επαναφέρουν στη ζωή και τις αγκάλες της μαμάς-πατρίδας, αλλά να τους έχουν όσο το δυνατόν πιο εύκαμπτους, σε βαθμό οξείας οσφυοκαμψίας. Αυτή λοιπόν είναι η θέση ανάνηψης για το πολιτικό μας σύστημα, που χτίζει νέους Παρθενώνες. (Και κάτι άσχετο, αλλά μήπως ήξερες εσύ, σφε αναγνώστη, πως το "παρτενοπέι" της Νάπολι, σημαίνει βασικά "Παρθενόπες";)

* * *

Πήρε το μάτι μου κάπου (στα Σαββατιάτικα του Teddy) μια δήλωση του Σταύρου Θεοδωράκη, που λέει πως η χώρα συχνά σώθηκε από μικρά κόμματα και πολιτικούς που δεν υπολόγισε κανείς αρχικά τη δύναμή τους.
Μόνο εγώ έκανα το συνειρμό και κατάλαβα πως ονειρεύεται να γίνει Μεταξάς;
-Αλόρ σε λα γκερ... Πάμε άλλη μία, να το τραβήξω από καλύτερο πλάνο..

* * *

Εγώ μονάχα ένα πράγμα θα σου πω.
Μου φτάνει πως μεγάλωσα με σένα.

Στίχοι του Λουκιανού για το μικρό Ήρωα, που θα μπορούσαμε να τους τραγουδήσουμε εμείς για εκείνον.

Το Πρώτο Θέμα εν τω μεταξύ κατάφερε να μας θυμίσει πόσο βρωμερό είναι, πουλώντας cd με τα τραγούδια του -παρά την αντίθετη θέληση του ίδιου και της οικογένειάς του. Κι έτσι ξέσπασε ένας σχετικό ντόρος και πέρασε στα ψιλά ένα άθλιο κείμενο του αντιδραστικού Πανούτσου (που βρήκε επιτέλους στο Liberal, το σπίτι που του ταιριάζει).

Γιατί άθλιο; Το πρόβλημα δεν είναι προφανώς οι σωστές επισημάνσεις για τις μετά θάνατον αγιογραφίες με τις πολιτικάντικες σκοπιμότητες, ούτε πως την πέφτει στο Σύριζα -εξάλλου για αυτό πληρώνεται- και τον καθιστά συμπαθή. Αλλά ότι ο Πανούτσος (κι ο κάθε Πανούτσος) δεν είχε ποτέ αξίες για να αποκλείσει το Πρώτο Θέμα και τη βρωμιά του από αυτές. Και έτσι είναι προκλητικό να προσπαθεί να φέρει τον Κηλαηδόνη στα δικά του "απολίτικα" μέτρα.

* * *

Αύριο κάνει ντεμπούτο κι η καθημερινή εφημερίδα του συγκροτήματος Χατζηνικολάου, για να επισημοποιήσει τον έρωτά του με τη ΔΦΑ, με τίτλο "Αληθινές Ειδήσεις" (μετάφραση του Real News). Μπορεί να μην έχει λεφτά να πληρώσει τους εργαζόμενους στο ραδιόφωνο κι η κατάσταση να είναι κάπως έκρυθμη, αλλά τι ψυχή έχει μια εφημερίδα (που θα κλείσει μες σε λίγες βδομάδες) για να μην τη βγάλει;

* * *

Στη δίκη του Πελετίδη (που δεν έδωσε χώρο στους χρυσαυγίτες για εκδήλωση), είχαμε* μία ακόμα αναβολή, προφανώς γιατί υπολογίζουν στο γνωστό δικαστικό κόλπο για τους αλληλέγγυους: εντάξει, θα μαζευτούν, θα φωνάξουν, θα συμπαρασταθούν και στο τέλος θα βαρεθούν και θα τον αφήσουν μόνο του. Ναι αλλά δεν ξέρουν καλά πού έμπλεξαν...

(* να διορθώσω αυτό το σημείο: αναβολή είχαμε μόνο στη μία από τις δύο υποθέσεις της δίκης, που συνεχιζόταν μέχρι πριν από λίγη ώρα)

Φοβερό σκίτσο του Πάνου Ζάχαρη

Ο έλεγχος της πρώτης εβδομάδας

…σε ρυθμούς τουίτερ και τραν-τραν, που θα ‘λεγε κι ο μεγάλος μανόλο μαυρομάτης, που έχει ταμπεραμέντο για ρίο και κόπα-καμπάνες κι όχι για βρυξέλλες και ευρωκοινοβούλια. Και άντε να καλυφτεί το χαμένο μέταλλο της φωνής του με τον ξενέρωτο δαπιτάκο μπακόπουλο, που μπερδεύει ως και το μέσι στη μετάδοση (αν και έχει το ελαφρυντικό ότι περιγράφει από το στούντιο) κι έφτασε να γίνει αρχισυντάκτης στην αξιοκρατική νεριτ. Ευτυχώς υπάρχει ακόμα ο μεγάλος θεοφιλόπουλος να ομορφαίνει με τη λάμψη του ένα τόσο φτωχό (σε ατάκες και πρωτοπόρες αναλύσεις) μουντιάλ.

Στο χορτάρι βέβαια βλέπουμε ωραίο θέαμα μέχρι τώρα. Κι ίσως είναι το πιο ενδιαφέρον ξεκίνημα σε μουντιάλ που έχει προλάβει η δική μας γενιά (συν-πλην 5-7 χρόνια). Μέχρι και διαιτησίες τύπου παράγκας έχει το πρόγραμμα, για να εξοικειωθεί το ελληνικό κοινό, που έχει ξενερώσει με τα πολλά γκολ και τις τρύπιες άμυνες. Σαν τη σούπερ λιγκ δεν έχει πουθενά.

Λέω τη δική μας γενιά, εννοώντας χοντρικά τις ηλικίες των παικτών που βλέπουμε να παίζουν στο γήπεδο: από τα πρωτοετή φιντανάκια, που τρέχουν όλη μέρα πάνω-κάτω σε ό,τι τους αναθέσεις ως τους ψημένους βετεράνους φοιτητοπατέρες, που έχουν φάει τα αμφιθέατρα με το κουτάλι και καθοδηγούν την ομάδα με πύρινους λόγους και τη φραπεδιά ανά χείρας. Η μόνη διαφορά είναι πως κάποιοι δικοί μας διεθνείς έμοιαζαν με βετεράνους, πριν καν πιάσουν τα τριάντα. Και στους πύρινους λόγους τους αντί για «επίδικο» και «ας πούμε», κοπανάν κάθε τρεις λέξεις για σιγουριά ένα «σίγουρα».

Ομορφιά υπάρχει κι εκτός αγωνιστικού χώρου. Όχι τόσο στις μπάλες και τις καμπύλες των γυναικών όπου εστιάζει επιμελώς ο φακός, αλλά στο χρωματιστό μωσαϊκό στις κερκίδες και το λάτιν πάθος που ξεχειλίζει, ειδικά στους εθνικούς ύμνους, που συνεχίζουν να τους τραγουδάνε μόνοι τους, αφού σταματήσει η ανάκρουσή τους από τα μεγάφωνα. Αλλά αν είναι έτσι να πούμε κι εμείς και τις 158 στροφές του δικού μας ύμνου στην ελευθερία, να δούμε πότε θα ξεκινά κάθε παιχνίδι. Αυτό το πάθος (το μπραζιλέιρο), η ζωντάνια κι οι χυμοί χωρίς συντηρητικά (ακόμα) δίνει ένα ωραίο μάθημα πώς να φτιάξεις ατμόσφαιρα με φωνή, χορό και τραγούδι, χωρίς καφρίλες και χουλιγκανιές ή χλαμύδες και γραφικές περικεφαλαίες. Και μαζί την ποδοσφαιρική εκδοχή της εκτίμησης πως η λατινική αμερική είναι καζάνι που βράζει και δυνητικά ο πιο αδύναμος κρίκος της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας της φιφα.

Την παράσταση έχει κλέψει και το καλτ σπρέι που χρησιμοποιούν οι διαιτητές, για να σημειώνουν τις αποστάσεις στα χτυπήματα φάουλ και να μην κλέβουν οι επιτήδειοι με ελαφρά πηδηματάκια. Και αν ζούσε ακόμα ο ντιέγκο, θα έπαιρνε πάνω στα νεύρα του το σπρέι από το κοράκι και θα έγραφε στο χορτάρι puta fifa, να το δει όλος ο κόσμος. Εμείς πάλι επιδοθήκαμε σε αστειάκια για τους παίκτες της κολομβίας, που θα άρχιζαν να σνιφάρουν τις γραμμές του σπρέι και του γηπέδου. Και αν είχαν παοκτσίδικο χιούμορ οι κολομβιανοί, θα έπρεπε να απαντήσουν με ένα αντίστοιχο πανό στο μεταξύ μας παιχνίδι: η μεγαλύτερη μετακίνηση ναρκωτικών στη λατινική αμερική.

Περνάμε τώρα και στα αμιγώς αγωνιστικά, να τα δούμε ξεχωριστά ανά όμιλο.

1^ος όμιλος: η διοργανώτρια προχωρά με τα ψέματα, πειστική κι ευχάριστη σαν τον πολιτικό λόγο του φώτη κουβέλη. Φαίνεται να αποφεύγει όμως το δύσκολο σταύρωμα στο πρώτο νοκ-άουτ και ξέρει πως οι ομάδες της βραζιλίας που έφτασαν στον τίτλο δεν ήταν οι φαντεζί και αλέγρες που έπαιζαν φουλ επίθεση, αλλά αυτές που υστερούσαν σε ταλέντο, κερδίζοντας σε ορθολογισμό και ρεαλισμό.

2^ος όμιλος: η ισπανία κατάφερε να αποκλειστεί πιο γρήγορα και από τη δική μας εθνική ομάδα, ενώ υπερασπίστηκε τον τίτλο της παγκόσμιας πρωταθλήτριας χειρότερα και από το ναυάγιο της ιταλίας του 10’. Παραδίδει τα σκήπτρα, όπως ο χουάν κάρλος λίγες μέρες πριν, κι αποκαθηλώνεται από μια άλλη βασίλισσα χωρίς στέμμα, την ολλανδία, με εντυπωσιακό σκορ και τρόπο. Αντί να συνδυάσει τη ψυχή της ατλέτικο με το καλό πρόσωπο της μπάρτσα και την τύχη της ρεάλ, ακολούθησε την πτώση του τίκι-τάκα και κατάφερε να πάρει τα χειρότερα από κάθε ομάδα –μέχρι και την κακή φόρμα του ίκερ κασίγιας.

4^ος όμιλος, του θανάτου: οι ιταλοί έδειξαν χαρακτήρα στη νίκη επί της αγγλίας, αλλά ούτε καν αυτοί δεν μπορούν να κρατήσουν το (αγαπημένο τους) ένα-μηδέν σε αυτή τη διοργάνωση. Οι άγγλοι έχουν τα δικά τους ψυχολογικά προβλήματα, συνεχίζοντας να διασκεδάζουν τον κόσμο. Και η ουρουγουάη που τα μούσκεψε στο θεωρητικά ευκολότερο παιχνίδι του ομίλου, περιμένει σα μεσσία το σοάρες να επιστρέψει και να την πάρει από το χέρι ως τη δεύτερη φάση.

5^ος-6^ος όμιλος: η ελβετία είναι η μόνη ευρωπαϊκή ομάδα ως τώρα που νίκησε μια λατινοαμερικάνικη στο σπίτι της. Η γαλλία έκανε ζέσταμα στα ρηχά με την ονδούρα. Ενώ η αργεντινή, που θεωρητικά έχει το πιο βατό πρόγραμμα ως τον τελικό στο ταμπλό της, γέμισε την ενδεκάδα της με κεντρικούς αμυντικούς για ένα ημίχρονο απέναντι στη βοσνία, πριν έλθει στα ίσια της και δει επιτέλους το μέσι να απελευθερώνεται για ένα δεκάλεπτο.

7^ος όμιλος: είναι απορίας άξιο πώς ο τόσο συμπαθής λαός του φερνάντο σάντος έχει βγάλει ίσως τα μεγαλύτερα ποδοσφαιρικά σιχάματα (φίγκο, μουρίνιο, κριστιάνο ρονάλντο, πέπε με μεταγραφή από τη βραζιλία) κάνοντας ακόμα και τη μέρκελ στην κερκίδα να φαίνεται σχετικά συμπαθής (που λέει ο λόγος). Εν τω μεταξύ, ως τώρα στο μουντιάλ τα PIGS, απούσης της ιρλανδίας, έχουν μηδέν βαθμούς, ένα αποκλεισμό και συντελεστή τερμάτων 1-14! Πού πάμε σύντροφε αλέξη; Πού οδεύει η συμμαχία του νότου απέναντι στους μερκελιστές; Κι όχι τίποτα άλλο, αλλά έχασε και ο ισημερινός του κορέα στην πρεμιέρα.

8^ος όμιλος: το βέλγιο καλείται, σε πείσμα του παλιού, ραδιοφωνικού fight-club, να αποδείξει πως υπάρχει (ως ποδοσφαιρική δύναμη και γενικότερα ως χώρα). Ενώ στη ρωσία ο ακινφέγιεφ έκανε την γκάφα της χρονιάς, επειδή δεν υπολόγισε τα καπρίτσια της μπραζούκα, τις νομοτέλειες του προτσές της οικοδόμησης, τη διαβρωτική επίδραση του οπορτουνισμού, το βαρύ αγωνιστικό χώρο και κάτι αηδίες που είχαν φάει τα αγριογούρουνα (βλ. αστερίξ στους ολυμπιακούς αγώνες).

Κι η ελλάδα κύριε; Η ελλάδα έφαγε τρία από την κολομβία έχοντας καλύτερους παίκτες το αμυντικό δίδυμο (μανωλά-παπασταθόπουλο) και τον τοροσίδη, αλλά αδύναμο κρίκο στα αριστερά τον χολέβα –sic- και έμεινε κολλημένη στο μηδέν και το δοκάρι του γκέκα, που θύμισε πολύ ένα γκολ που έχασε με τη βοσνία στα προκριματικά. Το δοκάρι του γκέκα, το δοκάρι του γιου του γκέκα, το δοκάρι του γιου, του γιου του γκέκα, κοκ…

Τα γράφει ωραία κι ο (εντελώς αντιδραστικός κατά τα άλλα) πανούτσος στην χτεσινή sportday.

Έχω διαβάσει περισσότερες συμβουλές για το πώς πρέπει να γράφεις για την Εθνική μετά τα τρία από την ολομβία από όσες θα έδινε ο Ζαμπούνης για το αν μπεις στην τουαλέτα χωρίς να χτυπήσεις και μέσα είναι η Βασίλισσα Σοφία. Για παράδειγμα πώς γράφεις για την ευκαιρία που έχασε ο Φάνης Γκέκας στο ματς με την Κολομβία; Προφανώς είναι άδικο να γράψεις ότι από τα τρία μέτρα πέτυχε με κεφαλιά το δοκάρι. Γράφεις λοιπόν όλη την αλήθεια. «Στο 63^ο λεπτό η Εθνική Ελλάδας που έχει χαρίσει τόσες χαρές στους Έλληνες φιλάθλους και μετά τον θρίαμβο της Πορτογαλίας το 2004 έχει προκριθεί σε τέσσερις μεγάλες διοργανώσεις βρέθηκε στην επίθεση. Ο άσος της Ρόμα Βασίλης Τοροσίδης γύρισε την μπάλα μέσα στην περιοχή όπου με τον τερματοφύλακα της Κολομβίας εξουδετερωμένο, ο Φάνης Γκέκας που όπως και τα άλλα παιδιά δεν έχει να αποδείξει τίποτα, έστειλε την μπάλα με κεφαλιά στο οριζόντιο δοκάρι. Δεν πειράζει Φάνη». Είναι βέβαια και αυτό κάπως σκληρό, αλλά τα παιδιά της Εθνικής αντέχουν τη σκληρή κριτική, όταν είναι δίκαια.

Σήμερα ο αγώνας με την ιαπωνία θα δείξει τι ψάρια μπορούμε να πιάσουμε στη διοργάνωση και αν θα γυρίσουμε σπίτι μας από την πρώτη φάση. Την επόμενη φορά πάντως που θα προκριθούμε στην τελική φάση και θα καταφέρουμε να συμπληρώσουμε το πρώτο δεκάλεπτο της πρεμιέρας χωρίς να δεχτούμε γκολ, θα πρέπει να διακοπεί το παιχνίδι και να μας αποδοθεί ειδικό βραβείο, ανεξάρτητα από το τι θα γίνει στη συνέχεια.

Το σύμβολο της Κούβας

Σήμερα συμπληρώνονται δύο χρόνια από το θάνατο του κουβανού πυγμάχου τέοφιλο στίβενσον, πιθανότατα του καλύτερου πυγμάχου όλων των εποχών, και η κε του μπλοκ σήμερα αντιγράφει και δημοσιεύει μια ιστορία του αντώνη πανούτσου για το στίβενσον από το βιβλίο «μια φορά στη ζωή μας», εκδόσεις mypublications, που αποτυπώνει πολύ καλά μερικές πτυχές, παρά το αντιδραστικό πολιτικό κριτήριο του αρθρογράφου, που αφήνει το αποτύπωμά του σε μερικά σημεία. Μία ακόμα πιο σύντομη εκδοχή της ιστορίας, μαζί με ένα βιντεάκι για το στίβενσον, μπορείτε να δείτε και σε αυτό το σύνδεσμο.

Teofilo Stevenson _ The Legend Of Boxing Amateur από chinoir509

Σαν σε reunion είχα σφίξει μυωπικά τα μάτια μου προσπαθώντας να τον αναγνωρίσω. Έμοιαζε πιο κοντός αλλά έτσι δε μοιάζουμε όλοι μετά από κάποια ηλικία; Το ίδιο ίσχυε με το σκύψιμο, το ίδιο με τα άσπρα μαλλιά αλλά το πρόβλημα δεν ήταν εκεί. Το πρόβλημα ήταν ότι για να ανέβει τα τρία σκαλοπάτια που οδηγούσαν στα τραπέζια του Roof Garden του Lydra Marriot ο Τεόφιλο Στίβενσον χρειαζόταν δύο άτομα να τον στηρίζουν στους αγκώνες και άλλα τόσα λεπτά εξαντλητικής προσπάθειας. Με την ενστικτώδη κίνηση που κάνουν οι άνθρωποι όταν δουν κάποιον παλιό γνωστό που έχει παραμορφωθεί σε ένα ατύχημα, γύρισα το κεφάλι κοιτάζοντας προς την πλευρά της Ακρόπολης. Αυτό που πριν από δύο ώρες φαινόταν μια καλή ιδέα, να ξαναδώ δηλαδή μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 στο Μόναχο στην Αθήνα το 2004, δεν έμοιαζε πια τόσο καλή. Αντίθετα με τα καλά κρασιά οι πυγμάχοι δεν ομορφαίνουν όταν γερνάνε και ο Τεόφιλο Στίβενσον, κατά πολλούς ο καλύτερος πυγμάχος που έχει φορέσει ποτέ τα γάντια στα βαρέα ήταν η απόδειξη του κανόνα. Προσπάθησα να τον φέρω στη μνήμη μου στον τελικό με τον Γουέιν Μπόμπικ πριν από 32 χρόνια. Το οποίο ματς με τον Μπόμπικ δεν ήταν καν τελικός. Όπως συχνά συμβαίνει στον αθλητισμό το μέγεθος του γεγονότος είχε τη δική του δυναμική. Ένα ματς των προημιτελικών στα μυαλά όσων αγαπάνε την πυγμαχία, με τον χρόνο έγινε τελικός.

Η διάθεσή μου δεν ήταν η καλύτερη. Λίγες ώρες πριν τον ημιτελικό των υπερβαρέων ο Βαγγέλης Οικονομάκος είχε αποκλειστεί. Μετά από μια εξοντωτική νίκη επί του Φιλιππινέζου Ακουιλίνο είχε χάσει από το νικητή της κατηγορίας Γερμανό Ντίτερ Κότις. Ο αγώνας όμως του Τεόφιλο Στίβενσον εναντίον του Αμερικανού Ντουέιν Μπόμπικ ήταν από αυτούς που δεν χάνονται. Ο Στίβενσον στον πρώτο γύρο είχε διαλύσει τον Πολωνό Λούντβικ Ντέντερις. Στα 30 δευτερόλεπτα του αγώνα ο Πολωνός έβλεπε τη δουλειά των Γερμανών ηλεκτρολόγων του σταδίου ξαπλωμένος στο καναβάτσο. Σηκώθηκε για να συνεχίσει τον αγώνα αλλά ο διαιτητής τον διέκοψε για σκίσιμο στο φρύδι. Όμως ο Ντουέιν Μπόμπικ δεν ήταν Πολωνός. Ήταν ο νικητής στα Golden Gloves, πρωταθλητής ερασιτεχνών και υπεράσπιζε μια μακριά παράδοση που είχε το χρυσό στα βαρέα ρεζερβέ για την Αμερική. Ακόμα πιο σημαντικό, ο Μπόμπικ είχε νικήσει σε προηγούμενο ματς το Στίβενσον στους Παναμερικανικούς Αγώνες του 1971. Ο ένας όμως χρόνος είχε κάνει τη διαφορά. Μετά από έναν επιφυλακτικό πρώτο γύρο και ένα δεύτερο που κερδήθηκε από τον Μπόμπικ στον τρίτο γύρο ο Στίβενσον ήταν η οργή του θεού. Έστειλε τρεις φορές τον Μπόμπικ στο καναβάτσο, κάνοντας το διαιτητή να σταματήσει τον αγώνα. Το πιο εντυπωσιακό όμως ήταν ότι το τελευταίο δεξί κροσέ δεν ακολουθήθηκε από άλλη γροθιά. Σίγουρος για τη ζημιά ο Στίβενσον γύρισε πριν ακόμα ο Μπόμπικ πέσει στο καναβάτσο χωρίς να τον τιμήσει με μια χαριστική βολή.

Στο επόμενο ματς ο Στίβενσον κέρδισε εύκολα τον Γερμανό Πίτερ Χούσινγκ. Στον τελικό συνέβη το ανεπανάληπτο. Ο Ρουμάνος Ίον Αλέξε, αποφασίζοντας ότι είναι καλύτερο να τσαλακώνεις την αξιοπρέπειά σου παρά τη μούρη σου, προφασίστηκε τραυματισμό και ο Στίβενσον πήρε το χρυσό χωρίς αγώνα. Με την ιδιότυπη λεπτή φωνή του ο Τεόφιλο Στίβενσον είπε ότι είναι ευτυχισμένος που κατέκτησε το ολυμπιακό μετάλλιο για την ειρήνη, το Φιντέλ και το λαό της Κούβας και ένας μύθος είχε γεννηθεί.

Η νίκη του Τεόφιλο Στίβενσον χαιρετίστηκε από την κουβανική κυβέρνηση σα νίκη επί του καπιταλισμού. Στην είσοδο του Παλέ Ραφαέλ Τρέχο στο Παγκόσμιο του 1974 μια γιγάντια φωτογραφία του Στίβενσον να πετάει στο καναβάτσο τον Μπόμπικ υποδέχτηκε τους Αμερικάνους πυγμάχους για να τους θυμίσει τι συμβαίνει σε όσους πολεμάνε την επανάσταση και τον Φιντέλ. Στο Παγκόσμιο του 1978 στο Βελιγράδι ο Γιουγκοσλάβος Ντράγκομιρ Βούικοβιτς στον τελικό έτρεχε για ένα γύρο στο ρινγκ. Ο Στίβενσον τον κοιτούσε μακάριος μέχρι που ο διαιτητής του είπε ότι πρέπει να παίξει. Δευτερόλεπτα πριν το τέλος του γύρου κράτησε την αναπνοή του και βούτηξε πάνω στο Στίβενσον. Στο δεύτερο γύρο δε σηκώθηκε από το σκαμνάκι προφασιζόμενος ότι είχε χτυπήσει στο solar plexus με το Παλέ να τον αποδοκιμάζει. Καλύτερα όμως ζωντανός και με την ουρά στα σκέλια παρά νεκρός και ήρωας. Μια γραμμή συνηθισμένη για τους αντιπάλους του Στίβενσον.

Το ερώτημα αν ο Στίβενσον μπορούσε να αντιμετωπίσει τον Μοχάμεντ Άλι θα μείνει αναπάντητο. Αμέσως μετά τη νίκη στο Μόναχο Αμερικάνος μάνατζερ είχε προτείνει στο Στίβενσον πέντε εκατομμύρια δολάρια για να γίνει επαγγελματίας και να αντιμετωπίσει τον Άλι. Ο Στίβενσον αρνήθηκε λέγοντας «τι είναι πέντε εκατομμύρια δολάρια μπροστά στην αγάπη οκτώ εκατομμυρίων Κουβανών;». Και ο Στίβενσον το ανταπέδιδε. Συνέχιζε να μαζεύει ολυμπιακά μετάλλια για το λαό της Κούβας.

Το 1976 στο Μόντρεαλ νικώντας το Ρουμάνο Μιρτσέα Σιμόν. Το 1980 στη Μόσχα κερδίζοντας στον τελικό το Ρώσο Πιοτρ Ζάεφ έγινε ο δεύτερος μετά τον Λάζλο Παπ πυγμάχος που έπαιρνε τρία συνεχόμενα χρυσά. Θα τα είχε κάνει τέσσερα αν η Κούβα ακολουθώντας τη Σοβιετική Ένωση δεν μποϋκοτάριζε τους Ολυμπιακούς του 1984 στο Λος Άντζελες. Αλλά τι είναι τέσσερα ολυμπιακά μετάλλια μπροστά στην αγάπη οκτώ εκατομμύρια Κουβανών;

Ο Τεόφιλο Στίβενσον συνέχισε να αγωνίζεται. Το 1986 σε ηλικία 36 ετών στον τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος νίκησε τον Αμερικάνο Άλεξ Γκαρσία. Θα είχε αγωνιστεί και στους Ολυμπιακούς της Σεούλ αν οι Κουβανοί δεν είχαν μποϊκοτάρει τη διοργάνωση. Το 1988 ο Στίβενσον αποσύρθηκε από τα ρινγκ. Το 1989 ο Στίβενσον αποσύρθηκε από την ενεργό δράση αλλά όχι και τα ρινγκ. Αρχικά έγινε αρχηγός των εθνικών κουβανικών ομάδων και αργότερα αυτό που πάντα ήταν. Ο μεγαλύτερος ερασιτέχνης πυγμάχος. Πρεσβευτής του κουβανικού λαού σε όλο τον κόσμο.

Με τον Φελίξ Σαβόν, τον άλλο μεγάλο Κουβανό πυγμάχο να συνεχίζει και να τον στηρίζει από τον αγκώνα ο Τεόφιλο Στίβενσον έσυρε τα βήματά του στο τραπέζι που μαζί με τον Κώστα Γεωργιάδη είχαμε κάτσει. Σηκώθηκα και άπλωσα το χέρι. Το έσφιξε με αυτή την ιδιότυπη «νεκρή» χειραψία που οι πυγμάχοι δίνουν από το φόβο ότι θα σε πονέσουν. Μιλούσε αγγλικά αφού  ίδιος είχε γεννηθεί στον Πουέρτο Πάντρε της Κούβας αλλά οι γονείς του ήταν από το αγγλόφωνο Σεντ Κιτς. Η συζήτηση ήταν τόσο ελεγχόμενη όσο άρμοζε όταν μιλάς με έναν εστεμμένο. Ναι, ήταν πολύ ευτυχισμένος να βρίσκεται στην Αθήνα, την πατρίδα των Ολυμπιακών Αγώνων. Ναι, συμφωνούσε ότι η μεγάλη στιγμή της καριέρας του ήταν στο Μόναχο, στη νίκη με τον Μπόμπικ και χαιρόταν που είχα δει κι εκτιμήσει το ματς από κοντά. Όχι δεν πίστευε ότι είναι απαραίτητα ο μεγαλύτερος Κουβανός πυγμάχος. Υπήρξε και ο Σαβόν όπως και άλλοι πυγμάχοι έτοιμοι να κάνουν το λαό της Κούβας περήφανο. Και όχι δεν είχε κανένα πρόβλημα να μου υπογράψει το αυτόγραφο επάνω στα γάντια.

Από την τσάντα μου έβγαλα ένα ζευγάρι κόκκινα γάντια πυγμαχίας και έδωσα το ένα στον Τεόφιλο Στίβενσον και το άλλο στον Σαβόν να τα υπογράψουν. Ο Στίβενσον πήρε το μαύρο μαρκαδόρο στο χέρι και με την πίεση που βάζουν τα παιδιά όταν θέλουν να γράψουν υπέγραψε στο γάντι Τ.Stevenson. Κοντοστάθηκε. Και πρόσθεσε Cuba.

Σηκώθηκε από το τραπέζι. Σηκωθήκαμε όλοι. Με τη λεπτή φωνή του είπε ότι έπρεπε να αποσυρθεί αλλά ήλπιζε ότι η επίσκεψή του στην Αθήνα δε θα ήταν η τελευταία. Θα ήταν. Η τελευταία εικόνα που θα έχω από τον Τεόφιλο Στίβενσον είναι παλιού πυγμάχου που η πυγμαχία του έκλεψε χρόνια να απομακρύνεται υποβασταζόμενος από το διάδοχό του. Το 2012, σε ηλικία 60 ετών ο Τεόφιλο Στίβενσον θα πέθαινε από καρδιακή προσβολή στην Αβάνα της Κούβας. Μέχρι όμως να φύγει και ο τελευταίος που παρακολούθησε εκείνο το απόγευμα του 1972 στο Boxing Halle του Μονάχου τους προημιτελικούς στα βαρέα, ο Τεόφιλο Στίβενσον θα μένει ζωντανός.

Πίσω από το Ντόνετσκ δεν υπάρχει γη

Μια μέρα θα ξανάρθουμε και η γη θα τρέμει. Όχι ο άδωνις και οι σιχαμεροί ομοϊδεάτες του –αυτοί άλλωστε δεν έφυγαν και ποτέ από το προσκήνιο· μονάχα δέρμα άλλαζαν. Θα ξαναγυρίσουμε, όπως ξανανέβηκε στο ντόνετσκ της ουκρανίας η σοβιετική σημαία, φλογίζοντας ξανά μετά από χρόνια τις ψυχές εκατομμυρίων ανθρώπων.

Θυμάμαι στο ποδόσφαιρο πριν από καμιά δεκαριά χρόνια που πρωτοεμφανίστηκε η ομάδα της πόλης στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, σπάζοντας το «μονοπώλιο» της ντιναμό κιέβου, ενώ εμείς προβληματιζόμασταν πώς προφέρεται το όνομά της. Και ο πανούτσος τρόλαρε στο μέγκα έναν αθλητικό συντάκτη της σούπερ μπάλας, που την είχε προφέρει «σαχτιόρ» και του ‘λεγε: «περάσαμε όμορφα κι ευτυχισμένα χρόνια λέγοντας αυτή την ομάδα σαχτάρ ντόνετσκ και τώρα έρχεσαι εσύ να μας τα ανατρέψεις όλα;» Εντάξει, δεν ξέρω σε πόσους φαίνεται αστείο έτσι, ίσως να χάνει αν δεν το βλέπεις ζωντανά, αλλά διατηρεί ακέραια τη σημειολογία του.

Οι σοβιετικοί πολίτες του ντόνετσκ πέρασαν πραγματικά όμορφα κι ευτυχισμένα χρόνια, μέχρι που ‘ρθε ένας ουκρανός γόνος κουλάκων, επικεφαλής της αντεπανάστασης και της διαφημιστικής καμπάνιας της πίτσας χατ, να τα ανατρέψει όλα –ή ό,τι είχε μείνει όρθιο τέλος πάντων. Και τώρα που τον ξέβρασε η ιστορία –ή μάλλον το τέλος της- σα στυμμένη λεμονόκουπα, έχει μείνει στα αζήτητα κι ούτε για συντάκτης σε μεταμεσονύκτιες εκπομπές του κρατικού μέγκα δε θα περνούσε η μπογιά του. Όπως ξεφτίζει γενικώς δηλ σε διεθνή κλίμακα η μπογιά της σοσιαλδημοκρατίας πλέον.

Περνούσαμε ωραία στη μικρή μας δημοκρατία, όπως λέει στις ζωές των άλλων, προς το τέλος της ταινίας, ο διεφθαρμένος υπουργός της λδγ. Όπου η φράση «μικρή δημοκρατία», πονηρά βαλμένη, δεν υπονοεί μόνο τη μικρή σε έκταση ddr, αλλά και την ποιότητα της λαϊκής δημοκρατίας της. Μόνο που, όπως σημείωνε έναν αιώνα πριν ο βλαδίμηρος, η χειρότερη σοσιαλιστική δημοκρατία είναι εκατομμύρια φορές πιο δημοκρατική από την καλύτερη αστική δημοκρατία. Και δεν είναι μόνο ποσοτικό το ζήτημα, αλλά πρωτίστως ποιοτικό, καθώς το προλεταριάτο και οι σύμμαχοί του επιβάλλουν τη δικτατορία τους σε μια χούφτα εκμεταλλευτών που χάνουν τα προνόμιά τους.

Κι ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι. Η σοβιετική δημοκρατία ήταν 1,5 με 2 εκατομμύρια φορές ανώτερη από τη δική μας αστική δημοκρατία, που απολαμβάνουμε σήμερα. Μία φορά για κάθε άνεργο στα μητρώα του οαεδ, τη στιγμή που στη σοβιετία το γραφείο εύρεσης εργασίας είχε μείνει χωρίς δουλειά και αντικείμενο, ήδη από το 1930. Κι έλα μετά να συζητήσουμε τι σημαίνει πρόοδος και τι οπισθοδρόμηση ή ποιος έχει μείνει κολλημένος στη δεκαετία του 30’.

Σκέφτεσαι τη σημερινή απεργία και το μυαλό σου αρχίζει να παίζει διασκευασμένα τα τραγούδια της συγκέντρωσης στο πικάπ του.

«Δεν είναι αργία, είναι ανεργία», εφιαλτική και μακροχρόνια για την (αν)εργατική τάξη και τη νεολαία της.

«Λιώνουν τα νιάτα μας στην ανεργία» και «με τα κομμάτια μας» χτίζεται το σαξές στόρι της πλουτοκρατίας και των αμύθητων κερδών της.

Γιατί να είμαστε όμως μίζεροι και αρνητικά προκατειλημμένοι; Οσονούπω θα βάλουμε τα καλά μας, τα μεταξωτά και να φυσάει, και θα βγούμε στις αγορές να παζαρέψουμε τα φιλέτα μας αντί πινακίου φακής. Και ο λαός θα μείνει στην απέξω, να κοιτάζει τις βιτρίνες σαν το κοριτσάκι με τα σπίρτα και ούτε καν να αγγίζει. Αν όμως δε βρούμε τελικά δάνεια στις αγορές, θα φταίει μάλλον η σαββατοκυριακάτικη αργία, που ήταν κλειστή η εκτ (ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα) και δε βρήκαμε λεφτά να ψωνίσουμε. Να την καταργήσουμε λοιπόν κι αυτή να τελειώνουμε (την αργία, όχι την τράπεζα).

Και δεν είναι μόνο τα δύο εκατομμύρια (επισήμως) ανέργων αλλά και η εργαζόμενη μειοψηφία που σκύβει το κεφάλι, γιατί φοβάται κι αυτή τον μπαμπούλα της ανεργίας, ή έχει στο σπίτι της άλλους ανέργους να θρέψει –ένας τουλάχιστον εργαζόμενος σε κάθε σπίτι, όπως υποσχόταν κι ο γαπ. Και το ζυγίζουν δύο και τρεις φορές, προτού κάνουν το βήμα να απεργήσουν: εκείθε με τα χρήματα, εδώθε με τον χάρο της απόλυσης και την αξιοπρέπεια, που ωστόσο δεν τρώγεται, και με τον εφιάλτη της ανεργίας. Για να ξεκινήσεις από την αρχή να κυλάς το βράχο του σίσσυφου, ώσπου να προσαρμοστείς, να γίνεις ελαστικός, φτηνός, ανταγωνιστικός, σύγχρονος με τις εξελίξεις των καιρών.

Μας κάνουν να ντρεπόμαστε, να εσωτερικεύουμε την ενοχή, το φταίξιμο για αυτή την κατάσταση, να γινόμαστε ανθρωπάκια με περισσευούμενα προσόντα, αλλά λιγοστή πείρα –επαγγελματική και κινηματική-αγωνιστική. Όμως καμία ανεργία δεν είναι ντροπή –για να παραφράσουμε μια γνωστή φράση. Ντροπή είναι να  μην πνίγουμε στο αίμα αλλά στα δάκρυα το θυμό μας για αυτό που γίνεται, που είναι ντροπή και στίγμα για όλη την κοινωνική πρόοδο, την ανθρωπότητα στο κατώφλι του 21^ου (καπιταλιστικού μεσ)αιωνα.

Ντροπή στον εργάτη στο σκλάβο ντροπή στο αίμα αν δεν πνίξει μια τέτοια ζωή.

Ούτε ένας χαφιές δουλειά να μη βρίσκει

Χριστούλη μου όμορφη που ‘ναι η προφητεία αυτή

Ναι αλλά ο χριστούλης, ακόμα κι αν ήταν ο πρώτος κομμουνιστής, όπως λένε μερικοί –που δεν ήταν, αλλά δε θα μαλώσουμε γι’ αυτό τώρα- δεν πρόκειται να κάνει κάτι γι’ αυτό αν εμείς γινόμαστε προδότες της τάξης μας και του αγώνα της. Ή αν δεν κουνήσουμε το χεράκι μας (συν αθηνά) και εναποθέσουμε τις ελπίδες μας στη δευτέρα παρουσία και τη σωτηρία που θα έρθει σα μάννα εξ ουρανού –κι όχι με έφοδο στον ουρανό, για να βρούμε το κρυμμένο μάννα.

Να σου δώσω λοιπόν εγώ μια άλλη προφητεία. Θα ξαναγυρίσουμε κι η γη θα γίνει κόκκινη. Ή κόκκινη από ζωή ή κόκκινη από θάνατο. Σαν την κόκκινη σοβιετική σημαία που υψώθηκε προχτές στο ντόνετσκ της ουκρανίας.

Θα φροντίσουμε εμείς γι’ αυτό...

Το όνομά μας είναι η ψυχή μας

Τα ράσα δεν κάνουν τον παπά. Κι αυτό είναι κάτι που το έχουν μάθει από πρώτο χέρι με οδυνηρό τρόπο οι κομμουνιστές, βλέποντας πολλά κκ να μεταλλάσσονται σε μια νύχτα και να απαρνούνται το παρελθόν τους, κρατώντας ως ευφημισμό το όνομα χωρίς την χάρη. Όπως απαντούσε και ο ανδρέας στο νονό, σε ένα παλιό σκετσάκι του χάρρυ κλυνν: -με το σοσιαλισμό καμία σχέση; Όχι, όχι… απλή συνωνυμία!

Κι ίσως τελικά να είχαν πιο τίμια στάση –μες στην ατιμία τους- όσοι δε συνέχισαν να δηλώνουν κάτι που δεν ήταν και δεν το πίστευαν πια. Αν και οι περισσότεροι κράτησαν ως παράσημο τον τίτλο του πρώην κομμουνιστή για να τον εξαργυρώσουν, να έχουν διεισδυτικότητα στο αριστερό ακροατήριο και απτή αξία χρήσης για τους αστούς εργοδότες τους.

Από την άλλη όμως είναι βέβαιο πως αν είσαι παπάς α. με την αράδα σου θα πας και β. οπωσδήποτε θα φοράς ράσα, ώστε η μορφή να συμβαδίζει με το περιεχόμενο. Το θέμα είναι τι ράσο διαλέγουμε να φορέσουμε και τι όνομα πιστεύουμε πως ταιριάζει στο παιδί μας ή το πολιτικό μας τέκνο (βλέπε εδώ και μια παλιότερη ανάρτηση με αντίστοιχο περιεχόμενο και τον ίδιο τίτλο, πριν τα ανορθόγραφα βαφτίσια της ανταρσύα).

Ας δούμε πώς μπορεί να επηρεάσει ένα παιδί το όνομα που θα του διαλέξουν οι γονείς ή ο νονός του. Αν είσαι βασίλης πχ, μπορείς να χαίρεσαι που είσαι συνονόματος με το βασίλη ζούμε για να σε ακούμε στα παλιά σου παπακωνσταντίνου, το βιρτουόζο της μπάλας χατζηπαναγή –ή βάσια, όπως ήταν το ρώσικο χαϊδευτικό του- και τον ένα και μοναδικό στο είδος του βασίλη ραφαηλίδη. Ή ακόμα να ταυτιστείς με την ιστορία του ήρωα του στάλινγκραντ βασίλι ζάιτσεφ.

Υποψιάζεσαι βέβαια πως η ρίζα του ονόματος πρέπει κατά βάθος να συνδέεται με το παλάτι και το βασιλιά, αλλά αυτό ακούγεται ακόμα πιο έντονα κι άσχημα στις βασιλικές ή ακόμα χειρότερα στην κόρη της αλέκας, τη βασιλεία, που κάθε άλλο παρά όνομα και πράγμα είναι, αν σκεφτεί κανείς τις ρίζες της και τη συνονόματη γιαγιά της που επί… βασιλείας ήταν εξόριστη στην κίμωλο.

Αν λέγεσαι μάρκος, σκέφτεσαι πως ανήκεις στην ίδια συνομοταξία με κορυφαίες προσωπικότητες, σαν το βαμβακάρη, το βαφειάδη –αν κι αυτός λάκισε νωρίς-, παλιότερα τον μπότσαρη, από τους ξένους το βαν μπάστεν, ε και το σεφερλή από τους «κωμικούς», αλλά αυτό μάλλον προσπαθείς να το ξεχάσεις.

Αν πάλι είσαι λεωνίδας, μπορείς να ταυτιστείς με το λέο μέσι (αν και προέρχεται από το λιονέλ), με το λάιονελ από τους θάντερκατς (με την ίδια λαθροχειρία), το λεωνίδα με τους τριακόσιους από την αρχαιότητα ή αυτόν με τους τριακόσιους οπαδούς και τη φυσαρμόνικα από τους πιο σύγχρονους, αν έχεις ανανεωτικά γούστα.

Πιο ιντριγκαδόρικους συνειρμούς όμως προκαλεί το όνομα «αλέξανδρος» και τα διάφορα χαϊδευτικά του. Από την αλέκα και τον μελλοκυβερνήτη αλέξη που πήρε το δαχτυλίδι από τον αλέκο, ως το μεγαλέξανδρο, τον αλέκο αλεξανδράκη και το δίδυμο κούγια-λικουρέζου από τους δικηγόρους.

Αν πάντως οι γονείς του παιδιού είναι δικοί μας και θέλουν ένα στρατευμένο όνομα για το αγόρι τους, η πιο συχνή επιλογή είναι το «άρης» προς τιμήν του βελουχιώτη κι από κοντά ακολουθεί το «νίκος» (προς τιμήν του ζαχαριάδη, του μπελογιάννη ή και του πλουμπίδη ακόμα) που παραπέμπει ευθέως στη νίκη του λαού (νικόλαος). Εκτός κι αν έχουμε πέσει σε αρειανό μπασκετικό πατέρα που ήθελε να τιμήσει την ομάδα του και τον γκάλη.

Σε κάθε περίπτωση βέβαια, το παιδί μπορεί να αποστατήσει και να μη γίνει ούτε κομμουνιστής ούτε αρειανός. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι κι ο λαοκράτης χαλβατζής, ο πασόκος αδελφός του σπύρου, που δέχεται αλλεπάλληλα οικογενειακά χτυπήματα από τη μοίρα.

Μπορούμε επίσης να συναντήσουμε (ιω)σήφηδες και βλαδίμηρους προς τιμήν τους στάλιν και του λένιν –εκτός από τους κρητικούς, που είναι πάππου προς πάππο πασοκτζήδες κι άντε το πολύ-πολύ να ροδίσουν λίγο. Και λιγότερο συχνά κάρολους (όπως το γιο του ρούση) και φρειδερίκους, προς τιμήν των κλασικών.

Στα γυναικεία ονόματα δεσπόζει νομίζω το «ρόζα» από την πολωνή επαναστάτρια κι ακολουθεί το «ηλέκτρα» προς τιμήν της αποστόλου με το μαρτυρικό θάνατο επί κατοχής. Πέρα από τα διάφορα εαμικά ονόματα (λαοκρατία, ελευθερία, κτλ) στη μεταπολεμική περίοδο ήταν πολύ δημοφιλές και το «ειρήνη» που έφτασε μαζί με το φιλειρηνικό κίνημα στο απόγειό του στα χρόνια της μεταπολίτευσης και του μπρέζνιεφ.

Στη λέσβο κυρίως –αλλά και σε άλλα μέρη- απαντάται συχνά και το «μοσχούλα» για την πρωτεύουσα της επανάστασης με την κόκκινη πλατεία, ενώ πιο σπάνια βρίσκουμε και το όνομα "σοβιετία". Κι αν αυτό φαίνεται κάπως γραφικό σήμερα σε κάποιους, ας συνεκτιμήσουν το γεγονός πως στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού υπήρχαν μερικές ακόμα πιο «ακραίες» επιλογές.

Ο σοβιετικός κυριούλης μας είχε πει πχ πως ο ρώσικος λαός εξέφραζε τον αυθόρμητο ενθουσιασμό του για τα τεχνολογικά επιτεύγματα των πρώτων χρόνων της επανάστασης με αντίστοιχα ονόματα για τα νεογέννητα μωρά εκείνης της περιόδου. Κι έτσι μπορούσε να συναντήσει κανείς το γυναικείο όνομα «αποχέτευση», που ήταν πολύ σπουδαία κατάκτηση για την εποχή.

Επίσης μια φίλη μου διηγούταν πως στην τάξη της μετά τις ανατροπές είχαν ένα συμμαθητή από την αλβανία με το όνομα μαρινγκλεν (marenglen) που δεν ήταν κάποια περίεργη παραφθορά του δικού μας «μαριλένα» αλλά προερχόταν από τις αρχικές συλλαβές των τριών κλασικών: μαρξ-ένγκελς-λένιν, και την πρωτότυπη σύνθεσή τους, τρία σε ένα.

Τις τελευταίες δεκαετίες πάντως υπάρχει μια γενικευμένη τάση επιστροφής σε γυναικεία ονόματα της αρχαιότητας. Κι έτσι δίπλα στην ηλέκτρα βλέπει συχνά κανείς σήμερα τη «δάφνη» και την «άρτεμη». Αυτό το είχε περιγράψει πολύ γλαφυρά ο (χυδαία αντιδραστικός κατά τα άλλα) πανούτσος για τις νεφέλες και τις δανάες του σύριζα, που συγκρούονται με τους λιάκους και τις μαρίες της χρυσής αυγής.

Πέρα από την χοντροκομμένη σχηματική γενίκευση του πανούτσου, που χαρίζει συλλήβδην τα λαϊκά ονόματα στους χρυσαυγίτες, υπάρχει μια βάση για την «ψαγμένη» και κουλτουριάρα αριστερά των σαλονιών και της προόδου. Κι αυτό μπορεί να το βρει κανείς πχ σε ένα φοιτητικό σύλλογο αρχιτεκτόνων, όπου πέρα από τα πολύχρωμα σαλβάρια και τη μεταφορά του ξιπόλητου τάγματος της κατοχής στα σημερινά δεδομένα, τα ονόματα που ακούει συνήθως κανείς κυμαίνονται από το «ερνεστίνα» μέχρι το «γιασμίνα» και πάει λέγοντας.

Σε βαθμό που να αρχίσει να νιώθει μειονεκτικά, αν το δικό του όνομα είναι τελείως κοινότυπο.

Παρακάμπτουμε σκόπιμα τα βαφτίσια κατοικίδιων ζώων και κομματόσκυλων του κινήματος (σαν το λουκάνικο και τον κανέλλο) για να κλείσουμε την ανάρτηση με μια μικρή αναφορά στα ονόματα των άψυχων φορέων κι οργανισμών, όπως ένα μαγαζάκι ή μια μικρή φίρμα. Θέση στο αφιέρωμα έχουνε δικαιωματικά το φροντιστήριο «διαλεκτική», που αν δεν κάνω λάθος το ‘χουν κάτι παλιοί μουλάδες και η σχολή οδήγησης «καθοδήγηση», αγνώστων λοιπών στοιχείων.

Η κε του μπλοκ είναι σε θέση να γνωρίζει και την ιδέα ενός σφου αναγνώστη για ένα ταξικό ουζερί με τον άκρως δηλωτικό τίτλο «πάλη των αποστάξεων». Κι αν το δίνω στεγνά στη δημοσιότητα είναι γιατί δεν το κόβω να υλοποιείται στα κοντά

Η ιστορία της ντιναμό κιέβου

Εξαρτάται από ποια σκοπιά θα το δεις. Τα γεγονότα είναι πάντα τα ίδια, αλλά επιδέχονται πολλαπλής ερμηνείας. Και πάνω απ’ όλα διαστρέβλωσης. Παντού χωράει λίγο στάλιν και αντιμουστακική προπαγάνδα.

Το 42 το κίεβο βρίσκεται υπό ναζιστική κατοχή. Οι ναζήδες θέλουν να δείξουν ότι η ζωή κυλάει κανονικά και φτιάχνουν ένα μίνι πρωτάθλημα για να ξεχαστεί ο κόσμος, όπου συμμετέχουν τοπικές ομάδες κι οι καλοταϊσμένες φρουρές των κατοχικών δυνάμεων.

Στο αρτοποιείο νο τρία της πόλης δουλεύουν ποδοσφαιριστές που αποτελούσαν τον κορμό της παλιάς ντιναμό κιέβου. Ενώνουν τις δυνάμεις τους με τρεις παίκτες της συμπολίτισσας λοκομοτίβ και φτιάχνουν την σταρτ που σαρώνει τα πάντα στο διάβα της.
Νικάει τους ντόπιους εθνικόφρονες που είχαν την εύνοια των ναζί, τις φρουρές των ούγγρων και των ρουμάνων –που αργότερα τους υποστήριζαν- και στο τέλος ταπεινώνει τους επίλεκτους της λουφτβάφε.

Ο λαός του κιέβου ενθουσιάζεται με τα κατορθώματα της σταρτ και τα βλέπει συμβολικά ως πράξη αντίστασης που ανυψώνει το ηθικό του απέναντι στους κατακτητές. Οι οποίοι σκυλιάζουν, διατάζουν ρεβάνς κι αφήνουν να εννοηθεί ότι δε θα δεχτούν να χάσουν κι αυτή τη φορά.
Ο διαιτητής της αναμέτρησης είναι στέλεχος των ες-ες αλλά οι παίκτες της σταρτ αγνοούν τις έμμεσες απειλές και ξανακερδίζουν φροντίζοντας μόνο να κρατήσουν τη διαφορά σε αξιοπρεπή για τον αντίπαλο επίπεδα (5-3).

Ο κόσμος έφυγε από το γήπεδο κοροϊδεύοντας τους ναζί αξιωματικούς που είχαν καταλάβει την κεντρική κερκίδα. Προηγουμένως είχε δει στην έναρξη τους ήρωές του να αρνούνται να χαιρετήσουν φασιστικά. Και τον βενιαμίν κλιμένκο λίγο πριν τη λήξη να περνάει όλη την άμυνα της φλάκελφ και τον αντίπαλο τερματοφύλακα κι αντί να σκοράρει να κλοτσάει περιφρονητικά τη μπάλα προς το κέντρο.

Η ντροπή παραήταν μεγάλη για να την αντέξουν οι κατακτητές. Μέσα σε λίγες μέρες συνέλαβαν τους παίκτες στο αρτοποιείο και τους οδήγησαν σε ένα από τα διαβόητα στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου ο κλιμένκο κι άλλοι τρεις συμπαίκτες του δολοφονήθηκαν λίγες μέρες πριν την ανακατάληψη της πόλης από τους σοβιετικούς που προέλαυναν.

Όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει χολιγουντιανή ταινία και τα παρουσιάζει για δικά της στην απόδραση των έντεκα. Μια ιστορία βασισμένη σε πραγματικούς χορηγούς όπως η μάστερκαρντ του πελέ.
Κάποια πράγματα είναι ανεκτίμητα. Για όλα τα άλλα υπάρχει ο πελέ να τα ππουλήσει.

Το μαύρο διαμάντι ήταν σταθερή αξία σε χρυσό και συνάλλαγμα. Έσπασε όμως η συμφωνία του μπρέτον γουντς και μετά την cosmos στράφηκε στο χρηματοπιστωτικό τομέα και την αμέρικαν εξπρές.
It was a tough game (mastercard-mastercard…) που λέει κι ο πανούτσος.

Άλλος αντιδραστικός κι αυτός, αλλά σπουδαία φόρμα. Πρόζα εννοώ, όχι φυσική κατάσταση. Ενώ ο αντι-καπιταλίστα ελευθεράτος το κουράζει πολύ. Καλό περιεχόμενο σε αναντίστοιχη φόρμα (τι ‘χες γιάννη δηλ).
Είναι μετά να μη λατρέψεις τη φόρμα και τον φορμαλισμό;

Αν είχαν να δείξουν αντίστοιχα κρεμαστάρια οι ηπα (έστω η ινδία του μπόλιγουντ) θα είχαμε πήξει στις παραγωγές. Εδώ μια απόβαση της νορμανδίας είχαν και την έκαναν ζήτημα και ταινία με τη διάσωση του ράιαν.
Αυτοί όμως πολέμησαν για τα πετρέλαια της αφρικής με την αλεπού της ερήμου κι άφησαν τους σοβιετικούς να βάλουν το ναζιστικό φίδι πίσω στην τρύπα του.
Αλεπού αλεπούς μάτι δε βγάζει.

Όπου δεν πίπτει εικόνα όμως πίπτει γραφή και βίβλος για πιο εκλεπτυσμένη πλύση εγκεφάλου στους 30˚С. Ειδική για ερυθρούς λεκέδες, φτιαγμένη από αστικούς λακέδες με μπλε και πράσινους κόκκους για καλύτερα αποτελέσματα.
Πλην λεκεδαιμονίων, που λέει κι ο λεωνίδας που πρόδωσε τους τριακόσιους.

Θυμάμαι την υστερία με τους σκοπιανοφάγους. Ήταν να πάνε κι οι μαθητές απ’ τα σχολεία, σε κάποια πίεζε μάλιστα κι η διεύθυνση. Αυτό που μας έσωσε τελικά ήταν η απόσταση. Πού να τρέχεις τώρα από την τούμπα. Πάλι καλά!

Εκ των υστέρων η κε του μπλοκ κάνει δημόσια την αυτοκριτική της για την πρώιμη στάση της στο θέμα και το κόλλημα που είχε με τον αλέξανδρο στα μικράτα της. Τρέφαμε αυταπάτες ότι οι μακεδόνες ακολουθούσαν με σχήμα πρωθύστερο τον κόκκινο στρατό κι έφερναν την εκπολιτιστική επανάσταση στους λαούς που ελευθέρωναν αφήνοντας πίσω τους σοσιαλιστικούς φάρους της αλεξάνδρειας και αρχαίες λαϊκές (αμεσο)δημοκρατίες.

Εδώ την έχει κάνει το κόμμα, εμείς γιατί όχι;
Ήμασταν νέοι, μικρά παιδιά. Κι έτυχε να ‘ναι και καλή σοδειά.
Το ακριβώς αντίθετο από αυτήν του 32-33 που έφερε το λιμό στην ουκρανία. Για τον οποίο ξαναδιαβάζουμε τις γνωστές αστικές ιστορίες στο βιβλίο κάποιου άντι ντούγκαν, συγγραφέα ενός βιβλίου για την ιστορία της ντιναμό (εκδόσεις διόπτρα) όπου παρεμπιπτόντως βρίσκει την ευκαιρία να μας αναπαραγάγει την προπαγάνδα του κόνκουεστ και των ομοίων του.

Ο ντούγκαν κάνει το άσπρο μαύρο και προσπαθεί να το τσουβαλιάσει με το ερυθρό στο σχήμα του φαιοκόκκινου ολοκληρωτισμού. Μπορεί το κίεβο να ήταν επίγεια κόλαση για τους κατοίκους του κάτω από ναζιστική κατοχή, αλλά κι επί στάλιν δεν περνούσαν καλύτερα. Η ηρωική αντίσταση στους γερμανούς δεν έχει καμία σχέση με τον κακό δικτάτορα που έδινε εντολή να πυροβολούν όσους υποχωρούσαν στο μέτωπο και σπαταλούσε τις ανθρώπινες ζωές αλόγιστα.

Γράφει αρκετές βιογραφικές πληροφορίες για τους παίκτες της σταρτ που μόνο τυπικά, λέει, δεν ήταν επαγγελματίες, μάλλον επειδή μπορούσαν να πάρουν μεταγραφή σε άλλους συλλόγους. Όσοι θεωρούσαμε επαγγελματίες μόνο αυτούς που έπαιζαν μπάλα για να βγάλουν το παντεσπάνι τους είχαμε πολύ αναχρονιστικά κριτήρια.

Πολύ λίγοι θυμούνται σήμερα την χρυσή εποχή του ημι-ερασιτεχνισμού και της ρεφορμιστικής αυταπάτης του ολυμπιακού κινήματος που απέκλειε ένα μέρος από τους μισθοφόρους επαγγελματίες (κυρίως ποδοσφαιριστές κι αμερικάνους).
Ώσπου ήρθαν οι ανατροπές κι οι ολυμπιακοί της βαρκελώνης. Από τους οποίους όλοι αναφέρουν την αμερικάνικη ομάδα-όνειρο και θάβουν τους ηρωικούς κοινο-πολίτες ταβάριτσι με τα σφυροδρέπανα της CCCP.

Μέχρι κι ο τίτλος του βιβλίου είναι ενδεικτικός. Για την τιμή της ουκρανίας! Με υπότιτλο: η ουκρανική αντίσταση κι η συμβολή της ντιναμό κιέβου στον αγώνα ενάντια στους ναζί.
Έτσι είναι. Γιατί οι κόκκινες φανέλες της σταρτ κατά βάθος συμβόλιζαν το γαλάζιο και το κίτρινο της σημαίας της ουκρανίας. Κι οι εθνικόφρονες ουκρανοί που είχαν την εύνοια των ναζί κι απέτυχαν επανειλημμένα να εξαγοράσουν τους παίκτες της σταρτ; Ω, μα αυτοί εξαιρούνται, δεν στρέχουν.

Οι παίκτες της σταρτ όμως ήταν σοβιετικοί πατριώτες. Και κάποιοι από αυτούς κομμουνιστές.
Τέτοιος είναι κι ο μπλαχίν από τους πιο πρόσφατους και μάλιστα βγήκε βουλευτής με το κκ, υπήρχε όμως ασυμβίβαστο με τη θέση του ομοσπονδιακού προπονητή που κατείχε. Αν και για αυτούς ο κομμουνιστής παίζει να είναι το ψευδώνυμο του ρωσόφιλου.
Τον μπλαχίν όμως, που τον φώναζαν και τσάρο, τον κόβω για δικό μας, σταλινικό.

Όσοι μεγάλωσαν στη σοβιετία είναι άνθρωποι νέου τύπου, χαμογελαστοί κι ευπροσήγοροι σαν τον προτάσοφ και τον κωφίδη. Που ήταν φέτος στον ηρακλή και παραλίγο να πέσει η ομάδα, αλλά είχε την καλύτερη επίθεση πίσω από το ποκ.
Μας τους έστειλαν οι ταβάριτσι για να νομίζουμε ότι όλοι οι σοβιετικοί είναι τέλειοι σαν κι αυτούς. Ήρεμοι, πνευματώδεις, χωρίς πάθη και σκοπιμότητα. Εντάξει μέταλ δεν πρέπει να άκουγαν στη σοβιετία, αλλά λεπτομέρειες.

Ναι, ξέρω εσείς προτιμάτε αυτοκαταστροφικούς αργεντινούς. Λίγο τυχοδιώκτες, μα επαναστάτες που βρήκαν την φτώχεια στα στενά της νάπολης και της λατινικής αμερικής και πάλεψαν να την εξυψώσουν στην πιο γλυκιά ουτοπία, γιατί ρεαλισμός είναι να επιδιώκεις το αδύνατο.
Δε σας συγκινούν τα σοβιετικά μινγκ, το σύστημα 3-5-2 κι η αλκοολική φάτσα του λομπανόφσκι με τη διαρκώς κόκκινη μύτη.

Αν το καλοσκεφτεί κανείς μετά τον καυκάσιο σύντροφο με το μουστάκι τις τύχες της σοβιετίας τις όριζαν (η διαλεκτική πδ-πς, η ταξική πάλη και) οι ουκρανοί.
Ο ουκρανός χρουτσώφ που ένας χίτλερ ξέρει πώς τη γλίτωσε από την πολιορκία του στάλινγκραντ, ο συμπατριώτης του μπρέζνιεφ και τέλος το καραφλό υπόθετο, λίγο πριν ακολουθήσουμε την τύχη του ουκρανικού τσέρνομπιλ.
Η ντριμ τιμ του ρεβιζιονισμού με άλλα λόγια. Μας πήγε ασθμαίνοντας ως το 89 και μετά παρέδωσε τη σκυτάλη στη μπασκετική της βαρκελώνης. Οι αμερικανοί είναι φίλοι μας…

Τέλος πάντων, πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα ‘ναι και παντιέρα ρόσα τριουνφερά. Αλλά ως τότε θα χαίρονται οι διάφοροι απόγονοι του βλασόφ και του μπαντέρα. Δηλ οι δωσίλογοι κι οι συνεργάτες των ναζί.
Θεία δίκη, θα σου πει ο κομάντο. Λούζονται αναδρομικά αυτά που λουστήκαμε εμείς (και) εξαιτίας τους μισό αιώνα πριν. Παιδιά όλοι μας του πατερούλη της νίκης που βιώνουμε την ήττα και το πισωγύρισμα ψάχνοντας για την χαμένη μας αδελφή.

Όλα αυτά με αφορμή όσα διάβασα στο ταξίδι της επιστροφής απ’ την αθήνα. Όπου είχα μαζί κι ένα μικρό της κολοντάι για το γυναικείο ζήτημα. Αλλά ο κλασικός ο σεξιστής ο σύντροφος το ‘θαψε, πάλι για μπάλα μίλησε και το έντυσε με το μανδύα των πολιτικών προεκτάσεων…

Το ροκ του μέλλοντός μας

Μέρα κι ενάντια ενώθηκαν
Και τι με νοιάζει εμένα
Δεν είμαι με κανένα...


Τι γίνεται σε ένα κακό λάιβ που έχει πολλή φασαρία για να μιλήσεις στο διπλανό σου; Βλέμμα στο κενό, περισυλλογή κι ενδοσκόπηση μέχρι να τελειώσει. Που εγώ αυτό κάνω ούτως ή άλλως, αλλά τώρα το έκαναν κι οι υπόλοιποι κι είχα καλό άλλοθι.

Κι έτσι βρήκα το πολιτικό αντίστοιχο της σούπας που λέγεται: ακούω έντεχνο.
-Είμαι αριστερός…
Και καλά με αναφορές στους κλασικούς και στο κλασικό ροκ. Αλλά κατά βάση ρεφορμιστές του κερατά, τσιράκια του ελλην-άδικου συρμού και των ελαφρομπιτ καταστάσεων. Ντροπαλές παραχωρήσεις, επώδυνοι συμβιβασμοί και (σε τελική ανάλυση) άνοιγμα των ποδιών για να δουν κάτω απ’ το μίνι σου όσοι κάθονται στο τραπέζι όπου ανέβηκες να χορέψεις.
Κάτω απ’ τη φλούδα μυαλό κουκούτσι. Μόνο η καρδιά του σοσιαλδημοκράτη που προσπαθεί να παντρέψει τα αγεφύρωτα.

Κι εμείς με ποιους είμαστε;
Τι πλαστήρας, τι παπάγος, όλοι οι σκύλοι μια γενιά, που μαζεύεται και ξεδίνει στα σκυλάδικα.

Σε ένα δεύτερο επίπεδο ισχύει αυτό που έλεγε σε μια σούπερ μπάλα ο πανούτσος στον κάρπετ για τον καλύτερο παίκτη όλων των εποχών.
-Όλοι οι δεξιοί θεωρούν καλύτερο τον πελέ κι οι αριστεροί τον μαραντόνα (που όντως έτσι είναι).
-Κι εσύ;
-Εμείς οι ρέιβερ είμαστε με τον ροναλντίνιο…!
Κι αρχίζει να κουνάει σαν χαζό πάνω-κάτω τα χέρια του.
Αν δεν πιάνετε το αστείο, δε μπορώ να το εξηγήσω, ίσως και να μην είναι στην τελική. Έχει να κάνει με το στιλ του πανούτσου που είναι ιδιαίτερο και το φαντεζί παιχνίδι του ντίνιο (κάποτε).

Έτσι κι η κε του μπλοκ. Στο ψευτο-δίλημμα εμπορικά ή ποιότητα διαλέγει το καλτ των 80’ς που τα συνδυάζει αμφότερα σε σημείο υπερβολής. Είμαστε με τους τζένγκις χαν, τις ροκ συναυλίες επί γκόρμπι και τις περιοδείες της γιοβάννα πίσω απ’ το παραπέτασμα.

Άλλη προβιά που φοράει ο οπορτουνισμός είναι ο μεταμοντέρνος μύλος που όλα τα ακούει και κρατάει από κάθε είδος τα καλύτερα. Ιδεολογικό ποτ πουρί. Μαρξ μαζί με φρόιντ κι ολίγη από χόλογουέι, τσε και μπακούνιν, μητροπάνος με σκυλιά (ακούω στα κρυφά και πέγκυ ζήνα).
Πολιτικο τουρσί με ρεμίξ και διασκευές. Αλλά οι εννιά στις δέκα είναι από αναθεωρητές του γλυκού νερού που το λένε πολύ χειρότερα από το αυθεντικό.

Στον αντίποδα εμείς οι παραδοσιακοί, κολλημένοι χρόνια στις ίδιες κασέτες, τις βάζουμε κάθε φορά απ’ την αρχή κι ας μασάνε από το πολύ παίξιμο. Το βασικό πρόβλημα όμως είναι ότι ο κόσμος μας βαριέται γιατί δε μας καταλαβαίνει και του πέφτουμε βαριοί, σαν κλασική μουσική με τσιτάτα από κλασικούς.
Η τελευταία φορά που ήρθε να μας ακούσει ήταν η ενάτη συμφωνία της βάρκιζας. Έκτοτε άρχισε η παρακμή.

Κι όμως, τα τραγούδια μας δεν αφορούν μια μικρή ελίτ. Εμείς τραγουδάμε αδερφέ μου για να σμίξουμε τον κόσμο, όχι για να ξεχωρίσουμε απ’ αυτόν. Το λάιτ μοτίβ μας (καλά το λέω μαέστρο;) έχει νότες από τη μουσική της κοινωνίας του μέλλοντος. Άλλο αν καμιά φορά δεν είμαστε στο ύψος των περιστάσεων και τραγουδάμε σαν κακοφωνίξ.
Μια χαρά τα έγραψε ο συνθέτης (μαρξ), αλλά χωρίς σωστή ερμηνεία μαζί με το τραγούδι εκτελούμε και τις ελπίδες μας.

Το θέμα λοιπόν δεν είναι να βρεις το είδος (αυτό το ξέρουμε από πριν) αλλά έναν καλό τραγουδιστή, τον καλύτερο όλων των εποχών.
Το κόμμα έχει πει ανεπανάληπτα τραγούδια, αλλά έχει να βγάλει τόσο καλό δίσκο από τη δεκαετία του σαράντα.
-Και τα τελευταία καλά είναι, λες. –Όχι ρε συ, δεν ακούγονται, σου πετάν οι πιο ντούροι.
Κάτι σαν τον παπακωνσταντίνου. Άλλαξαν οι εποχές κι έπεσε κι αυτός μαζί με το τείχος. Κι ας μας προειδοποιούσε απ’ το 87 με το καταρρέω.

Το κόμμα είναι ιστορική μπάντα με πρωτοπόρο ήχο, επιπέδου μπητλς, μέχρι που μας διέλυσε η σκρόφα η γιόκο στην τασκένδη. Οι επίγονοι σέρνονται πάνω στην (πολιτική) σκηνή σαν έφηβα γεράκια, όπως κάνουν οι στόουνς. Αλλά αυτούς τους ακούει πιο πολύ το εξωκοινοβούλιο, για δύο λόγους.
Επειδή το όνομά τους θυμίζει κορυφαίες στιγμές της ταξικής πάλης με λοστούς και νεράντζια. Κι επειδή πρέπει να πουν κάτι διαφορετικό απ’ το κόμμα που είναι με τους μπητλς.

Ο μαγικός αυλός του λένιν χόρεψε στο ρυθμό του τα πλήθη, παρά τα φάλτσα και τις παραφωνίες. Ώσπου ήρθε ο γκόρμπι κι έγινε μαέστρος στο ρέκβιεμ για ένα όνειρο το οποίο κίνησε τον ρου της ιστορίας για εβδομήντα χρόνια.
Δεν ήταν αυτό όμως το κύκνειο άσμα μας.
Την τελευταία λέξη θα την τραγουδήσουν οι λαοί.